Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Londyn, zróbcie hałas!
Byłem z tą trasą dosłownie wszędzie.
Byłem gwiazdą telewizji. Mówili mi Pan Saturday Night.
I mówię: „Chcę zrobić światową trasę”.
Nie dla siebie. Chciałem wypromować czarnych brytyjskich komików.
To zawsze był mój cel.
I chciałem zakończyć tę trasę w Londynie.
Koniecznie w południowym Londynie. Południowy Londyn, zróbcie hałas!
Chciałem zwiedzać.
Bo czarni jeżdżą na wakacje, ale nie podróżują.
Pamiętam, jak mówiłem mojej nauczycielce:
„Proszę pani, jadę latem na wakacje”.
Nie mogła uwierzyć.
Pyta mnie: „Co? Jedziesz na wakacje? To bez sensu.
Jesz w szkole darmowe posiłki.
Dostajesz zasiłek. Jak to możliwe?”.
Różnica polega na tym,
że my w dzieciństwie nie podróżowaliśmy.
Moi koledzy z klasy owszem.
Ich rodzice mówili: „Mo, jedziemy na wycieczkę.
Jedź z nami”.
„Żebym wyglądał jak adoptowany?
Dobrze się czujecie?”
Bo wiemy, że pierwsze wakacje w życiu czarnego
to nie są wakacje all inclusive.
To nie Ajia Napa ani Ibiza.
Nasze pierwsze wakacje
to odwiedzanie krewnych w kraju pochodzenia naszej rodziny,
zanim umrą w tym gorącym klimacie.
Po to jeździmy na te wakacje.
Mówię: „Wie pani, gdzie pojadę? Na Karaiby”.
Ona na to: „Boże. Dzieci, odłóżcie długopisy.
Kto zgadnie, gdzie to jest?”.
Sześcioletnia Holly: „W Afryce”.
Mówię jej: „Jaja sobie robisz?”.
A nauczycielka: „Nie, Holly. To drugie.
Tak”.
Ale się cieszyłem. Sześć tygodni wakacji.
I odwiedzę moją praprababcię.
„Ciekawe, jaki ma dom”.
Na pewno duży. I mnóstwo ziemi. To pewnie plantacja.
I ma własnych pracowników.
Po czym zajeżdżamy do jakiejś jebanej szopy.
Żadnych dzikich zwierząt.
Jest tylko stara koza z długimi sutami.
Zagaduję: „Witaj, panie kozo”.
Ale nawet kozy są po jamajsku pyskate. Mówi mi: „Zapomnij, młody”.
I były jasne zasady.
Mama powiedziała: „O nic nie pytaj,
nic nie mów, nic nie rób”.
Ale to moja praprababcia.
Chcę o coś zapytać.
Bo tak robią dzieci. Pytają.
Znacie to. Wasze dzieciaki też pytają.
„Co jest w kosmosie?”
Czasem chce się powiedzieć: „Weź się, kurwa, zamknij”.
Ale takie są dzieci. Chcą zadawać pytania.
Zadałem więc pytanie: „Prababciu, ile masz lat?”.
Bo nie wiedzieliśmy. Nie miała dokumentów.
Mogła mieć 85 albo i 85 000 lat.
Nie znaliśmy jej wieku. Więc zapytałem.
A ta bidulka się zepsuła.
Mówi: „Cóż, ja mam… Ja mam… Ja mam…
Dobra, mam…
Urodziłam się w… Urodziłam się…”.
Jak jakiś dancehall.
„Urodziłam się… Urodziłam…
Ja mam…”
Biedna kobieta.
A ja dalej: „No to który to był rok?”.
Ona na to: „Urodziłam się w 19… W 19…
Zaraz, ile… Ty masz 20.
No tak, to ja się urodziłam w 19…
W 1921”.
„W 1921?!
Z kim się uczyłaś? Z Harriet Tubman?
Aleś ty stara”.
Spojrzałem na mamę.
„Mamo, spierdalajmy stąd.
Tu nie ma pieniędzy. Pora wypierdalać”.
Ale ona mówi: „Spokojnie. Możesz pobawić się z kuzynem”.
„Z kuzynem?
Mamo, ten koleś ma 46 lat. Nie mogę się z nim bawić.
Jeśli pójdziemy na plażę, wezmą go za pedofila”.
I nie mamy żadnych zajęć na wakacjach.
Niektórzy moi kumple mają zajęcia.
Czarni niektórych nie próbują nigdy.
Nauczyciel mówi mi: „Gdy tam będziesz, spróbuj surfingu”.
Surfingu?
Czarni ograniczają się do moczenia stóp.
Zamoczymy palec i mówimy:
„Wystarczy. Już jest git.
Tam coś jest w głębi”.
Kocham podróżować, ale nie znoszę lotnisk.
Wiecie, jak jest. Lotniska są okropne.
Zwłaszcza bramki.
Bo w Anglii pracownicy ochrony są tacy pasywno-agresywnie
uprzejmi.
„Przepraszam, może pan stanąć w tym punkcie? Dziękuję”.
I myślisz: „Jesteś miły czy ze mnie kpisz?
Do kogo ta gadka?”.
Przestrzegamy zasad. Więc stajemy w tym punkcie.
Ale musimy odpowiedzieć. Chcemy mieć ostatnie słowo.
„Dobrze. Przepraszam, nie zauważyłem znaku.
Mój błąd”.
Więc on ripostuje.
„Następnym razem znak będzie tam.
Dziękuję bardzo”.
I tak w tę i we w tę.
Z tą brytyjską pasywno-agresywną uprzejmością.
Bo główna zasada w Wielkiej Brytanii to: „Nie rób dramy”.
Nikt nie chce robić afery. Bo sporo tego widzieliśmy.
Weźmy sklepy. Widzę, jak ludzie kradną Lurpak.
I myślę: „Kradniecie masło.
Upadliśmy już tak nisko?”.
Rozwala mnie to. Wszyscy patrzymy, póki się nie zorientuje.
„Na co się, kurwa, gapisz?”
„Na nic. Na nic się nie gapię”.
Niektórzy z was pewnie myślą: „Drogie to masło.
Lepiej po prostu ukraść.
Nie wszyscy występują w telewizji, wiesz?”.
A niektórzy smarują tosty margaryną. Ohyda.
Kiedyś chciałem stąd wyjechać.
Wyjechać i zamieszkać w Ameryce.
Naprawdę. Wiecie?
Spójrzcie na was. „Brachu, tak po prostu nas opuścisz?”
Ale mam na myśli Hollywood.
Bo jest Ameryka i jest Hollywood.
Dwa różne miejsca.
Bo oczywiście w mojej branży, w stand-upie,
celuje się w kino i telewizję.
Tam chcemy trafić.
Tam stawiają cię na piedestale.
W Wielkiej Brytanii nie. Traktujemy ich stosownie do roli.
Weźmy opery mydlane. Może jest tu dziś Ian Beale.
I będziemy go tak nazywać.
Prawda?
Podejdziemy i powiemy: „Ej! Znam cię! Jesteś Ian Beale!”.
I ten biedak powie: „Tak, jestem”.
Docinki to główna forma interakcji Brytoli.
„Ej! Ian! Ian, pamiętasz to? Ian!”
„Nic mi nie zostało!”
To…
To pierwsze, co zrobi Brytol.
Ameryka jest inna.
Nawet nie rozumieją słowa „docinek”.
Nawet ochrona lotniska się nie wygłupia.
U nich ochrona lotniska nazywa się TSA.
Był tam taki gość. Chodził wzdłuż kolejki.
I mówi: „Dobra, słuchajcie!
Wyjąć płyny z torby!
Zdjąć paski! Zdjąć buty!”.
Taka 80-letnia babcia mówi: „Nie rozumiem”.
„Blokuje pani kolejkę!”
Pomyślałem: „Nie boję się typa”.
Jestem z południowego Londynu.
Południowy Londyn rządzi.
Pomyślałem, że…
Pomyślałem, że rozbroję go brytyjskim urokiem.
I mówię: „Przepraszam pana bardzo”.
Z najlepszym brytyjskim akcentem.
„Przepraszam, mogę o coś zapytać? Mam zdjąć tę bransoletkę?
Nie chcę, żeby uruchomiła wykrywacz metalu”.
Typ spojrzał na mnie i…
„Zdjąć pasek, zdjąć buty, iPad do kuwetki”.
„Ale chodzi mi o to, czy mam zdjąć bransoletkę,
żeby nie piszczał wykrywacz”.
I szlag go trafił.
„Człowieku!
Nie będę tego specjalnie powtarzał jebanym Harrym Potterom!”
W życiu mnie tak nie poniżono.
Stałem się białą babką z klasy średniej w Waitrose.
Poważnie.
Zacząłem używać słów obcych czarnym.
Powiedziałem: „Co? To…
To niedorzeczne”.
Kurwa, czarni nie mówią, że coś jest niedorzeczne.
Czarni na sali mówią teraz:
„Co on powiedział? Niegrzeczne?
Ej, Leon, weź to zapisz”.
Nie mówimy tak.
W żadnym odcinku Top Boya
Dushane nie mówi: „Tu są dragi”,
na co Sully: „To niedorzeczne. Nie sprzedamy tego”.
Ale naprawdę chciałem się przeprowadzić.
Tam nas wyróżniają.
Nie przywykłem do tego.
Czarni brytyjscy aktorzy mają się tam świetnie.
Daniel Kaluuya robi karierę, zdobywa Oscary.
Damson Idris, Cynthia Erivo, lista jest długa.
Czarni Brytole w Hollywood
są dziwnie popularni.
Dam wam przykład.
Zwróćcie uwagę na czas wydarzeń.
Lecę tam w środę. Mamy nagrywać program.
Wylot w środę rano.
Ląduję w środę po południu ich czasu.
I mam sześć nieodebranych połączeń.
Dzwonię na ten amerykański numer, a tam panika:
„O Boże, Mo Gilligan.
Musisz być na planie jutro o szóstej. Może tak być?”.
Ja na to: „W porządku”.
W czwartek rano jestem na planie. I wyobraźcie sobie, że dyrektor,
dyrektor sieci wchodzi na plan.
Wszyscy panikują.
Mama zawsze mi mówiła: „Bądź sobą.
Traktuj ludzi tak, jak chcesz być traktowany”.
Szedł prosto na mnie. Może chciał mnie przestraszyć.
I mówi: „O Boże. O rany. Mo Gilligan, jestem twoim fanem”.
Ja na to: „Tak. Miło mi cię poznać”.
Wiecie?
On na to: „Boże, tak się cieszymy, że tu jesteś.
Powiedz, jak się u nas czujesz?”.
Mówię mu: „To kawał drogi od domu.
Lot było dość długi, ale ogólnie jest spoko.
Brakuje mi mojej paczki, ale jest jak jest”.
A on mówi: „Mój Boże.
Olivia, chodź tu”. To jego asystentka.
„Chodź, Olivia. Jezu, słuchaj.
Brakuje mu jego praczki”.
Ja na to: „Nie, mojej paczki. Moich kumpli.
Przez różnicę czasu docinamy sobie tylko na WhatsAppie.
I tyle. Czaisz?”. Strasznie się tym przejął.
„Olivia, czemu nie wiemy o… czego ci brakuje?”
„Docinków”. „Musimy załatwić mu docinki, jasne?”
„Nie wiedziałem o tym, Mo. Co by tu zrobić?
To może tak. To nic wielkiego,
ale może sprowadzimy tu jutro pięciu twoich przyjaciół,
a oni zapewnią ci docinki. Co ty na to? Może być?”
Chyba nie zdawał sobie sprawy, że dorastałem na osiedlu komunalnym.
Sprowadzi mi kumpli w ciągu doby?
Miałem ochotę powiedzieć: „Olej ich.
Daj mi kasę. Myślisz, że potrzebuję…
Że potrzebuję wsparcia emocjonalnego?”.
Ale to nie wypada. To nieprofesjonalne.
Ściągnął mi kumpli.
Następnego dnia odebrałem ich z lotniska.
Byli w szoku.
Mówią: „Siema, brachu. Co jest?”.
Jeden nie mógł uwierzyć. Mówi: „Los Angeles?
Wygląda jak w Grand Theft Auto, ziom”.
Mówię im: „Powinniśmy podziękować.
Chociaż tyle”.
Poszliśmy do biura. Mówię:
„To są chłopaki. Chcieliśmy podziękować”.
Był w szoku, że to zrobiliśmy.
„Boże, Mo Gilligan. Rany.
To jest paczka. A niech mnie.
Jezu.
Zupełnie jak w Top Boyu. Mo, pozwól, że spytam.
Jaki masz plan?
Jak chcesz jutro dotrzeć z paczką
do studia?”
Mówię: „Damy radę. Dość już nam pomogłeś.
Pewnie wskoczymy w Ubera”.
A on mówi: „Uber? Fuj”.
Pytam: „Co masz na myśli?”.
On na to: „Słuchaj, jesteś w Hollywood.
Musisz myśleć i czuć jak ktoś z Hollywood”.
Pytam: „Jak to?”. Mówi mi: „Słuchaj.
Załatwimy ci kierowcę.
Osobistego szofera, który zawiezie cię, gdzie zechcesz”.
Pytam: „Poważnie?”.
On na to: „Wszystko dla chłopaków z Summerhouse.
Dobra. W porządku.
Git. Ekstra”.
I załatwił mi kierowcę. Nigdy w życiu nie miałem szofera.
A ten miał na imię DJ.
Przyszedł w krawacie, garniturze, wypucowanych butach i spodniach w kant.
Nie był dużo starszy ode mnie. Może ze dwa lata.
Otworzył mi drzwi i pyta: „Co słychać, szefie?
Gdzie jedziemy, szefie? Pozwiedzamy?
A może na kawę? Albo…
Na siłownię? Od czego zaczniemy, szefie?”.
Mówię mu: „Chwila, stary. Nie nazywaj mnie szefem.
Słuchaj, jesteś wolny.
Nie wiem, jak było wcześniej.
Ale teraz należysz do paczki.
Słuchaj, DJ, gdzie możemy pojechać?
Niektórzy z nich pracują normalnie na etacie.
Gdzie możemy się zabawić?”.
A DJ mówi mi: „Luzik. Znam odpowiedniego człowieka”.
Zadzwonił do kogoś i mówi:
„Tak.
Tak.
Tak, to Brytyjczycy.
Tak.
Nie, nie Gordon Ramsay.
Są raczej jak…
Jak Idris Elba. Tak.
Dobra. Luz”. I się rozłączył.
Pytam: „Kto to był?”.
A on mi mówi:
„Dałem twój numer najlepszemu promotorowi w Hollywood.
Zaraz do ciebie napisze”.
Mówię: „Spoko”. I dostałem wiadomość od promotora.
Napisał: „Siema.
Potrzebuję nazwiska do rezerwacji”.
Wysłałem mu moje nazwisko, Mo Gilligan.
No nie?
Dziękuję. Sam robię sceny akcji.
Dziękuję bardzo.
Jackie Chan wymięka.
Wysłałem więc nazwisko.
I posłuchajcie.
Odpisał mi samymi płonącymi emotkami.
Pokazuję chłopakom i mówię: „Nie łapię”.
Jeden mówi mi: „Brachu, znają cię na świecie”.
„Nie, on przecież wie”.
I wtedy odpisuje:
„Nie, kłamiesz. Nie możesz być Mo Gilliganem”.
Ja na to: „A za jakiego Mo mnie uważasz?
Mo Farah? Mo Salah?
Z którym Mo mnie pomyliłeś?”.
A on dalej: „Nie, to nie brytyjski komik Mo Gilligan”.
Będę szczery. Pomyślałem: „Aż tak mnie tu znają?”.
A on znów pisze: „Kłamiesz. Nie będzie stolika”.
Piszę: „Dzwoń do mnie”. Wyszedł ze mnie południowy Londyn.
„Zadzwoń do mnie”.
I zadzwonił.
Wkurzony odbieram telefon i mówię: „Co?”.
A on wtedy:
„Mój ziom, Mo Gilligan.
Czemu nie mówiłeś, że jesteś w LA?”.
„Ja nie…
Nie miałem twojego numeru, więc nie miałem jak”.
On na to: „Wpadaj do klubu, kiedy tylko zechcesz”.
I się rozłączył. Trochę nas zatkało.
Odstawiliśmy się i pojechaliśmy.
A na zewnątrz kupa ludzi.
Raperzy.
Zawodnicy NBA. Nawet dilerzy.
Wszyscy chcą dostać się do środka.
Pomyślałem: „Jak my wejdziemy do tego klubu?”.
Pytam: „Jakie tu są zasady?
Zaparkujesz po drugiej stronie?
Jak to tu działa?
Wejdziemy, a ty skoczysz po żarcie? Dać ci znać?”.
A DJ mówi: „Słuchaj, stary, będę tu czekał całą noc”.
Ja na to: „Czyli jeśli będziemy się dobrze bawić,
ty będziesz tu sterczał?”.
DJ mówi: „Tak, całą noc”.
Wiecie co? Było mi go szkoda.
Moim kumplom nie.
„Dobra, nara. Idziemy. Jebać go. Chodźmy”.
Mówię: „Wiesz co, DJ? Chodź z nami.
Zasłużyłeś”.
DJ mówi: „Na pewno, szefie?
Mówisz poważnie?”.
Mówię: „Nie jestem szefem. To nie Django.
Wysiadaj. Jesteś jednym z nas”.
Podchodzimy do klubu i stoimy z innymi, którzy chcą się dostać.
Zastanawiałem się, jak ja, moi kumple i nasz kierowca
wejdziemy do klubu, pod którym czekają ludzie takiego kalibru.
I stwierdziłem, że oszczędzę sobie wstydu.
Napisałem do promotora: „Dziękuję bardzo,
że załatwiłeś stolik w tak krótkim czasie,
ale my rezygnujemy i skoczymy gdzieś po prostu na drinki”.
I wysłałem.
Słuchajcie, daję wam słowo. Przysięgam na życie mojej matki.
A stoi tam.
Jeśli kłamię, powie mi nagle: „Co do diabła, młody?”.
Wysłałem tę wiadomość i nagle usłyszeliśmy
głos od wejścia do klubu.
„Ej!
Ej!
Wszyscy do tyłu!
Przepuśćcie Mo Gilligana”.
Pierwszy raz pomyślałem:
„Kurde, przyszło tu dwóch Mo Gilliganów. Niesamowite”.
Kumpel szturcha mnie w bok.
„To ty”.
Mam łaskotki, więc mówię:
„Nie rób tak, brachu. Staram się trzymać fason”.
Idziemy w stronę kolejki. I dzieje się coś dziwnego.
Idziemy,
a ludzie rozstępują się, jakbym był, kurna, Mojżeszem.
Zbliżamy się.
Kumple idą za mną i komentują:
„Ej, ty to robisz?”.
Mówię: „Zluzuj gumę, jeszcze nie doszliśmy”.
Zbliżamy się.
I słyszę paplaninę lasek w kolejce.
„Wiem, kto to jest”.
Myślę: „Nie kłam. Gogglebox nie leci w LA.
Proszę cię”.
I nagle wyrasta przede mną zawodnik NBA.
Stoi mi na drodze.
Mówię grzecznie: „Przepraszam. Chciałbym przejść”.
A on udaje, że mnie nie słyszy i nie widzi.
„Nie wiem, kto to jest”.
Próbuję dalej: „Przepraszam, brachu”.
„Nie znam typa”.
Patrzę na promotora. Macha.
Pokazuje, że on mnie blokuje. Promotor woła: „Ej, ty, cofnij się!
Przepuść Mo Gilligana”.
Obszedłem go jakbym był LeBronem Jamesem.
„Przepuść mnie, stary.
Z drogi”.
Dochodzimy, zdejmują łańcuch.
I wchodzimy.
Nie przeszukali nas.
Kumpel mówi: „Mam w tyłku zioło”.
Ja na to: „Cicho bądź”.
Prawie weszliśmy, gdy ktoś woła: „Hej!”.
Jasne, teraz nas wywalą.
Przyszedł menadżer.
I mówi: „Boże, to Mo Gilligan.
Miło mi gościć cię w moim lokalu.
Dziękuję, że wybrałeś ten klub.
Potrzebuję tylko dwóch rzeczy.
Waszych kart kredytowych i dowodów. W porządku?”.
Mówię kumplom: „Luz, ja stawiam”.
Dałem mu kartę i dowód.
Problem z Hollywood jest taki,
że ludzie szukają z tobą więzi, słysząc skąd jesteś.
I czasem mówią rzeczy bez sensu.
Właściciel klubu mówi do mnie: „O mój Boże, czekajcie.
Jesteście z Londynu?”. Mówię: „Tak”.
On na to: „Jezu, szok.
My z żoną byliśmy w zeszłym roku w Barcelonie.
Poważnie”.
Kumpel mówi: „Ale to nie…”. „Zamknij się”.
„Fajnie”.
Wprowadzili nas do klubu.
Trafiamy do naszej części. Są tam inni ludzie z Londynu.
Zauważyli mnie. „Co? Jest tu Mo? Elegancko”.
„Tak się bawisz?” Powiem wam, że trochę urosłem.
Mówię mu: „Weź przestań.
Mam własny stolik. Chodźcie z nami”.
„Na pewno?” „Chodźcie”. I poszliśmy do naszej sekcji.
Było tam ciasno. To nie była duża przestrzeń.
Więc 12 czarnych próbowało tańczyć w tej małej przestrzeni.
Zaczepialiśmy się łokciami.
Ale myślałem: „Spoko”.
Gdybym wtedy umarł, w Hollywood, w gronie przyjaciół, byłbym szczęśliwy.
I podchodzi promotor. Mówi: „Mój ziom, Mo Gilligan.
Jak tam?”. Ja mu na to: „Bardzo dziękuję.
Doceniam, że załatwiłeś nam to w ostatniej chwili.
Dzięki serdeczne”.
Pyta: „Jak ci się podoba?”.
Odpowiadam: „Jest super. Trochę ciasno, ale jest jak jest”.
„Co?”
„Ciasno, ale jest jak jest”.
„Co? O nie. Jebać to. Dla ciebie tylko najlepsze. Za mną”.
Rusza przez klub, odpychając ludzi.
Kumpel mówi: „Za kogo on cię ma?”.
Ja na to: „Nie wiem. Muhammada Alego? Nic nie kumam”.
Wiecie?
I trafiamy do innej sekcji. Takiej dla wyjątkowych vipów.
I ją dostajemy. Oto dlaczego Hollywood jest porąbane.
Bo tam był już facet. Z ośmioma kobietami.
Promotor idzie do niego.
„Wybacz, stary, ale musisz stąd spadać”.
Oczywiście tamtego szlag trafił.
Mówi: „Jak to mam spadać? Kim ty, kurwa, jesteś?”.
Gdy to powtarzał, odbierałem to jako strzał w moje ego.
„Kim ty, kurwa, jesteś?”
Patrzymy na siebie. I mówię…
„Widziałeś brytyjski The Masked Singer?
Nie?”.
Potem promotor mówi: „Zajmie się wami Liberty, moja najlepsza
kelnerka koktajlowa”.
I przychodzi Liberty.
Miała około 180 cm wzrostu i wyglądała jak modelka Victoria’s Secret.
Miała na sobie gorset, buty za kolano i stringi.
Rozumiecie?
Gorset, buty za kolano i stringi.
W klubie. Jasne?
Więc jeśli wyciągnie gdzieś nogę,
bum, klapy otwarte.
Chyba nie do końca rozumiecie.
To nie jest clubbing, jaki pamiętacie.
Kiedy laska w Tiger Tiger
mówiła: „Chcecie szoty? Jägerbomby?
Nie? Dajcie znać, jeśli zechcecie”.
Ta kobieta przyszła do mnie z listą.
I mówi: „Boże. Co tam, Mo Gilly?”.
Zastanawiałem się, kto to jest.
A ona: „Pewnie chce wam się pić. Zaraz załatwię wam napoje”.
Otwieram menu. A ono świeci. To cyfrowe menu.
I są tam wszystkie ceny. Patrzę na nie.
I gdy tak patrzę na menu,
ono patrzy na mnie.
Nie będę udawał przed 15 000 widzów,
że źle mi się wiedzie.
Ale słowo daję,
patrzyłem na ceny tych drinków
i zacząłem zadawać pytania.
Pomyślałem: „Czy ja tu inwestuję w akcje tych marek alkoholi?
Bo te ceny są z kosmosu”.
Patrzę na kumpli. Żaden nie patrzy na mnie.
Nagle zostali architektami. „Stary, czy to żyrandol?”
„Nawet dwa żyrandole. Jak oni je tam zawiesili?
Jak to zrobili?”
Patrzę na jednego z kumpli. Bo wszyscy mamy skąpego ziomka.
I mówię: „Obczaj te ceny”.
Spojrzał na mnie i mówi: „Kurna.
Wiesz, ile flaszek będzie za to w Costco?”.
„Co?”
Liberty mówi: „Wybacz, Mo Gilly,
ale musicie się pospieszyć”.
Nie musiałem nikomu imponować.
W Hollywood nikt mnie nie zna.
Wziąłem więc najtańszy pakiet.
Liberty na to: „Powiem ci, jak to działa.
To nasz pakiet podstawowy.
Żadnych świateł, pokazów, zimnych ogni ani znaku. Może być?”.
Ja na to: „Pewnie, spoko”. I poszła.
Wraca dwie minuty później z wiaderkiem.
Wiaderko, dwie butelki szampana, butelka wódki i butelka koniaku.
Pomyślałem, że to wystarczy.
Ale kumple już poczuli hollywoodzki styl życia.
Jeden złapał butelkę szampana
i polewa laskom jak na ostatniej wieczerzy.
„Chodź. Napij się. Tak. Spoko. Pij.
Pewnie, weź kumpelę.
Spoko, luz”.
Nie jestem centusiem,
ale liczyłem każdą lampkę i myślałem:
„Poszło 95 $.
Pijemy drugą połowę? Jebać. Włożę z powrotem.
Odłożę”.
Ale coś we mnie powiedziało: „Mo, cieszmy się tym”.
Takie chwile nie zdarzają się często ludziom takim jak my.
Więc zacząłem się tym cieszyć.
A potem zawodnicy NBA dostali swój pakiet.
Ależ to był widok.
Mieli zimne ognie i całą resztę.
I znak. Nigdy nie widziałem takiego w klubie.
Ich kelnerka trzymała znak. Patrzyła na nas.
Niosła go i robiła tak…
Co tam jest napisane?
Wszyscy na parkiecie robią…
Patrzę, co jest na tym znaku.
I czytam: „Chłopcy z NBA już tu są”.
A niżej?
„Biedaki z Londynu muszą nadrobić”.
Myślę, że to nie o nas.
Nie jesteśmy biedakami z Londynu.
A potem DJ bierze mikrofon i mówi: „O rany.
Wyzwali Londyn.
Więc wyzwali Mo Gilligana!”.
Cały klub patrzył na mnie.
Myślę: „Jak śmiesz? Byłem w Celebrity Bake Off.
Jak śmiesz?”.
Mówię: „Dobra, zamówię coś jeszcze”.
Kumple na to: „Nie rób tego. O to im chodzi.
Wojna na flaszki. Macie wydać jak najwięcej.
Czarni przeciw czarnym. Tego chcą”.
Mówię im: „Chwila.
A gdzie to było,
gdy patrzyliście na żyrandole i mówiliście o Costco?
Rzucę tylko okiem”.
Patrzę na listę.
Sprawdzam, na co mnie stać.
Ile muszę przelać na konto biznesowe.
Ile mogę mieć debetu. Bo tak się robi.
Wiedząc, że wydamy za dużo,
myślimy: „Co mogę jutro sprzedać?
Ile dostanę za PS5 w lombardzie?”.
Robimy tak, gdy wiemy, że wydamy za dużo.
Sprawdzam więc, na co mnie stać.
Ale słuchajcie, DJ znów łapie za mikrofon.
I mówi: „O rany.
Wyzwali Londyn.
Co by powiedział Skepta?”.
„Skepta?
Kurwa, co ma do tego Skepta?”
Czuję presję i myślę:
„Kurwa, jutro rano będę w Link Up TV”.
W menu widzę już tylko jedno.
Nazywa się Pakiet Czarny Diament.
Mówię więc: „Poproszę ten”.
Nie było kwoty. Tylko skrót ZOC.
Nie wiem, co to znaczy. Mam dysleksję.
Może: „zaraz oddasz cnotę”?
Wziąłem więc ten pakiet.
Liberty poszła.
Mija 10 minut. Żadnych butelek, drinków czy zimnych ogni.
Myślę już: „Ale mnie naciągnęli”.
Wtedy nagle
DJ zatrzymał muzykę.
Potem zgasił światła.
Zgasły wszystkie.
Zrobiło się te dwa programy specjalne Netflixa.
Potem złapał za mikrofon i mówi: „O rany!
Wyzwali Londyn.
Wyzwali Mo Gilligana.
Mo Gilligana. Mo Gilligana. Mo Gilligana.
Ale nie wiedziałem, nie wiedziałem, nie wiedziałem.
Nie miał nawet maszyny do echa. Robił to ustami.
Nie wiedziałem, nie wiedziałem, nie wiedziałem…
że odpowie w ten sposób.
Sposób, sposób…
Myślę sobie: „Że co, kurwa?”.
Patrzę na Liberty. Stoi przy kuchni.
Patrzę na Liberty i pytam: „Liberty, co tu się dzieje?”.
A ona mówi: „Chwileczkę, wszystko załatwione”.
Ma na sobie pelerynę i maskę.
Zastanawiam się, co za gówno w stylu Illuminati
albo P. Diddiego zaraz się tu odwali.
Ale zanim zdążyłem to przemyśleć,
w klubie zaczęła grać muzyka.
Liberty wychodzi na środek.
Nie uśmiecha się, oczy ma szeroko otwarte.
I ma taki dziwny krok.
Liberty wychodzi w ten sposób.
O tak.
Za Liberty są jeszcze dwie tancerki.
Też mają peleryny i ten dziwny krok.
Robią…
I słuchajcie.
Za Liberty staje czterech samoańskich ochroniarzy.
I coś trzymają.
Ale nie widzimy, co to jest.
Wyszli tym samym dziwnym krokiem.
Tak szli…
Zastanawiam się, jaką kozę złożą tu zaraz w ofierze.
A potem wszyscy Samoańczycy zaczynają powtarzać: „Hej, hej, hej”.
I coś podnoszą, ale nie widzimy co.
Wiecie, co to było?
Trumna z 25 butelkami szampana.
I ruszyli z nią do naszej sekcji w ten sposób.
„Hej, hej, hej”.
Moim kumplom oczywiście odbiło.
„Co? Że jak?
Ej, Mo. To dla nas?
Dla nas to?
Na życie mamy, bismillah. To twoja robota?
Mo, słuchaj, jeśli to nie dla nas,
przysięgam na życie mamy, dam ci w ryj.
Mo, powiedz, to twoja robota?”.
Wziąłem to na klatę.
Mówię: „Wiesz, czasami trzeba tak zrobić”.
Bez wstydu przyznaję, że zacząłem się w tym zatracać.
Wystawiali nam te butelki na stoliku. Jedną po drugiej.
Poczułem się jak jebany diler.
Zacząłem promieniować ekscytacją.
Robiłem…
Poszedłem prosto do zawodników NBA. Prosto do nich.
I mówię: „I co?.
I co?
Tak się to robi, ziom”.
Zatraciłem się po raz pierwszy w życiu.
Nigdy mi się to nie zdarzyło. Zapomniałem, kim jestem.
Jeden z graczy mówi: „Muszę to wiedzieć. Jak się nazywasz?”.
Ja na to: „Nieważne”.
Ale on: „Nie. Pierwszy raz widzę coś takiego.
Jak się nazywasz?”.
Mówię mu: „Chuj ci do mojego imienia”.
A on: „Nie. Kim jesteś?”. Ja na to: „Ja?”.
„Ty”. „Ja?”
Mówię: „Jestem… Jestem…
Dushane”.
„I sprzedajemy prochy!”
Moi kumple na to: „Czekaj. Chwila. Nie sprzedajemy.
Robię w IT. I już mają mnie na oku. Co ty robisz?”.
Zatraciłem się po raz pierwszy w życiu.
Owszem, bywałem pijany, ale nigdy się nie zatraciłem.
Rozdawałem ludziom butelki szampana jakbym był Oprah.
„Ty masz butelkę. I ty. Każdy dostanie butelkę”.
Zatraciłem się.
Dałem butelkę nawet naszemu kierowcy.
Mówię: „Masz tu szampana”.
„Nie, dzięki, stary. Nie piję szampana”.
Ja na to: „No co ty? Idź na całość.
Żyj pełnią życia”.
A on: „Nie piję tego”. Pytam: „A co pijesz?
No co?”. Mówi: „Lubię tequilę”.
Ja na to: „Liberty, chodź do nas.
To jest DJ, najlepszy kierowca na świecie.
Przynieś mu butelkę tequili”.
Dała mi butelkę. Wyglądała jak wazon.
Oddałem mu ją. I słuchajcie.
DJ zaczął płakać w klubie.
Płacze i mówi: „Nie, stary.
Nie.
Żaden klient nie traktował mnie jak wy”.
Mówię: „Słuchaj, należysz teraz do paczki.
Jesteś jak rodzina”.
Pyta: „Poważnie?”. Mówię: „Tak, jesteś rodziną.
Libby, daj i mnie flaszkę”.
I obaj mieliśmy flaszki.
DJ mówi: „Ej, rzuć gangsterską nawijką z ośki”.
Ja nie jestem z takiej ośki.
Ale on się upierał, żebym coś powiedział. No to mówię:
Autoglass naprawia
Autoglass wymienia
DJ był zachwycony. „Tak, wymiana szkła.
Bo są w nim dziury po kulach”. „Dobra, niech będzie.
To tylko pajączek po kamieniu, ale jak tam chcesz”.
Zacząłem się zatracać.
Pomyślałem, że mógłbym się przyzwyczaić do takiego stylu życia.
Być wśród przyjaciół, w otoczeniu ludzi,
pić szampana butelkami.
Nagle jeden z zawodników NBA mówi:
„Wznieśmy toast za Dushane’a”.
I nagle cały klub:
„Hej! Dushane! Dushane! Dushane!”.
Myślałem: „Mój Boże”. Coś wam powiem.
To była jedna z najlepszych chwil mojego życia.
Walić stand-upy, walić BAFTA.
Ten moment to był…
Walić moje narodziny, nawet ich nie pamiętam.
To była chwila życia. Wszyscy walnęliśmy szoty.
Wspaniały moment.
Mówię: „Liberty, napij się. I daj rachunek”.
Dopijam szoty. Jestem centusiem. Płacę za to. Więc mówię…
„Weź szampana do kieszeni.
Weź go do domu”.
Najlepsza chwila mojego życia. I przychodzi Liberty.
„Dziękuję za rachunek”.
Mówię „Idź z nim. A ty…”
Byliście kiedyś tak pijani, że próbowaliście się otrzeźwić, by myśleć?
Robiliście kiedyś coś takiego? Pocieraliście brwi i…
Dociera do was, co się dzieje.
Że mam rozpięte wszystkie guziki.
Wszystkie.
Aż mi pępek wystawał.
I pępek mówi mi: „Niezłą inbę dziś tu odstawiacie”.
Patrzę na rachunek.
Mówię: „Przepraszam, Liberty…
Dobra…”.
Pyta: „Boże, Mo Gilly. W czym problem? Co się dzieje?”.
Ja na to: „Wybacz,
staram się zrozumieć cenę, podatek, napiwki.
Ile kosztuje ta butelka?”.
Liberty mówi: „Sprawdźmy. Podatek, napiwki…
Dobrze, ta butelka, Casa Azul, ta jedna butelka…
Luzik, tylko 5000 dolarów”.
Do tego butelka dla mnie,
pakiet numer jeden, pakiet numer dwa.
Przyjrzałem się Liberty i mówię: „Dobra.
Teraz rozumiem, czemu nazywasz się Liberty”.
I mówię: „Dobra…”
Patrzę na to, a ona pyta: „W czym problem?”.
Mówię: „To jest…”. A ona: „O co chodzi, Mo?”.
„To jest…”. „Mów szczerze”.
„To jest niedorzeczne. To, kurna, niedorzeczne”.
Jedna z najlepszych nocy w moim życiu
zmieniła się w jedną z najgorszych.
Nie zrozumcie mnie źle, mogłem za to zapłacić.
Ale pomyślałem: „To będzie równia pochyła mojego życia?”.
Hollywood, występy premium,
własny program, nagroda BAFTA
i nagle występuję w Egzekutorach długów?
I nie jako prezenter.
Byłem w szoku.
Wiecie co? Obiecywałem wam szczerość.
Pomyślałem sobie:
„Wiem, jak odzyskam tę kasę. Walić to.
Jutro wystąpię na OnlyFans”. Powiedziałem to w myślach.
„Odzyskam tę kasę w ciągu doby”.
Nie marnowałbym czasu.
„Jedziemy z tym. Analne środy. Byle napiwki się zgadzały”.
Pomyślałem: „Boże, to najgłupsza rzecz,
jaką w życiu zrobiłem”.
Ale myślę: „Spoko.
Nie płaciłem”.
Pamiętajcie, dałem kartę i dowód menadżerowi.
I wtedy wibruje mi telefon. Myślę: „Co jest?”.
Mama do mnie pisze?
Patrzę na telefon, a transakcja już przeszła.
Już pobrali.
Zacząłem wątpić w cały system bankowy.
„Jaja sobie robicie?”
Jak to się przemknęło przez wykrywanie oszustw,
gdy jestem za granicą?
Nie było nawet jednorazowego hasła.
Ale gdy kupuję wybielacz i ciastka w sklepie za funta,
robicie mi siarę i dopytujecie: „To ty? Na pewno?”.
„To ja”.
Najgorsza noc w moim życiu.
Okropna. Do tego stopnia, że gdy się obudziłem,
moi kumple powiedzieli: „Sorki, że cię budzimy.
Ale chcemy ci bardzo podziękować”.
Mówię, że nie trzeba. Ale on: „Nie.
Chyba nie rozumiesz.
To była jedna z najlepszych nocy mego życia”.
Ja na to: „Masz dzieci”.
„Jebać je. Nawet ich nie lubię.
Najmłodszy to wcielone zło. Nie lubię ich.
Ale jako przyjaciele postanowiliśmy cię obudzić.
Rozumiemy problem z rachunkiem.
Więcej pewnie nas coś takiego nie spotka.
Więc jako przyjaciele
postanowiliśmy cię obudzić i podziękować.
Naprawdę to doceniamy”.
To była wspaniała chwila z przyjaciółmi.
Po to się to robi.
Kasa kasą, ale przyjaciele to rodzina, którą wybierasz na zawsze.
Naprawdę.
Nigdy nie lekceważcie przyjaciół.
To rodzina, którą sobie wybieramy.
Jeden mówi: „Wiem, co poprawi ci humor.
Zrobiliśmy ściepę i patrz.
Kupiliśmy ci kawę i muffinkę”.
Przysięgam wam na moje życie,
mówię do nich: „Wiecie co?
A żeby wam się rozbił samolot. Myślicie, że to wystarczy?”.
A teraz coś innego.
To było jakieś trzy i pół roku temu.
Byłem wtedy sam.
I nie podobało mi się to.
Ale musiałem pójść na wesele. Sam.
Ale wiecie, jak to jest. Umiemy ukryć to, co czujemy.
Widzicie te wszystkie czułości.
Faceci mają to gdzieś.
Są dwa typy czułości. Są te nowe pary, prawda?
Pocierają się noskami i tak dalej.
„Tak”.
Ona się jara: „Kiedyś to będziemy my.
Złapię bukiet”.
Są też pary z dłuższym stażem.
One myślą o jednym: „Gdy wrócimy do domu,
chodźmy spać. Tego najbardziej nam trzeba”.
Tylko to ich obchodzi.
Kobiety chyba lubią czułości bardziej niż faceci.
Nie chcę uogólniać, nie wszystkie są takie same,
ale kobiety lubią czułości.
Była tam samotna kobieta. I płakała.
Nie czuła, że płacze. Łzy po prostu płynęły.
Tak bywa, wiecie?
Niechciana łza spłynęła jej po policzku.
Zauważa to. I mówi: „O nie. Nie dzisiaj.
Jestem silna”. Ruszają pozytywne afirmacje.
„Jestem silna, fajna i dobra.
Gdzie mój kryształ? Gdzie mój kwarc?”.
Ale kobiety robią coś, co uważam za piękne.
Wspierają inne kobiety.
Nie przestawajcie tego robić.
Bo robicie coś pięknego.
Dwie kobiety tańczą na parkiecie.
Zauważają, że tamta płacze.
One świetnie się bawią, ale i tak to zauważają.
Tańczą. I jedna mówi: „Ej, laski.
Nie zdradźcie się.
Ale widzicie tę dziewczynę? Po lewej. Ona płacze”.
„Poważnie?”
„Tak. Ale nie zdradź się”.
„Dobra, nie patrzę.
Nie będę patrzeć”.
„O rany. Coś jej powiem”.
I powie. Pójdzie i będzie udawać.
To widać. Zrobi coś takiego…
„O rany. No coś takiego.
Niemożliwe, że taka królowa płacze.
Nie, kochana. Nie w tej sukni od Oh Polly.
Też takiej szukałam.
Słuchaj, skarbie. Nie płacz.
To nierozsądne. Chodź tu, słonko. Nie płacz”.
Przedstawi ją pozostałym.
Kobiety zbiorą się wokół niej. Otrą łzy z jej twarzy.
„Nie płacz.
Słuchaj, nie płacz. Jesteś piękna.
Wszystkie to znamy. Zwłaszcza Chantel.
Prawda, Chantel?”
Chantel pyta: „Ale co ja znam?
O czym ty mówisz?”.
Niektóre kobiety władują psiapsiółę na minę,
żeby wesprzeć emocjonalnie obcą osobę.
„Dobra, tak w skrócie. Nie znasz jej,
ale ojciec jej dziecka siedzi za napad z bronią i pobicie.
Prawda, Chantel?”
Chantel mówi: „Czemu jej to mówisz?
Odbiło ci?”.
„Przecież było o tym w 24 Hours in Police Custody.
Wszyscy wiedzą, spokojnie. A ty nie płacz”.
No nie płacz.
Szybko, Claire. Daj mi szminkę.
Skąpa Claire: „To Charlotte Tilbury”.
„Daj tę jebaną Charlotte Tilbury. Nie płacz. Wiesz czemu?”
Coś wam powiem.
Kobiety mają inspirujące cytaty w gotowości.
Na zawołanie.
A to ich ulubiony.
To jest zwycięzca. Uwielbiają go.
„Słuchaj, skarbie. Nie płacz już”.
Biedaczka pyta: „Czemu?”.
„Nie płacz. Wiesz czemu?
Bo on wtedy wygrywa. Nie pozwól mu wygrać!”.
Spójrzcie na te wiedźmy. „Tak, używałam tego”.
„Nie pozwól mu wygrać. Bo wygra!”.
Mamy tu zlot fanek Loose Women.
Faceci tak nie robią. Nie bawimy się we wsparcie emocjonalne.
Faceci pilnują własnego nosa.
Jesteśmy w tym profesjonalistami.
W tej chwili, w toalecie w tym budynku może siedzieć facet
i płakać z powodu złamanego serca.
Naprawdę płakać.
„Nie wierzę, że mi to zrobiła.
Dlaczego?
Dlaczego?”
Każdy facet w toalecie pilnowałby swojego nosa.
Po prostu zmywałby gówno z rąk.
I nasłuchiwał, co się stało, nie? Po prostu…
„Biedna pizda.
Ja pierdolę”.
Nawet powiemy o tym kumplom.
Bo lubimy plotkować.
Ale nie zrobimy tego na poważnie. „Ej, ziom, słuchaj.
W kiblu jest jakiś koleś…
Nie powinienem się śmiać”.
„A co się dzieje? Powiedz”.
„Tam jest…
W kiblu płacze jakiś koleś. Serio”.
Niektórzy będą współczuć. „Serio?
Biedak. Pewnie ostro to przeżywa”.
Ale zawsze jest taki jeden. „Serio?
Idę zobaczyć.
Ej, maże się jak jakaś cipa!”.
„Co ty wyprawiasz?
Co ty robisz, Jerome?”
Zawsze sądziłem, że kobiety mają wszystko ogarnięte.
Że mają auto, mają dobrą pracę.
Mają swój dom.
Potrzebują tylko dobrego faceta.
Bo gdy kobiety osiągają trzydziestkę czy czterdziestkę,
kończy się zabawa.
Wiedzą, czego chcą. Mają listę i kryteria.
I wykaz czerwonych flag. Weźmy znak zodiaku.
„Lew? Mój były był spod znaku Lwa. Czerwona flaga”.
I tyle. Bo urodziłeś się w tym miesiącu.
„Czerwona flaga, przykro mi”.
No nie?
I mają jeszcze jedną listę. Codziennie coś do niej dopisują.
Wiecie jaką? Listę fujek.
Wiecie, co to jest fujka?
Chłopaki, fujka to działanie,
którego nawet nie zauważamy,
a które wyłącza im waginy. Po prostu…
I tyle. Blokada szparki. I nie da się zrestartować. Nie ma…
Koniec. Na dziś zamknięte i kropka.
I coś wam powiem. Wszystko, co robicie, może być fujką.
Wiecie? Sprawdźcie to.
Zapytajcie na randce.
Opowiedzą wam przedziwne rzeczy.
Ze szczegółami.
„Poznajesz faceta, nie?”
„Tak. I co?”
„I na przykład idziecie pograć w ping-ponga”.
„I gdzie w tym fujka?”
Faceci kochają ping-ponga.
Dorastałem w klubach młodzieżowych. Lubię ping-ponga.
„Chodzi o to, co dzieje się podczas ping-ponga”.
„Gdzie tam fujka?”
„Powiem ci, gdzie jest fujka.
Gdy facet goni piłeczkę. I robi takie…”.
„Czekaj.
Mam ją”.
Drogie panie, czy to jest fujka?
Tak!
Nawet nie wiedzieliście, że to fujka. Lepiej to zapiszcie.
„Gonienie piłeczki”.
Powiedzą wam o fujkach, o których byście nie pomyśleli.
Zmienicie przez to całe życie.
Powiedzą wam: „Pamiętasz, jak wybieraliśmy się na występ Mo?
Jak się przebierałeś?”. „Nie wiem.
Wyszedłem spod prysznica i się ubrałem”.
„Nie. Co włożyłeś najpierw?”
„Wziąłem prysznic”.
„Wiesz, co zrobiłeś?” „Co?”
„Wciągnąłeś koszulkę przed bokserkami”.
Podobno to się nazywa Kubuś Puchatek.
Laski, czy to fujka?
Facet, który najpierw zakłada koszulkę?
Spójrzcie na ten las rąk.
Ich facetom wystawały poślady.
A fujarka robiła…
Myślę, że babki mają fujki, bo tak naprawdę
próbują znaleźć drobiazgi, które w nas kochają.
Mam taką teorię, jeśli chodzi o miłość.
Nazywam ją MSW.
Posłuchajcie.
M to miłość.
S to słuchanie.
Jeśli z kimś jesteście, musicie go słuchać.
Wiecie, jak to jest. Ulubiona drużyna właśnie przegrała.
Zepsuło wam to weekend. Mówicie: „To jakaś kpina.
Jak mogliśmy to przegrać?”.
Kobiety tak nie robią. Nie mówią „my”.
„My?
A od kiedy ty też grasz?”
Mówisz: „Kochanie, proszę, nie teraz”.
„Nic się nie stało.
To tylko gra”.
„To nie tylko gra! To moje życie, Sharon!
Nic mi nie zostało!”
„Spokojnie. Masz mnie”.
„Kurwa, nie chcę ciebie!
Nie zagrasz w ataku, prawda?”
A W jest najważniejsze. To wierność.
Trzeba być wiernym wobec partnera.
Widzę tu sporo par. Bądźcie wobec siebie wierni.
Mamy klasyczną definicję wierności
„póki śmierć nas nie rozłączy”,
ale jest też wierność konkretnie w waszym związku.
Rzeczy, których inni nie zrozumieją.
Często przypadkowe rzeczy.
Jak wybieranie serialu do oglądania.
Włączacie Netflixa. „Co oglądamy?”
Widzicie Stranger Things,
Dojrzewanie, Top Boya, Supacell.
Twoja pani coś widzi.
Mówi: „Skarbie, wszyscy o tym mówią.
Musimy to obejrzeć”. To jest wierność. Wybraliście.
„Obejrzymy to. Nie teraz, ale to zrobimy”.
Tu zaczyna się wierność.
Ty nie możesz tego oglądać gdzie indziej
i ty też nie możesz.
Oto wierność, na którą się zgodziliście.
Większość mężczyzn lubi być obrońcami.
Obrońca potrafi być żywicielem.
A żywiciel chce mieć kontrolę.
Co lubimy mieć? Pilota, chłopaki.
Przewijać do przodu i do tyłu. Zatrzymać.
To nas kręci. Chcemy mieć pilota.
Panie też mają preferencje.
Czują się przy nas bezpieczne.
Mogą się odprężyć. A z czym?
Z lampką wina.
Mówią: „Czekaj, zanim zaczniemy, napiję się szybko wina.
Szybciutko. Tylko jedną lampkę.
Malutką”.
Znaleźliście swój program.
Przytuliliście się i zaczynacie.
Program rusza.
Oglądacie.
Po 10 minutach robi się cicho, prawda, chłopaki?
Po 15 minutach
Śpiąca Królewna
już zasypia.
Nie dlatego, że pracowała od rana, miała długi dzień czy poszła na siłkę.
Wiecie, czemu zasnęła?
Bo wypiła kufel wina w pięć minut.
I zgasła.
Teraz oglądamy film, który planowaliśmy obejrzeć razem,
całkiem sami.
I tu pojawia się wierność.
Planowaliśmy oglądać razem.
A teraz zostaliśmy sami. I oglądamy, prawda?
Myślimy: „Obejrzę ten jeden odcinek”.
I oglądamy. Mija 30 minut.
I dobrze się bawimy, prawda?
Babki, wiecie, dlaczego dobrze się bawimy?
Bo nikt nas, kurna, nie wypytuje,
co się dzieje.
„Kto to? Czemu go zabił? Możesz cofnąć? To Banderas?
Co on tu robi? Wygoogluję.
Możesz zatrzymać? Kto to?”
„Nie wiem, skarbie, jeszcze nie oglądałem tego filmu”.
„Tylko pytam. Czemu jesteś taki wredny?
Strasznie wredny.
Rany”.
A teraz mamy spokój.
Oglądamy więc dalej, prawda?
I wtedy Netflix sprawdza naszą wierność.
Netflix mówi: „Ej.
Słuchaj.
Zaraz będą napisy końcowe.
Ale słuchaj, mam kolejny odcinek
za pięć, cztery, trzy, dwie…
Co robimy?”.
„Jebać sukę. Odcinek drugi!”
Odcinek drugi!
Wiemy, że nie powinniśmy go oglądać.
To bluźnierstwo w związku.
Nie powinniśmy, ale fajnie się ogląda.
I co się dzieje? Śpiąca Królewna się budzi.
Ale nie tak po prostu.
Jakby jakiś duch powiedział jej we śnie:
„On robi coś złego”.
I kobiety budzą się tak…
Patrzą na telefon. Zawsze jest ta sama godzina.
„11.11!
To przekaz od aniołów. Gdzie mój kryształ?
Chwila. Odcinek drugi?
Oglądasz drugi odcinek?
Jak mogłeś mi to zrobić?”
Zaczyna przesadzać. „Nie wierzę.
Zasnęłam tylko na pięć minut”.
Bo miłość jest najlepsza.
Miłość do partnera, miłość do rodziny.
Dlatego to robię. Dla mojej rodziny.
A teraz mam szczęście zajmować się też innymi rzeczami.
Ostatnio spełniło się moje marzenie.
Bardzo duży wydawca powiedział: „Słuchaj, Mo.
Uwielbiamy twoje występy.
Chcielibyśmy, żebyś napisał książkę dla dzieci.
Damy ci rok, jakąś zaliczkę,
a ty pomyśl, co chcesz napisać”.
I wtedy… Jak mówiłem, będę tu bardzo szczery.
Minął rok.
Dostaję maila o 10 rano.
„Mo, jak się masz? Możesz wskoczyć na Zooma?
Pogadamy o książce”.
Myślę: „Co? O rany, zapomniałem o tej książce”.
Biegnę na dół.
Wpadam do kuchni, odpalam Zooma w szlafroku i pidżamie.
Czekało tam 30 osób.
Wszyscy z wydawnictwa.
Mówią: „Hej, Mo! Jak tam? Kopę lat.
Jak ci idzie pisanie tej książki?”.
Myślę: „Boże, zupełnie zapomniałem.
Nie będę marnował tym ludziom czasu”.
I mówię: „Dziękuję bardzo za tę szansę,
ale to jednak nie dla mnie”.
Oni na to: „Czemu? Mo, co się stało?”.
Mówię: „Słuchajcie, nie mam pomysłu”.
A oni na to: „Mo, ale posłuchaj.
Mamy pomysł. Kochamy twoje rymowanki.
Twoje rastafariańskie rymowanki.
Możesz zrobić takie o baśniach.
O Czerwonym Kapturku.
O Złotowłosej. O piernikowym ludziku.
O Jasiu i magicznej fasoli. Prawa autorskie wygasły.
Co ty na to?
Ale z takim jamajskim sznytem”.
Myślę: „Na świętą Turtle Bay, co tu się dzieje?”.
Pani na Zoomie mówi:
„Może wystąpisz dla nas teraz w kuchni?
Ghostwriter Tony może ci pomóc”.
Był tam jeden czarny gość – Tony. „On ci pomoże.
Co ty na to? Też pochodzi z twojego kraju”.
Ja na to: „Dziękuję, ale to nieetyczne.
Nie chcę mieć poczucia, że sprzedaję swoją kulturę”.
A oni mówią: „Szkoda, Mo”.
„Czemu? Bo nie jestem marionetką korporacji?”
A oni: „Nie, Mo.
Zachowałbyś prawa do tej marki
i trochę byśmy ci zapłacili.
Nie za dużo, jakieś 300 000 funtów”.
Więc
to jest książka, którą zaśpiewałem w kuchni.
Proszę o muzykę.
Ej, coś wam powiem
Oto historia z mojego podwórka
Młodej dziewczyny Czerwonego Kapturka
Dostała wieści Ma szybko przybyć
Babcia jest chora Może nie wyżyć
Więc gna i zasuwa I bardzo się spieszy
Więc gna i zasuwa By babcię pocieszyć
Dostrzega wilka W babcinych giezłach
Łapie za nóż Choć wcale go nie zna
Następna panna wielkości kosa
A nazywają ją Złotowłosa
Weszła do domu Owsiankę zjadła
Zabrała wiedzę Mądrość ukradła
Lecz to nie wszystko, nie koniec to
Spała w łóżeczku To nie jej dom
Spała w łóżeczku Został włos blond
Spała w łóżeczku I pluskwy są
Piernik, to ludek piernikowy
Słodki i miły, ale piernikowy
Oni nie wiedzą, że jest piernikowy
Jak na piernika jest całkiem fajowy
Ej, pierniku Chcą cię zabić dlaczemuś
Pierniku Chcą cię zabić dlaczemuś
Bo masz orzechy I trochę glutenu
Piernikowy jaj nie zawiera
Mówię: piernikowy jaj nie zawiera
Ale nie można go kupić U Gregga
Jestem więc na Zoomie. Idzie mi świetnie.
Białe panie z klasy średniej szaleją.
Mówią: „O Boże!
Jak w Notting Hill. Co u licha?”.
Wiedziałem, że jest git,
bo ghostwriter Tony odleciał.
Przeskoczył w pełny tryb Jamajki. „Co ty tu odwalasz, ziom?”
Zatraciłem się.
Do tego stopnia, że zapomniałem, że to ma być książka dla dzieci,
gdy układałem zwrotkę o Jasiu i fasoli.
Proszę o muzykę.
Ej, coś wam powiem
I wszyscy klaszczą.
Ej, coś wam powiem
On ma fasolki i sprzedał krowę
Wszedł na fasolę Po co, nie powiem
Fee, fi, fo, fum na dokładkę
Ja jestem Jaś, a ty wyliż matkę!
Londynie, muszę kończyć.
Bardzo wam dziękuję.
Bóg z wami.
Dziękuję bardzo.
Ja mówię „południowy”, a wy „Londyn”.
- Południowy! - Londyn!
Ja mówię „Mo”, a wy „Gilligan”.
- Mo! - Gilligan!
Ja mówię „Mo”, a wy „Gilligan”.
- Mo! - Gilligan!
Dziękuję bardzo. Trzymajcie się. Bóg z wami.
Dziękuję.
MO GILLIGAN PRZYŁAPANY
Hej!
Napisy: Paweł Awdejuk