Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Sesinizi duyayım be Londra!
Bu turda her yere gittim.
Televizyonun zirvesindeydim. Cumartesilerin gözdesiydim.
Ama ben dünya turuna çıkmak istedim.
Kendim için değil, siyahi İngiliz komedisini yaymak için.
Planım, hedefim hep buydu.
Turun son durağı Londra olsun istedim.
Londra'nın herhangi bir yerinde de değil, güneyinde.
Öyleyse sesinizi duyayım Güney Londra!
Dünyayı görmek istedim.
Çünkü biz siyahiler tatile çıkarız ama gezmeyiz.
Öğretmenime ilk kez şey demiştim,
"Hocam, var ya, bu yaz tatile çıkacağım!"
Orta sınıfa ait hocam kulaklarına inanamadı.
Dedi ki, "Ne? Tatile mi çıkıyorsun? Hiç anlam veremedim.
Okulda ücretsiz yemek programındasın. Bu nasıl oluyor?"
"Çocuk yardımı alıyorsun. Nasıl iş bu?"
Bu farkın sebebini açıklayayım.
Ben çocukken biz seyahat etmezdik.
Orta sınıf arkadaşlarım vardı, onlar gezerdi.
Aileleri şöyle derdi, "Mo, biz seyahate çıkıyoruz.
Bizimle gelsene."
"Sizin siyahi üvey oğlunuz gibi görüneyim, öyle mi? Hadi oradan."
Hepimiz biliyoruz ki siyahiler olarak ilk tatilimiz
her şey dahil o tatillerden olmaz.
Ayia Napa veya İbiza seyahati olmaz.
Bizim ilk tatil deneyimimiz
uzaktan akrabalarımız ölmeden önce
sıcak iklimli ülkelerinde onları ziyaret etmekten ibaret.
Bizim tatile çıkma sebebimiz bu.
Dedim ki, "Hocam, var ya, Karayipler'e gidiyorum!"
Hoca şöyle şaşırıp dedi ki, "Çocuklar, kalemlerinizi bırakın.
Nerede olduğunu kim tahmin etmek ister?"
Altı yaşındaki Holly, "Afrika" dedi.
"Taşak mı geçiyorsun?" dedim.
Hoca dedi ki "Onu demiyorum Holly, öbürünü diyorum."
Altı haftalık tatil için çok heyecanlanmıştım.
Büyük büyük ninemi ziyaret edecektim.
"Acaba nasıl bir evleri vardır?
Büyük bir arsa üstünde kocaman bir evdir. Çiftlik vardır.
Çalışanlarımız vardır" diye düşündüm.
Bir gittik, ufacık bir kulübe.
Hiç öyle yabani hayvanlar falan da yok.
Uzun memeli, kirli bir keçi vardı.
Keçiyle konuştum, selam verdim.
Keçide bile Jamaika kabalığı vardı.
O bile "Beee-nimle konuşma" diyordu.
Kurallar da belli.
Annemiz hep şöyle der, "Bir şey isteme, söyleme, yapma."
Büyük büyük ninemle otururken soru sormak istiyorum tabii.
Çocuk dediğin soru sorar, değil mi?
Okullar tatilken çocuklarınız sorar ya, "Anne, uzayda ne var?"
Çocuğa bakıp "Kes lan sesini!" dediğiniz oluyor mu?
Çocuk dediğin böyledir. Soru sorar.
Ben de soru sormaya karar verdim. "Kaç yaşındasın nine?" dedim.
Yaşını bilmiyorduk. Doğum belgesi yok.
Yaşı 85 de olabilirdi 85.000 de. Yaşını kimse bilmiyordu.
Ben "Kaç yaşındasın" diye sorunca kadın resmen arıza verdi.
"Şey, ben… Şey, ben… Şey, ben…"
"Şey, doğum yılım… Doğum yılım…"
Dancehall videolarının girişi gibiydi. "Doğ, doğ, doğum, yıl, yıl, yılım…"
Zavallı kadın.
"Söylesene. Hangi yılda doğdun?" dedim.
Kadın hâlâ "Doğum yılım 19… 19…
Şimdi… Seninki 20…"
Benim de doğum yılım 19… 1921."
Ne? 1921 mi?
Harriet Tubman'ın sınıf arkaşı mısın mübarek? Amma yaşlısın!
Yalan yok, anneme dedim ki,
"Anne, siktirip gidelim buradan.
Burada para filan yok. Siktir olup gidelim."
Annem dedi ki, "Sorun yok, kuzeninle oynarsın."
"Kuzenim mi? Anne, bu herif 46 yaşında. Onunla ne oynayayım?
Beraber denize gitsek herifi sapık sanırlar anne!" dedim.
Tatilde hiç etkinlik yapmayız.
Etkinlikler yapan arkadaşlar var.
Biz siyahiler bazı etkinliklere hiç katılmayız.
Hocalar demişti ki, "Karayiplerde sörf yapmayı unutma."
"Sörf mü? Sörf, ha?"
Siyahiler anca ayaklarını suya sokar.
Şöyle parmağımızı batırıp "Tamamdır, bana yetti" deriz,
"Denizde bir şey var oğlum, hissettim!"
Seyahati severim ama havalimanlarını sevmem.
Havalimanlarını bilirsiniz, berbatlar.
Özellikle de güvenlik noktası.
Birleşik Krallık'taki güvenlik görevlileri pasif agresif bir kibarlık içinde.
"Pardon, beyefendi, rica etsem şurada durabilir misiniz acaba?"
Görevlilere şey diyesim geliyor, "Kibarlık mı ediyorsun trip mi atıyorsun?"
Tabii kurallara uyuyoruz ve durmamız gereken yerde duruyoruz.
Ama karşılık da vermek lazım. İngilizler son sözü söylemeyi sever.
"Pekâlâ. Özür dilerim, burada dur yazan tabelayı göremedim de."
O da karşılık verir.
"Havalimanına bir sonraki gelişinizde tabelayı şurada görürsünüz. Teşekkürler."
İngilizlerin bu pasif agresif kibarlığıyla atışma devam eder.
Çünkü hepimiz biliyoruz ki burada olay çıkarana hoş bakılmaz.
Kimse olay çıkarmak istemez ama hepimiz olay görürüz.
Markette görüyorum, Lurpak yağ çalanlar oluyor.
"Tereyağı çalacak kadar düştünüz mü be?" diye düşünüyorum.
Yalan yok, çok garipsiyorum.
Ben olan bitene dimdik bakarken "Ne bakıyorsun lan?" diyorlar.
"Hiç. Bir şeye bakmadım."
Burada da bazılarınız "O tereyağı pahalı. Çalacaksın" kafasında.
"Herkes senin gibi televizyonlara çıkmıyor kardeş!"
Bazılarınız da Stork margarinle ekmek kızartıyor. İğrenç.
Bir zamanlar İngiltere'den ayrılmak istemiştim.
Birleşik Krallık'tan Amerika'ya taşınmak istiyordum.
Bazılarınızın yüzünde "Hey! Bizi terk mi edeceksin?" bakışı var.
Ama asıl dediğim şey Hollywood.
Amerika başka, Hollywood başka. İkisi aynı yer değil.
Tabii benim bulunduğum bu sektördekilerin,
yani stand-up, film, televizyon falanla uğraşanların
gitmek istediği yer orasıdır.
Orada çok değer verirler.
Birleşik Krallık'ta öyle yapmayız, herkese olduğu gibi davranırız.
Şu an seyirciler arasında Ian Beale gibi bir dizi yıldızı olabilir.
Herife nasıl hitap ederiz? Dümdüz Ian Beale deriz.
Yanına gidip "Tanıdım seni! Ian Beale'sin sen!" deriz.
Zavallı adam melul melul "Evet, benim" der.
Biz İngilizler en baştan laf sokarız.
"Ian! Şu repliğini hatırladın mı? Bak."
"Tutunacak dalım kalmadı!"
İngilizler böyledir işte, ilk iş laf sokarız.
Amerika farklı.
Amerika'dayken gördüm ki laf sokmak ne bilmiyorlar bile.
Havalimanındaki görevlilerin şakası yok.
Havalimanı güvenlik görevlilerine TSA diyorlar.
Bir adam kuyruk boyunca gidip gelerek
herkese şöyle diyordu, "Şimdi herkes beni dinlesin!
Çantanızdaki sıvıları çıkarın.
Kemerleri çıkarın. Ayakkabıları çıkarın."
Kafası karışan 80 yaşındaki nineye gidip
"Hadi, bekleme yapmayın!" dedi.
"Bundan mı korkacağım?" dedim.
Güney Londralıyız, kralı gelse umurumuzda olmaz!
Dedim ki, İngiliz karizmamla bu adamı bir güzel yumuşatırım.
Dedim ki "Pardon beyefendiciğim."
Güzel İngiliz aksanımla konuştum.
"Affedersiniz beyefendiciğim, şu bilekliğimi çıkarmam gerek mi?
Metal dedektörü ötmesin de şimdi."
Adam bana şöyle bir baktı ve…
"Kemerini çıkar, ayakkabılarını çıkar, iPad'ini sepete koy."
"Hayır, diyorum ki metal dedektörü ötmesin diye
bu bilekliği çıkarmalı mıyım?"
Herif kafayı yedi.
"Arkadaşım!
Siz Harry Potter memleketlilere tekrar söylemeyeceğim."
Hayatımda hiç böyle saygısızlık yaşamamıştım.
Lüks süpermarketteki orta sınıf beyaz kadınlara dönüştüm.
Siyahilerin hiç kullanmadığı kelimeler falan kullanmaya başladım.
"Ne? Bu kabul edilebilir bir şey değil!" falan dedim.
Biz siyahiler hiç öyle "Kabul edilebilir değil" falan demeyiz.
Şu an aranızdaki siyahiler de
"Ne diyor bu? Kabul edi… Ney?" diyor.
"Hey, Leon, not al şu lafı."
Biz öyle demeyiz.
Top Boy'un bir bölümünde hiç gördünüz mü mesela?
Dushane gelip "Uyuşturucu burada" desin,
Sully de "Bu kabul edilebilir değil! Hepsini satamayız" desin?
Ama gerçekten Amerika'ya taşınmak istiyordum.
Orada özel muamele var.
Hiç alışık olmadığım bir muamele.
Siyahi İngiliz aktörler orada çok iyi durumda.
Daniel Kaluuya çok iyi gidiyor, Oscar bile kazandı.
Damson Idris, Cynthia Erivo… Liste uzun.
Siyahi bir İngiliz olarak Hollywood'a gittiğinizde
tuhaf şekilde özel muamele görürsünüz.
Örnek vereyim.
Bahsedeceğim gün ve saatlere dikkat edin.
Televizyon programı için buradan çarşamba sabahı uçağa bindim.
Amerika saatiyle öğleden sonra uçak indi.
İner inmez altı cevapsız arama gördüm.
Amerika'dan birinin numarasıydı, aradım. Panik içindeydi.
"Tanrım! Mo Gilligan.
Sizi yarın sabah altıda sete almalıyız. Uygun mudur?" dedi.
"Tamam, sorun değil" dedim.
Perşembe günü sete geldim. Ne olsa beğenirsiniz?
Kanalın CEO'su sete geldi.
Herkes panik içindeydi.
Annem hep "Kendin ol" der,
"Sana davranılsın istersen başkalarına öyle davran."
Adam direkt bana yöneldi. Korkudan mı bilmiyorum…
"Vay canına. Mo Gilligan. Büyük hayranınım" dedi.
"Evet dostum. N'aber? Memnun oldum" dedim.
Adam "Tanrım! Seni burada ağırlamak bizim için onur" dedi,
"Söyler misin Mo Gilligan, iyi vakit geçiriyor musun?"
Dedim ki "Dostum, memleketten uzaktayım.
Tabii uçak yolculuğu da epey uzun sürdü ama sorun yok.
Kardolarımı da özlüyorum ama yapacak bir şey yok."
Adam şöyle oldu, "Tanrım! Olivia, gelsene."
Asistanı yani.
"Olivia, gelsene. Tanrım! Dinle.
Kardiyosu eksik kalmış."
Dedim ki, "Hayır, kardolarım dedim. Dostlarım yani.
Saat farkından dolayı WhatsApp'ta laklak da edemiyoruz."
Adam büyük bir endişeyle dedi ki, "Aman Tanrım!
Olivia, bundan niye haberimiz yok? Ne eksik demiştin?
"Laklak dedim." "Laklak almalıyız Olivia."
"Hiç haberim yoktu Sayın Mo Gilligan. Şöyle yapalım.
Çok büyük bir jest sayılmaz tabii
ama yarın akşam en yakın beş arkadaşınızı uçakla getirsek,
size laklak sağlasalar uygun olur mu?" dedi.
Tabii adam bilmiyor ki ben sosyal konutlarda büyüdüm.
24 saat içinde dostlarımı uçakla getirecekler, ha?
Adama baktım, az kalsın şey diyecektim,
"Onları bırak, yol parasını bana ver. Umurumda mı sanıyorsun…
Manevi destek umurumda mı sanıyorsun?"
Ama öyle denmez. Meslek etiğine uymaz.
O yüzden 24 saat sonra arkadaşlarım uçakla geldi.
Ne olduğundan bihaberdiler.
"Kardo, ne oluyor ya?" diyorlardı.
Arkadaşlarımdan biri gözlerine inanamadı. "Vay be. Sanki GTA'daymışım gibi!" dedi.
En azından gidip bir teşekkür edelim dedim.
Adamın ofisine girdik.
"Bunlar dostlarım. Teşekkür etmeye geldik" dedim.
Adam gözlerine inanamadı.
"Aman Tanrım! Mo Gilligan…
Kardiyolar bunlar demek."
"Aman Tanrım! Top Boy'dayım sanki. Mo, bir sorum var."
"Plan nedir Mo?
Kardiyolarınla birlikte yarın sabahki sete nasıl gideceksin?"
Dedim ki "Bilmiyorum ama sorun değil. Uber çağırırız. Sen dert etme."
Adam şöyle oldu, "Ne? Uber mi? Iy!"
"O ne demek şimdi?" dedim.
Dedi ki "Bak Mo Gilligan, şu an Hollywood'dasın.
Hollywood'da olduğunu hissetmelisin."
"O ne demek?" dedim.
Dedi ki, "Bak Mo Gilligan, sana şoför tutacağız.
Nereye gitmek istersen özel şoförün seni oraya götürür."
"Emin misin? Ciddi misin?" dedim.
Dedi ki "Bu Summerhouse'lu dostların için her şeyi yaparım."
"Tamam mı? Evet. Tamamdır."
Adam bana şoför tuttu. Hayatımda hiç özel şoförüm olmamıştı.
Şoförün adı DJ'di.
Adam takım elbise, kravat, rugan ayakkabı ve ütülü pantolonla geldi.
Adam benden sadece iki üç yaş daha büyüktü.
Beni görünce hemen kapıyı açtı.
"Nasılsın patron? Nereye gidelim? Manzara izlemek ister misin patron?
Kahve alalım mı patron?
Spor salonuna gidelim mi patron? Ne dersin patron?"
Dedim ki, "Dostum, bir dur. Bana patron deyip durma.
Bak, artık özgür bir bireysin.
Benden önce ne oldu bilmiyorum.
Ama artık kardolarımdan birisin. Dostuz yani."
Sordum, "Söyle DJ, nereye gidebiliriz?
Buradaki bazı dostlarım sıradan birer çalışan.
Nereyi tavsiye edersin?"
DJ dedi ki, "Sen bana bırak dostum. Tanıdığım biri var."
Telefon açtı, konuştu. "Hıhı, evet.
Evet."
"Evet, adamlar İngiliz.
Evet.
Hayır, Gordon Ramsey değil."
"Bunlar daha çok Idris Elba'msı tipler.
Peki. Tamamdır" deyip kapattı.
"Kimi aradın DJ?" diye sordum.
Dedi ki, "Bak dostum,
Hollywood'un en baba organizatörüne numaranı verdim.
Şimdi sana mesaj atacak."
Tamam dedim. Organizatörden mesaj geldi.
Organizatörün ilk mesajı şöyleydi, "Nasılsın dostum?
Rezervasyon için isim lazım."
"Tamam, benim adıma olsun. Mo Gilligan." dedim.
Yani ben… Teşekkürler. Dublör kullanmıyorum. Sağ olun.
Jackie Chan halt etmiş!
Adımı yolladım. Ne olsa beğenirsiniz?
Adam hiçbir şey yazmadan bir sürü ateş emojisi attı.
Dostlarıma gösterip "Baksanıza, anlamadım" dedim.
Arkadaşlarımdan biri gaz verdi. "Tüm dünyada tanınıyorsun dostum!" dedi.
Sonra tekrar mesaj geldi.
"Yalan söylüyorsun, değil mi? Mo Gilligan sen olamazsın!"
Dedim ki "Beni hangi Mo'yla karıştırdın?
Beni Mo Farah veya Mo Salah mı sandın? Hani Mo sandın beni?"
"İnanmıyorum. Siyahi İngiliz komedyen Mo Gilligan olamazsın!" dedi.
Yalan yok, "Bu kadar tanınıyor muyum ya?" dedim.
Tekrar mesaj geldi, "Yalan söylüyorsun. Rezervasyon iptal."
"Ara beni, gör" dedim. Güney Londralıyım ya, savunmaya geçtim.
Ara dedim, aradı.
Bir hışımla telefonu açtım. "Hey!" dedim.
Adam şöyle oldu.
"Mo Gilligan, adamım!
Los Angeles'ta olduğunu niye söylemedin?"
"Şey… Ben…
Numaran bende yoktu da. Bilemedim dostum."
Dedi ki "Dostum, istediğin zaman kulübe gelebilirsin."
Öylece kapattı. Arkadaşlarla şaşakaldık.
Giyindik, kulübe gittik.
Ciddiyim, herkes dışarıdaydı.
Dışarıda rapçi de vardı,
NBA oyuncuları da vardı, hatta torbacılar bile vardı!
Herkes içeri girmek için bekliyordu.
"Beş arkadaşımla birlikte buraya nasıl girerim ki?" diye düşündüm.
Dönüp sordum, "Nasıl yürüyor bu iş?
Yolun karşısına mı park edeceksin? Nasıl olacak?"
"Biz içerideyken sen yemek mi yersin? Gel diye mesaj atayım mı?"
DJ bana dedi ki, "Dostum, ben bütün gece burada bekleyeceğim."
"Yani biz içeride eğlencenin dibine vururken
sen bekleyecek misin?" dedim.
DJ "Evet, bütün gece beklerim" dedi.
Yalan yok, ben adama çok üzüldüm. Ama arkadaşlarım umursamadı bile.
"İyi, görüşürüz madem. Hadi. Siktir edin bunu" dediler.
Dedim ki, "DJ, sen de bizimle gel. Bari senin için bunu yapalım."
DJ dedi ki, "Emin misin patron? Gelebilir miyim?
Gerçekten emin misin patron?"
Dedim ki, "Bana patron deyip durma. Django filminde değiliz. Gel, bizdensin."
Herkes kulübün önünde içeri girmek için bekliyordu.
Dedim ki "Bunca nüfuzlu insan beklerken
Londralı beş arkadaşım ve sürücümle bu kulübe nasıl girebilirim ki?
En iyisi kendimi rezil etmeyeyim."
Organizatöre mesaj atmaya karar verdim, "Masa ayarladığın için çok teşekkürler.
Ama biz vazgeçtik, az ötede bir şeyler içeceğiz. Görüşürüz."
Yolladım mesajı.
Bakın, annem üstüne yemin ediyorum ki…
Annem de şurada.
Yalan söylüyorsam annem "Ne halt ettin sıpa?" diye gelir.
Mesajı attıktan sonra ortamı inleten bir ses duyuldu.
Kulübün önünde biri bağırıyordu.
"Hey! Hey!"
"Herkes geri çekilsin!"
"Mo Gilligan geliyor!"
Hayatımda ilk kez şöyle oldum,
"Vay be, benden başka Mo Gilligan varmış. Bak şu işe!"
Arkadaşlarımdan biri beni dürttü.
"Sana diyor" dedi.
Çok gıdıklanırım, şöyle oldum.
"Yapma şunu dostum. Karizmamı çizme" dedim.
Kuyruğa doğru yürümeye başladık. Tuhaf bir şey oldu.
Biz kuyruğa doğru yürürken
sanki ben denizi yaran Musa'ymışım gibi insanlar ayrılmaya başladı.
Yürüdüm, kapıya yaklaştım.
Arkadaşlarım da arkada şöyle diyordu, "Heyt be! Adamsın ha!"
"Sakin ol dostum, daha girmedik" dedim.
Yaklaştık.
Kuyruktaki kızları duydum, "Bu adamı tanıyorum!" diyorlardı.
Dedim ki, "Hadi oradan! Los Angeles'ta Gogglebox izlenmez."
Sonra önüme altı metre boyunda NBA oyuncusu çıktı.
Alçakgönüllülükle dedim ki, "Pardon, geçebilir miyim acaba?"
Adam beni fark etmiyor gibi davrandı.
"Kim bu bilmiyorum."
"Dostum, pardon, geçebilir miyim?" dedim.
"Kim bu bilmiyorum."
Organizatöre baktım, gel dedi.
"Adam çekilmiyor" dedim. Organizatör bağırdı, "Hey! Kenara çekil!
Mo Gilligan geçecek!"
Var ya, herifin yanından geçerken LeBron James havasına girdim.
"Geçiyorum kardeşim" dedim.
Öne geldik, ipi açtılar.
İçeri girdik.
Üstümüzü de aramadılar.
Arkadaş "Dostum, götümde ot vardı" dedi.
"Kes sesini dostum!" dedim.
İçeri girerken bir ses duyduk, "Hey!"
Atılacağız sandım.
Mekânın müdürü geldi.
Şöyleydi, "Aman Tanrım! Mo Gilligan!
Mekânımda seni ağırlamak büyük zevk. Bizi seçtiğin için teşekkürler."
"Girmeden önce iki şey isteyeceğim.
Kredi kartı ve kimlik gerekli. Olur mu?"
Arkadaşlarıma dedim ki "Bu gece benden." Kredi kartımı ve kimliğimi verdim.
Dostlar, Hollywood'da şöyle bir sorun var.
İnsanlar senin memleketin üzerinden seninle bağ kurmaya çalışıyor.
Saçma sapan şeyler söylüyorlar.
Kulübün sahibi şöyle dedi, "Tanrım! Bir saniye! Londra'dan mısınız?"
Evet dedim.
Dedi ki, "Vay be, inanılmaz!
Karımla geçen sene Barselona'ya gitmiştik."
Dostum "Lan ne alaka…" derken susturdum.
"Anladım dostum."
Bizi kulübe aldılar.
Yerimize geçtik. Londralı başka insanlar gördüm.
Beni tanıdılar. "Yok artık! Mo Gilligan, ha?" oldular.
Gözlerine inanamadılar. Yalan yok, biraz gaza geldim.
Şöyle oldum, "Öyle işte dostum!"
Dedim ki, "Gelin, masama katılın."
Emin misin diye sordular, gelin dedim. Yerimize geldik.
Epey kalabalıktı. Büyük bir yer değildi, sıkış tepişti.
Küçücük alanda 12 siyahi adam dans etmeye çalışıyordu.
Dirsek dirseğe, kol kolaydık.
Ama sorun etmedim.
Bu akşam Hollywood'da arkadaşlarımla ölsem mutlu ölmüş olurum.
Sonra organizatör gelip dedi ki, "Mo Gilligan, adamım! Nasıl gidiyor?
Dedim ki, "Son anda bizim için bunları organize ettiğin için çok sağ ol."
"Nasıl buldun?" dedi.
Dedim ki, "Güzel güzel. Biraz sıkışık ama olsun o kadar."
"Ne?"
"Biraz sıkışık ama olsun o kadar."
"Ne? Sikerler öyle işi! En iyi muameleyi göreceksin. Gel!"
Kulüpte insanları yara yara ilerledi.
Arkadaş dedi ki "Bu seni kim sanıyor?"
Dedim ki "Bilmem, herhâlde Muhammad Ali sanıyor. Hiç anlamadım."
Başka bir kısma geldik. Ultra VIP bölümdü.
O bölüme geldiğimizde olanlar Hollywood'un çılgınlığını gösteriyor.
Orada tek bir adam sekiz kadınla takılıyordu.
Organizatör adama yaklaştı
ve dedi ki, "Dostum, üzgünüm ama başka yere geçmelisin."
Tabii herif kafayı yedi.
"Ne demek lan başka yere geç? Sen kimsin oğlum?" diye çıkıştı.
Her deyişinde egoma bir kurşun atıyor gibiydi.
"Sen kimsin oğlum?"
Ben ona baktım, o bana baktı…
"The Masked Singer UK yarışmasını izlemiş miydin? Hayır mı?"
Organizatör dedi ki, "En iyi hostesim Liberty,
size hizmet edecek."
Neyse, Liberty yanımıza geldi.
Kadın 1.80 boyunda, Victoria's Secret modeli gibi bir şey.
Üstünde korse, uzun çizme ve G-string külot vardı.
Ne dediğimi duydunuz mu?
Kulüpte giydiklerine bakın! Korse, uzun çizme ve G-string külot.
Yani bacağını şöyle bir ayıracak olsa
bazı şeylerin sıyrılıp ortaya çıkması işten değil!
Ne dediğimi anlıyor musunuz?
Eskiden gece kulüpleri böyle değildi.
Tiger Tiger kulübünde kız gelirdi,
"Shot ister misiniz? Ya Jägerbomb? İsterseniz söyleyin" derdi.
Ama bu kadın bana listeyle geldi.
Dedi ki "Selam! Tanrım! Nasıl gidiyor Mo Gilly?"
"Mo Gilly de kim ola?" dedim.
Kadın "Tanrım! Çok susamışsınızdır. Size içecek hazırlayayım!" dedi.
Menüyü açtım. Elektronik menü bir de, ışıklar yandı.
Benim gözüm fiyatlara takıldı.
Ben menüye bakarken
menü de bana bakıyordu.
Şimdi burada karşımda 15.000 insan varken
param yok numarası yapacak değilim.
Ama yemin ediyorum,
içkilerin fiyatlarına bakarken aklımda bir sürü soru belirdi.
"Acaba alkol firmalarının hisse senedi fiyatları mı bunlar?" dedim.
İnanılmaz rakamlardı.
Arkadaşlarıma bakıyorum, gözlerini kaçırıyorlar.
Hepsi iç mimar kesildi. "Yukarıya kocaman avize asmışlar!"
"İki avize asılı. Nasıl asmışlar acaba onları?"
Hani şu herkesin çevresinde olan cimri arkadaşıma döndüm.
"Şu fiyata baksana!" dedim.
Bana bakıp dedi ki, "Oha! Bu fiyata Costco'dan koli koli alırız!"
Ne?
Liberty dedi ki, "Çok üzgünüm Mo Gilly ama artık siparişini almalıyım."
Kimseye hava atma derdinde değildim.
Hollywood'da beni tanıyan yoktu.
Ben de listedeki en ucuz paketten istedim.
Liberty dedi ki, "Şöyle söyleyeyim Mo Gilly,
bu giriş seviye paket olduğu için
hiçbir ışık, şov, maytap falan yok. Sana uyar mı?"
Bana uyar dedim, Liberty gitti.
İki dakika sonra bir kovayla döndü.
Kovanın içinde iki şişe şampanya, bir şişe votka, bir şişe konyak vardı.
İdare eder diye düşündüm.
Ama bir baktım, dostlarım Hollywood'a benden önce alışmış.
Arkadaşlarımdan biri şampanyayı aldı,
bol keseden kızlara dağıtmaya başladı.
"Gel gel, sen de iç. Evet. Gel."
"Yok yok, arkadaşın da gelsin. Evet. Sıkıntı yok."
Bak ben öyle cimri de değilimdir
ama dolan her bir bardağa bakıp içimden şöyle geçirdim,
"Şu bardak nereden baksan 95 dolar."
"Kız yarısını içmedi bile. Sikerler, geri döküyorum.
Şöyle koyayım."
Ama sonra rahatlayıp keyfini çıkarmaya karar verdim.
Benim için ve özellikle dostlarım için çok özel bir gündü sonuçta.
Gecenin tadını çıkarmaya başladım.
Sonra bir baktım, NBA oyuncuları şaşaalı bir paket almış.
Maytaplı, gösterili.
Tabela bile vardı. Kulüpte tabela ilk kez görüyordum.
Hostesleri tabelayı tutarken bize bakıyordu.
Elinde tabelayla böyle geziyordu.
Ne yazıyor diye merak ettim.
Dans pistinde herkes kafayı yedi.
Ben de tabelada ne yazıyor diye merak ettim.
Tabelaya bir baktım, şöyle yazıyor, "NBA'ciler burada."
Altında ne yazsa beğenirsiniz? "Fakir Londralılar peşimizden gelsin."
Dedim yok artık, fakir Londralı dedikleri biz değilizdir.
Ama sonra kulübün DJ'i mikrofona dedi ki, "Vay canına!"
"Londralılara meydan okudular!
Yani dostum Mo Gilligan'a da meydan okumuş oldular!"
Ciddiyim, kulüpteki herkes dönüp bana baktı.
Dedim ki, "Bu ne cüret? Ben Celebrity Bake Off'a çıkmış adamım!"
Tribe girdim, "Öyle mi? Biraz daha içki alayım da görün" dedim.
Herkes dedi ki "Yapma dostum, istedikleri bu.
Rekabet yaratıp para harcattırıyorlar.
Siyahileri birbirlerine kırdırıyorlar!"
Dedim ki "Durun bir dakika.
Az önce avizelere bakıp Costco'dan bahsederken iyiydi ama!"
Dedim bırak ya, bakayım bir…
Listeye baktım.
Neye param yeter diye inceledim.
Neyi almak için Monzo bankasından HSBC'ye para aktarmam lazım,
ne için limiti aşmam gerekir falan.
Çünkü fazla para harcarken kafa oraya gider.
"Yarın neyimi satabilirim?
PlayStation'ımı ikinci elden kaça okutabilirim acaba?" diye düşünürüz.
Aşırı harcama yapacakken aklımızdan bunlar geçer.
Neye param yeter diye menüye baktım.
Sonra ne olsa beğenirsiniz? DJ tekrar mikrofonu açtı.
Dedi ki "Yok artık!"
"Londra'ya meydan okudular!"
"Skepta bu işe ne derdi?"
Skepta mı?
Skepta'nın bu olayla ne ilgisi var lan?
İyice baskı altına girdim. "Siktir be, haberlere çıkacağım" dedim.
Menüye baktım, gözüme bir şey çarptı.
Diamond Black Paket yazıyordu.
O paketi sipariş ettim.
Fiyat yazmıyordu. "Fiyatı sorunuz" yazıyordu.
Disleksik de olduğumdan "Fiyat sizin sorununuz" olarak algıladım.
Neyse, aldık o paketi.
Liberty gitti.
On dakika geçti. Ortada ne şişe var, ne içki, ne maytap.
"Ulan resmen kazıklandık" dedim.
Sonra birdenbire
kulüpte çalan müziği DJ durduruverdi.
Ardından kulübün ışıklarını kapattı.
Tüm ışıklar söndü.
Ee, Netflix'te iki stand-up'ımın olması boşuna değil.
Sonra DJ, mikrofona şöyle dedi, "Vay be!"
"Londra'ya meydan okudular!"
"Mo Gilligan'a meydan okudular!"
"Ama bilmiyordum ki…"
Bu yankı aletten de gelmiyordu. Kendi ağzıyla yapıyordu.
"Hiç bilmiyordum
böyle bir geri dönüş yapacağını!"
"Ne geri dönüşü lan?" dedim.
Liberty'ye baktım. Mutfağın yakınındaydı.
"Neler oluyor Liberty?" dedim.
Liberty dedi ki, "Bir saniye, hemen geliyorum."
Pelerin ve maske takmıştı.
Ulan şimdi bizi Hollywood'da
Illuminati'li, P. Diddy'li nasıl bir gece bekliyor diye düşündüm.
Tam kafamı toparlayamamışken
kulüpte müzik çalmaya başladı.
Liberty mutfaktan çıktı.
Yüzünde gülümseme yoktu. Gözleri açıktı.
Tek başına tuhaf bir tempoyla yürümeye başladı.
Liberty aynen şöyle yürüyordu.
Liberty'nin arkasında Liberty gibi pelerinli iki dansçı belirdi.
Onlar da bu tuhaf dansa katılmaya başladılar.
Şöyle.
Ve Liberty'nin arkasında Samoalı dört bodyguard vardı.
Ellerinde bir şey vardı ama ne olduğunu görmüyorduk.
Onlar da şu şekil aynı tuhaf dansla yürüdüler.
Ulan kulüpte nasıl bir keçi kurban edecekler acaba diye düşündüm.
Sonra birden bu Samoalı bodyguard'lar şöyle demeye başladı, "Hey, hey, hey!"
Bir şey kaldırıyorlardı ama görmüyorduk.
Meğer kaldırdıkları şey, içinde 25 şişe şampanya olan bir tabutmuş.
Bizim bulunduğumuz alana şöyle gelmeye başladılar.
Tabii ki arkadaşlarım kafayı yiyordu.
"Ne? Oha! Ne oluyor?"
"Hey! Mo, bu bizim için mi?"
"Bizim için mi?
Annen üstüne yemin et! Bismillah! Sen mi ayarladın bunu?"
"Mo, bak, bu bizim için değilse
yemin ederim ki sana çok pis çakarım.
Mo, söyle, sen mi ayarladın?"
Yalan yok, ben ayarladım dedim.
"Bu işler böyledir dostum!" triplerine girdim.
Söylemekten hiç çekinmiyorum, kendimi kaybetmeye başlamıştım.
Şişeleri teker teker masamıza koymaya başladılar.
Kendimi torbacı gibi hissettim.
Heyecanım dışarıya yansımaya başlamıştı. Şöyle oluyordum.
Direkt NBA oyuncularının yanına gittim.
"Ne oldu?" dedim.
"Ne oldu?
Ya kardeş, İşte bizim olayımız bu!"
Hayatımda ilk kez kendimi kaybetmeye başlamıştım.
Daha önce hiç öyle olmamıştım.
Kim olduğumu unuttum.
NBA oyuncularından biri "Öğrenmem gerek. Adın nedir? dedi.
"Bırak şimdi adımı!" dedim.
"Olmaz İngiliz dostum! Bunu hiç görmemiştim. Adın nedir?"
"Bırak oğlum şimdi adımı!" dedim.
"Söyle İngiliz dostum, kimsin?" dedi. "Ben mi?" dedim.
"Evet" dedi. "Ben mi?" dedim.
Dedim ki "Şey, ben…
Dushane'im dostum."
"Uyuşturucu satarız!"
Arkadaşlarım araya girdi. "Hayır, yok öyle bir şey.
Ben bilişim uzmanıyım. Zaten başım dertte. Ne yapıyorsun?"
Hayatımda ilk kez kendimi böylesine kaybettim işte.
Yanlış anlamayın, tabii ki sarhoş oldum ama kendimi kaybetmemiştim.
Oprah'ymışım gibi millete şampanya dağıtıyordum.
"Al, sana da bir şişe. Sana da bir şişe. Herkese şişe!"
Kendimi kaybettim.
Bizim DJ isimli şoföre bile bir şişe verdim.
"Al DJ, bu şampanya senin" dedim.
"Olmaz dostum, şampanya içmem" dedi.
Dedim ki, "Hani hep birlikteydik dostum? Yaşa biraz şu hayatı!"
"Olmaz, şampanya içmem" dedi. "Ne içersin?" dedim.
"Ben tekila severim" dedi.
Liberty'yi çağırdım hemen.
Dedim ki, "Bu bizim harika şoförümüz DJ.
Ona bir şişe tekila getir."
Vazoya benzeyen büyük bir şişe verdi.
Ben de şişeyi DJ'e verdim. Sonra ne oldu? DJ kulüpte ağlamaya başladı!
Tüm bu olaylar yaşanırken "Yok be dostum!
Müşterilerimden böyle bir muameleyi daha önce hiç görmemiştim!" diye ağladı.
"Sen de artık kardolardansın DJ! Ailemizdensin!" dedim.
"Gerçekten mi?" dedi. "Evet dostum, ailemizdensin.
Liberty, bana da bir şişe ver" dedim.
İkimiz de elimizde şişe tutuyorduk.
DJ dedi ki, "Sizin mahalleye özgü bir şeyler söyle."
Ben öyle belalı bir mahalleden değilim.
Hiç öyle belalı olmayan şeyler söyleyince ısrar etti.
Dedim ki, "Autoglass, her türlü cam değişim ve tamiri!"
DJ bayıldı. "Kurşun delikleri olduğundan camı değiştirmek lazım tabii!" dedi.
Ben de bozmadım.
"Kurşun değil, ufak cam çiziği" diyemedim.
Kendimi kaybetmiştim.
"Bu Hollywood hayatı amma da güzelmiş" diye düşündüm.
Yanımda dostlar, bunca insan,
şişe şişe şampanya falan.
NBA oyuncularından biri dedi ki, "Yok be, Dushane'e bir kadeh kaldıralım!"
Bütün kulüp şöyle…
"Hey! Dushane! Dushane!"
Ağzım açık kaldı. Bir şey söyleyeyim.
Hayatımın en güzel anlarından biriydi.
Stand-up'lar, BAFTA ödülü almalardan çok o an beni etkiledi.
Doğumumdan daha güzeldi diyeceğim ama zaten onu hatırlamıyorum.
Gerçekten hayatımın en güzel anlarındandı. Hepimiz shot attık.
Muazzam bir andı.
Liberty'ye de bir shot ikram edip hesabı istedim.
Cimrilikten shot atıyordum. Parasını ödemişim sonuçta.
"Dostum, cebine bir şampanya şişesi koy. Eve götür."
Hayatımın en güzel anlarındandı.
Sonra Liberty hesabı getirdi, teşekkür ettim.
Tam arkadaşlarla konuşurken…
Hiç mantıklı düşünebilmek için sarhoşluğunuzu bastırmayı denediniz mi?
Şey yaptınız mı hani, yüzünü şöyle bir ovuşturursun…
Sonra gerçeklerle yüzleşirsin.
Fark ettim ki gömleğimin tüm düğmeleri açık. Tamamı!
Göbek deliğim bile açıktaydı.
Göbek deliğim "Bu gece epey çılgınsınız ha!" demiş.
Hesaba uzun uzun baktım.
Dedim ki, "Liberty, pardon da…"
"Pekâlâ…"
Liberty dedi ki, "Tanrım! Mo Gilly! Sorun nedir? Ne oldu?"
Dedim ki, "Ya pardon, anlamaya çalışıyorum da.
Fiyat, vergi, kuver, bahşiş… Şu şişenin fiyatını söyler misin?"
Liberty dedi ki, "Tamam, bakayım. Vergi, kuver, bahşiş…
Yani demek ki o şişe… Casa Azul, değil mi?
Ha, sorun değilmiş. Şişe sadece 5.000 dolar."
O fiyatın içinde kendime aldığım şişe yok, birinci ve ikinci paketler yok.
Liberty'ye şöyle bir baktım.
"Evet, sana neden Liberty dedikleri şimdi belli oldu" dedim.
Bir duraksadım, hesaba bakakaldım.
"Sorun nedir?" dedi.
Dedim ki, "Bu…" "Sorun ne Mo Gilly?" dedi.
Dedim ki, "Bu hiç…" "Söyle, dürüst ol" dedi.
Dedim ki, "Bu hiç kabul edilebilir bir şey değil!"
Hayatımın en güzel gecesi
hayatımın en kötü gecesine dönüştü.
Yanlış anlamayın, yeterli param vardı. Ama kafamda deli sorular belirdi.
"Vay be, hayatım böyle yokuş aşağı mı gidecek?"
Hollywood'da büyük gösteriler yapıp BAFTA ödülleri kazanırken
hesabı ödemeden kaçıp televizyonda madara mı olacağım?
Sunucu olarak değil yani, fail olarak.
Şaşakaldım.
Dürüst olacağımı söylemiştim, değil mi?
Cidden şöyle düşündüm,
"Bu parayı nasıl çıkaracağımı buldum. Sikerler be!
Yarın OnlyFans açacağım." Kafamdan bunlar geçti.
"24 saat içinde parayı çıkarırım."
Hiç vakit kaybetmeden
"Çarşambaları göt deliği paylaşıyorum. Bağışları alayım!" diyecektim.
Kendi kendime dedim ki, "Aman Tanrım!
Bu, hayatım boyunca yaptığım en aptalca şeydi!"
Sonra dedim ki "Sorun değil, daha ödeme yapmadım."
Unutmayın, müdüre kredi kartımı ve kimliğimi vermiştim.
Birden telefonum titredi. "Ne oluyor?" dedim.
Acaba annem hâl hatır mı soruyordu?
Telefonuma bir baktım, karttan para çekilmiş.
Karttan çekmişler bile!
Bankacılık sistemini sorgulamaya başladım.
Dedim ki, "Şaka mısınız lan?
Dolandırıcılık tespit sistemine bu nasıl takılmaz?
Hem de yurt dışındayım!"
Tek seferlik kod falan da yolllamadılar.
Ama bakkaldan çamaşır suyuyla kurabiye alsam
beni utandırmak için tepeme binersiniz, "Siz misiniz? Evet mi, hayır mı?"
Benim tabii!
Hayatımın en kötü gecesiydi!
O kadar kötüydü ki ertesi sabah uyandığımda
tüm arkadaşlarım gelip "Dostum, uyandırdığımız için pardon.
Ama teşekkür etmek istiyoruz" dedi.
"Lafı bile olmaz" demeye kalmadan "Dostum, farkında değilsin," dedi,
"dün gece hayatımın en güzel gecesiydi."
"Çocukların var dostum" dedim.
"Dostum, sikeyim çocukları. Hiçbirini sevmiyorum.
Ufak olan zaten şeytan tohumu. Hiç hoşlanmıyorum."
"Ama bak, arkadaşların olarak seni uyandırdık
çünkü gelen hesaptan haberimiz var.
Şunu bil ki bir daha böyle bir gece yaşamayacağız.
Senin gerçek dostların olarak
seni uyandırıp teşekkür etmek istedik Mo Gilligan.
Sana gerçekten minnettarız."
Ve yalan yok, dostlarımla kalp kalbe muhabbet ettik.
Zaten amaç bu değil mi?
Para gelip gider ama dostların, senin seçtiğin ailendir.
Gerçekten de öyle.
Bakın, asla dostlarınızdan vazgeçmeyin.
Ebediyen seçtiğimiz ailemizdir onlar.
Arkadaşlarımdan biri şöyle dedi, "Seni şimdi mutlu edeceğiz.
Biz arkadaşlar arasında para topladık. Ve ne yaptık dersin?
Sana kahveyle çörek aldık."
Yemin ediyorum ki arkadaşlarıma bakıp şöyle dedim,
"Umarım dönüşte uçağınız düşer. Minnetiniz bu kadarcık mı yani?"
Hayatımın farklı bir dönemiydi.
Bundan üç buçuk yıl önceydi. O zamanlar bekârdım.
Bekârlıktan hoşlanmıyordum.
Bir düğüne gitmem gerekiyordu, tek başıma gittim.
Biz erkekler hislerimizi içimize atmakta ustayız.
Baktığın her yer romantizm doludur falan.
Erkekler umursamaz.
Çünkü iki tip romantizm vardır. Birincisi yeni çiftler.
Şöyle birbirleriyle burun sürten tipler.
Kız çok mutludur. "Biz de böyle olacağız! Buketi ben yakalayacağım!"
Bir de yıllarca birlikte olan çiftler var.
Onların aklından geçen tek şey şu, "Bak, eve gider gitmez
güzel güzel uyuyalım, tek istediğim bu."
Tek derdin uyku olur.
Bence erkeklerden daha çok kadınlar romantizm tutkunu.
Genelleme yapıp tüm kadınları aynı kefeye koymak istemem
ama biraz romantizm de severler.
Tek başına gelen bir kadın ağlıyordu.
Ağladığının farkında değildi. Göz yaşı akıp gitti.
Göz yaşının birden öyle akabileceğini biliyor muydunuz erkekler?
Kadın fark edince şöyle dedi, "Hayır! Bugün olmaz! Ben güçlüyüm!"
Kendine iyi şeyler söyledi. "Güçlüyüm. Havalıyım. Naziğim. Hayır.
Kristal kuvarsım nerede?"
Kadınların bir özelliğini çok güzel buluyorum.
Birbirlerine arka çıkıyorlar.
Bundan asla vazgeçmeyin kadınlar.
Bu yaptığınız şey çok güzel.
Dans pistindeki iki kadın
ağlayan kadıncağızı fark etti.
Çok eğleniyorlardı ama ağlayan kadın gözlerine çarptı.
Dans ederken şöyle oldular, "Hey, tatlım…
Bir şey diyeceğim, tepki verme.
Şu kızı görüyor musun? Solunda. Kız ağlıyor."
"Ciddi misin?"
"Evet. Tepki verme, dikkat çekme."
"Bakmayacağım. Göz ucuyla."
"Aman Tanrım! Of be. Onunla konuşayım."
Kadınlar çaktırmadıklarını sanarak gidip konuşur ama aslında belli ederler.
"Yok artık! İnanamıyorum ya!
Senin gibi bir kraliçenin ağlıyor olması imkânsız!
Üzgünüm tatlım ama o Oh Polly elbiseyle ağlanmaz.
Ben o giysiden almak için uğraşıyorum! Yapma tatlım, ağlama.
Nasıl da şık bir elbise bu böyle! Gel tatlım. Ağlama."
Diğer kızlarla tanıştırma faslına geçerler.
Etrafında kadınlar toplanır. Göz yaşlarını silerler.
"Ağlama. Çok güzelsin, ağlama" derler.
"Hepimiz bunları yaşadık. Chantel de yaşadı. Öyle değil mi Chantel?"
Chantel "Ne yaşamışım ben ya?" der.
Bazı kadınlar, tanımadıkları insanlara
duygusal destek olmak için arkadaşlarını satarlar.
"Bak, sen onu tanımıyorsun tabii, özet geçeyim.
Çocuğunun babası silahlı soygun ve adam yaralamadan hapiste.
Değil mi Chantel?"
Chantel "Ne diye herkese anlatıyorsun? Derdin ne senin?" der.
"Sorun değil. Televizyonlara çıktı zaten.
Hepimiz biliyoruz, merak etme. Ağlama sen de. Tamam mı?
Claire, rujunu versene bir."
Cimri Claire de "Charlotte Tilbury o!" der.
"Ver lan Charlotte Tilbury'ni! Ağlama. Beni dinle."
Bir şey diyeceğim.
Kadınların hazırda beklettiği ilham verici sözler vardır.
Şak diye yapıştırırlar.
En sevdikleri de şudur.
Son dakika golünü şu çok sevdikleri sözle atarlar.
"Dinle tatlım. Sakın ağlama, tamam mı?"
Kızcağız "Neden ağlamayayım?" der.
"Ağlama. Neden mi?
Çünkü sen ağlarsan o kazanmış olur. O kazanmasın."
Şu alkışlayan cadılara bakın! "Evet, öyle dediğim oldu."
"Onun kazanmasına izin verme."
Sabah programı izleyicileri toplanmış!
Biz erkekler hiç böyle şeyler yapmayız. Duygusal destek falan yoktur.
Erkekler olarak biz kendi işimize bakarız.
Kendi işimize bakmakta ustayız.
Şu an bu mekânın tuvaletinde bir erkek
sevgilisinden ayrıldığı için hüngür hüngür ağlıyor olabilir.
Gerçek ağlamadan bahsediyorum.
"Bana… Bana… Bana bunu yaptığına inanamıyorum.
Neden? Neden?"
Biz erkekler o tuvalette sadece kendi işimize bakarız.
Elimizi iyice yıkarken ne olduğunu anlamaya çalışırız. Şöyle…
"Yazık lan herife. Of be."
Hatta başkalarına da anlatırız. Çünkü erkekler dedikodu sever.
Ama olaya şöyle ciddiyetle yaklaşamayız. "Dostum, bak…"
"Tuvalette bir adam var da…"
"Gülmemeliyim. Ciddi bir durum."
"Neden? Ne oldu? Söylesene."
"Tuvalette… Bir adam…"
"Tuvalette ağlayan bir adam var. Yemin ederim."
Bazılarımız üzülür.
"Öyle mi? Vay be! Zavallı adam. Derdi büyük herhâlde."
Ama hep şöyle biri de çıkar. "Öyle mi?"
"Görmezsem çatlarım!"
"Herif salya sümük ağlıyor!"
"Hey! Ne yapıyorsun ya?"
"Ne yaptın sen Jerome?"
Benim gözümde kadınlar hayatlarını düzene sokmuş insanlar.
Hep evini arabasını almış, iyi bir işe girmiş kişiler.
Sadece doğru adamı bulmak kalmış.
Özellikle de 30, 40, 50 yaşlarına basan kadınların artık şakası yoktur.
Ne aradıklarını bilirler. Listeleri ve kriterleri vardır.
Kırmızı çizgi çekmeyi bilirler. Burcuna da bakarlar.
"Eski sevgilim de aslan burcuydu. Kırmızı çizgim. Olmaz."
Yani sırf o ay doğduğun için olay biter.
"Kırmızı çizgim. Üzgünüm."
Evet.
Bir listeleri daha vardır. Kadınlar her gün listeye bir şey ekler.
O liste de "ıyk" listesidir.
"Iyk" ne demek bilmiyorsanız söyleyeyim.
Bizim hiç farkında olmadan yaptığımız, vajinasını direkt kapatan bir şeydir.
Kuku bir kapandı mı bir daha açılmaz. Böyle motor çalıştırır gibi de olmaz.
O iş bitmiştir. Bugünlük kapalı artık.
Size şöyle söyleyeyim, yaptığınız her şey "ıyk" olabilir.
Farkında mısınız? Deneyin.
Randevuya çıktığınızda kıza sorun.
Rastgele bir sürü şey söylerler.
Epey de detaylı anlatırlar.
"Evet, hani biriyle tanıştığımda…"
"Evet, dinliyorum, söyle."
"Mesela masa tenisine gidersek…"
"Bundan ne çıkacak ki?" diye düşünürsün. Erkekler masa tenisini sever.
Ben gençlik merkezlerinde büyüdüm. Masa tenisine bayılırım.
Kız şöyle der, "Hayır ama, olay masa tenisinde ne yaşandığı."
Nedir diye merak ettim.
Kız bana dedi ki,
"Pinpon topu peşinde koşan erkek bana 'ıyk' dedirtti."
"Dur…"
"Buldum."
Söyleyin hanımlar, sizce de "ıyk"lık durum mu?
Evet!
Çok fenasınız! Aklınızda bile yoktu ama şimdi listeye yazarsınız.
"Pinpon topu peşinde koşmak."
Hiç akla gelmeyecek şeylerden "ıyk" çıkarırlar.
Tüm yaşantınızı değiştirirler.
Mesela der ki, "Hani Mo'ya gitmek için hazırlanıyorduk ya?
"Giyinirken ne yaptın?"
"Bilmem. Duştan çıktım ve giyindim işte."
"Hayır. Öyle olmadı. İlk giydiğin şey neydi?"
"Bilmem. Duştan çıktım…"
"Ne yaptın, biliyor musun?" "Ne yaptım?"
"Boxer giymeden önce tişört giydin."
Buna Winnie-the-Pooh diyorlarmış.
Hanımlar, tişörtten önce boxer giymek sizce "ıyk" mıdır?
El kaldıran kadınlara bakın!
Erkeklerin popo meydana çıktı.
Pipiler de şöyle oldu.
Bence kadınların bazen böyle ıyk olma sebebi
aslında senin küçük detaylarını sevmek istemeleri.
Aşk konusunda bir teorim var.
Bu teorimin üç ayağı var.
Bir dinleyin.
Teorinin ilk ayağı aşk.
İkinci ayağı dinlemek.
Beraber olduğun kişiyi dinlemen gerek.
Hani olur ya beyler, tuttuğun takım kaybeder,
tüm hafta sonun mahvolur, "Şaka mı bu ya?
Biz nasıl kaybederiz?" dersin.
Hanımlar, lütfen şu lafı etmeyin, "Biz mi?
Biz mi?
Sen mi oynuyorsun da 'biz' diyorsun?"
"Hayatım, lütfen şu an başlama" dersin.
"Takma kafana. Sorun yok.
Sadece bir oyun."
"Oyun falan değil! Bu benim hayatım Sharon!
Başka bir şeyim yok!"
"Sorun yok. Ben varım ya."
"Seni isteyen kim?
Forvet oynayabilir misin sanki?"
Teorinin son ayağı da en önemlisi. Yani sadakat.
Birlikte olduğun insana sadık kal.
Burada da bir sürü çift var. Sadık olun dostlar.
Yanlış anlamayın, bir eski tip sadakat var,
hani "Ölüm bizi ayırana dek" falan,
bir de sizin ilişkinize özel sadakat var.
Yani başkalarının anlamadığı ufak tefek davranışlarınız.
Mesela ne izleyeceğinizi seçmek.
Netflix'i açarsın, "Ne izlesek?" dersin.
Gözüne bir şeyler çarpar. Stranger Things, Adolescence, Top Boy, Supacell…
Kız bir şey görüp der ki,
"Hayatım, herkes bunu konuşuyor. Biz de izleyelim."
İşte sadakat orada başlar. Anlaşma yapıldı.
Şimdi olmasa da izleyeceksiniz.
Sadakatin başlangıcı bu.
Yani ne adam onu başka yerde izleyebilir ne de kadın.
Bu sadakat yeminini ettiniz bir kere.
Çoğu erkek, koruyucu rolü üstlenir.
Bu yüzden evin direği olduğunu göstermek istersin.
Evin direği dediğin de evdekilere kumanda eder.
O yüzden televizyon kumandasını severiz.
İleri geri sarmak, durdurup başlatmak isteriz.
Olayımız budur. Kumanda bizde olacak.
Hanımlar da erkeklerin yanında güvende hissetmek ister.
Gevşemek isterler. Gevşemek için ne içerler? Şarap.
"Bir saniye, başlatmadan önce hemen bir bardak doldurayım.
Hemencecik biraz şarap içeyim."
"Azıcık şarap içeyim."
İzleyeceğiniz şeyi bulmuşsunuzdur.
Sarılırsınız ve başlata basarsınız.
İçerik akmaya başlar, izlersiniz.
On dakika sonra ortamda bir sessizlik olur, değil mi?
Başlatalı daha 15 dakika olmuşken bizim Uyuyan Güzel…
…uykuya dalmıştır bile.
Erkenden kalkıp işe gittiğinden
veya spor yapıp yoğun bir gün geçirdiğinden değil.
Neden mi uyudu?
Çünkü beş dakikada yarım litre şarap içti.
Kafa gitti tabii.
Birlikte izleriz dediğimiz şeyi tek başımıza izleyeceğiz şimdi.
İşte sadakat burada devreye giriyor.
"Birlikte izleyecektik" dersin.
Ama yalnız kalmışsındır ve tek başına izlersin.
"Azıcık izleyeyim bari. Hiç olmadı bir bölüm izlerim" dersin.
İzlemeye başlarsın, yarım saat geçer.
Çok eğleniyorsundur.
Neden eğleniyoruz, biliyor musunuz hanımlar?
Çünkü neler olup bittiğine dair kimse soru sorup durmuyor!
"Bu adam kim? Niye öldürdü? Geri alır mısın? Antonio Banderas mı o?
Ne alaka? Google'da aratayım.
Durdurur musun? O kim?"
"Hayatım, bu izlediğimiz şeyi ben de ilk kez izliyorum."
"Sadece soru sordum. Niye kabalık ediyorsun?
Çok kabasın! İnanamıyorum!"
Ama şu an böyle şeyler olmuyor.
Sen de izlemeye devam ediyorsun.
Ama sonra Netflix gelip senin sadakatini sınar.
Netflix şöyle der, "Hey.
Bak bakayım bir bana.
Birazdan jenerik akacak.
Ama sıradaki bölümü hazırladım.
Beş, dört, üç, iki…
Karar senin."
"Sikmişim bu karıyı! İkinci bölüm!"
İkinci bölümü izlemememiz gerektiğini biliyoruz.
İlişkide büyük günahtır.
İzlememelisin. Ama açarsın, hoşuna gider.
Ama sonra ne olur? Uyuyan Güzel uyanır.
Ama kadınlar uyanmakla kalmaz.
Sanki rüyalarında bir ruh onlara şöyle demiş gibi kalkarlar,
"Sevgilin yanlış bir şey yapıyor."
Kadın şöyle uyanır.
Diziyi durdurur, telefonuna bakar. Hep aynı saattir.
"Saat 11.11!
Melekler bana haber etti. Kristalim nerede?
Bir saniye. İkinci bölüm mü?
İkinci bölüme mi geçtin?
Aman Tanrım! Bunu yaptığına inanamıyorum."
Olayı abartırlar. "Sana inanamıyorum! Şurada beş dakikacık uykuya daldım."
Sevgiden güzeli yoktur be.
Partnerine olan sevgin, ailene olan sevgin…
Ben tüm bunları ailem için yapıyorum.
Ve artık başka şeyler de yapma fırsatı yakalıyorum.
Geçenlerde bir hayalim gerçek oldu.
Dünyanın en büyük kitabevlerinden biri, "Mo, bak, stand-up'larına bayılıyoruz.
Çocuk kitabı yazsan harika olur.
Sana avans vereceğiz, 12 ay süren olacak.
Yazmak istediğin kitabı bul" dedi.
Sonra da… Dedim ya, bu gösteride dürüst olacağım.
O 12 ay geldi geçti.
Sabahın 10'unda e-posta geldi.
"Mo, merhaba, umarım iyisindir. Zoom toplantısına katılır mısın?
Kitabı inceleyeceğiz" yazıyordu.
Fena afalladım. Kitabı unutmuştum.
Hemen aşağı indim.
Mutfaktan Zoom'a katıldım. Üstümde pijama ve sabahlık vardı.
Zoom toplantısında 30 kişi vardı.
Kitabevindeki herkes oradaydı.
"Selam Mo, nasıl gidiyor? Uzun zaman oldu.
Kitap nasıl gidiyor?" dediler.
İçimden şöyle geçirdim, "Eyvah, tamamen unuttum!"
Onca insanın vaktini çalmak istemedim.
Dedim ki, "Bu fırsat için çok teşekkür ediyorum
ama maalesef bana uygun değil."
"Neden? Ne oldu Mo?" dediler.
Dedim ki, "Hiçbir fikir bulmadım."
Dediler ki, "Dur Mo, bizi dinle. Bir fikrimiz var.
Senin şu Rastafaryan tekerlemelerine cidden bayıldık.
Peri masalı üstünden gitmeye ne dersin?
Mesela Kırmızı Başlıklı Kız,
Goldilocks veya Zencefil Adam olabilir.
Jack ve Fasulye Sırığı da olur. Telif hakkı yok.
Acaba onu alıp
Jamaika reggaesiyle yoğursak nasıl olur?"
"Ne oluyor lan şu an?" dedim.
Zoom'daki kadın dedi ki,
"Acaba şu an mutfaktan bize ufak bir gösteri yapsan nasıl olur?
Gölge yazarımız Tony de sana katılır."
Tony siyahi bir adamdı.
"O da sana katılır, ne dersin? O da seninle aynı ülkeden."
Dedim ki, "Çok teşekkür ederim ama bu hiç etik gelmedi.
Para için kültürümü satmak istemiyorum."
Dediler ki, "Çok kötü oldu Mo."
Dedim ki, "Niye? Şirketin kuklası olup dediğinizi yapmadım diye mi?"
Dediler ki, "Hayır Mo,
bu kitabın telif hakkı senin olur.
En önemlisi, çok fazla olmasa da sana biraz para veririz.
Şöyle 300 bin sterlin civarı."
Evet…
Mutfakta seslendirdiğim kitap işte şuydu.
Müzik girsin lütfen.
Yo, dinleyin şimdi beni Yo, dinleyin şimdi beni
Yo, benim mahallemden bu hikâye
Konumuz Kırmızı Başlıklı Kız herhâlde
Aradılar onu demin Çabuk gel dediler
Büyükannen hasta Durumu pek fena
Kız çıkmış yola Hızlı hızlı adımlarla
Kız çıkmış yola İçindeki kaygılarla
Hey! Büyükannesinin kılığında Kurt görmüş orada
Almış eline bıçak Tanımazmış aslında onu pek
Sıradaki kıza lazımmış bir kutu
Goldilocks isimli bir yavru
Girmiş eve, yemiş yulaf lapasını
Çalmış bilgeliklerini Sömürmüş tüm bilgileri
Ama hayır, bitmedi daha işi
Yatıyor yatağa Başkasının konağında
Uyuyor yatakta Sarı saçlarını bırakıyor oraya
Uyuyor orada Tahtakurusu dolu yatakta
Zencefil Adam karşınızda
Tatlı mı tatlı Zencefil Adam
Tanımıyorlar Zencefil Adam'ı
Tatlı mı tatlı Zencefil Adam
Yo! Zencefil Adam'ı Vurup öldürmek istiyorlar
Adamda eser miktarda fıstık Ve biraz glüten var
Zencefilli çörek yumurta içermez
Aynen öyle Zencefilli çörek yumurta içermez
Ama zencefilli çörek yoktur Greggs denen markette
Zoom toplantısı harika gidiyordu.
Orta sınıf beyaz kadınların aklını başından almıştım.
Şöyle diyorlardı, "Aman Tanrım!
Sanki Notting Hill'deyiz! Neler oluyor?"
Performansımın iyi gittiği,
siyahi gölge yazar Tony'nin kendini kaptırmasından belliydi.
Herifin Jamaikalı yüzü ortaya çıktı. "Nedir kargo bu iş?" dedi.
Kendimi kaybettim dostlar.
Kendimi o kadar kaybettim ki
Jack ve Fasulye Sırığı kısmında çocuk kitabı olduğunu unuttum.
Müzik girsin lütfen.
Yo, dinleyin şimdi beni Yo, dinleyin şimdi beni
Alkışla ritim tutun!
Yo, dinleyin şimdi beni
Çocukta var fasulye, satmış ineğini
Tırmanmış fasulye sırığına Patron şaşmış
Demiş ki "fi, fay, fo, fam" Demiş ki "fi, fay, fo, fam"
"Benim adım Jack Ananı yerim ham ham"
Gösterinin sonuna geldik Londra.
Çok teşekkür ederim.
Tanrı sizinle olsun!
Çok teşekkürler.
Ben "Güney" diyeceğim, siz de "Londra"!
-Güney! -Londra!
Ben "Mo" diyeceğim, siz de "Gilligan"!
-Mo! -Gilligan!
Ben "Mo" diyeceğim, siz de "Gilligan"!
-Mo! -Gilligan!
Teşekkürler. Gösterinin sonuna geldik. Kendinize iyi bakın.
Çok sağ olun.
MO GILLIGAN YETİŞTİ SIRA SİZDE