Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Lembrade respirar.
Doe? Pois non fixestes máis que comezar.
Aguantade.
Veña!
Eses cóbados!
Non vos despistedes!
Veña, aguantade!
Veña!
O boxeo é repetición e constancia.
- Ei! - Esquiva. Directo, revés.
- Revés, directo, gancho. - Ei!
Revés, directo,
directo, esquiva.
Revés, dereito, gancho.
Revés, directo,
gancho, directo... e fóra.
Algunha pregunta?
Teño pipí.
Cando rematamos?
- É home ou muller? - Son músculos de verdade?
Teño que marchar. Déixochos?
- Dime, amor. - Ola, amor. Onde estás?
- Estás ben? Segues traballando? - Si, marcho agora.
Será broma.
- Xa marcho. - Dis ti.
- Aínda aí. - Xa marcho.
- Xúrocho. - Para xa, ceo.
- Xa chego. - Telo na axenda.
- Acordarámolo. - Xa vou!
- Non fagas parvadas! - Que xa vou, lercha!
Agarda.
Que pasa?
É a posición.
- Vin un titorial. - Si?
- Un titorial? - Esta non serve.
E prefires seguir un titorial?
Estás segura? Porque a Vincenzo gústalle.
Tanto potencial e talento...
reprimidos así
é un sacrilexio.
Vincenzo, xa.
- Agarda! - Que?
- O colchón é de túa nai. - Morreu.
É coma se aínda estivese nel. Óeo todo, non se lle escapa nada.
Conspira contra nós, dis?
Si.
Vale.
Veña, mamá. Fóra!
Hora de liscar.
Veña, facemos o bebé?
Si.
- Move a cabeza así para axudar. - Vale, veña.
- Así? - Si.
Non discutades.
- Non o entendo cando fala. - Quere un ascenso.
Queres un ascenso?
Si.
DÍA DE OVULACIÓN
Xa vou.
Dígoche que xa vou.
NEGATIVO POSITIVO
- Vexo outra liña? - É un pelo da barba.
Xa. Unha liña.
Velo?
PROBA DE EMBARAZO
Non sei cando nin como, pero seremos pais.
Vale?
Iso é, sorrí.
Vai en serio?
O titorial di que pode mellorar as posibilidades.
Pode duplicar a probabilidade.
Fala con Vincenzo.
Veña.
Voulle pegar.
Vincenzo! Podes espertar?
Ti xoga, que quedas sen comer.
Frega aceite de rícino no estómago e di...
Tamén hai que sacrificar unha cabra?
Por min ben, pero asustaría a Vincenzo.
Quen é Vincenzo?
Un primo lonxano, Nadia.
Para! Facedes sihr?
Non é sihr.
Velaí o tes, Nadia.
- Fala árabe? - Ignórao.
Usa as dúas palabras que sabe. Que dis?
Frega brócoli tamén.
Mamá, chámote logo.
Ei, ti! Onde aprendiches sihr?
Perdoen.
- Xa vou, xúrocho. - Es parvo.
- Un bico. - Estou farta de ter que chamar.
Non funciona.
Non funciona!
Vémonos á noite.
Si, vémonos.
Xa verán que é moi sinxelo. Explícollelo.
Estimulamos os ovarios
e recollemos os oocitos para fecundalos.
Entón, recollemos os embrións viables.
E...
E cando facemos o terceiro paso?
O esperma?
Pois agora mesmo.
Veña.
Virá unha enfermeira a buscalo e...
- Son as oito. - E?
- Non haberá enfermeira. - É mañá.
Ti tócaste ás oito da mañá?
Así non se organizan as cousas.
- E que? - Todo ben?
- Si. - Farao.
- Todo irá ben. - Non.
- Si. - Diso nada.
Farao.
E ben.
Fareino, si. Fareino.
E daralo todo.
- Pois vale. - Non te gardes nada.
Isto non é o mesmo.
Ai, veu o teu camelo.
Podes pasarme o iogur? Está entre as pipas de crack.
Se queres algo, voume colocar debaixo da esqueira.
Grazas. Eu xa non aguantaba máis.
Veña.
Estás lista?
Ti non poderías facer isto.
Dáme medo, non podería.
- Ti si. - Pois claro.
Temos un embrión viable.
Pasamos á transferencia?
Vou sacar o espéculo.
E xa está?
Xa está, pódese levantar.
Veña, amor. Todo vai saír ben.
Pero teño medo.
Quero seguir deitada.
LABORATORIO
Dálle.
Diga?
Señora Belkacem? Son a doutora Saada.
Si.
Recibimos os resultados.
O embrión caeu.
Foi culpa miña?
Non.
- Entón foi miña? - Tampouco.
Son os dous. Sempre o perderán.
Quédanlles dúas opcións.
A doazón e a adopción.
Que é a doazón?
Unha parella con fillos
que non queira máis ou doantes anónimos doan embrións.
Non o entendo.
Que levará no ventre? O fillo doutra parella?
Un neno que non terá o seu ADN,
pero ó que dará a luz e criarán.
Será o seu fillo.
Pénseno.
Que facemos? Vemos unha peli? Algo sinxelo?
Unha peli?
Si, algo para nos relaxar. Para pensar noutra cousa.
Non podo pensar noutra cousa.
Xa pasaches o loito?
Sabes que?
Que fago o que podo.
Boa noite.
10 ANOS DESPOIS
O boxeo non é como os videoxogos ou os debuxos.
Entendido?
É seguir aínda que teñas medo.
Peléxase cos puños, coas pernas e co corazón.
Non adestrades para pegar,
senón para saber quen sodes, non calquera.
Mamá?
Mamá.
Que?
Cres que imos gañar?
Xa gañamos.
Sodes leóns. E os leóns non miañan, os leóns...
Roxen!
- Estades listos? - Si!
Cal é a nosa forza?
O valor, non a furia!
- Cando nos rendemos? - Nunca!
- Cando choramos? - Ó final, non no medio!
Un, dous, tres!
Vamos!
Veña!
Dáo todo. Xa sabes o que toca.
Coma no adestramento.
- Concéntrate. - Mamá.
Entendido?
Mamá!
Mírao, es o dobre ca el.
- Ti podes! - Non o vira.
Veña!
Di que o tamaño non importa.
Non importa.
Xa parece campión do mundo.
Tes medo?
Mírame. Tes medo?
Nunca temos medo, entendido? É o noso código.
Educación, valor, honra e, o máis importante...
Bater nel.
Veña, fillo.
- Adiante! - Veña!
- Dáo todo! - Veña, ti podes!
Dálle!
- Veña! - Veña, Noa!
Ceo, ti podes!
Moi ben!
Mamá!
- Viches iso? - Veña!
Protéxete!
Ese é meu fillo!
- Esquiva! - Ese é meu fillo!
Veña!
Hai potencial. Algúns foron bos.
Ei!
Que tal, campión?
Todo ben, Paul?
- Que tal? - Ben.
Viñeches.
Mañá volvo marchar, pero non o podía perder.
A ver o beizo.
Boa pelexa.
Grazas.
Vés, avoa?
Ódiame.
Menos ca ti, espero.
E iso faite rir?
Non te odia.
Só está afeito a vivir sen ti.
Que ides facer? Convídovos a cear.
Xa fixemos plans.
Mamá!
Miña nai!
Veña!
- Imos á nora! - Vai.
Pareces esgotada. Toma.
Agardade!
Noa!
Apartade! Noa!
Axuda! Noa, estás ben?
Unha ambulancia!
- É a súa nai? - Si.
Xa pedimos axuda.
- Déixeno. Afástense. - Atrás todos!
- Móvanse. - Dádelle espazo.
Téñolle que explicar o que descubrimos
e o que imos facer para tratar o seu fillo.
Que ten?
Noa ten leucemia.
É cancro do sangue.
É grave, pero sabemos como tratala.
Os tratamentos poden chegar a ser moi efectivos,
pero ten que comezar a quimioterapia.
En tres semanas e segundo os resultados,
veremos se precisa un transplante de medula.
Comezaremos mañá coa quimioterapia.
Pasará aquí cinco semanas polo menos, os primeiros ciclos.
Temos moitos protocolos,
pero o importante é que o diagnosticamos cedo.
O noso equipo está para apoialos.
Teñen algunha pregunta?
Vai morrer?
Como dis iso?
Coidarémolo, señora.
Vin no arquivo que xa pasaron por moitas tribulacións.
Conto coa súa axuda para apoiar a Noa.
E o cole?
Se nin che gusta ir.
Pero é mellor ca isto.
Poderei adestrar despois?
Ó rematar o tratamento.
Cando te poñas ben.
Estarás canso, non poderás volver xa.
E as competicións?
Seino, ceo. Este ano non.
Vale?
Antes tes que sandar.
Veña.
Imos chamar a teu pai.
Non.
Como que non? Témosllo que dicir.
Non quero.
Bo día, damas.
Noa, guapo, chámome Kevin. Son un enfermeiro famoso en todo o mundo.
- De Montreuil, Château Rouge, d'Eau. - Señoras.
- Montluçon e ata Kinsasa. - Ola.
Témosche que poñer o catéter. Sabes o que é?
Ola, Noa. Paréceche gracioso?
- Non. - Noa.
Velo? Non es gracioso.
Que non o son?
Eu non son gracioso?
E unha chisca racista.
Eu racista?
Iso foi racista.
Tamén podo poñer acento belga.
- Sabes o que imos facer? - Non.
Poñerche un catéter.
É un tubo que pasa por debaixo da pel para que poidamos medicarte.
Veña, imos ó gran. Empezo eu.
Téñoche os aperitivos.
Cacahuetes,
cubos de xeo...
Veña. Fágoche dano?
Veña.
Xa está.
Pódoche poñer acento do Quebec.
Esta vía non ten ningún sentido.
Perdoa por non chamar, estou ata arriba.
Aterrei agora, pero imos engalar outra vez.
Chámote cando poida, vale?
Dálle un bico a Noa da miña parte.
Adeus. Falamos logo.
Jada, non me fagas isto.
Queres vacacións agora? Toleaches.
Eu tamén as quero, coma todos.
Ata Sanka. Queres vacacións?
Quero un aumento.
Un aumento, que graciosiño.
Nunca che pedín nada. Teño que coidar de meu fillo enfermo.
Só preciso menos horas.
Vale, coida del,
pero precisamos unha solución para o restaurante.
Dáme un aumento e atopareina.
Ves a lea na que me metiches?
Sanka, pásaste.
Tranquila, non te preocupes.
Fixen un doce para o teu fillo, vale?
Veña, seguimos. Perdeu el, coma sempre.
Na túa cara!
Non, esa non vale. Recóllea.
- Recolle a carta. - Díxenllo.
Na túa cara!
Non me entendes cando falo?
Veña, para e xoga.
- Recolle a carta! - Xogade!
É que non me escoita.
Na túa cara!
Que fas?
- Senta! - Xogade!
Non esquecerei isto.
Mya, pódesnos deixar xogar?
Estás con eles?
- Non! - Non o entendes.
Cando xogamos, non somos irmáns. Non somos nada.
Quero gañar, coma en Supervivientes.
Vale, pois xogo.
- Gañei! - Que? Diso nada!
Non gañaches.
Parade!
Se pasas dúas veces sen xogar unha copia, perdes.
Deixa de queixarte.
- Gañou Inès. - Diso nada!
Ves? Gañei.
- Non tal. - Queres xogar?
Ola?
Veña, senta.
Vamos outra vez.
Veña.
Barallaches moi ben.
A xogar!
Podo eu?
Non, grazas.
- Por que? - Chéirache o alento!
Podes xogar, pero non suspires se perdes.
- Sempre o fai. - Pois para.
- Outra. - Si, reparte!
Como te chamas?
Noa.
- E ti? - Inès.
Mirádeos.
O amor está no aire.
Deixádenos.
- Non tes amigos? - Pasmou.
Eu enténdoo. É a única que ten pelo.
Unha moza negra de ollos azuis.
Certo.
Veña, outra.
Velaí a tedes.
Que vale máis ca un as?
- Non o sei. - Importa?
Sempre vas lenta.
Veña!
Parece que che dan infartiños.
- Ai, ai. - Veña.
Xa está, adiante.
Iso é!
Vai.
Que é iso?
Son meus?
Son meus.
Non, meus.
É un chiste?
Non é ese pelo tolo voso.
Quedarei coma os demais.
Pero volverá medrar.
Mira a avoa. Perdeu os dentes e medráronlle.
Pero porque foi a Turquía.
Pois iremos contigo.
Mira a túa nai. Mexa por ela cando esbirra.
Non é vergoña ningunha.
Veña, a xogar.
Veña.
Xoga, fillo.
QUE É A LEUCEMIA INFANTIL?
Que é iso? "Hematopoese"?
A produción de células sanguíneas.
E "linfoblástica aguda"?
O seu tipo de leucemia.
O corpo produce demasiados glóbulos brancos.
Pero as células enfermas substitúen as sas.
E a quimioterapia destrúeo todo?
Mamá está contigo.
Todo sairá ben.
Xa o sei, ceo.
Mamá, non podo máis.
Seino, ceo.
Seino.
O mono estira a man e colle a miña botella.
E marcha con ela.
Mírao.
Ostras.
- Non é discreto. - Velo vir a quilómetros.
- Si. - Vaino cachar.
Viuno?
Aínda non.
Esa cabeza de psicópata.
Ei, Nono!
Nono, ven.
Ven.
A quen miras así?
A ninguén.
- Trouleiro! - Mentes.
Gústache. Véseche de lonxe.
- Non sei que dicides. - Non nos imos rir de ti.
Nós namorámonos. Sabemos o que é.
Si. Gústache?
Pois...
Cando a vexo,
parece que todo esvaece menos ela.
- Que riquiño! - É moi riquiño!
Parade.
- Iso non o vira vir. - Parade.
Coma Dadju.
Non tes nada que perder. Vai con ela.
Vou facer o ridículo.
Veña, míraa ben.
Que é peor? Falar con ela ou deixar pasar a oportunidade?
Veña.
Vai. Non morde.
Vas ser aínda máis garrido, Noa.
Queres gustarlle?
Pois córtao.
Vale, pero faino ti.
Xa está.
Non está mal.
Volveu.
Tes que falar con el.
- Paul. - Que tal, Nadia?
Ben, e ti?
- Está Jada? - Si, aí mesmo.
Todo ben?
Por que me chamaches?
E Noa?
- Noa! - Está enfermo.
Enfermo?
Que ten?
Leucemia.
Dende cando o sabes?
Dende hai unhas semanas.
Será broma.
- Nadia? - Non.
Non pode ser. Semanas?
Mandáchesme á merda. El non quería contarcho.
Que non quería? E fixécheslle caso? Es súa nai!
Como dis? Que son súa nai?
Vasme dar leccións ti?
Como querías que cho contase? Entre voos?
Só ves as cousas coa túa idea da verdade.
Merda de prisma. A verdade de Jada.
Cal? Estar todos os días?
- Eu quero, pero non me deixas! - Que non te deixo?
- As culpas a outros! - Tranquilos!
Polo menos, falade con calma.
Nós non importamos. E meu fillo?
Quero velo. Non hoxe, nin mañá, nin o día seguinte.
Onde está?
No hospital.
En cal?
- Debo falar con el. - En cal?
Para preparalo.
Cúlpate da separación.
Tes luvas novas?
Non.
Cando eras pequeno, nunca...
Nunca as querías quitar.
Nesa fase, poñíalas ata para durmir.
Xa, contoumo mamá.
Xa imaxino.
Tamén che contou que unha noite atopámoste na cama
deitado así, cos puños pechados?
- Listo para pelexar. - Só querías iso?
Veña, Noa.
Dáme coa dereita, veña.
Ponos e pégame. Déixoche.
E así podes deixar de falarme así.
Pego forte. Non estás listo.
Tes a mesma boca ca túa nai.
Nunca serei mellor ca ela.
Iso seguro.
Ei, Noa.
Perdóame.
Por que?
Por...
Por todo.
Túa nai e eu pelexamos tanto por terte que nos fixemos dano,
pero non deberías ter que aguantar isto.
Como está Noa?
Parece que ben, pero...
Estades preparados?
Si!
E estades pelados?
Si!
Non sei eu. Ímoslle cortar o pelo a Coralie?
Si!
Celebramos a operación de Coralie de mañá!
Quérovos escoitar animar a Coralie!
Coralie!
Coralie, que tema elixes?
"Laisse-moi" de KeBlack.
Un aplauso! Que bo gusto.
É adorable.
Grazas.
Si!
Case lle chegou o gran día?
Non o podo crer. Xa está lista.
Alégrome por vos.
Coralie!
Levo un ano sen poder chorar, sabes? Nin unha vez.
Dádeo todo!
Non podo.
É normal. Endurecémonos. Despois xa non o sabemos facer.
Pero míraos, a eles dálles igual. Pásano ben.
Veña, rapaza!
Entrei na túa casa, leveino todo, ata o teu corazón.
Como Luffy chego a todo, entendíchelo?
Ensinouma el. Que che parece?
Encántame!
- Mira, veña, divírtete. - Veña.
- Ven comigo. - Divírtete!
- Veña. - Non sei bailar!
Está nas miñas mensaxes, quéreme, pero non vou volver.
Di que é mellor ca os meus bebés pero rematamos.
Non traias mala sorte, por favor, non a traias.
Non somos coma antes, quere que nos vexamos.
Non traias mala sorte, por favor, non a traias.
Non somos coma antes, quere que nos vexamos.
Yeah!
Déixame só, por favor, déixame só.
Xa che dixen que non, por favor, déixame só.
Déixame só, por favor, déixame só.
Xa che dixen que non, por favor, déixame só.
Busquei o futuro no meu corazón
e non me vin con ela.
Todo está apagado, fóra de onda.
- Pillaches a referencia. - Pilláchela.
- Que queres ó final? - Que queres?
- A chispa apagouse. - Por que?
Vólveme tolo, somos historia.
Non traias mala sorte,
por favor, non a traias.
Non somos coma antes, quere que nos vexamos.
Coralie!
Non somos coma antes, quere que nos vexamos.
Estás a durmir?
Podo quedar contigo?
Coralie díxome que che gusto. É verdade?
Si. Gústasme.
Seino.
Mira para min.
A partir de agora, es o meu marido, entendido?
Vale.
Nese caso,
cando saiamos de aquí, imos ó concello.
Directos!
Máis che vale.
Téñoche que contar algo.
Nacín dunha doazón de embrións.
Que é iso?
Que non me fixeron meus pais.
Prestáronlles un ovo.
Ós meus prestáronlles cartos.
Iso non ten que ver.
Fuches ti quen falou de embrións.
Iso é verdade.
Tes medo de morrer?
Si. E ti?
Xa non podes falar con outras rapazas.
Agora es Noa Coulibaly.
A quimioterapia vai moi ben, pero ten unha leucemia rara.
É agresiva.
Pódolles confirmar que Noa precisa un transplante de medula.
O antes posible.
Engadímolo á lista de espera.
Tardará moito?
Pode ser que si.
E...
E atoparemos un doante compatible?
É pouco probable, pero pode ser.
E se non o atopamos?
Dado o seu pasado, pode que o sexa algún dos doantes do embrión
ou os receptores dun embrión dos mesmos doantes.
Podería ter un irmán.
É posible, si.
É a mellor opción que ten.
A clínica que nos axudou foi o CECOS.
Falarei con eles.
Vale.
Só precisamos un tempo para explicarlle a Noa a súa orixe.
- Non sabe que non son os seus pais? - Non.
Si.
- Por que? - É o seu dereito.
Claro que o é, pero prometemos facelo xuntos.
Xa non estamos xuntos.
E que? Separámonos e agora tes o monopolio del?
Fuches ti quen marchou!
- Afastácheste ti. - E volvín!
- Cando? - Cando puiden!
Ei! Por favor.
Tentei velo cando podía.
Cando?
Dúas veces ó ano?
Tan pouco? E queres agradecementos?
Non podía agardar.
Un día fixo preguntas e eu contesteinas.
Son os problemas da vida.
Iso significa quedar.
Repasarei o arquivo
e falarei coas familias involucradas
para ver que podemos facer.
Deben de ter moitas peticións así.
Aínda son raras.
En Francia só nacen uns centos de nenos con embrións doados cada ano.
Pero hainas.
Si, e xorden dúbidas legais e éticas.
Ata nós imos ós tombos.
As leis evolucionan, pero non sempre rápido.
- Dime, mamá. - Ceo, que tal estás?
Tes novas?
Fun ó CECOS, xa cheguei ó hospital.
Que dixeron?
As identidades están protexidas. É difícil obter os detalles.
Pero é unha emerxencia.
Agarda, mamá, chámote logo.
- Inspire. - Non está soa.
- Expire. - Non está soa.
Coralie vea, quérea e protexeraa.
Sígame.
Si, seino.
Mamá?
Non!
Xa non está!
- Non nos van curar! - Farano.
Que facemos aquí?
Di a verdade!
É a verdade.
E que é isto? Molesta. Só nos pon nerviosos.
Seino. Non o toques.
Mírame. Xa estou morto!
Non digas esas cousas, Noa.
Non as digas.
Era a miña mellor amiga. Era eu, e eu ela.
Son a seguinte?
A nós tampouco nos axudará.
Non ten por que. Funcionará.
Non quero morrer. Quero volver á casa.
Non choredes.
- Non quero. - Non pasará.
- Quero a mamá! - Verala. Vosas nais virán.
Aquí non vai morrer ninguén, entendido?
Nin ti, nin ninguén.
Vale?
Loitaremos xuntos.
Esta merda non nos vai gañar.
Iso.
Ei, Noa.
Es un campión. Sabes o que é loitar, verdade?
Sabes o que é loitar. Sodes campións.
- Si. - Así me gusta.
Non quedes aí. Como te chamas?
Vincenzo.
- Vale. Vide aquí. - Si.
Achegádevos.
Que dicides para vos animar? Isto non é o meu.
Os leóns non miañan, os leóns...
Roxen.
- Como dixeches? - Roxen.
- Os leóns... - Roxen.
Non oio. Os leóns...
Roxen!
Veña.
Veña, sorride.
Pelexaremos e volveremos á casa.
- Si. - Vale?
Volveremos á casa.
- Ola. - Ola.
Quero a meu fillo na lista de transplante de medula.
Debe solicitalo o médico. A normativa é moi estrita.
- Viu...? - Canto levará?
Ata seis semanas.
Melloran as posibilidades se falo con outro hospital?
É un rexistro nacional de Francia.
Non podemos cambiar o posto do seu fillo na lista. Tardará tempo.
SE NON GAÑO, SIGUE ADIANTE POR MIN
Durand non pode vela.
Só ela coñece o caso. É importante, ou non estaría aquí.
Non está dispoñible.
- Sabe que son eu? - Sábeo.
Pida unha cita e axudarémola. Agora é imposible. Síntollo.
Avisáronme de que veu. Fago o que podo, pero debe ter paciencia.
Meu fillo non ten tempo. Podo tomar algunha acción legal?
- Rexistramos a petición... - Quero unha resposta.
Xa o falamos, señora. Existen protocolos e leis.
En calquera caso...
Merda!
Bo proveito.
Ola, señora Durand.
Señora Belkacem?
Ponme un café?
Falou cos doantes?
Si, temos a súa identidade.
Tiñan unha filla, pero morreu hai dous anos.
Síntoo, señora Belkacem.
Fixen todo o posible, pero...
Hai máis receptores?
Outra parella.
Xenial.
Pero a familia non quere saber nada disto.
Que di?
É decisión súa e debemos respectala.
Explicoulles que é só unha proba?
Síntoo. Fixen todo o posible.
Adeus. Que teña bo día.
Levo dez minutos agardando.
- Perdoe? - Levo dez minutos agardando.
- Segues vivo, non? - Perdoe?
Vou agora.
- Ei, Jada. - Vou agora.
Tome asento, o café vai agora. Perdoe a espera.
Jada, os teus problemas non poden ser nosos.
Tes razón. O restaurante é teu.
Ei, que fas?
Alto aí!
Coidado!
Ei, que demo fas?
- Solta! - Para!
- Que pasa? - Sóltame.
Entrou á forza.
Só quería vela.
É importante.
As cousas non son así Xa lle dixen que non podo facer nada máis.
Falamos da vida de meu fillo.
Seino, pero rexeitárono.
Non doarán a medula espiñal.
Espiñal?
É que confundiu a medula?
- Díxolle iso? - Non cambia nada.
É o seu dereito.
Quero falar con ela.
Imposible. O seu anonimato está protexido.
Pois chámea vostede e falo eu con ela.
Quero que escoite.
Nai a nai será diferente. Por favor.
Comprendo a angustia.
Non comprende nada.
Xa confundiu a medula ósea coa espiñal.
Quere axudarme? Pois chámea.
- Escoite... - Está aquí.
Teno diante.
Por favor.
Suplícollo.
- Escoite. Ten que... - Non lle custa nada.
Marche de aquí.
Non podo facer máis. Gárdao no arquivo.
E xa está? Vaino gardar para sempre?
Reparte embrións e esquécenos?
Arrisco o meu posto de traballo.
E eu, meu fillo.
Teño medo.
Moitísimo, non sabes canto. Máis que nunca na miña vida.
Non me podes deixar.
Non son nada sen ti.
Sigue loitando.
Non te podes render.
Verdade?
Quérote.
Meu amor.
Que pasa?
Ceo!
Que pasa, ceo?
- Axuda! - Emerxencia na 716!
Xa vou!
Fanta!
Convulsiona! O carro!
Aquí.
Sepárese, déixenolo a nós.
Osíxeno ó máximo!
- Ceo! - Chamastes o médico?
- Queda aquí. - Doutor?
- Noa, queda. - É un 716.
Noa leva uns minutos convulsionando.
- Preparemos o Rivotril. - Respira. Iso é.
Respira.
- Está monitorizado. - Sairá disto.
Respira na máscara.
Vai vir o médico?
Estamos preparando a IV.
- Ben. - Osíxeno?
Vou.
Respira.
- O fígado? - Onde vai?
Dous minutos.
- Que? - Non pode morrer.
- Jada. - Agarde.
Estamos nunha reunión.
- Leva semanas na lista. - Xa lle dixen que é un proceso longo.
Canto tardará?
Clasificámolos pola gravidade.
E isto non é grave bastante?
Parece unha lotaría.
- Ven. - Agarda.
Noa é prioritario,
pero non podemos ir máis rápido sen doante.
- Por iso agardamos. - E se non hai?
Manterémolo estable e xa veremos.
Que xa verán?
- Coma con Coralie? - Jada, veña.
Marche.
Veña.
Marche.
Veña.
Vamos.
Estás enfadada co mundo.
Discutes cos médicos, cos compañeiros e ata comigo.
Non estou enfadada. Só farta.
Farta de sentirme así. Que fago?
Agardar ata que chegue a fin?
Claro que non.
Que cres?
Que axudará poñer a todos contra ti?
Impórtame unha merda telos en contra.
Non me vou render ata o final.
E non o fagas, pero así non, Jada!
Só o empeoras todo.
Mírame.
Deixa de pensar que non precisas ninguén.
Así vivín sempre.
SECTOR AZUL PEDIATRÍA
Agarde!
Grazas.
Case os esquezo dentro.
- Veña. - Isto é colaborar.
- Ben. - Vémonos mañá.
Xenial. Adeus.
- Terás cara. - Agarde.
Vinme desculpar. Non quero problemas.
- Un arquivo por diñeiro. - Non podo.
- Un suborno? - É importante.
- Non teño tempo. - Sabe que?
Ei, abre!
Abre!
Merda, hostia!
ARQUIVOS - APARCAMENTO
ARQUIVOS
Veña.
Dous mil sete.
Dous mil nove.
Dous mil once.
Onde estás?
Vasme meter nunha lea.
B.
Óiote. Sae de aí.
Merda. Este traballo vaime volver tolo.
Lurpia!
Para aí!
É ela!
Alto!
- A un lado! - No parque!
Para!
Onde hostia está?
Veña.
Onde demo está?
Onde está o contacto?
Merda.
Só levará un minuto.
O meu supervisor ten que sabelo.
Temos rapaces enfermos, non poden vir así.
Jada Belkacem?
Acompáñenos á comisaría.
- Que fixo? - Sábeo moi ben.
- Quería contarcho. - Que ocorre?
- Á comisaría. - Eu...
Agora non podo.
- Vai vir. - Non.
- Meu fillo está enfermo. - Agarde.
- Non se mova! - Cálmense.
- Isto é un hospital. - Policía!
Temos rapaces enfermos!
- Así non! - Sóltena!
Sóltenme!
- Sólteme! - Jada!
Tranquila. Non faga parvadas.
Que fas, Jada?
Non faga parvadas.
Baixe a pistola.
A súa pistola.
No mostrador.
Tranquila.
Retroceda.
Fóra de aquí.
Marchamos.
Jada, escoita. Toleaches.
Estás toleando. Isto non solucionará nada.
Isto é polo noso fillo.
Jada, mírame.
Non me apuntes.
- Non o podo abandonar. - Jada...
- Marcha. - Non. Vou quedar contigo.
Marcha!
- Váiase. - Vale, marcho.
Vale.
A súa tarxeta.
Na parede.
Fóra.
Esposas e chaves.
Que fas, Jada?
É por el.
Toleaches.
Fasme falta fóra.
Vale?
Fanta.
A saída de emerxencia.
Péchaa.
É duro, pero pense.
Non é culpa dos nenos.
Que pretende facer?
Podería haber un doante. Quero que veña.
Se algo sae mal,
poderá coidar dos nenos?
Polo de agora.
Desconectádeos. Os dous!
E traede os móbiles.
O teu.
Téñoo no armario.
Está no armario.
Pasade por aquí. Veña.
Perdón!
POLICÍA
Veña, xente!
Non lles farei dano.
Nin ós nenos tampouco.
Nunha emerxencia, facemos o que sexa necesario.
Se fan o que lles digo,
todo sairá ben.
Podo confiar en vostedes?
Cando imos comer?
Tes fame?
Moita.
E eles tamén.
- Vide. - Movédevos.
Levamos tempo agardando, pero estabades a pelexar.
Veña, movédevos.
Ímosvos coidar.
Fatou, Anissa, ide.
E non lles digades nada.
Por que choras?
É que non tomei sobremesa.
Pois parece que as tomaches todas.
Sabes que estou a dieta.
BRIGADA ESPECIAL
Brigada lista.
Vincent, seguridade.
Perímetro asegurado...
Bo día. Son Manenti, e este Dan, o meu asistente.
Ola. Eu son Juliette Lambert, directora.
A á pediátrica está illada e non podo pechar o hospital.
O hospital ten que ser seguro.
Temos cirurxías, hai familias que contan con nós,
debemos traballar.
Enténdoo. Non imos pechar nada. Agora estamos ó mando.
- Teñen planos? - Si.
Veña, movédevos!
Que sabemos dela?
Jada Belkacem, 41 anos.
Traballa de camareira nun restaurante.
Filla única, nove anos separada.
Ten un fillo, Noa, de dez anos.
Está sendo tratado no hospital.
- Non ten historial, nada especial. - Vale, deixámosllelo a eles.
Pinchade o teléfono e as liñas do departamento.
Traede a lista do persoal para tentar contactar con eles.
Quero a todos os homes posibles no sétimo piso.
Tede en conta as saídas,
pero lembrade que é un hospital,
non podemos bloquealas todas.
Esperamos por Campos para negociar.
Hai unha intervención en curso.
Atrás, móvanse. Por favor, retroceda.
Non me chames.
Jada, escoita, estás completamente rodeada.
Isto é unha tolería! Non sei como vas saír disto.
Merda.
Laser 2 a Laser 3, chega o negociador.
Retrocedan!
Ola, Campos.
Hai baixas?
Non, pero a situación é tensa.
Morreu unha nena no mesmo departamento.
Puido ser o que desencadeou isto.
Ola, señora Belkacem. Son o maior Campos.
Escóitame?
Señora, escóitame?
Escoito, si.
Como van as cousas? Algún ferido?
Só os nenos que sofren.
Entendo a súa preocupación.
Que a entende?
Escoite, están todos ben.
Escóiteme a min.
Estou da súa parte. Como podo axudala?
Tráianme o rapaz.
E que os seus pais lle fagan a proba.
Solte os rapaces que precisan coidados,
por favor.
Falei co médico. Pode coidalos.
Seguen co tratamento.
Non vou saír.
Fagan o que precisen.
Chámeme cando o teñan.
Jada.
Que pasa?
Ven velo.
Que pasou?
Hai unha cámara.
- Onde? - Sobre a porta de entrada.
Grazas.
France24, diga.
Chamo por unha toma de reféns.
Quen é?
A secuestradora.
Manenti, dígame.
Son Fabienne Durand, do CECOS.
Recibín a súa mensaxe, é unha tolería.
- Sabía... - Agarde.
Campos.
- Durand. - Precisámolos.
- Recibido. - Escoitámola.
Non sei como podo axudalos,
pero a familia non se quere inmiscir.
Saben o que hai en xogo?
Explicoulles a situación?
Por suposto que si.
Pois siga insistindo!
Hai unha á pediátrica secuestrada.
Tentei todo o que puiden, pero preciso tempo.
O pai sabe que ten a lei do seu lado.
Mantereinos ó tanto.
Adeus.
Bo día.
Podería falar con vostede logo?
Montamos aquí?
Estou fronte ó hospital
onde a policía aínda non interveu.
Como verán, a situación é complicada,
e non sabemos moito sobre Jada Belkacem.
O persoal do hospital quere manter unha sensación de normalidade
para os centos de pacientes e familias...
Nesrine, desculpe. Temos novas en directo.
Unha entrevista exclusiva desde o hospital
coa secuestradora, Jada Belkacem.
Bo día, señora. Que nos quere dicir?
Levo semanas loitando.
Agardando a resposta.
Pero teño diante un muro.
De que muro fala, señora?
Do burocrático.
Non lles importa nada.
Deixan morrer un rapaz para protexer o anonimato.
Xa sabe canto tarda en cambiar o sistema legal.
Tenteino todo, créame.
Só para clarificar o motivo dos seus actos,
a xente á que quere convencer co secuestro
coñece a súa historia?
Si.
A familia négase a axudar.
É inhumano.
Non podemos agardar máis.
Señora, entendemos a súa agonía,
mais hai rapaces no hospital,
persoal médico e familias, e púxoos en perigo.
Tiña que chegar ata aquí?
Meu fillo está morrendo. Só pido unha proba.
Para saber se é compatible, iso é todo.
Se a familia nos está a ver,
nos escoita, que lles quere dicir?
Señora.
Señor.
Entendan a miña situación.
Sei que é duro para vostedes.
Só lles pido un pouco de humanidade.
Axúdennos.
Sei que poden.
E se a mensaxe que acaba de mandar
non recibe resposta, ata onde está disposta a chegar?
Para salvar a Noa, ata o final.
Faría algo irreparable?
Non traballo para tolas con pistola.
E que facemos cos nenos? Deixalos aí?
Non ten nada que perder. Xogámonos a vida.
É quen de matarnos. Toleou.
Non podo traballar así.
Que quere dicir con que irá ata o final?
O que dixen.
E agora que?
Volva ó traballo.
Cunha pistola por aquí? Será broma.
Ten que selo.
Auguste, que fas aquí?
Sabemos que somos reféns.
- Nenos... - E?
- Vímola na tele. - No cuarto.
Non. Rapaces...
- Veña. - Marchade.
Vaia, somos reféns!
Si que o somos.
Mya, es a maior. Lévaos ós seus cuartos.
Noa non pode rematar como Coralie.
Que é o que non entende?
Ten unha pis-to-la.
Estás nunha banda?
Rapaces, xa chega.
- Veña. - Por que?
Es incrible, señora Jada.
- Volvede. - Por que?
- Veña, ídevos. - Como é saír na tele?
Veña, ímonos e deixámolos falar.
Por fin pasou algo.
Meu pai ten pistola.
Prométemo?
Que os rapaces, o persoal e o hospital están a salvo?
Prométollo.
Grazas.
Coñezo esa mirada.
Vai vir Mattéo?
Pois claro que si.
- Prometincho. - Si, por favor.
Virá sábado para a festa de pixamas.
Adrien, déixanos un momento.
Vai facer os deberes, eu vou agora.
- Ven comigo. - Que pasou?
- Unha tolería. - De que falas?
O dos reféns é polo noso fillo.
- Durand volveu chamar. - Que dixeches?
Que seguimos igual.
Non pode descubrir así que non somos os seus pais biolóxicos.
Coincido, pero isto chegou moi lonxe.
- Temos que facelo. - E se non é compatible?
E se si?
Non nos imos meter nisto.
Estou protexendo a súa vida, non a nosa.
El non o pediu, ou toleaches?
Filla?
Mamá?
Que fas, ceo?
O que teño que facer.
Iso non é unha resposta, Jada.
Se non fago nada, morrerá.
Sei que é inxusto,
pero o único que che agarda é o cárcere.
Poderían matarte.
Escoita. Suplícocho.
Óesme?
Jada?
Quérote, mamá.
Non colgues! Por favor, Jada!
- Perdóame. - Entrégate!
Ola?
Quérote, ceo.
Busqueite por todas as partes. Estasme evitando?
Alfa en posición.
Equipo Bravo en posición.
Se te cachan, meteraste nunha lea.
Dáme igual. Só quero estar contigo.
E eu tamén.
Cres que aguantarás?
Pois si.
Promételo?
Estamos agardando a luz verde.
Vale, vamos.
Por favor.
Que pasa?
Óenme?
- Quen é? - E meu fillo?
Déixenme entrar.
O seu fillo está na mesma situación.
- Precísame dentro. - Quen é?
O pai de Lucien.
Lucien?
Un dos rapaces.
Só quero estar con el.
Por que non o coñezo?
É novo, chegou hai pouco.
Ten catro anos e non pode saír.
Déixenme pasar. Precísame!
Non tentaremos nada. Quedaremos aquí.
Pregúntelles. Coñécenme.
Non pode pasar.
O doutor, Fanta e Kevin saben quen son.
Ten catro anos. Déixeo estar con el.
Non causarei problemas.
É moito risco.
- Non podo. - A policía non virá.
Perdeu a súa nai.
Quedarei no seu cuarto. Non me verá.
Non tentaremos nada.
- Só quere ver o seu fillo. - Suplícolle que me deixe.
Só quero estar con meu fillo.
Precísame.
Ábrelle a porta.
- Por que eu? - Ábrea.
- Atrás. - Péchaa.
Xa.
Dan entrou. Retrocedemos.
Rexístrao.
Non teño nada.
Ergue a camiseta.
Dá a volta.
Os pantalóns.
Non teño nada.
Non leva nada.
Vale, veña.
Grazas.
- Grazas no seu nome. - Xírate.
Cal é o cuarto?
O último, á dereita.
Ese é o de Milo.
Ó quirófano, e que non saian os rapaces.
- Escóitame? Aguante. - Aquí.
- Segue vivo? - Que pasou?
Non quería dispararlle. Non quero facer dano.
Déixeo saír ou as cousas empeorarán.
Non sairá ata que fale coa familia.
Non haberá máis contactos, chamadas nin nada.
Ti, ven comigo. Ven!
Por que?
Non te movas.
Chamáchelos ti?
Axudáchelos, cabrón?
Non.
E o teu teléfono? Non mo deches.
Non teño.
Onde está? Onde o tes?
Cabrón.
Faite o listo outra vez
e xúroche que comezarei contigo.
Vale.
Vai por aí.
Non se mova.
Comprimide a ferida.
Non temos analxésicos?
Que alguén limpe o sangue.
Cinco miligramos.
Última hora.
Un policía recibiu un disparo
na escena cos reféns.
Philippe Landon, vostede foi negociador.
Está a situación fóra de control?
Con este disparo, a situación cambiou.
Están ante unha posible asasina,
polo que a resposta será diferente...
Doutor! Noa vai a peor!
Que pasou?
- Que pasa? - Jada, tranquila.
Déixame pasar.
Antibióticos.
- Resonancia? - Estabilicémolo.
- Un torniquete. - Ben.
- Gasa? - Noa?
Prepara outra vía.
- Vou. - É un choque séptico.
Tómalle a presión e saca mostras de sangue.
Noa, óesme?
Como imos?
42 de media. Noa?
Que me están a facer?
Non peches os ollos, Noa.
Di algo.
Veña, Noa.
Contesta.
- Óesme? - Non peches os ollos.
Óesme, Noa? Coleguiña, contesta.
Di algo.
Está moi fráxil.
E irá a peor co tempo.
Por que?
Precisa o transplante xa.
Podería morrer se se complica.
Merda.
Onde tes o nariz?
Ei, é normal! O meu tamén está cheo!
Podemos salvalos a case todos.
Cando perdemos un, afúndeme.
Pero sempre teño que estar para os demais.
É así para todo o departamento.
Para todo o persoal.
Noa ten moita sorte de tela, sabe?
Podo?
Vamos.
Bonfanti no aparello.
Son Campos, o negociador.
Puxémonos en contacto coa nai,
pero non se atreve a falar con ela.
Vostede podería axudarnos. Está ela aí?
Non, estou só.
Conto con vostede.
Ola, doutor?
Grazas por chamar, señora.
Escóitoa.
Boa noite. Son Agnès de Mareuil.
Chámoo porque falei coa señora Durand, do CECOS.
E queríalle explicar...
Meu fillo non sabe como chegou a este mundo
e meu marido non llo quere contar.
Pois quizais sexa o momento, non cre?
Non podo, de verdade. Enténdame, por favor.
Pero nalgún momento vaino descubrir el.
Imaxine que descubre que puido salvar a vida dun rapaz.
Se llo conta, quizais poida...
Nin sabemos se funcionará.
- Non o podo obrigar. - Señora, son a nai de Noa.
- Escoitarame? - Perdoe.
Ola?
Déalle tempo para pensar.
Novas sobre a situación no hospital Lamber Bracops.
O axente ferido foi liberado e,
segundo as nosas fontes,
a secuestradora conseguiu atrasar a intervención da policía
coa esperanza de convencer a familia de que a axuden.
A pesar da aparente calma, a tensión non baixou.
A intervención parece inevitable, pero aínda non sabemos cando terá lugar.
Hai que evitar vítimas como sexa posible.
Podemos neutralizala.
É a única opción.
Jada?
Rematou todo. A familia non a axudará.
Fixemos todo o posible.
Tentouno todo, pero agora está en perigo vostede
e mais todo o mundo, incluídos os nenos. Ten que parar.
Escoite...
Co que fixo, o país está a observala,
Seguro que o xuíz o terá en conta.
Ten que rematar sen drama e agora.
Quero estar aí cando morra.
Déixenme quedar con el.
Podo darlle uns minutos,
pero non máis.
Síntoo moito,
pero temos que intervir.
Meu fillo.
Estamos con Jada! Salvade a Noa!
Pasamos aquí a noite
e Jada Belkacem segue pechada na á pediátrica.
Fronte ó hospital chegou para apoiala unha multitude
con familias que recibiron transplantes e as que agardan.
En Francia, case 1000 persoas morren agardando
e entre a xente hai compañeiros de adestramento...
EU TAMÉN FARÍA CALQUERA COUSA
Xa están listos.
Agarden polo sinal.
Entendido, capitán.
Prepárense para o asalto.
Se é necesario, neutralícena.
Señor, que dixo?
- É meu fillo. - Alto.
- Déixenme, vana matar. - Quede aí!
Témolo que facer.
Déixenme!
Déixame ver. Os rapaces non deben estar alí.
Quero ver a meu fillo!
Déixenme ir! Sóltenme!
Síntoo.
Síntoo moito, meu amor.
Oxalá puidese protexerte outra vez.
Oxalá a vida te salvase.
Señora Belkacem, parabéns!
Hostia, si!
- Agarda! - Que?
- O bebé! - Perdoa.
- Coidado. - Perdoa.
Perdoa.
Oxalá che fose máis sinxela.
- Non te movas! - Quero ver o meu fillo!
Daría a vida por ti.
LABORATORIO DE BIOLOXÍA MÉDICA
Diga?
- Doutor? - Si.
Fixémolo.
Veño de facer a proba de meu fillo no laboratorio.
Ninguén o sabe, nin meu fillo nin meu marido.
Envíolle os resultados.
É compatible.
Teño o enderezo.
Podemos salvalo!
Agora!
- Contacto! - Alto!
- Parade! - Alto!
Emerxencia, abran paso!
- Alto aí!! - Deixádenos pasar!
- Mans arriba! - Mans...
- Enfermeiros. - Onde van?
- A facer un transplante. - Déixenos mirar.
- É estéril. - Poderían contaminalo.
Se quedamos sen tempo, a culpa será súa!
- Deixádeos pasar. - Vamos!
Veña!
- Veña! - Onde está?
- Á dereita. - Isto é pediatría!
Baixen as armas.
Hai rapaces por aquí.
- É o noso traballo. - Pero vannos traumatizar.
- É por Jada? - Tranquilos.
- Irá ó cárcere? - Veña.
Volvede ó cuarto.
Volvede entrar.
Non teñades medo.
Veña.
- Por favor! - Dereita.
Onde está?
- Ola. - Ola.
Xa chamei tres veces.
Alguén virá velo.
- Cando? - É certo.
Deixádeme en paz.
Saíu cunha muller. Unha enfermeira negra e loura.
Policía!
Pon isto.
Toma, lévaas.
Dáme a perruca.
- Diso nada. - Dáma.
Ninguén me viu sen ela.
Colle as armas e déixame a perruca.
Ei.
Dáme a perruca.
Ola, Malik. Onde estás?
En Urxencias? Agarda. Vou agora e explícocho todo.
Vaite recoller alguén?
Si.
Merda.
Xa están aquí.
Mellor subimos.
Persoa sospeitosa na entrada 2.
Imos agora.
- Baixo limpo. - Non.
- Identificando na porta 2. - Volvamos.
Imos mirar a esqueira sur.
Estamos ben fodidas.
E que facemos?
- Vamos, señor? - Onde?
A unha análise.
Xa ma fixeron pola mañá.
Pois coloscopia.
Son xeniais.
...cancro de próstata, pero operáronme tarde
e agora metastatizou e atopáronme un problema no ril.
- E no ollo. - Veña.
- Por favor. - Como rematarei?
Veña!
Aparte, señora.
Vexo peor por mor do glaucoma.
Se sigo así, quedarei cego.
Non quero...
Agarda aquí por min. Malik!
Ola, tía. E o teu pelo?
Ven!
Sácaa de aquí.
- A ela? Pódelo esquecer. - Por favor!
En que te metiches?
Perdiches a chola?
Malik, nunca che pedín nada.
- Isto non é cousa miña. - Seino.
Pero tes rapaces. Enténdelo.
Non a podemos abandonar.
Vale, pois sube.
Grazas.
Veña, lisca de aquí.
Grazas.
E vostede que fai aquí?
Seu fillo é compatible.
Non pode estar aquí.
Só son dous minutos.
- Pecha. - Só quero...
Pecha e chama a policía!
Non, non o fagan!
Pecha, chamo eu!
Calade xa!
- Tranquilos! - Solta iso!
O teléfono!
Estás ben?
- Tranquilos! - Escoitade!
Papá? Que ocorre?
Por que berrades así?
É certo o que dixeron?
Si que o é.
Ven comigo, ceo.
Pódelo salvar.
Como?
Ven comigo.
É completamente seguro.
Despois, poderás volver.
E Noa tamén.
- Imos? - Si.
Vide comigo.
Veña.
É ela!
Detédea!
Non, por favor!
- Meu fillo está dentro! - Non disparedes!
Baixade as armas!
Non faremos nada.
Seguídeos!
- Vai armada! - Baixa a arma!
Que a baixes!
Baixade as armas!
Deixádeos pasar.
Veña, vamos.
CINCO ANOS DESPOIS
EN FRANCIA, UNS 500 NENOS SON DIAGNOSTICADOS CON LEUCEMIA CADA ANO.
NON HAI CARTOS PARA INVESTIGAR.
DOA.
WWW.DONDEMOELLEOSSEUSE.FR
PARA YANIS BEN NACEUR
Subtítulos: Marcos Carou Balado