Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Cały czas oddychajcie.
Piecze? To dopiero początek.
Nie poddawajcie się.
Dalej!
Łokcie!
Skupcie się!
Nie poddawajcie się!
Jeszcze!
Boks to powtarzalność i konsekwencja.
Unik. Prawy, lewy, unik.
Lewy, prawy, sierp, unik.
Podbródkowy,
prawy, unik.
Prawy, sierp, unik.
Prawy... i wychodzimy.
Jasne? Pytania?
Muszę siku.
Kiedy koniec?
- Jesteś kobietą? - To mięśnie?
Muszę lecieć. Poradzisz sobie?
- Tak? - Jak się masz, skarbie?
- Dobrze. Gdzie jesteś? - Wychodzę z pracy.
Żartujesz sobie?
Już biegnę.
- Nadal w pracy. - Właśnie wychodzę.
- Umawialiśmy się. - Będę raz-dwa.
- To nie fair. - Biegnę!
- Sprawa jest poważna! - Nie bądź upierdliwa!
Czekaj.
No co?
To ta pozycja.
- Widziałam tutorial. - Poważnie?
Ona nie działa.
Chcesz się stosować do poradnika?
Na pewno? Bo Vincenzo jest nakręcony i gotowy.
Zmarnować taki potencjał i talent
byłoby
bluźnierstwem.
Chodź, Vincenzo.
- Czekaj! - Co?
- To materac twej matki. - Nie żyje.
Ale jakby w nim była. Wszystko słyszy i wie.
Materac spiskuje przeciwko nam?
Tak.
Dobra.
Spadówa, mamo!
Idź precz!
Robimy dzidzię czy nie?
Tak.
- Potrząśnij głową dla pewności. - Dobra.
Tak?
Nie kłóćcie się.
- Nie rozumiem go. - Chce awansu.
Awansu?
Tak.
DZIEŃ OWULACJI
Już biegnę.
Mówię przecież.
Coś się wyłania. Mają być dwie kreski?
To włos z brody.
Znowu jedna.
Nie wiem kiedy, ale będziemy rodzicami.
Jasne?
Nareszcie uśmiech.
Serio?
To podobno zwiększa szanse.
Teraz są dwa razy większe.
Porozmawiaj z Vincenzo.
Otóż to.
Skopię mu tyłek.
Vincenzo! Do roboty, stary!
Bo cię zagłodzę.
Natrzyj brzuch olejem rycynowym i powiedz...
A przed pożyciem złożysz ofiarę z kozy?
Mnie to pasuje, ale Vincenzo wymięka.
Kim jest Vincenzo?
Taki kuzyn, Nadiu.
Uprawiacie czarną magię?
To nie tak.
- Zna arabski? - Olej go.
Zna dwa słowa na krzyż. Co mówiłaś?
Możesz się natrzeć brokułem.
Mamo, oddzwonię.
Uczysz się arabskiego?
Przepraszam.
- Już biegnę. - Dupek.
- Buziaki. - Mam dość przypominania.
Znowu nic.
Nic nie działa, cholera jasna!
Do wieczora.
Jasne.
To bardzo proste. Już tłumaczę.
Stymulujemy jajniki,
pobieramy komórki jajowe
i sztucznie zapładniamy. Potem zbieramy żywe embriony.
Ale...
kiedy robimy krok trzeci?
Próbka nasienia?
Najlepiej teraz.
Śmiało.
Pielęgniarka pana zaprowadzi.
- Jest ósma. - No i?
- Nie przy pielęgniarce. - Dasz radę. Przestań.
- Kto się rano masturbuje? - Bądź spontaniczny.
Wszystko gra?
- Tak. - Jasne. Zrobi to.
Będzie dobrze.
Nie zrobię.
Zrobi.
I się przyłoży.
Zrobię to.
Idź na całość.
- Dobrze. - Do dna.
To nie to samo.
Był tu twój diler.
Wykopiesz mi jogurt spod tych fifek? Dzięki.
Jakby co, będę się kłuć pod schodami.
Dzięki, że to robisz. Mam dosyć.
Do dzieła.
Gotowa?
Serio nie mogłeś tego zrobić?
Bałem się. Miałem opory.
- Nie to, co ty. - Właśnie.
Mamy żywy embrion.
Robimy transfer?
Wyjmę wziernik.
To już?
Może pani wstać.
Będzie dobrze, skarbie.
Boję się.
Chcę poleżeć.
LABORATORIUM
Ty odbierz.
Halo?
Pani Belkacem? Tu doktor Saada.
Tak?
Mamy wyniki.
Embrion się nie przyjął.
Przeze mnie?
Nie.
- Przeze mnie? - Też nie.
Razem nie możecie mieć dziecka.
Zostały dwie opcje.
Adopcja lub dawstwo zarodków.
Dawstwo, czyli co?
Para, która już ma dzieci,
może oddać zarodki. Albo anonimowi dawcy.
Nie rozumiem.
Ma nosić dziecko innej pary?
Dziecko nie miałoby waszego DNA,
ale urodzicie je i wychowacie.
Byłoby wasze.
Przemyślcie to.
To co, obejrzymy film?
Film?
Coś lekkiego. Jako odskocznię.
Nie potrafię myśleć o niczym innym.
Już się pogodziłeś.
Przecież robię, co mogę.
Dobranoc.
AŻ PO KRES
10 LAT PÓŹNIEJ
Boks to nie gra czy kreskówka.
Jasne?
To odwaga, by iść naprzód.
Boksujecie pięściami i siłą ducha.
Nie uczę was bić.
Zgłębiajcie siebie. Jesteście kimś.
Mamo?
Tak?
Wygramy?
Już wygraliśmy.
Jesteście lwami, a lew nie miauczy, tylko...
Ryczy!
- Gotowi? - Tak!
Co jest naszą siłą?
Odwaga, nie złość!
- Kiedy się poddajemy? - Nigdy!
- Kiedy płaczemy? - Po walce, nie w trakcie!
Raz, dwa, trzy!
Daj z siebie wszystko.
Jak na treningu.
- Skup się. - Mamo.
Skup się!
Mamo!
Gość jest o połowę mniejszy.
Niespodzianka.
Rozmiar nie ma znaczenia.
Nie ma.
Wygląda, jakby zjadł Rinera.
Boisz się?
Boisz się czy nie?
Nigdy się nie boimy. Znasz kodeks.
Uprzejmość, odwaga, honor, a przede wszystkim...
Skopać mu tyłek.
Do boju.
Dasz radę.
Śmiało, skarbie!
Pięknie!
Mamo!
- Widzisz to? - Tak!
To mój syn!
Tak, to mój syn!
Dajesz!
Jest potencjał. Niektórzy są świetni.
Hej!
Jak tam, mistrzu?
Co słychać?
Wszystko gra?
Dotarłeś?
Musiałem. To mój ostatni wieczór przed wyjazdem.
Pokaż wargę.
Niezła walka.
Dzięki.
Idziesz, babciu?
Nienawidzi mnie.
Oby mniej niż ty.
To cię bawi?
Nie nienawidzi cię.
Przyzwyczaił się, że cię nie ma.
Co robicie? Może zjemy coś razem?
Mamy plany.
Mamo!
- Teraz na karuzelę. - Śmiało.
Wyglądasz na zmęczoną.
Zaczekaj!
Noa!
Dzwońcie po karetkę!
Niech ktoś wezwie pogotowie.
Pani jest matką? Pomoc w drodze.
Ludzie, odsuńcie się.
Zróbcie mu miejsce.
Wyjaśnię pani, co zdiagnozowaliśmy
i jak będziemy leczyć pani syna.
Co mu jest?
Noa ma białaczkę.
To rak krwi.
To poważna choroba, ale wiemy, jak ją leczyć.
Większość terapii jest bardzo skuteczna.
Musi zacząć chemioterapię.
Za trzy tygodnie przekonamy się,
czy potrzebny będzie przeszczep szpiku.
Jutro zaczniemy chemioterapię.
Zostanie u nas na pięć tygodni, na pierwsze cykle.
Istnieje wiele protokołów.
Ważne, że udało się szybko postawić diagnozę.
Nasz zespół będzie was wspierać.
Jakieś pytania?
On umrze?
Dlaczego tak mówisz?
Będziemy go leczyć.
Widzę, że sporo już pani przeszła.
Liczę na pani pomoc w leczeniu Noa.
A szkoła?
Przecież jej nie lubisz.
Jest lepsza niż szpital.
Będę mógł trenować?
Po zakończeniu terapii.
Gdy wyzdrowiejesz.
Będziesz zmęczony. Nie dałbyś rady.
A turnieje?
Wiem, ale nie w tym roku.
Dobrze?
Najpierw cię wyleczymy.
Dobra.
Zadzwońmy do taty.
Nie.
Musimy mu powiedzieć.
Nie chcę.
Witam panie.
Noa, przystojniaku.
Jestem Kevin, światowej sławy pielęgniarz.
Z Montreuil, Château Rouge, d'Eau.
Znany od Montluçon po Kinszasę.
Założymy ci wenflon. Wiesz, co to?
Cześć. Śmieszy cię ten facet?
Nie.
Widzisz? Nie śmieszysz.
Że niby ja?
Nie rozśmieszam?
I jesteś rasistowski.
Ja, rasistowski?
Odrobinę.
Mogę mówić z belgijskim akcentem.
- Wiesz, co dziś robimy? - Nie.
Wkładamy wenflon.
To rurka, którą wsadzimy pod skórę, żeby podawać leki.
Nie ociągajmy się. Do boju.
Proponuję przekąski.
Orzeszki,
kostki lodu...
Nie boli?
I siup.
Świetnie.
Mogę mówić z akcentem z Quebecu.
Ta cholerna kroplówka nie ma sensu.
Nie dzwoniłem, bo mam urwanie głowy.
Właśnie wylądowałem, ale zaraz znowu lecę.
Oddzwonię, gdy będę mógł.
Ucałuj ode mnie Noę.
Do usłyszenia.
Co się dzieje, Jada?
Urlop w takim momencie to szaleństwo.
Wszyscy potrzebujemy wakacji.
Nawet Sanka. Chcesz wolne?
Wolę podwyżkę.
Serio? Tak, jasne. Zabawne.
Nigdy o nic nie prosiłam. Syn mi zachorował.
Potrzebuję lżejszego grafiku.
Zajmij się nim.
Ale restauracja musi działać. Musimy coś wymyślić.
Daj mi podwyżkę, to coś wymyślę.
Widzisz, w co mnie pakujesz?
Sanka. Przesadzasz.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Zrobiłem dla młodego pyszny deser.
Masz za swoje!
To kiepski pomysł. Cofnij go.
- Zabierz kartę. - Mówiłem.
A masz!
Słuchasz w ogóle?
Nie gadaj i graj.
- Cofnij ten ruch. - Grajcie!
Ale on nie słucha!
A masz!
Co robisz?
Siadaj!
Zapamiętam to sobie.
Jesteś upierdliwa! Psujesz zabawę.
Trzymasz ich stronę?
- Dobra! - Nie rozumiesz.
Na czas gry przestajemy być rodzeństwem.
Chcę wygrać jak w telewizji.
Dobra, moja kolej.
- Wygrałam. - Chyba śnisz!
Nie wygrałaś.
Przestańcie!
Jeśli dwa razy pominiesz kolejkę, przegrywasz.
Więc nie marudź.
- Inès wygrała. - Bzdura!
Wygrałam.
- Nie wygrałaś. - Chcesz zagrać?
Halo?
Możesz się dosiąść.
Gramy!
Też mogę?
Nie, dzięki.
- Dlaczego? - Bo śmierdzi ci z paszczy!
Możesz grać, ale nie wzdychaj, jeśli przegrasz.
Niewykonalne.
- Jeszcze raz. - Rozdawaj.
Jak się nazywasz?
Noa.
- A ty? - Inès.
Patrzcie na nich.
Zakochana para!
Odczepcie się!
Nie macie swoich kolegów?
Rozumiem. Jako jedyna ma włosy.
Ciemnoskóra z błękitnymi oczami.
Nieźle, fakt.
Proszę bardzo!
Co jest wyższe od asa?
Nieważne.
Wiecznie zamulasz.
Śmiało.
Jakbyś miała udar.
Dajesz.
Proszę bardzo.
I pozamiatane!
Proszę.
Co to?
Moje?
Moje.
Nie, moje.
Serio?
Nie kręcą się.
Skończę jak reszta.
Bez obaw, odrosną.
Babcia straciła zęby i odrosły.
Ale pojechała do Turcji.
Też cię tam wyślemy.
Za to mama, zawsze gdy kicha, sika w majtki.
Widzisz, nie ma się czego wstydzić.
Grajmy dalej.
Śmiało.
Graj, synku.
BIAŁACZKA DZIECIĘCA
Co to „hematopoeza”?
Produkcja krwinek.
A „ostra limfoblastyczna”?
To typ białaczki, którą ma.
Organizm produkuje za dużo białych krwinek.
Ale są chore i zajmują miejsce zdrowych.
A chemia niszczy wszystkie?
Mamusia tu jest.
Będzie dobrze.
Wiem, skarbie.
Nie wytrzymam.
Wiem, kochanie.
Wiem.
Małpa wyciąga rękę i chwyta moją butelkę z wodą.
A potem z nią ucieka.
- Patrz na niego. - Ja cię kręcę!
- Nie kryje się. - Widać go z daleka.
- Totalnie. - Wszyscy wiedzą, jak jest.
- Zauważyła go? - Nie sądzę.
Co za psychol.
Nono!
Chodź.
Śmiało.
Na kogo tak lukasz?
Na nikogo.
Kłamczuch.
Widać, że ci się podoba.
- Nie wiem, o czym mówicie. - Nie będziemy się śmiać.
Wiemy, jak to jest być zakochanym.
Podoba ci się?
Właściwie...
gdy ją widzę,
wszystko inne się rozmywa.
Jaki słodziak!
Przestańcie.
- Dałeś do pieca. - Przestańcie.
Pan romantyk.
Co ci szkodzi? Podejdź do niej.
Tylko się zbłaźnię.
Dobrze się jej przyjrzyj.
Co jest gorsze? Zagadać czy przegapić szansę?
Działaj.
Do boju, typie. Nie ugryzie cię.
Będziesz przystojniejszy.
Chcesz jej się podobać?
To się ogól.
Dobra, ale ty to zrób.
Gotowe.
Nieźle.
Wrócił.
Musimy z nim pogadać.
- Paul. - Co słychać?
Dobrze. A u ciebie?
- Jest tutaj? - Tak.
W porządku?
Czemu mnie wezwałaś?
Gdzie Noa?
- Noa! - Jest chory.
Czyli...
co mu jest?
Białaczka.
Od kiedy wiesz?
Od kilku tygodni.
Powiedz, że żartuje.
- Nadia? - Nie.
Kilka tygodni, a ja nic nie wiem?
Dzwoniłam, kazałeś mi spadać. Nie chciał ci mówić.
A ty posłuchałaś? Nie jesteś jego matką?
Coś sugerujesz?
Chcesz mnie pouczać?
Kiedy miałam ci powiedzieć? Między lotami?
Twoja prawda jest mocno przefiltrowana.
Jak przez pieprzony pryzmat Jady.
Jestem tu codziennie.
- Też chcę, ale mi nie pozwalasz! - Ja nie pozwalam?
- Zawsze obwiniasz innych. - Uspokój się.
Przynajmniej nie wrzeszcz.
Chcę zobaczyć syna.
Teraz, dziś. Nie jutro, nie pojutrze.
Gdzie jest?
W szpitalu.
W którym?
- Uprzedzę go. - W którym?
Nie tak nagle.
Obwinia cię o nasze rozstanie.
Twoje nowe rękawice?
Nie.
Wiesz, że gdy byłeś mały...
nie chciałeś ich zdejmować.
Potrafiłeś nawet w nich spać.
Mama mi mówiła.
Nie wątpię.
Pewnej nocy spałeś w swoim łóżku
z zaciśniętymi piąstkami.
- Gotów do walki. - Po co przyszedłeś?
No dobra.
Walnij mnie prawym.
Ulżyj sobie i zacznijmy nowy rozdział.
Przestań być opryskliwy.
Mój cios cię powali.
Jesteś hardy jak mama.
Nigdy jej nie dorównam.
To na pewno.
Noa.
Przepraszam.
Za co?
Za...
Za wszystko.
Tak bardzo walczyliśmy o ciebie z mamą, że poraniliśmy się nawzajem,
ale ty nie powinieneś cierpieć.
Jak Noa?
Chyba w porządku, ale...
Gotowi?
Tak!
Czy jesteście łysi?
Tak!
Nie kumacie. Czy robimy Coralie nowy fryz?
Tak!
Świętujemy jej jutrzejszą operację!
Zróbcie hałas dla Coralie!
Coralie, co wybierasz?
„Laisse-moi” KeBlacka.
Naróbcie hałasu! Ma dobry gust!
Masz uroczą córę.
Dziękuję.
Wielki dzień tuż-tuż?
Aż trudno uwierzyć. Jest gotowa.
Cieszę się.
Nie płakałam od prawie roku. Ani razu.
Nie potrafię.
To normalne, bo twardniejemy. Potem nie umiemy już płakać.
Ale spójrz na dzieci. Nie przejmują się i bawią.
Śmiało, skarbie.
Młody nauczył mnie tekstu piosenki.
Super!
Chodź, zabawimy się.
- Wstawaj. - Do boju.
Ja nie umiem tańczyć.
Śpisz?
Mogę się położyć?
Coralie mówiła, że mnie lubisz. To prawda?
Tak, lubię cię.
Wiem.
Spójrz na mnie.
Od teraz jesteś moim mężem. Jasne?
Dobra.
W takim razie
po wyjściu stąd zabieram cię do urzędu.
Koniecznie.
Bo inaczej popamiętasz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jestem z darowanego zarodka.
To znaczy?
Moi rodzice mnie nie zrobili.
Pożyczyli jajeczko.
A moi pożyczyli pieniądze.
Gdzie tu sens?
Sam zacząłeś.
Fakt.
Boisz się śmierci?
Tak. A ty?
Nie rozmawiaj z innymi dziewczynami.
Jesteś Noa Coulibaly.
Chemioterapia działa, ale to rzadka forma białaczki.
Agresywna.
Od teraz oficjalnie Noa potrzebuje przeszczepu szpiku.
Jak najszybciej.
Jest na liście oczekujących.
Ile to potrwa?
Możliwe, że długo.
Czy...
znajdziemy zgodnego dawcę?
Szanse są niewielkie, ale są.
A jeśli nie znajdziemy?
Moglibyśmy odszukać dawców embrionu albo dzieci urodzone
z embrionów tych samych dawców.
Czyli rodzeństwo?
Tak, to możliwe.
To najlepsze rozwiązanie.
Porozmawiam z naszym bankiem nasienia.
Zadzwonię tam.
Dobrze.
Musimy tylko wyjaśnić Noa, skąd się wziął.
- Nie wie, że nie jesteście rodzicami? - Nie.
Wie.
- Jak mogłaś? - Miał prawo.
Tak, ale mieliśmy zrobić to razem.
Już nie jesteśmy razem.
Czyli co? Teraz masz na niego monopol?
Bo wyjechałeś, i to daleko.
- Stworzyłeś dystans. - Wróciłem.
- Kiedy? - Gdy tylko mogłem.
Proszę o ciszę.
Przyjeżdżałem, gdy mogłem.
Czyli kiedy?
Dwa razy w roku?
Na chwilę? Mamy ci dziękować?
Nie mogłam czekać.
Pewnego dnia zapytał, a ja odpowiedziałam.
Na tym polega proza życia.
I bycie obecnym.
Przejrzę dokumenty,
skontaktuję się z rodzinami
i zobaczę, co da się zrobić.
Takie prośby nie są rzadkością.
Obawiam się, że są.
We Francji co roku rodzi się kilkaset dzieci z darowanych zarodków.
Nie mało.
Tak, ale to rodzi wiele pytań prawnych i etycznych.
Nawet my błądzimy po omacku.
Prawo się zmienia, ale nie dość szybko.
- Tak, mamo? - Jak się masz?
Coś nowego?
Właśnie wróciłam z banku nasienia.
Co powiedzieli?
Tożsamość rodziców jest chroniona. Trudno zdobyć ich dane.
Ale to nagły przypadek.
Zadzwonię później.
Oddychaj.
Nie jesteś sama.
Coralie cię widzi i kocha.
Chodź.
Mamo?
Nie!
Nie ma jej!
- Nie wyleczą nas. - Wyleczą.
Co my tu robimy?
Mów prawdę!
Mówię.
To dlaczego wenflon tak boli? Mam go dosyć!
Wiem. Nie dotykaj.
Przecież ja już nie żyję!
Nie mów tak. Do cholery, Noa.
Nie mów tak!
Była moją przyjaciółką. Byłyśmy jak siostry.
Teraz ja?
Nam też nikt nie pomoże.
To nic nie znaczy. Uda się.
Nie chcę umierać. Chcę do domu.
Nie płacz.
- Nie chcę umierać. - Nie umrzesz.
- Chcę do mamy. - Niedługo przyjadą.
Nikt nie umrze, jasne?
Ani wy, ani nikt.
Dobrze?
Będziemy walczyć.
Nie damy się małpie, jasne?
Tak.
Hej, Noa.
Jesteś mistrzem. Wiesz, co to znaczy walczyć.
Wszyscy to wiecie. Jesteście mistrzami.
- Tak. - Właśnie.
A ty jak masz na imię?
Vincenzo.
Zbiórka. Podejdźcie.
Bliżej.
Co zwykle mówicie przed walką? Bo nie wiem.
Lwy nie miauczą, tylko...
Ryczą.
- Słucham? - Ryczą.
- Lwy... - Ryczą.
Nie słyszę. Lwy...
Ryczą!
Właśnie.
Uśmiechnijcie się.
Wygramy i wrócimy do domu.
Dobrze?
Wrócimy do domu.
Dzień dobry.
Chcę zapisać syna na przeszczep szpiku kostnego.
Musi to zrobić lekarz. Przepisy są bardzo surowe.
- Widziała pani... - Ile to potrwa?
Do sześciu tygodni.
Czy inny szpital podwoi nasze szanse?
To rejestr centralny, dla wszystkich.
Nie możemy zmienić miejsca na liście oczekujących. To trwa.
JEŚLI NIE WYGRAM, WALCZ ZA MNIE
Pani Durand nie ma.
Tylko ona zna sprawę. To ważne. Inaczej bym nie przyszła.
Nie ma jej.
- Wie, że to ja? - Tak.
Proszę się umówić. Na razie to niemożliwe.
Robię, co mogę, ale musi być pani cierpliwa.
To wymaga czasu.
Mój syn nie ma czasu. Możemy podjąć kroki prawne?
- Złożyliśmy wniosek. - Chcę konkretnej odpowiedzi.
Już o tym rozmawiałyśmy. Są procedury i przepisy.
W każdym razie...
Kurwa!
Smacznego.
Dzień dobry.
Pani Belkacem?
A moja kawa?
Dotarła pani do dawców?
Tak, udało się ich namierzyć.
Mieli córkę, ale zginęła dwa lata temu w wypadku.
Przykro mi, pani Belkacem.
Naprawdę zrobiłam, co mogłam.
Są inni dawcy?
Jest jeszcze jedna para.
Świetnie.
Ta rodzina nie chce mieć z tym nic wspólnego.
Jak to?
Musimy to uszanować.
To tylko zwykły zabieg.
Zrobiłam, co mogłam.
Do widzenia. Miłego dnia.
Czekam dziesięć minut.
- Słucham? - Czekam dziesięć minut.
- Ale żyje pan? - Słucham?
Zaraz podam.
- Jada! - Za moment.
Proszę usiąść. Zaraz przyniosę kawę.
Twoje problemy nie mogą być naszymi.
Masz rację. To twoja restauracja.
Co ty wyprawiasz?
Stój!
Uważaj!
Odbiło ci?
Puść mnie!
Co się tu dzieje?
Wdarła się!
Chciałam się z panią zobaczyć.
To ważne.
To nie jest metoda. Mówiłam, że nic nie poradzę.
Chodzi o życie syna.
Wiem, ale biorca odmówił.
Nie zgodzą się na donację rdzenia.
Rdzenia?
Pomieszało się pani?
- Tak jej pani powiedziała? - Co za różnica?
Ma prawo odmówić.
Chcę z nią rozmawiać.
To niemożliwe. Chronimy anonimowość.
To wy się skontaktujcie, a ja porozmawiam.
Jak matka z matką. Wiem, że to coś zmieni.
Rozumiem panią.
Nic pani nie rozumie.
Pomyliła pani szpik z rdzeniem.
Proszę do niej zadzwonić.
- Ale... - Jej teczka.
Leży przed panią.
Proszę.
Błagam.
- Musi pani... - To nic nie kosztuje.
Proszę wyjść.
Zrobiłam, co mogłam. Odnieś do archiwum.
To wszystko? Do archiwum?
Rozdajecie zarodki i umywacie ręce?
Przepraszam, ale ryzykuję utratę pracy.
A ja utratę syna.
Boję się.
Tak, że nie masz pojęcia. Nigdy się tak nie bałam.
Nie możesz mnie zostawić.
Bez ciebie mnie nie ma.
Musisz walczyć.
Nie możesz się poddać.
Prawda, kochanie?
Kocham cię.
Mój skarbie.
Co jest?
Kochanie?
Co się dzieje?
Pomocy!
Już idę!
Fanta!
Ma drgawki! Wózek!
Jest!
Proszę wyjść. Zajmiemy się nim.
Tlen!
Wezwaliście lekarza?
- Walcz. - Pan doktor?
- Zostań z nami. - Sala 716.
Noa ma drgawki.
- Szykujemy Rivotril. - Oddychaj, kolego.
Oddychaj.
Jest monitorowany.
Oddychaj.
Gdzie lekarz?
Szykujemy kroplówkę.
- Chwila. - Tlen?
Już idę.
Oddychaj.
- Co z wątrobą? - Pani dokąd?
Ja na chwilę.
Nie umrze jak Coralie.
- Jada. - Proszę.
Mamy odprawę. Proszę wyjść.
- Czekamy już od tygodni. - To długi proces.
Ile jeszcze?
Klasyfikujemy według powagi.
A nie jest poważnie?
To nie numer na loterii.
- Chodź. - Noa jest priorytetem.
Ale bez dawcy nic się nie wydarzy.
- Czekamy. - A jeśli się nie znajdzie?
Utrzymamy Noę w stabilnym stanie.
No właśnie.
- Jak Coralie? - Daj spokój.
Proszę wyjść.
Chodź.
Proszę!
Chodź.
Jesteś wściekła.
Kłócisz się z lekarzami, współpracownikami, ze mną.
Nie kłócę się, tylko cierpię.
Co mam robić, żeby mu pomóc?
Czekać, aż mi powiedzą, że to koniec?
Jasne, że nie.
Myślisz, że jak wszystkich zrazisz, to ci pomogą?
Mam w dupie, co sobie myślą.
Będę walczyć do końca.
Do końca, ale nie w ten sposób!
Bo wszystko spieprzysz.
Spójrz na mnie.
Przestań myśleć, że jesteś sama.
Inaczej nie umiem.
Jeszcze ja!
Dziękuję.
Prawie o was zapomniałem.
To się nazywa współpraca.
Dobra robota.
Jesteście najlepsi.
- Masz tupet. - Czekaj.
Przyszłam przeprosić. Nie chcę kłopotów.
- Akta za pieniądze. - Mowy nie ma.
- Łapówka? - To ważne.
- Nie mam czasu. - Wiesz co?
Otwieraj!
Kurwa mać!
ARCHIWUM
No dalej.
„2007”.
„2009”.
„2011”.
Gdzie jesteś?
Wpakujesz mnie w kłopoty.
„B”.
Słyszę cię. Wyłaź.
Cholera. Ta robota mnie wykończy.
Suka!
Stój!
To ona!
Stój!
Przeskoczy murek.
Stój!
Gdzie to, kurwa, jest?
No dalej.
Gdzie to jest?
Gdzie te namiary?
Szlag.
Muszę poinformować przełożonego.
Tu są chore dzieci. Nie możecie tak wejść.
Jada Belkacem?
Proszę z nami.
- Co zrobiła? - Ona wie.
- Miałam ci powiedzieć. - Co się dzieje?
Na komisariat.
Nie teraz. Wyjaśnię.
- Idziemy. - Mój syn jest chory.
Chwila.
- Nie ruszaj się! - Spokojnie!
Tu jest szpital.
Nie przy chorych dzieciach.
Puśćcie ją!
Odwalcie się.
Proszę nie robić głupstw.
Co ty wyprawiasz?
Nie rób tego.
Odłóż broń!
Oddaj broń.
Na blat.
Spokojnie.
Cofnijcie się.
Wynocha.
Już nas nie ma.
Jada, nie świruj.
To niczego nie rozwiąże.
Ratuję dziecko.
Spójrz na mnie.
Nie celuj we mnie.
- Nie zostawię go. - Jada...
- Wyjdź. - Zostanę z tobą.
Won!
Proszę wyjść.
Dobrze.
Pańska karta.
Pod ścianę.
Wyłazić.
Kajdanki i kluczyki.
Co ty robisz?
Ratuję go.
To szaleństwo.
Potrzebuję cię na zewnątrz.
Dobrze?
Fanta.
Zarygluj drugie drzwi. Migiem.
Proszę się opanować.
Dzieci są niewinne.
Po co to wszystko?
Chyba jest dawca i musi tu przyjechać.
W razie kłopotów
poradzi pan sobie z dziećmi?
Na razie tak.
Odłącz telefony. Oba!
Komórki na blat.
Telefon.
Jest w szafce.
W szatni.
Przejdźcie tam.
Przepraszam.
Wchodzimy.
Nie chcę skrzywdzić ani was, ani dzieci.
Czasami trzeba zrobić to, co konieczne.
Jeśli będziecie się słuchać,
wyjdziemy z tego.
Mogę wam zaufać?
Kiedy szama?
Jesteś głodny?
Jak wilk.
Oni też.
No chodźcie.
Czekamy i czekamy, a wy się kłócicie.
Ruszcie się!
Oczywiście.
Fatou, Anissa, idźcie.
Nie mówcie nic dzieciom.
Dlaczego płaczesz?
Nie zjadłam deseru.
Wyglądasz, jakbyś zjadła wszystko.
Jestem na diecie.
Oddział gotowy.
Odpowiadasz za ochronę.
Teren zabezpieczony.
Manenti, jednostka specjalna. Dan, mój asystent.
Juliette Lambert, dyrektorka szpitala.
Pediatria jest odizolowana, ale nie zamknę szpitala.
Ma być bezpiecznie.
Trwają operacje,
rodziny na nas liczą, musimy pracować.
Niczego nie zamykamy. Przejmujemy dowodzenie.
- Plany budynku? - Są.
Ruszamy.
Co o niej wiemy?
Jada Belkacem, 41 lat.
Pracuje jako kelnerka w XIII dzielnicy.
Rozwiedziona od dziewięciu lat.
Jedno dziecko, Noa, 10 lat.
Przechodzi ciężkie leczenie.
Niekarana, nikt ważny.
Zostawiamy to specjalsom.
Podsłuch na jej telefon i linie na oddziale.
Zróbcie listę personelu i spróbujcie się skontaktować.
Większość ludzi na siódmym piętrze.
Zabezpieczcie wyjścia.
Ale pamiętajcie, że to szpital.
Nie możemy go blokować.
Czekamy na negocjatora Camposa.
Nie dzwoń do mnie.
Jada, jesteś otoczona.
To szaleństwo! Nie wiem, jak z tego wybrniesz.
Cholera.
Przyjechał negocjator.
Cześć, Campos.
Są ofiary?
Nie, ale jest nerwowo.
Na tym oddziale zmarła dziewczynka.
To pewnie punkt zapalny.
Major Campos z jednostki specjalnej.
Słyszy mnie pani?
O co chodzi?
Czy są jacyś ranni?
Tylko cierpiące dzieci.
Rozumiem pani obawy.
Doprawdy?
Wszyscy są cali.
Proszę posłuchać.
Jestem po pani stronie. Proszę powiedzieć, jak mogę pomóc.
Znajdźcie chłopca.
A rodzice niech go przebadają.
Proszę wypuścić dzieci, które wymagają opieki.
Lekarz ma wszystko pod kontrolą.
Trwają terapie.
Nie wyjdę stąd.
Róbcie swoje.
Zadzwońcie, gdy go znajdziecie.
Jada.
O co chodzi?
Podejdź.
Po co?
Jest kamera.
- Gdzie? - Nad wejściem.
Dziękuję.
France24, słucham.
Mam zakładników.
Kto mówi?
Porywaczka.
Manenti.
Fabienne Durand z banku CECOS.
Dostałam wiadomość. To szaleństwo.
Chwileczkę.
Campos?
- Dzwoni Fabienne Durand. - Przyjąłem.
Proszę mówić.
Nie wiem, jak mogę pomóc,
bo rodzina nie chce mieć z tym nic wspólnego.
Wiedzą, co jest stawką?
Naświetliła pani sytuację?
Oczywiście.
Proszę ich nakłonić!
Zakładnikiem jest cała pediatria.
Potrzebuję czasu, by ich przekonać.
Ojciec się uparł i ma do tego prawo. Będę informować.
Żegnam.
Mogę z panią porozmawiać?
Rozstawiamy się?
Stoję przed szpitalem,
gdzie jeszcze nie doszło do interwencji.
Jak widać, sytuacja jest niepewna,
nawet w kwestii Jady Belkacem, o której niewiele wiemy.
Personel szpitala stara się zachować spokój i normalność
dla dobra pacjentów i ich rodzin.
Napłynęły nowe informacje.
Mamy wywiad na żywo ze szpitala
z porywaczką, Jadą Belkacem.
Co chciałaby pani powiedzieć?
Walczę od tygodni.
Czekam na odpowiedź.
Ale to walka z wiatrakami.
Co ma pani na myśli?
Biurokrację.
Mają nas gdzieś.
Pod pretekstem anonimowości pozwalają umrzeć dziecku.
Dobrze pani wie, jak powoli działa system.
Próbowałam wszystkiego.
Żebyśmy mieli pełną jasność: rozumiem, że ludzie,
do których się pani zwraca,
rozumieją sytuację?
Tak.
Tamta rodzina odmawia pomocy.
To nieludzkie.
Nie możemy dłużej czekać.
Rozumiemy pani rozpacz,
ale w szpitalu są dzieci,
personel, rodziny.
Zagroziła im pani.
Musiała się pani posunąć aż do tego?
Mój syn umiera, a ja proszę o zwykły test.
Żeby sprawdzić zgodność. Tyle.
Jeśli ta rodzina nas ogląda,
co chce im pani powiedzieć?
Proszę pani.
Proszę pana.
Zrozumcie nas.
Wiem, że to trudne.
Proszę o odrobinę człowieczeństwa.
Pomóżcie nam.
Możecie to zrobić.
Jeśli nikt nie odpowie na wezwanie,
jak daleko jest pani gotowa się posunąć?
Zrobię wszystko, by uratować Noę.
Zrobi pani coś nieodwracalnego?
Nie będę pracować dla wariatki.
A dzieci? Zostawimy je same?
Nie ma nic do stracenia. Chodzi o nasze życie.
Może nas zabić. Jest szalona.
Nie mogę tak pracować.
Co znaczy, że zrobi pani wszystko?
To, co trzeba.
A teraz?
Pracujcie.
Z bronią przy głowie? To żart?
Chyba tak.
Auguste, do pokoju.
Jesteśmy zakładnikami.
Dzieci...
Widzieliśmy w telewizji.
Dzieci...
Nie stójcie tu.
Jesteśmy zakładnikami!
Gruby temat.
Mya, jesteś najstarsza. Wyprowadź ich.
Noa nie może skończyć jak Coralie.
Czego nie rozumiecie?
Ona ma pistolet.
Jesteś z gangu?
Dosyć.
Chodźcie.
Jest pani super.
Wracajcie do pokoi.
Jak to jest być w telewizji?
Zostawmy ich samych.
- W końcu nie jest nudno. - Mój tata ma broń.
Obiecuje pani?
Dzieci, personel, szpital, wszyscy będą bezpieczni?
Daję słowo.
Dziękuję.
Już ja cię dobrze znam.
Czyli przyjdzie Mattéo?
Oczywiście.
Przecież obiecałam.
W sobotę na piżama party.
Adrien. Zostaw nas, proszę.
Idź odrabiać lekcje. Ja zaraz przyjdę.
- Chodź. - Co się dzieje?
- Świat zwariował. - Jak to?
Wzięła zakładników i szuka naszego syna.
- Dzwoniła Durand. - Co powiedziałeś?
Że nie zmienimy zdania.
Adrien nie może wiedzieć, że nie jesteśmy rodzicami.
Wiem, ale to zaszło za daleko.
- Pomóżmy. - Może nie być zgodności.
- Tego nie wiesz. - Nie wtrącajmy się.
Chronię jego dobrostan. Nie nasz, tylko jego.
Nie jest niczemu winny.
Córciu?
Mamo?
Co ty wyprawiasz?
To, co trzeba.
To nie jest wyjście.
Bez tego on umrze.
Wiem, że cierpisz,
ale czy zdajesz sobie sprawę, że czeka cię więzienie?
Mogą cię nawet zabić.
Błagam cię.
Słyszysz?
Jada?
Kocham cię.
Nie rozłączaj się! Proszę!
- Wybacz. - Poddaj się.
Halo?
Kocham cię.
Szukałam cię wszędzie. Unikasz mnie?
Alfa na miejscu.
Rambo na miejscu.
Jeśli cię przyłapią, będą kłopoty.
Mam to w nosie. Chcę być z tobą.
Ja też.
Myślisz, że wytrzymasz?
Jasne.
Obiecujesz?
Jesteśmy gotowi. Czekamy.
Ruszajmy.
Jest tam ktoś?
Co to?
Słyszycie?
- Kto to? - Ja do syna.
Wpuśćcie mnie.
Jest w podobnej sytuacji.
- Muszę przy nim być. - Kto to?
Ojciec Luciena.
Luciena?
Z oddziału.
Chcę do syna.
Czemu go nie znam?
Jest tu od niedawna.
Ma cztery lata, bardzo chory.
On mnie potrzebuje.
Nie będziemy przeszkadzać.
Oni mnie kojarzą.
Nie wejdzie.
Fanta i Kevin mnie znają.
Ma cztery lata. Wpuść go.
Nie narażę was.
Nie zaryzykuję.
Policja nie będzie się wtrącać.
Stracił matkę.
Zamknę się w jego pokoju.
Nie zrobimy nic głupiego.
- Przepuścimy go. - Błagam.
Chcę przy nim być.
Potrzebuje mnie.
Otwórz.
- Dlaczego ja? - Otwórz.
- Odejdźcie. - Zamknij.
Już.
Dan wszedł. Wycofujemy się.
Przeszukaj.
Nic nie mam.
Podwiń bluzę.
Odwróć się.
Spodnie.
Nic nie mam.
To prawda.
Idź.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Odwróć się.
Dokąd teraz?
Na końcu, po prawej.
To pokój Milo.
Do gabinetu! Dzieci zostają w pokojach.
Słyszysz mnie? Wytrzymaj.
- Żyje? - Co to miało znaczyć?
Nie chciałam go postrzelić ani nikogo krzywdzić.
Wypuść go. Pogarszasz sytuację.
Tylko gdy porozmawiam z rodziną.
Od teraz żadnego kontaktu, żadnych telefonów, nic!
A ty, chodź no tu!
Czemu ja?
Ani drgnij.
Wezwałeś ich?
Pomogłeś im, chujku?
Nie.
Gdzie komórka? Nie oddałeś jej.
Nie mam.
Gadaj, gdzie twój telefon?
Skurwiel.
Jeszcze raz coś odwal,
a przysięgam na matkę, że cię zabiję.
Jasne.
Spadaj!
Uciskaj ranę.
Tak bez przeciwbólowych?
Muszę oczyścić ranę.
Pięć miligramów.
Najnowsza wiadomość.
Policjant został postrzelony
podczas sytuacji z zakładnikami.
Philippe Landon, negocjator.
Czy to się wymyka spod kontroli?
Sytuacja uległa zmianie.
Od tej pory mamy do czynienia
z potencjalną zabójczynią.
To wpłynie na reakcję rodziny.
Stan Noa się pogarsza!
Co się dzieje?
- Co się dzieje? - Spokojnie.
Wpuśćcie mnie.
Antybiotyki.
- Rezonans? - Ustabilizujmy go.
Załóż opaskę uciskową.
Noa? Przygotujcie kroplówkę.
- Już. - Wstrząs septyczny.
Zmierz ciśnienie i pobierz krew.
Noa, słyszysz?
Ciśnienie?
42 MAP. Noa?
Co ty mi robisz?
Odezwij się.
Noa.
Odpowiedz.
- Słyszysz mnie? - Otwórz oczy.
Słyszysz mnie, Noa? Odpowiedz, stary.
Powiedz coś.
Proszę.
Jest wyniszczony.
Będzie już tylko gorzej.
Dlaczego?
Potrzebuje przeszczepu.
Kolejne komplikacje go zabiją.
Gdzie masz nosek?
To normalne. Mój też jest pełny!
Ratujemy praktycznie wszystkie.
Utrata jednego mnie miażdży.
Ale nazajutrz muszę być dla innych.
To dotyczy całego oddziału.
Wszystkich pracowników.
Noa ma szczęście, że panią ma.
Odebrać?
Zgoda.
Bonfanti przy telefonie.
Tu Campos, negocjator.
Matka z nami rozmawiała,
ale z Jadą się nie odważy.
Może pan coś wskóra. Jada jest obok?
Nie, jestem sam.
Liczę na pana.
Tak?
Dziękuję, że pani dzwoni.
Słucham.
Dobry wieczór.
Z tej strony Agnès de Mareuil.
Dzwonię, bo rozmawiałam z panią Durand z banku CECOS.
Chciałabym wyjaśnić...
Mój syn nie wie, jak przyszedł na świat.
A mój mąż nie chce wyznać mu prawdy.
Może to dobry moment, by mu powiedzieć?
Naprawdę nie mogę. Proszę zrozumieć.
W końcu i tak się dowie.
Nie będzie wtedy zły, że nie uratował dziecka?
Może jeśli mu powiecie, to...
To skomplikowane.
- Nie mogę go zmuszać. - Mówi mama Noy.
- Mogę? - Przepraszam.
Halo?
Niech się zastanowi.
Kolejne wieści o sytuacji w szpitalu Lambert Bracops.
Ranny policjant został uwolniony.
Według naszych źródeł
porywaczka zmusiła policję do opóźnienia interwencji,
najwyraźniej licząc na pomoc rodziny.
Mimo pozornego spokoju napięcie wcale nie zmalało.
Interwencja antyterrorystów wydaje się nieunikniona,
ale nie wiemy, kiedy nastąpi.
Musimy uniknąć ofiar.
Możemy ją zneutralizować.
Nie mamy wyjścia.
Jada?
To koniec. Rodzina ci nie pomoże.
Zrobiliśmy, co się dało.
Dałaś z siebie wszystko,
ale teraz narażasz dzieci i pozostałych.
Pora to zakończyć.
Posłuchaj.
Obserwuje cię cały kraj.
Sędzia na pewno weźmie to pod uwagę.
Zakończmy to bez dramatu.
Chcę być przy nim, gdy umrze.
Muszę z nim zostać.
Mogę ci dać kilka minut,
ale nie więcej.
Przykro mi.
Musimy wkroczyć.
Mój synek.
Spędziliśmy tu noc,
a Jada Belkacem wciąż jest na oddziale pediatrycznym.
Ludzie przed szpitalem okazują jej wsparcie.
To rodziny dzieci po przeszczepach i tych oczekujących.
We Francji prawie 1000 osób umiera bez przeszczepu.
W tłumie są koleżanki z klubu...
TEŻ ZROBIŁABYM WSZYSTKO
Zespoły gotowe.
Czekajcie.
Tak jest.
Przygotować się do szturmu.
W razie potrzeby neutralizować.
Co on powiedział?
Tam jest mój syn.
- Zabijecie ją. - Za barierkę!
Tak trzeba.
Przepuśćcie mnie!
Dzieci muszą być jak najdalej od akcji.
Chcę do syna!
Puśćcie mnie!
Wybacz mi.
Wybacz, kochanie.
Chciałabym cię dalej chronić.
Żeby życie cię oszczędziło.
Pani Belkacem, gratuluję.
Tak!
Poczekaj!
Dziecko!
- Ostrożnie. - Sorki.
Chciałabym wszystko uprościć.
- Nie ruszaj się. - Chcę do syna, skurwielu!
Oddam za ciebie życie.
Tak?
- Panie doktorze? - Tak.
Gotowe.
Wracam z laboratorium. Zbadałam syna.
Nikt o tym nie wie. Ani on, ani mąż.
Wyślę wyniki.
Jest zgodność.
Mam adres rodziny.
Uratujemy go!
Jazda!
Kontakt!
Nie ruszać się!
To nagły przypadek!
- Nie ruszać się! - Z drogi!
Ręce do góry!
Dokąd idziecie?
- Na przeszczep. - Sprawdzimy nosze.
- Są sterylne. - Możecie go zarazić.
Jeśli umrze, będzie na was. Z drogi.
- Przepuścić. - Jazda.
Gdzie ona jest?
To oddział pediatryczny. Opuśćcie broń.
Pełno tu dzieci!
- Wykonujemy swoją pracę. - Będą miały traumę.
- To przez Jadę? - Spokojnie.
Pójdzie do więzienia?
Wróćcie do pokoi.
Zmykajcie do siebie.
Nie bójcie się.
Chodźcie.
Na prawo.
Gdzie ona jest?
Dzień dobry.
Dzwoniłem trzy razy i nic.
Cierpliwości.
- Długo jeszcze? - Dajcie mi spokój.
Wyszła z czarną blondynką, pielęgniarką.
Policja!
Włóż.
Schowaj je gdzieś.
Oddawaj perukę.
- Nie ma opcji. - Dawaj.
Nikt mnie bez niej nie widział.
Weź broń, a perukę zostaw.
Dawaj perukę.
Malik? Gdzie jesteś?
Na ostrym? Czekaj tam. Przyjdę i wszystko wyjaśnię.
Ktoś cię zgarnie?
Tak.
Kurwa.
Są wszędzie.
Idziemy na górę.
Podejrzana przy wejściu 2.
- Biegniemy. - Pierwsze piętro czyste.
Wracajmy.
Sprawdzamy południową klatkę.
Jesteśmy w dupie.
Co teraz?
- Jedziemy? - Dokąd?
Na krew.
Już dziś miałem!
- A kolonoskopię? - Polecam.
Raka prostaty zoperowali mi za późno.
Teraz mam przerzuty, a do tego kłopoty z nerkami.
- I z oczami. - No już.
- Szybciej. - I co dalej?
No już!
Z drogi.
Mój wzrok się pogarsza przez jaskrę.
Jeszcze trochę, a oślepnę.
Daj mi chwilę. Malik!
Ciociu, gdzie twoje włosy?
Wywieź ją.
- Ją? Nie ma mowy. - Proszę!
Co to za bajzel?
Oszalałaś czy jak?
Nigdy cię o nic nie proszę.
- To nie moja sprawa! - Wiem.
Masz dzieci. Wiesz, jak jest.
Musimy jej pomóc.
Dobra, wsiadaj.
Dziękuję.
Zmykajcie.
Co tu robicie?
Jest zgodność.
Odejdźcie.
Dwie minuty!
Zamknij drzwi.
Dzwonię na policję!
Proszę tego nie robić.
Zamknij drzwi. Dzwonię.
Nie żartuję! Odłóż telefon.
Ale już!
Zgłupiałeś?
- Nie świruj. - Słuchaj no.
Tato? Co się dzieje?
Dlaczego krzyczysz?
To prawda, co mówią?
Tak.
Chodź, kochanie.
Możesz go uratować.
Ale jak?
Chodź ze mną.
To bezpieczne.
Potem wrócisz do domu.
Noa też.
- Pojedziemy? - Tak.
To w drogę.
Chodź.
To ona.
Zatrzymać ją!
Nie! Proszę!
- Tu jest mój syn! - Nie strzelać.
- Opuśćcie broń! - Nic nie zrobimy.
Za nimi!
Jest uzbrojona!
Rzuć broń.
Opuścić broń!
Przepuśćcie ich!
Chodź.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
WE FRANCJI U 500 DZIECI ROCZNIE DIAGNOZUJE SIĘ BIAŁACZKĘ
BADANIA NAD RAKIEM DZIECIĘCYM SĄ NIEDOFINANSOWANE
ZOSTAŃ DAWCĄ
DLA YANISA BEN NACEURA
Napisy: Sylwester Stachowicz