Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Era unha vez un home que se chamaba Damien.
Damien tíñao todo.
Cartos, sexo, poder.
Porque, ademais, era un imbécil.
Que ben, estás esperta.
Así podo despedirme.
O de onte foi incrible.
Foi.
Pedinche o almorzo.
Non sabía o que querías, pedinche algo de todo.
Estanche limpando o vestido.
Se queres volver á casa con algo máis discreto,
compreiche outra roupa.
O tícket está na bolsa.
Contra.
O que sexa pola muller
que me quitou a virxindade.
LISTO DE CARALLO
Como sabemos, neste mundo,
parece que os peores son os que o teñen todo.
Así que isto é o que se consegue sendo CEO de Guinness.
A illa é toda del?
Só as zonas boas.
Louis é un vello amigo de Oxford, sempre fai negocios así.
Rodeado de beleza, xa me entendes.
Non vos preocupedes.
Damien está a piques de recibir xusto o que merece.
O consello anda atrás de min
polo da "representación feminina"
desde que souberon que Atlas non ten
nin unha directora creativa.
E iso que raio importa?
Dixéronme que tiña que buscar noutro lado.
Como?
- Síntoo, Fred. - Veña.
Estasme dicindo que nos trouxeches ata aquí para despedirnos?
Si, un home debe dicir estas cousas á cara.
Síntoo, xa non depende de min.
- Louis, se… - Non, non sei que dicirlles.
Eu si.
Os teus datos están desfasados.
A semana pasada xusto ascendemos unha muller incrible a directora creativa.
E non foi por aparentar, senón porque é a mellor para o posto.
Para Atlas, o feminismo non é unha cuestión de números.
Dille iso ao teu consello.
Cóntame, quen é esa muller que ascendemos a semana pasada?
Dixen a semana pasada?
Quería dicir esta tarde.
O cambio de hora sempre me confunde.
Que listo es, cabrón.
Escoita.
Entre ti e eu, estou pensando en xubilarme o ano que vén,
pero xa te propuxen no consello.
Así que, pola miña parte,
serás o próximo director executivo da axencia Atlas.
Estás listo?
Vaia parvada de pregunta.
Ola, axencia Atlas. Despacho de Damien Sachs.
- Ruby, téñoche un proxecto prioritario. - Falei con recursos humanos.
Por lei, non me podes obrigar a deixar outra moza túa.
Na vida che pediría iso. A última vez fixéchelo fatal.
Preciso unha listaxe de creativas para ascender unha.
Vale, daquela queres que clasifique as empregadas para propoñer un ascenso
en función do xénero ou da raza?
Non, só do xénero.
E non poñas iso no documento.
COUSAS QUE DIXO DAMIEN
Quen temos?
- Alexandra Fox. - Perfecto.
- Fixa unha reunión para darlle a nova. - Sabes quen é?
Ía por orde alfabética.
Ruby, por favor.
E cámbiame o voo para mañá.
Acabo de identificar tres candidatas potentes
para outros postos.
Véxote vir.
Grazas.
- Alex. - Si.
Algúns creativos junior quedamos para ir despois ao bar á happy hour e…
Grazas.
Pero os meus días de happy hour xa quedaron atrás.
Non te estaba invitando.
Se marchamos antes, poderías cargar ti as imaxes da campaña Morris?
Si, por suposto. Si, encárgome.
Xenial.
Alex.
Ruby, que guapa.
Damien quere reunirse contigo
mañá ás nove en punto da mañá.
Hai algún problema?
Non, todo o contrario, de feito.
Un ascenso?
Gustoulle a presentación da campaña de Guinness.
Non quería pasarme, non é a miña conta, pero sentía que lle ía gustar.
Si, ese foi o motivo.
Contra.
Perdón, desculpa. Sei que só levo aquí 20 anos
e non me pesou parar cando tiven o bebé,
pero a volta foi difícil, son todos tan novos,
teñen tanta enerxía… Síntome orgullosa de min.
Estou emocionada e…
- Que vergonza, chorando no traballo. - Veña.
Non deberías facer iso diante doutras persoas.
- Non. - Vale.
Un cogombriño?
Si.
Ola, mamá.
Que? Claro que me acordaba.
Feliz aniversario! Si, agora estou no coche.
Si, collín o avión de volta adrede.
Si, téñoche un regalo.
DE NADA! RUBY
Ruby, recórdame que lle collín a miña nai.
Es un fillo horrible.
- Pilleite! - Non!
- Si! - Morriches!
- Morriches. - Non me deches!
Tío Damien!
Ola, nenos.
Morriches!
Mira como bailo.
Mírame a min.
Se non o toquei!
Si que tocaches.
- Que non. - Chris!
Os teus fillos precísante.
Sunny!
Xa vou.
- Que lle fixeches? - Sunny. Estás…
- Coidado. - …guapísima.
Garda a labia para as túas conquistas.
- Ola, papá. - Colleute o sol, non?
Non che parece que o colleu o sol, Chris?
Non, está coma sempre.
- E mamá? - Onde che parece?
- Vale. - Fainos un favor.
Dille que precisamos cervexa.
- Eu tamén, meu. - Ola, mamá.
Cariño, deches chegado!
- Claro, feliz aniversario! - Grazas.
Que bonito! Moitas grazas.
Pareces triste.
Non estou triste.
- De feito, estou contentísimo. - Si?
Teño moi boas novas, mamá.
- O teu pequeniño… - Si?
…vai ser o próximo director executivo da axencia Atlas.
E sen poder compartilo con ninguén.
Non, teño moitas coas que compartilo.
De feito, compartino con seis mulleres esta finde.
Condenado…
Seis nunha finde?
- Si. - Veña, sírveo, por favor.
- Podo levalo eu? - Non, debes estar cansadísimo.
- Estou. - Christopher.
Sunny, túa nai precísate na cociña.
"Guinness. O amor leva tempo, pero paga a pena."
A túa presentación é moi boa.
Grazas, cariño. Non sei se sentirme afagada ou ofendida.
Podías celebralo dándome un iPhone.
Un iPhone? O dos móbiles novos é cousa de teu pai.
Xa, pero agora gasta todos os cartos en Tina.
Tina? Que lle pasou a Rebecca?
Que fixo 30 anos.
Coitada. Pasa nas mellores familias.
Terás despacho novo?
Novo… Non.
Aínda non o conseguín. Gústame onde estou, a miña mesa.
Gústame estar no medio de todo.
- Sempre fas iso. - O que?
Actuar como se non mereceses nada.
Non o fago.
Si que o fas. Tes que facerte valer.
Xa me fago valer.
Claro que si.
- Dá igual, penso que é xenial. - Grazas.
Estou emocionada.
Envíoche o orzamento, vale? Vémonos.
Ai, ola.
Ola.
Pasa.
Adiante, as damas primeiro.
Gustoulle a miña presentación?
- Gustou. - Alégrome.
Traballei moito nela.
Nótase.
Que gana de estar por debaixo de vostede.
Vale.
Estou lista para facer todo o que queira.
Si?
E… Ou, se o prefire,
podo mandar eu.
Non o pos nada difícil.
Benvido a Atlas.
Desculpe?
Felicity, por fin nos reencontramos.
- Botáchesme en falta? - Benvido de novo, Damien.
Cando imos deixar
esta ridícula farsa
e escapar xuntos?
E perder o posto no que levo 23 anos?
Isto sería un desastre total.
Respecto a túa dedicación, pero algún día serás miña.
- Si, serás. - Para, non!
- Damien. - Ola.
- Faláronme os de Guinness. - E que?
A túa estratexia saíu redonda.
- Así me gusta, neno. - Aprendín do mellor, non si? Grazas.
Bo día, Felicity.
Bo día, señor.
Competencia.
Coidado.
Desculpe.
Glenda, tan pequena e sempre no medio?
Non sei, é un misterio, señor.
- Aparta. - Si, señor.
Sobreviviches á finde?
Bo día.
Alégrame verte, Damien.
Ruby, que ben mentes agora. Estou orgulloso de ti.
Alex está lista.
Alex Fox.
- Quen? - A muller que ascendiches.
Vale. Mándaa pasar.
Grazas.
AXENCIA ATLAS
Alex.
Xa me pareceu que igual non me recoñecera.
Que parvada.
Sabías que te escollín eu persoalmente?
Parabéns. Vémonos na reunión de creativos?
Por suposto.
Faime moita ilusión.
Grazas.
Fixécheslle as beiras?
Ruby, iso está moi fóra de lugar.
É moi vella para min.
Guinness quere aumentar a cota de mercado feminina.
Precisamos novo nome de produto e nova campaña.
E, falando de mulleres,
temos unha nova. É a nosa nova directora creativa, Alex…
Fox.
Correcto.
E vai estar á fronte desta proposta comigo.
Grazas.
- Quería dicir… - Vale.
Veña. Nome de produto e ideas. Xa.
Guinness Rosa.
- Guinness Femme. - Guinness Girl.
Encántame. As mulleres saberán que é para elas.
As mulleres queren sentirse escoitadas.
- Queren ser escoitadas. - Foi o que dixen.
- Os estudos… - Que che parece, Austin?
Aparece unha rapaza, moi en forma.
Dálle un grolo á Guinness, quédalle un bigote de espuma.
O slogan é: "Non che sae bigote. Para iso está Guinness Girl."
Ás rapazas non lles medra, non?
Non, grazas a Deus.
Queren dirixilo a adultas, non a rapazas.
- Téñoo. A rapaza de St. Pauli? - Da cervexa. A alemá.
Mit der goldenen Globen, mein Führer.
Heil Tetitler.
Temos que crear a nosa Guinness Girl.
- Pero máis feita. - E sen ser alemá.
- E papan. - Boísimo.
Ela e a de St. Pauli pelexan no bar,
hai Guinness, espuma, bigote e…
- Queremos asociar alcol e violencia? - Pelexan corpo a corpo.
Esgázanse a roupa…
- Si, esperade. - E…
Queremos asociar alcol e violencia?
- Que intelixente. - Xa.
Toda a razón.
- Cómprocho. - Espera, xa sei. Isto.
Dúas mulleres entran nun bar, gravámolas desde atrás.
Despois, a cámara xira e desvelamos que son dous tipos vestidos de muller.
- E están papando. - Iso está moi fóra de lugar.
Estou no medio dunha idea, pero agradézoche a presenza.
Vale, os tipos estes van ao bar
e piden "dúas Guinness Girl, por favor".
Son mulleres, pero sabemos que son tipos.
E agora vén o slogan.
"Guinness Girl. Tan boa que ata os homes queren ser mulleres."
Encántame a idea.
- Que boa. - Gústame, é…
- É feminista. - É épico.
Alex, que pensas?
É…
incrible.
Grazas.
Alégrame que esteas aquí.
- Ola. - Ola.
Pensaba que estaría eu á fronte da proposta.
Si, e estalo.
Só a necesitabamos a ela para que achegase perspectiva feminina.
- Entendes? - Si.
- Todo ben. - Si.
- Ola. - Ola.
Para que o saibades, a "perspectiva feminina" oíuno todo.
Vale.
Quero dicir que oín que estou aquí só pola imaxe.
Xa te debiches decatar un pouco diso antes.
Non, porque se me dá ben e merezo o posto.
- E… - Estás neses días do mes?
Como? Que dixeches?
Mira, ascendéronte por ser muller.
Telo máis fácil, acéptao.
Como? Pensas que o teño fácil?
Máis ca min.
Xa ninguén quere ter un home hetero ao mando.
Teño que ser cen veces mellor ca calquera outra persoa.
O mellor, sen dúbida.
Ah, que non é broma. Dilo en serio.
Si, o mundo cambiou.
É moito mellor para ti e moito peor para min.
Porque tes que finxir que non es misóxino?
Aí está, a palabriña.
O comodín para todo o que está mal, non?
Pensas que ese é o problema?
Teño unha novidade.
Cóntame.
O problema es ti.
En serio?
Por desgraza para ti, non vou marchar.
De feito…
Aparta.
De feito, antes ou despois, vou acabar ao mando.
Así que, se tes algún problema, se cadra, debías marchar.
Vale, logo.
Déixoo.
Como?
Que che vaia moi ben, sorte.
Irame moi ben, grazas, porque, ao contrario de ti, son boa persoa.
- Que pena, non aguantaches. - Por Deus!
As emocións puideron contigo.
Deiche unha oportunidade incrible
e vas e estrágala.
Teño ideas, boas, incluso xeniais, pero non as escoitas.
Non son unha boneca inchable que pos nas reunións
para que pareza que avanzaches.
Non te metas con elas, duran máis ca ti.
Por iso as mulleres non ascenden.
Sodes demasiado sensibles.
É empatía. Debías probar a sentila algunha vez.
- Por certo… - Ola.
Estás despedi…
Abre os ollos.
Moi ben. Abre os ollos.
Si. Que che pasou, cariño?
- Magoácheste? - Batín coa cabeza, estou ben.
Tomas medicación?
- A pílula? - Pílula?
Moitos homes non aguantan os efectos secundarios.
- Teño que volver ao traballo. - É cerca? Acompañámoste?
Está aí, non pasa nada.
- Vale. - Ponlle xeo.
Coida desa cariña bonita, vale?
Nunca vas saír de aquí.
Benvida a Atlas.
Damien, estás ben? E esa roupa?
A miña? E a túa?
Vas vestido de xenio.
- Que maleducado. - Que?
Espera un segundo. Ruby, tráeme xeo.
- Cólloche a roupa da tinturería tamén? - Se está, si.
Que fas? Non podes entrar así á oficina de Alex.
Estás graciosísima, sorpréndesme. Xa o oirías, Alex deixouno.
Desculpa, que?
Deixeino?
Isto que é? O día de vestirse de xefa?
Que simpático.
Non. Por que estades todas tan elegantes?
Viñeches desculparte.
Dálle.
Damien, que fas na miña oficina?
Non é unha boa desculpa. Non sentes aí.
Espera, que é…?
Ruby, e as miñas cousas?
Como?
Café.
Fred, o meu anxiño de caxemira.
Fred, que levas posto?
Contra, estaste poñendo en forma.
Tes que parar de provocarme con eses cárdigans.
Estamos nunha oficina, non me podo distraer.
Fred, non lle permitas que che fale así.
- Basta. - Fred…
- Si. - Non, acabouse.
Veña, Damien, acompáñote á túa mesa.
- É esta. - Non é.
Damien, por favor, sae de aquí.
- Non vos riades! - Desculpa.
Para de rir, Ruby.
Que falta ten de facer unha pera.
Pero que che pasa? É polo ascenso? Estrésate ser o único director creativo?
O único director creativo? De que falas?
- Ela está na miña oficina. - Damien, tranquilízate.
Non lles deas escusas para que nos chamen tolos.
Quen nos di iso?
- As mulleres. - A quen lle importan?
Que vaian cagar. Ti es o director executivo da empresa!
- Que sorpresa vai levar Felicity. - É a recepcionista.
Non, Damien, por favor, non…
Estoute oíndo. Si.
Felicity?
Merda!
- Damien. - Que?
Por Deus. Estades todos na allada?
Que pasa?
Ola, Carol. Como estás?
Acaba de marchar?
Taxi!
Síntoo, neno, é hora punta.
Que pasa? Bota unha risa!
Como?
ANO NOVO, CU NOVO
TEMOS A MÁIS GRANDE
Que raio está pasando?
Esta non é a miña casa.
Que? Quen puxo isto aquí?
HOME E CASA
Merda.
Cona.
Harriet Potter?
A señora dos aneis?
Como? Dona Quixote?
A papisa Beatriz III volve hoxe ao Vaticano.
Miña nai querida.
Eles corearon: "Nós fecundamos, nós mandamos."
Que?
De quen é este puto gato?
Mamá!
Xa chegamos, cariño.
- Tío Damien! - Tío Damien!
Nenos, onde están os avós? Vaime dar un ataque de nervios.
Trénzasme o pelo como a última vez?
Si, e despois a min.
Sunny!
Os nenos precísante, pásalles algo raro.
Chris!
Xa vou!
Ola, Damien, que tal?
Como estás, cariño? Ben?
Xogamos aos peiteadores?
- Si. - Vale. Queres o peiteado de papá?
Papá era peiteador.
- Mamá? - Damien.
Estás cambiado. Engordaches?
Que? Non.
Que está pasando?
Damien, fai algo útil e axuda o teu pai na cociña.
E dille que apure, morremos coa fame.
Damien.
Esa é a miña nena.
Mira.
- Mira, non deu feito. - Non!
Fágoche un moño. Unha pinza por aquí. Gústache esta?
- Si. - Toma, a pinza.
Moi chula.
Papá?
Aquí estás!
- Papá? - Damien!
- Que levas posto? - Cariño!
Xusto a tempo.
Ven comigo. Fixen a túa comida favorita.
É un pecado.
Maionesa caseira.
Non é. E non me gusta a maionesa.
Para, por favor, para xa.
Dilles a mamá e aos demais que sexan normais. Por favor, papá.
Por favor.
Que che pasa, cariño?
É polo traballo, non?
Esfórzaste demasiado no traballo.
- Así nunca vas encontrar muller. - Non quero muller!
Acaso é un delito
querer ver a túa nai
acompañarte ao altar antes de morrer?
Merda, segue aquí.
Lévame de volta.
Ao carallo.
Que me leves!
O mundo está patas arriba, eh?
Lisca.
Enténdote.
Tamén boto en falta o mundo real.
Que os homes manden.
Ver deportes masculinos en vez de femininos.
Que dixeches?
Xa mo parecía, es novo.
Tes todos os síntomas típicos.
Desorientación, negación, angustia.
Bater coa cabeza contra obxectos sólidos.
Espera. Ti tamén es do mundo real?
Son. Por iso me chaman lunático.
- Porque digo a verdade. - Espera.
- Canto levas aquí? - En que mes estamos?
Setembro.
Nove anos.
Nove? Nove anos?
Alégrome de que esteas aquí.
Desde que Marcus volveu…
Como que volveu? A que te refires?
- Non sabes como volver. - Non.
Como cona saio de aquí?
Vale. Tes que cambiar.
A que te refires?
Cambias algo
e pasas a estar ti ao mando.
Estar ao mando? Como o fago?
Polo que vin,
depende da túa situación.
Tes que chegar ao máis alto no teu traballo.
E, despois, volves.
Non parece moi difícil,
agora mesmo, a xefa de Atlas é a recepcionista.
Parece fácil chegar á cima.
Grazas, home das pombas.
Non hai de que.
Non es o meu gato!
Non me gustas!
Que non es o meu gato!
Que marches!
Para de mirarme o pene!
- Ola, mamá. - Bo día.
- Un, dous. - Grazas.
Un, un, dous, dous.
- Dereita. Tres, tres, dous, dous. - Abur.
Abur, bo día!
Un, dous, un, paso. Un, dous, un, finta. Un, dous, un…
Dous, tres!
Daquela vós aquí perseguides cans?
Arabia Saudita vai permitir conducir aos homes.
De xeito inesperado… Grazas, Ronaldo.
A raíña concedeu aos homes o dereito a conducir.
Alexo, pon a lista das mañás.
Veña, ti podes.
- Boa sorte! - Que?
- Vaiche facer falta. - Grazas.
Damien.
Que tal? Estás mellor?
Si, moito mellor. Grazas.
Entre nós, estou preparado para arrasar con este sitio.
Si. Damien…
Mira, levas aquí 20 anos e acaban de nomearte director creativo.
Non fagas parvadas.
Tranquilo, Fred.
É Felicity. Adórame.
Damien, agora está ocupada.
Bo día, Felicity.
Bo día, David.
Damien.
Damien Sachs.
Ah, si.
O noso novo director creativo.
- Dylan. - Damien.
Estou con Glenda Cartwright, presidenta do consello de Atlas.
Estamos no medio de algo moi importante.
Que querías?
Perdón por interrompervos, pero…
Quero sacarte de aquí.
Quero escapar contigo
a algún lugar máxico e…
que o tempo voe.
Que che parece?
Que raio che pasa?
Perdón, pasou rapidísimo. Síntoo.
O que quería dicir é que,
de toda a axencia,
eu son o máis traballador, entregado e digno dun ascenso.
Quitando as que traballan en serio e non se intentan vender á desesperada.
Volvo xa traballar.
Moitas grazas.
Lisca.
Vou traballar. É que me encanta traballar.
Perdón, pasou como un raio.
Homes.
Que me vas contar.
Aos homes que coidan a figura
preocúpalles que unha pinta de Guinness
sexa demasiado contundente.
A nova directora executiva quere entrar
no mercado do viño.
Isto sería unha oportunidade enorme
para os viños de Guinness.
- Alex! - Moi ben, Alex.
Grazas, Felicity.
Empezamos. Que temos?
Estiven pensando…
Espera, xa o teño.
Que vos parece unha botella con forma de pene?
É atrevido, gústame.
Os homes non van beber dunha botella…
Ocorréuseme outra.
Os homes refírense aos testículos como uvas.
- Si? - Non, non…
Aparecen dous mozos guapísimos, moi en forma,
musculadísimos,
espidos nunha cuba chea de uvas,
esmagando as uvas cos bíceps.
- O zume cae… - E as cachas ben apertadas.
- Esmagándoas. - Non se lles chama uvas, non funciona.
Despois hai un home vello e triste que se parece a Damien.
Vello?
Ten unha cervexa na man e mira desde fóra.
- Non lle deixan xogar na cuba. - Non lle deixan.
Escollédeme!
Vale, pero…
Esperade. Damien ten algo que dicir.
Querías dicir algo?
Si, grazas. Agradézocho.
O problema fundamental aquí é…
Si, xa o teño. O slogan.
Da cuba cos modelos cortamos a un plano de foto glamour.
Dúas uvas enormes e perfectas penduradas da parra.
E agora vén o slogan.
"Guinness.
As uvas máis grandes do mercado."
- Os homes non falan de… - Si!
- Si. - Si!
Témolo!
Deixádesme acabar de falar? Podo…?
Deixádesme acabar a frase?
Damien, tes que tranquilizarte.
Como?
Teste que calmar.
Reláxate.
Non, preciso que non me interrompades
e me deixedes traballar.
Vale, non te alteres.
Non me alterei.
É só que… me frustra.
Xa, xa o vemos, cariño.
Frústrame que ninguén me escoite,
son o único de aquí que entende os homes
e non me oídes.
Que parvada.
- Estás neses días da semana? - Que?
Se os homes non fan unha pera por semana, póñense violentos.
Póñense tensos.
Manda carallo.
Tes que facelo xa?
Ou aguantas?
Penso que aguanto, grazas.
Vale.
Moi ben. En xeral, foi moi produtivo.
Podemos pensar o das uvas e mañá volvemos reunirnos.
- Damien? - Si?
Se vas seguir igual de conflitivo ca hoxe, non te precisaremos aquí.
Ségueme gustando o da botella.
Síntoo, pero é insoportable.
Estaba "testérico" na reunión.
Que me vas contar.
Botei medio día coa carallada esta do masculinismo.
Onte tiven que ver unha formación seis horas
porque Alston me preguntou se era alérxica aos ovos.
E díxenlle: "Aos teus non".
- Por Deus! - Así mesmo foi.
Xa sabes, xa non se pode facer un chiste.
Marcho. Voulle ter que quitar a tarxeta
a Jonathan antes de que compre outro anel para o pene de Gucci.
- Vés? - Non.
Aínda non.
Aínda teño que cerrar outro trato.
Bo lote.
Vai polos dous. Eu faríao.
Pódovos convidar a unha copa?
- Claro. - Claro.
No traballo trátanme como se fose invisible.
Como vou conseguir un ascenso
se ninguén escoita o que digo?
- Queres a miña opinión sincera? - Es a miña irmá. Sé sincera.
Non te van ascender se ninguén te quere foder.
E os homes posmenopáusicos de 55 anos…
Primeiro, teño 51.
Segundo, son irresistible.
Os homes aos que lles vai ben nos negocios invisten moito na súa aparencia.
Cóidanse, fan exercicio, maquíllanse, vístense ben.
É necesario para destacar.
Non me gusta, pero é así.
E, se non destacas, non vas a lado ningún.
- Serás outro tolo dos gatos. - Como sabes que teño un gato?
É evidente, todos tedes gato.
Escoita, Sunny.
Si?
Poderías axudarme?
Pensaba que nunca mo pedirías.
Como vai isto?
Non te preocupes. Tes que entender isto.
Se non es atractivo,
vante descartar sen decatáreste.
- Xa. - Se es demasiado atractivo,
fanche caso, pero non te toman en serio.
Non podes ser atractivo de máis nin de menos.
A marxe coa que traballamos é moi pequena.
Que pesadelo.
- Ola? Ola, meu. - Tes un minuto para medirme?
- Claro. - Os collóns do meu cuñado.
Que tiñas en mente?
- 18G. - Que xeneroso.
Con aro.
Unha peza. Ou push-up.
- Ti tes unha 18B. - Vale.
Co push-up, pode parecer unha 20D.
Imos co push-up.
Parecen dúas pelotas de golf nun calcetín vello.
O mellor sostén para testículos.
Eu teño un, son comodísimos.
Lévaos atrás, tira deles.
Os collóns vanche flotar.
Xenial.
Axúdoche a poñelo?
Nin de broma.
Que imos facer con esa barriga gorda.
Que?
Podemos facer unha liposucción ou tratamentos de alta frecuencia.
Que emoción.
- Mandíbula. - Dálle.
- Dentes. - Si, dálle prioridade á dentadura.
- Claro. - Depilación completa, non?
- Si, pernas. - Ben.
- Peito, abdome. - Si.
Orellas e se cadra…
Inguas australianas. A matogueira, fóra.
- Soa ben. - Vale.
Antes de que o esqueza, este mes hai desconto en recheos de pene.
Quítache 25 anos de enriba.
- Recheo de pene? - Damien, por favor.
Tes 51 anos. Falando de penes, é antiquísimo.
Non vou facer un recheo de pirola.
O resto, si.
PEITEADOR MANIFESTO
Seica van ascender alguén.
Miña nai querida!
Veña.
Mira para aí!
Que apertadiño vas nese traxe.
Viches ese cuíño?
En serio?
Contra, Damien.
Non lle vaias co conto a recursos humanos, pero alégrame que te esforces.
Saín da cama xa así.
Faríalo?
Non, é moi vello.
- E puxen peitorais por ela. - Eu ía poñelos.
Ela non me deixaba, pero díxenlle: "Non é cousa túa, decido eu".
Están xenial.
A min paréceme que están ben.
Gústame que se me vexan as mamilas.
Vas ao xantar de Guinness?
Hoxe estás moi guapo, Darren.
Damien.
Penso, igual me equivoco por completo,
que Guinness agora ten un home de CEO.
Se cadra é boa idea
levar un dos teus empregados homes ao xantar.
É só unha idea.
Se cadra está ben que vexan
que temos en conta a perspectiva masculina.
Eu quería a ensalada iceberg
sen aderezo de queixo azul e sen bacon.
Eu, costeleta, pouco feita.
Hamburguesa dobre con queixo, cebola e patacas con trufa.
Eu quero a ensalada verde.
Boa escolla. Si, é unha boa elección.
Creo que é o momento de…
falar de negocios.
Alex ideou unha proposta tremenda
para que os homes se entusiasmen co viño.
- O seu plan é… - Desculpa, teño que interromperte.
Imos cambiar de axencia a partir de agora.
Como?
Queríacho dicir en persoa. A nosa empresa entrou nunha nova fase
e necesitamos unha axencia con experiencia no mercado masculino.
- Harry, como home… - Non fuches a primeira opción para CEO.
Como?
Sábese que houbo agresións sexuais en Guinness.
Puxeron un home para cambiar o relato.
Alex.
O que Alex quere dicir é que…
Se as cousas cambian…
é sorte.
Se vos segue indo mal, é porque non estás á altura.
En calquera caso, es demasiado emotivo e agresivo.
É o que di todo o mundo, non?
É certo.
É esgotador estar ao mando sendo home.
Ninguén te escoita.
E, se te atreves a expresar frustración,
dinche que te tes que calmar.
Cantas veces ao día escoitas iso?
Unhas cantas.
Non te tes que calmar. Tes que saber facer o teu traballo.
Cando bebes Guinness, non é "teste que calmar".
Cálmaste.
Sabes?
A verdade…
Encantoume.
Alex, es impresionante, a verdade.
Gustoume o que dixeches na reunión, Dawson.
Damien.
Podemos quedar para falar do teu futuro en Atlas.
Penso que tes potencial
para un bo ascenso.
Teño moita gana de ascender.
Paréceche ben esta noite?
Na miña casa?
Claro.
Austin darache o enderezo.
Superior esquerdo, catro.
- Parcialmente… - Unha pregunta.
- Perdón por interromper. - Damien…
A miña xefa basicamente ofréceme
avanzar na miña carreira a cambio de favores sexuais.
Fágoo, non?
Non, é ilegal.
É literalmente a definición de acoso sexual.
Sunny, es a mellor. Sorte, neno.
Iso non pasou, vale?
Desculpe.
Este mes non tiñades desconto nos recheos de pene?
Temos, señor.
Ola! Felicity?
Darvin.
Si, son eu.
Estás…
delicioso.
Grazas por quedares tan tarde.
O que desexe a miña directora.
Pensei en que debiamos investigar
o novo produto de Guinness.
Daquela isto é unha reunión de traballo.
O que dixen hoxe ía en serio.
Penso que podes ter
moito futuro en Atlas.
Debería telo.
Se aínda non me ascenderon foi por ser home.
Hai que recoñecer que tes confianza.
Que máis tes?
Desculpa?
Que máis estás disposto a facer
para ascender na empresa?
Mira o que hai nesa bolsa.
Vale.
Pono.
Penso que non é necesario.
Creo que ti tes tanta gana coma min.
Podo poñerche as cousas moi fáciles en Atlas
ou moi difíciles.
Que escolles?
Fáciles.
Pódesme soltar os collóns, por favor?
Yiha?
Yiha!
Podes poñer o sombreiro?
A mami gústalle.
Agora dálles voltas ás pistolas.
Todas as pistolas.
Ou sexa…
Agora fálame como un vaqueiro
e dime que quite a roupa.
- Vale, señora. - Socorro!
Vai ter que quitar a roupa moi amodiño.
Non!
Porque teño o dedo no gatillo.
Sigue, sigue.
Levo a cabalo todo o día,
e púxome máis duro que un…
Que ben.
- …tótem. - Sigue!
De feito, chámanme Morro Fino,
porque son moi bo coa lingua.
- Píllalo? - Si!
Vouche cortar o paso
e encherte de chumbo.
Gustouche o suficiente como para ascenderme?
Felicity.
EN MEMORIA
E así devolvémola á terra.
No nome da nai,
da filla
e da Alma Santa.
- "Amuller." - "Amuller."
É o peor día da miña vida.
- É un día triste para todos. - Sobre todo para min.
Felicity debíame unha.
Fixen unha cousa que nunca che contarei
para que me ascendese.
E, agora, morreu, así que foi en van.
Estás tolo?
Se os homes ascendesen a base de cama, moitos estariamos xa arriba.
Case todos os da oficina nos deitamos con ela.
E non conseguimos nada.
Non digas nada sobre o tema esta finde.
Esta finde?
É a xuntanza na casa de campo de Glenda Cartwright en honor a Felicity.
Supoño que non te invitaron.
Veña, ánimo, home.
Si, mataches a CEO.
Estivo un pouco feo, pero mira o lado positivo.
- Precisan nova dirección. - Non, xa está decidido.
Escolleron a Alex Fox.
De todas formas, tampouco escollerían un home.
Xa.
Polo menos, ti tes onde vivir.
O que significa que podiamos vivir todos xuntos.
- Podiamos? - Si.
Ti, eu, Pat, Julian, Ramona, ás veces Ronnie.
O carallo. Teño que saír de aquí.
Que pena.
Espera.
- Vou ir ao evento ese de Glenda. - Quen é?
A presidenta de Atlas.
Vouna impresionar, xa verás.
Vou saír de alí como o novo CEO.
Encántame. Un plan boísimo.
Co de "xa verás"…
Non.
Ti non vas vir.
E elas tampouco.
Ola. Precisa axuda?
Si, preciso.
Vin á reunión de Atlas. Son Damien Sachs.
Desculpe, o evento é só para altas executivas
e os seus secretarios.
Síntoo, pero non teño ningún Damien Sachs na listaxe.
Louis?
Estás aí? Es ti?
Louis.
- Como sabe o meu nome? - Non deberías ser mordomo.
Deberías dirixir unha grande empresa como Guinness.
- Guinness? - Si.
- Eu? - Si.
Non sería capaz.
Si que serías, Louis.
Pero as mulleres convencéronte de que non es capaz.
Glenda.
Louis.
É o momento
de contraatacar.
Pola fraternidade, Louis.
Pola fraternidade.
Suba por aquí, señor Sachs.
Déixeme levarlla.
Non, non te preocupes.
Pola nai que me…
Veña, Louis.
Sorpresa!
Miña nai querida.
Non sabía que a cea desta noite era informal.
E eu pensaba que tiña o peito ben depilado.
- A quen queres impresionar? - Ben o sabes. Cando acabe a noite,
vouna ter comendo da miña man.
Damien, non crerás en serio
que optas ao posto de director executivo.
Por que non? Por ser home?
Non, porque son a executiva de maior rango de Atlas,
Felicity estívome preparando e Glenda adórame.
Esta fin de semana é un trámite.
O posto é meu.
Que?
Tes medo.
Como?
Pensabas que estaba todo feito.
Son a sorpresa coa que non contabas.
Non sabes como tratar comigo, non?
Sabes que? Deberías terme medo.
Porque isto dáseme moi ben.
Por Felicity.
E por ti, Glenda.
Estás guapísima. Oles fenomenal.
Imaxinade que Atlas tivese o seu primeiro director executivo.
O recoñecemento que recibiriades sería incalculable.
O próximo candidato debería elixirse por méritos
e non por xénero.
Desculpade.
Onde foi o pianista?
Non me gusta oír bater os dentes ao comer a sobremesa.
Por favor.
Permítanme.
Algunha petición?
Algo romántico.
Que lles parece isto?
Só son un solteiro
buscando unha compañeira.
Alguén que saiba montar
sen caer.
Se andas cacheira, fagámolo.
Monta o meu poni.
A miña sela espera.
Veña, salta enriba del.
Se andas cacheira, fagámolo.
Monta o meu poni.
A miña sela espera.
Veña, salta enriba del.
Bravo.
Bravo!
Bravo, Diego.
Moi ben, acabouse a cea. Moitas grazas a todas.
Vémonos pola mañá.
Que marabilla de canción.
Tiven un poni de pequena.
Chamábase Encanto.
Que bonito.
Mira, vou baixar á discoteca
para tomar unhas copas.
Queres vir?
Encantaríame.
A min tamén.
Fenomenal!
Felicity e eu colliamos unhas cheas tremendas aquí.
Botarei en falta a miña colega de copas.
Hai que ter moito aguante para ser directora executiva.
Felicity sempre me daba aguantado o ritmo.
A cuestión é se ti darás feito.
- Teño gana de afrontar o desafío. - Xenial.
Empezamos co tequila.
David.
- Son Damien. - Dá igual.
Queres un viño rosado ou un pouco de prosecco?
A verdade é que tamén quería probar un chopo.
En serio?
Estupendo.
Sei o que intentas facer e non vai funcionar.
Aínda acabo de empezar.
Saúde!
Contra, David.
- Damien. - Iso.
Vaiche a marcha.
Glenda!
Non.
Outra vez non.
Encanto?
Para ser home, toleras ben o alcol.
E sabes que máis?
Teño o pene dun rapaz de 25.
Cando o vas devolver?
Louis, quérote.
Eu tamén, señora, pero pare, non me toque o pelo.
Veña.
Acórdense dos botíns da señora.
Lévoos. Grazas.
Quérote, Louis.
Eu tamén, señora. Eu tamén.
Agora ten que pasar pola porta.
Vale.
Preferiblemente con ela aberta.
Creo que lle partiches o pescozo.
Partinlle o pescozo!
É máis listo do que parece.
Se el vai xogar sucio, eu vou ser aínda peor, hostia.
Vouno desfacer.
E vou escribir unha presentación de morte.
Non vai saber por onde lle veñen.
Bo día a todas.
En nome do consello de administración de Atlas,
que nos acompaña hoxe,
encantaríanos escoitar as vosas opinións sobre o futuro da empresa.
Quen quere comezar?
Alex.
E Damien.
Pois…
Como din, os cabaleiros primeiro.
Moitas grazas, Glenda.
O cambio.
A todos nos dá medo.
E é normal.
Os cambios son aterradores.
O máis fácil é seguir polo camiño coñecido
e evitar calquera risco.
Pero, así, tamén se evita a innovación,
que é clave para o verdadeiro liderado.
Aínda que algunhas mulleres no poder
prefiren manter os homes por debaixo, illados,
sen poder desenvolver o seu potencial,
outras mulleres máis visionarias
teñen a sabedoría e a valentía de dicir:
"Que veña o cambio."
Esta pequena bolboreta viu a sabedoría en Glenda,
que sabe que o potencial moitas veces está oculto e encerrado.
Só hai que liberalo.
E…
- Perdón. - Maleducada.
Parece que intentas evitar que Glenda me escoite.
Non, é Charlie. Só me chama en caso de emerxencia.
- E… - Por favor.
- Descúlpenme. - Podes saír fóra?
- Mamá. - Mi ma. Que che pasou na cara?
Partín o dente patinando con Jack e Mia.
Teu pai chamou a dentista?
A doutora…
- Como é? - Shabtai.
- Shabtai.
Dixo que non me atende ata luns.
Papá chamou outras cinco dentistas e nada.
Vale.
Vai todo ben?
Pódote axudar.
Lévome moi ben coa mellor dentista de Londres.
Si?
Ten listaxe de espera de seis meses, pero podo preguntarlle se ten un oco hoxe.
Moi ben, Damien.
A miúdo esquécense as relacións humanas.
Que queres, imbécil?
Johnny díxome que lle aprendiches a dicir "cabrón".
- E pagácheslle a Tommy por levar a culpa. - Si, doutora. Que risa.
Teño unha emerxencia dental.
A criatura dunha compañeira rompeu un dente.
Poderías vela hoxe?
Pode ver a Charlie esta tarde.
Moi ben, Damien.
Ben feito.
Charlie, escoitaches? Aquí coñecen unha dentista
que te pode ver esta tarde.
Mándoche o enderezo e vou para alí o antes posible.
- Grazas, mamá. Abur. - Abur.
Síntoo moito.
Pero teño que ir.
Normal.
É comprensible.
Faremos o posible por seguir sen ti, Alex.
Damien, poderías vir comigo? Para botarme unha man coa dentista.
Normalmente non o pediría,
pero sei o importante que son para ti as relacións humanas.
Encantaríame, de verdade,
pero Glenda ten moita gana de escoitarme.
- Parvadas. Axúdaa. - Por desgra…
Quedamos ben aquí co Sr. Bolboreta.
Voulle poñer Marcello.
Fantástico.
Non.
Adiántaos un pouco máis amodo.
Cun Porsche? Non.
Mira a estrada.
De verdade pensas que podes ser CEO?
Claro que si.
Son o mellor home, persoa, para o posto.
De que te ris? Sono.
Se o consello tivese collóns, seríao.
Ter collóns? Acabas de inventalo?
Non, é unha frase feita.
E que significa logo?
Pois… Significa ser un home,
ter collóns, ser poderoso, ser forte.
- Collóns? - Si, collóns!
Os sacos delicados que che colgan
e que, cun toque, te poñen chorando no chan?
Eses.
- Merda! - Que esperabas?
Piquei unha roda.
- Explicación moi necesaria. - Non me vou esnafrar.
E tennos que pasar agora.
Pai que me fixo.
Levo sen cambiar unha roda desde que me aprendeu miña nai.
Vale, respira.
Non debería ser eu o histérico?
Si, e estalo facendo moi ben.
Vale, con coidado.
Sabes cambiar unha roda?
Non, son un home.
Fai forza, veña!
Moi ben.
É Charlie?
Non, é o seu pai.
Dándome que facer.
Que sorte… Que pasou?
Un clásico. É modelo.
Era guapísimo, sexy, divertido.
Mentiume co da pílula e deixoume preñada.
Prendeume, basicamente.
- Polo menos tes a Charlie. - Xa.
Charlie é xenial.
Nunca me vin moito como nai, sabes?
Pero está moi ben.
É un amor.
Deixei de pensar en ter máis seguido.
Cambioume a vida.
- El, outra vez? - Seguro.
Ves?
Por iso nunca quixen casar.
Por isto xusto.
Un dente partido
cando estou competindo polo posto de CEO
contra unha candidata superior.
Desculpa, pero isto non é unha competición.
Son consciente.
- É unha coroación. - Estás de broma?
Non queren poñer unha muller de CEO.
Teño que ser indiscutiblemente a mellor
para que me teñan en conta.
E, por sorte para min, sono.
Que?
Nada.
Soa moito peor cando o di outra persoa.
- Estás ben? - Si.
Vamos ver iso.
Mete medo.
- Quen es? - Damien, un empregado meu.
Mañá será empregada miña.
Non é nada.
Eses dentiños van estar amañados para a hora da cea.
Que alivio.
Daquela vas volver?
É tarde e xa faltamos á reunión.
Volven pola mañá. Irei con Charlie para a casa.
Que ben, porque estou totalmente desfeito.
Eu tamén vou para a casa,
continuamos a nosa épica batalla pola mañá.
- Queres que te leve? - Conducindo ti?
Vou en metro. Grazas.
- Damien. - Si?
Grazas.
De nada.
Glenda,
hai anos que estou lista para asumir o cargo.
Glenda!
Damien?
- Merda! - Damien.
Nin o penses!
Merda!
Cabrón!
- Estás de broma? - E ti?
Que raio fas aquí? Como chegaches tan rápido?
- Vin en tren. - Tren?
Ti non ías á casa?
- Ti dixéchelo tamén. - Si, mentín.
Estou en desvantaxe, farei todas as trampas que poida.
Que non é un xogo, é un traballo!
E estás enfadando moito a túa futura CEO.
Admíteo.
- Son moito mellor ca ti nisto. - Si?
- Estoute rebentando. - Xa che gustaría.
Non te podo ver diante.
Si?
Temos que cubrir os dous un consentimento.
Dou o meu consentimento.
Boca arriba.
Prefires enriba?
Eu sempre estou enriba.
Que coincidencia.
Si?
Porque eu tamén.
Iso pensas?
Xa non.
Ai, Deus.
Ven aquí.
Teño que avisarte.
O meu último amorío morreu de pracer.
Si?
Estás poñendo a túa vida en xogo.
Queres arriscarte?
Quero.
Podemos roldarnos
para estar enriba.
As damas primeiro.
Que fas?
Que fas ti?
Marchas ás caladas?
Non, non é iso.
Non ía escapar, íache deixar unha nota bonita.
- Íache ir buscar o almorzo. - Ía facer o mesmo.
Eu son o que adoita escapar.
Ti debías ser a que queda aquí.
Onte paseino ben.
Moi ben, de feito… Sorprendeume o ben que o pasei.
Si, foi case como deitarme…
comigo.
O mesmo digo.
A verdade, respéctote moito, por iso che vou ser sincera.
Non quero nada serio.
Eu son ao que menos lle interesa.
Non estou para ter unha relación.
Non, son eu o que non pode ter unha relación.
Non fai falta que me digas o que quero oír.
É o que quero oír eu.
Hai xente por aí que está a buscar
exactamente o mesmo ca ti.
E ten moita sorte.
Contra!
Que boa frase.
Desculpa, que?
É un moi bo cumprimento,
é optimista
e córtao todo de raíz.
É arte.
Podo roubarcha?
Por suposto.
Normalmente dou un regaliño.
- Un regaliño? - Si.
Un modeliño
ou unha candea cara.
Un detalle de agradecemento por unha noite divertida.
Toma.
Grazas pola noite de onte.
Contra.
Un bolígrafo.
Grazas.
Non hai de que.
A verdade, é…
a conversa máis longa que tiven cunha muller pola mañá.
Si.
Sei que non queres quedar,
pero non tes que marchar.
Que facemos se quedamos?
Non sei, normalmente estou xa a 30 km.
Dimo ti.
Cala un minuto.
Non podo xemer de pracer?
Glenda, ola.
Entendido.
Falamos máis tarde.
Pois se cadra si que tes que asinar o consentimento,
porque te deitaches coa CEO da axencia Atlas.
Pero se non fixeches a presentación. Tíñaas a todas no bote.
Impresionáchesme esta finde.
- Se cadra pode haber unha oportunidade… - Non. Teño que ser o xefe.
Non o entendes. Eu son o que debe mandar.
Os ascensos non van así, non é cuestión de quen debe ou quen non,
senón de atopar a muller indicada.
Exacto, muller. Non tiña nada que facer.
- Redúcelo todo a ser home. - É que é por iso.
Tanto che comeron a cabeza?
Entendo que esteas decepcionado.
Non o entendes, porque o sistema sempre te beneficia.
Esta empresa, o mundo
é un auténtico chiste
e que a ti te nomeen CEO é o maior de todos.
Por sorte para ti,
non terás que volver tratar coa empresa, porque o primeiro que farei como CEO
é despedirte.
Agora lisca.
Debiches ser ti, Dame.
Totalmente.
Nunca apoiaremos a Alex.
Nunca.
- Grazas, nenos, agradézovolo. - Veña, unha aperta.
Veña.
É todo unha auténtica vergonza.
VEET HOME PARA UNHAS BÓLAS SUAVES
Sábeno.
As pombas sempre o saben.
Querémoste, Alex!
CEO!
OLA, RAPAZAS
Parade. Pareceríavos ben se cago eu por vós?
En serio.
Podedes volver subir cando saia.
Ola, mamá.
Miña nai querida, Damien.
Que che pasou?
Despedíronme.
Podo pasar?
Ai, raio.
Chris! O teu cuñado está cheo de merda!
Que pasou?
Xa o entendín.
- As mulleres sempre mandaron. - Xa.
A verdade é que
nunca tiven opción.
Sabíano. Sabíao todo o puto mundo.
Fixeches ben en intentalo, rei.
Grazas, papá, que bonito.
Teño un amigo que é avogado.
Vén comigo a spinning.
Leva casos coma este.
Queres falar con el?
Claramente isto é un proceso fraudulento de selección de CEO
e un despido improcedente.
Como mínimo, recuperarás o traballo.
Vale.
Pero teño que avisarte.
Isto pódese poñer feo.
Estás disposto
a esixirlle responsabilidades a Atlas?
Por suposto.
Inspírasme.
- Grazas. - Inspiroume.
Por estas cousas evitamos contratar homes.
Temos que confirmar, Alex,
que non hai nada que poida usar na nosa contra.
Nada fóra de lugar.
Deitámonos unha vez.
Por Deus.
Só unha.
Cando?
Xusto antes de…
de despedilo.
Manda carallo.
Perdón, agora doume de conta de que foi mala idea.
Mala idea? Foi o Titanic das ideas. Tennos collidas polos ovarios.
Necesitamos munición para contraatacar.
Reparaches en algo en Atlas
que poidamos usar contra Alex?
Interaccións de carácter sexual con subordinados?
Cóntallelo, Damien.
- Pensa, Damien. - Dilles o que me dixeches.
Só necesitamos un comportamento desapropiado.
Con iso, será moi probable que ganemos e que te nomeen CEO.
- Dilles que pasou. - Ocórreseche algo?
- Damien, temos que contalo. - Nada?
Cóntalles o segredo.
Xa perdemos un cliente importante
e disque poden ser máis.
Glenda, non te preocupes.
Encárgome eu.
A parte positiva é que, polo que sexa,
aínda non mencionaron que Alex se deitou con Damien.
- Non? - Non deron chío.
Por que será?
Nin idea.
A verdade, non ten sentido.
Non se pode facer nada?
É complicado.
As historias de superación gustan.
- Alex? - Si?
Grazas por vires,
pero seguro que, como CEO,
tes outras cousas que facer agora mesmo.
Teño.
Grazas.
Moi ben.
É momento de cambiar.
Alex?
Damien.
Que fas aquí?
Non deberiamos falar.
Por que non dixeches que nos deitamos?
Non o sei.
Teríalo completamente ganado. Por que non o fixeches?
Desculpa. Teño que collelo.
Glenda. Ola.
Si.
Entendo.
Moitas grazas.
Todo ben?
Acaban de nomearte director executivo.
- Xenial! - Mi ma!
Director executivo?
Non pasa nada, alégrome por ti.
Creo. É complicado, claro.
Pero terei que afacerme a que mandes ti.
A que mande eu?
Iso quere dicir…
Esperade, non estou listo para volver.
Esperade! Non estou listo para volver!
- Alex, non marches. - Damien, que pasa?
Queda, por favor!
Óesme?
Como te chamas?
Alex?
Alex? Meu, levántate do chan.
Alex?
Miña nai querida.
Volvín.
Benvido a Atlas.
Felicity?
Estás viva.
- Claro. - Estás viva!
Levo 23 anos aquí.
Que che deu? Ai, rei.
Que salvaxe.
Que? Estás ben, Damien?
Estás pálido. Queres que che faga un té?
- Alex. Alex? - Onde vai?
Alex?
Ruby?
- E Alex? - Non acaba de deixalo a berros?
Son un imbécil.
Non o es.
Voucho compensar.
Levas demasiado sendo a miña secretaria.
- Mereces un ascenso. - Drogácheste?
Non, prométoche que te vou recomendar para o equipo directivo.
Merécelo.
Vale.
Pero preciso un favor.
Necesito o enderezo de Alex. Xa, é urxente, por favor.
Consígocho agora.
Damien.
Encántame a campaña de Guinness.
Avísame cando fagas o cásting das rapazas. Xa me entendes.
Entendo, si.
Debería darche vergonza.
Telo?
Grazas.
Damien, que pasa?
Que cona che pasou?
Madurei, Fred. Igual ti tamén deberías.
Atención!
Quero desculparme por ser un imbécil.
Vou intentar facer o correcto.
Prométoo.
E Glenda.
- Moitas grazas por todo. - Que?
Pero es demasiado intelixente como para ser limpadora.
E tumbas a calquera home bebendo.
As cousas van cambiar.
Claramente baixo os efectos das drogas no traballo.
Desculpe, é seu?
Si, grazas.
De nada.
O meu gato. Alégrome de verte.
Charlie, menos mal.
Está túa nai?
Quen es?
Como sabes o meu nome?
Son Damien.
- Damien, do traballo? - Si.
- O que despediu a miña nai? - Tecnicamente, deixouno ela.
- Claro. - Non, Charlie, non peches…
Alex?
- Lisca. - Alex.
Tes que volver a Atlas.
- Como? - Non o podes deixar.
Necesítote. Necesitámoste.
Atlas necesítate.
Marcha, por favor.
Lin a túa presentación para Guinness. É boísima.
É creativa, orixinal,
o texto é sinxelo e elegante.
O amor leva tempo, pero paga a pena.
- Por que non o pensaches esta mañá? - Porque son un auténtico imbécil.
Non o lera. Mentinche.
Pero agora si e convenceume
de que seriamos moi afortunados se dirixises a campaña para Atlas.
Faltáchesme ao respecto.
Insultáchesme.
Dixéchesme á cara que só estaba alí polas aparencias.
Síntoo moito.
Nunca me tomaches en serio e fixéchesme sentir invisible.
Porteime fatal. Estaba equivocado.
Alex, voucho compensar.
Dime
que teño que facer para que volvas.
Quero que Austin teña claro que vou dirixir eu a campaña.
Feito.
Quero o mesmo salario que os directores creativos homes.
Por suposto.
- E un despacho. - Vale.
De feito,
quero o teu.
O problema é que aí estou eu.
- Por favor. - Vale, é teu.
Merécelo.
Que che pasou nas últimas tres horas?
Levei un golpe na cabeza.
E, cando espertei…
quixen ser un home mellor.
Batiches coa cabeza?
Tes unha conmoción? Ou sexa…
- Vas recordar isto mañá? - Mira, vouno poñer por escrito.
Que pasa?
Tiven…
unha especie de déjà vu.
Podemos volver á oficina e facelo oficial?
Veña, dálle.
Eu xa ía ir patinar.
Ten coidado cos dentes, por favor.
- Que? - Ti ten coidado, vale?
Vale.
Dáme…
- O spray de pementa. - Enténdoo totalmente.
De feito, recoméndase.
As damas primeiro.
Non.
Detrás de ti.
Creo que nunca vou acertar.
Por algo se empeza.
Acabouse.
Esta é a nosa historia.
E o bonito é que Damien conseguiu o que merecía
e Alex tamén.
GUINNESS O AMOR LEVA TEMPO, PERO PAGA A PENA
AS VENDAS DE GUINNESS AUMENTAN UN 400 %
O ASCENSO DE ALEX FOX
ALEX FOX, A GRAN GANADORA
E, se cadra, só se cadra,
vivirán felices para sempre.
Iso a min tanto me ten. Como saio de aquí?
Non falo de ti, Fred.
Falo deles.
ANO NOVO, CU NOVO
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez