Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Boxing Day na,
sobrang ganda ng panahon ngayon, a…
maaraw sa California.
-Hello, Nancy. Happy Boxing Day. -Hi, sweetie.
Ay, may kumakatok.
Uy, si Tom!
-Uy, Merry Christmas! -Nasaan sila? Merry Chri…
Ay, mistletoe.
-Saan? -Dito.
Pang ilang Pasko na ba 'to? Mula '72 hanggang '92, 20 years na.
-Whoa! -Masyado bang maliwanag?
Kita ang wrinkles mo.
Tapos nandito sina Dave Thomas at Harrison Thomas.
Tinatakpan niya 'yong tenga niya. Bakit ba?
Ikaw ba 'yon?
Ang galing mo sa Home Alone!
Ang galing-galing mo!
Steve, kumusta?
Nag-e-enjoy ako rito, Marty. Seryoso ako.
May sasabihin ako tungkol kay Marty.
Sabihin nating magpapa-dinner party ka,
tapos invited si Marty.
Tapos, hindi pala makakapunta si Marty.
I-cancel mo 'yong party.
Tingnan mo si Marty.
Alam ko. Isa na naman 'to
sa mga walang kuwentang paninira na di ko ipo-promote.
Nakakatawa kasi magpapanggap tayo na di magkakilala.
Hindi naman.
-Base lang 'to sa alam natin sa isa't isa. -Talaga?
Maraming beses na tayong nag-usap.
One million times na kaming nakapag-dinner ni Larry.
-One million lunch. -Tama.
One million lunch na may passion.
Itutuloy lang namin 'yong usapan dito.
Tama.
Sa career ko, may tradisyonal na career path.
TV, movies,
tapos Broadway, comedy special mo,
reality show host, Chabad telethon, dinner theater, The Palm Springs Follies,
tapos itong show.
Di ko naman ine-expect na magiging sikat ako.
Wala no'ng,
"Mama, sikat na ako!" Walang gano'n.
Ano lang, "May mortgage.
"Mga anak.
"Sobrang ganda nang trabaho ko. Napakasuwerte ko.
"Paano ko 'to mapagpapatuloy?"
Bakit may hawak akong kutsilyo?
Comedy ang trabaho ko.
May partikular na comedy akong ginagawa.
Heto na si Uncle Jack. Ibato mo 'ko!
Naka-focus 'to sa sketch, sa mga karakter.
Konting joke lang.
Kung babasahin mo ang sinulat kong script, konti ang joke.
Puro… Basta magtiwala ka lang sa 'kin.
Master Bonks, trabaho ko 'to, okay? Magtiwala ka lang.
Ang ayoko lang sa career na 'to, pag nararamdaman ko na ginagawa ko
'yong ginagawa ng 200 pang actors.
Parang nagsasayang ako ng oras.
Kapag ginagawa ko 'yong kakaiba kong art,
di siguro maganda 'yon, pero art 'yon kasi specific naman,
do'n ako nagiging sobrang masaya.
Simulan na ang party!
'Yong mga karakter na ginampanan niya,
hindi lang basta isang klase ng parody.
Mahirap gawing makatotohanan 'yong kakaibang karakter.
Heto.
'Yon ang ginagawa niya.
Tungkol saan naman 'tong libro?
Love letter talaga 'yan,
na may halong galit, parang mocha swirl,
kung 'yon ang gusto mo.
Parang nakikita mo 'yong best friend mo,
na pinaka-weird na tao.
Kumusta 'yong karakter?
Ayos naman 'yong Mad Hatter.
Ewan ko. Di ko pa siya naiintindihan masyado.
Baka mahina ako sa English.
Hello. May strawberry pa ba d'yan, Dormy?
May mga panis na sandwich ka ba? Mahilig ako sa panis na sandwich, ikaw?
-Baka 'yon nga. -Gusto ko 'yong lisp.
Oo, okay. Nasobrahan ako sa tulog! Tulog!
-Nasobrahan sa ano? -Tulog!
Nasobrahan sa tulog.
May pagkain ka pa ba d'yan, Dormy?
May panis na sandwich pa ba o strawberries?
Mahilig ako sa strawberries, ikaw ba?
Di mo alam kung gaano karaming energy ang kailangan
para magawa 'yong ginagawa niya.
Di siya nagdadalawang-isip na pagdudahan 'yong sarili niya,
o natatakot kung mali ba 'yong desisyon niya.
Alam mo ba kung gaano karaming oras ang meron ka kung di ka nagdududa?
Ako, 23 hours.
Hallo! Sino ka?
Layuan mo ako!
Ayoko nang sinasabi mo
Ngayon…
Diyos ko, grabe 'yon. Ayoko no'ng makeup sa kilay. Ang saya.
Ron-Ron, i-note mo 'to.
Wag mo sigurong simulan 'yang kuwento mo sa…
Para gumaan ang loob mo, puwede ka ring maging Life Alert ko
kung madapa ako.
Magpa-colonoscopy tayo nang sabay.
Hello. Kumusta ka?
Di ko napansin na may nakatutok na camera sa 'kin.
Sobrang weird nito.
Di ako sanay na kinukunan. Medyo nahihiya ako.
-Good morning, sir. -Good morning!
Masasabi kong failure 'yong 80% ng career ko.
Pero magandang chance na rin.
Sa show business dapat may talent, suwerte at tiyaga ka.
Pero puwedeng may talent ka, may determinasyon ka,
puwede kang masaktan,
pero kung wala kang confidence na umakyat do'n at mabigo,
di mo kakayanin.
-Pupunta na kami sa set. -Sige.
-Uy! -Uy!
-Puwede ba akong sumama sa burol? -Oo!
Oo naman, sige. Kailangan ka namin.
Ikaw ang pandikit. Ikaw ang Mabel sa Charles-Oliver sandwich.
Kung wala ka, dalawang lumang tinapay kami.
Oo nga. Tara na.
May eksena tayo, pero alam na natin 'yon.
Oo.
Nagiging kumportable na ako ngayon
sa mga lines sa natitirang season.
Okay, magbibihis na ako.
-See ya. -Bye.
Pinapasok mo sila.
Uy, si Ron Howard.
Naku.
Masaya 'to, a.
Magtatanong ako nang matitindi.
Sige.
Bakit? Bakit patuloy mong hinahamon 'yong sarili mo?
Ewan ko ba. Siguro gusto ko lang 'yong tunog ng palakpakan.
-May ibang tanong ako. -Sige.
Bakit ka nagpapatuloy?
Siguro importante na kung "gifted" ka
i-share mo 'yong gift na 'yon sa iba…
Ewan ko, parang ikaw.
-Nagpapasalamat kami. Forever 'yon. -Alam ko.
Naisip mo na ba… Ano na ba'ng nagawa mo?
Oo, sa Whitton Road 'to.
Sino kaya 'yong babaeng 'yon?
Kuwarto ko 'yan dati.
Para sa 'kin, mali pag sinabing kalungkutan ang pinaghuhugutan ng comedy.
Kabaligtaran 'yon.
Buhay ko 'yong inspirasyon ko. Nakakatawa kasi 'yong mga kapamilya ko.
Ako 'yong bunso sa lima, limang taon ang pagitan sa pang-apat.
Tingin ko, marami akong nakuhang atensyon at pagmamahal.
Lahat sinasabi na sobrang galing ko,
sobrang nakakatawa at ang ganda daw ng buhay ko
kaya no'ng naging teenager ako,
wala akong pakialam, na alam mo na,
baka magkamukha kami ni Bill Schlechman
na may pimple at naka-hairdo tapos popormahan ko, "Hi, miss."
Tapos, pag di niya ako niyaya, pag di siya pumayag makipag-date,
sasabihin ko, "Ano'ng problema no'n?"
Panindigan mo 'yon.
Kumita ako sa trickle-down comedy.
Multi-Emmy at Golden Globe winner 'yong kapatid kong si Michael
mula sa SCTV, MADtv hanggang Schitt's Creek.
Talagang ine-encourage na dapat mapatawa ang lahat.
-'Yon lagi ang sinasabi sa pamilya natin. -Oo nga.
Pag napatawa mo 'yong isang tao, kahit makasakit ka ng ilan…
Along the way.
General sales manager ang tatay ko sa Steel Company of Canada,
napakataas na posisyon.
Sobrang nakakatawa, sobrang sarcastic,
may Irish accent, nag-migrate dito no'ng 21 siya.
"Hello, Marty."
Medyo pasaway siya, di ba?
Mm-hmm.
Paminsan-minsan, umiinom siya ng gin.
-Oo. -Paminsan-minsan, ibig sabihin palagi.
Minsan, nanlalait siya, pero para lang magpatawa.
Si Marty, 'yong anak ko,
na walang chance na magkaroon nang magandang boses sa pagkanta.
Pero ang mahalaga, interesado siya.
At 'yong taong may kakaibang boses
siya 'yong natatandaan.
Sobrang talented talaga ni Marty.
Nagko-comedy na siya no'ng five years old siya.
Nagjo-joke na siya at palagi na siyang kumakanta.
Nagsho-show ka sa attic dati, di ba?
Nasa Martin Short Show ako dati.
Tuwing Tuesday kami no'n, 8:30, katapat ni Andy Williams.
Sa isip ko, nagta-type ako nang kung anu-ano.
"Kakanta si Marty. Ang mga guest ni Marty…"
Magpe-perform ako sa taas tapos gagalingan ko.
Tapos may sisigaw ng "dinner," titigil na kami no'n.
'Yon! Salamat, darling.
Nagro-road hockey 'yong mga bata, pero ako, nasa attic.
Oo.
Nagpoprotesta ang mga tao sa Vietnam War, pero ginagaya niya si Sinatra.
'Yong ginagawa ni Marty ngayon, ginagawa na niya dati pa.
I-welcome natin ang 100-million-dollar man,
ang best friend ko, si Eugene Levy.
Eugene "Leevy."
-Levy. -Kahit ano. Maupo ka na.
Tingnan mo sila, o.
Akala mo, matagal na silang magkakilala.
Sa totoo lang, siya ang pinakamatagal kong kaibigan.
Naging magka-roommate kami sandali.
Nag-date kami sandali, pero ang punto—
Oo.
Canadian ka. Naging problema ba 'yon?
Di 'yon naging problema sa 'kin.
Naiintindihan mo naman? Babagalan ko ba magsalita?
Pareho tayo ng language.
Saan pumupunta ang mga Canadians pag aalis sila?
Pumupunta ba sila sa border, tumitingin-tingin at nangangarap?
Best friend ko si Marty.
-Best friend mo. -Oo.
Nakilala ko si Marty no'ng 1970 sa school namin sa McMaster University.
Mukha siyang actor
na desperadong makakuha nang dramatic role.
Oo nga.
Nag-aral ako ng pre-med, tapos lumipat ako sa social work
kasi parang mas madali 'yon.
Di ako nag-theater no'ng high school.
No'ng lumipat ako sa social work, do'n ako nagka-oras at mas na-involve.
Ginagawa ko lahat nang makakaya ko sa parang panteatro.
Parang mahirap pa rin paniwalaan na puwede akong maging actor.
Si Eugene Levy ang nagsabi,
"Subukan mong gawin 'tong trabaho. Pumunta ka sa Toronto."
Kaya nagbigay ako ng one-year contract sa sarili ko.
Sabi ko, "Bibigyan ko 'to ng one year."
"Pag walang nangyari,
mag-e-enroll ako at babalik sa university."
Postgraduate work?
Hindi, high school.
Nahihirapan akong makapasa sa high school.
Gano'n ba?
-Mabuti't nandito ka. -Tatapusin ko 'yon.
Sigurado 'yon.
May mga goal ako sa buhay na gusto kong makamit.
Very good.
Isa na ro'n ang pagiging circuit court judge.
Mabuti. Maganda 'yan.
Di mo talaga namamalayan na nasa partikular na grupo ka
o panahon.
Nagkaroon ng creative boom sa Toronto.
Nagkataon lang ba 'to?
O may partikular ka bang nagustuhan
sa Canadian comedy?
Sa tingin ko kasi, ang Canada, lalo na ang Toronto, parang sentro ng bagay-bagay.
Alam mo, nauuna pa naming makuha ang Pythons kaysa sa States.
Magkasama kami ni Eugene Levy sa bahay,
sa Toronto, sa 1063 Avenue Road.
Maraming naging party sa bahay na 'yon.
Tatayo bigla si Paul Shaffer sabay tutugtog ng piano,
tapos kakanta lahat ng mga tao,
halos lahat, nagiging magkarelasyon, nagpa-party
at naging magkatrabaho.
Napakasaya talaga, kung iisipin mo.
Performers kaming lahat,
at madalas kaming nagtatawanan.
Punong-puno ng enthusiasm at saya
at pagmamahal sa pagpe-perform.
Sa Catskills, sa mga summer resort, may tinatawag na tummler.
Sa Yiddish, ibig sabihin no'n lalaking gumagawa ng gulo,
nagsisimula ng aksyon.
Di ko alam kung nasa Catskills si Marty, pero siya talaga
ang tummler ng mga pangarap namin.
Lahat na kay Marty na. Magaling kumanta. Magaling sa comedy.
Sabi ko, "May bagong show na Godspell.
"Mag-audition ka kasi malaking musical 'yon."
Sabay kaming nag-callback,
do'n ko ipinakilala si Marty kay Andrea.
Naghahanap ang Godspell ng mga hindi umaarte,
na sobrang natural lang 'yong saya at energy.
nakakatawa at magaan ang loob.
Si Gilda Radner, first time niyang magtrabaho,
pati sila Andrea Martin, Eugene Levy at Victor Garber
at Jayne Eastwood at marami pang iba—
-Ang ganda ng cast. -Oo. Si Paul Shaffer 'yong pianist.
Tama.
Naging kayo ni Gilda.
Oo. Lahat na-in love kay Gilda.
-Oo. -Ang cute niya. Nakakatawa siya.
Sobrang minamaliit niya ang sarili niya.
No'ng unang araw, lumapit siya sa 'kin,
"Hi, ako si Gilda. Nice to see you."
May pimple siya dito. Hinahawakan niya 'yon habang kausap ako.
-In love lahat kay Gilda. -Oo.
Tingin ko, okay lang sabihin 'yon.
Na-in love ka sa understudy niya tapos ikinasal kayo.
Oo, si Nancy Dolman, na understudy ni Gilda.
Totoo 'yon. Sa Godspell.
Sinabi mo raw na, "Makikipagrelasyon ako sa kung sino,
ang gaganap sa role na 'yon." Tama ba…
Oo, 'yon ang desisyon ko.
No'ng nakapasok ako sa Godspell, nag--o-audition ako bilang understudy.
Nakapasok ako. Sobrang nahirapan ako kasi naka-set na 'yong grupo.
Magkakaibigan na sila.
Nando'n si Gilda, napakagaling niya talaga.
Si Andrea Martin, na hinahangaan ko.
Lahat sila… Alam mo, si Marty…
Si Marty, sa totoo lang, di ako interesado sa kanya no'ng una.
Tapos si Nancy,
sobrang ganda. Nakakabaliw.
May-ari siya ng antique clothing store.
Nagpupuslit siya ng damit mula sa Detroit patawid sa border.
At 'yon 'yong panahon na si Joni Mitchell…
Kamukha niya pala si Joni Mitchell. Mahaba, blonde na buhok.
Darating siya na may velvet cape at babati ng, "Hi."
Sasabihin ng mga lalaki,
"Oo, sige." Pero di ako apektado. Kami na no'n ni Gilda, e.
Naghiwalay kami nang ilang beses tapos nag-away kami.
Naghiwalay kami ulit.
Pumunta ako sa The Pilot bar.
Nando'n si Nancy Dolman.
Nakakatawa siya at may dating.
Nag-usap kami.
Kaka-break lang nila ng boyfriend niya, pero ano…
Sabi ko, "O, kaka-break ko lang kay Gilda."
Summer no'n, may play ako, pumunta si Nancy.
Naka-short shorts siya at halter top.
Naka-short shorts at T-shirt naman ako.
Tapos pumunta kami sa Four Seasons Hotel.
Sabi ko do'n sa lalaki, "Gusto naming mag-asawa ng kuwarto."
Natawa pa siya kasi mukha kaming 12 years old.
At 'yon na 'yon. 'Yon na 'yon.
From this moment on
-Ano? -Hi, asawa ko, si Nancy.
Sobrang gandang Duchess.
Na nakikinig ng cast album ng The Goodbye Girl ngayon.
Si Nancy ba 'yan o si Bo Derek?
Pinapakinggan ko 'yong kanta mo.
So perverse
Better call a nurse
Sina Marty at Nancy.
Oo, bagay sila, 'no?
Lagi kong sinasabi na ang galing ng tambalan nila.
Para siyang bata.
Tapos para namang matanda si Nancy.
Nagkaroon kami ng problema ng asawa ko sa marriage namin.
Nagpa-therapy kami at isa sa mga itinanong niya,
"May mga kaibigan ba kayo na couple,
na gusto n'yong gayahin 'yong relasyon nila?"
Sabi namin, "May kaibigan kami, sina Marty at Nancy."
Sabi niya,
"Di ko mabilang kung ilang tao na ang nagsabi ng pangalan nila
pag tinatanong ko 'to."
Hi, sweetie.
-My darling, kumusta ka? -Okay naman, darling, ikaw ba?
Romantic ba 'tong ginagawa natin?
Oo naman.
Sa tagal ng taon na 'yon.
Totoo 'yan.
Medyo related naman 'to.
Panahon na.
Sabihin mo sa 'kin kung paano nagbago 'yong buhay mo.
Sa Canadian entertainment kasi dati,
ikaw ang gumagawa ng lahat.
Parang nasa university ng show business, tuloy-tuloy ang pag-aaral.
Sa Canada, puwede kang mag-Shakespeare at radyo,
puwede ka ring mag-voice commercial.
Mabibili sa halagang $39.95.
Tapos gagawin mo rin 'yong cabaret show.
No'ng summer ng 1973,
bumuo ng unang sister company sa Toronto 'yong legendary improv group,
na Second City galing sa Chicago.
Nagtrabaho ro'n si Gilda Radner. Nagtrabaho ro'n si Dan Aykroyd.
Cool na lugar 'yon na puwede kayong mag-meet.
Lahat nag-audition at lahat nakapasok.
Sila Andrea, Catherine, Joe, Eugene, Dave at John Candy.
Di ako nag-audition.
Ayoko 'yong pressure na maging nakakatawa on cue
kasi natatakot ako do'n.
Gusto kong maging si Sinatra. Gusto kong maging singer, actor.
I've got to be
Where my spirit can run free
Pero pakiramdam ko, napag-iiwanan na ako ng lahat.
Nilimitahan ko ang sarili ko,
tapos paulit-ulit lang 'yong nangyayari.
Wala akong momentum.
Of the sky
Naalala ko, bumaba ako sa subway sa Toronto.
Tuwing bumababa ako ro'n, laging paalis na 'yong subway.
Tatakbo ako papunta sa subway.
Maglalakad ako nang sobrang bagal. Papalayo na.
Naisip ko, habang dumadating 'yong subway, magbabago ang buhay ko.
Pero ngayon, paalis na 'yong subway.
Nagka-record deal si Nancy sa LA, kaya sasamahan ko siya.
Ngayon, si Miss Nancy Dolman.
At ayun, talagang sumikat siya at nasa national television prime time,
bago pa si Marty.
Whole package siya, e,
magandang boses, perfect pitch na may perfect diction,
parang movie star at sobrang mabait na tao.
May tinatawag akong Breakdown Corner.
Nasa LA sina Paul Shaffer at Bill Murray.
No'ng time na 'yon, sikat na si Bill Murray
at kakasimula pa lang niya sa SNL no'ng taon na 'yon.
…pampitong winter ko na dito!
Sabi ni Paul, "Magdi-dinner kami ni Bill, sumama kayo ni Nancy,
tapos pupunta kami sa bahay ko, sa Sunset Marquis."
Naglalakad kami ni Nancy papunta ro'n.
At bigla akong na-overwhelm,
"Hindi ko kaya. Hindi ko kaya. Hindi."
Wala akong trabaho. Ilang buwan na akong walang trabaho,
walang prospect at di ko alam kung saan ako papunta.
Sabi ko, "Di ko kayang magkunwaring masaya para kay Bill,
"kasi di ko alam kung ano'ng ginagawa ko.
"Kailangan kong umupo."
Anak,
bakit nakaupo ka dito mag-isa?
Bakit di ka lumalabas at nakikihalubilo sa iba?
Ayoko lang po, sir.
Medyo malungkot yata ako.
Ten minutes kaming nakaupo do'n at di nag-uusap.
Sa wakas, sabi ni Nancy,
"Hanggang kailan tayo dito?"
Sabi ko, "Ewan ko."
Kaya bumalik kami sa apartment,
at nagising akong wala sa mood.
Tapos nakita namin 'yong War Babies, improv group sila.
Sobrang nakakatawa. Ang fresh. Nakaka-inspire.
Na-inspire ako kahit pinapanood ko lang.
Parang may nag-spark sa 'kin.
"Ito dapat ang ginagawa ko."
Tinawagan ko si Andrew Alexander kinabukasan, sabi ko,
"Gusto kong sumali sa Second City."
Sabi niya, "Sige."
Ang lakas agad ni Marty Short pagpasok pa lang niya sa cast.
Karamihan, no'ng naging cast siya,
nangangapa muna kung saan sila lulugar.
Pag pumasok ka sa kalagitnaan ng show at papasok sa role ng iba,
kadalasan, ginagaya nila 'yong role ng taong pinalitan nila.
Pero siya, ipinakilala niya agad 'yong sobrang lakas niyang karakter
sa mga eksena. At…
Napaka-confident niya at sobrang nakakatawa.
Lagi kong iniisip na kung aakyat ka sa stage
at mukha kang baliw,
pagtatawanan ka.
Tapos parang panalo ka na agad no'n.
Lahat ng karakter na 'to, galing sa mga kakilala mo
o kombinasyon ng mga kakilala mo.
Okay na rin na gano'n kasi nagkakaroon ng ano,
kahit na may mga karakter na wala sa hulog,
nagkakaroon 'yon ng three dimension.
Iniisip ko pa lang tumitibok na ang puso ko
na parang maliit na tambol sa gubat.
Gagawin ko si Grimley, pero di ko alam kung gusto nila.
Hindi, gusto nila…
Oh my goodness.
Ay, tama na nga!
Sobrang excited ako sa David Letterman show, grabe.
May eksena do'n.
Tungkol sa lalaki at babaeng nag-a-apply ng trabaho.
Sobrang experienced at edukado no'ng babae.
Tapos 'yong lalaki, pinakabobong tao sa mundo.
-Barbara, gusto mo bang mauna? -Sige.
Bakit di mo sabihin ang educational background mo?
May bachelor's degree ako, mathematics mula sa Columbia University.
Tapos may master's ako sa business ad mula sa Stanford.
Ed, ikaw, ano'ng work experience mo?
Sa nakaraang ilang taon,
empleyado ako ng Union Oil Company.
Talaga? Ano'ng posisyon mo, Ed?
Nagtatrabaho ako sa 76 sa kanto ng Cahuenga at Melrose.
Ginawa na niya 'yan sa mga improv,
pero first time niyang ginamit si Ed sa eksena.
Literal na inangkin niya 'yong eksena sa pinakamagandang paraan.
Ginawa niyang sobrang nakakatawa.
Dahil do'n sinabayan ko siya,
na parang, "Grabe, talo ako sa taong 'to."
Pareho lagi ang suot na shirt si Ed Grimley.
Oo, shirt ko 'yon no'ng nasa 11th grade ako.
May kakilala ako no'ng high school na madaldal…
Gusto niyang maging photographer.
Pumupunta siya…
Palagi siyang may dalang slides.
At madalas, di niya napapa-develop
kasi alam niya kung ano'ng hitsura kasi siya ang kumuha.
Parang bayaw ko, si Ralph. Ganito magsalita si Ralph,
"Babe, kumusta ka? Gusto mo ng inumin?"
Kaya parang pinagsama ko 'yong mga boses.
Tapos, ganito na 'ko magsalita.
Sabi ni Peter Aykroyd, "Marty…" Naglagay ako ng pomada.
Sabi niya, "Boy, tumatangkad 'yong buhok mo kada performance mo."
Kaya para patawanin siya, ginawa kong patulis.
Iisang gabi, ginawa ko lang 'to.
Tumawa 'yong audience.
Paano kung may magpa-play sa 'yo ng triangle sa reception?
Puwedeng mangyari 'yon. Kaya magpa-practice na ako.
Masaya lagi si Ed sa buhay.
Nakaka-engganyo 'yon kasi magandang katangian 'yon.
Naalala ko 'yong sayaw na 'yon, hanggang ngayon sinasayaw niya 'yon,
Ed Grimley dance, no'ng una ko siyang nakilala.
Eye-opener talaga 'yong show na 'yon, lalo na no'ng sa Second City,
kasi ngayon, first time ko talagang gumawa ng mga karakter.
So…
Naisip ko, "Pag tumingin ako, tatawa ako." Kaya tumingin ako sa gilid ng mukha niya.
Tapos gagawin niya 'to, para makuha 'yong tingin ko.
Mahal na mahal ko ba si Catherine? Oo at palagi 'yon.
Pero lahat ng lalaki.
-Wala, wala sa kanila. -Totoo.
Pinakasexy talaga pag napapatawa ka ng isang tao.
-Tama 'yon. -Napapatawa n'yo ang isa't isa.
Iniisip mo, "Nagtatawanan kami. May koneksyon tayo. Mag-date kaya tayo?"
-Oo, di ba maraming nagmamahalan no'n? -Oo, siyempre.
Dati, sa Godspell picture, kaya kong…
Hindi!
-Oo nga. -Sandali, nakipagsex ka sa kanila?
Hindi. Parang lahat nagkaroon ng something sa isa't isa.
Wala na ako sa Second City. Two weeks ago na pagkatapos ng
dalawang taon.
Totoo talaga na 'yon ang best place para matuto ng maraming impormasyon.
Pag natutunan mo na, kailangan mong gamitin 'yon.
Di ka puwedeng manatili do'n. Kaya umalis na ako.
Pero mula no'n, wala akong nagawa sa natutunan ko do'n, pero…
Nag-guest ako sa iba't ibang shows at sa Taxi,
pero medyo kumokonti na.
Uy, naaalala mo pa ba ako? Ako 'yong nasa TV.
Tapos, may tumawag sa 'kin. Gusto ko raw bang mag-join sa SCTV?
Pansamantalang ititigil ang programang ito para sa SCTV News announcement.
Good evening. Ako si Guy Caballero.
May-ari at presidente ng SCTV.
Ito ang station manager ko, si Edith Prickley.
Hello, kumusta?
At ayon sa CBC, magiging successful 'to.
Siyempre, oo. Dapat lang, di ba?
Napaka-creative no'n.
Di ko alam ang ratings, pero mula sa critical standpoint,
at kung nasa comedy at showbiz ka,
sobrang taas na ng tingin dito, di na mahihigitan.
Paano mo gagawing parody 'yong Canadian TV,
at gawing interesting sa mga Americans,
na di alam kung ano'ng pina-parody mo?
Ano'ng masasabi mo pagpasok si Marty?
Kailangan ba? Ang ganda na ng usapan natin, e.
Pagpasok ni Marty, dala niya 'yong energy na nakakahawa.
Dumating sa point na naiinis na kami.
-Oo. -Tama na 'yon.
Talagang excited ang mga tao sa crowd
habang pumapasok si Mr. Rodgers.
Ay, mag-ingat ka, Fred.
Hinahabol siya ni Rodgers sa ring.
Takot na takot siyang tumatakbo. Coq au vin.
Naku, coq au vin. Delikado ang babaeng 'to.
Ladies and gentlemen, ang Queen Haters.
Ang saya maging parte no'n, pero medyo nakakatakot din
kasi kilala ko lahat ng cast.
Hipag ko si Andrea Martin.
Ang tanga mo!
Gusto ko 'yan sa lalaki.
Isa sa mga writer si Michael, kapatid ko.
Kilala ko sila,
kaya nakaka-intimidate 'yong mga accomplishments nila.
Sabi ng mga crtitics, walang kuwenta ang play mo.
Pero ngayon, wala pang dalawang taon,
naka-recover siya nang may tapang at lakas ng loob
para siya mismo ang magdirek ng sarili niyang movie.
May nakaka-intriga lang.
Motibo.
Ginagalit mo ako, Brock.
Gumagawa ng mga karakter ang SCTV.
Ang instinct ng lahat mula sa Second City training
bigyan 'yon ng parang three dimension.
Kahit abstract, broad character,
nakabase pa rin 'yon sa katotohanan.
Ano'ng pinagkakaabalahan mo?
Alam mo na, naglilibang lang, babe. Nagpapaka-busy.
Magiging masaya lahat mamayang gabi.
Hollywood party!
Lahat…
At bigla na lang, naging buong mundo mo na sila.
Ang demonyong tatay ng Fleet Street.
Don't come near me
I'll cut you up if you do
-Talkies ba 'to o… -Talkies 'to.
-Video ba 'yan…? O pictures? -Hindi.
-Ang ganda niyan, a. -Salamat.
Uy, ang McKenzies! Magkasama sila. Kaka-pan out lang ako.
Di kami puwedeng magsama kung di okay ang bayad.
Sorry. Dapat…
Ngayon, sobrang naging hit ang SCTV.
Nanalo kami ng Emmy sa pagsusulat.
Ang galing.
Di nagtagal, naging parang pamilya na namin ang trabaho namin.
At totoo talaga 'yan, literal.
Ikinasal kami ni Nancy no'ng December 22 sa Toronto.
Five days after,
napangasawa ni Andrea 'yong kapatid ni Nancy na si Bob.
Ang pinaka-strength ng group na 'yon, magkakaibigan sila at close,
'yong iba, magkamag-anak pa.
Magkakasama kami tuwing holiday.
Maraming nangyayari at walang nag-iisip na,
"Magiging okay ba ako? Magiging okay ba siya?"
Wala akong naaalalang gano'n.
May bayad ba 'to? Pay-or-play ako.
Tumigil ka na, please?
Ang solid ng grupo nila, 'no? Galing sa Godspell at Second City.
Hi, Harold.
Nagiging totoo lang sila.
Naglolokohan, nag-uusap, parang pag kasama mo 'yong friends mo.
Pareho lang 'yong street namin ni Nancy no'ng bata sa Toronto.
Una kong narinig si Nancy sa kapatid kong lalaki at sa mga loko niyang tropa.
Sobrang ganda niya, kaya sobrang crush nila siya.
Magkaibigan kami dati.
Pero nang makipag-date ako kay Eugene, naging magkapamilya kami.
Hi, honey. Kumusta ka?
-Naka-on ba? -Oo.
Maganda ang umaga namin.
May mga relasyon na lalong tumitibay.
Nagulat kami. Bigla na lang, di kami makabuo.
'Yon…
Hindi namin 'yon naisip.
Tapos nalaman namin na may endometriosis si Nancy.
Kaya kailangan niyang uminom ng gamot. Magiging emosyonal ka do'n.
Isang gabi, naglilinis siya. Gumawa ako ng peanut butter at jam sandwich.
"Pag nilinis mo 'yong sandwich,
punasan mo 'yong peanut butter sa counter na 'to."
Sabi ko, "Okay, tigilan mo na 'yang gamot.
"Mag-aampon tayo ng baby."
"Puwede ba?" Alam mo 'yon.
Tumigil siya sa gamot. Tapos inampon namin si Katherine.
Tapos si Oliver. Tapos si Henry.
Ay, baby ko. Kiss ko lang siya, a. Saglit lang.
Sobrang genuine na makita siyang tatay,
totoo sa kung sino siya.
Ang magiging best girlfriend ko sunod sa asawa ko.
Sobrang natural at normal gaya ng paghinga niya.
Gano'n niya kagusto 'yong pagiging tatay.
Kung ako lang, di ko iiwan ang SCTV.
Pero na-cancel 'yon.
Tapos, may tumawag sa 'kin,
"Gusto ka naming kunin sa Saturday Night Live."
Ito ang Saturday Night Live
kasama sila Julia Louis-Dreyfus,
Harry Shearer,
Martin Short.
'Yong unang dalawang skit na ginawa ko, kasama ko si Harry Shearer.
Ay, mukhang di 'to magiging madali.
Di ako marunong lumangoy.
Di siya lumalangoy.
Kaya hindi, siyempre.
Walang magbibigay sa 'min ng gold medal,
lalo na't wala pang men's synchro no'ng '88 Olympics.
Ayos lang 'yon dahil kailangan namin ng oras.
Kasi di ako gano'n kagaling lumangoy.
At ang sumunod na kinunan namin, "Lifestyles of the Relatives of the Rich…
…Central Park, puntahan ng iba't ibang tao sa New York,
may hot dog stand
na mina-manage ng pinsan ni Katharine Hepburn na si Nelson.
Nakita namin siya kamakailan.
Di kami nag-uusap. Di talaga.
Sinubukan ko sa letter,
sa tawag, minsan anonymous, tapos ibinababa niya.
Minsan, dumaan siya rito,
sabi ko, "Kate, di mo ba ako kilala?"
Tiningnan lang niya ako, sabi niya, "Dagdagan mo ng mustard."
Pagkatapos ng unang show,
lumapit ang manager ko at sinabi,
"Tumaas ng 3,000 percent ang stock mo."
Napakagandang taon 'yon. Pero naaalala kong nakakapagod 'yon.
Sa Saturday Night Live, sobrang intense at mahaba ang schedule,
lalo na kung nagsusulat ka at nagpe-perform.
Gusto kong magsulat kasama sila Mike, Dick Blasucci, Paul Flaherty,
tapos may tape recorder.
Tatayo ako at mag-iimprovise.
No'ng ginagawa ko 'yong SNL, mag-isa lang ako sa opisina.
-Ayaw mo 'yon. -Ayoko no'n.
Pumunta ako sa opisina ni Dick Ebersol
at sinabing, "Gusto ko nang mag-quit."
Sabi niya, "Una sa lahat, may kontrata ka,
"pero mukhang hectic sa lugar na 'to
"kung gustong umalis ng mabuting tao na gaya mo.
"Pero ganito na lang,
"kung ganito pa rin ang desisyon mo sa Pasko,
"papayagan kitang umalis."
Dahil alam niya, sabi nga niya,
na sa Pasko, matatapos na 'yong mahirap na part,
at siguro na-figure out ko na kung paano gawin 'to linggo-linggo.
Defensive ka yata.
Hindi ako defensive. Ikaw 'yong defensive.
Bakit kaya laging defensive 'yong kausap ko?
Tinanong mo na ba ang sarili mo? Bakit di mo tanungin?
Kung gagawin mo 'yong three-dimensional sa human connection,
puwede ka nang magpatuloy.
Mr. Thurm, salamat sa pagpayag na makausap kami ngayong gabi.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Mr. Thurm, alam n'yo naman na maraming bumabatikos sa inyo—
Wala naman.
Paano mo naisip 'yong karakter na 'yon?
Napaka-original talaga.
May makeup artist no'n sa SNL, si Marion Siebert.
Siya 'yong pinaka-defensive na tao na makikilala mo sa buhay mo.
Uupo ka sa upuan niya.
Magda-dab siya. "Tumingin ka sa 'kin."
"Di pantay 'yong mukha mo. Nahihirapan ako."
Nagda-dab siya.
Sabi ko, "Ang putla ko. Di ba, Marion?"
Sabi niya, "Alam ko. Akala mo di ko alam?
"Makeup artist ako. Alam ko 'yan."
Sabi ni Harry Shearer, "Gawin mong karakter."
Sabi ko, "Pero baka nando'n siya."
"Do'n nga 'yon magiging masaya," sabi ni Harry. At…
Tuwing ginagawa namin 'yon, natatakot akong mahuli.
Alam ko 'yon. Bakit di ko malalaman?
Kumpanya ko 'to. Alam ko 'yon.
Ako ba?
Siya, di ba?
Di niya nalaman hanggang sa huli.
Nalasing 'yong assistant niya sa wrap party.
"Di mo ba kilala si Nathan Thurm?
"Gaano ka ba katanga?
"Ikaw si Nathan Thurm!"
Sabi niya, "Alam ko 'yon. Akala mo ba di ko alam? Alam ko 'yon."
-'Yong sa SNL? Babalik ka ba? -Hindi.
-Bakit?
Kasi ang hirap gawin ng show na 'yon at kailangan ng total concentration.
Kaya bihira kang makita ng pamilya mo.
Hi, Mommy.
Hi, Dad.
Nakita mo na 'tong mga hita na 'to, 'no?
…bahay ko Wala akong pakialam sa future
Mahal ko ang bahay ko
Sa Toronto
Welcome
sa 590 Indian Road.
At ito ang asawa ni Martin Short.
Ang kontrobersyal na na-misunderstood
si Nancy Dolman.
O mas kilala bilang…
The Duchess of Dolman.
Martin Short.
Siya 'yong nasa gitna.
'Yan si Martin no'ng
nine years old.
'Yan si Martin, pangalawa mula sa kaliwa.
Martin, pakiabot ng dish towel at gusto mo ba akong tulungan dito?
'Yan si Martin Short na medyo mataba no'ng summer ng 1963.
Punong-puno ng pagmamahal sa bahay na 'yon.
Ako 'yong bunso sa lima at sobrang nakakatawa lahat.
'Yong parents at lahat ng anak, ano… 'Yon lang ang alam ko.
I mean, nagre-recording kami.
Good afternoon, ladies and gentlemen, at good evening din.
Kumakanta kasabay ng piano, nag-aasaran 'yong mga tao.
MARTY: Nora, magpatawa ka na.
NORA: Ang pangalan ko…
MARTY: Nakakatawa ba 'yong pangalan mo?
MICHAEL: Ba't mo pinipilit, di naman nakakatawa ang pangalan, ha?
NORA: Apelyido ko kaya?
MARTY: Baka nakakatawa.
NORA: Jenny Cardinal.
NORA: Tumawa siya!
May verbal freedom sa bahay namin.
Kaya puwede mong sagutin ang tatay mo,
at tatalunin ka niya sa talas ng isip niya bilang Irish.
MARTY: Kunin mo 'yong mic, Dad.
MARTY: Kunin mo 'yong mic.
Kunin mo na. Kumanta ka.
OLIVE: Dad, kumanta ka na bago siya mabaliw.
There will come a day
And youth will pass away
Everyone will say, "I love you"
Kilalanin natin ngayon si Olive Short,
concert mistress ng Hamilton Philharmonic Orchestra.
Asawa rin siya ng isang Stelco-ite,
si C.P. Short, general sales manager ng screw products division.
Siya ang unang babaeng concert mistress, gano'n ang tawag nila,
sa North America mula 1952 hanggang '62 sa Hamilton Philharmonic.
Napakabait na anghel ang nanay ko.
Intimidating 'yong tatay ko.
Sa tingin ko, sa kahit anong pamilya,
kung may isang grounded, mabait at angelic na tao,
nanay man o tatay, siya ang mababalanse sa lahat.
May tatlo kang kapatid na lalaki at isang babae?
Tama 'yon.
'Yong kapatid mong si David, paborito mo siya, di ba?
Oo, hero ko siya.
-Hero mo siya. Bakit? -Oo.
Kasi siya 'yong panganay,
at dahil sobrang galing niya.
Namatay siya no'ng 12 ako, kaya minsan, nagiging legend siya,
pero sa tingin ko, karapat-dapat siya sa pagiging legend.
Guwapo si David.
Nakakatawa siya.
Napakabait niya, sobrang sweet,
at hinahangaan.
Trumpet player, astig na tao.
Fourteen years ang gap.
Pag-uwi niya, mga alas-kuwatro ng umaga,
tapos pagdating ng 7:30,
aakyat ako sa kuwarto niya.
Karamihan ng 19 years old sasabihin na, "Lumabas ka. Natutulog ako."
Hinahayaan ako ni David sa kama niya,
pero magkukunwari siyang giant,
tapos susubukan kong nakawin ang unan niya
habang natutulog ang giant, kaya tuloy lang siya sa pagtulog.
Pero pagkakuha ko no'ng unan, yayakapin niya ako,
tapos mahuhuli ako ng giant.
Gano'n siya.
Isang araw, nasa Camp Wanakita ako,
naalala ko nagising akong depressed.
Sabi ng counselor, "Naaksidente ang kapatid mo,
namatay siya." 'Yon ang sinabi niya.
Sabi ko, "Ayos lang ba siya?"
"Di, patay na siya."
I mean, parang walang saysay lahat.
Tapos, nanaginip ako.
Sinasabi ko sa 'yo, nakikita ko pa rin ngayon ng Technicolor.
Nakaupo ako sa tabi ng sapa sa gubat,
tapos dumating si David.
Ang guwapo niya.
Nakasuot siya ng magandang Ban-Lon shirt.
Tapos sabi niya,
"Ayos lang ako. Ang ganda ng lahat.
"Magkikita tayo ulit mamaya."
Tapos nagising ako.
Nawala na 'yong lungkot.
No'ng nasa burol, inubo si Mom. Nagsimula siyang umubo sa burol.
Nagkaroon siya ng breast cancer no'ng 1957, wala akong alam do'n.
Sa pagtatapos nang taon na 'yon, talagang lumala ang kalagayan niya.
May kuwento si Nora na nagnu-nurse siya sa California.
Alam niyang humihina si Mom, kaya umuwi siya para maging nurse niya.
Nando'n si Nora nang dumating 'yong doctor at sinabing,
"Olive, may three months ka na lang."
Ang sagot ni Mama, pagkaalis niya,
"Di puwede. May anak pa akong papalakihin."
Sabi niya kay Nora, "Akin na 'yong grapes."
Naging simbolo 'yon ng tapang sa pamilya namin,
"Akin na 'yong grapes."
Tapos umuwi na siya,
tapos ginawa niya 'tong nakakabilib, di-maipaliwanag na remission
naging okay ang health niya sa loob ng two years.
Pero no'ng grade 13 na ako, namatay siya.
Namatay si Mom at bumagsak ang kalusugan ni Dad.
Dahil sa stroke kaya siya humina,
mula sa pagiging most powerful guy na papasok sa kuwarto
hanggang sa unti-unti na siyang humina.
Nag-world cruise kaming dalawa nang five weeks.
Pero kahit nasa Ireland na kami, ayaw niyang makita 'yong mga kapatid niya
dahil di maganda 'yong kalagayan niya.
May arteriosclerosis siya.
Uminom siya ng gin at ginger,
pero dalawang pakete ng sigarilyo ang inuubos niya araw-araw.
Kinailangan mong harapin 'yon no'ng bata ka.
-Oo. -Namatay ang kapatid mo.
Namatay si David no'ng 12 ako.
'Yong nanay ko, 18 ako. 'Yong tatay ko, 20 ako.
Mahirap, bilang bunso ka pa sa pamilya.
Oo. Sa edad na 'yon, pag namatayan ka ng pamilya
may choice ka. Sa totoo lang, may choice ka.
"Paano ko ba 'to haharapin?"
-Life lesson 'to. -Tama.
Susuko na lang ba ako? Magiging talunan ba ako habambuhay?
O matututo ba akong maikli lang ang buhay
uminom na lang nang konting wine, tumawa, magsaya
pahalagahan 'yong mga tao at wag silang pakawalan?
'Yon ang sikreto.
Kung di mo sila bibitawan, nandiyan sila palagi sa buhay mo.
Kasi bago mo pa malaman, kasama mo na sila.
Hanggang ngayon, nagmamahalan pa rin kami sa pamilya ko.
Si Tito Mike siguro 'yong sobrang pareho ng tatay ko.
Madalas silang magtrabahong dalawa.
Mas magkamukha sina Tito Brian at Tita Nora
at siguro para silang nanay nila, medyo malambing.
Sigurado 'yong mga tawanan at biruan.
Sino sa tingin mo 'yong pinaka-mean sa pamilya natin?
Ikaw. Sasang-ayon naman lahat sa 'kin.
-Di ka ba magdadalawang-isip? -Hindi.
Kung si Nora ang tinanong, sasabihin niya, "Si Michael."
Pero walang credibility si Nora.
-Pareho no'ng kay Brian. -Walang credibility si Brian.
Okay, walang may credibility.
Pero ang sagot, ikaw ang pinaka-katulad ni Dad,
sang-ayon ang lahat do'n.
Nagkikita-kita kaming apat.
Masaya kami, umiinom ng rum at Coke,
nagtatawanan, nag-aasaran, na parang walang nagbago.
Very close na pamilya.
Tinawag namin 'yong "pagpapanatili ng masayang tema nang buhay."
At 'yon na 'yon.
Minsan, mahirap gawin 'yon, alam mo 'yon?
Pero, hahangaan mo 'yong patuloy na gumagawa no'n.
Sa tingin ko, ito ang dahilan kaya gusto ng mga tao si Marty,
kasi palagi niyang pinapanatili 'yong masayang tema nang buhay.
-Nakuhanan mo ba— -Oo, 'yong apat na Short.
Group hug.
Heto na tayo, Ken, pagkatapos ng ilang taon.
-Ano'ng ginagawa niya? -Ewan ko.
-Group hug! -Group hug!
Galing kami sa iisang sinapupunan.
-Group hug! -Group hug!
Dati lima, ngayon apat na lang.
-Group hug! -Group hug!
Kalungkutan…
Naging mahirap ang eight years namin.
-Di okay 'yong eight years na 'yon. -Oo.
-Naka-speed dial na 'yong punerarya. -Oo.
-Pero may tawanan pa rin naman. -Oo.
Pero 'yon ang punto.
Nahihirapan akong umalis sa pag-uusap natin, Larry.
-Baka kasama natin si Steve sa dinner. -Okay.
Sige, ipagtitimpla kita ng kape.
Eleven, twelve,
thirteen.
Habang ginagawa ko 'to, gagayahin ko si Richard Burton, okay?
Diyos ko naman,
mag-usap tayo, malulungkot, kuwento ng pagkamatay ng hari.
Kung paanong ang iba'y pinatalsik, ang iba nama'y napatay sa digmaan,
ang iba'y nilason ng sarili nilang asawa, lahat pinaslang.
Sige, ready na ako, Lawrence.
Ano'ng gusto mo sa kape mo? Mustard?
Ilang taon lang nang pumunta ka rito, galing ka sa SCTV,
tapos naging parte ka ng Saturday Night Live.
'Yong huli mong tatlo o apat na beses dito, leading man ka na.
Nasa mga big budget films ka na.
-Magandang deal. -Oo, okay 'yon.
Pero feeling ko, posibleng bigla na lang matapos 'yon.
Three Amigos 'yong unang movie ko.
Pare-pareho kaming bida, pero sikat na artista 'yong dalawa.
-Ako si Lucky Day. -Ako si Ned Nederlander.
Ako si Dusty Bottoms. Kami ang…
-The Three Amigos! -The Three Amigos!
Kilala ko si Marty.
Para sa 'kin, kilala siya.
Tinatawag niya ang sarili niyang "The Cheap Amigo."
Para sa mga nanonood, dapat sabihin natin ang pangalan natin.
Martin Short.
Mabilis kaming naging close dahil sa tawanan.
Maganda 'yong ginawa mo sa eksena natin.
Ang galing. Sasabihin ko kung bakit.
Kasi nakibagay ka sa background
di ka agaw-eksena at di ka nagpatawa.
Tingin ko, importante 'yon pag may eksena ka kasama ako.
Kasi kung magpapatawa ka,
maiinis sa 'yo 'yong mga audience.
Kasi nasa screen ako,
kasi mararamdaman nila 'yong aura ko.
Wag mong pakialaman 'yong aura ko sa comedy.
Pag kasama mo sa eksena si Chevy, do'n ako todo-bigay.
Mangungulit...
Mangulit, agawin 'yong eksena. Ano'ng gagawin mo pag ka-eksena mo ako?
Wag papansin, sa background lang.
Kay Chevy…
-Mangulit, kulit, kulit. -Ang galing. Magaling. Ayos.
-Salamat, Steve. -Wala 'yon.
-Ayos. Salamat. -Wala 'yon.
Madalas kaming mag-Scrabble.
Naalala ko binigyan ko ng note si Chevy, sabi ko,
"Papayagan kitang makipag-sex kay Nancy kapalit ng E o Q."
Bumenta 'yon kay Chevy sa klase ng humor na gusto niya.
Sabi niya, "Susunduin kita. Sabay tayong papasok araw-araw."
Kaya mabilis kaming nagkasundo.
Sa buhay, minsan naka-green light.
At minsan, walang dahilan, bigla na lang red light.
May iba pa bang mas malala d'yan?
Di ko mairerekomenda ang Three Amigos.
Pumangalawa ang Three Amigos sa Golden Child ni Eddie Murphy.
Pero naging sikat 'yon sa mga lalaking nasa 40s.
Nakakatuwa kung paano niya tinitingnan ang mga failures. Ano…
Sila Lorne, Steve at Marty,
pag binanggit mo 'yong Three Amigos,
kailan lang nila tinanggap na nagustuhan 'yon ng mga tao.
No'ng nakilala ko si Marty sinabi kong mahalaga 'yon sa 'kin,
sabi niya, "Oo, pero hindi pumatok. Natalo sa Golden Child." Parang gano'n.
Naalala ko sinabi ni Justin Timberlake na gusto niya ang Three Amigos,
sa tagal nang panahon, nag-sink in din sa kanya.
Parang, "Uy, di namin maalala na natalo 'yon sa Golden Child.
"Alam naming maganda 'yong movie, at kailangan mong tanggapin 'yon."
Pero no'ng panahong 'yon, walang nagsasabi na movie star si Marty Short.
Tapos ginawa 'yong Innerspace.
Sobrang gandang movie no'ng Innerspace.
Okay ang naging feedback ng testing.
Wala kang alam sa experiment?
Ano'ng experiment?
Pinaliit ako.
I-inject nila dapat ako sa katawan ng laboratory rabbit,
pero napunta ako sa katawan mo.
Pagkatapos, wala namang nanood ng Innerspace.
Ginawa namin 'yong Cross My Heart.
Pag mas malala pa sa 'kin 'yong limang lalaking ide-date mo,
tatawagan mo ba ako?
Hindi na siguro.
Hindi kumita 'yong movie na 'yon.
Marami kang kasamang gagawa ng movie sa loob ng three months,
tapos di mo na sila makikita ulit.
Nagdesisyon tayo tungkol dito, ikaw ang executive producer
at magpapatuloy ang relationship natin.
Forty years ago 'yon.
May mga pinagsisihan 'yong iba sa buhay. Pero di ko naramdaman 'yon sa 'yo.
Di, sinusunod ko 'yong nasa lyrics ni Frank Sinatra.
Regrets, I've had a few But then again, too few to mention
'Yon ang philosophy na gusto ko.
"Pinapakain ko ang mga manok.
"At kinukuha ko ang mga itlog."
Malaking bangka.
Malaking bangka?
Oo.
Narinig mo ba?
-Narinig ko. -Oo.
Natatandaan ko no'ng 1987, bumili kami ng bahay ni Nancy.
Kasi nakadepende 'yon sa dalawang movies na gagawin ko.
Pagkapirma ko sa mortgage, biglang na-cancel 'yong isa.
Sa isip ko, "Di ko deserve 'to." Alam mo 'yon, "Ano, 37 na ako."
"Di ko deserve na makita 'yong dagat mula sa sala ko."
Sinabi ko kay Nancy, "Paano kung di na natin mabayaran 'to?
"Paano kung di natin kayanin?"
Sabi niya, "Simple lang, lilipat tayo."
Parang, "Kami 'yong gimmick."
Tayo.
Tulad ng nakikita mo sa career niya, may pumalpak.
Sorry, totoo 'yon.
Kinabukasan, hinarap niya 'yong challenge
at nag-imbento ng iba.
No'ng 1992, ginawa ko 'yong first Broadway musical ko
kasama si Bernadette Peters.
-Paula -May dating sa 'kin ang pangalang 'yan
Nababaliw ako kay Paula
-Nababaliw ako kay Paula -Nakikiliti ako
Sobrang saya ko pag maganda 'yong kuha sa harap ng camera.
Pero 'yong nasa opening night ka at makatapos ng malaking production number
at pumapalakpak ang mga audience, wala no'n sa movies.
You have a chip on your shoulder The size of the Empire State
Paano ka napunta sa Broadway show? Paano nangyari 'yon?
May ginagawa akong movie sa San Juan.
Paano nangyari 'yon?
Kumakanta ako, pero nasa comedy ako.
Pag kumakanta ka sa comedy, di ka legit na kumakanta.
Kasi naghihintay 'yong mga tao na may mangyaring nakakatawa.
Nakita ko na siya. Marunong pala siyang kumanta.
-Marunong pala siyang kumanta. -Di ko alam 'yon.
Matagal ko nang alam.
Malalaman na 'yon ng mundo ngayon.
Mababago nito ang buhay mo.
Ito talaga 'yong pangarap kong gawin.
Sa tingin ko, dapat ma-experience ng mga actor ang stage ng New York
para masabing ganap na actor na siya.
Tama.
Maraming tao akong dapat pasalamatan
at dapat, pero
ang totoo, ginawa ko lahat 'to mag-isa.
May bago siyang movie na magbubukas ngayon
sa buong bansa kasama si Steve Martin, Father of the Bride ang title.
Martin…
Sabi nila sa 'kin nag-standout ka raw sa movie na 'to.
Di ko sasabihing totoo 'yon, pero sobrang nakakatawa 'yong movie.
Ano'ng masasabi mo sa Father of the Bride?
-Nakakaantig na pelikula. -Uh-huh.
Para sa 'kin comedy 'yon. May mga eksenang nakakaantig.
May pangmatalinong comedy, meron ding pisikalang comedy.
Hello!
Sorry sa paghihintay. Ako si Franck. Pleasure to meet you.
Isa 'yon sa example ng sobrang extreme
pero naging successful.
Ang idea, sinisimbolo ni Franck si Steve Martin
kasi di niya alam 'yong proseso.
May problema tayo. Ayaw magluto ng manok ni Hanck.
Ano raw?
Naiintindihan siya nina Kimberly Williams at Diane.
Pero ako, hindi.
Pero hanggang saan? Hanggang saan?
Start.
Wala ka pang listahan,
pero gusto mong magpakasal sa bahay sa January 6, tama?
Nag-aalangan ang mga executive sa karakter na 'to.
Wala ka pang listahan, pero gusto mong magpakasal sa bahay sa January…
Patuloy na binabawasan namin 'yong intensity.
So, wala ka pang listahan,
pero gusto mong magpakasal sa bahay sa January 6, tama?
Sabi ni Steve,
"Guys, walang joke dito. Naiintindihan ko nang maayos."
Please, mawalang-galang na, welcome to the '90s.
Di mo maintindihan 'yong sinasabi mo. May sinasabi ka ba talaga?
Sabi ko kay Charles, ang saya talaga dito, alam mo 'yon.
Sobrang pogi mo pag naka-tie.
Di ko gusto 'yong kulay ng tie, pero maganda 'yong polo.
Tama.
Ngayon, tatay ng bride ang role ni Steve,
at mas gusto mo ba si Steve kaysa sa 'kin?
Sasabihin ko sa 'yo 'to,
at magmumukha akong mababaw, pero hindi dapat
kasi kung gano'n, na-misinterpret nila ako.
Mas marami siyang magagawa para sa 'kin kaysa sa 'yo.
Puwede bang umasta kang batang lalaki kahit sandali?
Tingnan mo 'ko na parang tao.
Di mo kaya kahit sandali lang. Tingnan mo 'ko na parang batang lalaki!
Wag mo akong lokohin.
Babalik ka do'n sa eroplano.
Naiintindihan mo ako?
Naiintindihan kong mahal kita.
Forty ako no'ng gumanap na ten-year-old na si Clifford.
Magaling na actor si Marty Short.
Dahil may mga karakter siya sa comedy,
baka di masyadong napapansin ng iba,
pero hindi madali ang mga karakter sa comedy.
Mas mahirap pa nga.
Comedian ka ba na umaarte, Martin, o actor na mahilig sa comedy?
Siguro actor ako na nagko-comedy,
o kung ano man 'yon.
Naiinip ka na sa big-time na therapist, 'no?
Kung ako na lang kaya ang mag-explain, 'no?
Salamat, ayos 'yon.
Ano ang magandang movie para sa 'yo?
Hindi pera…
Oo. Pera 'yon.
Pahiram ng camera, please?
Oo, sige, boss.
Commercial failure ang mahigit 90% ng career ko.
Pero sapat na 'yong mga success ko para magpatuloy.
Nababasa nila 'yong iniisip natin?
Di kita kilala.
Ano bang trabaho mo?
Pero sa tingin ko, napaka-talented mong tao,
at di ako nagkakamali sa mga ganito.
Wala akong malaking game plan.
Hindi ako masyadong magaling sa negosyo.
Gago.
Bakit?
Marami akong palpak.
Di ko sinabing,
"Di ako karapat-dapat. Nasa tamang lugar na ako."
Isa kang predator.
Gusto ng mga tao na panindihan mo 'yon.
Kabaligtaran sa…
Ano ka ba talaga, Mitch?
Grabe 'yong nagsasabing, "Ang pangit ng experience ko paggawa ng movie.
"Ayokong gawin 'yong movie na 'yan, pero sana maging successful."
Kung para lang maging successful 'to sa box office,
malabong mangyari 'yon.
'Yong experience na babaunin mo, 'yon 'yong paggawa ng movie.
Creative ba 'yon? Masaya ba? Nag-enjoy ka ba sa mga dinner?
Okay ba 'yong bonding n'yo?
Ano 'yon?
Aha!
Entertainment tonight!
Magse-set up tayo ng eksena sa breakfast na kinain ko na.
Oh my God, gutom na ako.
Gutom na gutom.
Naku.
Sobrang sarap.
Snug Harbour 'to,
iniinom ko ang unang vodka tonic ko ngayong season.
Unang araw ng summer kasi ngayon.
Sabi ko…
Sabi ko, unang araw ng summer, Henry.
-Masaya ka bang nandito ka, Daddy? -Oo.
Ang magandang cottage namin sa Canada…
Mom, tingnan mo ako.
…ay binili ni Nancy,
nang di ko man lang nakita.
'Yan ang mga bata.
Naaalala ko, nakatayo ako sa counter
sinasabi niya kay Marty na bumili siya ng cottage.
Sabi ko, "Nancy, nakita na ba niya 'to?"
"Hindi pa niya nakikita."
Naisip ko, "Diyos ko… Kaya ko ba 'yon? Siguro dapat gawin ko din."
Ginawa ko lahat ng sinabi ni Nancy. Parte 'yon ng ugali ni Nancy.
"Larry, pakikuha nga 'yon at dalhin mo dito."
"Sige, Nancy." Gagawin mo lang lahat ng pinapagawa niya, di ba?
May lambing 'yong pagiging authoritative niya.
Uy, magpatawa ka naman.
Kasama ko sila dito…
Isa ito sa mga lugar na pag pumunta ka,
kahit isang taon kang di nakapunta, pakiramdam mo parang di ka umalis.
Lagi kong iniisip na kung may langit,
baka langit ang favorite place mo sa eternity.
At ito 'yong lugar na 'yon.
Ayun si Meg Kasdan.
Bitawan mo, Ollie.
Hi, Marty.
-Hello, honey. Welcome sa Snug Harbour. -Salamat. Ang ganda dito.
At ayan, siyempre,
si Larry Kasdan.
Hello, Marty.
Hi, Larr.
Ang ganda dito. Congrats sa 'yo sa napakagandang lugar na 'to.
Salamat. Di 'to magiging posible kung walang Cross My Heart.
Well, parang may parte pala ako dito.
Pagdating mo pa lang do'n, parang nasa mundo ka na ni Marty.
Excuse me, Andrea. Ano'ng nilalaro n'yo, kids?
Monopoly.
Mga burger sa barbecue.
May mga Canadian produce na hinihiwa sa kusina
na hinahanda ni Catherine O'Hara.
Wow.
Welcome.
Maraming salamat sa pagbibigay ng chance na ma-enjoy namin…
-Para sa Dole-Shore Manor. -…ang Snug Harbour.
Ang saya nga. Alam ba ng agent mo na nandito ka?
Wala namang pakialam 'yong agent ko kung nasaan ako.
-Nakakain ka na ba ng pie dito? -Nakarami na ako.
-Hindi ko… -Well, di ako mukhang busog…
Bibigyan ka niya ng drink na nakita niya sa Jamaica.
Ting. Gagawan kita ng drink.
Aray.
Oo nga pala. Mahilig ka sa alak.
Ayan.
Maglalagay tayo ng yelo.
Oo nga pala, talunan lang ang naliligo.
Kaya matagal na akong di naghuhugas.
Tapos buksan mo 'yong Ting.
Ayan.
Baby girl ko 'to. Ang anak kong…
-Sige na, Tom. -Okay.
-Sixty… -73!
Sixty nine! Hindi, 65!
Ay, Marty. Ang taba ko d'yan.
Wag mong tamaan…
Hello? Hi.
Oo, Snug 96 'to.
Ano'ng nangyari?
Ang sakit ng singit ko. Siguro dahil sa ginawa ko kagabi.
-Naku. -Ayan na siya.
Napakarami niyang koneksiyon dito sa Hollywood.
Kilala niya lahat mula sa matataas na tao hanggang sa pinakamababa.
Masaya kami gaya ng dati.
Ito si Tom, panganay naming anak.
Tom, kailan ka ba magkakatrabaho?
Hindi, Daddy. Kakaaral ko lang ng Canadian words.
Pero mahal namin siya.
No'ng una naming makilala si Marty,
tumayo siya at ginaya si Tony Bennett
na kumakanta ng "I Left My Heart in San Francisco."
Napagtanto ko no'n
na lagi akong sasama sa taong 'to pag may chance ako.
Tommy!
Gusto ko pag makulit ka.
Magkakasing-edad 'yong mga anak namin,
nagba-barbecue at dinner kami nang sama-sama.
Magkakasama lang kami
kasi, i mean, sino ba naman ang ayaw makasama si Marty, di ba?
-Gusto n'yo ba ng red wine? -Gusto ko.
Pareho kami ng pinagdaraanan no'n.
-Oo. Oo, pareho. -Oo.
Nandito si Miss Nancy Short.
Happy Mom's Day, Kate.
Isang nanay na talagang hinahangaan ko. Nandito din si Oliver.
Si Mr. Henry Short.
Matagal na kaming magkakakilala nila Tom, Rita at Kate.
Magkakaedad 'yong mga anak namin. Big deal 'yon.
Kaya madalas, gagawan mo na lang nang paraan.
"Pagsamahin na lang natin 'tong mga bata para kahit papaano makapag-usap tayo."
Sa tingin ko, ang total ng mga anak namin,
ewan ko, 17, 15… Ang daming bata.
Iabot mo sa 'kin 'yan.
Kung gaano siya kamahal ng mga anak ko, gano'n kabuti ang puso ni Marty.
At mula pagkabata,
gustong-gusto ng mga anak ko na kasama si Marty,
gusto nilang magdinner at makatabi si Marty
at makipag-usap at magpasikat kay Marty.
-Hindi, teka lang. Lucy, Ethel? -Akin 'yan!
Lucy! Ethel!
Gano'n mismo 'yong ginawa ni Ricky.
Sino'ng dapat nilang mahalin?
Birthday ko ngayon, di ba?
Ang request ko, "Ako lang ang mahalin n'yo."
Hindi 'yong mga stupid n'yong parents.
Sina Tom at Rita.
Boring!
Sina Steven at Kate. Napagdaanan na namin 'yan.
Para sa kanya, pinakamahalaga ang friendship kasunod ng pamilya.
Pinag-uusapan natin ang isang dynamic na di madaling gawin,
best friends ko 'yong mga lalaki at best friends ni Steven 'yong mga babae.
Kaya naging…
Di ba gumawa ka ng movie tungkol do'n, Larry?
Marty! Halika, sayawin mo 'to.
Parang…
Di ko kayang makipagsabayan sa asaran
nila Tom at Marty at Walter.
Kaya ang ginawa ko, ginamit ko 'yong video camera ko.
Ito 'yong mga madugong bakas ng paa galing sa huling nag-dive.
Tingnan mo ang ebidensiya.
Nagkaroon ng ideya sina Marty at Tom.
Gawin natin 'yong eksena sa Butch Cassidy and the Sundance Kid.
Sobrang lungkot naman, papatayin tayo dito, e.
Mag-ready ka nang barilin 'yong kalaban.
Iisa lang ang exit. Kaya kailangan nating tumalon.
Alam ko, mababaril tayo.
Kaya tara na.
-Mauna na akong tumalon. -Hindi.
-Sige, mauna ka. -Di nga sabi!
-Ano ba'ng problema mo? -Hindi ako marunong lumangoy.
Ano ba, baliw ka ba? Malamang ikamatay mo 'yong pagkahulog.
Sabi ni Mom, parang box ng chocolate ang pagtalon sa bangin.
-Di mo alam kung ano'ng tatamaan mo. -Oo, tama ka.
-Tara na, Forrest. -Di ako marunong lumangoy.
Nakakatawa 'yon, grabe.
Diyos ko naman, ikakamatay natin 'yong pagkahulog, sa totoo lang.
Oh shit!
-Oh shit! -Oh shit!
Ngayon, makakasama natin si Jiminy Glick.
Makakaharap natin ang isang icon para ma-interview.
Kasama natin si Steven Spielberg. Hi, Steven.
-Hello, Jiminy, nice to see you. -Nanalo ka na ba ng Oscar?
-Yes, sir. -Bakit?
Marami ka nang nagawang movies. Kailan ka gagawa ng big one?
Wow. Ano'ng ibig mong sabihin sa big one?
'Yong papatok sa publiko.
Gusto kong mapanood 'yon kasi mukhang magaling ka.
Si Jiminy Glick, legend siya sa isip niya.
Isang interviewer na hindi pangkaraniwan.
Nagtatanong siya ng mga bagay na ayaw sagutin ng iba.
-Gusto mo ba ng donut? -Gusto ko ng donut.
Pambihirang COVID!
Heto.
Ang concept, interviewer na di magaling tapos walang alam sa ini-interview niya.
Akala mo si Michael Keaton ako,
kakilala ko 'yon, napakagaling ding actor.
Sa totoo lang, magkaiba kayo ng style kasi si Keaton, very realistic.
Ikaw ginagawa mo 'yong, "Ha, ano 'yon?"
Okay naman 'yon. Teka lang, a. May…
Hello?
Hi, Dixie.
Kaya niyang maging matapang, nakakapagsabi siya ng negatibong bagay
na may katotohanan
tapos natatawa 'yong ini-interview niya.
Di porke parang matamlay ang mata,
hindi na gumagana ang isip.
Top celebrity 'yong ine-expect ko,
pero masaya ako na nandito ka, Bill… Hader.
-Hindi pang-sikat 'yong pangalan, 'no? -Hindi.
-Di ba? Parang Leo DiCaprio. -Oo. Tama naman.
Pero parang nag-i-install ng bintana 'yong Bill Hader.
Makikita mo talaga kung ano ang tingin ni Marty sa showbiz.
-Kailan ipapalabas 'yong movie? -July 11.
Ay, wala ako no'n.
Marami kang bad reviews.
Ano'ng masasabi mo at paano mo hina-handle 'yon, Steve Martin?
Una sa lahat, maraming tao ang may bad reviews.
Si Charlie Chaplin, may bad reviews.
Buster Keaton, may bad reviews.
Hindi, hindi masyado. Hindi kasingdami ng nakuha mo.
Naaaliw ako lagi sa mga moron na may power.
Maglilipat ka ng channel sa daytime TV at may makikita kang taong may show.
May mga assistant sila, pawisan 'yong assistant
kasi na-late 'yong tuna sandwich nila.
Tapos, "Ano'ng klaseng tuna 'to?"
Sige. Tatawagan kita.
-Hi, Leah. Kumusta ka? -Kumusta ka ngayon, Mr. Glick?
Ayoko ng yellow highlighters kasi di masaya.
Gusto kong gumawa ng karakter na pupunta sa junkets.
Ginawa ko 'yong movie na Pure Luck
kung saan kinagat ako ng bubuyog tapos nag-react 'yong katawan ko.
Naalala ko nasa set si Nancy, sabi niya, "Hindi kita makilala d'yan."
At gusto ko 'yon.
Papalapit na ang Emmys.
Hi, si Jiminy Glick 'to.
Lalawood ni Jiminy Glick.
Sobrang excited akong makapunta sa Emmy Awards.
Gusto kong lumabas at sa totoo lang… ayokong makilala nila bilang ako.
Kasama ko si John Legworth… Lig… Lock…
-John. -Lockwo…
Nagtrabaho ka sa circus dati.
Naging freak ako dati.
Gumagamit ng stilts 'yong iba. Ikaw, di mo kailangan.
Di na kailangan. Ang laki kong freak, e. At ano…
Masarap pala 'to, a. Ano 'yon?
Masaya akong makita ka ulit. Parang pumayat ka yata.
Nagpa-liposuction ako sa halos lahat ng butas sa katawan ko.
Feeling ko, kaya niyang i-improvise si Jiminy Glick habambuhay.
Di ba?
-Espesyal kang tao. -Oo.
Maraming salamat.
Ay, di ko pa naririnig 'yong tawa mo.
May mga highs at may lows din sa buhay niya.
Di pa siya pumapalya na sabihin 'yong right words
kapag nasa lows siya.
Alam mo 'yon? "Kinko biloboe."
Oh my God, di 'yon totoo.
Totoong Dada entertainment 'yon.
Totoo, parang kalokohan lang lahat 'to.
At nakaupo 'yong career namin sa harap ng clown na parang ganito.
-Salamat. -Tapos na ang interview.
Oh my God.
Tawagan n'yo 'yong kapalit.
Punk rock na karakter talaga 'yon.
Ano'ng problema mo sa mga Nazi?
Ano'ng problema ko?
-Parang lagi mong binabatikos— -Ano'ng problema ko?
Lagi mong inaaway ang Nazis. Ano…
Mukhang panahon na para tirahin ni Mel Brooks ang mga Nazi, ano?
Ayaw mong ma-headlines, 'no?
Ayoko, pero pag nasa bahay ako tapos nakita ko…
Pag—
Pero mahirap ding basahin
si Jiminy.
'Yong soft side, 'yong empathetic na side,
at pati 'yong ibang level niya.
Na kay Jiminy na lahat ng level ng comedy.
Kailangan gawin mong interesting palagi para sa sarili mo.
Kailangan mong sabihin, "Ang saya nito para sa 'kin.
"Excited akong gawin 'to. Ma-i-inspire akong magtrabaho.
"Gusto kong makita 'to ng mga kaibigan ko." 'Yon ang gagawin mo.
Sobrang nag-enjoy ako dito.
Ito ang pinaka-walang kuwentang interview na ginawa ko sa buong buhay ko.
Pasko, 2003.
Si Henry Short, 14 years old, ang nag-decorate ng tree ngayong taon.
'Yan, ang ganda.
-Gan'yan? -Uh-huh.
Lagi kaming may Christmas party sa bahay, may mga nagpe-perform.
May ibang tao pa ba rito?
Si Marty ang nagsisimula ng show,
tapos magko-comment sa ginawa mo
pag-alis mo, na parang di pa sapat na napahiya ka na.
Naaalala n'yo pa ba 'yong Home Alone?
Sigurado akong may iba pa.
Ladies and gentlemen, si Mr. Danny Aykroyd.
Ako si Glenn Frey, ang happy eagle.
Si Sally Field, ladies and gentlemen.
Ayan.
Sally Field, ladies and gentlemen.
May ultimate jerk tayo dito. Kakanta si Steve Martin.
Medyo may konting effort din.
Six months kong inaral na patugtugin sa banjo 'yong "Auld Lang Syne".
Ngayon, kailangan kong mag-isip ng kantang kakantahin.
Hindi puwedeng kakain lang ako ng macaroni and cheese
na parang normal na tao.
Kailangan kong kumuha ng vocal coach.
Sumikat nang husto 'yong Christmas party kaya di na kasya sa bahay nila.
Sabi ko, "Nancy, paano mo pipiliin 'yong aalisin sa listahan?"
Sabi niya, "Di sila invited, kung di nila alam 'yong pangalan ng mga anak ko."
Parating na 'yong bagyo.
Ayan na siya.
Narinig mo 'yon?
Susunduin ko na ba 'yong mga bata?
Sige, ayoko muna mag-drive ngayon.
Sige.
Tumawag ka na lang.
Mag-dinner na lang kaya tayo sa club.
Sige, gano'n na lang.
Sige. Pakitawagan mo nga.
Oh my God.
Diyos ko po.
Ano…
Hindi talaga ganito 'yong itsura ko.
Nancy.
Sagutin mo 'yong phone!
Narinig ko dati sa isang therapist na may mga couples
na nakaka-relate sa isa't isa.
At may mga couples na nagkakasundo sa mga bagay.
Tapos nagkakasundo sila sa ibang paraan.
At ganito sila nagkakasundo.
Kay Nancy, sobrang nakakatawa lahat ng sinasabi ni Marty.
At totoo 'yong tawa niya.
Di dahil tipikal na asawa siya.
Parang tao lang na tumatawa.
Alam mo 'yon, "Ikuwento mo ulit."
Siya ang biggest fan niya.
Sobrang nakaka-touch pag pinapanood mo 'yong mga video niya.
Nakatutok 'yong camera kay Nancy tapos nakatingin siya kay Marty
at di niya mapigilan ang tawa niya.
Di para ma-impress siya,
kundi dahil sa tingin ni Nancy, si Marty talaga ang pinakamagaling.
Sinasayaw ni Mommy 'yong sayaw ni Daddy.
Di ko magaya 'yong sa 'yo. Ano pa nga 'yong isa?
No'ng 2007, akala niya may hernia siya.
Sinabi sa kanya ng doctor,
"Mukhang hernia nga, pero dapat ipa-scan natin."
Tapos na-scan na at lumabas na ovarian cyst pala.
Siyempre, may biglang kumuha ng phone at tumawag sa National Enquirer.
Kaya nasa National Enquirer na 'yon.
Tinawagan ako ng manager ko, si Bernie Brillstein at sabi,
"Hey, bata, dalawang bagay.
"Bad news, nasa page three 'yon ng Enquirer.
"Good news, maganda 'yong ginamit na picture."
Ilang araw pa, nagpa-scan kami. Confirmed na cancer nga.
May trabaho siya no'n.
Sabi ng pamilya, ni Nancy at lahat,
"Wag mong itigil ang trabaho mo kasi…
sisirain siya ng sakit na 'to."
Pero dumating sa punto na kinailangan kong i-shoot ang Damages.
Wala namang kasalanan 'yong mga kliyente ko.
Walang nakakaalam sa nangyayari. Sabi ni Glenn, "Nandito si Marty!"
Sabi ko, "Oo, punta lang ako sa dressing room sandali."
Nag-dinner sila sa cottage namin.
Sabi ni Nancy, "Tara sa kuwarto. May sasabihin ako."
Kaya siyempre, pumunta ako sa kuwarto ko kasama si Nancy
kasi sabi niya.
Sabi niya, "May cancer ako." At ikinuwento niya kung ano'ng nangyayari.
"Okay." "At magiging ayos din 'to." At sinabi lang niya ang totoo.
"Okay, gusto ko lang na malaman mo." "Okay."
Tapos bumalik na kami sa dinner.
Umaasa kang magiging maayos ang lahat.
No'ng mga panahong 'yon, hindi pa namin alam sa simula.
Sa isang punto,
alam naming hindi siya magiging okay.
Para kay Nancy,
dahil sa kung ano talaga siya,
matapang, determinado. Kilala mo siya.
Palaban.
Kaya niyang gawin ang kahit ano, okay? Kahit ano pa 'yan.
Ang ugali niya,
"Cancer, kahit ano pa 'yan. Ganito ako mabubuhay."
Kahit masakit, naglalaro siya ng tennis.
Nasa Snug Harbour ako no'ng…
Summer 'yon no'ng namatay siya no'ng September.
-Hi, darling. -Hey, baby.
-Nag-e-enjoy tayo. -Ayos.
Sinasabayan namin 'yong mood niya.
Siya ang nagse-set ng vibe, sinasakyan namin.
Karaniwan, positibo ang pananaw niya sa buhay.
Kaya no'ng magkasakit siya, ang mindset niya, "Lalabanan ko 'to."
At kung bibigyan siya ng… Mag-undergo siya ng kombinasyon ng chemo.
Sasabihin niya sa lahat, "Magaling na ako."
Nag-Internet siya minsan, nabasa niya 'yon, at sinabi,
"Hindi ko na gagawin 'yon."
Ayaw niyang malaman.
Gusto lang niyang magpatuloy sa buhay hanggang okay pa siya.
At perfect partner si Marty kasi hinayaan niya siya sa gusto niya.
Napakagandang tingnan no'n.
Kantahin mo, Nan.
Unforgettable
In every way
And forever more
That's how you'll stay
Nagsulat ng melody si Steve Martin para kay Nancy Short na namatay last year.
Dinedicate ko 'yon sa kaibigan kong si Marty Short…
Sorry. Okay lang.
Sorry.
Sige, tutugtugin ko.
Tulad ng ibang pamilya,
simpleng katotohanan lang na kailangang pag-usapan ang pagkawala.
Mangyayari 'yon sa 'ting lahat. Dapat nating ipagdiwang
at ipagpatuloy 'yong alaala at wag mong bibitawan 'yon.
Di ko ma-imagine si Marty nang wala si Nancy.
Oo nga.
Paano siya makakabangon nang wala siya?
Paano siya magiging nakakatawa?
Una, nag-focus siya sa mga anak niya, sa pamilya niya.
Tapos, nag-focus siya sa trabaho niya.
Tiningnan ko si Marty, at naisip ko,
"Pinagdaraanan na naman niya 'yon. Diyos ko naman.
"Tama na muna."
Nag-uusap kami nang matagal tungkol kay Nancy.
I mean, hindi namin siya iniiwasan.
Minsan, kapag nasa phone siya at pinag-uusapan niya 'yon,
tapos di ako sang-ayon sa kanya, sasabihin ko, "Pakausap nga si Nancy.
"Kasi alam mo, iba ang opinyon niya rito."
Hinarap niya 'yon nang may sense of humor,
hinanap 'yong mga nakakatawa.
Sana sinasabi mo sa lahat kung gaano kahalaga ang pagtawa.
Tinutulungan ko siya.
Sinisigurado mong okay sila.
Hi, video.
Hanggang kaya na nila 'yong sarili nila.
Marami siyang trabaho.
Holiday time
Ano'ng ginagawa mo?
Sinabi niya na pag nasa kalsada siya,
madalas na di niya kasama si Nancy do'n.
Kaya di niya masyadong ramdam 'yong pagkawala ni Nancy
pag nagtatrabaho siya
kaysa pag nasa bahay lang siya, mag-isa.
Di ko alam kung ano'ng gagawin niya kung di siya busy.
Tingin ko, naiisip niya na kawalan ng respeto kay Nancy pag bumagsak siya.
Makikipagkita sana ako sa kanya.
Di ko alam na namatayan siya ng asawa
ilang taon na ang nakalipas.
Nawala 'yong kalahati ng buhay niya.
'Yon ang paliwanag ni Lorne Michaels kung gaano kabigat 'yong pagkawalang 'yon.
Nagla-live audience sitcom ako no'n, na medyo may pagka-weird.
At medyo corny,
pero hindi dapat.
Feng shui ang gusto ng decorator ko, pero gusto ko lang mag-Wang Chung.
Nabuhay siya! Buhay siya!
Minsan, sinusulatan ko siya.
Sabi niya sa 'kin, "Ang stupid naman nito."
Sabi ko, "Di ba pinakamatalinong gawin 'yong pinaka-stupid?"
Sabi niya, "Ba't di na lang ako magsuot ng malaking red wig at umikot-ikot?"
May parte sa 'kin na, "Talaga, gagawin mo ba 'yon?"
Di kami magkaintindihan sa gusto kong mangyari.
Nakita ko siya sa hall no'ng di maganda 'yong reviews at ratings.
Hinila niya ako at sinabing, "John, ganito talaga 'yon."
Sabi niya, "Failure 'yong 98% nito."
Seryoso siya. Sabi niya, "Ganito talaga 'yong trabaho."
Walang nangyayari, tapos may mangyayari.
Mas busy at mas in demand si Marty ngayon kaysa dati.
Siya ang responsable sa bagay
na nagpasikat sa streaming television.
Umaalis siya kasama si Steve para mag-produce ng shows.
Hindi 'yon dahil gusto niyang manatili sa tuktok
magpayaman o manatiling relevant.
Walang gano'n.
Ginagawa 'yon ni Marty
dahil may pagkakataon siyang mag-enjoy.
Tigilan n'yo na 'ko!
Salamat. Ako si Martin Short, ang guest host n'yo ngayong linggo.
Uy, hi.
Ako si Martin Short, actor, comedian, philanthropist,
at award-winning adult film star Martin Short.
Lagi akong tinatanong ng mga tao, "Marty, bakit ang dami mong energy?"
Sinasabi ko sa kanila, "Lumayo ka nga sa 'kin! Salamat."
I-speaker kita, a.
-Ano 'yon? -Uy, si Steve Martin 'to.
Hi, Marty.
Hi, Steve.
Tumatawag ako para sabihing ayoko sa 'yo at sa mga kaibigan mo.
Kailangan mo pa talagang tumawag para sabihin 'yan?
Di, sinasabi ko 'to sa 'yo, sana di mo 'to nire-record.
Hindi, hindi talaga.
Tama na. Pumapalpak na tayo.
-Oo, pumapalpak tayo. -Alam ko.
Alam nating lahat, nasa showbiz man tayo o hindi,
na may kaibigan kang di mo madalas makita,
pero pag nagkita kayo ulit, parang solid pa rin ng friendship.
Naalala mo ang ginawa natin sa movie?
Sa tingin mo, gagana 'yon?
Dapat gumana 'yon.
In-interview namin ang isa't isa sa comedy festival.
May tanong ako.
May ginagawa kang di ko kaya, nag-i-impressions ka.
Naisip namin, "Bakit di natin ulitin?" Alam kong may solo show si Marty.
May show ako na may kasamang banda, isang comedy music show.
Naisip ko, "Subukan kaya natin. Pagsamahin natin."
Tinawag namin ni Steve ang show na 'to na If We'd Saved, We Wouldn't Be Here.
Alam n'yo kung ano'ng gusto ko sa pag-tour kasama si Marty Short?
Walang paparazzi.
May kaba ba kahit konti pag lumalabas kayo at nagsisimula na ang show?
-Wala. -Wala.
Di ba boring 'yong sagot na 'yon?
Mas kinakabahan ako kaysa kay Marty. Sobrang relax ni Marty.
-Ang dahilan kaya mas kinakabahan siya… -May pakialam ako.
-Relax ako… Parehong joke. -Oo.
Kaya di malaki ang kita ko kasi si Steve ang talagang may pakialam.
Pag naiisip ko si Steve, di naman 'yon madalas,
pero pag naiisip ko,
ang pinaka-napapansin ko sa 'yo
kung gaano ka kaputla sa personal.
Para akong minumulto, gano'n.
Para kang si Anderson Cooper na namatay sa lamig no'ng New Year's Eve.
Alam n'yo 'yong concept ng insulto namin?
Siya 'yong unang gumawa no'n.
At naisip ko, "Ay, masaya 'yon, a."
Kaya natuto akong bawian siya, tapos magsasagutan na kami.
Naging paraan na 'yon para mag-usap.
No'ng ginagawa na namin 'yong Only Murders in the Building,
katrabaho namin si Selena, na di namin parehong kilala…
May rapport na kami ni Marty, e,
para lang may gawin kami sa pagitan ng setups.
Ilang taon ang lumipas, napansin kong ginagawa na rin ni Selena.
-O, paano ka nakapasok dito? -Bukas 'yong pinto.
Di ko nila-lock ang pinto ko.
-Grabe 'yon. -Pakikipagkapwa-tao.
Baka may mamamatay-tao sa building.
Pero mukhang takot lang ang old white guys sa colon cancer at societal change.
Ang lungkot.
Sabi ni Marty, "Di ako makapaniwalang nagagawa natin 'to.
"Nakakasama ko 'yong mga nakakatawang tao
"at tumatawa sa lahat ng rehearsals."
Pakiramdam ni Steve, ito na 'yong moment.
Hanggang do'n na lang 'yon.
Ikaw naman, Marty.
-Tinatakpan ko pala. -Natakpan 'yong camera.
Gusto naming i-hone ni Marty 'yong joke
para mas maging precise.
Para maging halos eksakto.
At sa loob ng eksaktong 'yon, may mga variations pa.
Ha?
Diyos ko, Mayberry.
-Hindi naman masama. -Oo.
-Alam mo, para sabihing— -R.F.D.
Puwede ring, "Oh My God, Opie"? O…
Richie Cunningham? 'Yon 'yong karakter niya sa Happy Days.
Pero parang nasasapawan 'yong Ollie at Ron-Ron mo.
Sasabihin ko na lang, "Ha?"
Top celebrity. Nagawa mo.
-Oo. -Sige.
-Ulitin natin sa simula. -Talaga?
Iniisip ko siya, kawawa naman.
Oo nga.
Alam mo, magiging magkaibigan tayo hanggang sa huli.
Ayos lang ako. Di mo kailangang magsabi ng maganda.
Lalo na habang naka-eye contact ka.
Paano kung magtago tayo sa menu?
Puwede 'yon.
Kung makakagaan sa loob mo,
puwede kang maging Life Alert contact ko kung sakaling madapa ako.
Tapos sabay tayong magpa-colonoscopy.
Di ko maisip na titigil ako.
Gusto kong isipin na best version ako ng sarili ko
sa huling araw ng buhay ko.
Ipinakita sa 'kin ni Marty
na napakahalaga kung paano mo dalhin ang sarili mo
sa lahat ng experiences na 'to.
Magaling si Marty sa buhay.
Sa industriyang 'to, sa mundo ng comedy, walang mas mabilis.
Walang mas matalino. Walang mas nakakatawa.
Ipinanganak siyang may kakayahang makipag-ugnayan.
Isulat mo lang ang salitang J-O-Y, joy, steady state na 'yon.
Alam mo 'yon, parang constant. Parang speed of light.
Si Marty, tumatakbo sa speed of joy.
Hi, baby.
Napakagandang araw!
Sina Michael at Brian Short.
Ingat sa mga basa.
Oo, nasa Snug Harbour ang mga actors.
Wow. Alam mo?
Sobrang hanga ako.
-Hi, Marty. -Hi, Andrea.
-Hi, honey. -Hi, honey.
Vini-video mo ako, pero vini-video kita!
Ito ang press conference, kids.
At mahal nila akong lahat.
Ano'ng ginagawa mo? 'Yong mukha mo?
-Hello, Danny. -Hello.
Hi, Captain.
Heto ang fabulous na si Catherine O'Hara. Go, baby.
Wow!
Uy, bro.
Dave, umayos ka nga.
-Andrea, tingnan mo 'yong puwet ni Mother. -Ang taba.
Kumusta ang bakasyon mo, Stevie?
Innkeeper, wine pa.
Ayaw yata sa 'kin ng mga aso, Marty. Di ko alam kung bakit.
-Talaga? -Oo, di talaga.
Siguro kasi… Teka.
Go, baby, go!
Happy Thanksgiving.
Tama na.
Hi, Mom.
'Yon lang ang balita. 'Yon ang balita. Mamaya na lang.
At…
Hanggang sa muli.
Masaya ka ba ngayon, Dad?
Oo.
Jiminy, ang dami mo nang na-interview, halos lahat yata.
Pero di mo pa na-interview si Martin Short.
Ayoko, di naman siya interesting.
'Yong mga tao na masyadong nagpupumilit
at desperado sa approval
nang wala namang ipinapakitang dahilan para sa approval,
nakaka-offend.
Alam mo na bang gumagawa sila ng documentary niya?
Oo, parang lahat naman ginagawan nila ng documentary.
Alam mo, gumagawa sila ng documentary.
Literal na bawat tao na nabuhay.
Ito ang tingin ko. Si Martin Short, siya…
May tatlong boses, dalawang hairstyle at apat na dance moves.
Di ka makakabuo ng empire do'n. Pero kahit papaano nagawa niya.
Pero di ako kumbinsido. Ayoko no'n.
Nagsalin ng subtitle: Vanessa Labrusca