Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Bugün Boxing Day
ve hava tek kelimeyle muhteşem…
Güneşli bir Kaliforniya sabahı.
-Selam Nancy. Boxing Day'in kutlu olsun. -Selam canım.
Kapıda biri var.
Tom gelmiş!
-Mutlu Noeller! -Tanrım! Sana da mutlu…
Ökseotu.
-Hadi ya, nerede? -Burada.
Kaçıncı Noel'imiz bu? 1972'den 1992'ye, 20 yıl.
-Vay. -Fazla mı aydınlık?
Kırışıklıkların için ideal.
Bunlar da Dave Thomas ile Harrison Thomas.
Kulaklarını kapatıyor. Neden? Senden dolayı mı acaba?
Evde Tek Başına'da çok iyiydin! Şahaneydin!
Steve, nasılsın?
Burada çok eğleniyorum Marty. Ciddiyim.
Marty hakkında bir şey söyleyeyim.
Diyelim ki bir akşam yemeği vereceksin ve Marty'yi davet ettin.
Sonra Marty'nin gelemeyeceği anlaşıldı.
Partiyi iptal edersin.
Marty'ye bakın.
MARTIN SHORT HAYAT KISA
Kesin reklamını bile yapmayacağım rezil bir yergi videosu olacak.
Birbirimizi tanımıyormuşuz gibi davranmamız çok matrak.
Hiç de değil. Bütün olay dostluğumuza dayanıyor.
-Öyle mi? -Seninle binlerce kez konuşmuşuzdur.
Larry'yle bir milyon kez yemek yemişizdir.
-Bir milyon öğle yemeği. -Evet.
Bir milyon tutkulu öğle yemeği.
-Şimdi sadece o sohbeti sürdüreceğiz. -Doğru.
Bizim meslekte kariyer yapmanın geleneksel bir yolu vardır.
Televizyon, sinema,
sonra Broadway, stand-up şovu,
yarışma sunuculuğu,
bağış geceleri, yemekli tiyatro, kabareler
ve bu program.
Yıldız olmak gibi bir beklentim yoktu.
"Anne, başardım!" türü şeyler yaşanmadı.
Şöyle diyordum, "Kredi borcum var.
Çocuklar var.
Dünyanın en güzel mesleğini yapıyorum. Çok şanslıyım. Bunu nasıl sürdürebilirim?"
Niye elimde bıçak var?
Ben komedyenim.
Belirli bir tür komedi yapıyorum.
İşte Jack amca geliyor. Vur beni!
Skeç ve karakter odaklı.
Yazdığım senaryoyu okursanız çok espri olmadığını görürsünüz.
Hepsi… Sadece bana güvenin.
Bay Bonks, ben bu işte azmanım. Bana güvenin.
Diğer oyunculardan farkım olmadığını hissettiğimde
mesleğimden soğuyorum, boşa vakit harcıyormuşum gibi geliyor.
Sıra dışı sanatımı icra ederken,
iyi olmayabilir ama özgün olduğu için sanat,
çok mutlu oluyorum.
Kutlama başlasın!
Canlandırdığı karakterler sadece belirli bir tipin parodisi değil.
Tamamen absürt bir karakteri gerçekçi kılmak epey zordur.
Al.
Onun yaptığı bu.
Peki bu kitap ne hakkında?
Aslında bu bir aşk mektubu. İçinde bir tutam nefret var.
Buna moka benzeri bir karışım diyebiliriz.
Hayattaki en yakın arkadaşını görmek gibi
ama arkadaşın dünyanın en tuhaf insanı.
-Karakter hazırlığı nasıl gidiyor? -Çılgın Şapkacı gayet iyi.
Yok, bilmiyorum. Henüz oturtamadım.
İngilizcesi bozuk olabilir. "Merhaba. Orada çilek var mı Dormy?
Bayat sandviç var mı? Bayat sandviç severim. Ya sen?
-Böyle olabilir. -Pelteklik iyi.
Tamam. Uyuyakalmışım! Uyumuşum!
-Ne yapmışsın? -Uyumuşum!
Uyumuşsun.
Orada başka yiyecekler de var mı Dormy?
Bayat sandviç veya çilek var mı?
Çileğe bayılırım. Ya sen?
Yaptığı işin ne büyük efor gerektirdiğini
insan pek fark edemiyor.
Bir kararını tekrar tekrar sorgulayarak
veya hata yapmaktan korkarak kendini tüketmedi.
Bunlar olmasa günde kaç saatin olurdu, biliyor musun?
Benim 23 saatim daha olurdu.
Merhaba! Sen kimsin?
Uzak dur!
Söylediklerin hoşuma gitmedi Şimdi…
Olamaz, bu korkunç. Kaşlar hariç. Onlar kusursuz.
Ron-Ron, kendime not.
O hikâyeye böyle başlamamalısın.
İçin rahatlayacaksa acil durumda aranacak kişim olabilirsin.
Birlikte kolonoskopi yaptırırız.
Merhaba. Nasılsınız?
Kameranın beni izlediğini fark etmemişim.
Çok tuhaf.
Görüntülenmeye alışkın değilim. Utangacım.
-Günaydın efendim. -Günaydın!
Kariyerimin yüzde 80 oranda başarısız olduğunu söyleyebilirim.
Bence bu iyi bir oran.
Şov dünyası yetenek, şans ve dayanıklılık demektir.
Yeteneğiniz, azminiz olabilir ve darbeleri göğüsleyebilirsiniz
ancak çıkıp çuvallayacak cesaretiniz yoksa bu işi yapamazsınız.
-Sete inelim. -Tamam.
-Selam! -Selam!
-Cenazeye gelebilir miyim? -Evet!
Lütfen gel. Sana ihtiyacımız var.
Sen tutkalımızsın. Charles-Oliver sandviçinin Mabel'ısın.
-Sensiz birer bayat beyaz ekmeğiz. -Kesinlikle. Hadi.
-Bugün o sahne var ama biliyoruz. -Evet.
Sezonun geri kalanındaki repliklerime artık epey hâkimim.
Gidip giyineyim.
-Görüşürüz. -Güle güle.
Onları içeri almışsın.
İşte Ron Howard.
Eyvah.
Eğlence başlasın.
-Sana can alıcı bazı sorular sorayım. -Olur.
Neden? Neden hâlâ sınırlarını zorluyorsun?
Ne bileyim işte. Sanırım alkış sesini seviyorum.
-Başka bir sorum var. -Evet.
Neden devam ediyorsun?
Bence eğer "yetenekliysen"
o yeteneği insanlarla, mesela senin gibilerle paylaşmak önemli.
-Minnettarız. Hem de çok. -Biliyorum.
Şeyi hiç düşündün mü… Ne yapmıştın sen?
Evet, Burası Whitton Sokağı.
Şu kadın kim acaba?
Şurası benim odamdı.
Mizahımın acıdan beslendiğini söylemem benim için yanlış olur.
Tam aksine. Hayatımda zaten vardı. Ailemdeki insanlar komikti.
Beş çocuktan en küçüğüydüm, dördüncüyle aramda beş yaş vardı.
Çok fazla ilgi ve sevgi gördüm.
Hayatım boyunca bana o kadar iyi, komik ve muhteşem olduğumu söylediler ki
ergenliğe hiçbir endişe duymadan, resmen gürleyerek girdim.
Sivilceli, sıradan biri gibi görünsem de
gidip kızlara çıkma teklif edecek öz güvene sahiptim.
Bir şekilde benimle çıkmayı kabul etmezse de
"Bunun sorunu ne ya?" derdim.
Buna inanırdım.
Mizahta büyüklerimden nasiplendim.
Abim Michael, SCTV, MADtv projeleriyle,
Schitt's Creek'le birçok Emmy ve Altın Küre ödüllü kazandı.
Ailede en çok teşvik edilen şey herkesi güldürmekti.
-Ailede bu hep teşvik edilirdi. -Evet.
Birini güldürebiliyorsan, hatta birkaç kişiyi incitsen dahi…
O kadarcık olur.
Babam Kanada Çelik'in genel satış müdürüydü,
üst düzey yöneticiydi.
Çok komik, son derece iğneleyici biriydi.
İrlanda aksanı vardı, 21 yaşında ülkeye gelmişti.
"Merhaba Marty."
Geçinmesi zor biriydi, eminim katılırsın.
Ara sıra cin içerdi.
-Evet. -"Ara sıra" aslında "sürekli" anlamında.
Laf sokardı ama bunu espri olsun diye yapardı.
Oğlum Marty'nin
şarkı söyleyebilecek bir kabiliyete sahip olma ihtimali sıfır.
Ama önemli olan ilgisinin olması.
Ve kendine has bir sesi olan biri her zaman iz bırakır.
Marty son derece yetenekliydi.
Beş yaşında komedi yapmaya başladı.
Sürekli espriler yapıyor, skeçler oynuyor, şarkı söylüyordu.
-Tavan arasında gösteri yaparmışsın. -Martin Short Show yapardım.
Andy Williams'la aynı kuşakta, salı günleri 20.30'da yayındaydık.
Hayalimde yani. Bir şeyler yazardım. "Marty şarkı söyleyecek. Konuklar şunlar."
Sahneye çıkar, kırıp geçirirdim.
"Yemek vakti" denince çekime ara verirdik.
SHORT AİLESİ KAYITLARI 1966
Sağ ol canım.
Çocuklar hokey oynarken ben tavan arasındaydım.
Evet.
Herkes savaşı protesto ederken o Sinatra söylüyordu.
Marty şimdi yaptıklarını o zaman da yapıyordu.
Karşınızda 100 milyon dolarlık adam, en iyi arkadaşım Eugene Levy.
Eugene "Leevy".
-Levy. -Her neyse. Lütfen otur.
Şunlara bak. Gören de kırk yıllık dost sanır.
Doğrusu o en eski ve en yakın dostum.
Bir süre aynı evi paylaştık.
-Bir süre çıktık ama özetle… -Evet.
Kanadalısın. Bu sana yük oldu mu?
Hayır, hiç yük olmadı.
Dediklerimi anlıyor musun? Yavaş konuşayım mı?
Aynı dili konuşuyoruz.
Kanadalılar kafa dağıtmak için nereye gider?
Sınıra gidip karşıya bakıp iç mi geçirirler?
Marty en yakın dostum.
-En yakın dostun. -Evet.
Marty'yle 1970'te McMaster Üniversitesi'nde tanıştık.
Tiyatro oyunlarında çaresizce rol arayan bir aktöre benziyor.
Evet, öyle.
Tıp okumaya başlamıştım
ama daha kolay göründüğü için sosyal hizmetlere geçtim.
Lisede hiç tiyatro yapmadım.
Sosyal hizmetlere geçince daha çok ilgilenmeye vakit buldum.
Tiyatroyla ilgili elimden gelen her şeyi yaptım.
Yine de oyuncu olmak gerçekçi görünmüyordu.
Eugene Levy bana şöyle dedi,
"Bunu meslek edinmeyi denemelisin. Toronto'ya gel."
Resmen kendime bir yıl süre tanıdım.
"Bir yıl deneyeceğim,
eğer başaramazsam üniversiteye tekrar başvururum" dedim.
-Yüksek lisans mı? -Hayır, lise.
-Liseyi bitirmekte biraz zorlanıyorum. -Anlıyorum.
-Hoş geldin. -Ama başaracağım.
Eminim başarırsın.
Çünkü hayatta gerçekleştirmem gereken bazı hedeflerim var.
Çok güzel.
Bunlardan biri de bölge mahkemesi hâkimi olmak.
Hırslı olmak iyidir.
İnsan belirli bir grubun ya da devrin parçası olduğunu fark etmiyor bence.
Toronto'da yaratıcılık patlaması vardı.
Bu bir tesadüf mü
yoksa Kanadalıların komedi anlayışının
özellikle insana hitap eden bir tarafı mı var?
Kanada, özellikle de Toronto, bir nevi merkez bence.
Mesela Monty Python filmleri ABD'den önce bize gelirdi.
Eugene Levy'yle ev arkadaşıydık.
Adresimiz Toronto, 1063 Avenue Road'du.
Bu evde çok fazla parti verildi.
Paul Shaffer kalkıp piyano çalardı, insanlar şarkı söylerdi,
herkes birbiriyle çıkardı, birlikte eğlenir, birlikte çalışırdı.
Şöyle bir düşününce harika geliyor.
Hepimiz sahne sanatçısıydık ve hepimiz gülmeyi severdik.
Çok fazla coşku, eğlence
ve büyük bir sahne tutkusu vardı.
Catskills'teki yazlık tesislerde tummler denilen biri olurdu.
Yidiş dilinde bu, şamatacı, milleti gaza getiren adam demektir.
Marty belki Catskills'e hiç gelmedi ama kesinlikle hayallerimizin tummler'ı o.
Marty'de her şey vardı. Sesi güzeldi. Mizahı iyiydi.
"Godspell diye bir oyun var.
Gelip seçmelere katılmalısın, büyük bir müzikal" dedim.
İkinci görüşmeye birlikte gittik ve Marty'yi Andrea'yla o gün tanıştırdım.
Godspell oyunculuk yapmayan,
yaşam enerjisiyle dolu, komik, cana yakın insanlar arıyordu.
İlk kez sahneye çıkan Gilda Radner,
Andrea Martin, Eugene Levy, Victor Garber, Jayne Eastwood ve daha niceleri vardı.
-Şahane bir kadro. -Evet. Piyanist Paul Shaffer'dı.
-Gilda'yla çıktın. -Evet. Herkes Gilda'ya âşıktı.
-Evet. -Çok tatlıydı. Çok komikti.
Çok alçakgönüllüydü.
İlk gün gelip şöyle dedi, "Merhaba, ben Gilda. Memnun oldum."
Şurada sivilcesi vardı. Onu kapatarak konuşuyordu.
Herkes Gilda'ya âşıktı. Bunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Sonra onun yedeğiyle evlendin.
Evet, Gilda'nın yedeği Nancy Dolman'la. Godspell'de, doğru.
"O rolü oynayan herkesle birlikte olacağım" dedin herhâlde.
Evet, kararım buydu.
Godspell'e dâhil olduğumda yedek oyuncu seçmelerine girmiştim.
Ekibe sonradan katılmak zordu çünkü grup zaten oturmuştu.
Hepsi yakın arkadaştı.
Gilda tek kelimeyle büyüleyiciydi.
Andrea Martin'e zaten hayrandım.
Herkes… Marty…
Marty'yi başta pek sevmemiştim.
Nancy olağanüstü güzellikte bir kadındı.
Eski moda kıyafet dükkânı vardı.
Detroit'ten sınırı geçerek ülkeye kıyafet kaçırmıştı.
Joni Mitchell'ın damga vurduğu bir dönemdi.
Joni Mitchell'a benziyordu da. Uzun, sarı saçları vardı.
Kadife peleriniyle gelir, imzasını atar ve "Merhaba" derdi.
Erkekler de şöyle…
"Tamam, peki." Ama umurumda değildi. Gilda'yla birlikteydim.
Birkaç kez ayrılmıştık ve büyük bir kavga etmiştik.
Yine ayrılmıştık.
The Pilot bara gittim. Nancy Dolman oradaydı.
Komikti ve sivri bir yanı vardı. Sohbet etmeye başladık.
Erkek arkadaşından yeni ayrılmıştı ama bu…
"Peki. Ben de Gilda'dan ayrıldım" dedim.
Bir oyunda oynuyordum, Nancy geldi, yaz mevsimiydi.
Kısa şort ve askılı bluz giymişti.
Ben de kısa şort ve tişört giymiştim.
Four Seasons Oteli'ne gittik.
Adama "Eşimle bir oda istiyoruz" dedim.
O bile gülmeye başladı çünkü 12 yaşında görünüyorduk.
Sonra olan oldu.
Şu andan itibaren
-Ne? -Selam, bu eşim Nancy.
Güzeller güzeli Düşes.
Şu anda The Goodbye Girl müzikalinin albümünü dinliyor.
Bu Nancy mi, yoksa Bo Derek mi?
Şarkını dinliyorum.
Ne kadar sapkın
Hemen hemşire çağırın
Marty ve Nancy. Ne ekip ama!
İyi bir ekip olduklarını söylüyorum ama bu doğru.
Marty çocuk gibiydi. Nancy ise çok olgundu.
Eşimle evliliğimizde zor bir dönemden geçtik.
Terapiste gittik ve bize şunu sordu.
"Etrafınızda ilişkilerine imrendiğiniz veya örnek aldığınız bir çift var mı?"
"Arkadaşlarımız Marty ve Nancy var" dedik.
Terapist dedi ki, "Bu soruyu sorduğumda onları örnek gösteren çok fazla kişi var."
Merhaba canım.
-Nasılsın hayatım? -İyiyim hayatım, sen?
-Seninle aşk yaşıyor muyuz? -Evet, yaşıyoruz.
-Bunca yıldır hem de. -Gerçekten yaşıyoruz.
-Bu soru biraz ciddi. -Nihayet.
Hayatını değiştiren kader anı nasıl gelişti?
O dönem Kanada eğlence sektöründe her işi yapabiliyordun.
Sürekli bir gösteri sanatları üniversitesi gibiydi.
Radyo tiyatrosunda Shakespeare oynayabilirdin,
reklam seslendirmesi yapabilirdin.
Sadece 39,95 dolara.
Sonra kabare gösterisine çıkardın.
1973 yazında,
Chicago'nun meşhur doğaçlama grubu Second City,
Toronto'da ilk kardeş şubesini kurdu.
DÜNYACA ÜNLÜ SECOND CITY'NİN ŞUBESİ
Gilda Radner orada çalıştı. Dan Aykroyd orada çalıştı.
Herkesin buluştuğu havalı bir yerdi.
Herkes seçmelere girdi ve kabul edildi.
Andrea, Catherine, Joe, Eugene, Dave ve John Candy.
Ben seçmelere girmedim.
Ismarlama komedi yapmaktan hoşlanmıyordum çünkü aslında bundan korkuyordum.
Sinatra gibi şarkıcı, oyuncu olmak istiyordum.
Öyle bir yerde olmalıyım ki
Ruhum özgürce koşabilsin
Sonra herkesten geri kaldığımı hissetmeye başladım.
Kendimi sınırlamıştım ve bir tür kısır döngüye kapılmıştım.
Bir ilerleme hissetmiyordum.
Gökyüzünün
Toronto'da metro durağına inerdim.
Her inişimde metro kalkmak üzere olurdu.
Metroya doğru koşsam da yavaşça yürüsem de metro kalkardı.
Metroyu yanaşırken yakalarsam şansım dönecekti.
Ama şu anda metro uzaklaşıyordu.
Nancy'nin LA'de plak anlaşması vardı. Ona eşlik edecektim.
Karşınızda Bayan Nancy Dolman.
Gerçekten de büyük çıkış yaptı ve prime time'da ulusal kanala çıktı.
Marty'den önce.
Dört dörtlük bir kadındı.
Şahane bir sesi, kusursuz bir kulağı ve diksiyonu vardı.
Film yıldızı gibi görünüyordu ve çok iyi bir insandı.
"Çöküş Noktası" dediğim bir an var.
Paul Shaffer ve Bill Murray Los Angeles'ta kalıyordu.
O dönemde Bill Murray şöhreti yakalamış ve o yıl SNL'de çıkmaya başlamıştı.
Buradaki yedinci kışım!
Paul, "Bill'le yemeğe çıkacağız, Nancy'yle siz de katılın,
Sunset Marquis'deki evime gideriz" dedi.
Nancy'yle oraya doğru yürüyorduk.
Ve o anda öyle bir his geldi ki "Yapamam. Hayır" dedim.
İşsizdim. Birkaç aydır çalışmıyordum.
Teklif de yoktu ve nereye savrulduğumu bilmiyordum.
Dedim ki "Gidip Bill adına mutluymuşum gibi yapamam
çünkü ne yaptığımı bilmiyorum.
Oturup düşünmem gerek."
Evlat.
Niye burada bir başına oturuyorsun?
Dışarı çıkıp eğlen, biraz sosyalleş.
Canım istemiyor efendim.
Sanırım biraz keyfim kaçık.
Orada 10 dakika konuşmadan oturduk.
Sonra Nancy şöyle dedi, "Burada daha ne kadar kalacağız?"
"Bilmiyorum" dedim.
Eve geri döndük ve sabah çok keyifsiz uyandım.
Sonra doğaçlama yapan War Babies grubunu izledik.
Çok komik, çok özgün ve ilham vericiydi.
Sadece izlemek bile bana ilham verdi.
Kafamda sanki ampuller yandı. "İşte bunu yapmalıyım" dedim.
Ertesi sabah Andrew Alexander'ı arayıp "Second City'ye katılmak istiyorum" dedim.
"Peki" dedi.
Marty Short kadroya katılır katılmaz kendini gösterdi.
Kadroya yeni katılan çoğu kişi önce gelip yerini bulmaya çalışırdı.
Programın ortasında başkasının rolünü devraldığında
çoğu insan yerine geldiği kişiyi taklit etmeye çalışır.
O ise hemen kendine özgü aşırı güçlü karakterlerini
bu sahnelere katmaya başladı.
Müthiş bir öz güveni vardı ve çok komikti.
Sahneye çıkıp bir kaçık gibi görünürsen insanları güldürürsün diye düşünürdüm.
İşin yarısı hallolmuş olurdu.
Bence bu karakterlerin hepsi
tanıdığın insanlardan veya onların bileşiminden geliyor.
Böyle olması iyi çünkü bu,
her ne kadar absürt de olsalar onlara üçüncü bir boyut katıyor.
Düşüncesi bile kalbimin uzaktan gelen davul gibi atmasına yetiyor.
Grimley taklidi yaparım ama isteyeceklerinden emin değilim.
İsterler.
Aman tanrım.
Yapmayın!
David Letterman'ın programında olmak çok heyecan verici.
Bir sahne vardı.
Bir kadın ve bir erkek iş başvurusu yapıyor.
Kadın çok deneyimli ve iyi eğitimli.
Adam ise dünyanın en salak tipi.
-Barbara, sen başla istersen. -Tamam.
Biraz eğitim geçmişinden bahseder misin?
Columbia Üniversitesi matematik bölümü mezunuyum.
Stanford işletme fakültesinde yüksek lisans yaptım.
Ed, senin iş tecrüben nedir?
Birkaç yıldır Union Oil Company'de çalışıyorum.
Gerçekten mi? Ne iş yapıyorsun Ed?
Cahuenga ve Melrose köşesindeki benzincide çalışıyorum.
Doğaçlamalar yapmıştı ama Ed'i ilk kez bir sahneye taşıyordu.
O sahnenin tozunu attırdı. Hem de en iyi şekilde.
Aşırı komik bir hâle getirdi.
Bu sayede ben de rolümü oynayabildim.
"Bu adama yenildiğime inanamıyorum" gibilerinden.
-Ed Grimley hep aynı gömleği giyerdi. -Evet, 11. sınıfta giydiğim gömlekti.
Lisede tanıdığım bir çocuk vardı. Fotoğrafçı olmak istiyordu.
Şey yapardı…
Sürekli fotoğraf çekerdi.
Ve çektiği negatifleri her zaman bastırmazdı
çünkü kendi çektiği için neye benzediklerini bilirdi.
Kayınbiraderim Ralph gibi. Ralph böyle konuşur.
"Nasılsın yavrum? İçki ister misin?"
Ben de sesleri birleştirdim.
Sonra böyle konuşmaya başladım.
Peter Aykroyd, "Marty" dedi. Saçımı yağlardım.
"O saç her performansta daha da dikleşiyor" dedi.
Onu güldürmek için saçımı sivri bir şekilde taradım.
Bir akşam böyle yaptım.
Seyirci güldü.
Ya biri davette üçgenini çalmanı isterse?
Olabilir. Biraz hazırlık yapayım.
Ed hayatı hep büyüleyici bulan biri.
Bu çok çekici çünkü şahane bir özellik.
Tanıştığımız günden beri Ed Grimley dansını yapar,
hâlâ da yaptığını görüyorum.
Second City'de oynamak bir dönüm noktasıydı
çünkü ilk kez karakter yaratıyordum.
Yani…
"Ona bakarsam gülerim" diyordum. Suratının azıcık yanına bakıyordum.
O da şöyle göz hizama gelmeye çalışıyordu.
Catherine'e delicesine âşık mıyım? Evet, hep âşıktım.
Ama her erkek âşıktı.
-Hiçbiri değildi. -Doğru.
-Güldüren insan çok seksidir. -Kesinlikle.
Herkes birbirini güldürüyor.
"Gülüyoruz, demek ki uyuşuyoruz. Çıkalım" diyorsunuz.
-Herkes birbirine âşık değil miydi? -Evet.
Godspell fotoğrafında şöyle yapabiliyordum…
-Hayır! -Evet.
-Hepsiyle yattın mı? -Ben yatmadım.
Birbirleriyle yatanları söylüyorum.
Second City'den ayrıldım. İki hafta önce ayrıldım.
İki yıldır onlarla birlikteydim.
Yani bilgi birikimi edinmek için oradan daha iyi bir yer yok.
Birikim edindikten sonra da onu kullanmalısın.
Orada kalamazsın. O yüzden ayrıldım.
O zamandan beri de bu birikimi kullanmadım ama…
Konuk oyunculuk yaptım, Taxi'de oynadım ama işler biraz kesattı.
Selam, beni hatırladın mı? Televizyondaki adamım.
Sonra bir telefon geldi. SCTV'ye katılmamı teklif ettiler.
SCTV özel haberi için yayınımıza bir süre ara veriyoruz.
İyi akşamlar. Ben Guy Caballero. SCTV'nin sahibi ve başkanıyım.
Bu da kanal müdürüm Edith Prickley.
Selam, n'abersiniz?
CBC'dekiler reytinglerin tavan yapacağını söylüyor.
Aksi mümkün değil ki zaten.
Yaratıcılıkta zirveydi.
Reytingleri bilmiyorum ama eleştirmenlerin ve komedi dünyasındakilerin gözünde
bundan daha prestijli olamazdı.
Kanada televizyonunu parodileştirip
onu hiç tanımayan Amerikalılar için
nasıl ilginç hâle getirebilirsiniz?
Marty'nin katılışını anlat.
Mecbur muyuz? Gayet iyi gidiyorduk.
Marty o bulaşıcı enerjisini de beraberinde getirdi elbette.
Bir süre sonra o enerjiden nefret ettik.
-Evet. -Bir yere kadar.
Bay Rodgers ringe adım attığı sırada
seyirci âdeta çılgına dönüyor.
Dikkatli ol Fred.
Rodgers ringde onu kovalıyor.
Dehşet içinde kaçıyor. Coq au vin.
Olamaz, coq au vin. Bu kadının başı dertte.
Bayanlar baylar, Kraliçe Düşmanları.
Kraliçe'yle tanışmak isterim
Suratına yumruğu yapıştırırım
Bunun parçası olmak güzeldi ama tüm ekibi tanıdığım için
biraz da gözüm korkmuştu.
Andrea Martin baldızımdı.
Amma aptalsın sen!
Erkekte bunu severim.
Abim Michael yazarlardan biriydi.
Bu insanları tanıdığım için mevcut başarıları gözümü korkutuyordu.
Oyununuz eleştirmenler tarafından çöp olarak nitelendirildi.
Ama şimdi, iki yıl bile geçmeden,
bu hanımefendi kendi filmini yönetecek cesaret ve öz güvenle küllerinden doğdu.
İlgimi cezbeden tek bir kelime var.
Güdü.
Mühim bir noktaya değindin Brock.
SCTV karakterler yaratıyordu.
Second City okulundan gelen refleksle o karakterlere derinlik katıyorduk.
Absürt, abartılı karakterler bile
bir şekilde gerçeğe dayanıyordu.
Neler yapıyorsun?
Takılıyorum işte canım. Bir şeyler yapmaya uğraşıyorum.
Bu akşam herkes gülümsüyor.
Hollywood partisi!
Herkes…
Bir anda bütün dünyan bu insanlardan ibaret oluyor.
Fleet Sokağı'nın canavar babası.
Sakın bana yaklaşma
Yaklaşırsan keserim
-Sesli mi çekiyorsun? -Evet.
-Video mu? Fotoğraf mı? -Hayır, değil.
-Güzel cihaz. -Sağ ol.
İşte McKenzie'ler! Yan yanalar. Kadrajı genişlettim.
Fiyatta anlaşırsak yan yana geliriz.
-Evet. -Üzgünüm.
SCTV büyük sükse yaptı.
Senaryo dalında Emmy aldık.
Olağanüstüydü.
Meslek hayatımız hızla özel hayatımızın yerini aldı.
Bu, kelimenin tam anlamıyla doğru.
Nancy'yle 22 Aralık'ta Toronto'da evlendik.
Beş gün sonra Andrea, Nancy'nin abisi Bob'la evlendi.
O grubun en güçlü yanı çok yakın arkadaş olmalarıydı.
Hatta bazıları akrabaydı.
Tüm tatilleri birlikte geçirirdik.
Müthiş bir tempo vardı ve kimse "Bir yerlere gelecek miyim?"
"O ne olacak?" diye düşünmezdi.
Hiç böyle bir şey hatırlamıyorum.
Bu ücretli mi? Ödeme garantisiz oynamam.
Keser misin lütfen?
Epey sağlam bir ekip. Godspell ve Second City'den.
Selam Harold.
Oldukları gibilerdi.
Arkadaş ortamındaymış gibi şakalaşıyorlardı.
Nancy'yle Toronto'da aynı sokakta büyüdük.
Nancy'nin adını ilk kez abimden ve onun fırlama arkadaşlarından duymuştum.
Onun güzelliği karşısında hepsinin ağzının suyu akıyordu.
Önceden çok iyi arkadaştık.
Ama ben Eugene'le çıkmaya başlayınca bir aile olduk.
Merhaba canım. Nasılsın?
-Çekiyor mu? -Evet.
Harika bir sabah geçirdik.
Bazı ilişkiler gittikçe daha da güçlenir.
Neye uğradığımızı şaşırdık, çocuk sahibi olamıyorduk.
Bu…
Aklımızın ucundan geçmemişti.
Nancy'ye endometriozis teşhisi kondu. İlaç kullanması gerekti.
Duygular tavan yapıyor tabii.
Bir akşam temizlik yapıyordu. Fıstık ezmeli tost yapmıştım.
"Bak, tostu temizlerken
tezgâhtaki fıstık ezmesini silmen gerekiyor" dedi.
"Tamam, ilaçları bırakıyorsun. Bir bebek evlat edineceğiz" dedim.
"Olur mu?" filan dedi.
İlaçları bıraktı. Katherine'i evlat edindik.
Sonra Oliver geldi. Sonra da Henry.
Ah canım bebeğim. Bebeğimi öpmeliyim. Bir saniye.
Babalığı son derece samimi.
Sanki bunun için yaratılmış.
Eşimden sonraki en yakın arkadaşım.
Nefes alır gibi içten ve doğal yapıyor bunu.
Babalığı o kadar çok seviyor.
SCTV'den ayrılmayı düşünmüyordum.
Ama iptal edildi.
Sonra bir telefon geldi.
"Saturday Night Live'a katılmanı istiyoruz"
Saturday Night Live'ın konukları
Julia Louis-Dreyfus,
Harry Shearer,
Martin Short.
İlk iki skeçte Harry Shearer'la çalıştım.
Hiç kolay olmayacak.
-Yüzme bilmiyorum. -O yüzme bilmiyor.
O yüzden tabii ki kimse elimize altın madalya tutuşturmayacak,
zaten 88 Olimpiyatları'nda henüz erkekler senkronize yüzme dalı yok.
Sorun değil, zamana ihtiyacımız var.
Çünkü o kadar iyi yüzemiyorum.
Sonraki skecimiz ise "Zengin ve Ünlülerin Akrabalarının Yaşamı"ydı.
…New York'un yeşil kültürel mozaiği Central Park'ta
Katharine Hepburn'ün üçüncü kuşak kuzeni Nelson'ın sosisli standı bulunuyor.
Kendisiyle bir araya geldik.
İletişimimiz yok. Hiç olmadı.
Mektup yazdım, aradım,
bazen isim vermeden aradım ama yüzüme kapattı.
Bir defasında buraya uğradı.
"Kate, beni tanımadın mı?" diye sordum.
Bana bakıp "Biraz daha hardal lütfen" dedi.
İlk programdan sonra menajerim gelip şöyle dedi,
"İşte şimdi değerin yüzde 3.000 arttı."
Şahane bir yıldı ama çok yorucu olduğunu hatırlıyorum.
Saturday Night Live yoğun, uzun soluklu bir programdı,
özellikle de yazıp oynuyorsanız.
Mike, Dick Blasucci, Paul Flaherty ve kayıt alan bir teyple yazmayı severdim.
Kalkıp doğaçlama yapardım.
SNL'deyken ofiste tek başımaydım.
-Nefret ediyordun. -Evet.
Dick Ebersol'ın ofisine gidip "İstifa etmek istiyorum" dedim.
"Bak, öncelikle bir sözleşmen var
ama senin gibi iyi bir adam bırakmak istiyorsa
burası epey zor bir yer demek ki" dedi.
"Ama şöyle yapalım,
Noel'de hâlâ böyle hissedersen sözleşmeni feshederim."
Çünkü sonradan söylediği üzere,
Noel'e kadar tünelin ucundaki ışığı göreceğimi
ve işi haftalık tempoda yürütmeyi öğreneceğimi biliyordu.
-Savunmaya geçmiş gibisin. -Savunmaya geçmedim. Geçen sensin.
Niye hep karşıdaki savunmaya geçiyor?
Hiç kendine bunu sordun mu? Sorsana.
Aralarında insani bir bağ kurup onlara derinlik katarsan
o zaman yürür gidersin.
Bay Thurm, bizimle konuşmayı kabul ettiğiniz için sağ olun.
Ne demek istiyorsunuz?
Bay Thurm, bildiğiniz gibi sizi eleştiren pek çok kişi var…
Hayır, yok.
Böyle bir karakteri nasıl yarattın? Son derece orijinal.
O yıl SNL'de Marion Siebert adında bir makyaj sanatçısı vardı.
Ömrünüzde görebileceğiniz en savunmacı tipti.
Sandalyesine oturdum.
Pudra sürerken "Bana bak" dedi.
"Yüzünde orantısızlık var. Zorlanıyorum."
Pudra sürüyordu.
"Biraz solgunum, değil mi Marion?" dedim.
"Biliyorum. Bilmediğimi mi sanıyorsun? Makyözüm ben. Bilirim" dedi.
-Harry Shearer "O karakteri yap" dedi. -"Ama o da orada olacak" dedim.
"Eğlenceli kısmı da bu" dedi, sonra…
Skeci her yaptığımızda anlayacak diye korkuyordum.
Biliyorum. Neden bilmeyeyim ki? Benim şirketim. Gayet farkındayım.
Sorun bende mi?
Onda, değil mi?
Son ana kadar öğrenmedi.
Asistanı kapanış partisinde sarhoştu.
"Nathan Thurm'ün kim olduğunu bilmiyor musun?
Salak mısın sen?
Nathan Thurm sensin!"
"Biliyorum. Bilmediğimi mi sanıyorsun? Biliyorum" dedi.
-SNL'e dönecek misin peki? -Hayır.
-Dönmeyeceğim. -Neden?
Çünkü çok zor bir program ve tam konsantrasyon gerektiriyor.
Yani yılın büyük kısmını ailenizden ayrı geçirmeniz gerekiyor.
Merhaba annecik.
Merhaba babacık.
Şu kalçaları gördün mü?
…evim Yarınlar umurumda değil
Küçük evimi seviyorum Burası Toronto
Indian Sokağı 590 numaraya hoş geldiniz.
Bu da Martin Short'un eşi.
Tartışmaların ortasındaki kadın.
Nancy Dolman.
Ya da diğer adıyla…
Dolman Düşesi.
Martin Short.
Ortadaki o.
Bu fotoğrafta Martin dokuz yaşında.
Burada soldan ikinci Martin.
Martin, bir kurutma bezi kapıp bana yardım eder misin?
Bu da 1963 yazında, biraz daha kilolu bir Martin Short.
O evde çok yoğun bir sevgi vardı.
Beş kardeşin en küçüğüydüm ve herkes çok komikti.
Annem, babam, çocukları, herkes komikti ve dünyam buydu.
Kayıt yapardık.
İyi günler ve iyi akşamlar sayın seyirciler.
Piyanonun başına geçip birbirimizle alay ederdik.
Nora, hadi komiklik yap.
Benim ismim…
İsmine gülen oluyor mu?
İsimle güldüremeyeceğini niye kabullenmiyorsun?
Soyadımı söyleyeyim.
Komik olabilir.
Jenny Cardinal.
Güldürdüm!
Evimizde söz özgürlüğü vardı.
Babana cevap verebilirdin, o da İrlandalı zekâsıyla seni alt ederdi.
Mikrofonu sen al baba.
Mikrofonu al.
Al. Bir şarkı söyle.
Baba, çocuk delirmeden bir şarkı söyler misin?
Bir gün gelecek
Gençlik göçüp gidecek
Herkes "Seni seviyorum" diyecek
Şimdi Hamilton Filarmoni Orkestrası'nın başkemancısı Olive Short'la tanışalım.
Kendisi ayrıca Stelco, vidalı ürünler genel satış müdürü C.P. Short'un eşidir.
O, Kuzey Amerika'nın ilk kadın başkemancısıydı.
1952'den 1962'ye kadar Hamilton Filarmoni'de çalmıştı.
OLIVE SHORT'UN RADYO YAYINI
Annem dünya tatlısı bir insandı.
Babam ise sert mizaçlıydı.
Bence her ailede
bir tane ayakları yere basan, tatlı, melek gibi biri varsa,
ister anne ister baba, bu her şeyi dengeler.
Üç abin, bir ablan vardı, değil mi?
Üç abi, bir abla.
Abin David'e çok düşkündün, değil mi?
Evet, kahramanımdı.
-Kahramanındı. Niye? -Evet.
Çünkü en büyük abimdi ve olağanüstü bir insandı.
Ben 12 yaşındayken öldü, bazen bu durum efsaneye dönüşür
ama bu örnekte efsane statüsü sahiden hak edilmişti.
David yakışıklıydı.
Komikti.
Çok tatlıydı, acayip tatlıydı ve çok sevilirdi.
Trompet çalardı, havalı biriydi.
Benden 14 yaş büyüktü.
Genellikle sabahın dördünde eve gelirdi.
Saat 07.30 olunca odasına giderdim.
19 yaşında birçok genç "Defol. Uyuyorum" derdi.
David beni yatağına alırdı.
Dev rolü yapardı.
Ben yastığını çalmaya çalışırdım.
Dev ise uyurdu, böylece David uyumaya devam edebilirdi.
Ama yastığın tam ucunu kurtarmışken kolunu üzerime atardı
ve dev beni yakalardı.
Böyle biriydi.
Bir gün Wanakita kampındaydım.
Depresif bir hâlde uyandığımı hatırlıyorum.
Danışman, "Abin kaza geçirmiş" dedi.
"Kazada ölmüş" dedi. Aynen böyle söyledi.
"O iyi mi?" dedim.
"Hayır, ölmüş."
Hiçbir şeyin anlamı kalmamıştı.
Sonra bir rüya gördüm.
Şu an hâlâ gözümün önünde, renkli filmler gibi bir rüya.
Ormanda bir derenin kenarında oturuyordum ve David çıkageldi.
Çok yakışıklıydı.
Üzerinde güzel bir Ban-Lon gömlek vardı.
Ve dedi ki,
"Ben iyiyim. Her şey harika. Yakında görüşürüz."
Uyandım.
Üzerimden bir yük kalkmıştı.
Cenazede annemi öksürük tuttu. Öksürmeye başladı.
1957'de meme kanseri geçirmiş ama benim haberim yoktu.
O senenin sonunda sağlığı gitgide kötüleşti.
Nora, Kaliforniya'da hemşirelik yaptığını anlatmıştı.
Annemin durumu kötüleşince ona bakmak için geri dönmüş.
Doktor, "Üç ay ömrün kaldı" dediğinde Nora odadaymış.
Doktor gittikten sonra annem şöyle demiş, "Olmaz. Büyütecek bir çocuğum daha var."
Nora'ya "Üzümleri ver" demiş.
Bu, ailemizde cesaretin sembolü oldu. "Üzümleri ver."
Sonra eve geldi
ve mucizevi, açıklanamaz bir iyileşme dönemine girdi.
İki yıl boyunca sağlığı yerindeydi.
Ama ben 13'üncü sınıftayken vefat etti.
Annem ölünce babamın sağlığı hızla bozuldu.
Peş peşe gelen kalp krizleri onu bitirdi.
Girdiği her ortamda ağırlığını belli eden babam
gittikçe daha da sessizleşti.
İkimiz beş hafta boyunca gemiyle dünyayı gezdik.
İrlanda'dayken bile kardeşlerini görmek istemedi
çünkü durumu iyi değildi.
Damar sertliği vardı.
Cin ve zencefil içerdi
ama onu götüren her gün içtiği iki paket sigaraydı.
Genç yaşta acılarla baş ettin.
-Evet. -Abini kaybettin. Öldü.
12 yaşında abim David'i kaybettim.
18'imde annemi, 20 yaşımda babamı kaybettim.
Zor. Üstelik ailenin en küçüğüsün.
Hangi yaşta olursan ol
aileden birini kaybedince bir seçeneğin oluyor.
"Bunu nasıl göğüsleyeceğim?"
-Bu bir hayat dersi. -Evet.
Yıkılacak mıyım? Temelli pes mi edeceğim?
Yoksa hayatın kısa olduğunu anlayıp bir kadeh şarap eşliğinde
gülüp eğlenmeyi, bu insanların kıymetini bilmeyi
ve onları asla unutmamayı mı seçeceğim?
İşin sırrı burada.
Hayatından çıkmalarına izin vermezsen hep yanında olurlar.
Çünkü sen de onlara katılacaksın.
Aile fertlerim hâlâ birbirlerine çok düşkün.
Sanırım babama en çok benzeyen Mike amcam.
Birlikte uzun süre çalıştılar.
Brian amca ve Nora hala daha benzer. Annelerine çekmişler, daha tatlılar.
Kahkahalar ve espriler hiçbir zaman eksik olmaz.
Sence ailenin en sert mizaçlısı kim?
Sensin. Buna herkes katılacaktır.
-Bir an bile tereddüt etmedin. -Katiyen.
-Nora'ya sorsan "Michael" der. -Ama Nora'nın sözüne güvenilmez.
-Brian da aynısını söyler. -Ona da güvenilmez.
Tamam, kimseye güvenilmez ama cevap şu,
babamıza en çok sen benziyorsun ve herkes bu konuda hemfikir.
Dördümüz buluşuruz.
Eğleniriz, rom ve kola içeriz,
güleriz, birbirimize hakaret ederiz ve hiçbir şey değişmez.
Çok yakın bir aileyiz.
"Hayatın neşesini korumak" derdik buna.
Olay buydu.
Bazen bunu yapmak zor oluyor.
Ama bunu sürdürebilenlere hayran kalmamak elde değil.
Bence insanlar Marty'yi bu yüzden çok seviyor
çünkü hayatın neşesini hep korumaya çalışıyor.
-Çektin mi? -Evet, biz dört Short'uz.
Toplu sarılma.
Yıllar sonra yeniden kavuştuk Ken.
-O ne yapıyor? -Bilmem.
-Toplu sarılma! -Toplu sarılma!
Hepimiz aynı rahimden çıktık.
-Toplu sarılma! -Toplu sarılma!
Bir zamanlar beştik, şimdi dört kaldık.
-Toplu sarılma! -Hüzün…
Sekiz kötü yıl geçirdik.
-İyi bir sekiz yıl değildi. -Evet.
-Cenaze evi sık arananlardaydı. -Evet.
-Ama o yıllarda güldüğümüz de oldu. -Evet.
Önemli olan da bu.
Şu sohbet duvarını aşmakta zorlanıyoruz Larry.
-Steve yemeğe gelebilir. -Tamam.
Pekâlâ, sana kahve yapayım.
11, 12.
13.
Kahve koyarken Richard Burton taklidi yapacağım.
Hazır mısın?
Tanrı aşkına, kralların ölümü üzerine hazin öyküler anlatalım.
Kimisi tahttan indirildi, kimisi savaşta öldü,
kimisi eşleri tarafından zehirlendi, hepsi öldürüldü.
Hazırım Lawrence.
Kahvene ne koyayım? Hardal?
Birkaç yıl önce buraya geldiğinde SCTV'den yeni ayrılmıştın.
Saturday Night Live'a geçtin.
Son üç dört gelişinde artık başrolsün. Büyük bütçeli filmlerde oynuyorsun.
-Güzel bir olay. -Evet, güzel.
Gerçi bir gün bitebileceğini de düşünmüyor değilim.
ÜÇ KABADAYI 1986
Oynadığım ilk film Üç Kabadayı'ydı.
Rollerimiz eşitti ama onlar büyük yıldızlardı.
-Ben Lucky Day. -Ben Ned Nederlander.
Ben de Dusty Bottoms. Birlikte…
-Üç Kabadayı'yız! -Üç Kabadayı'yız!
Marty'yi takip ediyordum. Bana göre o tanınmış biriydi.
Kendine hep "Dandik Kabadayı" der.
Bilmeyen izleyiciler için isimlerimizi söyleyelim.
Martin Short.
Mizah bizi çabucak kaynaştırdı.
Demin birlikte çektiğimiz sahne müthişti.
Olağanüstüydü. Sebebini söyleyeyim.
Çünkü geri planda kalmayı başardın, göze batmadın ve komik olmaya çalışmadın.
Benimle sahne çekerken bunu yapman çok önemli.
Çünkü komik olmaya çalışırsan seyirci senden nefret eder.
Çünkü ekranda ben olacağım ve auramın yayılacağını bilecekler.
Komedi aurama asla müdahale etmemelisin.
Chevy'yle çekim yaparken abartılı oynamalısın.
-Rol çalayım. -Rol çal, abart, sahneyi ele geçir.
-Benimle ne yapacakmışsın? -Ufak oyna, geri planda kal.
Chevy'yle…
-Abart, abart, abart. -Mükemmel. Harika.
-Sağ ol Steve. -Ne demek.
-Çok hoş. Sağ ol. -Önemli değil.
Bolca Scrabble oynardık.
Chevy'ye şöyle bir not vermiştim,
"E ya da Q harfi karşılığında karım Nancy'yle yatabilirsin."
Chevy tam da böyle şeyleri komik bulurdu.
"Seni alırım, her gün işe beraber gideriz" dedi.
Çok kısa sürede hepimiz kaynaştık.
Bazen hayatta yeşil ışığa denk gelirsin.
Bazen de sebepsiz yere kırmızı yanar.
O kadar kötü bir şey var mı?
Üç Kabadayı'yı tavsiye edemem.
Üç Kabadayı ilk hafta Altın Çocuk'un hemen ardından ikinciydi.
Ama film özellikle 40'lı yaşlarındaki erkekler arasında kült hâline geldi.
Başarısızlıklara bakışı epey ilginç. Aslında…
Lorne, Steve ve Marty'ye Üç Kabadayı konusunu açarsanız
filmin beğenildiğini yeni kabul ettiklerini görürsünüz.
Marty'ye filmi çok sevdiğimi ilk söylediğimde
hemen "Evet ama gişede çakıldı. Altın Çocuk'a yenildi" dedi.
Justin Timberlake ona filmin değerinden bahsettiğinde
yavaş yavaş dank etmeye başladı.
"Dinle, Altın Çocuk'a yenildiğini biz hatırlamıyoruz.
Bunun iyi bir film olduğunu kabul etmeni istiyoruz."
Ama o zamanlar kimse Marty Short'a film yıldızı demiyordu.
Sonra İçimde Biri Var'ı çektik. Çok iyi bir filmdir.
İÇİMDE BİRİ VAR 1987
Ön gösterimde çok başarılıydı.
-Deneyden haberin yok mu? -Ne deneyi?
Küçültüldüm.
Bir laboratuvar tavşanının bedenine enjekte edilecektim
ama bir şekilde senin bedenine girdim.
Kimse İçimde Biri Var'ı izlemeye gitmedi.
Cross My Heart'ı çektik.
Bundan sonra çıkacağın beş erkek benden kötü çıkarsa beni arar mısın?
Hayır, sanmıyorum.
O filmin hasılatı da pek parlak sayılmaz.
Bir grup insanla üç ay boyunca film çekiyorsun,
bir daha onları görmüyorsun.
Sen idari yapımcıyken ortak bir karar almıştık.
İlişkimizi sürdürmeyi seçmiştik.
O 40 yıl önceydi.
İnsanlar ömür boyu pişmanlıklar duyar ama sende öyle bir şey sezmedim.
Yok, ben Sinatra'nın şarkı sözünü şiar edinmişimdir.
Pişmanlıklarım oldu Ama bahsetmeye değmeyecek kadar az
Benim felsefem de bu.
"Tavukları besliyorum ve yumurtaları topluyorum."
Büyük gemi.
-Büyük gemi mi? -Evet.
Sesini mi duydun?
-Duydum. -Ya.
1987'de Nancy'yle ev almıştık.
Oynayacağım iki filmden gelecek paraya güveniyordum.
Kredi sözleşmesini imzaladım ve filmlerden biri iptal oldu.
"Bunu hak etmiyorum" dedim.
"37 yaşındayım. Salonumdan denizi görmeyi hak etmiyorum."
Nancy'ye "Ya bu evi elimizde tutamazsak?" dedim.
"Ya bu düzeni sürdüremezsek?"
"O zaman taşınırız" dedi.
"Asıl olay biziz" yani. Ailemiz.
Kariyerinde de gördüğünüz gibi bir şeyde başarısız oluyor.
Üzgünüm ama gerçek bu.
Ertesi gün hemen kolları sıvayıp başka bir şey buluyor.
1992'de Bernadette Peters'la ilk Broadway müzikalimi yaptım.
-Paula -Bu isme aşinayım
Paula'ya deli oluyorum
Adımı söylediğinde içim titriyor
Kamera karşısında iyi bir iş çıkarmaktan büyük haz alıyorum.
Ama açılış gecesinde sahnede olmak ve büyük bir gösteriyi bitirip
seyircinin alkışlarını duymak gerçekten film gibi.
Kuyruk acın var Devasa bir gökdelen kadar
Nasıl Broadway şovun oldu? Nasıl oldu bu?
San Juan'da bir film çekiyordum.
O nasıl oldu?
Şarkı söylüyorum ama komedyenim.
Komedi şarkıcısıysan ciddi bir şarkıcı olamazsın.
Çünkü insanlar kafana kum torbası düşmesini bekler.
Şarkı söyleyebildiğini bilmiyordum.
-Ben de bilmiyordum. -Ben de.
Ben hep biliyordum. Dünya bu gece öğreniyor.
Hayatın değişecek.
Hep gerçekleştirmek istediğim bir hayaldi.
Bence her oyuncu New York'ta sahne deneyimi yaşamalı.
-Yoksa kariyerinde doyuma ulaşmaz. -Evet.
TONY ÖDÜLLERİ EN İYİ MÜZİKAL BAŞROLÜ
Teşekkür borçlu olduğum çok fazla insan var
ama aslında her şeyi tek başıma yaptım.
Steve Martin'le birlikte rol aldığı yeni filmi Gelinin Babası vizyona girdi.
Martin…
İnsanlar bu filmde devleştiğini, rol çaldığını söylüyor.
Hayır, öyle olduğunu söyleyemem ama çok komik bir film.
Gelinin Babası'nı nasıl tanımlarsın?
Bence dokunaklı bir film.
Aslında komedi filmi ama içinde duygusal sahneler var.
Hem ince espriler var hem de kaba mizah var.
Merhaba!
Beklettiğim için üzgünüm. Ben Franck. Memnun oldum.
Aşırıya kaçıp da başarılı olabilmenin bir örneği daha.
Franck, Steve Martin'in bu sürece ne kadar yabancılaştığını simgeliyordu.
Sorunumuz var. Hanck tavuk hazırlamak istemiyor.
Ne istemiyor?
Kimberly Williams ve Diane onu anlayabiliyordu.
Ben anlayamıyordum.
Ama hangi boyutta? Ne ölçüde?
Başla.
Henüz listeyi hazırlamadınız
ama 6 Ocak'ta evde düğün istediğinizi biliyorsunuz.
Yapımcılar bu karakterden çekiniyordu.
Henüz liste yapmadınız ama 6 Ocak'ta evde düğün istiyorsunuz.
Sürekli dozunu azalttık.
Henüz liste yapmadınız ama 6 Ocak'ta evde düğün istiyorsunuz, değil mi?
Steve'in "Şaka yapmıyorum. Onu iyi anlıyorum" dediğini hatırlıyorum.
Lütfen yanlış anlamayın ama 90'lara hoş geldiniz.
Ne dediğin anlaşılmıyor. Konuşurken bir şey diyor musun?
Charles'a "Burada olmak harika" dedim.
Kravat sana çok yakışmış.
O renk kravat takmazdım ama gömlek güzel.
Anladım.
Steve gelinin babasını oynuyor.
Steve'i benden daha mı çok seviyorsun?
Şunu söyleyeyim.
Şimdi söyleyeceğim şey sığ gelebilir ama öyle algılanmamalı,
aksi hâlde yanlış anlaşılmışımdır.
Steve'in bana senden daha fazla faydası dokunur.
Bir dakikalığına insan evladı gibi davranabilir misin?
Bana insan gibi bak.
Birkaç saniyeden fazla yapamıyorsun. İnsan evladı gibi bak!
Benimle alay etme. Seni o uçağa geri bindiririm.
Anladın mı?
Seni sevdiğimi anladım.
10 yaşında bir çocuğu 40 yaşında oynadım.
Marty Short büyük bir oyuncu.
Komik tiplemeleri oynadığı için değeri pek bilinmiyor
ama komik tiplemeleri oynamak kolay değil, daha zor.
Oyunculuk yapan bir komedyen misin yoksa komedi seven bir oyuncu mu?
Sanırım komedi yapan bir oyuncuyum
ya da her ne iş olursa.
Ünlü bir psikolog için fazla sabırsızsın.
Kendi bildiğim gibi anlatmama izin ver. Sağ ol, harika olur.
Bir filmi sizin için cazip kılan nedir?
Para değil…
Evet, para.
Kamerayı alabilir miyim?
KAPTAN RON 1992
Tabii patron.
Kariyerimin %90'ından fazlası tam anlamıyla ticari bir fiyaskoydu.
Ama çarkı döndürmeye yetecek kadar başarılı işte yer aldım.
Düşüncelerimizi okuyabiliyorlar mı?
Seni tanımıyorum. İşlerini bilmiyorum.
Ama bence çok yetenekli bir delikanlısın ve bu konularda hiç yanılmam.
Hiç büyük planlar yapmadım.
Ticari zekâsı olan biri de sayılmam.
Adi herif.
Efendim?
Birçok kez çuvalladım
ama hiç aynaya bakıp da "Yetersizim. Boyumun ölçüsünü aldım" demedim.
Sen aslında bir istismarcısın.
İnsanlar bununla yüzleşmeni isteyecek.
Aksi takdirde…
Sen nesin Mitch?
Bence birinin "O filmi çekmek kâbus gibiydi" demesi saçmalık.
"O filmden nefret ettim ama lütfen başarılı olsun."
Eğer tek başarı kriterin gişeyse o iş çok zor.
Asıl ruhunu doyuracak olan o işi yapma sürecinin kendisidir.
Yaratıcı mıydı? Eğlenceli miydi? Keyifli yemekler yediniz mi?
Arkadaşlık güzel miydi?
O ne?
Bu gece eğlence var!
Yaptığım bir kahvaltının mizansenini yapıyoruz.
Amma da acıkmışım.
Açlıktan ölüyormuşum.
Vay canına.
Enfes.
21 HAZİRAN 1993
Snug Harbour'dayız.
Yaz mevsiminin ilk votka toniğini içiyorum.
Gördüğünüz gibi bugün yazın ilk günü.
Dedim ki…
Dedim ki bugün yazın ilk günü Henry.
-Keyfin yerinde mi babacık? -Evet.
Kanada'daki o muhteşem kır evimizi…
Anne, sallanışıma bak.
…Nancy satın almıştı.
Ben görmemiştim bile.
Şunlar da çocuklar.
Marty'ye evi aldığını söylediğinde tezgâhın yanında duruyordum.
-"Nancy, Marty evi gördü mü?" dedim. -"Hayır, görmedi" dedi.
"Tanrım, bunu yapabilir miydim? Belki de yapmalıyım" diye düşündüm.
Nancy ne derse yapardım. Bu Nancy'nin karakteriydi.
"Larry, şunları alıp buraya getirir misin?"
"Tabii Nancy." O ne derse yapmaz mıydın?
Çok sevgi dolu bir otoritesi vardı.
Komik bir şey söyle.
Burada arkadaşlarla…
Öyle bir yer ki buraya geldiğinde
bir yıldır gelmemiş olsan da hep buradaymışsın gibi hissediyorsun.
Cennet diye bir yer varsa eğer
orası sonsuzluktaki en sevdiğin yer olmalı diye düşünürdüm.
İşte o yer burası.
Meg Kasdan şurada.
Bırak Ollie.
Selam Marty.
-Selam canım. Snug Harbour'a hoş geldin. -Sağ ol. Harika bir yer.
Ve tabii ki şurada da
Larry Kasdan var.
-Selam Marty. -Selam Larr.
Burası şahane. Bu muhteşem yer için seni tebrik ederim.
Teşekkürler. Cross My Heart olmasa alamazdım.
O zaman kısmen benim de payım var.
Oraya adım attığınız andan itibaren Marty'nin dünyasındasınız.
Affedersin Andrea.
-Ne oynuyorsunuz çocuklar? -Monopoly.
Burgerler barbeküde.
Catherine O'Hara'nın incelikle hazırladığı
bazı Kanada mahsulleri mutfakta doğranıyor.
Vay be.
Hoş geldin.
Bizi bu güzellikten mahrum etmediğin için sağ ol.
-Dole-Shore Malikânesi. -Snug Harbour.
Hakikaten güzel. Menajerin burada olduğunu biliyor mu?
Menajerim nerede olduğumla hiç ilgilenmiyor.
-Geldiğinden beri hiç turta yedin mi? -Bir sürü yedim.
-Benim… -Benimki belli olmuyor.
Size Jamaika'dan bulduğu bir içkiyi ikram eder.
Ting. Şimdi sana bir içki hazırlayacağım.
Doğru ya. Alkol sorunun var. Biraz daha koyalım.
Buz koyuyoruz.
Yıkanmayı gereksiz bulurum. Ellerimi uzun zamandır yıkamadım.
Sonra Ting'i açıyorsun.
Al bakalım.
Bu benim küçük kızım. Miniğim…
-Hadi Tom. -Tamam.
-Altmış… -73!
69! Yok, 65'miş!
Marty, fazla kilolarım ve ben.
Şeye vurma sakın…
Alo? Merhaba.
Evet, Snug 96 tayfası. Ne oldu hayatım?
Kasıklarım. Gece fazla zorladım herhâlde.
-Amanın. -Kız hazır.
Hollywood'un en çevresi geniş adamı.
En tepedekilerden tutun da tepenin en altına kadar herkesi tanır.
Hiç olmadığımız kadar mutluyuz.
Bu en büyük oğlumuz Tom.
Tom, ne zaman iş bulacaksın sen?
Hayır baba. Kanadaca kelimeler öğrendim.
Yine de onu seviyoruz.
Marty'yle tanıştığımızda kalkıp Tony Bennett taklidi yapmıştı.
"I Left My Heart in San Francisco"yu söylemişti.
Bu adamın peşini bırakmayacağımı
ve her fırsatta onunla takılacağımı işte o an anladım.
Tommy!
Şebekliklerini seviyorum.
Çocuklarımız aynı yaştaydı.
Büyük aile barbeküleri ve akşam yemekleri düzenlerdik.
Birlikte vakit geçirirdik
çünkü kim Marty'yle vakit geçirmek istemez ki?
-Kırmızı şarap isteyen var mı? -Ben isterim.
Hayatlarımızın benzer dönemindeydik.
-Öyleydik. -Evet.
-İşte Nancy Short. -Anneler Günü'n kutlu olsun.
Çok hayran olduğum bir annedir.
Bu da Oliver. Bay Henry Short.
Tom ile çok eskiden tanışıyoruz. Rita ve Kate de öyle.
Hepimizin çocukları yaşıttı. Bu önemli bir şeydi.
Genelde ona göre plan yapıyorduk.
"Bebeleri bir araya toplayalım da belki biraz sohbet ederiz."
Sanırım hepimizin toplamda 17 filan… Bir sürü çocuk vardı yani.
Onu bana ver.
Marty'nin nasıl biri olduğunu anlamak için çocuklarımın ona olan sevgisine bakın.
Çok küçük yaşlardan beri çocuklarım hep Marty'yle olmak istiyor,
akşam yemeğinde Marty'nin yanına oturup ona marifetlerini göstermek istiyorlardı.
-Bir saniye. Lucy, Ethel? -O benim!
Lucy! Ethel!
Ricky de aynısını yapmıştı.
Kimi sevmeliler tatlım?
Bugün doğum günüm, görmüyor musunuz?
Beni sevmeniz gerektiğini biliyorsunuz.
Aptal anne babanızı değil.
Tom ve Rita.
Sıkıcı!
Bir de Steven ve Kate. Onlar da hikâye.
Onun için aileden sonra gelen en önemli şey dostluktur.
Denge kurmanın pek de kolay olmadığı bir ilişkiden bahsediyoruz.
Ben erkeklerle, Steven da kadınlarla yakın arkadaştı.
Bu yüzden ilişki gayet…
Bununla ilgili bir film yapmamış mıydın Larry?
Marty! Hadi, bu dansı yapmalısın.
Şimdi şöyle…
Tom, Marty ve Walter arasındaki
esprili atışmalara asla ayak uyduramam.
Ben de çareyi kamerama sarılmakta buldum.
Bunlar son dalıştan kalan kanlı ayak izleri.
Şu kanıtlara bakın.
Marty ve Tom bir fikir buldu.
"Sonsuz Ölüm'deki o sahneyi yeniden çekelim."
Bu çok üzücü çünkü öldürüleceğiz.
Sadece kötü adamları vurmaya hazır ol.
Tek çıkış yolu var. Atlamalıyız bence.
-Biliyorum, vurulacağız. -Hadi o zaman.
-Önce ben atlarım. -Olmaz.
-O zaman sen atla. -Hayır!
-Derdin ne senin? -Yüzme bilmiyorum!
Deli misin? Suya çarpınca ölürsün muhtemelen.
Annem hep "Uçurumdan atlamak bir kutu çikolata gibidir" derdi.
-Ne çıkacağını bilemezsin. -Evet, haklısın.
-Hadi Forrest. -Yüzme bilmiyorum.
Çok komik.
Tanrı aşkına, zaten suya çarpınca öleceğiz.
Kahretsin!
-Kahretsin! -Kahretsin!
Jiminy Glick'le sohbet programımız başlıyor.
Bugün gerçek bir efsaneyle röportaj yapacağız.
Steven Spielberg bizimle. Hoş geldin.
-Merhaba Jiminy, hoş bulduk. -Oscar kazandın mı?
-Evet. -Nasıl?
Çok fazla film çektin. En iyisini ne zaman çekeceksin?
En iyisi derken?
Halkın beğeneceği bir şey.
Evet. İzlemek isterim çünkü yeteneklisin.
Jiminy Glick, kendi çapında bir efsane.
Sıradan röportajcıların çok ötesinde biri.
Kimsenin cevaplamak istemediği sorular sorar.
-Donut ister misin? -Çok isterim.
Aptal COVID! Buyur.
İşin esprisi, konuğu pek tanımayan kötü röportajcı tiplemesi.
Beni Michael Keaton'la karıştırıyorsun. O da çok iyi bir oyuncudur.
Aslında tarzlarınız çok farklı çünkü Keaton çok gerçekçi.
Sense "Ne dedin?" tarzı şeyler yapıyorsun.
Gerçi o da güzel. Bir saniye. Biri arıyor.
Alo?
Merhaba Dixie.
Karşısındakinin canını sıkacak olumsuz şeyleri korkusuzca söyleyebiliyor
ve konukları bunu gülerek karşılıyor.
Donuk bakışlarına aldanmayın, zihninin çarkları tıkır tıkır işliyor.
Çok ünlü birini bekliyordum
ama seni ağırlamak da harika Bill Hader.
-Yıldız ismine benzemiyor, değil mi? -Hayır.
-Leo DiCaprio'nun bir ağırlığı var. -Evet, doğru.
Bill Hader, cam temizlikçisi ismi gibi.
Marty'nin şov dünyası kariyerine nasıl baktığını gösteriyor.
-Film ne zaman çıkıyor? -11 Temmuz.
Seyahatte olacağım.
Çok fazla eleştiriliyorsun.
Bu tip yorumlarla nasıl başa çıkıyorsun Steve Martin?
Birçok kişi kötü yorum alıyor. Charlie Chaplin bile aldı.
Buster Keaton aldı.
Yo, hayır. Senin kadar kötü yorum almadı.
Güç sahibi aptallar beni hep büyülemiştir.
Gündüz kuşağını açıyorsun, programı olan biri var.
Asistanları var ve ter döküyorlar
çünkü şahsın ton balıklı sandviçi gecikmiş.
"Bu ne biçim ton balığı?"
Şahane. Sonra ararım.
-Merhaba Leah. Nasılsın? -Nasılsınız Bay Glick?
Sarı fosforlu kalemleri sevmem çünkü eğlenceli değiller.
Basın toplantılarına giden bir karakter yaratmak istedim.
Kör Talih diye bir film çektim.
Arı sokmasına alerjik reaksiyon gösteriyordum.
Nancy, "O kostümün içinde tanınmaz hâldesin" demişti.
Buna bayılmıştım.
Emmy Ödülleri yaklaşıyordu.
Selam, ben Jiminy Glick.
Jiminy Glick'in Lalawood'u.
Emmy Ödülleri'nde olduğum için çok heyecanlıyım.
Kimseye kendimi göstermeden gitmek istedim açıkçası.
Şeyle birlikteyim… John Legworth… Lig… Lock…
-John. -Lockwo…
-Sirklerde çalışmışsın. -Bir süre ucubelik yaptım.
Genelde tahta bacak takarlar ama istememişsin.
İstemedim. Sırık gibi bir ucubeyim ve…
Tadı güzelmiş. Üstünde ne var?
Seni tekrar görmek güzel. Biraz kilo vermişsin.
Her deliğimden liposuction yaptırdım.
Jiminy Glick tiplemesiyle sonsuza dek doğaçlama yapabilirdi bence.
Öyle değil mi?
-Sende farklı bir cevher var. -Evet.
Çok teşekkür ederim.
Kahkahanı duyunca bilemedim gerçi.
İnişleri ve çıkışları var.
Ama ne zaman dibe vursa
doğru kelimeyi bulmayı hep bilir.
Mesela "Kinko biloboe."
Bence hiç alakası yok.
Tam bir Dadaist mizah örneği. Külliyen saçmalık yani.
Kariyerimiz de böyle bir soytarının karşısında oturmaktan ibaret.
-Sağ ol. -Röportaj bitmiştir.
İnanmıyorum.
Bana yeni konuk bulun.
Gerçekten punk rock bir karakter.
Nazilerle ne derdin var?
Ne derdim mi var?
-Sürekli laf ediyorsun da… -Ne derdim mi var?
Nazileri hep eleştiriyorsun…
Yine Mel Brooks'un Nazileri eleştirme vakti gelmiş.
Manşet olmak istemiyorsun.
İstemiyorum ama evde otururken…
Evdeyken…
Ama Jiminy'nin çok ince bir tarafı da var.
O yumuşak tarafı, empatik tarafı ve bunların katmanları.
Jiminy'de komedinin her katmanı var.
Heyecanını sürekli diri tutmalısın.
"Bu benim için keyifli olacak. İşe başlamak için sabırsızlanıyorum.
Bu programı dostlarıma izletmek istiyorum" demelisin.
Çok keyifli bir röportajdı.
Hayatımda verdiğim en manyakça röportajdı bu.
2003 Noel'i.
14 yaşındaki Henry Short bu yıl ağacı süsledi.
Evet, güzel oldu.
-Böyle mi? -Evet.
Noel partilerimizde herkes performans sergiler.
Başka kimse var mı?
Marty bir yandan açılış gösterisini yapar,
sonra sanki yeterince kötü hissetmiyormuşsun gibi
senin performansını yorumlar.
Evde Tek Başına'yı hatırlayan?
Eminim başka filmleri de vardır.
Sayın seyirciler, Bay Danny Aykroyd.
Ben Glenn Frey, Eagles'ın en mutlusu.
Sally Field sayın seyirciler.
İşte böyle.
Karşınızda Sally Field.
İşte karşınızda en büyük ahmak. Steve Martin şarkı söyleyecek.
Biraz meşakkatliydi.
Bir keresinde altı ay boyunca banjoyla "Auld Lang Syne" çalıştım.
Söyleyecek bir şarkı bulmam lazım.
Normal insanlar gibi gidip peynirli makarna yiyemem.
Şan hocası tutmam lazım.
Noel partileri o kadar popüler oldu ki evleri yetmez oldu.
"Nancy, listeyi nasıl daraltacaksın?" diye sordum.
"Çocuklarımın adını bilmeyenler gelemez tatlım" dedi.
Fırtına yaklaşıyor.
Geliyor.
Duydun mu?
Çocukları alayım mı?
-Şu anda araba sürmek istemiyorum. -Tamam.
Arasan iyi olur.
-İstersen yemeği kulüpte yiyelim. -Olur.
-Tamam. Arayıp sorar mısın? -Amanın!
Yüce tanrım, bu ne?
-Ben… -Normalde böyle görünmüyorum.
-Nancy. -Telefona koş!
Bir terapist söylemişti, bazı çiftler direkt iletişim kurarmış.
Bazılarıysa bir şeyler üzerinden iletişim kurarmış.
İki iletişim şekli farklıymış.
Onlar böyle iletişim kuruyordu.
Nancy onun söylediği her şeyi çok komik bulurdu.
Ve bu çok samimi bir gülüştü.
Sanki karısı değil de eğlenen bir insan gülüyor gibiydi.
"O hikâyeyi tekrar anlat."
Onun en büyük hayranıydı.
Çektiği videoları izlemek insanı had safhada duygulandırıyor.
Kamera Nancy'nin ona bakışını
ve katıla katıla gülmesini çekiyor.
Onun egosunu tatmin etmek için değil, en iyisi olduğuna yürekten inandığı için.
Anne şu anda baba dansı yapıyor.
Senin gibi yapamıyorum. Öbürü nasıldı?
2007'de fıtık olduğunu düşünmüştü.
Gittiği doktor, "Bence de fıtık ama taratmamız lazım" dedi.
Yumurtalık kisti olduğu ortaya çıktı.
Tabii biri telefonu açıp National Enquirer'ı aramış.
Dergide haberi çıktı.
Menajerim Bernie Brillstein aradı, "Evlat, iki şey diyeceğim" dedi.
"Kötü haber, yazı üçüncü sayfada. İyi haber, fotoğraf çok güzel."
Birkaç gün sonra tarama yaptırdık. Kanser olduğu doğrulandı.
O sırada bir iş yapıyordu.
Aile, Nancy ve herkes şöyle dedi,
"Sırf bu yüzden işini bırakamazsın çünkü bu…
Bu hastalık vereceği zararı zaten verecek."
Ama bir ara gidip Damages'da rol almam gerekti.
Müvekkillerim suçsuz.
Kimse ne olduğunu bilmiyordu. Glenn, "Marty geldi!" diyordu.
"Evet, biraz soyunma odasına gitmem gerek" diyordum.
Kır evimize yemeğe geldiler.
Nancy "Yatak odasına gel, konuşalım" dedi.
Tabii ki Nancy'yle yatak odama gittim çünkü öyle istedi.
"Kanserim" dedi. Durumu anlattı.
"Tamam. Merak etme."
Bütün durumu anlattı. "Bilmeni istedim" dedi.
"Peki" dedim. Sonra yemeğe döndük.
İnsan iyileşeceğini umuyor.
Henüz işin başında ne olacağını bilmiyorduk.
Sonradan düzelmeyeceğini anladık.
Nancy'nin hakkını vermek lazım.
O her zamanki hâliyle korkusuzdu…
Onu tanırsın, azimliydi.
Savaşçıydı.
O kız ne istese yapabilirdi. Her şeyi.
Tutumu şöyleydi,
"Kanser misin nesin, ben hayatımı böyle yaşayacağım."
Çok acı çekmesine rağmen tenis oynuyordu.
Yazın Snug Harbour'daydım…
Eylül ayında öldüğü yaz oradaydım.
-Merhaba canım. -Selam bebeğim.
-Çok eğleniyoruz. -Harika.
Onun ruh hâline uymaya çalıştık. Tonu o belirledi, biz de uyduk.
Genelde pozitif biriydi.
Hastalanınca da "Bununla savaşabilirim" diye düşündü.
Bazen yeni bir kemoterapi kokteyline başlardı.
Herkese "İyileştim" derdi.
Bir gün internete girip hastalığı okudu ve sonra pişman oldu.
Öğrenmek istemiyordu.
Dermanı kalmayana dek devam etmek istiyordu.
Marty mükemmel bir eşti çünkü buna izin verdi.
Buna tanık olmak olağanüstüydü.
Şarkıyı söyle Nan.
Unutulmazsın
Her anlamda
Ve sonsuza dek
Öyle kalacaksın
Steve Martin, bir yıl önce vefat eden Nancy Short için bir melodi yazdı.
Bunu adadığım kişi arkadaşım Marty Short'un…
Pardon. Sorun değil. Kusura bakma.
Gel, çalayım sana.
Her ailede olduğu gibi
kayıplarla başa çıkmak hayatın en yalın gerçeği.
Hepimizin başına gelecek.
O ruhu yüceltmeli, yaşatmalı, unutulmasına izin vermemeliyiz.
Marty'yi Nancy'siz düşünemiyordum.
-Evet. -Onsuz nasıl devam edecekti?
Nasıl komedi yapabilecekti?
KAHKAHA EVİ
Önce kendini çocuklarına, ailesine adadı.
Sonra da kendini işine adadı.
Marty'ye baktım ve dedim ki,
"Yine aynı şeyi yaşıyor. Tanrım, adama bir nefes aldır."
Artık Nancy hakkında uzun uzun konuşuyoruz.
Ondan bahsetmekten kaçınmıyoruz.
Bazen telefonda konuşurken onunla fikir ayrılığı yaşıyoruz
ve "Nancy'yi ver" diyorum.
"Çünkü seninle aynı fikirde olmayacaktır."
Bu kaybı mizahla göğüsledi, gülecek bir şeyler bulmaya çalıştı.
Umarım herkese gülmenin önemini anlatırsın.
Ona destek olmaya çalıştım. İyi olup olmadıklarına baktım.
Merhaba video.
Toparlanmalarını bekledim.
Çok çalışıyordu.
Tatil vakti
Ne halt ediyorsun?
Projelerde yer alırken
genelde Nancy'den ayrı kaldığını paylaşmıştı.
Yani çalışmaya gittiğinde kaybı daha az hissediyordu.
Evde yalnız kalmaya kıyasla yani.
Sürekli seyahatte olmasa kim bilir ne olurdu.
Bence yıkılırsa Nancy'ye haksızlık ettiğini düşünürdü.
Onunla bir toplantı yapacaktık.
O sırada birkaç yıl önce eşini kaybettiğini bilmiyordum.
Bir insanın hayat arkadaşı gitmişti.
Lorne Michaels bu kaybı bana böyle açıklamıştı.
Şu aptal, seyircili sitcom'lardan birini yapmaya çalışıyordum
ama tuhaf bir tarzı vardı.
Neredeyse klişe ama aslında öyle olmayan bir projeydi.
Dekoratörüm feng shui istiyordu ama ben Wang Chung istedim.
O yaşıyor! O hayatta!
Bazen onun için yazardım.
"Bu çok aptalca" derdi.
"Çok aptalca bir şey yapmak çok zekice değil mi?" derdim.
"O zaman koca kırmızı bir peruk takıp dönüp durayım" derdi.
İçimden "Bunu yapar mısın?" derdim.
Yapmaya çalıştığım şeyi tam gerçekleştiremedim.
Eleştiriler ve reytingler kötüyken sanırım koridorda karşılaşmıştık.
Beni tuttu ve "John, bu işler böyle" dedi.
"Yüzde 98'i başarısız olur" dedi.
Bunu içtenlikle söyledi. "İşin doğası bu" dedi.
Hiçbiri tutmaz, sonra bir şey tutar.
Marty şu anda her zamankinden çok daha meşgul ve revaçta.
Dijital yayıncılık tarihine geçen bir işin mimarı oldu.
Steve'le birlikte çeşitli gösteriler yapmaya devam ediyor.
Zirvede kalma ya da ceplerini doldurma isteğinden
veya gündemde kalma isteğinden kaynaklanmıyor bu.
Hiçbiriyle alakası yok.
Marty bunu eğlenme fırsatını kaçırmamak için yapıyor.
Beni sevmeyi kesin!
Sağ olun. Bu haftanın konuk sunucusu Martin Short ben.
Ay, merhabalar.
Ben oyuncu, komedyen, hayırsever
ve ödüllü yetişkin filmleri yıldızı Martin Short.
Hep sorarlar, "Marty, bu enerjiyi nereden buluyorsun?"
Genelde onlara "Defol git başımdan! Sağ ol" derim.
Seni hoparlöre alıyorum.
-Öyle mi? -Millet, Steve Martin arıyor.
Merhaba Marty.
Merhaba Steve.
Seni ve birlikte takıldığın insanları sevmediğimi söylemek için aradım.
Bunu söylemek için mi aramak istedin?
Hayır, söylüyorum. Umarım kaydetmiyorsundur.
Hayır, katiyen kaydetmiyoruz.
-Yeter. Bu arada fena patladık. -Evet, patladık.
Biliyorum.
Sektörden olsun olmasın, herkes bilir ki
bir yıldır görüşmediğin bir dostunla bir araya geldiğinde
muhabbet yağ gibi akar.
O filmde ne yapmıştık?
-İşe yarar mı dersin? -Yaramak zorunda.
Bir komedi festivalinde birbirimizle söyleşi yaptık.
Bir sorum var.
Benim yapmadığım bir şey yapıyorsun. Taklit.
"Bir daha yapsak ya" dedik. Marty'nin tek kişilik gösterisi vardı.
Benim de grubumla sahne aldığım müzikli güldürü gösterim vardı.
"Belki birleştirmeyi deneriz" dedim.
Bu gösterinin adı "Para biriktirseydik burada olmazdık."
Marty ile turneye çıkmanın en güzel yanını söyleyeyim.
Paparazi yok.
Sahneye çıkıp gösteriye başlarken hiç endişeniz oluyor mu?
-Yok. -Yok.
Ne sıkıcı bir cevap.
Ben Marty'den daha heyecanlıyım. Marty aşırı rahat.
-Daha heyecanlı çünkü… -Önemsiyorum.
-Ben rahatım… Aynı espri. -Evet.
Steve önemsediği için büyük paralardan mahrum kaldım.
Steve'i düşündüğümde, ki onu sık düşünmem,
ama düşündüğümde
sana dair beni en çok şaşırtan şey
yakından acayip soluk tenli görünmen.
Sanki hayalet dadanmış gibi.
Anderson Cooper'ın yılbaşında donarak ölmüş hâli gibisin.
Laf sokma üzerine kurulu tarzımız var ya?
Bunu ilk çıkaran oydu.
Ben de "Bu eğlenceliymiş" dedim.
Ben de ona laf sokmayı öğrendim, o da bana yaptı.
Bu konuşma şeklimiz oldu.
Only Murders in the Building'e başladığımızda,
hiç tanımadığımız Selena'yla çalışırken fark ettim ki…
Marty'yle aramızda bir atışma muhabbeti var,
çekim aralarında birbirimize laf sokuyoruz filan.
Birkaç yıl geçti, Selena'nın da bunu yaptığını fark ettim.
-Buraya nasıl girdin? -Kapı açıktı.
Kapımı hiç kilitlemem.
-Çok saçma. -Komşuluk bu.
Binada bir katil yaşıyor ama sanırım yaşlı beyaz erkekler
sadece kolon kanseri ve toplumsal değişimden korkuyor.
Üzücü.
Marty, "Bunu yapabildiğimize inanamıyorum.
Komik insanlarla takılıp provalar sırasında gülebiliyorum" diyor.
Steve bunun özel bir an olduğunu düşünüyor.
Şimdi özelliği kaçtı.
Kendini de çek Marty.
-Elimle kapatmışım. -Kapatmışsın.
Bir espriyi kusursuz hâle getirmek için Marty ile üzerinde ince ince çalışırız.
Net olmasını isteriz.
Sonra o netlik içinde çeşitli varyasyonlar türetiriz.
Aman tanrım, Mayberry.
-Hiç fena değil. -Evet.
-Bir şey söylemek… -Mayberry, R.F.D.
"Aman tanrım, Opie" desen nasıl olur sence?
Ya da Richie Cunningham. Happy Days'deki karakteri.
Bence Ollie ve Ron-Ron esprin daha iyi. Şöyle derim.
Bu yüzden yıldızsın.
-Evet. -Tamam.
-Baştan alalım. -Ciddi misin?
-Ben bu zavallıyı düşünüyorum. -Maalesef.
Biliyorsun, hep arkadaş kalacağız.
İyiyim. Bana iltifat etmene gerek yok.
Özellikle de göz teması kurarken.
Menülerimizin arkasına geçsek?
İyi olabilir, tamam.
İçin rahatlayacaksa acil durumda aranacak kişim olabilirsin.
Birlikte kolonoskopi yaptırırız.
Bırakmayı düşünemem bile.
Hayatımın son gününde kendimi en iyi şekilde görmek isterim.
Marty bana tüm bu deneyimler sırasında duruşunu bozmamanın önemini gösterdi.
Marty bir yaşam profesörü.
Bu sektörde, komedi dünyasında ondan hızlısı yok.
Ondan zekisi, ondan komiği yok.
Doğuştan gelen bir bağ kurma becerisi var.
Neşe onun için değişmez bir değerdir.
Sabit bir değerdir. Işık hızı gibi.
Marty neşe hızında hareket eder.
Merhaba aşkım.
Ne muhteşem bir gün!
Michael ve Brian Short.
Su birikintilerine dikkat.
Evet, oyuncu takımı Snug Harbour'da.
Vay canına. Bir şey diyeyim mi? Çok etkilendim.
-Selam Marty. -Selam Andrea.
-Merhaba canım. -Merhaba canım.
Sen beni çekiyorsun, ben seni çekiyorum.
Bu bir basın toplantısı çocuklar.
Hepsi beni seviyor.
Ne yapıyorsun? O suratı mı yapıyorsun?
-Merhaba Danny. -Merhaba.
Selam Kaptan.
İşte muhteşem Catherine O'Hara. Yürü be yavrum.
Vay canına!
Selam dostum.
Dave, büyü artık.
-Andrea, annenin poposuna bak. -Kocaman.
Tatil nasıl geçiyor Stevie?
Hancı, şarap getir.
Galiba köpekler beni sevmiyor Marty. Sebebini bilmiyorum.
-Gerçekten mi? -Bence öyle.
Belki de… Bir bakayım.
Hadi bebeğim!
Şükran Günü'nüz kutlu olsun.
Yapma.
Merhaba anne.
Haberler bu kadar. Böyle işte. Sonra konuşuruz.
Ve…
O zaman görüşürüz.
-Mutlu musun babacık? -Evet.
Jiminy, pek çok kişiyle röportaj yaptın, herkesle.
Ama Martin Short'la röportaj yapmadın.
Hayır, onu ilginç bulmuyorum.
Ortada takdir edilecek bir sebep yokken takdir görmek için yırtınan
ve onaylanma meraklısı olan insanları rahatsız edici buluyorum.
Onunla ilgili bir belgesel çekiyorlarmış.
Herkesle ilgili belgesel çekiyorlar.
Dünyadan gelip geçmiş ne kadar insan varsa belgeselini çekiyorlar zaten.
Ben şöyle düşünüyorum. Bence Martin Short…
Adamın repertuvarında üç ses, iki saç modeli ve dört dans figürü var.
Bunlarla imparatorluk kurulmaz. O bir şekilde kurmuş gerçi.
Ama ben yutmam. Ondan hoşlanmıyorum.
SEVGİLİ CATHERINE O'HARA'NIN ANISINA
SEVGİLİ KATHERINE ELIZABETH SHORT'UN ANISINA
Alt yazı çevirmeni: Cem Arıkan