Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
CZĘŚĆ TYCH RZECZY WYDARZYŁA SIĘ NAPRAWDĘ
W 1986 roku w Meksyku panował kryzys.
Bezrobocie, niezadowolenie polityczne i wiele innych problemów.
Ale przez jeden miesiąc tamtego roku
mój kraj był centrum wszechświata.
...najlepsza gra mundialu.
Gol!
To tutaj odbył się najlepszy mundial w historii.
Meksyk 1986 był fenomenem kulturowym, wielkim świętem.
Zmienił piłkę nożną na zawsze.
Rosła liczba kibiców,
mecze były bardziej widowiskowe, a branża się rozwijała.
A wiecie, czyja to była zasługa?
Moja.
Ale nie znacie mnie.
Opowiedziano wam złą historię.
- ...od sędziego? - Nie obrażaj mnie.
Możemy się wymieniać informacjami,
ale jeśli dochodzą do tego przekręty, to już co innego.
To dla mnie świętość.
Boisko jest święte. Jedenastu na jedenastu.
Nagrywaj.
Publikacje. To od nich...
Zaraz do tego wrócimy. Dzień dobry, szefie.
Cześć, José Ramón. Plotkujecie sobie?
O czymś ciekawym?
Nie, nagrywamy wywiad o naszych publikacjach.
Nie wiem, jakie informacje ci sprzedaje, ale nie płać mu za dużo.
Twój program i tak ma ograniczony budżet.
Mam robić nadgodziny? Jak się umówiliśmy?
Znowu chodzi panu o wykresy, prawda?
Mówiłem ci, że jeśli je dodasz, ludzie tego nie przeczytają.
Ale właśnie o to chodzi.
Skoro nie przeczytają artykułu, to skąd wezmą szczegóły?
Z wykresów.
Nikt nie czyta takich bzdur, de la Torre.
To tylko formalność. Przepisz go i się ze mną nie kłóć.
Dzień dobry.
Pani mąż jest w domu?
Nie.
A kim pan jest?
Jestem Hugo Sánchez.
Przepraszam, nie poznałam pana.
Przytył pan?
Jedzenie w Madrycie mi nie służy.
To...
co pana tu sprowadza?
Chcę...
strzelić gola.
Zapraszam. Spóźnił się pan na mecz.
- Nie wychodzi pan na boisko? - Najpierw muszę się rozgrzać.
Nie pozwolisz mi zdobyć punktów?
O nie!
Rozwalę ją.
- Należała do babci. - Naprawdę?
Chodź tutaj.
- Słuchaj... - Co?
Pojedziesz do ośrodka Club Med?
Cholera, ktoś znów zrezygnował?
Niektórzy ludzie lubią tracić pieniądze.
Który to?
Ten w Playa Blanca?
Tak.
Brzmi nieźle.
Kiedy?
Za dwa tygodnie.
Poważnie, Susana?
Miałaś naprawić ten prysznic.
Wiem. Zrobiłam to.
Wiadro?
Sam byś tego nie wymyślił.
No to jak?
Potwierdzić?
Pomysł mi się podoba.
Plaża.
- Słońce. - Z tobą.
Open bar.
- Kongi. - Okropne kongi.
Olejek kokosowy, który uwielbiasz we mnie wcierać.
Olejek kokosowy.
- Wiesz co? - Co?
Zostanę chwilę dłużej.
Co robisz?
- Hugo. - Co?
- Wynoś się.
- No weź. - Koniec meczu, Hugo.
- Przestań. - A rzuty karne?
Zawsze je przegrywasz. Spadaj.
- Suka z ciebie. - Idź już.
Nikt tak nie mówił, mamo.
Ale jeśli chcesz,
mogę mieszkać z Pauliną w tym domu.
Ten przeklęty Álvarez
kazał mi poprawić raporty kwartalne.
Trzy tygodnie zbierałem dane,
a ten dupek każe mi usunąć wykresy.
Gdyby to zależało od niego, nadal byłby 1970 rok.
- Tak się uwziąłeś na te wykresy? - Co?
To kwestia życia i śmierci.
To proste. Szefowi się nie podobają, więc je usuń.
Jeśli nie podoba ci się, jak cię traktują w FEMEXFUT, to odejdź.
- Tylko ci o tym mówię. - To mi nie mów.
Nie chcę tego słuchać. Jestem bardzo zmęczona.
Też miałam gówniany dzień, ale ci nie marudzę.
Biedactwo.
Pewnie miałaś bardzo ciężki dzień.
Od ilu lat znoszę twoje narzekanie?
Z uśmiechem.
- „Ta praca mnie przerasta. Nie dam rady”. - Czekaj.
Zwolnili całą księgowość i przekazali nam ich obowiązki.
Wiem, Beatriz. Mówiłaś mi to już 13 540 razy.
Ale wciąż tu jestem i nie marudzę.
Marudzisz od samego wejścia do domu.
Idę spać. Rano mam spotkanie.
Przeciętny w domu, przeciętny w pracy.
Ale w Kolumbii miało wydarzyć się coś,
co na zawsze mogło odmienić moje życie.
W Bogocie rośnie skala przemocy.
Dziś doszło do dwóch ataków, które sparaliżowały kraj.
Prezydent Belisario Betancur w odpowiedzi ogłosił...
Mistrzostwa świata w piłce nożnej w 1986 roku
nie odbędą się w Kolumbii.
Kolumbia ogłosiła, że nie zorganizuje mundialu.
Mówiłem wam.
Wiem, że mieliśmy gotowe dokumenty, żeby wysłać je do Bogoty,
ale takie życie.
- Trudno. - Cholera.
Kto go zorganizuje?
Musi być po tej stronie oceanu.
Czyli kto? Amerykanie?
Zgłosili się, ale wiecie, kto jeszcze chce?
Kto?
My, Meksykanie.
Dzwonił Cañedo. Właśnie to ogłosili.
Lecimy do Szwajcarii walczyć o mundial.
To chyba dobrze.
Wiesz, ile krajów organizowało mundial
dwa razy?
- Żaden. - Właśnie. Żaden.
Głupio tak jechać do FIF-y
i walczyć o mundial, który do nas nie należy.
Cañedo i Azcárraga myślą,
że jeśli FIFA dostanie od nas kasę, to mundial będzie nasz.
Ale to strata czasu.
Lecę do Szwajcarii.
Ale na wakacje.
Dajcie znać, komu przywieźć czekoladki.
Przełącz na telenowelę.
Chava!
Zaraz się zacznie.
- Kolego. - O co chodzi?
Co to za kobieta?
Kazała przełączyć na telenowelę. No bez jaj.
Włącz mecz. Zaraz druga połowa.
Teraz leci telenowela.
Gdzie jesteśmy?
No gdzie? W barze sportowym.
No tak, ale...
Ale co? Ja jej powiem. Zrobić to?
- Sam jej powiem. - Nie, Martín.
Już przełączam. Uspokój się.
„Uspokój się”. Bez jaj.
To mecz naszej reprezentacji.
Naszej reprezentacji!
A to jest bar sportowy.
To oglądaj go pan w domu.
Jestem w domu.
Chodziłem tutaj do liceum.
Przychodzę tutaj od 20 lat. Przepraszam pana.
Nie pan decyduje, co oglądamy.
Nikt nie ogląda meczu.
- Chce pani obejrzeć... Włącz telenowelę. - Przegrywają.
Podobno to bar telenowelowy.
Cholera, José Ramón. Ile informacji ci sprzedałem?
- Masz u mnie dług. - Wyciek to nie sprzedaż.
I już wiem, że Meksyk walczy o organizację mundialu.
Nie, to bomba, sensacja. Inaczej bym do ciebie nie dzwonił.
Robię to, bo się kumplujemy.
Z szacunku dam ci tę informację. To czyste złoto.
Wiesz co? Albo nieważne.
Dam ją Juanowi Dosalowi. Zaprosił mnie do programu.
Pójdziesz do konkurencji, dupku?
Nie dajesz mi wyboru, stary.
Nie chcę tego, ale zobacz, jak mnie traktujesz.
Posłuchaj.
Jak długo się znamy?
Ile to już lat, do cholery?
Dobra. Dam ci pięć minut.
- Przyjedź teraz. - Świetnie.
Idealnie.
Dokąd idziesz?
José Ramón Fernández przeprowadzi ze mną wywiad.
Akurat.
Zabierasz auto?
Jadę na aerobik.
- Cześć. - Ty? Teraz?
- Nie jest czwartek. - Wiem.
- Wychodzisz? - Tak.
Chciałem cię zaprosić...
- Ładna spódnica. - Dziękuję.
Nigdy nie malowałaś ust na czerwono.
Ładnie ci.
Chcę cię zaprosić...
Za dwie godziny mam wywiad w telewizji.
- Dlatego tak się wystroiłeś. - Byłaś kiedyś na planie? Dokąd idziesz?
Na kolację.
Na pewno nie na firmową.
Z koleżankami? Idziecie potem na tańce?
Martín, jesteś zazdrosny?
- Nie, coś ty. - Dziś miałeś spędzić czas z żoną.
Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Pięknie wyglądasz.
Idziesz na kolację z tym dzieciakiem?
Tak. Ma na imię Óscar.
Idziemy do Quetzal.
Jadę na wywiad.
Do José Ramóna Fernándeza.
- Super, sąsiedzie. - José Ramón to dziennikarz.
Wyjąłeś z auta moje getry?
- Tak. - Miałeś tego nie robić.
- Dobry wieczór. - Dobry. To twoja żona?
Jestem Susana spod szóstki. Pani mąż...
Martín, tak?
Dał mi numer do hydraulika, bo kapie mi woda.
- Sąsiadka od kapiącej wody. - Tak.
Ten hydraulik to oszust.
Prawda?
Tak.
- Dobra. Idziemy? - Chodźmy.
Dzięki, sąsiedzie. Miło było panią poznać.
Miguel, powodzenia na wywiadzie.
- Gdzie je położyłeś? - Co?
- Gdzie są moje getry? - W szufladzie.
Miałeś nie ruszać moich rzeczy. Spóźnię się.
Dobry wieczór. Witam w świecie sportu.
Mamy dziś dla was sensacyjną wiadomość.
Jest z nami Martín de la Torre.
Jeden z kluczowych pracowników FEMEXFUT.
Martín, wiemy, że Meksyk wykazał zainteresowanie
organizacją mundialu w 1986 roku, a naszym największym rywalem są USA.
Jaka będzie strategia federacji w FIF-ie?
W tym tkwi problem. Nie mamy strategii.
Chcę, żeby widzowie poznali prawdę.
FEMEXFUT nie wykazuje zainteresowania,
żeby sprowadzić mundial do Meksyku, co i tak nie jest łatwe.
To znaczy?
Brak zainteresowania i brak zaangażowania.
Nikt nie wierzy w możliwości Emilia Azcárragi.
Musiałem to powiedzieć.
Ale jeszcze gorszy jest brak zaufania w możliwości naszego kraju.
Bądźmy obiektywni.
Federacja przez lata zaniedbywała piłkę nożną.
Dobrze to ująłeś.
A to wszystko bierze się z góry.
Mówisz o Gustavie Álvarezie, prezesie FEMEXFUT?
To historyczna chwila.
FIFA zainteresowała się Meksykiem.
Ale najpierw musimy pozbyć się takich ludzi jak Álvarez
i jego świty miernych urzędników,
którzy zdegradowali piłkę nożną.
Rozpoczynasz kampanię?
Świetne pytanie.
Nie rozpoczynam. Kim jestem, żeby to robić?
Jestem tylko urzędnikiem, który chce poświęcić życie piłce nożnej.
Chcę pracować dla narodu, gdy ten mnie potrzebuje.
Słyszeliście.
Martín de la Torre publicznie skrytykował swojego szefa z FEMEXFUT.
Odważne stwierdzenie, Martín.
Wrócimy po przerwie.
Mówiłam, żebyś się zwolnił, a nie wojował w publicznej telewizji.
- Przejmuję kontrolę nad swoją karierą. - Jaką karierą, Martín?
Gdzie tyle zarobisz? Jesteś księgowym.
Jestem dyplomowanym księgowym. Mam karierę.
Praca, której nienawidzisz, nie jest karierą.
Masz poważny problem, Susana.
- Susana? - Nie wierzysz we mnie.
Myślisz, że jestem głupi.
Bo robisz głupie rzeczy.
Halo.
Tak, mieszka tutaj.
Dzwonię z biura pana Azcárragi.
Przepraszam, kogo?
- Jestem sekretarką pana Azcárragi. - Chwileczkę.
Sekretarka Emilia Azcárragi.
- Naprawdę? - Wiedziałam, że będą problemy.
Halo.
Pan de la Torre?
Dziękuję za zaproszenie.
Widzę, że sabotujesz swojego szefa,
ale wyjaśnij mi, dlaczego mam ci dać jego stanowisko.
No mów, draniu. Słucham.
Nie jest tajemnicą, że mamy kryzys w FEMEXFUT.
Proszę spojrzeć na dane.
Nie dostaliśmy się na mundial w 1974 roku. W 1978 byliśmy najsłabsi.
W 1982 znów nie pojechaliśmy.
Czy ja prosiłem o cholerny raport o stanie reprezentacji?
Nie.
Lubię ludzi z jajami,
a ty pokazałeś, że je masz, gdy skrytykowałeś swojego szefa.
Ale lubię też pomysłowych ludzi, więc o coś cię zapytam.
Jaki masz pomysł?
Wyobraźmy sobie, że futbol jest pana.
On jest mój, draniu.
Lojalność.
Ją oferuję.
Mówił pan, że jest żołnierzem PRI.
A ja chcę być pana żołnierzem.
Zrobię wszystko, żeby mundial odbył się w Meksyku.
Lojalność. Rozumiem. Taki masz pomysł?
Ja pierdolę.
Lojalność to minimum.
Zapytaj nielojalnych, jak ich traktuję.
Jeśli możesz dać tylko lojalność, to nie jesteś odpowiednią osobą.
Możesz wyjść.
Wyjdź, draniu.
Wie pan, ilu przewodniczących FIF-y pochodziło z Ameryki Łacińskiej?
Jeden. Havelange.
Właśnie.
Jak nim został?
Przepytujesz mnie?
Havelange dostał się do FIF-y, bo był sukinsynem.
Nie tylko.
Wie pan, co go rozsławiło? Mundial w 1970 roku i wygrana z Brazylią.
To go rozsławiło i dzięki temu dostał tę pracę.
Chcę tego samego.
Chcę zostać przewodniczącym FIF-y.
Proszę mianować mnie szefem FEMEXFUT, a sprowadzę mundial do Meksyku.
Może zainspiruje to naszych piłkarzy i zdobędą dla nas puchar.
Nie ma mowy.
Meksyk nie zdobędzie pucharu, grając nawet jedenastu na trzech.
Może mnie poniosło.
Ale żaden kraj
nie zorganizował mundialu dwa razy.
To nas rozsławi.
Najlepsza transmisja przez pana satelitę.
To nas rozsławi.
Pierwszy mundial prowadzony przez prywatną firmę.
Przejdziemy do historii. I chcę być wtedy obok pana.
Dobrze, że marzenia nic nie kosztują.
Chcesz posady Havelange’a dla rozgłosu i pieniędzy?
Żeby ludzie na ulicy robili sobie z tobą zdjęcia?
Otaczają mnie tacy jak ty.
Chcą, żeby ich kochać.
- Żeby mówić, że są ważni. - Tak.
Są bardzo dochodowi, prawda?
A to dlatego,
że wszystko, co pan ma, zawdzięcza pan im.
Z całym szacunkiem.
Masz jaja.
Słuchaj.
Jeśli mianuję cię szefem FEMEXFUT,
ale pojedziesz do FIF-y i nie dasz mi mundialu,
to dopilnuję, żeby nikt nigdy cię nie zatrudnił.
Twoje życie zmieni się w koszmar. Jasne?
- Jak słońce. - Dobrze. To bierz się do roboty.
Nie zawiodę pana.
Azcárraga zwolnił mnie przez ciebie, prawda, dupku?
Gratuluję.
Nic nie trwa wiecznie.
Nieprawda. Bo ja będę pracował, dupku.
Plakietka.
Pożałujesz tego, dupku.
Dzień dobry.
Przywróćmy godność tej federacji.
Mayrita, dzień dobry.
Słuchajcie, panowie.
Tak macie nosić plakietki. Jasne?
Brawo, Mayrita.
Cześć, Martín.
Pan Guillermo Cañedo. Cholera.
Bardzo przepraszam.
Miło pana widzieć. Dali panu kawę.
Tak, dziękuję.
Co za wstyd.
Gustavo źle to przyjął.
Mam nadzieję, że dupek zostawił spinacze.
- To pana krzesło. - Wiem.
Nie wymieniliśmy go.
- Usiądź. - Dobrze.
Nie wiem, czy pan pamięta. Spotkaliśmy się na przyjęciu świątecznym.
W 1979 roku. Uścisnąłem panu dłoń.
Emilio każe mi lecieć z tobą do Szwajcarii.
FIFA chce, żebyśmy byli u nich w tym tygodniu.
To dla mnie zaszczyt.
Podróż z panem.
Będziemy się świetnie bawić.
Mam kilka pomysłów na prezentację.
- Później je omówimy. - Dobrze.
Już to kiedyś zrobiłem.
Zdobyłem dla nas mundial.
Słuchaj się mnie, a zdobędziemy go drugi raz. To proste.
Będę się pana słuchał.
Dobrze. Szykuj się.
Skoro to będzie twój debiut w FIF-ie, zabierz ze sobą żonę.
Pokaż, że jesteś porządnym facetem. Do zobaczenia.
Martín!
- Co się stało? - Leć ze mną do Szwajcarii.
- Rozmawiam. - Powiem szybko.
Mianowano mnie przewodniczącym FEMEXFUT.
Mam lecieć do Szwajcarii i walczyć o mundial,
a ty polecisz ze mną.
- Jesteś pijany. - Nie.
- Rozmawiam. - Czekaj.
Jestem trochę pijany.
- Rozmawiam. Poczekaj. - Powiem szybko.
Taka okazja zdarza się raz w życiu.
Musimy ją wykorzystać.
Nie lecimy na głupią konferencję urologów.
Tylko do FIF-y. Po mundial.
Cholera!
Po mundial!
- Meksyk! - Przepraszam.
Zaraz oddzwonię.
Mam zabrać ze sobą żonę.
- To ją zabierz. - Nie mogę.
Dlaczego?
Bo poprosiłem ją o rozwód.
Ale się nawaliłeś.
Wypiłem jednego drinka.
Tylko jednego.
Całe życie na to czekałem.
Nie zawiedź mnie.
Potrzebuję cię tam. Obok mnie.
- Będziemy sami. - Jasne.
Mam być obok ciebie, żeby nie spotykać się z innymi.
Co?
Porysowałeś auto Óscara.
- Jakiego Óscara? - Tego z wczoraj.
- Nie... - Tego, z którym się spotkałam.
- Tego... Tego dzieciaka. - Porysowałeś mu auto.
- Nie, nie pamiętam. - Nie udawaj.
Nie jestem taki, Susana.
- Porysowałeś mu auto. - Spotykaj się, z kim chcesz.
- Co? - Serio.
- Naprawdę? - Jestem tolerancyjny.
Jestem nowoczesny.
- Nigdy nie kochałeś się na pieska. - Więcej nie zdradzę ci sekretu.
Co to ma być? Jestem teraz miłością twojego życia?
Czy ty się słyszysz?
Jesteś miłością mojego życia, Susana.
Jesteś miłością mojego życia.
Jesteś miłością... Mam to wykrzyczeć?
Jesteś miłością mojego życia, Susana!
Delegacja z Meksyku poleci dziś do siedziby FIF-y w Zurychu.
Zmierzy się tam z delegacją z USA,
której przewodzi Jackie Ross, córka miliardera Steve’a Rossa.
Towarzyszą jej Pelé i kontrowersyjny Henry Kissinger.
Amerykanie idą na całość.
Za trzy dni dowiemy się, który kraj zorganizuje mundial w 1986 roku.
ZURYCH, SZWAJCARIA, 1983 ROK
João.
- Guillermo, wróciłeś z emerytury. - Dla ciebie.
W końcu poznałem João Havelange’a.
Właściciela mundialu.
Miło mi.
I króla.
A Pelé jest niższy, niż wygląda w telewizji.
Jego szefowa od razu zaczęła się popisywać.
Kocham Meksyk.
Byłam tam z tatą na mistrzostwach świata w 1970 roku.
Świetny turniej.
Szkoda, że się nie zakwalifikowaliście.
Nie zakwalifikowaliście się na osiem mundiali.
Wasz kraj nie zakwalifikował się osiem razy.
Dlatego tu jestem, panie de la Torre.
No tak. Henry Kissinger.
Ostatni raz byliśmy na mundialu w Brazylii w 1950 roku.
Co za ironia, prawda?
Jedynego gola strzelił dla was Haitańczyk.
Mecz z Anglią, jeden do zera, gola strzelił Joe Gaetjens.
Joe Maca.
Gaetjens.
- Nie. Maca. - Gaetjens w 38. minucie.
Muszę to sprawdzić.
Sprawdzę to.
Miło było pana poznać.
Wzajemnie.
„Wzajemnie”. Arogancka suka.
Nie poddawaliśmy się. Od razu zaczęliśmy zbierać głosy.
Gratuluję, Rogelio.
- Świetna robota z CONCACAF. - To prawda.
Dlatego potrzebujemy was, żeby Meksyk mógł być gospodarzem.
Egipt rozegrał jeden mecz na mundialu.
W Meksyku zagracie, z kim chcecie.
Doktor Pereira zawsze mówił,
że to USA wymyśliły pojęcie „kraje Trzeciego Świata”.
Dlatego zawsze byliśmy przyjaciółmi.
Wiem, że kochasz Meksyk.
I wiesz, że nie jestem tylko prezesem CONCACAF.
Jestem dyrektorem finansowym na Amerykę Łacińską.
W jakiej firmie?
W *********.
Od ośmiu lat.
Tu nie chodzi tylko o piłkę nożną.
Libijskie siły zbrojne w Sudanie.
Prezydent Mubarak szuka pomocy, żeby je wykończyć.
Doktor Pereira siedzi za sprzedaż przeterminowanych szczepionek.
Atlanta kazała mi głosować na USA.
Kissinger rozmawiał z moim szefem. Przykro mi.
USA mogą pomóc.
Co wy oferujecie?
Siedzi w więzieniu?
Dobrej nocy.
Kochamy Meksyk, ale ktoś inny powinien być gospodarzem.
SZWECJA
Jak możecie głosować na USA? Nie jesteście Sowietami?
ZSRR
Nie tłumacz tego! Ja pierdolę. Chodźmy.
USA 12 – MEKSYK 0
Świetnie. Bardzo dziękuję. Poczekam tutaj.
Oddzwoni za pięć minut.
To dobrze.
Co mu powiesz?
Panie Azcárraga... Nie.
Albo...
Panie Azcárraga, potrzebuję pieniędzy.
- To pilne. - Nie.
Nie mów do niego jak do swojego notariusza.
Dobra. Wyobraź sobie...
że nim jestem.
- Co? - Czego chcesz?
Jesteś tam jeden dzień, a już wszystko spieprzyłeś?
- Nie wkurzaj mnie, Susana. - Kim jest Susana, do cholery?
Jesteś tam z kobietą?
Ty draniu. Miałeś skupić się na pracy.
- Bardzo przepraszam. - Przepraszasz?
Bardzo przepraszasz?
Cholera, de la Torre. Jesteś czyimś szefem.
Nie mów do mnie jak mój asystent.
- Potrzebuję więcej kasy, Emilio. - Więcej?
Za kogo ty mnie masz?
Za swoją byłą żonę, która ma za ciebie płacić?
Nie wkurzaj mnie, Susana.
- Beatriz opłacała czynsz przez rok. - Mam to w dupie.
Czego chcesz, de la Torre?
Panie Emiliu, może... Nie. Przepraszam, Emilio.
- Może mógłbyś mi pożyczyć... - „Może”... Może.
Nie masz jaj, de la Torre.
Już nie wiem, kto trzyma mnie za jaja.
Susana czy Emilio.
Zamotałem się.
Chcę przelecieć Emilia Azcárragę.
Tak.
To...
- Odbierz. - Idę.
Halo.
Byłem na spotkaniu. Czego chcesz?
Emilio... Przepraszam, że przeszkadzam, ale potrzebujemy pieniędzy.
Na negocjacje. Słabo nam idzie.
Tak? Może pomasować cię po pleckach?
USA wysunęły ciężkie działa, a my walczymy z nimi drobniakami.
Jak dziś poszło?
- Całkiem nieźle. - Nie.
Poszło źle, inaczej byś nie dzwonił.
Co się stało? Zaoferowałeś coś, czego nie masz?
Nie.
Przykro mi to mówić, ale problemem jest pan Guillermo Cañedo.
Handluje przysługami jak za czasów drugiej wojny światowej.
Szaleństwo. Kissinger się zorientował. Pomiatają nami, jak chcą.
Proszę pana...
Myślę, draniu.
Masz długopis?
- Tak. Słucham. - Podam ci adres mojego banku.
Czekaj. Najpierw mnie wysłuchaj.
Od teraz zachowuj się tak, jakbyśmy wygrywali.
Cały czas.
Nawet jeśli jesteśmy do dupy, mów, jakbyśmy wygrywali.
- Wydawaj, jakbyśmy wygrywali. - Brzmi jak ty.
I świętuj, jakbyśmy wygrywali.
Jasne?
- Oczywiście. - A teraz pisz.
Proszę nie tracić nadziei.
Chodźmy. Naprawmy to.
Dobrze.
To obietnica głosowania na Meksyk, którą wysłałeś trzy tygodnie temu.
To dowód wdzięczności,
który tydzień temu wam wysłaliśmy.
Pokaż to ******** jako dowód na to, że obiecałeś nam swój głos.
- Możecie zmienić datę na faksie? - Nie ma mowy, Rogelio.
Jak mielibyśmy to zrobić?
Dzień dobry.
Wsparcie dla was.
Meksyk...
1986.
Pokryjecie koszty podróży mojej drużyny?
Nie. Wystarczająco dużo wam daliśmy.
Nie ma sprawy. Pokryję koszty.
Mamy świętować, jakbyśmy wygrywali.
Do roboty.
Chodź tu, bracie.
Dajesz!
Jeszcze jeden!
Meksyk!
Kończymy! Musimy iść jutro na głosowanie!
USA 4 – MEKSYK 8
„Organizacja mundialu
jest postrzegana jako kwestia interesu narodowego
i międzynarodowa odpowiedzialność”.
- Co się stało? - Mamy przesrane.
- Dlaczego? - Straciliśmy Mozambik, Egipt i ZSSR.
Proszę wejść, żeby nikt pana nie zobaczył.
Co? Jak to się stało?
Kissinger zaoferował Egiptowi pociski,
potroił naszą darowiznę dla Mozambiku,
a Pelé zje kolację z Wasilijem Kuzniecowem.
- Z kim? - Z Wasilijem...
To nieważne. Mamy przerąbane.
- Co się stało? - Nic, skarbie.
Śpij dalej. Nic się nie dzieje.
Niech pan nie przesadza.
Nie na darmo zaszliśmy tak daleko.
Naprawimy to.
Naprawimy? Powiem ci, jak będzie.
Wygłosisz tę durną prezentację. Delegacja Egiptu nazwie cię idiotą.
Delegacja ZSRR też nazwie cię idiotą.
Tak samo jak delegacja Mozambiku.
I cała reszta.
Wszyscy nazwą cię idiotą,
żeby nie odstawać od innych.
Wie pan co?
Pojedziemy do FIF-y. Teraz.
Auto będzie za 45 minut.
Pojedziemy taksówką. Chodźmy.
Niech pan się przebierze.
Nie mogą pana zobaczyć w takim stanie. Wygrywamy.
Wygrywamy.
- Widzimy się za pięć minut. - Pięć.
Stałeś z tyłu.
Jesteście wcześnie, Guillermo.
Za chwilę porozmawiamy.
Witam wszystkich.
Wysłuchamy mowy końcowej Meksyku.
Dziękuję.
Dziękuję, panie przewodniczący FIF-y, panie João Havelange,
bracie, przyjacielu.
Chciałbym przypomnieć,
że Meksyk już kiedyś organizował mundial.
I to nie byle jaki, tylko najlepszy w historii.
Gdzie ukoronowano króla Pelégo? W Meksyku w 1970 roku.
Gdzie odbył się mecz nazwany przez media „meczem stulecia”?
W moim kraju, Meksyku, w 1970 roku.
A co od 13 lat robimy w Meksyku?
Rozwijamy infrastrukturę i organizację.
Meksyk jest gotowy.
Udowodniliśmy, że mamy możliwości, ale jesteśmy też spragnieni.
W moim kraju niewiele rzeczy jest tak ważnych jak piłka nożna.
Dziś wybierzecie między pieniędzmi a sercem.
Zdecydujecie, czy mundial odbędzie się
w kraju, który siłą zabiera to, czego nie może kupić,
czy w moim kraju, w którym piłka nożna nas definiuje i żyje w naszych sercach.
Dziękuję.
Dziękujemy Meksykowi.
Dobre przemówienie, no nie?
Gdy ten facet będzie mówił, opowiem, dlaczego Cañedo i ja
przyjechaliśmy do FIF-y wcześniej.
Obmyśliłem plan, jak odebrać głosy, które ukradły nam USA.
Posadziłem obok siebie delegatów, o których wiedziałem, że na nas zagłosują.
To znaczy tych, którzy nie nazwaliby mnie dupkiem.
No to głosujmy.
Meksyk.
Głosujemy na Meksyk.
Szwecja głosuje na Meksyk.
Gdy wszyscy mówili „Meksyk”,
reszta zrozumiała, że USA mogą nie zdobyć większości głosów.
Meksyk.
Jaki głupek zagłosuje
przeciwko krajowi, który wygrywa?
Meksyk.
USA.
Gratulacje dla Meksyku.
Zmiażdżyliśmy ich.
To było szaleństwo. A najlepszy był powrót do Meksyku.
Kto?
Kto udupił USA?
To był moment, w którym El Tigre przejął mundial.
Od transmisji satelitarnych po markę piwa, które będzie sprzedawane.
O wszystkim decydował.
Kto ma jaja?
To była poważna umowa.
Dostałem premię, która odmieniła moje życie.
W końcu mieliśmy pieniądze na modernizację FEMEXFUT.
Agus!
- Jesteś najlepszy, Martín. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Cholera, panie de la Torre!
- Przeklęty Cardozo. A nie mówiłem? - Jest pan najlepszy.
Weź to, proszę.
Te brawa należą się też Mayricie.
Brawo, Mayrita!
Dziękuję.
Mayrita przeniosła nas do tego biura. Dziękujemy, Mayrita.
Wielu z was już o tym wie, ale trzeba to uczcić.
Od dziś to oficjalne.
Mundial 1986 odbędzie się w Meksyku!
Dzięki wam.
Dziękuję.
Legenda!
Pokażmy, do czego zdolny jest nasz kraj.
Nie było łatwo.
Ponieśliśmy ogromne koszty, nawet osobiste.
Tego od was oczekuję.
Właśnie tego.
Nie chcę pracowitych ludzi.
Chcę żołnierzy! Takich jak Agus!
Żołnierzy!
Chcę żołnierzy, do cholery!
Masz być żołnierzem!
Zorganizujemy najlepszy mundial w historii!
Drugi mundial w Meksyku
przyspieszył transformację naszego kraju.
Telekomunikacja, turystyka, infrastruktura.
Gospodarka nabiera rozpędu,
a ekspansja Meksyku wydaje się nie do zatrzymania.
Kraj pulsuje dziś nadzieją, dumą i jednością.
Oczy świata skierowane są na niego
dzięki magii piłki nożnej.
Jesteśmy na szczycie.
Bycie Meksykaninem było super.
Jako prezes FEMEXFUT
mam zaszczyt przewodzić fenomenowi znanemu jako Meksyk 1986.
Skoro mundial w 1970 roku był ważny,
to ten w 1986 roku przejdzie do historii.
Byłem na topie.
Wszyscy prosili mnie o wywiad, spotkanie i zdjęcie.
Dzieją się wspaniałe rzeczy.
Miłość tych ludzi.
Miłość całej społeczności piłkarskiej.
Meksykański Uniwersytet Sportowy
przyznał mi doktorat honoris causa.
Obiecałem go mojemu tacie.
Słucham?
Jaki Henry Kissinger?
Król Pelé to jest ktoś.
Musiałem poprosić go o autograf.
Pan Guillermo Cañedo odegrał pewnie kluczową rolę.
Też bym tak pomyślał, ale...
Proszę nie zrozumieć mnie źle, ale nie możemy żyć przeszłością.
Mundial w 1970 roku odbył się dekadę temu.
Prezes FEMEXFUT
musi przedstawić swoją wizję.
- Prawda? - Tak.
Właśnie. Takie życie.
Powinniśmy zapomnieć o sukcesach z lat 60.?
Jestem ikoną.
Może powiedz im, że śpię w pieluszce?
Będzie łatwiej.
Panie Guillermo.
To dla pana nic nowego.
Zna pan media.
I ta dziennikarka. Ostrożnie z nią. Nie znałem jej. Jakaś Tania.
Zadarłeś z Kissingerem.
I córką Steve’a Rossa.
Po co ci więcej wrogów?
Ma pan rację. To wstyd.
Będę uważać, żeby nie wyrywali moich słów z kontekstu.
Postanowione. Zatrudnimy trenerów z klubu Pumas.
Obecnym mistrzem jest América.
Wiem.
Ale chcemy, żeby Hugo był szczęśliwy.
Wybierzemy trenera, którego miał w Meksyku.
Właściciel klubu América będzie wkurzony.
- Jest też właścicielem mundialu. - I zna się na interesach.
Hugo przynosi zyski.
Porozmawiam z panem Emiliem.
Niech pan się nie martwi.
Jeśli się zgodzę, to na swoich warunkach.
Jasne, cokolwiek chcesz.
Wszyscy piłkarze pojadą na obóz treningowy.
- Jak zawsze. - Na rok.
Na cały rok? Nie ma mowy.
Mówisz poważnie, Bora?
Nie żartujesz?
A co będzie z ligą?
Zabierzesz najlepszych piłkarzy na rok?
Mam użyć rezerwowych?
Trenuję kadrę. Ty zajmij się swoimi obowiązkami.
Dalej, gramy!
Gramy!
Trzeba mieć jaja, żeby prosić Hugo Sáncheza
o rezygnację z funkcji kapitana.
Nie mogę mówić Borze, kto powinien być kapitanem.
Wszyscy w kraju wiedzą, kto jest liderem.
To dlaczego nie mogę nim być?
Maradona to kapitan Argentyny.
Platini to kapitan Francji. A kto powinien być naszym?
Proszę się zastanowić.
Jeśli się nie da, to trudno.
Bez pośpiechu. Poczekamy na mundial we Włoszech.
Słuchaj, Hugo.
Wiesz, co bym dał, żeby nosić koszulkę z numerem dziewięć?
Żeby strzelać gole jak ty?
Żeby mieć twoje nagrody i pieniądze?
Masz dar.
Masz magię.
Podziel się nią.
Uszczęśliw swój kraj, Hugo.
Te pompatyczne hasła mają mnie przekonać?
Musiałem spróbować.
Dobra...
Dobra, Hugo.
Czego chcesz?
Niewiele.
Normalnych rzeczy.
Nie mogę wiązać się ze sponsorami drużyny.
Mam swoje zobowiązania.
Poza tym grafik jest napięty, a mecze towarzyskie, które umawiają...
To dużo problemów.
Mam dla ciebie propozycję. Tak między nami.
Występuj w tych reklamach, w których chcesz.
Przyjmuj tyle zleceń, ile chcesz.
Ale kwestię kapitana drużyny zostawmy za sobą, dobrze?
Hugo zbił fortunę na reklamach.
Nie był głupi, inni też nie byli.
Remonty stadionów,
kontrakty i umowy sponsorskie.
Przez FEMEXFUT płynął strumień kasy.
A ja byłem w centrum tego wszystkiego.
Azcárraga po jednej stronie, po drugiej polityk zarządzający budżetem.
El Tigre otworzył swój dom,
a ja mogłem doświadczać tego z Susaną.
Siedzę tam i wchodzi ten dupek w czerwonym ubranku z młotkiem w ręce.
Naprawdę?
Chciałem go zabić.
A teraz?
Zarabia więcej niż Pimstein czy Ernesto.
Emilio, niech Chapulín będzie gwiazdą reklam.
Niech stadion i drogi do Querétaro tętnią życiem.
Zrób to. Martín, zatrudnij go.
Możemy uwzględnić jego wypłatę w propozycji.
- Wszyscy na tym skorzystamy. - Jak idzie?
Bardzo dobrze. Potrzebujemy tylko dostawcy.
Teczka z pieczątką FEMEXFUT jest gotowa.
Mówiłem, że to jeden z nas.
- Memo! - Słucham.
Widzisz, draniu?
Przez ciebie nie miałem z nim łatwo.
Nie przesadzaj.
Bez urazy.
Już się poznaliśmy, prawda?
Zgadza się.
Gdzie? Przypomnij mi.
W Acapulco.
W domu Paco Quintanilli.
Jesteś jego żoną?
Byłam.
Wiem, kim jesteś, kochana.
Była na sylwestrze, tym w Los Angeles.
- Tak. To była świetna impreza. - Tak!
Znasz Paco?
- Nie... - Świetny facet. Gdzie jest?
Byłaś jego królową.
Martín, jej dom w Acapulco...
Był cudowny. I miał przepiękny widok.
- To prawda. - Jak z magazynu. Posiadłość!
Droga z niej kobieta, co?
O nie, proszę pana. To on jest drogi.
- Naprawdę? - Tak.
Skarbie, pamiętasz niesamowite imprezy w tamtym domu?
- Tak. - Raz zatrudnili muzyka...
- Barry’ego Manilowa. - Tak. Pamiętasz? To była impreza.
Księżniczki nie zmieniają gustu. Bądź ostrożny, kolego.
Popatrz na mnie i na moją Verito. Wszystko na srebrnej tacy.
Vero, uwielbiam srebrne tace.
Nie znoszę dupków.
Dobrze. Wystarczy tych plotek.
Panowie, pogadajmy. Przepraszam, drogie panie.
Chodź.
Skarbie, powiedz mi.
- Kto zatrzymał dom? - Paco go zatrzymał
Nie. Mam najlepszego prawnika. Jeśli chcesz...
- Przepraszam, nie mogłam milczeć. - Przestań.
Nie przepraszaj. To dupek.
Nie wiesz, kim jest Paco.
- Nie chcę wiedzieć. - Jedź ostrożnie.
- Wy też już idziecie? - Tak, Paula. Dziękujemy.
- Miło było. - Wszystko było pyszne.
- Daj mi swój numer. - Martín.
Poza kilkoma potknięciami wszystko szło świetnie...
aż dziewięć miesięcy przed mundialem stało się to.
Jest 19 września 1985 roku.
Trzęsienie ziemi miało siłę 8,1 w skali Richtera.
Doszło do niego dziś o 7.19.
Epicentrum znajdowało się
na 16,5° szerokości geograficznej północnej
i 10,3° długości geograficznej zachodniej.
FIFA cierpi razem z Meksykiem, Martín.
Zawsze możecie na nas liczyć.
Dziękuję, João. Twoje słowa wiele znaczą.
Chcemy, żebyście skupili się na tym, co teraz najważniejsze.
Robimy to, João.
Całe środki i energię przeznaczcie na swoich obywateli.
João, nie odbierasz nam mundialu, prawda?
Najgorsze, co może nas spotkać, to utrata mundialu.
Wszyscy są przerażeni.
Niech sytuacja się uspokoi.
Będziecie mogli działać spokojniej.
Nasz kraj potrzebuje powodu, żeby się odbudować.
I on jest tutaj!
Muszę przygotować dobrą prezentację dla Emilia.
Poświęci mi pięć minut.
...wciąż są uwięzieni.
Na Alei Juárez ciągle leży dużo gruzu.
Na ulicy Jalisco zawalił się budynek...
Przepraszam, skarbie.
W hotelu wypadły szyby...
Tracę zmysły.
Hotel De Carlo też się zawalił...
Chodź tu.
Wiele osób nadal jest uwięzionych i czeka na pomoc na dachach i tarasach.
Tak wygląda sytuacja w mieście Meksyk.
Muszę zadzwonić do Mayrity, żeby umówiła mnie z Emiliem.
Szybko to załatwię.
Na ulicach Monterrey
został zamknięty duży obszar.
Daj Mayritę do telefonu.
Mówi de la Torre, jej szef.
O czym ty mówisz?
Wszyscy mamy nagłe wypadki.
To trzęsienie ziemi, ale musimy pracować.
Dobra, niech ktoś połączy mnie z panem Azcárragą.
Znajdźcie go!
To nieoficjalne, ale może przeniosą go do Niemiec.
Włosi i Francuzi też się zgłosili.
Musimy przyspieszyć inspekcje,
żeby udowodnić, że stadiony nie zostały uszkodzone.
Utrzymujmy niskie koszty napraw, żeby nie wzbudzać podejrzeń.
Cholera! Poważnie? Mówimy o stadionach!
Gdy ty pijesz sobie kawkę,
pod gruzami Chapultepec mogą leżeć ludzie.
Moi ludzie!
Wiem, że to tragedia. Nie musi mi pan tego mówić.
Mocno uderzyła w pana i pana firmę.
Może to zabrzmi okrutnie, ale ktoś musi myśleć o przyszłości.
To ważne. Cały kraj jest w żałobie.
Piłka nożna może być głupia.
Dwudziestu dwóch głupków biega za jedną piłką.
Ale niewiele rzeczy przynosi taką radość,
daje taką nadzieję, że gdy przegrywamy, myślimy, że nadal możemy wygrać.
Cholera! To złoto!
Co ja mówię? Wie to pan. Jest pan w tym najlepszy.
Jaki masz pomysł?
Jeśli pan Guillermo ściągnie tu Havelange’a,
to sprawię, że nie stracimy mundialu.
Proszę mi zaufać.
Możemy ci ufać?
Tak. Jasne, że możecie mi ufać.
Jeśli przyjedzie tu FIFA, nie możesz się rozpraszać.
Dlaczego miałbym się rozpraszać?
Niektóre sprawy lepiej załatwiać bez kobiet.
Wiesz, ile kosztował nas
żart twojej dziewczyny z ministra Wenezueli?
Chcę was przeprosić.
To było żenujące. I to w pana domu.
Nie...
Gdy wyszliśmy, zakończyłem ten głupi związek.
Od jakiegoś czasu mieliśmy problemy i nie wiem, co we mnie wstąpiło.
W sumie to wiem... Cholerne babeczki.
Babeczki.
Ale to koniec. Już się nie rozpraszam.
Możesz zadzwonić do Havelange’a?
Jasne, zajmę się tym.
Dobra. Nie spieprz tego, Martín.
Najpotężniejszemu facetowi w Meksyku mówi się to, co chce usłyszeć.
Poza tym musieliśmy się skupić na Hermannie Neubergerze,
pracownikowi FIF-y, który miał sprawdzić, czy możemy zorganizować mundial.
Witamy w FEMEXFUT.
Jak lot?
Był długi.
Napijmy się kawy. Podać?
To meksykańska ceramika Talavera.
Komitet FIF-y dokładnie to sprawdził.
Przykro nam z powodu ostatnich wydarzeń,
ale mundial nie może się tutaj odbyć.
Dwa dni wcześniej w Szwajcarii odbyło się spotkanie.
Spójrzcie na tę tragedię.
Trzeba przenieść turniej w bezpieczne miejsce.
USA mają zasoby. Inaczej mundial w 1986 się nie odbędzie.
I wiecie co?
Zrobiłbym to samo co ona.
Skoro już tu jesteś, pokażemy ci miasto.
Idziemy?
Cały świat mówi o tym, że nasze miasto się zawaliło.
Ale jest coś, o czym gazety i wiadomości nie chcą, żebyś wiedział.
Pokażemy ci to.
Szybciej, Mike.
Nie jest łatwo, prawda?
Patrzeć na coś takiego.
- I... - Przesuń kolumnę!
Ci ludzie to obywatele.
Obywatele pomagają innym obywatelom.
Jesteśmy tu, żebyś nie słuchał innych i zobaczył to na własne oczy.
Teraz pojedziemy na stadion.
Jest niedaleko, 20 minut stąd.
Jechaliśmy 20 minut,
bo poprosiliśmy prezydenta, żeby zablokował całą autostradę.
Przy okazji załataliśmy dziury w drodze.
Jesteśmy.
- Tędy. - Chodźmy.
Zapraszam.
Stadion Neza 86.
Jest cały i odnowiony na nasz mundial. Chodźmy.
Tylko delikatnie go podrasowaliśmy.
Ale 20 000 paczek z żywnością i świetna zabawa
pomogły nam zebrać tłum.
Co myślisz? Pokaż mi to.
Hermann!
Dziękuję, że tu przyjechałeś.
Chcesz przemówić pierwszy?
- Śmiało. Powiedz im. - Proszę.
Powiedz, dlaczego nie będzie mundialu.
Nie, stary...
Żartuję.
Proszę, Hermann.
Dziś się bawimy. Nie gadamy.
Odpręż się i dobrze się baw.
Dzień dobry.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Zacznę od tego, że stoję tutaj dzisiaj,
bo jak wy miałem szczęście.
Moi sąsiedzi go nie mieli.
Całe noce i dnie
jak wy
usuwałem gruz, szukałem ciał
i myślałem: „To mój obowiązek”.
Ten kraj zasługuje na to, żeby wierzyć.
Mundial musi zostać w Meksyku!
Panie Neuberger.
Jak pan widzi,
ten stadion jest w doskonałym stanie.
Ale nie o niego chodzi. Chodzi o tych ludzi.
Zebrali się tu dziś dobrowolnie, żeby przypomnieć nam,
że jesteśmy gotowi powitać cały świat
i świętować na wielką skalę. Prawda?
Tak, panie Neuberger. Dotknęło nas trzęsienie ziemi.
Ale nas nie zniszczyło.
Dlatego ten kraj zasługuje na to, żeby zorganizować i świętować
najlepszy mundial w historii świata!
Witamy w Meksyku, Hermann!
To Meksyk!
Tylko troszeczkę.
...za mundial.
Dobrze.
Zrobimy sobie zdjęcie?
Gol!
- Nie. - Niech żyje Meksyk!
Hermann, mam dla ciebie prezent.
Podejmij dobrą decyzję.
Dziękuję.
Co za facet!
Widzisz? Wystarczyło, że się skupiłeś.
Prawda?
Kobiety nie są problemem, Martín.
Spójrz na mnie. Mam bzika na ich punkcie.
Ale to nie znaczy, że dam im się wykorzystywać.
To nie jest takie trudne, jak myślisz.
W pewnym momencie życia liczy się tylko dobra organizacja.
I tyle.
Jeśli naprawdę się zakochałeś,
to możemy ci pomóc.
Nic nie rozumiem. Że co?
Przed mundialem będziesz bywał w różnych miejscach.
Będzie dużo imprez, dużo kamer.
Już się podnieciłeś.
Będziesz potrzebował osoby towarzyszącej.
Kogoś znanego jak na przykład Lucía.
La Colorina?
- Nie ma mowy. Nie. - Nie?
Nie jestem takim twardzielem jak pan.
Nie mogę robić dwóch rzeczy naraz, bo się rozpraszam.
Twoja strata.
Ale zgodzę się po ceremonii otwarcia.
Masz kontakt z byłą?
- Nie, po co? - Nie.
Nie.
Paula ciągle mówi o jej domu.
O tym, w którym mieszkała z Paco Quintanillą.
- Nie chcę wiedzieć. - Jasne.
- Zerwałem z nią. To koniec. - Tak?
I dobrze. To nie była kobieta dla ciebie.
Zdrowie, draniu.
Dobra robota.
Skarbie.
Jesteś gotowa na ceremonię otwarcia mundialu w Meksyku
w loży prezydenckiej?
Przekonałeś go.
Żałuj, że tego nie widziałaś. Prawie został Meksykaninem.
To było szaleństwo.
Dlaczego mnie nie zabrałeś?
Byli tam sami faceci.
Jak podczas wyboru papieża. Straszne nudy.
Ale następnym razem pójdę z tobą, dobrze?
Czy do tego czasu ze mną zerwiesz?
Co?
Dzwoniła do mnie Paula Cussi.
Było jej przykro, że nie jesteśmy już razem.
Nie gadaj. Naprawdę?
Wariatka.
Chyba w to nie uwierzyłaś.
Byłaś na kolacji. Dziwna z niej babka.
Ale to dziwne, prawda?
Co?
Azcárraga wymyśla o nas różne historie.
Po co?
Nie wiem. Nie znam ich.
Ale ten facet to kłamca.
Martín.
Powiedz prawdę.
Mówię prawdę.
Czyli tak nie było?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
- Martín. - Co?
Słuchaj...
Nie chodzi o Azcárragę czy Paulę Cussi.
Ty mnie teraz okłamujesz.
Co mam powiedzieć?
Cholera. Wkurza mnie to, że mi nie wierzysz.
Boli mnie to.
Jasna cholera. Serio?
Co jeszcze mam zrobić?
No co?
Nie mam pojęcia, co zrobił ci ten dupek Paco.
- Ale ja nim nie jestem. - Cholera, Martín.
To niesamowite, że potrafisz tak kłamać.
A ty osądzać.
Jesteś taka szczera.
Pogadajmy o zaufaniu.
Bo o nie chodzi. O zaufanie.
Żona prawdziwego przestępcy.
Byłaś z nim cztery lata. Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Wyjdź stąd.
Dobrze.
Wyjdę stąd, do cholery! Nie zostanę tu!
Ale byłem głupi. Nie wierzę.
Idę sobie.
Żebyś nie czuła się niekomfortowo, zamelduję się w...
Weź sobie te cholerne klucze!
Wiem.
Jestem idiotą.
Susana to najlepsze, co mi się przytrafiło,
a wszystko spieprzyłem.
I tak tkwiłem do 31 maja 1986 roku.
Ponad 100 000 osób zebrało się na stadionie Azteca.
Kto by pomyślał?
Tyle lat pracy, poświęceń...
Mundial zaczął się świetnie, a ja się rozpadałem.
Pierwszy mecz. Meksyk kontra Belgia.
Dośrodkowanie i gol!
Fernando Quirarte strzela pierwszego gola...
Rzut rożny. Piłka na polu bramkowym. Gol!
Hugo Sánchez strzela gola!
Fantastyczny gol...
W drugim meczu Meksyk zagrał z Paragwajem.
Rzut karny dla Meksyku!
Hugo Sánchez strzela, poprzeczka, nie trafił!
Real Madryt to, Real Madryt tamto, ale Azteca rządzi.
HUGOAL PUDŁUJE!
Byliśmy o krok od awansu
i wszyscy byli szczęśliwi.
Wszyscy poza mną.
- Przyszedłem do niej. - Proszę.
Żaden problem, proszę pana. Do 17.00 wyślę kosztorys.
Jasne. Dziękuję.
Cześć.
Mogę? Zajmę ci tylko minutkę.
Mam informacje, które mogą ci się przydać.
Ćwierćfinałowy mecz Meksyku zostanie rozegrany w Monterrey.
Jeśli dalej będziemy wygrywać, a będziemy.
A to znaczy...
że mnóstwo ludzi będzie jechać do Monterrey.
Bilety lotnicze, wycieczki.
Stadion pomieści 42 000 kibiców.
Daję ci cynk.
Przyjacielska rada.
Dziękuję.
Dziękuję ci za tę informację.
Słuchaj...
Przepraszam, ale muszę...
Susana...
Musiałem cię zobaczyć.
Bardzo za tobą tęsknię.
Było między nami coś pięknego.
I to zniszczyłem. Wiem.
Poniosło mnie.
Moja duma wzięła nade mną górę.
Wybacz mi.
Proszę cię.
Dziękuję.
Dziękuję za przeprosiny.
Wiem, że nie jest ci łatwo.
Nie jest.
Ale wiesz, dlaczego to robię?
Bo cię kocham.
Dlatego.
Dziękuję.
Dziękuję,
że mnie wysłuchałaś i dałaś mi szansę.
Dziękuję.
Kto powiedział, że dam ci szansę?
Nie, to znaczy...
Co?
Jesteś kłamcą.
Bądźmy realistami. Okłamywałeś żonę, gdy się spotykaliśmy.
Rozumiem to.
Nie jestem święta i nie oczekuję tego od ciebie.
Wszyscy mamy wady.
Ale w związkach panują zasady,
których jeszcze musisz się nauczyć.
Ale brawo. Przyjście tutaj wymagało odwagi.
Ale przed tobą długa droga.
I dzięki za informację
o Monterrey.
Jasne.
Bardzo ci się przyda.
- Miło było cię zobaczyć. - Ciebie też.
Dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas.
Pójdę już. Przepraszam.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Prosi mnie pan, żeby Meksyk przegrał z Irakiem?
Nie proszę cię.
Meksyk przegra z Irakiem i będzie drugi w grupie.
To wielki błąd.
Jeśli Meksyk wygra w grupie, będzie grał w Monterrey.
Azteca należy do Emilia Azcárragi.
Reprezentacja Meksyku gra tylko na jego stadionie.
Czego nie rozumiesz?
Chcą, żebyśmy grali tylko na Aztece.
Czego chcesz, Martín?
Strzelcie pięć goli.
Nasz drużyna nie przegra tego mundialu.
Dobrze.
Szanuję cię, Martín.
- A ja ciebie, Bora. - Co?
Zaoferowali ci dom.
Dom?
Stary...
Żartowałem.
Przestań.
Gówno ci zaoferowali.
Jeśli wygracie mundial, wyjdę za ciebie za mąż.
Kupię ci dom i minivana...
Nie strzeliliśmy pięciu, tylko jednego.
Zajęliśmy pierwsze miejsce w grupie bez przegranej.
Po pokonaniu Iraku
w czwartym meczu Meksyk zagra z Bułgarią.
Minęła 35. minuta.
Rafael Amador podaje do Negrete, który podaje do Aguirre.
Piękny wolej El Vasco.
Piłka u Negrete.
Negrete kopie z przewrotki i strzela gola!
Nie wierzę.
- Gol dla Meksyku! - Nie wierzę, Manuel!
Gol!
Gol, dupku! Ja pierdolę!
...najlepszy gol.
Meksyk świętuje.
Po raz pierwszy Meksyk rozegra piąty mecz.
Ćwierćfinał.
Meksyk zmierzy się z Niemcami w Monterrey.
Będzie to najważniejszy mecz w historii meksykańskiej piłki nożnej.
Do boju!
Sędzia rozpoczyna ćwierćfinałowy mecz
między Meksykiem a Niemcami.
Meksyk rozegrał
świetny mecz z wicemistrzami świata.
Dalej, Meksyk!
Cruz trafia do niemieckiej bramki...
Gol dla Meksyku!
Chwila.
Cholera. Nie uznał.
Sędzia odgwizdał wcześniejszy faul
i nie uznał gola Meksyku.
Robi się ciężko.
Flaco, graj!
Meksykanie się nie poddają i dalej atakują.
Regulaminowe 90 minut skończyło się bezbramkowo.
Ostatni gwizdek sędziego. Pora na rzuty karne!
Bora ma dwóch niezawodnych strzelców. Manuela Negrete i Hugona Sáncheza.
Ale Pichichi jeszcze nie doszedł do siebie.
Łapią go skurcze. Zobaczymy, czy będzie kopał.
- Nie rusza się. - Nie wstanie.
Leży tam, dupek.
Hugo nie wstanie.
Wstawaj, Hugo!
- Musi kopać. - Nie wstaje.
Wstanie. Musi.
Zaraz wracam.
Chodź tutaj.
- Zdejmij kurtkę. - Ja?
Zdejmij ją!
Brawo!
Świetna robota, Hugo!
Piękny mecz. Prawie ich pokonaliśmy!
Już pora. Wiesz, który strzelasz?
- Chciałbym, ale... - Co?
Nie mogę.
- Dlaczego. - Tak będzie lepiej.
Łapie mnie straszny skurcz.
Będzie lepiej dla kogo?
W Realu Madryt nie łapie cię skurcz.
- Co? - Nie wycofuj się.
Nie wycofuję się, dupku.
Chcesz mnie pouczać?
Pierwszy raz jesteś na boisku, do cholery!
Co ty wiesz o piłce nożnej? „Wycofuję się”.
Dupek.
- Bora! - Co tu robisz?
- Dlaczego Hugo nie chce kopać? - Nikt nie chce.
Odpadł Tomás, Javier, a teraz Hugo.
- Są przerażeni. - To ich praca!
Wybierz najlepszych i każ im kopać.
Słuchaj. Nie będę ich zmuszał.
Bo wtedy nie trafią. Sami muszą tego chcieć.
Wynoś się stąd.
Raúl, nie kopiesz?
To decyzja trenera.
Ludzie cię zapamiętają, jeśli zdecydujesz.
Kto strzelił najlepszego gola na mundialu?
Kto jest najlepszym zawodnikiem w drużynie?
Przyszli tu dla ciebie.
Jesteś liderem czy nie?
Strzelcy rzutów karnych są zapamiętywani.
Nie zmarnuj tego! Zgłoś się!
Raúl się zgłosił. Wyjdziesz na dupka.
Trenerze!
Idę pierwszy.
- Będę strzelał. - Dziękuję.
Trenerze! Strzelam.
- Dobrze, Raúl. Chodź. - Dobrze.
No i znaleźliśmy strzelców.
Teraz Bora musiał ich zaczarować, żebyśmy pokonali Niemcy.
Posłuchajcie mnie.
Nie jestem taki jak wy.
Nie urodziłem się w Meksyku, ale wybrałem ten kraj.
Wiecie dlaczego? Bo wszystko jest tutaj możliwe.
Możemy pokonać Niemcy i całą resztę, do cholery!
Jasne, że tak!
Więc kopcie z jajami. Z sercem!
Jesteśmy Meksykiem. Tu wszystko jest możliwe.
Możemy to zrobić!
Możemy!
DLA NIEMIEC
Niemcy...
nie przegrywają.
Mimo że przegraliśmy,
taka gra z jedną z najlepszych drużyn na świecie jest powodem do dumy.
Na stadionie rozkręciła się impreza.
Ten mundial był fantastyczny.
Choć rok 1986 jeszcze się nie skończył,
El Tigre planował kolejny ruch.
Tworzysz historię, stary.
Razem ją tworzymy.
Jeśli dalej będziemy tak grać,
to może przywieziemy puchar z Włoch.
I to nie grając jedenastu na trzech.
Tak trzymaj, kolego.
- Podoba ci się ten dom? - Jest piękny.
Jest twój.
Taki już jestem. Potrafię nagradzać swoich ludzi.
Świetnie zacząłeś. Przedłużam ci umowę w FEMEXFUT.
Jeśli ci się znudzi, dołącz do mnie w firmie.
Może jako wiceprezes?
To dla mnie zaszczy.
Chciałbym z panem pracować, ale...
Co?
Mam na oku Szwajcarię.
Nie żartuj.
- Jak to zrobisz? Co planujesz? - Niedługo olimpiada.
Jedziemy do Korei po złoto. Mamy świetny zespół U-20.
Stworzymy solidną drużynę dla Hugona Sáncheza.
We Włoszech będziemy niepokonani.
Brzmi dobrze.
Jeśli ci się to uda,
poprę cię, żebyś zajął miejsce João.
Dupek musi kiedyś przejść na emeryturę.
Nie schrzań tego.
Cardozo, pomożemy drużynie U-20.
Gdziekolwiek gra Meksyk, musi być najlepszy.
Pomóżmy drużynie U-20.
Jeśli trzeba, pomóżmy też U-19, U-17, U-23...
Dodamy dwóch czy trzech doświadczonych graczy.
To wystarczy. Zobaczysz.
Powiedz mu, że wiek nie ma znaczenia. Zajmiemy się tym.
Ogolą się. Niech Chabelo ci coś doradzi.
Załatwiliśmy akty urodzenia kilku weteranów.
Stworzyliśmy potężną drużynę.
To nie była tylko moja decyzja, ale podpisałem się pod nią.
W 1988 roku Meksyk był gotowy, żeby dołączyć do Pierwszego Świata.
Drużyna U-20 tak samo.
Wszystkich pokonywaliśmy.
Plan działał.
NIEPOKONANI U-20!
Ale nie wszyscy się z tym zgadzali.
Pięć, cztery, trzy, dwa...
Raport specjalny.
Rano Guatemala złożyła protest
przeciwko grze starszych zawodników w drużynie U-20.
CONCACAF sprawdzi tę sprawę i ustali konsekwencje tego haniebnego oszustwa.
...ten drań.
W U-20 grają starsi piłkarze. Jak to wyjaśnicie?
To pomówienia.
Bezpodstawne oskarżenia są zdradą naszego kraju.
Pokażcie mi dowody.
Twój podpis.
Chcesz mnie wkurzyć?
Po to przyszedłeś. Kończymy.
Wynocha. Cardozo, wyprowadź go.
Fiut przyszedł zakłócać konferencję!
- Wyjdź. - Nie dotykaj.
Nikt cię nie wypycha. Wyjdź stąd.
Korupcja w Meksykańskiej Federacji Piłkarskiej
to hańba dla wszystkich.
Zróbcie coś z de la Torre. Facet to oszust.
USA CHCĄ ZAJĄĆ MIEJSCE MEKSYKU WE WŁOSZECH W 1990 R.
Jak naprawdę było z tymi aktami urodzenia?
Zostały podrobione czy nie?
Nie...
Nie podrobiliśmy aktów.
Kara, którą dostał Meksyk, jest największą w historii FIF-y.
Powiem jedno.
Upadek moralny i korupcja w meksykańskiej piłce
to wina jednej osoby, Martína de la Torre.
I tyle. Coś jeszcze?
Wiesz, ile kasy tracę, bo nie gramy we Włoszech?
Wiesz, jak brak drużyny na mundialu wpływa na morale kraju?
Zwłaszcza gdy gra tak dobrze.
Hugo dostał Złoty But!
To dlaczego mnie pan nie obronił?
Pojechalibyśmy do Włoch 1990!
Za kogo ty się masz, dupku?
Jestem ci coś dłużny?
Zorganizowałem najlepszy mundial w historii.
I tyle.
Jest też lojalność.
To nie byle co. Prawda?
Czy ja komentowałem pana oszustwa?
Nie, prawda?
Milczałem. Nic nie mówiłem.
Ale mogę.
Teraz mi grozisz.
Ty draniu. To ja cię stworzyłem.
Beze mnie jesteś nikim w tej branży.
Gówno pan wie o piłce nożnej!
Nic pan nie rozumie.
To koniec.
Skoro mnie pan nie docenia, może się pan pierdolić.
Masz jaja, dupku.
Ale jesteś skończony.
Sam za to odpowiesz.
Sprawię, że cały kraj będzie pluł ci w twarz. Jasne?
Myślisz, że się ciebie boję?
Ta twoja głupia władza, ta twoja głupia firma.
Piłka nożna jest dla mężczyzn!
Możemy się bić.
Teraz! Wstawaj!
No chodź! Skoro jesteś sam. Wstawaj!
Tylko na tyle cię stać?
Nie jestem twoją panienką.
Zatrzymaj sobie piłkę.
Zobaczymy, jak szybko ją spieprzysz. Jak wszystko inne, tchórzu.
Martín de la Torre?
To się pierdol!
MIASTO MEKSYK, 1994 ROK
- Cześć, kolego. - Cześć.
Polej mi podwójnego. Zaraz wychodzę.
Nie obejrzysz meczu?
- Wiesz, jak jest. - Czyli nie.
Nie lubię oglądać meczów reprezentacji.
- Proszę. - Dziękuję.
To bolesne.
Ale od 1986 roku drużyna nie jest już taka sama.
Kibice są przy niej na dobre i na złe.
Mundial był ogromnym sukcesem.
Telewizja zarobiła kupę kasy.
Cały naród był dumny. Nigdy wcześniej nic takiego się nie wydarzyło.
Ale system jest brutalny.
Zostałem wykluczony z piłki nożnej.
Naród uwierzył, że to przeze mnie nie pojechaliśmy do Włoch.
Ale moje życie nie jest złe.
W FEMEXFUT dochodziło do wewnętrznych rozgrywek,
a piłka nożna była męcząca.
Tak czy siak...
niczego nie żałuję.
Wiele osób
chciałoby zorganizować mundial, który zmienił historię mundiali.
Nie okłamią mnie. Byłem tam.
Przepraszam. Martín de la Torre?
Pierdol się.
Dobrze...
Chcę zapłacić.
Zapłać na koniec miesiąca.
Muszę lecieć na mecz.
Z niektórych gier tak łatwo cię nie wykluczają.
Musisz tylko znać zasady.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jest pani mąż?
Nie.
A pan to kto?
Hugo Sánchez.
Hugo?
Nie powinieneś grać meczu z Bułgarią?
Nie.
Jest przerwa. Wymknąłem się.
Przyszedłem strzelić gola.
Jednego?
MARTÍN DE LA TORRE RESZTĘ ŻYCIA SPĘDZIŁ JAKO NAUCZYCIEL KSIĘGOWOŚCI.
GDY SKOŃCZYŁ PRACĘ W FEMEXFUT,
MEKSYKAŃSKA PIŁKA NOŻNA PRZESZŁA NA POZIOM PROFESJONALNY.
REPREZENTACJA MEKSYKU KWALIFIKOWAŁA SIĘ NA WSZYSTKIE MUNDIALE.
ALE NIGDY NIE BYŁA TAK BLISKO WYGRANEJ
JAK ZA CZASÓW MARTÍNA DE LA TORRE.
MEKSYK 1986
FILM OPARTY NA KSIĄŻCE EL 86: EL AÑO EN QUE MÉXICO CAMBIÓ AL MUNDO
Napisy: Kamila Krupiński