Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
- Bolało ją? - Co?
Nie, nic jej nie boli. Nie płacze.
Nawet się nie obudziła podczas przewijania.
Wiesz, że nic jej nie boli. To ty cierpisz.
Jest ci wstyd.
Moja mała.
Jesteś taka śliczna.
PAMPELUNA, LISTOPAD 1973 ROKU
Bądź z nami podczas kąpieli. Noś ją. Przejdzie ci.
Spójrz na nią.
Zobacz, jaka jest śliczna.
Nie chcę, żeby skończyła jak one.
Nie wiesz, jak wygląda ich życie. Nie widziałeś ich od 40 lat.
Co ty możesz wiedzieć o cudzym życiu?
Ale ja wiem, jakie życie czeka ją.
Jej dom jest przy matce.
Co zrobimy?
To, co mówią lekarze.
Jak najszybciej.
Nigdy się nie dowie.
Nikt się nie dowie.
Będzie wieść całkowicie normalne życie.
A ty skończ z tymi bredniami.
Pokochasz córkę i będziesz prawdziwym ojcem.
- Możesz to zrobić? - Już ją kocham.
Zrobię wszystko, co trzeba.
Wszystko, kotku.
Mama zawsze będzie przy tobie.
Zawsze.
MOJA KOCHANA PANIENKA
Dzień dobry, panienko!
ANTYKWARIAT DE JUANA
PAMPELUNA, GRUDZIEŃ 1999 ROKU
„Daremne jest nasze nauczanie,
próżna jest także wasza wiara”.
Chodzi o to, że jeśli Chrystus naprawdę nie zmartwychwstał,
Kościół powinien milczeć.
Czy klaskanie papieżowi to grzech?
Nie, ale nie jest to też czwarte przykazanie.
Mogę klaskać, gdy zobaczę go w telewizji? Jest fascynujący.
Jeśli cię fascynuje, możesz klaskać, ale to nie obowiązek.
W odróżnieniu od przykazań, które są obowiązkami każdego katolika.
Dziękuję. Martwiło mnie to.
Lekcja zleciała na oklaskach dla papieża.
Powtórzcie kolędy. Zbliża się koncert.
Posprzątajcie stoliki.
Nowe informacje w sprawie Rocío Wanninkhof.
Rodzina w rozmowie z naszą stacją potwierdziła,
że zabójcą 19-latki musiał być ktoś, komu ufała.
Mówią, że to przyjaciółka matki.
Ta tyranka z krótkimi włosami.
Babciu, ludzie lubią plotkować.
Kto tak mówi?
Nie twierdzę, że jest winna,
ale sama sobie nie pomaga.
Patrzy spode łba, że aż strach.
Widać, że nie jest damą.
Niektórzy mogliby powiedzieć,
że ja też nie wyglądam jak dama.
Rodzina ma dość tragedii, żeby jeszcze podejrzewać kogoś bliskiego.
Że niby jesteś jak ta kobieta? Proszę cię! To niedorzeczne.
Po twojej buzi widać, że dobry z ciebie człowiek.
Znowu to samo!
Zamknąć wszystkie kobiety, które są niemiłe,
brzydkie i którym daleko do dam?
Aż zostaną same…
Babciu!
Poczekaj.
Adelo, dziecko.
Co się stało?
Babciu, nie ruszaj się. Pomoc zaraz będzie.
No proszę.
- Akurat ty, Adelo? Spójrz. - Wybacz.
Widzisz, jak mi przywaliłaś? Wbiłaś mnie na krawężnik.
- Przepraszam. - Nie rób głupiej miny. Patrz!
Widzisz, co zrobiłaś?
Bardzo mi przykro, Begoño. Zagadałam się z babcią.
- Twoja babcia jest w aucie? - Jesteś cała?
Zadzwonię do brata. Oszaleję przez ciebie.
- Oszaleję. - Halo.
Miałyśmy wypadek.
Na Duque de Ahumada i Cortes de Navarra.
Starsza kobieta.
Proszę, pospieszcie się.
Hej.
Słyszysz mnie?
Nic ci nie jest?
Nic. Moja babcia jest w aucie.
Już się nią zajmujemy.
Niech cię obejrzę.
Nic mi nie jest. Proszę dać mi spokój.
Idziesz stąd na własną odpowiedzialność, jasne?
Babciu, pojadę z policją za karetką.
- Spotkamy się w szpitalu. - Dobrze, kochanie.
Spokojnie. Pojadę z pani wnuczką.
SZCZĘŚLIWE LATA UDRĘKI
Nie wiedziałam, że wróciłeś.
We wrześniu.
Powinienem był wpaść się przywitać, ale nie miałem chwili oddechu.
Ojciec przekazuje mi firmę…
Muszę się wdrożyć.
Nie wracasz do Londynu?
Zostałbym tam bez zastanowienia.
Ale wiedziałem, jak to się skończy.
Miałem nadzieję, że ojciec, jak to on,
przejdzie na emeryturę później lub wcale.
Ale nie.
Jak ci się tam żyło?
Byłeś szczęśliwy?
Tak.
To nieskończone miasto.
Nie umniejszając Pampelunie ani tutejszemu życiu,
ale nasza Pampeluna, twoja i moja,
jest bardzo mała.
Wszystko kręci się wokół dziesięciu ulic i 100 osób.
A w Londynie
świat staje się ogromny.
A potem trzeba wrócić.
Trzeba.
Proszę słuchać lekarza.
Spokojne spacery…
- Tak. - Byle nie samotne.
- Moja wnuczka. - Jaka wysoka i urodziwa.
- To prawda. - Chodźmy do niej.
Gdzie byłaś?
Dobry wieczór.
Babcia dotarła cało?
Gdzie byłaś, Adelo?
Wracałam pieszo.
To twoim zdaniem normalne?
Nic nam nie jest.
Byłam zdenerwowana, musiałam się przewietrzyć.
Dla was wszystko jest proste.
Idź się przewietrzyć, nami się nie przejmuj.
Ojciec ma rację.
Należałoby wrócić do domu i stawić temu czoło.
Poszłam się tylko przejść. Przepraszam.
Podgrzej sobie kolację.
Co się stało, to się nie odstanie.
Wszystkie delegatury rządu i sektory państwowe
będą mieć własne komitety kryzysowe,
ale do pluskwy milenijnej powinniśmy podejść ze spokojem.
Nie możemy panikować.
Ktoś dzwoni do drzwi. Możecie otworzyć?
Cześć. Isabel Goñi, fizjoterapeutka.
Przyszłam do Adeliny Arrán.
Tak, to tutaj. Zapraszam.
Okej.
Ale to ciężkie. Jakbym niosła trupa.
- A ty jesteś? - Adela, przepraszam.
Miło mi.
- Jest tam. - Tam?
- Przepraszam, że pani czekała. - Nie ma za co.
Gdzie mogę zostawić płaszcz?
- Powieszę go. - Tutaj?
Jestem Isabel. Miło mi.
- Tędy. - To też zostawię.
Podasz mi plecak z podłogi, skarbie?
Adelino, to twoja fizjoterapeutka, Isabel.
Jeszcze pani nie wstała?
Jak tylko rozłożę stół do masażu, wstajemy.
Nie powinna pani leżeć bez potrzeby.
Chyba mam prawo odpoczywać po wypadku?
Mam 88 lat, dziecko.
Właśnie.
Proszę nie leżeć bez zaleceń lekarza.
Ciało jest leniwe i lubi bezruch.
Wstajemy. Proszę się mnie złapać.
Do góry.
Na bok. Bardzo dobrze.
Nie, coraz mniej mi się chce.
A na myśl o ilości jedzenia aż mnie mdli.
Tak, wczoraj zaczęła. Zobaczymy.
To kostium podróżny? Nie miałam pojęcia.
W tamtych czasach nie chodziło się do ślubu w bieli.
Poza tym tydzień wcześniej zmarł mój dziadek.
Miałam żałobę, ale byłam elegancka.
- Oczywiście. - W moim kostiumie.
Teraz w tę stronę, jak wcześniej.
Mocno. Boli?
- Nie. - Nie?
- Nie boli. - To dobrze.
Wyglądała pani przepięknie. Bombowo.
Skończyłyśmy.
Załóżmy kapcie.
- Opowiedzieć ci, jak poszło? - Zawołam mamę, będzie chciała posłuchać.
Pomogę.
Mamo!
Czuję się wspaniale.
Naprawdę?
- Cieszę się. - Masz cudowne dłonie.
- Super. - Skończyłyście?
Tak. Nic jej nie jest.
To normalne napięcie po uderzeniu.
Myślę, że zalecona liczba sesji wystarczy.
Ale powinna być bardziej aktywna.
Chodzić po schodach i tak dalej.
Chce ubrać mnie w zielony dres
i zabrać do Benidorm na pasodoble, jak typową staruszkę z Madrytu.
Dziękuję. Dopilnujemy, żeby więcej się ruszała.
Dobrze.
Będę się ruszać, kiedy będę chciała. Ciekawe, jak mnie zmusicie?
Nic ci nie jest, skarbie?
- Nie. - To ty prowadziłaś?
- Ktoś to badał? - Nie, to był tylko odruch.
Oznaczający ból.
Pokaż mi to.
Nic mi nie jest.
Tak, jest bosko.
Mogę szybko zerknąć?
Pozwól jej.
Zrób to dla mnie.
Pójdziemy z matką do salonu.
Chodź, Cruz.
No już.
Rozepnij sweter.
Usiądź z rozstawionymi nogami i odsłoń górną część pleców.
To ta strona, prawda?
Tak.
Zobaczmy.
Musisz opuścić trochę niżej. Rozepnij jeszcze jeden guzik.
O tak.
Dobrze.
Będę robić to powoli, a ty mów, czy cię boli
i jak bardzo.
Spójrz w tamtą stronę.
Tak dobrze?
Ciągnie, ale nie boli.
Świetnie.
Co się stało?
Proszę. Zabolało cię?
Nic ci nie jest?
Spojrzenie utkwione w pustce
Poszukujące tego, czego i ty szukasz
Chcąc nauczyć się czegoś w życiu
Zrozumieć miłość
Odkryć, jaki jest świat
Zrozumieć
Chcąc nauczyć się czegoś w życiu
W pełni zrozumieć miłość
Marzenie
Chodź.
Chciałam się pożegnać. Idę do pracy.
Co? Przepraszam, nie słyszę cię.
Uwielbiam Mónicę Naranjo, zawsze się rozmarzam.
- Co mówiłaś? - Żegnałam się.
Wychodzę.
Usiądź na pięć minut i napij się ze mną piwa.
Innym razem. Nic nie jadłam.
Tu znajdziesz mnóstwo węglowodanów.
Jak w pełnym posiłku.
Dzięki. Ale tylko jedno.
Na zdrowie.
Ale dobre.
- Jak się masz? - Dobrze.
Słyszałem o wypadku.
To nic wielkiego.
Wjechałaś w Begoñę? Najmłodszą Gómez-Arellano.
Tak, wpadła w furię.
Śmieszna kobieta.
Na szczęście jej brat wszystkim się zajął.
Ten z Londynu?
Tak, Santi.
Jest bardzo miły.
Nie ma tego złego.
Masz jakieś plany na święta?
Wiesz, jak zawsze nazywali mnie w Pampelunie?
- Tak. - Naprawdę?
Kobyłą.
Te sukinsyny nie są zbyt dyskretne.
Ostatnio dowiedziałem się, że niektórzy nazywają mnie
matką José Maríą.
- Co? - I co ty na to?
Nie wierzę.
A jednak.
Jakbyśmy żyli w XVI wieku wśród ludzi obawiających się
wysokich kobiet i zniewieściałych mężczyzn.
Ja muszę im wybaczyć, bo to mój obowiązek, ale ty nie musisz.
Nie wszyscy tacy są.
Nie?
Niektórzy w Pampelunie mogliby cię mile zaskoczyć.
Będziesz musiała powiedzieć matce José Maríi, co to za ludzie.
Obiecuję, że to zrobię, ale kiedy indziej.
Muszę iść.
Jaka tajemnicza. Tak trzymaj.
Masz styl, panienko.
Dzięki za piwo.
Pana Gómeza-Arellano nie będzie w przyszłym tygodniu.
Proszę zadzwonić ponownie i to ustalimy.
Miłego dnia.
Mamen, poproszę te formularze.
Oczywiście.
Miło cię widzieć. Co cię tu sprowadza?
Od czterech lat pobieram pensję w antykwariacie ojca
i praktycznie nic nie wydałam.
- Chcę coś z tym zrobić. - Dobrze.
Trzymanie pieniędzy w banku to głupota.
O jakiej kwocie mówimy?
Jakichś sześciu milionach.
Świetnie.
Myślałaś o nieruchomościach? Wkładzie własnym?
Nie.
Dobrze.
- Preferowany poziom ryzyka? - Jak najmniejszy.
Jasne.
W takim razie dług publiczny.
Nisko oprocentowany, ale bezpieczny.
- Co ty na to? - Jak uważasz.
Dobrze.
Przyjdziesz podpisać gotowe dokumenty.
O nic więcej nie musisz się martwić.
Wszystkim się zajmę.
Cześć.
Przepraszam, nie wiedziałam, że tu jesteś. Mogę wodę?
Oczywiście. Proszę.
Naleję ci.
Dziękuję.
Masz ochotę na kawę?
Właśnie miałam parzyć.
Chętnie, jeśli mogę. Czeka mnie długi poranek.
Adelo, przepraszam za tamto.
Poczułaś się nieswojo. Nie chciałam tego.
Wybacz.
Nie przepadam za kontaktem fizycznym.
I…
przepraszam za tę reakcję.
To ja za bardzo się nakręcam i mam problem z granicami.
Chciałaś tylko pomóc i nie wyszło.
Ale jeśli będziesz chciała upewnić się, że wszystko jest dobrze,
dasz mi znać?
Znajdziemy sposób, żebyś czuła się komfortowo.
Słabo u mnie z granicami, ale w pracy jestem świetna.
Nienawidzę bólu. Mojego i cudzego.
- Zastanowię się. Obiecuję. - Dobrze.
Adelo, powinnaś się przyszykować i iść na dół z ojcem.
Wraca pani do teściowej czy skończyłyście?
Skończyłyśmy. Zabiorę swoje rzeczy.
WESOŁYCH ŚWIĄT 1999
Dobrze.
Ta ręka gotowa.
Skarbie, wychodzę.
Słyszałam cię na korytarzu.
Hałasuję z tym jak śmieciarka.
A…
wiesz może, gdzie jest wypożyczalnia Casablanca?
Już blisko. Wrzucę to do auta.
Fucking Åmål.
Uroczy film…
jakby Fassbinder wyreżyserował film Disneya z lesbijkami.
- Nie widziałam. Z którego to roku? - Z zeszłego.
Zaoszczędziłby mi wielu dramatów, gdyby istniał w latach 90.
Czego właściwie szukamy?
Joanny d’Arc Dreyera.
To niemy film. Na czarno-białym plakacie widać ją
we łzach z krótkimi włosami i wiklinową koroną.
Jest przepiękna.
- Maria Falconetti. - Maria Falconetti, tak.
Nie mogłam sobie przypomnieć. Co za film. Uwielbiam go.
Jest idealny.
To więcej niż film. To modlitwa.
Zdecydowanie.
Jej spojrzenie. Te oczy.
Przez cały film chce się ją prosić o wybaczenie.
Mam ciarki.
To był czas superprodukcji, a Dreyer zrobił coś zupełnie odwrotnego.
- To coś tak duchowego… - Tak.
Teatralnego!
Właśnie.
Chciałabym, żebyś zobaczyła mnie w teatrze.
- Grasz w teatrze? - Jestem aktorką.
Fizjoterapia to sposób na zarobek i niestety jestem w tym dobra.
Każdy ma swój antykwariat.
Gdzie gracie spektakl?
W czwartek wieczorem w ENT, na starym mieście.
Wiesz, gdzie to? Wystawiamy naszą wersję Joanny d’Arc.
- Będę. - Ale…
Nie oczekuj niczego wielkiego.
Jesteśmy amatorską grupą, a ze mnie żaden Falconetti.
Mam nadzieję.
Ty mówisz.
To prawda.
Cóż…
Robi się późno, muszę iść.
- Jasne. - Trafisz do auta?
Tak, skarbie. Panuję nad sytuacją.
Szkoda to robić.
Prosiaka najlepiej piec w całości albo w połówkach.
Wiesz, że nie lubię oglądać zwierzęcych ryjów.
Dobrze, dzielę na części.
- Proszę. - Tak lepiej.
- Ile płacę? - 1500 peset proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Wesołych świąt.
- Nawzajem. - Gotowe. Wracamy do domu.
Kto następny?
- Mamo. - Co?
Muszę pójść do lekarza.
- Wszystko w porządku? - Tak.
To przez wypadek?
Zadzwonię do Luisa, jak tylko wrócimy.
Pójdę z tobą.
Nic mi nie jest. Muszę pójść na kontrolę.
A raczej chcę. Ale nie do doktora Etxeberríi.
On zna cię od urodzenia.
Zna całą rodzinę.
Mamo, chcę pójść do ginekologa.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Czy powinnam o czymś wiedzieć?
Nie. Mam 26 lat i nigdy u żadnego nie byłam.
Właśnie dlatego nie widzę ku temu powodu.
Jeśli masz jakieś dziwne objawy w wieku 26 lat, nie potrzebujesz kontroli.
- Co innego w moim wieku. - Pytam, bo chcę, żebyś poszła ze mną.
Ale mogę iść sama.
Nie musisz tak mówić. Wiem, że jesteś dorosła.
Biorę estrogeny od 15. roku życia
i wiem tylko, że ich potrzebuję.
Bo tak jest. Ze względu na twoją przypadłość.
Jaką przypadłość?
Nie mogę mieć dzieci, nie mam okresu i potrzebuję estrogenów.
- O co chodzi? - Adelo, to nic takiego.
Pogadamy jutro po kolacji.
Mamo, pamiętaj, proszę.
Nie przesadzaj z koźlęciną. Znam cię.
Wejdź.
Niech ciocia cię pilnuje. Nic więcej.
Pa, całuję.
Ubijaj.
José.
Zanim zostałeś księdzem,
byłeś kiedyś zakochany?
Uważaj na miskę, bo rozlejesz.
Zobaczmy.
Wlewaj.
Ale to pyszne.
Spróbuj.
Naprawdę dobre. Ziemniaki w punkt.
Odstawimy je na chwilę i pójdziesz ze mną. Coś ci powiem.
Patrz.
A to co?
Czekaj.
O tutaj.
No proszę!
A co to takiego?
- Cóż to? - Skandaliczne.
Skandaliczny mężczyzna.
Jeśli jesteś szalona, zadzwoń, a jeśli nie…
- Co zrobić? - Co zrobić?
Miał na imię… Alonso.
Co się z nim stało?
AIDS, jak każdy.
Był twoim… Byliście…
Tak.
Był miłością mojego życia.
Przykro mi.
Cóż…
A ty?
Jutro spotykam się z Santiago Gómezem-Arellano.
To świetnie,
ale…
nie przyszłaś tylko z jego powodu.
Mówiłaś, że są ludzie, którzy mogą nas mile zaskoczyć.
- Co to za ludzie? - Fizjoterapeutka mojej babci.
Nic nie rozumiem.
Mam się z nią niedługo spotkać.
Czytałaś Henry’ego i June?
Nie. Czyjego autorstwa?
Anaïs Nin.
Nimfy, która pisała jak demon.
Przeleciała pół Montparnasse między dwiema wojnami światowymi.
Cudowna. Uwielbiam ją.
Ty też ją pokochasz. Zobacz.
Czytaj.
„Pięknie jest kochać i być wolnym zarazem”.
Ale ja nie jestem Francuzką z Montparnasse z lat 30.
Jestem katechetką z Pampeluny.
Przeczytasz tę książkę, katechetko z Pampeluny,
i potem pogadamy.
Gdy miałam 13 lat,
usłyszałam głos Boga, który mnie prowadził.
Głos ten
objawił się około południa,
latem,
w ogrodzie mojego ojca
i od tamtej pory nie byłam sama
ani bezradna.
Nie obawiam się ludzkiego osądu.
Z Bogiem przyjmuję ogień, który w sobie noszę, i umieram.
Zachowajcie moje prochy.
Moje serce już słyszy anielskie głosy.
Jezu, przyszłaś!
- Nie wierzę! Podobało ci się? - Tak.
- Nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Bardzo mi się podobało!
Na pewno?
Oczywiście, że jej się podobało.
Przecież ci mówi.
Piwo?
Jestem Ane.
Adela. Miło mi.
- Wiemy, kim jesteś. - To jak?
Idziesz z nami na piwo?
Proszę.
Jeszcze jeden i idę.
Nie wygłupiaj się!
Skąd ty się urwałaś?
Raz, dwa, trzy!
I jak?
A ten głuptas zapytał,
czy to prawdziwa krew i czy muszą ją pić.
A ja na to: „Jak mogłaby być prawdziwa?
Nie bądź idiotą”.
Tego nie powiedziałam.
Wyjaśniłam przeistoczenie i całą resztę,
ale biedak płakał.
- Nie znam słów! - Co?
- Nie znam słów! - Jakich słów?
Chcesz wejść?
- Zaczekaj tu. - Dobrze.
Chodź.
Nieznanego autorstwa, z początku XX wieku.
W stylu szkoły Guida Reniego.
Piękne.
Widzisz te czyste fragmenty? Prawie cała twarz.
A to co? Prawdziwa?
Tak, przynoszą je do renowacji.
- Co? - To taka tradycja.
- Ostrożnie. Są delikatne. - Dobrze.
Uważaj.
Isabel, proszę.
Isabel…
Przestań, proszę.
Chcesz się zabawić?
Wystarczy. Zdejmij to.
Odlotowa.
Co?
Lucía chyba cię ubrudziła, kiedy się żegnałyście.
Pasuje ci.
Przestraszyłam się.
Wystraszyłam się.
- Tak? - Adelo?
Co tam robisz o tej porze? Wszystko w porządku?
Spokojnie, tato. Chciałam wcześniej coś zrobić.
Jesús, taksówkarz, zauważył, że jest otwarte,
więc do mnie zadzwonił.
- Nie. Zaczekaj. - Co?
- Dzięki. - Co mówiłaś?
Jesteś tam, dziecko? Wracaj do domu.
Adelo, już 12.15. Słyszysz mnie?
Santiago jest z twoim ojcem. Mówi, że po ciebie przyjechał.
Skoro lekko się wstawiliśmy, pokażę ci coś, co poprawi ci humor.
Nie!
Skąd to masz?
To moja okładka.
Niesamowite, co?
Patrz, Javierada z 1988 roku.
Patrz, to Fran,
ta z manierką to Maite,
a to…
- To? - Jak on miał na imię?
- Eusebio. Sebi. - Sebi! Masz rację.
Rety.
- To były czasy. - Tak.
Wiesz, co pamiętam najlepiej?
Ciebie nocą
z kubkiem czegoś gorącego w drzwiach schroniska.
Rumianku.
Nadal go piję. Przez babcię.
Widziałem cię z okna.
Wydawałaś się 20 lat starsza od nas.
WRÓCIMY ZA ROK
Ja…
Co?
Szalałem za tobą.
Bardzo by mi pomogło, gdybyś mi powiedział.
Byłem idiotą, jak wszyscy.
Nie, Santi.
Ty byłeś kimś.
Biegiem!
Tutaj.
Adelo, szaleję za tobą.
Nie wiem, czy to cię zrani
czy ucieszy…
Nic nie wiem.
Przepraszam.
Muszę iść.
- Wesołych świąt, Adelo! - Wesołych świąt!
Wesołych świąt.
Mięso odchodzi od kości.
Zawsze dają mi dobrą sztukę.
- Jest pyszne. - Bardzo dobre.
Ciekawe, jak wypadnie Pasterka.
- Pierwsza tego księdza. - Takie ciągoty i będzie rozdawać komunię.
Nie rozumiem, jak tu trafił.
- Wspaniały prezent od biskupa. - Tak.
Córeczko, to był żart.
Nieśmieszny.
Ja to zrobię.
Daj mi to.
Ty wycieraj.
Wiem, że ostatnio byłyśmy poddenerwowane,
ale boję się, że coś ci się stanie.
Przeraża mnie to.
- Proszę. - Mamo.
Muszę pójść do ginekologa.
Znowu to samo?
Daj. Ja się tym zajmę.
Rób, co chcesz.
„Gdy duch mój we mnie ustaje, Ty znasz moją ścieżkę.
A nie ma nikogo, kto by miał wzgląd na mnie.
Znikła dla mnie możność pomocy,
nie ma nikogo, kto by dbał o moje życie.
Do Ciebie wołam, o Panie.
Wybaw mię od prześladowców, gdyż są ode mnie mocniejsi”.
HENRY I JUNE
1 NOWA WIADOMOŚĆ
„Wesołych świąt, skarbie.
W sylwestra idziemy w przebraniach do tego baru, co ostatnio.
Przyjdziesz? Chciałabym cię zobaczyć.
Isa”.
Dzień dobry. Za kilka godzin pożegnamy rok 1999.
Przekonamy się, co stanie się z budzącą tyle emocji pluskwą milenijną
w pierwszych minutach nowego milenium.
Cholera.
- Tak? - Adelo, to ja, José.
Spotkajmy się.
Chodź ze mną.
Dokąd? Muszę wrócić na kolację.
Po prostu chodź.
Jesteś nawalona, a jeszcze nie ma północy.
Gdy samotność staje się zbyt dotkliwa,
przychodzę tu na nie patrzeć.
Nie wchodzę do środka, ale…
To daje mi szczęście.
Czuję, jakbym przedstawiał ci rodzinę.
- Chyba są szczęśliwe. - Teraz tak. Daję słowo.
Trafienie do miejsca, które uważa się za swój dom,
i bycie wśród swoich to niepowtarzalne uczucie.
No więc?
Santiago mnie pocałował.
Podobało mi się.
Bardzo.
Ale gdy zamknęłam oczy,
widziałam jedynie jej twarz.
Tej wesołej masażystki?
Tak. Isabel.
Gdy jestem z Santiago,
czuję się piękna.
Ale gdy jestem z Isabel,
czuję się wolna.
A nigdy nie byłam wolna.
Udało mi się
stać się niewidzialną.
Zostać całkiem samą.
Nie przejmowałam się tym.
Moje ciało, moja bezpłodność,
leki…
Wszystko to, czego o sobie nie wiem.
A teraz…
Teraz chcę żyć!
Chcę być dotykana.
Intensywnie, rozumiesz?
Mdli mnie na myśl, że sama miałabym decydować o swoim życiu.
Adelo, kochanie,
życie jest pasją.
Od Chrystusa po Mónicę Naranjo.
Tłumiąc pasję, tłumisz samo życie.
A sentyment przeradza się w urazę.
Nie chowaj urazy do końca życia.
- Już to robię. - Odrzuć ją.
Teraz.
Jutro.
Nie trać czasu.
Twój obecny strach to za mało.
Musisz czuć większy strach. Większe pożądanie. Większe wszystko.
Posłuchaj,
gdy…
Gdy zmarł Alonso…
pozostał mi tylko dziki mrok.
I bardzo się bałem.
Bardzo.
Ale wszystko, co z nim przeżyłem,
co przeżyłem, zanim go poznałem,
ryzyka, które podjąłem, grzechy, które popełniłem,
a które dały mi radość,
otuliły mnie niczym koc.
Dały mi ukojenie.
A gdy byłem na dnie,
w rezultacie moich ekscesów objawił mi się Bóg.
I wszystko wypełnił.
Wszystko.
Jakbym…
pieprzył się ze wszystkimi moimi facetami naraz.
Nie będę kłamać.
Nadal bardzo tęsknię za Alonso.
Nie jestem odporny na smutek…
ale teraz nigdy nie jestem sam.
W kościele Mu służę,
ale gdy patrzę na drzwi baru…
widzę Go.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Ale moje życie nie daje mi ukojenia.
- Nie mam koca. - To go poszukaj.
Szukaj go. Popełniaj błędy.
Pobrudź sobie ręce.
Wiesz doskonale, co musisz zrobić.
Zrób to. Zawiedź kogoś.
Zawiedź nas wszystkich, do cholery.
Zostaw nas na lodzie, zrób coś brutalnego, nieoczekiwanego.
Zrób to, kochana.
Zrób to.
Szczęśliwego Nowego Roku, ojcze.
Nawzajem, córko.
Adela!
Chodź! Szoty!
Stara.
Co?
Adelo!
Zaczekaj!
Adelo!
Poczekaj!
Proszę cię. Co się stało?
- Chcę iść. - Dobrze, ale posłuchaj mnie.
To nic nie znaczyło, to nie było…
Naprawdę chciałam cię zobaczyć, skarbie.
To moja wina. Zostaw mnie.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Szczęśliwego roku 2000!
Dobry wieczór, dziecko.
- Mogę? - Oczywiście, babciu. Wejdź.
Zobacz, to moja ciocia Marga
i moja najstarsza siostra Ernestina, niech spoczywa w pokoju.
Nazywali je babochłopami.
Żadna z nich nie mogła mieć dzieci i nie miała okresu,
ale były wysokie, krzepkie.
- Jak ja. - Tak.
Jak ty.
Mama nigdy mi nie mówiła.
Mama cię uwielbia,
ale żyje w strachu, odkąd się urodziłaś.
Robi, co może.
To, czego ją nauczono.
Tak jak i mnie. I nas wszystkie.
Były szczęśliwe?
Bywało różnie.
Nie ułatwialiśmy im życia. Nie wyszły za mąż.
Ale dostały spadek
i nikt nie kręcił im się po domu,
co ma swoje plusy.
Ani nie pchał im się do łóżek.
Jesteś taka mądra, babciu.
Niewystarczająco.
Dzięki tobie teraz je rozumiem.
Za późno.
Następnym razem, gdy ktoś nazwie cię kobyłą,
pamiętaj, że pochodzisz z rodziny silnych klaczy.
Trudno ją dostrzec, ale na błonie śluzowej
widać bliznę.
Nie zauważyłbym tego, Ángel.
Wygląda fantastycznie.
Skończyliśmy. Możesz wstać.
Daj znać w razie potrzeby.
Dzięki za wszystko Ángel.
- Do widzenia. - Będę cię informować.
Ubierz się. Zaczekam w gabinecie.
Dobrze, Adelo.
Spróbuję mówić jak najbardziej zrozumiale.
Nie masz okresu i nie możesz zajść w ciążę,
bo nie masz macicy.
Urodziłaś się bez niej. I bez jajników.
Zamiast tego miałaś gonady wewnętrzne.
Gonady wewnętrzne.
Jądra?
Tak, ale niezstąpione.
Jądra u chłopców zstępują pod koniec ciąży.
Chwileczkę, doktorze.
Powiedział pan „u chłopców”.
- O czym pan mówi? - Nie twierdzę, że jesteś mężczyzną.
Masz pochwę. Krótką, ale jednak.
Podczas badania potwierdziliśmy,
że prawdopodobnie urodziłaś się z przerośniętą łechtaczką
i przeszłaś operację, żeby twoje genitalia wyglądały normalnie.
Wykonali bardzo dobrą robotę.
Zawsze się tak robi?
Prawie zawsze.
Lekarze musieli porozmawiać z twoimi rodzicami i razem podjąć decyzję.
Tak postępuje się w niektórych przypadkach interpłciowości.
- Interpłciowości? - Tak.
To częstsze, niż myślisz, Adelo.
A te gonady wewnętrzne…
- Nadal je mam? - Nie.
Musieli usunąć je w okresie dojrzewania.
Robi się to, by zapobiec nowotworom i innym patologiom.
Przeszłam operację w wieku 14 lat,
ale mówili, że to przepuklina.
Mogłaś ją mieć.
I usunęli wszystko za jednym razem.
Ale to kastracja.
To mocne określenie.
Powinni byli powiedzieć prawdę,
a lekarz nie przeprowadził dokładnej kontroli, ale…
ująłbym to inaczej.
Ale taka jest prawda.
Co mam teraz zrobić?
Najlepiej, jeśli o tym zapomnisz i będziesz żyć dalej.
Jeśli chcesz, możemy prowadzić kontrole tutaj.
A jeśli przestanę brać estrogeny?
Nie zalecam. Ciało potrzebuje hormonów.
Jaka byłabym bez operacji i leczenia?
Jaka byłabym naprawdę?
Adelo, nie.
Nie.
Ja jestem twoim domem.
MADRYT
CZERWIEC, 2000 ROK
„Chyba czas zadzwonić.
Mam nadzieję, że masz się dobrze i prowadzisz ten bar.
Bardzo za tobą tęsknię. José.
PS Śnią mi się rzeczy, przez które tracę rozum.
Jestem w dziwnym wymiarze
pośród płomieni, które mają płonąć z rozkoszy.
Pojawia się anioł, a może archanioł. Sam nie wiem”.
Sprawa Wanninkhof jest w okolicy znana jako sprawa morderczej matki chrzestnej
i bardzo oburzyła sąsiadów.
Podczas transportu Maríi Dolores
Gwardia Cywilna i policja z Fuengiroli
musiały się napracować, by nie dopuścić do linczu.
Łżą. Biedaczka skończy w więzieniu.
Zmówili się, żeby spieprzyć jej życie.
Matka dziewczynki ciągle oczernia ją w mediach.
Odbija jej bez córki.
Jest rozżalona.
Złamane serce kąsa bardziej niż pies.
Co myślisz, młody?
Tłum rozwścieczonych ludzi bierze sobie za cel niewinnego człowieka,
którego chcą ukarać za coś innego.
Zapamiętaj, Isidoro.
Mam dość zamówień do zapamiętania.
- Coś jeszcze, Patri? - Nie, dzięki.
- Ile płacę? - Dwa tapas i cola?
Pięćset pięćdziesiąt.
A.D., chodź na chwilę, jak będziesz mógł.
Do zobaczenia.
Nie wiem, jak mam cię prosić, żebyś przyniósł dowód.
W razie kontroli już po mnie. Nie będę się powtarzać.
Jutro bez wymówek.
Jak nie, znajdę kogoś innego.
Przykro mi.
Pomóc ci?
Nie trzeba. Wchodzenie jest łatwiejsze.
Masz.
Musisz sikać.
I każ Antoniowi lepiej myć klejnoty.
Dziękuję.
Testosteron działa?
Dwa pudełka.
Proszę.
- Nadal nie masz recepty? - Niestety.
Nie zostawię cię bez leków.
Ale musisz poprosić o nią lekarza.
Proszę. Od razu widać efekty.
Widywałam tu drwali rodem z pornosów…
Nie uwierzyłbyś, jak wyglądali na początku.
Zobaczysz za dwa miesiące.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Dzień dobry.
Czekałem tutaj.
Jesteś bezczelny.
Co ty wyprawiasz? Kiedyś mnie wykończysz.
- Dokąd to? - Dołączysz?
Dokąd idziesz?
Halo?
Adelo, córeczko, to ty? Wszystko w porządku?
Odezwij się, proszę.
Dzień dobry.
Cześć. Wszystko gra?
Tak. Położę się.
A.D., chcemy z tobą porozmawiać. Usiądziesz?
Wolałbym kiedy indziej. Padam na twarz.
Próbowaliśmy.
Różnimy się, możesz przeżywać własne dramaty,
ale mamy z Ángelą jednakową wizję wspólnego życia. Na pewno nie taką.
Nie wiemy, jak się do ciebie zbliżyć.
Przykro nam, ale może to nie miejsce dla ciebie.
Powiedz, jeśli cię wkurzyliśmy, ale ta sytuacja jest do dupy.
Nie mogę tak żyć.
Chryste.
Tylko tyle?
Dlatego od pół roku się do nas nie odzywasz?
Nie wierzę.
Przepraszam.
Przepraszasz?
Myślisz, że naprawdę nazywam się Gato? Jak kot?
Że moja matka ma osiem cycków i miauczy?
Nie.
Za kogo nas masz?
Widywałeś mnie tu z facetami, dziewczynami, z jednymi i drugimi…
- Zależy, co wyrwie. - A ona?
Nawet nie wie, czyje to dziecko.
Nie.
Mam trzy typy.
Dwa z mojej wioski i niemieckiego hipisa z jaskini.
- Więcej nie powiem. - Obym to nie był ja.
A.D., kochanie,
wiedzieliśmy.
Domyślaliśmy się. I mamy to gdzieś.
Dlatego cię przyjęliśmy.
Idealnie pasujesz do tego burdelu.
Prawda, synku?
Ma w domu książki, które Kościół pewnego dnia potępi.
Naprawdę jest księdzem? Z takim głosem?
I to przystojnym.
Bosko.
Antykwariat mnie zafascynował.
Teraz wszystko układa się w całość.
Wkurza mnie, że jesteś taki interesujący.
Dobra. A wy?
Jak naprawdę się nazywasz, Gato?
Nie jesteśmy jeszcze tak blisko.
Jestem z Tacoronte na Teneryfie.
Na zdrowie, panie markizie.
Pracuję w domu, wkładam zaproszenia do kopert,
składam długopisy, co się da.
- A twoja rodzina? - Tak jak i twoja.
Kocham ich, są dobrzy.
Mogę wrócić do domu, kiedy zechcę,
ale musiałabym pójść na kompromis.
A twoja?
Mój ojciec jest stolarzem, zajadłym faszystą.
Matka to piękna kobieta,
bardzo mądra,
ale popełniła błąd, wychodząc za bestię.
Co tydzień z nią rozmawiam. Z nim nie.
Jesteś konserwatorem. Trzymaj go delikatnie jak pędzel.
Zaciągnij się, jakbyś właśnie uniknął niechcianego spotkania.
Dobrze.
Zobaczmy.
Zdjęcie.
Pięknie.
To twój pierwszy skręt?
Przez cały ten cyrk w domu
zapomniałem powiedzieć wam coś ważnego.
Straciłem dziś pracę
i mam tylko na dwa miesiące czynszu.
My dwoje nie znamy nic poza niepewnością.
Dwa miesiące to wieczność.
Coś się znajdzie.
Jasne, że tak.
Wchodźcie.
Dobrze.
Nie, kochanie.
Dziś rozpoczynamy poszukiwanie straconego czasu.
Idziesz ze mną.
Coś ulotnego, nieco sztucznego
Moje złotka.
Niczym elektryczny błysk
Który może zabić…
Alana!
Co słychać?
Piękna. Wieki się nie widzieliśmy. Cześć.
Do zobaczenia. Oprowadzam go.
Dobra.
Yogurina, ile cycków.
Nawet smakuje jak mleko. Cześć.
Który może zabić…
Roberta!
Kochanie.
To nimfomanka. Najlepsza.
La Prohibida.
Wystarczy. Dziękuję.
Przywitajmy się. To nasza przyjaciółka.
Prohibida!
- Cześć! - Cześć!
Co to za ciota?
Mam na imię A.D.
- Ade? - A.D.
Archiwum Dokumentów Elektronicznych. Weź tam coś znajdź.
Czegoś wam potrzeba? Usmażyć wam jajka?
Dzięki, kochana.
- Do zobaczenia? - Jasne.
Naprawdę usmażyłaby jajka.
Napijesz się?
Cris.
- Cześć, kotku. - Cześć, księżniczko.
- Co tam? - Jak leci?
- Co podać? - Dwie wódki z cytryną.
Nowa ciota?
Jak się masz? Jestem Cristi.
- Witaj w wariatkowie. - Lej. Nie żałuj.
Kotku, za bardzo cię rozpuściłam.
- Dzięki. Jesteś najlepsza. - Daj mi skręta i będziemy kwita.
- Dobra. - Bawcie się dobrze.
Nie mam czterech rąk. Tylko dwie. Inaczej by mnie tu nie było.
Obie nazwały mnie ciotą.
Liż.
To słowo,
które mieści w sobie różne formy i nie definiuje…
To marzenie.
To chyba tak nie działa.
Nie?
Przymknij się, cioto, bo padniesz, jak ci coś powiem.
Widzisz?
Nie mówię do was, egocentryczki.
Moja piosenka.
Zatańczymy?
Przejście! Ta piosenka!
Ty
Po prostu się przygotuj
I wyjdź z nowoczesnym towarzystwem
Potańczyć w klubie
Wypadałoby skończyć szkołę
Nie musisz nikogo uszczęśliwiać.
Potańczymy?
Jeśli chcesz coś osiągnąć
Włóż płaszcz na lewą stronę
I zapisz się na kurs angielskiego
Bo musisz Musisz
Musimy
Mieć własny styl
Nie możemy z niczego rezygnować
W obawie, co powiedzą o nas inni
I musimy jeszcze bardziej się zaprzyjaźnić
Wiesz, o kim mówię?
Mówiłem ci o syntetycznej żywicy Jacksona Pollocka. Kojarzysz?
Ale namieszałeś. Jesteś jak encyklopedia.
Witaj w domu.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Chodź. Nie śpij sam.
Co?
Nie śpij sam. Chodź tu.
Ramón Vicente.
Tak naprawdę nazywa się Gato.
- Kto tam? - To ja, Patricia, młody.
- Zejdź tu. - Patricia.
Co tu robisz? Kto dał ci mój adres?
Isidoro. Ciesz się, że ja tu jestem, a nie on. Jest wkurzony.
Jeśli cię tu wysłał, przeproś go ode mnie, ale nie wrócę.
Spokojnie, ministranciku. Pieprzyć Isidoro.
Przyszłam do ciebie.
Dzięki.
Ale mam skomplikowaną sytuację.
Muszę pomyśleć, a do tego potrzebuję snu.
Potrzebujesz pracy i dowodu.
Potrzymaj.
Dokąd idziesz?
Nie pomogę z dowodem, ale z pracą owszem.
Jesteś zajebiście słabym kelnerem.
Ale widziałam, jak się poruszasz. Masz grację i maniery.
Hotel czy luksusowy butik?
- Antykwariat ojca. - Idealnie.
Potrzebuję kogoś takiego.
Dam ci 25 000 miesięcznie więcej niż Isidoro. Co ty na to?
Co to za biznes?
Uroczy oddział banku Caja Madrid.
Wczorajsze pijaństwo zrobiło z ciebie debila.
Nie chciałem być niegrzeczny.
Jestem dziwką, a nie faszystką.
Możesz powiedzieć to na głos.
Ale ja nie sypiam z nikim za pieniądze.
- Stój. Mam twoją torebkę. - Twoja sprawa, z kim i dlaczego sypiasz.
Potrzebuję cię do dwóch rzeczy. Po pierwsze, do recepcji.
Nie takiej, jak myślisz.
Po drugie, będziesz moim asystentem.
Czemu chcesz mi pomóc?
Bo w barze jako jedyny pomogłeś mi zejść po schodkach.
Taxi! Jedziemy.
Zaczynasz od zaraz. Jedziemy do kliniki.
Chwila. Śmierdzę. Potrzebuję kawy i prysznica.
Nie ma czasu. Jest dobrze.
Wyglądasz jak żigolak Pasoliniego. Ruchy.
Dasz mi dowód do załatwienia formalności?
Prawda?
Tak.
Dzięki.
To tutaj.
Dzień dobry. Co u ciebie?
- Dobry. - Cześć.
- Niedługo cię zawołają. - Dzięki.
Ale się zrelaksowałam.
O to chodziło.
Obudziło mnie własne chrapanie.
Tu jesteś.
Złapię taksówkę. Poczekam na zewnątrz.
Co tam?
Wstałeś skoro świt.
Dostałem pracę.
Tak szybko?
Cholera.
Nieźle.
Gdzie?
U jednej z klientek baru.
Przyda nam się. Amadeo podnosi czynsz.
Czterdzieści tysięcy peset. Skurwiel.
Ángela będzie w dupie. Ja też.
Zbieram się.
Muszę iść do roboty.
Zmienisz mu pieluchę po odbiciu? Podejrzanie pachnie.
Wszystko masz w pokoju Ángeli. W dolnej szafce.
Po prostu wejdź.
Wszystko gra?
Tak.
Zanim otworzysz drzwi, zweryfikuj szczegóły spotkania.
Co to za klient, kto się nim zajmuje,
w którym pokoju i czego potrzebuje.
Bierzesz płaszcz i inne rzeczy
i chowasz w szafie naprzeciwko lady.
Tu będziesz pracować.
Zwykle dzwonią,
żeby zamówić usługi.
Pytasz o nazwisko tylko raz
i nie wypowiadasz go na głos, jasne?
- Mam pytać, czego chcą? - Nie.
Nigdy nie pytasz.
Pierwszą wizytę umawiasz do mnie. Jest najważniejsza.
Sami muszą powiedzieć, czego szukają i jak chcą to osiągnąć.
A jeśli nie wiedzą, muszę ich poprowadzić.
To pokój wersalski.
Pracuje tu Madame Vega.
Chodź.
To pokój medyczny.
Pracuje tu Madame Altair.
Używa się go…
Nigdy…
to bardzo ważne,
nie oceniaj ludzi, którzy tu przychodzą.
Trzeba odwagi, by stawić czoło pragnieniom i powierzyć je drugiej osobie.
To świętość.
A tutaj pracuję ja. To loch.
A.D.,
pamiętaj o jednym.
Gdy tylko przekroczysz tutejszy próg,
zwracasz się do mnie per pani Feli albo Madame Feli.
Rozumiem.
Tu jest garderoba. Zanim wejdziesz, zawsze pukaj.
Ostatnio kazał mi założyć maskę świni.
- Nasz Fernando? - Tak.
Dziewczyny.
- Jak leci, słodziaku? - Dobrze.
Bardzo mi się podoba.
Miło cię poznać, A.D.
Też jestem oczarowana.
Klienci przebierają się w pokojach.
Przygotowujesz wszystko, zanim przyjdą.
Tam jest twój strój. Masz dwa.
Zaczynamy za godzinę.
Pytaj, o co chcesz.
Nie rozumie.
Lećcie, do zobaczenia jutro.
- Pa. - Do jutra.
Jest mi pisana fizjoterapia z wszystkimi staruszkami w twoim życiu.
Gdyby usłyszała, że nazywasz ją starą, pogrzebałaby cię żywcem.
Idę w tamtą stronę.
Długo jesteś w Madrycie?
Moja praca na zastępstwo skończyła się
miesiąc po twoim zniknięciu.
A co u ciebie?
Nie wiem, czy dam radę.
Gawędzić niczym z przypadkowo spotkaną znajomą…
Opowiadać, co tu robię.
Rozumiem. Nie wiem, co powiedzieć. Przepraszam.
Stąd to nagłe zniknięcie?
Nie oceniam cię.
Naprawdę.
Ale to niespodziewane spotkanie…
Wiele razy wyobrażałam sobie, jak to będzie wyglądać,
ale coś takiego nie przeszło mi nawet przez myśl.
Jasne.
Co tu robisz?
Raz uciekłem i nie chciałem znowu tego robić.
- Mogę dać ci mój numer? - Przecież go mam.
Zmieniłem go.
To podaj.
Mów.
- 655. - Tak.
34-72-85.
- Jak cię zapisać? - Może być A.D.
Nie wysiliłeś się.
- Dobranoc, A.D. - Dobranoc.
- Nadajesz się do tego. - Moja babcia ma cukrzycę.
Jak tam pierwsze dni?
Dobrze. Szybko się wdrażam.
Zgadzam się. Świetnie ci idzie.
Cieszę się, że tu jesteś.
Dziękuję pani.
Po godzinach mów mi po imieniu.
Zjesz u mnie kolację?
Zrobiłam świetne ajoblanco.
Nie, dzięki.
Jak chcesz. Zaraz wychodzę.
AUTOBIOGRAFIA ALICE B. TOKLAS
Tak?
Właśnie wyszłam w połowie nieznośnej sztuki.
- Była aż tak zła? - Była świetna.
Dlatego nie mogłam jej znieść.
- Jesteś tam? - Tak.
Ciągle o tobie myślę.
A ja o tobie i wcale mi nie do śmiechu,
bo od miesięcy myślę o tym,
co stało się podczas ostatniego spotkania.
Byłaś jedynym, co mi się przytrafiło.
Nie wiedziałem, co robić.
Dalej nie wiem.
Wiem, ale wariuję, skarbie…
bo nie wiem, kim jesteś. Jesteś sobą, ale…
Zakochałam się. Mam gdzieś, że tak ci to mówię.
W wiktoriańskiej katechetce, pruderyjnej „panience”, a teraz spotykam…
Sama nie wiem… modela Calvina Kleina.
Nie wiem, co powiedzieć.
Na razie się nie kładę.
Tobie chyba też nie chce się spać.
Spotkamy się?
Chcesz? Właśnie kupiłam.
Co to była za sztuka?
Nowa wersja Pokojówek.
Z oszałamiającymi aktorkami.
Występowałaś na tutejszej scenie?
Nie, ale chętnie bym to zrobiła.
Dlatego tu przyjechałam. Żeby grać, a nie być masażystką…
ale to miasto pożera mnie żywcem.
Uwielbiałem cię oglądać.
Nie żartuj, Adelo.
A.D., przepraszam.
To przez tę cholerną oksytocynę.
Nie mów tak.
Mówiłam szczerze.
Widziałam, jak patrzysz na obraz,
który mi pokazywałeś,
i wymawiasz nazwisko malarza… Jak on się nazywał?
- Guido Reni. - Tak, Guido Reni.
Nigdy o nim nie słyszałam.
Widziałam twoją minę, gdy coś cię zachwyca.
Nie wiesz, jak to jest podziwiać kobiety stworzone do grania
i porównywać się z nimi.
Cholera, wypowiadają słowa z takim autorytetem,
a zarazem lekkością.
Nagle przechodzą fizyczną przemianę.
Są… Nie można im się oprzeć.
Słyszę, jak mówię to samo z taką samą intonacją,
emocje we mnie kipią, a czuję się brzydka.
Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale czuję się brzydka i jest mi wstyd.
- Stąd nie wygląda to źle. - Jasne.
Chodzi mi o to, że…
najlepsze chwile w życiu
zawdzięczam pięknu stworzonemu przez innych.
I wiem, jak to jest być tą brzydką w grupie.
Nie czuć się tak. Być brzydką.
Słyszeć to.
Ludzie nie mają pojęcia.
Właśnie.
Wiesz, że odwiedziłam twojego księdza?
Serio?
Po twoim zniknięciu.
Usłyszałam o nim od ciebie raz, gdy byłaś pijana. Byłeś, wybacz.
Ale było jasne, że to ktoś, na kim ci zależy.
I jak było?
Był czarujący.
Pomógł mi cię trochę zrozumieć.
Czasem pisze. Wie o naszym spotkaniu.
Nic nie wspominał.
Pewnie czeka, aż ty coś powiesz.
Cholernie cię szanuje.
Boże.
Kocham to miejsce.
Często tu bywam. Witam się z szukającymi przygód gejami.
„Śniłem o tobie w sobotę.
Mieliśmy zespół,
ale to nie my śpiewaliśmy i nas przyłapali.
Tęsknię za twoimi nagłymi wizytami we łzach i prośbami o radę.
Czułem się jak Konfucjusz.
Kocham cię.
PS »Gdybym nie stworzyła własnego świata,
z pewnością zginęłabym w cudzym«.
Nasza Anaïs”.
Zajęło mi to półtorej godziny.
Dobrze, że zasnął. Prawie się posikałam.
Późno wczoraj wróciłeś, co?
Pracowałem.
Pomalujesz mi paznokcie? Tej nie dam rady.
To pewnie Gato.
Obudzi małego. Otworzysz mu?
- Nawaliłeś się czy co? - Jesteście, wiedziałem.
O co chodzi?
Muszę z wami pogadać.
Po to jest dzwonek i telefon.
- Tak nie można. - W czym problem. Macie coś do ukrycia?
To mój dom.
Nie. To pańska własność, ale nie dom.
Za to panu płacimy.
Słuchajcie, dzieciaki.
Nie chcę tego, ale muszę podnieść czynsz.
W takim wypadku nie mam innego wyjścia.
No i jest dziecko, przez które tu jestem.
Jakie dziecko?
- Mój syn? - Tak.
Sąsiedzi się skarżą, Ángeles.
Mieszkają tu starsi ludzie. Nie chcę tu dzieci.
- Którzy sąsiedzi się skarżyli? - Czyn potęp, nie człowieka, Ángeles.
Ángela. Mam na imię Ángela. Án-ge-la.
Mam dość twoich powiedzonek. Przestań.
Wiesz co? Przejdźmy się po mieszkaniach.
Zobaczmy, komu przeszkadza dziecko.
- Na miłość boską, uspokój się. - Nie.
- Nie uspokoję się. - Nie tędy droga.
Nie słyszysz, jak ryczy?
Jak umierający jeleń!
- Co jest? - Przeszkadza ci mój syn?
Nie, czemu?
Pan twierdzi, że mój syn przeszkadza sąsiadom.
Nie jemu. Małego słychać na szóstym piętrze.
Poza tym chodzi też o inne sprawy. Czynsz i tak dalej.
Proszę zadzwonić. Wtedy porozmawiamy.
Chciałeś wywalić mojego syna na bruk?
Nie da się z wami rozmawiać.
Co tu się dzieje?
Podnosi nam czynsz.
Jesteś zdenerwowany.
Mały przeszkadza sąsiadom.
Posłuchaj. Histerię słychać na całej klatce.
Przykro mi, nic nie słyszę.
Chwila.
Co? Nie żartuj sobie.
Nic. Żadnego płaczącego dziecka.
Przykro mi.
Chodźcie do środka.
Amadeo, pogadamy kiedy indziej.
Miło było, jak zawsze.
Skąd, kurwa, weźmiemy kasę?
Szlag! Macie miesiąc na zapłatę!
Co za skurwiel.
Chodź tu, mały.
Pomóż mi, proszę, z butem.
Co za ulga.
Wyglądają okropnie.
- Zrobię ci masaż. - Dobrze.
Nie przestawaj.
Jak dobrze.
Musisz z tym skończyć, Feli.
Robię się niezdarna.
Nie przestawaj.
Boli, ale to przyjemne.
Mam szczęście, że je mam.
- A one ciebie. - A one mnie.
Cieszę się, że dam radę utrzymać interes.
Może w przyszłym roku przejdę na emeryturę.
Przyda ci się odpoczynek.
Pracy jest tu dużo. Poradzisz sobie.
A ty co chcesz robić?
Mnie tu dobrze. Lubię to.
Masz talent i głowę na karku. Kiedyś odejdziesz.
Na razie wszyscy są zadowoleni,
ale pytam, co chcesz robić.
Nie wiem.
Wiesz, co zauważyłam na gorsecie?
Co?
Twój zapach.
Nie zapach twojego taniego kremu do rąk.
Tylko twój.
Przymierzyłem go podczas szycia, żeby…
Spokojnie. Nie oceniam cię.
Jesteś jednym z nas. Częścią domu Madame Feline.
Noś, co chcesz, byle wracało czyste.
Usiądź tu.
Czego ode mnie chcesz? Co mam ci powiedzieć?
Opowiedz, jak postanowiłeś być sobą. Zacząć brać hormony.
Czemu akurat teraz?
Bo teraz pytam.
Nie wiem. Niedawno. Gdy wyprowadziłem się z domu.
Ale chyba myślałeś o tym wcześniej?
Nie ma dobrej odpowiedzi. Jestem ciekawa.
Nie wiem, Patricio.
Zoperowali mnie bez mojej zgody.
Dla ich dobra, a nie mojego.
Rozumiem.
Wziąłeś sprawy w swoje ręce.
To zrozumiałe.
Czasem trzeba się zbuntować i pieprzyć wszystkich dookoła.
Nie da się cofnąć tego, co mi zrobili.
Ludzie, którzy czują się niepewnie,
bywają okrutni, A.D.
Tak działa ten świat.
Normalność to w gruncie rzeczy wymówki tchórzy, by mogli żyć w spokoju.
Ustanawiają nawet prawa.
Pomóż mi wstać.
- Na pewno? - Tak, podaj mi kulę.
Podejdźmy do lustra.
Wiesz, skąd wiedziałam, że jestem kobietą?
- Nie. - Odpowiedzi nie ma tutaj.
Ani w tym szajsie.
One nie czynią mnie kobietą.
Ani to.
To nic o mnie nie mówi.
Jestem kobietą, bo czuję to w trzewiach.
Bo wszystko, co mówię, robię,
czuję…
Wszystko, co sprawia mi ból i daje szczęście,
czuję tutaj.
Tutaj, A.D.
Gdybym to zignorowała, byłoby po mnie.
Zgniłabym.
Nie uciekniesz przed tym, co czujesz w trzewiach.
Nie dasz rady.
Co mówią ci twoje?
Nic.
W środku panuje cisza.
Czuję tylko gniew.
Trzeba mieć jaja, żeby zrobić coś takiego.
Ale nadal nieświadomie się podporządkowujesz.
Gniew zaciera granice w odrażający sposób.
Oboje nas nienawidzą w podobny sposób.
Ale nie jesteśmy tacy sami.
Chodź ze mną.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Przepraszam.
„Postaram się wszystko naprawić.
Zaufajcie mi.
Ángelo, musisz mnie zastąpić w pracy na jeden dzień.
Bądź o 12 na Paseo del Pintor Rosales 118, w mieszkaniu A na pierwszym piętrze.
Powiedz Patricii, że ja cię przysyłam.
Kocham was. A”.
Dzień dobry.
- Mogę go schrupać? - Nie.
Cześć, słodziaku.
- Proszę. Jesteś umówiona? - Nie. A.D. mnie przysłał.
Szukam Patricii.
- Chwileczkę. - Jasne.
Napisał w liście, że załatwi pieniądze,
i kazał mi tu przyjść.
Tylko na jeden dzień, jak zrozumiałam.
Chryste Panie, co za dzieciak.
Skrywa więcej tajemnic niż pałac Linares.
Mam ci pokazać, co i jak?
Nie wiem, co z nim zrobić.
Nie mam nikogo do opieki. Mój współlokator wyszedł.
Spokojnie. To nie problem.
Chodź, kiciusiu.
Chodź.
Wstań.
To lekarz. Ma troje dzieci i będzie tu cały dzień.
- On się nim zajmie. - Moim synem?
Nie martw się. Będzie dobrze.
Tak?
Cześć, Santiago.
Powinienem się rozłączyć.
Owszem, ale nie rób tego, proszę.
Potrzebuję twojej pomocy.
Co się dzieje, Adelo?
Nie może być aż tak źle.
Nic się nie stało. Wszystko gra.
- Ale tylko ty możesz mi pomóc. - Jasne.
Przyjedź do Pampeluny i mi o tym opowiesz.
Nikt się nie dowie, że tu jesteś, jeśli tego chcesz.
Adelo, jesteś tam?
Jestem.
Mam problemy finansowe i potrzebuję moich pieniędzy.
Masz tupet.
Niewiarygodne.
Przez pół roku nie odezwałaś się słowem.
W głowie miałem najgorsze scenariusze. Twoi rodzice ze mną nie rozmawiają.
Błagałem ojca José Maríę, żeby powiedział, czy żyjesz.
A gdy w końcu dzwonisz, to tylko po pieniądze.
- Tylko tyle dla ciebie znaczę. - To nieprawda.
Nie mogłam z tobą rozmawiać.
To oznaczałoby powrót tutaj, a nie mogłam tego zrobić.
Wybacz mi. Proszę cię.
Nie zasłużyłem na wyjaśnienia?
Wszystko bym zrozumiał.
Cholera, Adelo…
Gdy ostatni raz się widzieliśmy, całowaliśmy się.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Inwestowanie to co innego niż trzymanie pieniędzy w banku.
Są pewne warunki i niełatwo wypłacić pieniądze.
Masz to samo konto?
Tak.
Przeleję ci to, co zainwestowałaś,
i zatrzymam twoje obligacje. Zgoda?
Wspaniale.
Dziękuję.
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedzieliśmy sobie wszystko.
Nie rozłączaj się.
Gdybym została,
gdybym mogła zostać,
to tylko z tobą i byłoby idealnie.
Obyś znalazła to, czego szukasz.
Ty też, Santiago.
Ja wiem, co mnie czeka.
Dziesięć ulic i 99 osób.
ANTYKWARIAT DE JUANA
Wezwałaś hydraulika?
Nie zdążyłam. Przepraszam.
- Sufit spadnie nam na głowy. - Wiem.
- No co? - Zobaczmy.
Dzięki Bogu.
Gdzie byłeś? Martwiliśmy się.
Coś się stało?
Czynsz załatwiony. Nie musicie się już martwić.
- Jak mamy się nie martwić? - Ángelo.
Pogadamy później.
Nie rozumiem.
Cześć, skarbie.
Tęskniliśmy, ale twoja przyjaciółka się spisała.
Chcesz pogadać?
- Zamówimy chińszczyznę? - Nie jestem głodny. Dzięki.
W porządku.
Jeśli zmienisz zdanie,
moje drzwi zawsze stoją otworem.
I wszystkich innych też.
A jeśli się wstydzisz,
pomyśl, że my codziennie mierzymy się ze wstydem.
- I zamieniamy go w radość. - To prawda.
Nie siedź za długo.
Zostaw to, ja to dokończę.
Pa.
Dobranoc.
A.D.!
Co ty robisz? Co się dzieje?
Przestań.
- Zostaw mnie. - Przestań.
Posłuchaj mnie.
Wystraszysz małego.
Już dobrze.
Ángela. Jesteśmy tutaj.
- Jesteśmy z tobą. - Nie chcę, żeby coś mu się stało.
Mojemu ciału, Gato.
Ángelo.
- No już. - Nie chcę, żeby coś jeszcze mu się stało.
- Mojemu ciału. - Nic mu się nie stanie.
Obiecuję. Zadbamy o to razem.
- Prawda? - Oczywiście, słońce.
Jasne, że tak.
Nic więcej mu się nie stanie. Dobrze? Jesteśmy tu z tobą.
Spokojnie.
Całą noc gadałeś.
Co mówiłem?
Nie wiem. W pewnym momencie zapytałeś o dziesięć przykazań.
Czemu przyszłaś?
Bo…
powiedzieli mi, co się działo,
i…
nie mogę cię unikać.
I jak już mówiłam, nienawidzę bólu, A.D.
Chcę usłyszeć, jak mówisz moje imię.
Nienawidzę bólu. Twojego i mojego, Adelo.
Brakowało mi tego.
Mnie to mówisz, panienko?
Co teraz zrobimy?
Nie odpuścimy.
Nie odpuścimy, skarbie.
Wstawaj.
Podnoś się.
Ciało jest leniwe i lubi bezruch.
Patrzcie.
„Trzeba się weselić i cieszyć z tego,
że ten brat twój, siostra twoja czy roztrzepaniec
była umarła, a znów ożyła.
Zaginęła, a odnalazła się”.
Ty idioto.
Co tu robisz?
Niezbadane są wyroki Boskie.
Naprawdę będziesz gadać jak ksiądz?
To ta dwójka.
Zadzwonili i od razu przyjechałem.
Chodźmy na balkon.
- Ulica jest piękna, zobaczysz. - Idź.
Spójrz.
Chcesz zejść?
Jutro.
W porządku. Jutro.
Nie jestem jedynie ciszą
Nie jestem raną Której nie dało się zabliźnić
Nie jestem tylko lękiem w lustrze
Który odpychał każdego Kto chciał mnie objąć
Zostawiam za sobą odbicie Które sprawiało, że wątpiłam
Oddaję się w swoje ręce
Odkrywam siebie stopniowo
Moje ciało jest moim domem
Mój dom to ja
Nie kryję się w dawnych kłamstwach
Nie milknę już, by nie przeszkadzać
W oczach niosę światło, które ma nadejść
Jestem własną flagą
Trwam w pokoju
I z wiatrem
Ruszam do tańca
Oddaję się w swoje ręce
MOJA KOCHANA PANIENKA
Odkrywam siebie stopniowo
Moje ciało jest moim domem
Mój dom to ja
Wybieram światło
Wybieram własne kroki
Wybieram swoje imię
Wybieram swoją miłość
Stawiam czoło swoim mrocznym stronom
Poczuciu winy, masce
Otaczam troską dziewczynkę
Która nie potrafiła krzyczeć
Przyjmuję gniew
Który dawniej mnie uciszał
I nawyk
Wstrzymywania oddechu
Zostawiam za sobą odbicie
Które sprawiało, że wątpiłam
Zostawiam za sobą spojrzenie
Które próbowało mnie uwięzić
Ja też przychodzę do muzeum, gdy czuję się samotna.
- Wiesz dlaczego? - Dlaczego?
Bo jest tu tak spokojnie i cicho.
A gdy wracam na zewnątrz,
życie znów zaskakuje mnie swoim zgiełkiem i tumultem.
Nie czuje się pani tam jeszcze bardziej samotna?
Czasami.
Ale czuję, że żyję.
A życie jest wspaniałe.
Panienko.
Odprowadź mnie, proszę, do wyjścia.
Dziękuję.
Oddaję się w swoje ręce
Odkrywam siebie stopniowo
Moje ciało jest moim domem
Mój dom to ja
Wybieram światło
Wybieram własne kroki
Wybieram swoje imię
Wybieram swoją miłość
Napisy: Agnieszka Komorowska