Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
-Canı yandı mı? -Ne?
Hayır, yanmıyor. Hiç mızmızlanmıyor.
Altını değiştirirken uyanmadı bile.
O acı çekmiyor. Sen acı çekiyorsun.
Utanıyorsun.
Benim küçük kızım.
PAMPLONA, KASIM 1973
Çok güzelsin.
Onu yıkarken yanımda dursan ya da kucağına alsan çoktan alışmıştın.
Şuna bak.
Ne kadar güzel.
Onlar gibi olsun istemiyorum.
Hayatlarından bihabersin. Kadınları 40 yıldır görmemişsin.
Kimin hayatı hakkında ne biliyorsun?
Ben kızımınki nasıl olacak biliyorum.
Çünkü onun evi annesinin yanı.
-Ne yapacağız? -Doktorların dediğini yapacağız.
Bir an önce.
O bunu asla öğrenmeyecek.
Kimse öğrenmeyecek.
Normal bir hayatı olacak. Tamamen normal.
Sen de saçmalamayı bırakacaksın.
Kızını seveceksin, gerçek bir baba olacaksın.
-Bunu yapabilir misin? -Zaten seviyorum.
Ne gerekiyorsa yaparım.
Ne gerekirse, canım.
Annen daima yanında olacak.
Daima.
MY DEAREST SEÑORITA
Öğretmenim! Merhaba!
DE JUAN ANTİKA
PAMPLONA, ARALIK 1999
"Bizim vaazımız,
sizin de imanınız boşunadır."
Yani İsa Mesih gerçekten dirilmediyse Kilise susmalı demek istiyor.
Papa'yı alkışlamak günah mı öğretmenim?
Hayır, günah değil ama on emirden biri de değil.
Televizyona çıkınca alkışlayabilir miyim? Ona hayranım.
Hayransan alkışlayabilirsin Javier ama mecbur değilsin,
hâlbuki on emre uymak tüm Katolikler için zorunluluktur.
Teşekkürler öğretmenim. Endişelenmiştim.
Papa'yı alkışlarken dersimiz bitti.
İlahilere çalışmayı unutmayın. Konsere az kaldı.
Masalarınızı toplayın lütfen.
Rocío Wanninkhof cinayetine geçelim.
Ekibimizle konuşan aile içinden kaynaklar
19 yaşındaki genç kızın katilinin,
maktulün güvendiği birisi olması gerektiğini doğruladı.
Evet. Annenin dostu yapmış diyorlar. Şu kısa saçlı, asık suratlı kadın.
Babaanne, millet dedikoduya çok meraklı.
Kim diyor onu?
Ben de kadın illa suçlu demiyorum ama o da hiç oralı değil,
millete ters ters bakıp duruyor, inanamazsın.
Hanımefendi olmadığı belli.
Benim de hanımefendiye benzemediğimi söyleyen çıkabilir babaanne.
Ailesi zaten yaslı, bir de katil tanıdık mı diye endişelenemezler.
Sen mi o kadına benziyorsun? Hadi canım, yok daha neler.
Seninki iyi insan yüzü, tertemiz.
Lafa bak şimdi!
Antipatik, çirkin, haşin tüm kadınları toptan hapse gönderelim madem.
Geriye bir iyiler…
Babaanne! Babaanne!
Bekle babaanne.
Adela, kızım.
Ne oldu?
Babaanne. Hareket etme. Şimdi gelirler.
Yok artık.
-Sen çarptın ha Adela? Bak sen. -Özür dilerim.
Nasıl çarptığını gördün mü? Kaldırıma sıkıştırdın.
-Özür dilerim. -Alık alık bakma. Şuna bak!
Yaptığını beğendin mi?
Özür dilerim Begoña. Babaannemle konuşurken dikkatim dağıldı.
-Babaannen mi arabada? -Sen iyi misin?
Abimi arayacağım. Beni paniklettin.
-Paniklettin. -Alo?
Bir kaza oldu.
Duque de Ahumada ve Cortes de Navarra kesişiminde.
Yaşlı bir kadın.
Lütfen acele edin.
Merhaba. Beni duyuyor musun? İyi misin?
Evet, iyiyim. Babaannem arabada.
Merak etme. İlgileniyoruz.
Sana da bir bakayım.
İyiyim dedim! Rahat bırakın lütfen.
Sonra bir sorun olursa sorumlusu sensin, anlaşıldı mı?
Babaanne, ben polis arabasıyla geleceğim. Ambulansı takip edeceğiz.
-Orada buluşuruz. -Tamam kızım, olur.
Merak etmeyin. Ben torununuzla giderim.
FLEUR JAEGGY DİSİPLİNLİ GÜZEL GÜNLER
-Döndüğünü bilmiyordum. -Eylülde döndüm.
Gelip bir merhaba demem gerekirdi ama nefes alacak vaktim olmadı.
Babam işleri bana devrediyor da…
Öğrenecek çok şey var.
Londra'ya dönmeyecek misin yani?
Bana kalsa dönerdim tabii.
Ama böyle olacağını biliyordum.
Babamı tanıdığım için daha geç emekli olur ya da hiç olmaz diye umuyordum.
Ama yok.
Orada hayatın nasıldı? Mutlu muydun?
Evet.
Ucu bucağı olmayan bir şehir.
Pamplona'ya ve buradaki hayatımıza haksızlık olmasın
ama bizim memleketimiz çok küçük.
10 sokakta 100 kişi yaşıyoruz.
Hâliyle Londra'ya gidince
dünya devleşiyor.
Derken dönmen gerekti.
Derken dönmem gerekti.
Adelina Hanım, doktorun dediğini yapın.
Kalkıp yavaş yavaş gezinin…
-Olur. -Ama yalnız olmaz.
-Hah, torunum. -Pek uzun, pek hoş.
-Evet. -Yanına götüreyim.
Nerede kaldın?
İyi akşamlar.
-Babaannem sağ salim vardı mı? -Nerede kaldın Adela?
-Yürüyerek geldim. -Sence bu yaptığın normal mi?
Baba, iyiyiz işte.
Gerildim, biraz hava almak istedim.
Sana göre her şey çok basit. Al havanı tabii. Bizi hiç düşünme.
Adela, baban doğru diyor.
Sorumlu bir insan kaçmaz, evine gelir.
Birazcık yürüdüm. Özür dilerim.
Yemek var. Gidip ısıt hadi.
Bu konuyu da kapatalım. Olan oldu.
Merkezî hükümet delegasyonları
acil durum toplantısı yapacak
ama korkulan Y2K problemini sakinlikle karşılamalıyız.
Panik yapmamamız elzem.
ÖSTROJEN TÜREVİ
Kapı çalıyor. Biri açabilir mi?
Merhaba. Isabel Goñi, fizyoterapistim. Adelina Arrán için gelmiştim.
-Burada, buyurun. -Öyle mi?
Tamam.
Bu çanta da öyle bir ağır ki sanırsın ceset taşıyorum.
-Sen kimsin? -Adela, pardon.
Memnun oldum.
-Bu taraftan. -Böyle mi?
-Beklettik, kusura bakmayın. -Hiç önemli değil.
Montumu nereye bırakayım?
-Buraya asarım. -Buraya mı?
-Ben Isabel. Memnun oldum. -Peki.
-Buradan. -Tamam, şunu da bırakayım.
Tatlım, çantamı yerden alır mısın?
Adelina, fizyoterapistin geldi. Adı Isabel.
Hâlâ yatakta mıyız Adelina Hanım?
Masaj masasını kurayım, hemen ayağa kalkıyoruz.
Gerekli olmadığı sürece yatmak iyi değildir.
Kazadan sonra bırak da biraz dinleneyim.
88 yaşındayım ben evladım.
Aynen öyle. Doktor istirahat önermediyse yatmıyoruz.
Vücut tembeldir, kıpırdamak istemez.
Kalkalım. Tutunun bana.
Hoppala, Adelina Hanım.
Yana dönün. Çok güzel.
Yok, hiç içimden gelmiyor.
Bir de bir dünya yemek, insanın midesi kalkıyor gerçekten.
Ne?
Evet, bugün başladı. Göreceğiz.
Buna seyahat takımı mı deniyordu? Hiç bilmiyordum.
O zamanlar evlenirken beyaz giyme âdeti yoktu.
Hem bir hafta evvel dedem ölmüştü.
Yas tutuyordum ama zariftim.
-Tabii ki. -Seyahat takımımla.
Şimdi bu tarafa dönün, az önceki gibi.
Daha güçlü. Acıyor mu?
-Yok. -Yok mu?
-Yok, acımıyor. -Çok iyi.
Ama çok güzelmişsiniz. Taş bebek gibiymişsiniz.
İşimiz bitti.
Terliklerimizi giyelim.
-Bilgi vereyim mi? -Annemi çağırayım. O da duymak ister.
-Gelin, benimle beraber. -Anne.
Ay… Çok iyi geldi.
-Öyle mi? -Hem de nasıl.
-Sevindim. -Ellerin sihirli Isabelita.
-Şahane. -Bitirdiniz mi?
Evet. Gayet iyi durumda.
Çarpmanın etkisiyle kasları gerilmiş.
Reçete edilen seanslar yeterli olur bence.
Ama daha fazla hareket etmeli.
Merdiven falan çıkmalı, o tarz şeyler.
Yeşil eşofmanları giydirip beni dans etmeye Benidorm'a götürecekmiş.
Madrid'li nineler gibi.
Çok teşekkürler. Daha çok hareket ettiririz.
Güzel.
Deneyin de göreyim, ne zaman istersem o zaman hareket ederim.
Sen iyi misin tatlım?
-Evet. -Şoför sendin, değil mi?
-Baktırdın mı? -Yok ama elim öyle bir gitti sadece.
Acıdığı için gitti.
Bakayım.
Yok, iyiyim ben. Gerek yok.
Aman. Sorma, turp gibisin.
Hemen bir bakayım mı?
Bırak baksın.
Hatırım için.
Annenle salona geçeriz biz.
Hadi Cruz.
Geç.
Hırkanın düğmelerini aç.
Bacaklarını ikiye ayırıp otur ve omzunu aç.
Bu taraf, değil mi?
Evet.
Bakayım.
Biraz daha sıyırman gerek. Bir düğme daha aç.
Oldu.
Tamam.
Yavaş gideceğim, acırsa söyle,
şiddetini de belirt.
Şu tarafa dön.
-Böyle iyi mi? -Kasılıyor ama acımıyor.
Güzel.
Ay!
Ne oldu?
Al. Canını mı acıttım?
İyi misin?
Boş gözlerle boşluğa bakıyorum
Seninle aynı şeyi arıyorum
Hayatta bir şeyler öğrenmeyi
Aşkı anlamayı
Dünyayı keşfetmeyi
Anlamayı
Hayatta bir şeyler öğrenmeyi
Aşkı tamamen anlamayı
Bir hayali gerçekleştirmeyi
Gel, gel.
Hoşça kal diyeyim dedim. İşe gideceğim.
Ne? Dur. Pardon, duyamıyorum.
Mónica Naranjo'ya bayılıyorum da, kendimi kaybettim.
-Ne dedin? -Hoşça kal dedim. Çıkıyorum.
-Bir beş dakika otur da bir bira iç kız. -Başka zaman. Daha yemek yemedim.
Bu da karbonhidrat dolu.
Tam öğün yemeğe denk.
Peki, sağ ol. Bir tanecik.
Şerefe.
Leziz.
-Nasılsın? -İyiyim.
-Kazayı duydum. -Ha…
Biraz korktuk sadece.
Begoña'ya çarptın, değil mi? En küçük Gómez-Arellano.
Evet, öfkeden küplere bindi.
Saçma bir kadın.
Neyse ki abisi gelip olaya müdahale etti.
-Londra'dan dönen, değil mi? -Evet, Santi.
Çok iyi biri.
Her şerde bir hayır var.
Noel'de bir planın var mı?
Pamplona'daki lakabımı biliyor musun?
-Evet. -Biliyor musun?
"At" diyorlar.
O şerefsizler pek ağzı sıkı değil be kızım.
Geçen gün ben de bana takılan adı öğrendim.
Rahibe José María.
-Ne? -Buna ne diyorsun?
İnanamıyorum.
İşte öyle.
Resmen 16. yüzyılda yaşıyoruz,
uzun kadınlar ve feminen erkeklerden korkan insanlarla dolu bir yerde.
Ben vazifem gereği onları bağışlamak zorundayım ama sen değilsin.
Herkes öyle değil ama.
Değil mi?
Pamplona'da insanı iyi anlamda şaşırtan insanlar da var.
Peki, Rahibe José María'ya da bu insanlardan bahsetmen lazım.
Bahsederim, söz. Ama başka bir gün.
Gitmem lazım.
Gizemli. Yakışır.
Tarzınız var hanımefendi.
Bira için teşekkürler.
Bayan Gómez-Arellano haftaya yok.
Tekrar arayın, ayarlarız.
İyi günler.
Mamen, istediğim formları getir lütfen.
Olur.
Adela, seni görmek ne hoş. Hayırdır?
Dört yıldır babamın antika dükkânında çalışıp maaş alıyorum
ve parama neredeyse hiç dokunmadım.
-Değerlendirmek istiyorum. -Güzel.
Bankada boş boş durması saçma.
Ne kadarlık bir meblağ?
Altı milyon civarı.
Çok iyi. Gayrimenkul düşündün mü hiç? Peşinatla daire almayı falan?
Hayır, yok.
Pekâlâ.
-Tercih ettiğin risk düzeyi nedir? -Minimum.
Pekâlâ.
O zaman devlet tahvili al.
Düşük faizli ama güvenli.
-Ne dersin? -Sen ne dersen.
Peki.
Evrakları hazırlarız, gelip imzalarsın.
Başka bir şey yapmana gerek yok.
Bana bırak.
Merhaba.
Pardon, burada olduğunu bilmiyordum. Su alacaktım. İzin var mı?
Tabii, buyur.
Ben koyarım.
Sağ ol.
Kahve ister misin? Kendime yapacaktım.
Zahmet olmazsa alırım. Yoğun bir sabah olacak.
Adela, geçen gün için çok özür dilerim.
Sana rahatsız hissettirdim, niyetim o değildi. Affet.
Temastan pek hoşlanmıyorum.
Ve… Sen de benim tepkimi affet.
Yok, ben çok hevesliyim, insanların sınırlarını anlamıyorum.
Yardım ederken aksilik oldu, hepsi o.
Evet. Ama bir sıkıntı olmadığından emin olmamızı istersen
bana söyle, olur mu?
Rahat edeceğin bir yöntem buluruz.
Sınırları anlamakta kötüyüm ama işimde çok iyiyim.
Acıdan da nefret ederim. Bende de, başkasında da.
-Düşüneceğim. Söz. -Tamam.
Adela, lütfen hazırlan da babanla aşağı in.
Kayınvalidemle işiniz bitti mi, devam edecek misiniz?
Bitti. Eşyalarımı toplayayım.
MUTLU NOELLER 1999
Peki.
Bu kol tamam.
Tatlım, ben çıkıyorum.
Koridorda yürürken duydum.
Evet, bununla çöp kamyonu gibi gürültü yapıyorum.
Şey…
Casablanca Video Kulübü nerede, biliyor musun?
Şunu arabaya koyayım da gidelim.
Ay, Sev Beni.
Bu film çok tatlı, şey gibi…
Fassbinder, Disney filmi yönetmiş gibi ama lezbiyenli.
İzlemedim. Ne zaman çıktı?
Geçen yıl.
Bir 10 yıl önce çıksaydı beni birçok dertten kurtarırdı.
-Tam olarak ne arıyoruz? -Dreyer'ın Jeanne d'Arc'ın Tutkusu'nu.
Sessiz film. Posteri siyah beyaz, Jeanne D'arc var.
Kısa saçlı, hasır tacı var, ağlıyor. Çok güzel, bir içim su.
-Maria Falconetti. -Maria Falconetti, evet.
Hatırlayamadım.
Harika bir film. Bayılıyorum.
Mükemmel.
Film değil, âdeta bir dua.
Kesinlikle, evet.
Bakışında bir şey var. Gözlerinde.
Film boyunca ondan af dilemek istiyorsun. Tüylerim diken diken oldu bak.
Gişe filmleri döneminde Dreyer gidip tam tersini yaptı.
-Çok spiritüel, çok… -Evet.
-Teatral! -Teatral!
Aynen öyle.
Beni tiyatroda izlemeni çok isterim.
-Tiyatro mu yapıyorsun? -Evet, oyuncuyum.
Fizyoterapiyi para için yapıyorum ve maalesef işimde çok iyiyim.
Hepimizin bir antikacı muadili var tatlım.
Nerede oynuyorsunuz peki?
Bu perşembe ENT'de, eski kasabada.
Jeanne d'Arc'ın Tutkusu'nun bir yorumunu sahneliyoruz.
-Geleceğim. -Yani…
Ahım şahım bir şey bekleme tabii.
Arkadaşlarla kurduğumuz bir ekip, Falconetti değilim.
Olma da. En azından sen konuşuyorsun.
Evet, onu yapıyorum bak.
Peki…
-Geç oldu, benim gitmem lazım. -Tamam.
-Arabanı bulur musun? -Tabii, her şey kontrol altında tatlım.
Çok yazık oldu.
Yavru domuzu ya tam ya iki parça pişirmek lazım.
Hayvan suratı görmeyi sevmediğimi biliyorsun.
İyi madem, parçalarız.
-Buyurun. -Öyle daha iyi.
-Borcum ne? -1.500 lütfen.
-Şöyle verdim. -Tamam.
Hoşça kal. Mutlu Noeller.
-Size de. -Harika, işimiz bitti. Hadi eve.
Sıradan alayım.
-Anne. -Ne var?
Benim doktora gitmem lazım.
-İyi misin? -İyiyim.
Kazadan dolayı mı?
Eve gider gitmez Luis'i ararım. Ben de gelirim.
Hayır, iyiyim. Kontrole gitmeliyim.
Daha doğrusu gitmek istiyorum. Ama Dr. Etxeberría'ya değil.
Adela, o senin bebekliğini biliyor. Tüm aileyi biliyor.
Anne, ben jinekoloğa gideceğim.
-Görüşürüz. -Hoşça kal.
Bilmem gereken bir şey mi oldu?
Hayır. 26 yaşına geldim ve hiç gitmedim.
İşte o yüzden gitmene gerek yok canım.
Tuhaf bir semptomun falan olmadığı sürece 26 yaşında kontrole gerek yok.
-Benim yaşımda farklı. -Anne.
Benimle gelmeni istediğim için sordum ama kendim de gidebilirim.
Böyle demene gerek yok. Yaşının farkındayım.
Anne, 15 yaşından beri östrojen alıyorum ve tek bildiğim buna ihtiyacım olduğu.
Var çünkü. Durumundan ötürü.
Ama durumum ne?
Çocuğum olmuyor, regl olmuyorum, östrojene ihtiyacım var.
-Bunlar niye? -Adela, bir şey yok.
Yarın akşam yemekten sonra konuşuruz.
Anne, lütfen unutma bak.
Keçi etine yumulma, tamam mı? Seni tanıyorum.
Geç.
Teyzem sana mukayyet olsun. Aynen öyle.
Hadi görüşürüz, öptüm.
İyice çırp.
José.
Rahip olmadan önce
hiç âşık oldun mu?
Kâseye dikkat et, dökeceksin.
Hadi.
Dök, dök.
Çok güzel.
Tat bakalım.
Çok güzel. Patatesler harika.
Bu biraz dinlensin. Benimle gel, sana bir şey anlatacağım.
Bak.
Bu nedir?
Bekle.
İşte burası.
Bak sen!
Bu ne böyle?
-Bu ne böyle? -Bir skandal.
Skandal gibi bir adam.
Deliysen ara beni, değilsen…
-Ne yapabilirsin ki? -Ne yapabilirsin ki?
Adı Alonso'ydu.
Ona ne oldu?
AIDS, herkes gibi.
Yani o senin… Yani siz…
Evet.
Hayatımın aşkıydı.
Çok üzüldüm.
Evet…
Ya sen?
Yarın Santiago Gómez-Arellano'yla buluşacağım.
Çok güzel
ama…
Onun için buraya gelmedin.
İnsanı iyi anlamda şaşırtabilecek kişiler varmış, öyle demiştin.
-Kim bu insanlar? -Babaannemin fizyoterapisti.
Anlamıyorum.
Birazdan onunla buluşacağım.
Henry ve June'u okudun mu?
Hayır. Kimin?
Anaïs Nin.
Şeytan gibi yazmış bir su perisi.
İki dünya savaşı arasında Montparnesse'ın yarısıyla yatmış.
Harikulade. Kendisine bayılıyorum.
Sen de bayılacaksın. Bak.
Şunu oku.
"Ne güzel şey hem sevmek hem özgür olmak."
Ama ben 30'larda Montparnasse'ta yaşayan Fransız bir kadın değilim.
Pamplona'lı bir kateşistim.
Bu kitabı okuyacaksın Pamplona'lı kateşist
ve sonra konuşacağız.
13 yaşındayken
Tanrı'nın bana yardım eden ve yol gösteren sesini duydum.
O ses
bir yaz günü…
…öğlen saatinde
babamın bahçesinde geldi
ve bir daha ne yalnız yürüdüm
ne de çaresiz.
İnsanoğlu varsın yargılasın beni, korkmam.
Ve içimde taşıdığım bu ateşi Tanrı sayesinde kabul ediyor ve ölüyorum.
Küllerimi saklayın.
Kalbim meleklerin sesini çoktandır duyuyor.
Ay! Tatlım! Geldin demek!
-İnanmıyorum! Beğendin mi? -Evet.
-Yalan. -Değil.
-Hiç beğenmedin. -Bayıldım!
Emin misin?
Hadi ama, hiç beğenmez olur mu?
Beğendiğini söylüyor işte.
O zaman bir bira?
Bu arada ben Ane.
Adela. Memnun oldum.
-Biz seni tanıyoruz. -Hey. O zaman ne yapalım?
Bira içmeye gelir misin?
Alın, alın.
Bu son, sonra gidiyorum.
Hayır, saçmalama!
Nerelisin sen?
Bir, iki, üç!
Sevdin mi?
Sonra küçük şapşal bana sormaz mı,
"Bu gerçek kan mı öğretmenim? İçmek zorunda mıyız?"
"Nasıl gerçek kan olabilir Javier?" dedim.
"Biraz kafanı çalıştır."
Öyle demedim tabii.
Töz değişimini falan, ne varsa açıkladım
ama çocukcağız ağlıyordu.
-Sözleri bilmiyorum! -Ne?
-Sözleri bilmiyorum! -Ne sözü?
Girmek ister misin?
-Burada bekle. -Tamam.
Gel.
Anonim eser, 20. yüzyıl başlarına ait.
Guido Reni ekolünü taklit etmiş.
Çok güzel.
Temiz kısımları gördün mü? Neredeyse yüzün tamamı.
Bu ne? Hakikisi mi?
Evet, restorasyon için buraya getiriyorlar.
-Ne? -Gelenek böyle.
-Dikkat et, çok hassastır. -Tamam.
Dikkat et.
Isabel, lütfen.
Isabel…
Isabel, lütfen yapma.
Eğlenelim mi güzelim?
Yeter. Çıkar şunu.
İnanılmaz.
Ne var?
Galiba Lucía veda ederken rujunu bulaştırmış.
Yakıştı.
Ay! Korktum.
Korktum.
-Alo? -Adela?
Gece gece dükkânda işin ne? İyi misin? Bir şey mi oldu?
İyiyim, merak etme baba. Birkaç işe önden başlayayım dedi.
Taksici Jesús geçerken dükkânı açık görmüş, beni aradı.
-Hayır, bekle. -Ne?
-Teşekkürler. -Ne diyorsun Adela?
Evladım? Orada mısın? Eve gel.
Adela, saat 12'yi çeyrek geçiyor, duyuyor musun?
Santiago babanın yanında. Seni almaya gelmiş.
Madem çakırkeyif olduk, seni dumura uğratacak bir şey göstereyim.
Hayır!
Bunu nereden buldun?
Kapak resmini ben yapmıştım.
İnanılmaz, değil mi?
Bak, 1988'in Javierada'sı.
Ay, bak, şurada Fran var,
mataralı olan da Maite,
bu da…
-Adı neydi? -O mu?
-Eusebio. Sebi. -Sebi! Doğru.
Vay be.
-Güzel günlerdi. -Evet.
O zamandan aklımda kalan en net görüntü ne, biliyor musun?
Gece vakti kulübenin kapısında
elinde dumanı tüten bardakla duran sen, artık ne içiyorduysan.
Papatya çayı. Hâlâ içiyorum. Babaannem alıştırdı.
Seni pencereden görmüştüm. Bizden 20 yaş büyük gözüküyordun.
Bense…
Ne?
Sana deli oluyordum.
Söyleseydin bana büyük iyilik ederdin.
Ben de diğerleri gibi aptaldım.
Hayır Santi.
Bir statün vardı.
Eyvah. Koş, koş!
Koş. Şöyle gel.
Adela, sana deli oluyorum.
Bunu duymak seni üzer mi, üzmez mi, bilmiyorum.
Hiçbir şey bilmiyorum.
Üzgünüm.
Gitmem gerek.
-Mutlu Noeller Adela! -Mutlu Noeller Adela!
Mutlu Noeller.
Et lokum gibi.
Bana güzelinden veriyorlar.
-Doğru. Leziz. -Çok iyi.
Bakalım Geceyarısı Ayini nasıl geçecek. Yeni rahibin ilk ayini.
Kutsanmış ekmeği kırıta kırıta yedirir. Buraya nasıl gelmiş, anlamıyorum.
-Piskopos'un bize kıyağı. -Evet.
Kızım, şakaydı sadece.
Bana komik gelmedi.
Ben yıkarım, bırak.
Bırak.
Sen kurula.
Adela, biliyorum, şu ara biraz gerildik
ama sana bir şey olacak, canın yanacak diye korkuyorum.
Ödüm kopuyor.
-Hadi. -Anne.
Jinekoloğa gitmeliyim.
Yine mi bu konu?
Bırak, ben yaparım.
Bildiğin gibi yap.
"Kaybolduğumda bana yolumu gösterensin.
Yanımda bana eşlik edecek bir dostum bile yok.
Saklanacak bir yerim yok.
Yaşayıp yaşamadığımı umursayan yok.
Bu yüzden yardımına muhtacım Tanrım.
Bana zulmedenlerden beni koru çünkü onlar benden çok daha güçlü."
ANAÏS NIN HENRY VE JUNE
1 MESAJINIZ VAR
"Mutlu Noeller tatlım.
Noel arifesinde geçen günkü bara gideceğiz. Kostüm giyip.
Gelmek ister misin? Seni görmek isterim.
Isa."
Günaydın. 1999'a veda etmemize saatler kaldı.
Gece gündüz tartışılan Y2K probleminin nasıl sonuçlanacağını
milenyumun ilk dakikalarında göreceğiz.
Siktir.
-Efendim? -Adela, José ben.
Buluşalım.
Benimle gel.
Nereye gidiyoruz? Evden yemeğe bekliyorlar.
Evet. Gel hadi.
Kızım, daha gece yarısı olmadı, sarhoş olmuşsun.
Yalnızlıktan bunaldığımda
buraya gelip onları izliyorum.
Girmiyorum tabii ki, ama…
Mutlu oluyorum.
Seni ailemle tanıştırıyormuş gibi hissettim.
-Mutlu görünüyorlar. -Şu an öyleler. Bana inan.
Sana ait olarak gördüğün, ev bildiğin bir yere gelmek,
kendi camianla olmak başka hiçbir şeye benzemez.
Anlat.
Santiago beni öptü.
Çok hoşuma gitti.
Epey.
Ama gözlerimi kapadığım an
gördüğüm tek yüz onunkiydi.
Şu neşeli masözünki, değil mi?
Evet. Isabel.
Santiago'yla beraberken
güzel hissediyorum.
Ama Isabel'le beraberken
özgür hissediyorum.
Ve ben hiç özgür olmadım.
Bir şekilde hep
görünmez olmayı başardım José.
Yapayalnız olmayı.
Umursamadım.
Bedenimi, çocuk sahibi olamayışımı,
ilacı…
Kendime dair bilmediklerimi.
Ve artık…
Artık yaşamak istiyorum!
Artık bana dokunulmasını istiyorum.
Bana dokunulmasını arzuluyorum, anlıyor musun?
Hayatımı yaşamayı düşününce bile kusacak gibi oluyorum.
Adela, canım benim,
hayat demek tutku demek.
İsa'dan Mónica Naranjo'ya kadar.
Tutkuyu bastırırsan hayatın kendisini bastırırsın.
Ve o his zamanla kırgınlığa dönüşür.
Hayatının geri kalanını kırgın geçirme.
-Zaten öyleyim! -Kurtul o histen.
Hemen.
Yarın.
Daha geç değil.
Şu an hissettiğin korku yetmez. Korkuyu daha derinden hissetmelisin.
Arzuyu da. Her şeyi.
Bak,
Alonso…
Alonso ölünce…
…ıssız bir karanlıkla baş başa kaldım.
Ve çok korkuyordum.
Hem de çok.
Ama onunla yaşadığım her şey,
onunla tanışmadan yaşadığım her şey,
aldığım riskler, işlediğim günahlar,
beni çok mutlu eden bu şeyler
üzerimi bir yorgan gibi örttü.
Beni avuttu.
Ve dibin de dibini gördüğümde
aşırılıklarımın bir sonucu olarak Tanrı belirdi.
Bam!
Her şeyi doldurdu.
Her şeyi.
Öyle ki…
Hayatıma girmiş tüm adamlarla aynı anda sevişmek gibiydi.
Yalan söylemeyeceğim çünkü Alonso'yu hâlâ çok özlüyorum.
Üzüntü hayatımdan çıkmadı tabii, ama…
Ama artık asla yalnız değilim.
Kilisede ona hizmet ediyorum
ama şu barın kapısına bakınca
onu görüyorum.
Mutlu yıllar bebeğim!
Ama benim beni avutan bir hayatım yok.
-Yorganım yok. -Bul o zaman.
Bul. Hata yap.
Ellerini kirlet.
Aslında ne yapman gerektiğini gayet iyi biliyorsun.
Yap. Birini hayal kırıklığına uğrat.
Hatta hepimizi uğrat ulan.
Bizi yüzüstü bırak. Beklenmedik, korkunç bir şey yap.
Yap güzelim.
Yap gitsin.
Mutlu yıllar peder.
Mutlu yıllar çocuğum.
Hey!
Adela!
Gel! Shot atıyoruz!
Kanka, kanka.
Ne var ya?
Adela!
Bekle! Adela, dur!
Adela!
Adela, bekle!
Adela, bekle lütfen. Ne oldu?
-Gitmek istiyorum Isabel. -Tamam ama dinle.
Gördüğün şeyin bir anlamı yoktu, yani…
Gerçekten seni görmek istiyordum tatlım.
Suç bende Isabel. Sorun yok. Bırak gideyim.
Mutlu yıllar!
Herkesin 2000 yılı kutlu olsun!
İyi akşamlar kızım.
-Gelebilir miyim? -Tabii babaanne, gel.
Bak, bunlar teyzem Marga
ve büyük ablam Ernestina, ruhu şad olsun.
Onlara maço kızlar derlerdi.
İkisinin de çocuğu olmadı, âdet de görmezlerdi
ama boylu poslu, sağlam kadınlardı.
-Benim gibi. -Evet. Senin gibi.
Annem hiç anlatmadı.
Annen seni çok seviyor
ama sen doğduğundan beri korku içinde yaşıyor.
Elinden geleni yapıyor. Ona öğretilenlere rağmen.
Benim gibi. Hepimiz gibi.
Mutlular mıydı?
Her duyguyu biraz tattılar.
Ama hayatlarını kolaylaştırmadık.
Evlenmediler. Ama mirastan paylarını aldılar.
Evlerini kimseyle paylaşmadılar,
o da kötü bir şey değil.
Ama yataklarını da öyle.
Çok zekisin babaanne.
Yeterince değil.
Onları şu an anlıyorum, senin sayende.
Ama çok geç kaldım.
Artık biri seninle "At" diye dalga geçerse
kısrakların soyundan geldiğini hatırla.
Görmesi çok zor ama mukozaya bakarsan yara izi görülüyor.
Demesen fark etmezdim Ángel.
Muhteşem olmuş.
Bitirdik Adela. Kalkabilirsin.
Bir şey lazım olursa haber et.
Çok sağ ol Ángel.
-Görüşürüz. -Haberdar ederim.
Sen giyin. Ben odamdayım.
Pekâlâ Adela.
Elimden geldiğince açık konuşacağım.
Regl olmamanın ve hamile kalamamanın sebebi
rahminin olmaması.
Rahimsiz doğmuşsun. Ve yumurtalıksız.
Onun yerine iç eşey organların varmış.
İç eşey organı.
Testis.
Evet ama inmemiş testis.
Erkek çocukların testisleri gebelik sonuna doğru iner.
Ama… Bir saniye.
Erkek çocukların dediniz.
-Neden bahsediyorsunuz? -Dinle.
Sana erkeksin demiyorum.
Bir vajinan var. Kısa ama var.
Muayene sırasında
muhtemelen gelişmiş bir klitorisle doğduğuna kanaat getirdik,
genital organlarının görünüşünü normal kılmak adına ameliyat edilmişsin.
Çok iyi iş çıkarmışlar.
Her zaman böyle mi yapılıyor?
Neredeyse her zaman.
Doktorların ailenle konuşmuştur, beraber karar vermişlerdir.
İnterseks vakalarında izlenen genel prosedür bu.
-İnterseks. -Evet.
Adela, bu düşündüğünden çok daha yaygın.
Peki o iç eşey organları…
-Hâlâ yerindeler mi? -Hayır.
Ergenlik döneminde alınmış olmalılar.
Tümör gibi patolojik durumları engellemek adına yapılır.
14 yaşında bir ameliyat olmuştum
ama fıtığın var demişlerdi.
Belki de vardı. Aynı anda alınmış olabilir.
Ama bu hadım ameliyatı.
Bu çok güçlü bir kelime Adela.
Sana gerçeği söylemelilerdi,
doktorun da belli ki durumunu düzgün takip etmemiş, ama…
Ben öyle demem.
Ama basbayağı öyle.
Peki ne yapacağım?
Yapabileceğin en iyi şey bunu unutup hayatına devam etmek.
İstersen kontrollere devam ederiz.
İlacımı almayı bırakırsam ne olur?
Önermem. Vücudunun hormonlara ihtiyacı var.
Ameliyat ve tedavi olmasam ben nasıl olurdum?
Gerçek ben nasıl biri olurdu?
Kızım, yapma.
Yapma.
Senin evin benim.
MADRİD - HAZİRAN 2000
"Telefonda konuşalım artık.
Umarım hâlâ iyisindir ve barı sana devretmişlerdir.
Seni çok özlüyorum.
José.
Not: Huzurumu kaçıran rüyalar görüyorum.
Tuhaf bir boyuttaydım,
zevkle yanan alevlerle çevriliydim.
Bir melek ya da baş melek belirdi, emin değilim."
"Katil vaftiz anne" vakası olarak bilinen Wanninkhof cinayeti
komşular arasında infiale sebep oldu.
María Dolores'un nakil işlemi sırasında
Fuengirola Sivil Muhafızları ve Ulusal Polis
olası bir linç girişimine karşı önlem almak zorunda kaldı.
Yalan söylüyorlar. Kadıncağız hapse girecek.
Kadının hayatını mahvetmek için birlik olmuşlar.
Kızın annesi kadını her fırsatta kötülüyor.
Kızı olmayınca kadın delirdi.
Ayrıca kinli de.
Kuduz köpek ısırsa gönül yarası kadar acıtmaz.
Sen ne diyorsun?
Nerede bir öfkeli kalabalık toplanmışsa
orada başka sebeple hedef alınan bir masum vardır.
-Yaz bir kenara Isidoro. -Ben yeterince not alıyorum.
-Başka bir şey var mı Patri? -Yok canım, sağ ol.
-Borcum ne kadar? -İki meze ve bir kola mı?
550 peseta.
AD, vaktin olunca bir gel.
Görüşürüz millet.
Bak oğlum, kimliğini istemekten dilimde tüy bitti.
Denetim yaparlarsa ayvayı yerim.
Tekrar söylemeyeceğim.
Yarın getirdin, getirdin. Getirmezsen başkasını bulurum.
Üzgünüm.
-Patricia, yardım lazım mı? -Merak etme. Çıkması inmesinden kolay.
Şöyle verdim. Alıp çişini yapman lazım.
Antonio'ya söyle, takım taklavatı daha sık yıkasın.
Tamam. Sağ ol.
Testosteron işe yarıyor, değil mi?
İki kutu.
Buyur. Bir değil, iki.
-Hâlâ reçeten yok mu? -Maalesef.
Ben seni ilaçsız bırakmam, tamam mı?
Ama doktorundan yazmasını istemen önemli.
Al bakalım. Hepinizde de hemen tesir ediyor.
Pornodan fırlama odunculara dönenler gördüm.
İlk hâllerini görsen inanamazsın.
İki aya göreceksin.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
Merhaba.
Burada bekliyordum.
Çok arsızsın, çok.
Sana inanamıyorum. Sonunda beni kahrımdan öldüreceksin.
-Nereye? -Geliyor musun?
Nereye?
Alo?
Adela, sen misin canım? İyi misin?
Lütfen konuş benimle.
Merhaba.
Selam. Sen iyi misin?
Evet. Gidip uyuyacağım.
A. D., seninle konuşmak istiyoruz. Gelir misin?
Başka zaman konuşalım. Çok yorgunum.
Çok denedik AD.
Herkes farklı, kendi dertlerin olabilir
ama Ángela ve benim aklımızdaki ortak yaşam fikri bu değil.
Sana nasıl yaklaşacağımızı bilmiyoruz.
Üzgünüz ama burası senin için doğru yer olmayabilir.
Bir kusurumuz olduysa söyle ama bu durum çok boktan.
Ben böyle yaşayamam.
Yuh ya.
Bu muydu?
Altı aydır bu yüzden mi bizimle konuşmadın?
Sana inanamıyorum.
Üzgünüm.
Ne üzgünü AD? Ne üzgünü?
Ne yani, Kedi benim gerçek adım mı sanıyorsun sen?
Annemin sekiz memesi var ve miyavlıyor mu?
Hayır.
Bizi kim zannediyorsun?
Eve kızlarla, erkeklerle kızlar ve erkeklerle girdiğimi gördün.
-Kimi bulursa. -Hele bu? Çocuğun babasını bilmiyor yahu.
Hayır.
Üç kişiden biri.
İkisi memleketimden, biri de mağarada yaşayan bir Alman.
-O kadar diyeyim. -Ben olmayayım da.
AD, canım,
biz biliyorduk.
Yani tahmin ettik. Ve umurumuzda değil. Seni zaten ondan seçtik.
Bu orospular evine biçilmiş kaftansın.
Değil mi aşkım?
Evindeki bazı kitapları da Kilise görse başı derde girer.
Gerçekten rahip mi? O sesle?
Çok da yakışıklı.
Bayıldım.
Antikacı detayına delirdim.
Ama tam senlik bir iş cidden.
Bu kadar ilginç olman biraz sinir etti.
Öyle işte.
Peki ya siz?
Senin gerçek adın ne Kedi?
Daha o kadar yakın değiliz.
Tacorente'liyim. Tenerife'den.
Yavaş olun Marquis Bey.
Evde çalışıyorum, zarflara davetiye yerleştiriyorum,
kalem birleştiriyorum falan.
-Ailen? -Seninkine benzer bir hikâye.
Seviyorum, iyi insanlar.
Ne zaman istersem eve dönebilirim
ama kendimden ödün vermem gerek.
Senin?
Babam marangoz, faşistin önde gideni.
Annem çok güzel bir kadın,
aşırı zeki
ama vaktiyle o hayvanla evlenmiş işte.
Annemle her hafta konuşuyorum. Babamla konuşmuyorum.
Sen restoratör değil misin?
Nazik tut, fırça gibi.
Gitmek istemediğin bir plan iptal olmuş da rahatlamışsın gibi içine çek.
İşte öyle.
Dur.
Fotoğraf çekelim.
Çok güzel.
İlk cigaran galiba?
Arkadaşlar, evdeki olaylardan ötürü size önemli bir şey söylemeyi unuttum.
Bugün işten çıkarıldım
ve iki aylık kira param anca var.
Bizim tüm hayatımız belirsizlikten ibaret şekerim.
İki ay bize bir asır.
Bir şeyler çıkar.
İlla çıkar.
-Hadi arkadaşlar. -Hadi.
Oldu.
Hayır canım.
Kayıp zamanın izine düşüyoruz, bu gece birinci bölüm.
Benimle geliyorsun.
Gelip geçici ve hafif suni
Altın kızlarım.
Elektrik bir flaş gibi
Öldürebilir insanı
Alana!
N'aber?
Yakıyorsun. Ortalarda yoksun. Selam.
Sonra uğrarım. Tur attırıyorum.
Tamam.
Yogurina, memelerce.
Tadı da süt gibi. Selam.
Öldürebilir insanı
Roberta!
Aşkım.
Nemfomanların piridir.
La Prohibida.
Kâfi. Teşekkürler.
Selam verelim. Korkma, arkadaşımdır.
Prohibida!
-Selam. -Selam.
Kim bu ibne?
Adım AD.
-Ade mi? -AD.
Ha ad diyorsun, isim gibi.
Ne demişler, adın çıkacağına canın çıksın.
Bir şey lazım mı? Yumurta kırayım mı?
Biz iyiyiz aşkım.
-Görüşür müyüz? -Tabii.
Kır desen kırar bu arada.
İçki?
Cris.
-Selam Kedicik! -Selam prenses.
-N'aber yakışıklı? -Nasılsın?
-Ne alırsın? -İki votka limon lütfen.
Bu ibne yeni mi?
Nasılsın? Ben Cristi.
-Tımarhaneye hoş geldin. -Bol koy. Pintilik etme.
Kedicik, seni çok şımarttım.
Sağ ol. Bir tanesin.
Sigarayı ver, ödeşelim. Uğraşamayacağım.
-Tamam. -Hadi size iyi eğlenceler.
Dört tane elim yok. İki tane var. Yoksa burada olmazdım.
İkisi de bana ibne dedi.
Yala.
"İbne" dilimizde şu özelliklere sahip tek kelime,
hem tekil hem çoğul hem eril hem dişil hem nötr…
İbne bir çeşit rüya.
Öyle kullanılmıyor bence.
Hadi ya?
Sus ibne, bir şey anlatacağım şoka gireceksin!
Bak.
Size demedim egoistler.
Benim şarkım. Dans edelim mi?
Geçen var! Ah, bu şarkı!
Senin yapman gereken
Hazırlanıp dışarı çıkmak
Modern insanlarla
Ve dans etmek diskotekte
Senin yapman gereken
Liseden mezun olmak
Burada kimseyi memnun etmek zorunda değilsin.
Dans edelim mi?
Hayatta başarılı olmak istiyorsan
Senin yapman gereken
Ceketini ters yüz giymek
Senin yapman gereken
İngilizce kursuna yazılmak
Senin yapman gereken Senin yapman gereken
Bizim yapmamız gereken
Kendi tarzımıza sahip olmak
El âlem ne der diye korkup
Yapacaklarımızdan vazgeçmemek
Ve son olarak arkadaşlığımızı güçlendirmek
Evet…
Kimden bahsettiğimi biliyor musun?
Jackson Pollock'un sentetik reçinesini anlatıyordum. Biliyor musun?
Ambale oldum. Ansiklopedi gibisin.
Evine hoş geldin.
-İyi geceler. -İyi geceler.
Gel. Yalnız uyuma.
Ne?
Yalnız uyuma. Gel.
Ramón Vicente.
Kedi'nin gerçek adı Ramón Vicente.
-Kim o? -Ben Patricia yavrum.
-Aşağı in. -Patricia.
Burada ne işin var? Adresimi kim verdi?
Isidoro verdi ve şükret o değil, ben geldim çünkü çok kızgın.
O yolladıysa özrümü ilet ama işe dönmeye niyetim yok.
Sakin ol rahip yamağı. Isidoro ne bok yerse yesin.
Ben seni görmeye geldim.
Peki, sağ ol.
Ama şu an durumum çok karışık.
Düşünmem gerek, onun için de uyumam gerek.
Sana gereken şey bir iş ve kimlik.
Tut.
Nereye gidiyorsun?
Kimlik çıkartamam ama işle ilgili yardım edebilirim.
Yalan yok, bok gibi bir garsondun.
Ama nasıl hareket ettiğini gördüm. Zarif ve görgülüsün.
-Otel mi, lüks butik mi? -Babamın antikacısında çalıştım.
Bak işte, mükemmel. Senin gibi birine ihtiyacım var.
Isidoro'dan 25 bin peseta fazla maaş öderim. Ne diyorsun?
-İş ne? -Şirin bir banka şubesinde çalışacaksın.
-Dün gece içmekten mala bağladın galiba. -Kabalık etmek istemedim Patricia.
Ben fahişeyim AD, faşist değil. Sesli söyleyebilirsin.
Tamam ama para için kimseyle yatmam.
Lütfen dur. Çantan bende.
Kiminle niye yatacağın sana kalmış.
Ben senden iki şey bekliyorum.
Birincisi resepsiyonda durmanı. O da hiç hayal ettiğin gibi değil.
İkincisi de bana asistanlık yapmanı.
Bana niye yardım ediyorsun?
Çünkü barda merdivenlerden inmeme sadece sen yardım ettin.
Taksi! Gel, gidelim hadi.
Hemen başlıyorsun. Benimle kliniğe gel.
Dur Patricia. Kokuyorum, duş alıp kahve içmeliyim.
Vakit yok, iyisin.
Pasolini jigololarına benziyorsun. Hadi.
Umarım evrak işleri için bana da kimlik vermezlik etmezsin.
Tamam mı?
Tamam.
Sağ ol.
Burası.
Günaydın Patricia. Nasılsın?
-Günaydın. -Selam Patricia.
-Birazdan çağırırlar. -Sağ ol.
Bir rahatladım ki sorma.
Ne mutlu bana.
Kendi horlamam yüzünden uyandım.
Buradasın demek.
Ben taksi çağırayım. Dışarıda beklerim.
N'aber?
Çok erken kalkmışsın.
İş buldum.
Bu kadar çabuk?
Siktir.
Helal olsun.
Nerede?
Barın müşterilerinden birinin yanında.
Kesinlikle ihtiyacımız olacak. Amadeo kiramıza zam yapıyor.
40 bin peseta. Şerefsiz herif.
Ángela boku yedi. Ben de öyle.
Gitmem lazım ama.
İşe gitmem lazım.
Geğirdiğinde bezini değiştirir misin? Şüpheli kokuyor.
Ángela'nın odasında. Alt rafta.
Gir, çekinme.
Her şey yolunda mı?
Yolunda.
Kapıyı açmadan önce randevu detaylarını doğrulamalısın.
Müşteri kim, müşteriyle kim ilgilenecek,
hangi odada, neye ihtiyaçları var.
Paltolarını ve üzerlerinde ne varsa alıp
resepsiyonun karşısındaki dolaba koy.
Burada çalışacaksın.
Hizmetlerimizden faydalanmak için genelde telefon ediyorlar.
Adlarını sadece bir kez sor ve sakın sesli tekrar etme, tamam mı?
-Ne istediklerini sorayım mı? -Hayır. Sakın sorma.
İlk randevu daima benimledir, en önemli randevu da o.
Ne aradıklarını, çıkmak istedikleri yolu bana anlatmalılar.
Bilmiyorlarsa onlara rehberlik etmem gerek.
Burası Versailles salonu.
Madam Vega burada çalışıyor.
Hadi.
Burası revir.
Madam Altair burada çalışıyor.
Ve buranın kullanım amacı…
Asla…
Ve bu çok önemli AD.
Buraya gelen insanları asla yargılama.
Arzularınla yüzleşip onları bir başkasına emanet etmek cesaret ister.
Kutsaldır bu.
Ben de burada çalışıyorum. Zindanda.
AD,
bir şeyi aklından çıkarma.
O kapıdan girip buradan çıktığın ana kadar
bana Sahibe Feli ya da Madam Feli diye hitap edeceksin.
Anlaşıldı.
Burası soyunma odası. Girmeden her zaman kapıyı çal.
Geçen gün benden domuz maskesi takmamı istedi.
-Bizim Fernando mu? -Evet.
Kızlar.
-Nasılsın şekerim? -İyiyim.
Onu sevdim Sahibe.
Tanıştığımıza memnun oldum AD.
Ben de memnun oldum.
AD, müşteriler odalarda üstünü değiştiriyor.
Onlar varmadan her şeyi hazırlayıp odaya getir.
Üniforman burada. İki tane var.
Bir saate başlıyoruz.
İstediğin kadar soru sor.
Çocuk anlamıyor işte.
Kızlar, yollanın hadi. Yarın görüşürüz.
-Agur. -Yarın görüşürüz Isa.
Hayatındaki yaşlı kadınların fizyoterapisti olmak kaderim galiba.
Patricia ona yaşlı dediğini duyarsa seni diri diri gömer.
Bu tarafa gidiyorum.
Ne zamandır Madrid'desin?
Sen sırra kadem bastıktan bir ay sonra sözleşmem bitti.
Nasılsın peki?
Tatlım, bunu yapabilir miyim, bilmiyorum.
Birbirleriyle karşılaşan tanıdıklar gibi havadan sudan konuşmak…
Burada ne yaptığımı söylemek istiyor muyum, bilmiyorum.
Anlıyorum. Ne diyeceğimi bilmiyorum. Pardon.
Bu yüzden mi çekip gittin?
Yargılamıyorum.
Gerçekten.
Ama birden seni böyle görmek şok edici tabii.
Tekrar karşılaşırsak nasıl olur diye birçok kez düşündüm
ama bu senaryo aklımdan geçmemişti.
Tabii.
Niye geldin?
Çünkü bir kere kaçtım ve tekrar kaçmak istemedim.
-Numaramı verebilir miyim? -Zaten var.
Değiştirdim.
Ver o zaman.
Söyle.
-655. -Evet.
34-72-85.
-Ne diye kaydedeyim? -AD iyidir.
Üstüne çok da düşünmemişsin.
-İyi geceler AD. -İyi geceler.
Elin yatkın.
Babaannem şeker hastası.
İlk günler nasıldı?
İyi. Çabuk alıştım.
Bence de. Çok iyi gidiyorsun.
-İyi ki aramıza katıldın. -Sağ ol Sahibe.
Kapattıktan sonra Patricia de.
Bana yemeğe gelmek ister misin? Harika bir ajoblanco yaptım.
Yok, sağ ol Patricia.
Sen bilirsin yavrum. Ben birazdan çıkacağım.
GERTRUDE STEIN ALICE B. TOKLAS'IN ÖZYAŞAM ÖYKÜSÜ
Efendim?
Az önce rezil bir oyunun yarısında çıktım.
-O kadar mı kötüydü? -Yok, harikaydı.
Sorun da o ya, ben dayanamadım.
-Orada mısın? -Evet, buradayım.
Sürekli seni düşünüyorum.
Ben de seni ve hiç komik değil
çünkü seni Pamplona'da son gördüğümde ne olduğunu
aylarca ama aylarca düşündüm.
Senden önce hiç öyle hissetmemiştim Isabel.
Ne yapacağımı bilemedim.
Hâlâ bilmiyorum.
Evet tatlım ama delirmek üzereyim, çünkü…
Kimsin, bilmiyorum.
Yani sen sensin tabii ama…
Âşık oldum. Sana da söylüyorum, umurumda değil.
Ben tutucu kateşiste, o hanımefendi kıza vurulmuştum ama şimdi karşımda…
Bilmiyorum, tuhaf bir Calvin Klein modeli var.
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Bak, ben daha yatmayacağım.
Senin sesin de hiç uykulu gelmiyor. Buluşsak mı?
İster misin? Şimdi aldım.
Hangi oyuna gittin?
Yeni bir Hizmetçiler yorumu.
Oyuncular şahaneydi.
Burada hiç sahneye çıktın mı?
Hayır ama fırsat olsa isterim.
O yüzden geldim. Oyunculuk yapmaya, masözlüğe değil, ama…
Bu şehir dört aydır anamı ağlattı.
-Seni sahnede izlemeyi sevmiştim. -Benimle kafa bulma Adela.
Ay… AD, pardon.
Oksitosin sarhoşuydun da ondan.
Öyle deme. Söylediğimde samimiydim.
Bak, seni o resme bakarken gördüm,
şu bana gösterdiğin resme,
ressamın adını söylemiştin… Neydi adı?
-Guido Reni. -Guido Reni, evet.
Daha önce adını duymamıştım.
Bir şeye hayranlıkla bakarken yüzünün aldığı şekli gördüm yani.
Oyunculuk yapmak için doğmuş kadınları görüp kendini onlarla kıyaslamak
nasıl bir şey, bilmiyorsun.
Ağızlarına sıçayım, kelimeler ağızlarından öyle bir otoriteyle çıkıyor ki…
Ama aynı zamanda bir çeşit uçarılıkla.
Fiziksel olarak da dönüşüm geçiriyorlar.
Yani…
Göz alıyorlar.
Sonra ben aynı kelimeleri aynı tonlamayla,
hissederek söyleyip çirkin hissediyorum.
Başka nasıl açıklarım, bilmiyorum ama çirkin ve mahcup hissediyorum.
-İzlerken kötü değil. -Peki.
Hayır, yani…
Hayatımın en iyi anlarını
başkalarının yarattığı güzelliğe borçluyum.
Bir toplulukta çirkin kişi olmayı da gayet iyi bilirim.
Hissetmeyi değil, olmayı.
Bunu duymayı.
Millet resmen şuursuz.
Aynen öyle.
Rahip arkadaşına gittim, biliyor musun?
Cidden mi?
Sen ortadan yok olunca.
Ondan bir kez bahsettin, onda da küfeliktin kızım.
Oğlum, pardon.
Ama değer verdiğin biri olduğu belliydi.
Nasıl geçti?
Çok tatlı biri.
Seni bir nebze anlamama yardım etti.
Ara sıra yazıyor. Tekrar karşılaştığımızı biliyor hatta.
Bana bahsetmedi.
Senin bir şey demeni bekliyordur. Sana saygı duyuyor.
Tanrım.
Burayı çok seviyorum.
Sık geliyorum. Çarka çıkanlarla selamlaşıyorum.
"Geçen seni rüyamda gördüm.
Bir müzik grubumuz vardı
ama çalıp söylemiyorduk ve yakalandık.
Gözyaşları içinde gelip benden tavsiye istemeni özlüyorum.
Sayende kendimi Konfüçyüs sanıyordum.
Seni seviyorum.
Not: 'Kendi dünyamı yaratmasaydım
başkalarınınkinde ölmeye mahkûm kalırdım.'
Anaïs'imizden."
Ay, bir buçuk saattir uğraşıyorum.
Neyse ki uyudu, az kalsın altıma işiyordum.
Dün gece geç geldin, değil mi?
İş yüzünden.
Bu elime oje sürer misin? Ben yapamıyorum.
Kedi'dir.
Çocuğu uyandıracak. Sen açar mısın?
Ne o, sarhoş musun?
-Buradasınız, biliyordum. -Amadeo, ne oluyor?
Sizinle konuşmam lazım.
Zil ve telefon bunun için var.
Konuşmak için. Bunu yapamazsın.
Size ne? Suçsuzun alnı açık olur. Ev benim evim.
Hayır. Senin mülkün, senin evin değil. Bu ev için sana kira ödüyoruz.
Bakın çocuklar.
İstemiyorum ama kiraya zam yapmak zorundayım.
Durumlar malum, başka çarem yok.
Bir de bebek var, ondan geldim.
Ne bebeği?
-Oğlum mu? -Evet.
Ángeles, komşular şikâyet ediyor.
Bu binada yaşlılar oturuyor, tercihim çocuksuz kiracı.
-Hangi komşu şikâyet ediyor? -Günahı söylerim, günahkârı değil Ángeles.
Ángela, benim adım Ángela. Án-ge-la.
Atasözlerinden de gına geldi. Kes.
Bak ne diyeceğim, daire daire gezelim. Çocuktan kim şikâyetçiymiş, görelim.
-Tanrı aşkına sakin ol. -Olamam.
-Sakin falan olamam. -Böyle olmaz.
Bak işte, ciyak ciyak ağlıyor!
Can çekişen geyik gibi!
-Ne oldu Ángela? -Çocuğumdan rahatsız mısın?
Hayır, olur mu hiç öyle şey?
Beyefendi komşular rahatsız dedi de.
Onu kastetmedim, sesi 6. kattan duyuluyormuş.
Başka meseleler de var. Kiradır, vesairedir.
Ararsın, ne olduğunu söylersin, oturur konuşuruz.
El kadar bebeyi aç açık mı bırakacaksın?
Sizinle konuşulmuyor. Hep aynı şey.
-Ne olduğunu açıklar mısınız? -Kiraya zam yapıyor.
-Canın sıkkın gibi. -Komşular bebekten şikâyetçiymiş.
Ortalığı nasıl inletiyor, tüm apartmandan duyuluyor.
Üzgünüm, ben bir şey duymuyorum.
Bir saniye.
Ne? Benimle kafa bulma şimdi.
Yok. Bebek falan ağlamıyor. Üzgünüm.
Hadi içeri geçin.
Amadeo, başka gün konuşalım. Seni görmek daima bir zevk.
Parayı neremizden çıkaracağız?
Ödemek için bir ayınız var!
Tam bir orospu çocuğu.
Bir gelsene yavrum.
Çizmemi çıkarmama yardım et.
Dünya varmış.
Fena gözüküyorlar.
-Masaj yapayım. -Olur.
Devam et.
Çok iyi geliyor.
Bu iş artık bitmeli Feli.
Zaten iyice sakara döndüm.
Devam et.
Acıyor ama iyi geliyor.
Şanslıyım ki kızlar yanımda.
-Onlar da şanslı. -Evet, öyleler.
Bunu devam ettirebileceğimi bilmek mutlu ediyor.
Belki seneye çizmeleri asarım.
Yavaşlamak iyi gelir.
Burada yapacak iş çok. Boş kalmazsın.
Sen ne yapacaksın?
Burada keyfim yerinde. Seviyorum.
Bu yetenek ve zekâyla bir ömür burada kalamazsın.
Şu anki durum karşılıklı olarak faydalı
ama gönlünde yatan aslanı soruyorum.
Bilmiyorum Patricia.
-Büstiyere ne olmuş, biliyor musun? -Ne olmuş?
Kokun sinmiş.
Ucuz el kremini demiyorum. Kendi kokun.
Çünkü dikerken ölçü almak için…
Merak etme, yargılamıyorum.
Bizden birisin. Madam Feline'nin evinin bir parçası.
Temiz bıraktığın sürece istediğini giy.
Gel. Otur.
Ne istiyorsun? Ne söylememi istiyorsun?
Nasıl kendin olmaya karar verdin? Hormon almaya mesela.
-Nereden çıktı bu şimdi? -Çünkü şimdi soruyorum.
Bilmem. Çok olmadı. Aile evimi terk ettiğimde.
Öncesinde düşünüyordun ama değil mi?
Doğru ya da yanlış yanıt yok. Merak ediyorum.
Bilmiyorum Patricia.
İznim olmadan ameliyat edilmişim, tamam mı?
Onların iyiliği için, benim değil.
Anlıyorum.
Dizginleri eline almaya karar verdin. Çok normal.
Bazen isyan edip "Herkesin canı cehenneme" demek lazım.
Bana yapılanı geri almak mümkün değil.
İnsanlar korktuklarında çok zalim olabiliyorlar AD.
Dünya böyle bir yer.
Normal sayılan şey
ödleklerin korkmamak için uydurduğu bahaneler.
Yasa bile koyuyorlar.
Hadi, kalkmama yardım et.
-Emin misin? -Evet, değneğimi ver.
Aynaya gidelim.
Nasıl "Ben kadınım" dedim, biliyor musun?
-Hayır. -Cevap burada değil.
Ya da bu lanet şeyde.
Beni kadın yapan bunlar değil.
Ya da bu.
Bu beni asla tanımlamıyor.
Ben kadınım çünkü içimdeki ses bunu bağırıyor.
Çünkü dediğim, yaptığım,
hissettiğim her şey…
Canımı yakan ve beni mutlu eden her şey
buramda bas bas bağırıyor.
Buramda AD.
O sesi dinlemeseydim beni çoktan öldürmüştü.
Beni çürütmüştü.
İçindeki sesten kaçamazsın AD.
Kaçamazsın.
Seninki ne bağırıyor?
Hiçbir şey bağırmıyor.
İçim sessiz.
Sadece öfke hissediyorum.
Yaptığın şeyi yapmak cesaret ister.
Ama hâlâ itaat ediyorsun, fark etmiyorsun.
Öfke her şeyi çirkin bir şekilde eşitler.
Senden ve benden aynı şekilde nefret ediliyor.
Ama biz aynı değiliz hayatım.
Gel. Benimle gel.
-İyi misin? -Evet.
Pardon.
"İşleri yoluna koymaya çalışacağım.
Bana güvenin.
Ángela, bir günlüğüne benim yerime çalışman gerek.
Saat 12.00'de Paseo del Pintor Rosales 118'de ol
ve Patricia'ya benim gönderdiğimi söyle.
Sizi seviyorum. A."
İyi günler.
-Yemek istiyorum. İzin var mı? -Yok.
Selam tatlı şey.
Geç, randevun var mı?
Yok, beni AD gönderdi. Patricia'ya bakmıştım.
-Peki. Çok az bekleteceğim. -Tabii.
Mektup bırakıp para işini çözeceğini, buraya gelmemi yazmış.
Sadece bir günlük diye anladım.
Ay, bu çocuk beni öldürecek.
Linares Sarayı bu kadar gizemli değil.
Neyse, işi açıklayayım mı?
Oğlum ne olacak, bilmiyorum. Bakacak kimse yok.
-Diğer ev arkadaşım evde yok. -Merak etme, sorun değil.
Gel pisi pisi.
Gel.
Ayağa kalk.
Doktordur. Üç çocuğu var ve tüm gün burada olacak.
O bakar.
Çocuğuma mı?
Korkma, güvende.
Alo?
Merhaba Santiago.
Yüzüne kapatmam lazım.
Evet ama lütfen kapatma.
Yardımına ihtiyacım var.
Adela, neler oluyor? O kadar ciddi bir şey olamaz.
Sorun yok Santiago. Ben iyiyim.
-Ama bana yardım edebilecek tek kişisin. -Tabii.
Pamplona'ya gelip neler olduğunu niye anlatmıyorsun?
İstersen kimsenin haberi olmadan buluşabiliriz.
Adela, orada mısın?
Evet, buradayım.
Santiago, maddi bir sıkıntı yaşıyorum ve parama ihtiyacım var.
Yüzsüzlüğün bu kadarı.
İnanılmaz.
Altı ay boyunca ne arıyorsun ne soruyorsun.
Kafamda ne korkunç senaryolar kurdum,
anne baban benimle konuşmuyor.
Yaşıyorsan söylesin diye Rahip José María'ya yalvardım.
Onca zaman sonra lütfedip arıyorsun ama o da para için.
-Senin gözünde buyum. -Hayır, öyle değil Santiago.
Seninle konuşamazdım.
Seninle konuşmak için buraya dönmem gerekiyordu ve dönemezdim.
Beni affet Santiago. Lütfen affet.
Bir açıklamayı hak etmedim mi?
Anlatsan her şeyi anlardım.
Adela, sıçayım…
En son görüştüğümüzde öpüştük biz.
Çok özür dilerim.
Çok ama çok özür dilerim.
Yatırım yapmak bankaya para yatırmakla aynı şey değil.
Belli şartları var, para çekmek kolay değil.
Banka hesabın aynı mı?
Evet.
Yatırdığın parayı kendi hesabımdan yollar,
tahvillere dokunmam, olur mu?
Mükemmel olur.
Santiago, teşekkürler.
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
O zaman diyecek başka bir şey yok.
Hayır, dur. Kapatma.
Kalsaydım,
kalmam mümkün olsaydı
seni seçerdim ve her şey mükemmel olurdu.
Umarım aradığını bulursun.
Umarım sen de bulursun.
Beni bekleyen şeyi biliyorum.
10 sokak ve 99 kişi.
DE JUAN ANTİKA
-Tesisatçıyı aradın mı? -Fırsat olmadı. Pardon.
-Tavan üstümüze çökecek. -Farkındayım.
-Ne? -Hadi bakalım.
Çok şükür.
Neredeydin? Endişelendik.
Bir şey mi oldu?
Kira meselesi çözüldü. Artık endişelenmenize gerek yok.
-Nasıl endişelenmeyelim? -Ángela.
Sonra konuşalım.
Anlamıyorum.
Selam canım. Dün gözlerimiz seni aradı ama arkadaşın da iyi kotardı.
Laflayalım mı?
Çin yemeği söyleyip?
Aç değilim. Sağ ol Lidia.
Tamam.
Ama fikrini değiştirirsen
kapım her zaman açık.
Bu hepimiz için geçerli.
Eğer utanıyorsan da
biz her gün insanların utancıyla baş ediyoruz.
-Ve mutluluğa dönüştürüyoruz. -Aynen öyle.
Ve çok da geç çıkma.
Evet. Onu bırak, ben bitiririm.
Görüşürüz.
İyi geceler.
AD!
Ne yapıyorsun? Ne oldu?
AD, dur.
-Bırak beni! -Dur.
Beni dinle aşkım.
Bebeği korkutacaksın.
Geçti.
Ángela. Biz buradayız.
-Yanındayız. -Ona hiçbir şey olmasın.
Bedenime hiçbir şey olmasın.
Ángela.
-Yok bir şey. -Ona başka bir şey olmasın.
-Bedenime. -Bir şey olmayacak.
Sana söz veriyorum. Birlikte çaresine bakacağız.
-Değil mi? -Tabii ki aşkım.
Tabii ki bakacağız.
Başka bir şey olmayacak.
Tamam mı? Biz yanındayız.
Yok bir şey.
Bütün gece sayıkladın.
Ne dedim?
Bilmiyorum. Bir ara on emri falan sordun.
Niye geldin?
Çünkü…
Nasıl olduğunu duydum
ve çünkü…
Senden ayrı kalamıyorum.
Ve dediğim gibi acıdan nefret ediyorum AD.
Adımı söylediğini duymak istiyorum.
Acıdan nefret ediyorum. Seninkinden de, benimkinden de Adela.
Özlemişim.
Bir de bana sorun hanımefendi.
Şimdi ne yapacağız?
İnat edeceğiz.
İnat edeceğiz tatlım, inat edeceğiz.
Hadi, kalk.
Yataktan kalkıyoruz.
Kalk, vücut tembeldir, kıpırdamak istemez.
Bakın.
"Sevinmeli ve kutlamalıyız
çünkü kız kardeşiniz, erkek kardeşiniz ya da seksi kardeşiniz ölmüştü, dirildi.
Kaybolmuştu, bulundu."
Çok şapşalsın.
-Sen nereden çıktın? -Tanrı'nın işine akıl sır ermez.
Rahip cevabı mı vereceksin cidden?
Bu ikisi haber verdi.
Arayıp durumundan bahsettiler, atladım geldim.
Gel, balkona çıkalım.
-Sokak çok güzel, göreceksin. -Hadi.
Bak.
İnmek ister misin?
Yarın.
Yarın. Tamam.
Sessizlik değilim ben sadece
Kapatamadığım yara değilim
Aynadaki korku değilim sadece
O korku ki beni bağrına basmak isteyenleri Benden uzaklaştıran
Beni şüpheye düşüren Aynadaki yansımayı bırakıyorum geride
Kendime emanetim artık
Çıkarıyorum kendimi yavaşça ortaya
Bedenim benim evim
Benim evim benim
Saklanmıyorum artık eski yalanların ardına
Susmuyorum kaçacak huzurdan korkup
Ortaya çıkan ışığı taşıyorum gözlerimde
Benim bayrağım benim
Huzurla ayaktayım dimdik
Ve esince rüzgâr
Başlıyorum dansa
Kendime emanetim artık
MY DEAREST SEÑORITA
Çıkarıyorum kendimi yavaşça ortaya
Bedenim benim evim
Benim evim benim
Işığı seçiyorum
Kendi adımlarımı seçiyorum
Kendi adımı seçiyorum
Kendi aşkımı seçiyorum
Yüzleşiyorum gölgelerimle
Suçlulukla, maskelerle
Ve benimsiyorum artık
Ağlamasını bilmeyen o kızı
Bir zamanlar sesimi kısan
Öfkeyi kucaklıyorum
Ve o alışkanlığı
Nefesimi tutmayı
Beni şüpheye düşüren
Aynadaki yansımayı bırakıyorum geride
Gözleri bırakıyorum geride
Beni hapsetmeye çalışan
Ben de ne zaman yalnız hissetsem müzeye gelirim.
-Niye biliyor musun? -Niye?
Çünkü burası çok sakin ve sessiz.
Tekrar dışarı çıkınca
gürültüsü ve canlılığıyla hayat beni şaşkınlığa düşürüyor.
Daha da yalnız hissetmiyor musunuz?
Bazen.
Ama yaşadığımı hissediyorum.
Ve yaşamak muhteşem bir şey.
Hanımefendi.
Çıkışa kadar bana eşlik edin lütfen.
Teşekkürler.
Kendime emanetim artık
Çıkarıyorum kendimi yavaşça ortaya
Bedenim benim evim
Benim evim benim
Işığı seçiyorum
Kendi adımlarımı seçiyorum
Kendi adımı seçiyorum
Kendi aşkımı seçiyorum
Alt yazı çevirmeni: Ünal Ataman