Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ตอนนี้ผมรู้แล้ว
พอมองย้อนกลับไป…
ทำไมมันถึงสำคัญ มากกว่าจะเป็นแค่เกมฮอกกี้ธรรมดา
ถ้าไม่ใช่ปีนั้น
ถ้าคู่แข่งเป็นทีมอื่นในช่วงเวลาอื่น…
มันจะกลายเป็นอีกเรื่องไปเลย
ทั่วทั้งประเทศ ผู้คนต่างจดจ่อกับศึกนี้
มันยังสร้างรอยยิ้มให้กับคนมากมาย
เป็นความสุขที่ฉุดไม่อยู่
มันช่วยพาเรากลับไปเป็นอย่างเก่า
สิ่งที่เราหวังว่าจะเป็นได้อีกครั้ง
ประเทศเราต้องการบางอย่างให้รู้สึกดีด้วย
และนั่นก็คือเรา
ที่เรามีวันนี้คือศึกที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง
ศึกนี้ไม่จำเป็นต้องปรุงแต่ง ไม่ต้องใช้คุณศัพท์ให้ฟุ่มเฟือย
สหรัฐอเมริกาปะทะสหภาพโซเวียต
บนลานน้ำแข็งที่เลค พลาซิด นิวยอร์ก
เห็นได้ชัดว่าทีมอเมริกาเป็นทีมรอง
เราไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ เราก็แค่เด็กหนุ่มทั่วๆ ไป
เป็นคนทำงานหาเช้ากินค่ำทั้งนั้น
พวกเขาต้องพิชิตทีมรัสเซีย ทีมที่เก่งกาจที่สุดที่กีฬานี้เคยมี
ต้องชนะขาดลอยแน่นอน ทีมโซเวียตเหนือชั้นกว่าระดับนั้นแหละ
นี่คือศึกตัดสินชี้ขาด รัสเซียปะทะสหรัฐอเมริกา
เลค พลาซิดชักจะเหมือน สงครามเย็นรอบใหม่เข้าไปทุกทีๆ
มันเป็นมากกว่าฮอกกี้ มันคือศึกวัดวิถีชีวิตเรากับเขา
ตอนนั้นคนอเมริกาไม่ได้สนใจฮอกกี้
แต่เมื่อถึงช่วงเวลาพิเศษ ที่ไม่อาจเกิดซ้ำนี้ จะไม่สนก็ไม่ได้
เราอหังการพอที่จะเชื่อว่าเราทำได้
แล้วรู้อะไรไหม
ทั้งประเทศพูดว่า "ต้องงี้สิ"
มันไม่ใช่แค่การแข่งกีฬา แต่เป็นประวัติศาสตร์อเมริกาชิ้นหนึ่ง
สแล็ปช็อต ลูกแฉลบเข้าไปครับ
เกร็กเซฟไว้ได้ จากการยิงของเพทรอฟ
อเมริกา!
พาเวลิชส่งไปแล้วครับ ส่งขึ้นไปให้ชไนเดอร์
สแล็ปช็อตเข้าไปแล้ว!
เหตุการณ์แบบนี้มีครั้งเดียวในชีวิต ไม่มีเกิดซ้ำอีกแล้ว
มาแล้วครับ ซิลค์ พาลูกมาที่กลางสนาม
โกล! สกอร์เสมอกันแล้ว
ทีมสหรัฐอเมริกากำลังจะสร้างความพลิกล็อก
ครั้งใหญ่ที่สุดที่เคยมีในโอลิมปิกช่วงหลังๆ
คนถามว่า "อะไรจะเจ๋งไปกว่านี้"
ผมตอบเลยว่า "ไม่มีแล้ว"
เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์กันหรือเปล่า!
(มหัศจรรย์ฮอกกี้ปี 80)
ถึงแล้วล่ะบัซ
รู้สึกดีจังที่กลับมา
(45 ปีให้หลัง)
นั่นโซนที่หก ครอบครัวเรานั่งกันตรงนั้น
- ตรงนั้นแหละ จำได้ว่าช่วงกลางอัฒจันทร์ - ใช่ ตรงนั้นเลย
เก่งมากบัซ
ดีเลย
ในนี้มันเหมือนเล็กลงนะ ฉันว่า
ฉันจำได้แค่ว่าเสียงมันดังกึกก้องไปหมด
อเมริกา!
พอนั่งอยู่ตรงนี้ มันจะสัมผัสได้
ฉันนั่งอยู่ตรงนี้บ่อย แต่…
พอผมได้มานั่งตรงนี้
ผมก็ยิ่งคิดถึงเจ้าพวกนี้ คิดถึงมิตรภาพของเรา
ตอนนั้นเราไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ไป
ตอนนั้นเรารู้ว่าคนที่เลค พลาซิดตื่นเต้นกัน
ครอบครัวและเพื่อนๆ เราที่บ้านตื่นเต้นกัน
แต่เรา… ไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียว
ว่าเหตุการณ์นี้จะกลับกลายมาเป็นอย่างที่เป็น
ในตอนนั้นมันไม่ค่อยมีเรื่องให้ชื่นใจ
เวลาตื่นมา แล้วเปิดดูข่าว คือมันไม่มีอะไรจะทำให้ยิ้มได้เลย
จากนั้น เราก็กลายเป็นตัวเร่ง ที่…
มันทำให้ทุกคนกลับมามีชีวิตชีวา
จากกีฬาหลายชนิด ฮอกกี้น้ำแข็งกลับปลุกขวัญคนในชาติได้
ผมว่ามันทำเราแปลกใจ
เสมอ 1-1 เหลือเวลาสิบนาทีครึ่งในพีเรียดแรก
เพราะก่อนปี 1980 อเมริกาไม่ใช่มหาอำนาจ ในด้านฮอกกี้น้ำแข็งของโลก
แฉลบถลุงตาข่าย!
เล่นกับใครก็คงแพ้เขา
ทีมอเมริกาลำบากนิดหน่อย
ศึกนี้ทีมอเมริกาคงได้แต่แพ้กับแพ้ครับ
พวกเขายิงประตูทีมอเมริกา ได้มากกว่าเกือบสามเท่า
ทีมสหรัฐฯลงสนามวันนี้แบบเป็นรองอย่างชัดเจน
ฮอกกี้เคยเป็นกีฬาเฉพาะกลุ่มในอเมริกา
ไม่มีใครเล่นกันที่มิสซิสซิปปี หรือว่าเทกซัส
โกลบรับผมเข้าทำงานปลายปี 1973
ผมเป็นหนึ่งในทีมข่าวฮอกกี้ และอเมริกาน่ะก็เป็นทีมชั้นรอง
พวกเขาอาจเป็นที่เจ็ดหรือแปดของโลก
แต่ที่คนรู้สึกก็คือพวกนี้ไม่มีหวังชนะ
เพราะทีมโซเวียต พวกเขาเก่งที่สุดในโลก
และถึงปี 1980 ก็ไม่มีวี่แววว่าจะฝีมือจะตก
อันที่จริง พวกเขาเหมือนเก่งขึ้นด้วยซ้ำ
พวกเขาไม่ใช่แค่ชนะทุกศึก แต่ยังชนะแบบขาดลอยด้วย
ประเด็นก็คือปี 1980 น่ะ เราจะเป็นทีมเหย้า
และที่คนคิดกันก็คือ ถ้าเกิดเราแพ้รัสเซีย 15-1 ออกทีวีล่ะ
คณะกรรมการโอลิมปิกสหรัฐฯ ไม่อยากให้พวกเขาขายหน้า
พวกเขาเลยต้องใช้วิธีอื่นดู
ผมเล่นให้อเมริกาในรายการเวิลด์แชมป์ปี 1979
จากนั้นก็มาเป็นผู้ช่วยโค้ชฮอกกี้
แต่ถ้าเราชนะสักนัดก็ถือว่าบุญแล้ว
เราแทบไม่เคยชนะเลย
เราจำเป็นต้องเปลี่ยน
และเฮิร์บก็เป็นคนที่เหมาะมาก เพราะเขามีไอเดีย
หลายคนในที่นี้มาถึงจุดเริ่มต้น
ของการได้ขึ้นทำเนียบนักฮอกกี้มินนิโซตาเต็มตัว
พวกนายจะไม่เจออะไร ที่น่าภูมิใจกว่านี้อีก สุภาพบุรุษ
เตรียมตัวไปได้แล้ว เร็วเข้า
มินนิโซตาช่วงที่เฮิร์บเป็นโค้ช พวกเขาไปได้สวยสุดๆ
ยุคของเฮิร์บ บรูกส์ พวกเขาเป็นเจ้าสนาม
ที่คว้าแชมป์ระดับประเทศได้ ในปี 1974, 1976 และ 1979
เขาเป็นโค้ชที่เก่งที่สุดในประเทศ
เขานำระบบใหม่ที่เราไม่รู้จักมาใช้
มันจะเน้นการสเกตมากกว่า เน้นส่งต่อลูกมากกว่า
เราไม่อยากจะทิ้งธรรมชาติของร่างกาย…
พ่อผม เขาเป็นโค้ชจนถึงแก่น
และพ่อก็รักการเอาชนะแบบสุดๆ
ไม่มีใครกระหายชัยชนะไปกว่าพ่อแล้ว
เขาเตรียมการมาดีมากๆ
ไม่เคยมีใครคิดที่จะตั้งทีม
ไปแข่งสัก 60 ถึง 70 นัด แล้วจากนั้นก็พาพวกเขาไปโอลิมปิก
นั่นมันใหม่มาก
สำหรับนักกีฬาส่วนใหญ่
ที่เทศกาลกีฬาแห่งชาติในโคโลราโดสปริงส์แห่งนี้
การแข่งขันนี้คือจุดเริ่มต้นของความฝัน
มันคือโอกาสที่จะได้เป็น ตัวแทนประเทศในการแข่งโอลิมปิก
ครั้งสุดท้ายที่อเมริกาคว้าเหรียญทอง ในการแข่งฮอกกี้ได้คือปี 1960
ที่สกอว์วัลเลย์
ความท้าทายที่ทีมของเฮิร์บ บรูกส์ ต้องเจอที่เลค พลาซิดในปี 1980
แน่นอนว่าหนักหนาสาหัส
ทุกคนครับ เรามีคลิปอยากจะให้พวกคุณดู
ให้ตายสิ นั่นใครน่ะ
ไม่ว่าใครที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ เรากำลังสู้เพื่อที่นั่งในทีม
ทุกคนหวังว่าตัวเองจะอยู่ใน 25 คนที่ติดทีมชาติ
- ในคลิปนั่นแจนนี่ไหม - นั่นแจนนี่!
ไหงเราทุกคนถึงรู้นะว่านั่นนาย
เพราะเข้าประตูไง
ถ้าลองดูกฎที่โอลิมปิกบังคับใช้ในตอนนั้น
นักกีฬาจะต้องไม่มีค่าตัว
ฉะนั้นถ้าคุณเล่นเอ็นเอชแอล ก็เท่ากับมาเล่นที่นี่ไม่ได้
จุดสำคัญของทีมอเมริกาอยู่ตรงนี้ พวกเขาล้วนเป็นมือสมัครเล่น
ทีมรองบ่อน หนุ่มแน่น ไม่ได้เล่นเพื่อเงิน
ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำทุกอย่าง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการคัดตัว
ผมเลยฝึกหนักยิ่งกว่าที่เคยฝึกมาในชีวิต
(ร็อบ แมคคลานาฮาน) (มหาวิทยาลัยมินนิโซตา)
ต้องบอกว่าประหม่าระคนตื่นเต้นล่ะมั้ง
นี่คือช่วงเวลาสำคัญ
(เคน มอร์โรว์) (มหาวิทยาลัยโบว์ลิงกรีนสเตต)
สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือการได้เล่นทีมโอลิมปิก
(เดฟ คริสเตียน) (มหาวิทยาลัยนอร์ทดาโคตา)
มันเหมือนเป็นพรมแดนใหม่สำหรับเราทุกคน
ไม่มีใครเคยผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน
(มาร์ค จอห์นสัน) (มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน)
พวกเขาประกาศชื่อ 26 คน
แต่ที่จะได้ไปโอลิมปิกมีแค่ 20 คนเท่านั้น
ไม่มีอะไรรับประกันว่าคุณจะเป็น 20 คนสุดท้าย
เมื่อไหร่ที่มีสุดยอดผู้เล่นจากทั่วทั้งประเทศ
มาแย่งชิงที่นั่ง 20 ที่ คุณจะรู้สึกประหม่า
พูดง่ายๆ คือเฮิร์บจัดค่ายฝึกเข้มนานหกเดือน
เขารู้สึกว่าต้องทำให้คนพวกนี้เป็นหนึ่งเดียวกัน
และอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุด เขาเรียกมันว่า "ความเป็นภูมิภาคนิยม"
เราอยากได้ทีมที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะมีได้
ตามประวัติศาสตร์ ม.มินนิโซตาหรือรัฐมินนิโซตา
สร้างผู้เล่นจำนวนมาก ให้กับโอลิมปิกและลีกนานาชาติ
(มินนิโซตา) (แดนทองคำ)
องค์ประกอบหลักคือพวกเด็กมินนิโซตา
ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้
เพราะพวกเขาเพิ่งได้แชมป์ระดับประเทศ จากการเล่นให้เฮิร์บ
พวกคุณคือตัวท็อปของฮอกกี้วิทยาลัยเหรอ
พวกเราคิดประมาณนั้นนะ ตัวท็อป
เรามีทีมที่ดีมากๆ
การได้รับเชิญให้ไปคัดตัวเพื่อแข่งโอลิมปิก
นั่นน่ะมันก็ยอดแบบสุดๆ แล้ว
และจากมหาวิทยาลัยบอสตัน ก็มีเด็กบอสตันอยู่สี่คน
มีผม…
(เดฟ ซิลค์) (มหาวิทยาลัยบอสตัน)
แจ็ค โอคัลลาฮาน
ไมค์ เออร์รูซิโอนี
และจิม เกร็ก
มันเกิดการแข่งขันกันในแบบสร้างสรรค์
ระหว่างเด็กจากตะวันออกกับคนที่เล่นในมิดเวสต์
สำหรับเด็กบอสตันอย่างเรา
ชัดเจนว่าเราไม่ชอบเด็กที่เล่นให้ม.มินนิโซตา
ใต้การคุมของเฮิร์บ
เด็กมินนิโซตาคิดว่าตัวเองแกร่งอย่างนั้นอย่างนี้
พวกเขาเรียกเด็กบอสตันว่า "พวกคุณชาย"
พวกเขาคิดว่าเราเป็นเด็กเตรียม
เด็กเตรียมนี่มันอะไร แบบเรียนโรงเรียนเตรียมงี้เหรอ
อะไรก็เถอะ พวกเขาน่ะโง่
ผมล่ะไม่ชอบพวกเขาเลย
เฮิร์บบอกผม
"เด็กที่จะอยู่ในทีมนี้น่ะ พวกเขาไม่ชอบหน้ากัน"
ก่อนจะมาอยู่ทีมนี้ หลายคนเคยเป็นคู่แข่งคู่แค้นกันมา
เราต้องทำให้เคมีของพวกเขาลงตัวให้ได้
จะให้มีแตกคอกันไม่ได้ ทั้งในหรือนอกเกม
เราเดินสายซ้อมแข่งก่อนจะถึงโอลิมปิก
เราแข่งไปสัก 60 นัดได้มั้ง
เราเตรียมตัวกันโหดมากๆ
เรามีไปยุโรปสองสามอาทิตย์
และเล่นที่ฮอลแลนด์ นอร์เวย์ และฟินแลนด์
เราเล่นนัดอุ่นเครื่องกับนอร์เวย์
มันเป็นนัดสำคัญที่เราจะใช้วัดตัวเอง
กับทีมที่เราจะต้องแข่งด้วยในโอลิมปิก
เด็กเราอยากกลับบ้านกันเต็มแก่ แต่ว่าพวกเขาเป็นผู้ชาย
และบนอัฒจันทร์ก็มีสาวๆ สวยๆ
พวกเขานั่งกันอยู่ที่ม้านั่งแล้วก็แบบ "เฮ่ย ดูคนนั้นดิ" นึกออกไหม
และผมก็เห็นเฮอร์บี้ที่ม้านั่ง เขานี่ควันออกหูเลยล่ะ
ผลออกมาคือเสมอกัน 3-3
การแข่งจบลง
เราจับมือกับทีมนอร์เวย์และจะออกจากลาน
แต่ทันใดนั้นเอง
"อย่าเพิ่งออกมา"
พวกเขาเล่นแบบเหยาะแหยะ ไม่ก็ขาดความจริงจังที่จำเป็นไป
(เสียงของเฮิร์บ)
แบบนั้นมันอู้งานชัดๆ
และเราก็ต้องเริ่มทำ "เฮอร์บี้"
ที่เรียกว่าเฮอร์บี้เพราะเราสุดแสนจะรักมันเลย
เราถึงตั้งชื่อตามโค้ชของเรา
เฮอร์บี้นี่เหนื่อยแทบขาดใจเลยล่ะ
ไปที่สุดขอบลานแล้วกลับมาที่จุดเริ่มต้น
แล้วก็ไปกลางลาน แล้วกลับมาที่เดิม
จากนั้นสเกตไปที่สุดลานอีกฝั่ง แล้วกลับมาที่จุดเริ่มต้น
จากนั้นไปแตะขอบสนาม แล้วก็กลับมา
คนขับรถกวาดลานมาหาผม และบอกว่า "คุณต้องไปได้แล้ว"
จากนั้นเขาก็เดินไปปิดไฟ
แต่ถึงไฟจะดับแล้ว เฮอร์บี้ก็ยังให้พวกเขาสเกตไม่มีพัก
จนแน็กกี้ หมอของเราไปบอกเขาว่า "เฮอร์บี้ เดี๋ยวพวกเขาก็ตายหรอก"
ตลอดการซ้อม
มีคนพุ่งไปชนกับแผงกั้นขอบสนาม
และผมก็จำที่เฮิร์บพูดได้
"ถ้าได้ยินเสียงชนกับแผนกั้นอีกรอบล่ะก็
พวกแกจะต้องไถไปจนตาย"
จำได้ว่าผมทำอยู่อย่างนั้นหนึ่งชั่วโมง 15 นาที
จากนั้นในที่สุดก็ได้กลับห้องล็อกเกอร์ พอเสร็จธุระ เขาก็บอกว่า
"ถ้าพรุ่งนี้ยังเล่นแบบนี้อีก พวกแกต้องสเกตอีก"
แล้ววันต่อมาเราก็ชนะ 8-0
ฉันบอกตั้งแต่วันแรก ฉันจะไม่ใช่เพื่อนซี้ของพวกแก
ฉันชื่นชมที่พวกแกเก่ง
และจะผลักดันพวกแก เพราะชื่นชมเรื่องนั้น
ผมเห็นว่าพวกผู้เล่นรู้สึกกับพ่อยังไง
พวกนั้นไม่ชอบเขา
ก็ไม่รู้ใช้คำว่า "เกลียด" ได้ไหม แต่การเล่นให้เขามันยากมาก
ผมกลัวเฮิร์บ
นั่นมันอะไร ที่เกี่ยวไอ้เซ็นเตอร์นั่น
เลิกคิดจะเกี่ยวแล้วตั้งใจเล่นได้ไหมวะ
ผู้เล่นพวกนี้บอกว่าเหนื่อยที่เล่นให้เขาปีหนึ่ง
หรือสองปี สามปี สี่ปีที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา
ซึ่งผมจะตอบว่า "ลองอยู่กับเขา 20 ปีดูสิ"
กัดเข้าไปโว้ย เวรเอ๊ย!
ความมุ่งมั่นตั้งใจในระดับของเฮิร์บน่ะ
นับตั้งแต่นั้นมา ผมก็ไม่เคยเจอใครที่เทียบได้เลย
เฮ่ย สแตน นี่ไม่ใช่แข่งบาสนะโว้ย ชนเลย!
ผมคิดว่าเขาน่ะบ้าคลั่ง
คุณไม่มีความสุขเบอร์นี้ได้ไงกัน
เฮิร์บทำให้คนรู้สึกเสมอว่าเขาจะไม่มีวันดีพอ
(จอห์น ฮาร์ริงตัน) (ม.มินนิโซตาดุลูท)
เขารู้ว่าต้องจี้จุดใครด้วยเรื่องไหนต่อหน้าคนอื่นๆ
เขาจะพูดว่า "แกไม่เก่งพอที่จะชนะ ด้วยพรสวรรค์ล้วนๆ"
"ขาแกแรงเยอะ แต่สมองเท่าเม็ดถั่ว"
เขาบอกว่า "แกเล่นอย่างกับในหัวมีแต่ตด"
มันเป็นไงอ่ะ ในหัวมีแต่ตดนี่เป็นยังไง
ผม 68 แล้วนะ แต่ก็ยังตื่นมากลางดึก แบบเหงื่อแตกพลั่กอยู่เลย
"จานาแซก แกมันห่วยลงทุกวัน แล้วนี่แกก็ห่วยรอสัปดาห์หน้าแล้ว"
ฟอร์เวิร์ดเล็งด้านที่มันไม่ถนัด…
ต้องเป็นคนที่ไม่เหมือนใครจริงๆ ถึงจะทนกับ…
ความร้ายของเฮิร์บได้
เร็วเซ่ ทำตามที่สั่งสิโว้ย!
เล่นให้เขาเนี่ย มันแสนจะสุดทน
เจ้าพวกนี้หลายคน ตอนเรียนเป็นระดับออลอเมริกัน
พวกเขาบอกว่าไม่เคยถูกเคี่ยวแบบนี้
ผมไม่ได้จะยัดเยียดความยอดเยี่ยมให้ใคร
แต่พยายามจะดึงมันออกมา
เฮิร์บจงใจเป็นศัตรูร่วมกับเราทุกคน
นั่นแหละความคิดเขา
พอเราทุกคนไม่ถูกกับเขา ความเป็นอริที่มีมันก็หายไป
ในตอนนี้เราเล่นทีมเดียวกันหมด
จุดร่วมของผู้เล่นทีมเรา
ก็คือเราทุกคนมาจากครอบครัวชนชั้นแรงงาน
พ่อของพวกเราเป็นคนงานเหมืองไม่ก็คนโรงงาน
ทั้งทีมเหมือนกันหมดเลย
และเพราะอย่างนั้น ในที่สุดเราถึงมาสนิทสนมกันได้
แต่ในขณะที่เราพยายามเป็นหนึ่งเดียว
ประเทศเราก็กำลังเจอช่วงเวลาที่ลำบาก
ประกาศมาแล้วครับ ปีนี้อเมริกาจะเจอภาวะเศรษฐกิจถดถอย
อัตราการว่างงานที่เพิ่มขึ้น อาจส่งผลกับแรงงานนับล้าน
และเงินเฟ้อก็หนักเป็นรอง แค่ตอนสงครามโลกครั้งที่สอง
ไม่มีงานให้ทำที่ไหนเลยครับ
มันกระทบคนรายได้น้อยแบบเรา พวกเรานี่แหละที่โดนหนักกว่า
นั่นคือช่วงสิบปีแรกที่ผมทำงานคอลัมนิสต์
และสภาพสังคมอเมริกาปี 1979 ก็มีแต่ความหดหู่
ถ้าให้นิยาม ตอนนั้นมันเหมือนกับทั้งประเทศพูดว่า
"ทำไมมันแย่ไปหมดเลย"
อุบัติเหตุเกิดขึ้นที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
ผมจำความรู้สึกได้ คนทั้งชาติเลย
ตอนนั้นเราขมขื่นกันอย่างแรง
ยังไม่มีความคืบหน้าเกี่ยวกับสถานะ
ของชาวอเมริกันที่ถูกจับในเตหะราน
คนของเราถูกจับเป็นตัวประกันในอิหร่าน
ดอกเบี้ยสูงเกือบ 20 เปอร์เซ็นต์
มีคนต่อแถวรอเติมน้ำมัน
ผมต่อคิวเติมน้ำมันมาสองรอบแล้ว
- เมื่อเช้าเหรอ - เมื่อเช้า
น้ำมันผมหมดแล้ว
ทำไมไม่มีใครติดต่อประธานาธิบดี เขาปล่อยให้เราเจอแบบนี้ได้ไง
นี่คือวิกฤตความเชื่อมั่น
ซึ่งมีแนวโน้มจะทำลายโครงสร้าง ทางสังคมและการเมืองอเมริกา
เราเสื่อมความขลังแล้วเหรอ
นั่นแหละที่หลายคนคิดอยู่ในใจ
แถมตอนนั้นก็เป็นช่วงสงครามเย็น
มันกำลังจะเย็นจับใจที่สุด ก่อนที่ไฟจะปะทุ
นั่นแหละ ไอ้รัสเซียตัวร้าย
ทุกคนจะแบบ… เอาแต่เหลียวหลังอยู่ตลอดเวลา
ไม่รู้ระเบิดจะร่วงมาเมื่อไหร่
อีกหนึ่งวันที่ความสัมพันธ์ของมหาอำนาจตึงเครียด
ทั้งที่เครมลินในมอสโก และที่สภาความมั่นคงยูเอ็นในนิวยอร์ก
พวกเขาเป็นศัตรู เป็นดาร์ธเวเดอร์
ไม่ใช่แค่ในเรื่องการเมือง แต่ในเรื่องฮอกกี้ด้วย
พวกเขาส่งออกอยู่สองอย่าง
ทีมฮอกกี้กับวอดก้า
สหภาพโซเวียตเข้าใจดีว่า
ความเป็นต่อในเรื่องกีฬาจะทำให้รู้สึกว่ามีอำนาจ
คำที่คุณจะได้ยินที่รัสเซีย พวกเขาใช้คำว่า "นาชาโคมานดา"
"ทีมของเรา"
"เรานิยามความเป็นชาติของเรา จากผลงานของทีมของเราในโอลิมปิก"
"นี่แหละคนของเรา ไม่ใช่ใครอื่น"
(ทีมฮอกกี้โซเวียตยอดเยี่ยมไม่เป็นรองใคร)
(ฮอกกี้โอลิมปิกโซเวียตชนะรวดในรายการ)
ใช่ครับ โซเวียตคว้าเหรียญทอง ในโอลิมปิกทุกครั้งตั้งแต่ปี 1960
เมื่อเครื่องจักรแดงยักษ์ออกตัว พวกเขาก็ยากจะหยุดยั้ง
พวกเขาถูกฝึกให้เป็น ทีมที่เก่งที่สุดในโลก ซึ่งก็ใช่จริงๆ
อย่าลืมว่าในสมัยนั้น โอลิมปิกเป็นการแข่งของมือสมัครเล่น
สหภาพโซเวียตคงบอกว่า "สมัครเล่นแล้วไงล่ะ"
ความจริงคือทุกคนในสหภาพโซเวียตทำงานให้รัฐ
โซเวียตจะกรอกอาชีพของผู้เล่น ว่าเป็นนักศึกษาไม่ก็ทหาร
แต่พวกเขาคือนักฮอกกี้อาชีพ
ทรีติแอกคือโกลที่เหนียวที่สุดในโลก
คือเราอาจพูดว่า "โอเค คืนนี้มาเจาะลึกที่คาร์ลามอฟกัน"
โอเค แต่เราก็มีครูตอฟ มอลต์เซฟ เพทรอฟ เฟติซอฟ
เราได้แต่ไล่สายตาไปตามรายชื่อคนพวกนี้
แล้วก็แบบ "โอ๊ย ให้ตาย"
จะเริ่มที่ใครดีล่ะ
ไม่มีใครชนะพวกนี้ได้ พวกเขาเก่งเกินไป
โกล!
คุณมองความหมกมุ่นที่พ่อคุณมีต่อโซเวียตยังไง
พ่อพูดถึงแต่เรื่องนี้
คือคนรุ่นผมน่ะ
พ่อพวกเขาจะเล่าเรื่องโจ เนแมธ, เบ๊บ รูธ แล้วก็มิกกี้ แมนเทิล
แต่พ่อผมต้องอเล็กซานเดอร์ ยาคูเชฟ กับพวกผู้เล่นรัสเซียที่เก่งเกินคน
การซ้อมของโซเวียตช่วงยุค 70
พ่อจะหาว่าพวกเขาซ้อมที่ไหนแล้วไปแอบดู
แล้วลักจำหลักสูตรมาใช้
เขาอยากรู้ว่าพวกนั้นทำอะไรบ้าง จะได้หาวิธีเอาชนะถูก
ผมตัดสินใจแล้วตั้งแต่ต้น
แนวทางการเล่นของเรา จะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
เราจะเปลี่ยนวิธีการฝึกและวิธีการเล่น
เราเหมือนการทดลองวิทยาศาสตร์ของเฮอร์บี้
เขาเตรียมแผนมาให้เราฝึกซ้อมแบบพวกนั้น
อะไรทำให้โซเวียตเก่งนัก
การฝึกร่างกายที่ดีเยี่ยมไง
(กระโดด)
ฉะนั้นทุกครั้งที่คุณแข่งกับทีมยุโรปเก่งๆ
พอเล่นไปสักพีเรียดสองพีเรียด คุณจะหมดแรงข้าวต้ม
ตามเขาไม่ทัน
ฉะนั้นเราจะต้องไม่หมดแรง
(สองเดือนก่อนถึงโอลิมปิก)
หาที่ว่าง
ไมค์ ระวังด้วย
จำได้ว่ามีวันหนึ่งเดวี่ ซิลค์นอนแผ่ที่เส้นประตู
เราซ้อมสเกตเฮอร์บี้อยู่ เขาบอกว่า "พอแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว"
"ฉันจะตายตรงนี้แหละ และมันจะเป็นเพราะหมอนั่น"
ตรงนั้นน่ะ เล่นให้ดีได้แล้ว
ช่องโหว่ๆ บ็อบบี้
เฮอร์บี้เคี่ยวเราหนัก
ผมให้พวกเขาลำบากสาหัส
ทำอะไรหลายอย่างในการซ้อม
เพื่อลากพวกเขาออกจากอะไรที่คุ้นเคย
ฉะนั้นผมคิดว่าทีมฮอกกี้ทีมนี้ มีสภาพร่างกายดีที่สุดแล้ว
โลกนี้มีแค่โซเวียตที่เทียบได้
รับให้ได้ไม่งั้นก็ออกไป
ผมไม่ออก
จะตะคอกด่าผมแค่ไหนก็เชิญ ผมต้องรับมือคุณแค่สองชั่วโมง
พอซ้อมเสร็จ เราก็ไปบาร์ ไปดื่มเบียร์สักหน่อย
แล้วผมจะกลับอะพาร์ตเมนต์ ไปเตรียมพร้อมรับมือคุณวันต่อไป
ผมมองว่าตัวเองเป็นคนทำงานหนัก
เพราะจรรยาบรรณและค่านิยมการทำงาน ที่ถูกสอนมาตั้งแต่ยังเล็ก
บ้านเลขที่ 274 ถนนโบว์ดอยน์ มันเป็นบ้านสามชั้น
ชั้นหนึ่งป้าแอนน์กับลุงเจอร์รี่ของผมอยู่
แล้วก็มีญาติผมแคเรน ญาติผมเจอรัลดีน ญาติผมบับบา
ขึ้นไปชั้นสามจะเป็นป้าเอที ลุงผมโทนี่
ญาติผมโทนี่ ญาติผมริชาร์ด ญาติผมเกล ญาติผมลินดา
ญาติผมลอรี่ ญาติผมริชาร์ด
ส่วนที่ชั้นสองก็จะเป็นผม แม่ผม พี่น้องผมคอนนี่
พี่น้องผมแนนซี่ พี่น้องผมจีนนี่ พี่น้องผมเน็ตตี้ พี่น้องผมวินนี่
เด็ก 14 คน กับผู้ใหญ่หก
พอคอร์ตเทนนิสแถวบ้านเป็นน้ำแข็ง เพื่อนๆ ผมจะไปเล่นฮอกกี้
ผมอยากเล่นตามเพื่อน แต่ตอนนั้นผมไม่มีรองเท้าสเกต
ผมจะเอารองเท้าสเกตลีลาของพี่สาว ที่มีปอมปอมสีฟ้า… ตรงปลายเท้า
เดินลงมาจากเนิน ไปที่คอร์ตเทนนิส
แล้วก็เริ่มเล่นฮอกกี้น้ำแข็ง
ผมอายุ 12 ตอนที่อยากเข้าโรงเรียนฮอกกี้
ผมต้องจ่าย 75 ดอลลาร์เพื่อเข้าค่ายสองสัปดาห์
พ่อแม่ผมไม่มี 75 ดอลลาร์
ผมเลยขึ้นไปชั้นบน ไปขอลุงโทนี่
ผมถาม "ขอยืม 75 ดอลลาร์ได้ไหม ผมอยากไปเข้าค่ายฝึกฮอกกี้"
ลุงบอกว่า "ได้อยู่แล้วสิ"
ผมไปเข้าค่าย
และตลอดช่วงฤดูหนาว เราก็เจอพายุหิมะบ้าง
ผมล่ะอยากให้มีพายุหิมะสุดๆ
เพราะผมจะได้คว้าพลั่วออกไปหาเงิน
หลังพายุสองลูก ผมก็หาได้ 75 ดอลลาร์
ผมกลับมาบ้าน เอาไปให้ลุงโทนี่
ลุงมองผมแล้วก็บอกว่า "ขอบใจมากนะ"
แล้วบอกว่า "เอานี่" ลุงคืนเงินให้ผม
ลุงบอกว่า "แกได้บทเรียนแล้วว่ามีหนี้ก็ต้องคืน"
เพราะโตในบ้านหลังนั้น ผมเลยเข้าใจจรรยาบรรณการทำงาน
ผมคิดว่ามันช่วยผมไว้มาตลอด
คุณพอใจกับผู้เล่นของคุณไหม
อ้อครับ พอใจมาก
ถึงเราจะหาทางทำให้ทีม แข็งแกร่งขึ้นอยู่ตลอดก็เถอะ
พวกคุณมั่นใจแค่ไหนว่าจะได้ติดทีมตัวจริง
ศูนย์ครับ
นายติดชัวร์ไหมฟิล
การซ้อมทุกครั้งคือการคัดตัว
เขาตัดคนออกไปทุกเดือน
น่าจะช่วงคริสต์มาสมั้ง เขาตัดจนเหลือผู้เล่น 22 คน
และเรารู้ดีว่าจะมีแค่ 20 คนที่ได้ไปเลค พลาซิด
เขาขู่จะตัดผมออก
ไม่กี่สัปดาห์ก่อนถึงโอลิมปิก
เขาเริ่มโวยวายว่าผมเล่นได้ไม่ดี
และ "ฉันว่าฉันอาจต้องตัดแกออก
ฉันจะเอาแกกลับมาเป็นผู้ช่วยโค้ช
เดี๋ยวฉันจะบอกว่าหลังแกเจ็บ และแกคงจะเล่นไม่ไหว"
และใจหนึ่งผมคิดว่า "เขาทำไม่ได้หรอก!"
แต่อีกใจมันก็คิดว่า "เขาอาจทำจริงแฮะ"
ไมค์เป็นเพื่อนร่วมห้องผม เขากังวลมาก
คือเราก็กังวลกันหมดแหละ
วันนั้นเรากำลังจะเดินทางไปนิวยอร์ก
ไมค์กับผมเก็บกระเป๋าอยู่
และเพื่อนร่วมทีมเราสามคนก็มารับ
เราทั้งห้าคนคิดว่าเรากำลังจะไปเลค พลาซิด
แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดัง
"นี่ ฟังนะ ราล์ฟ เฮิร์บอยากคุยกับนาย"
เราขับรถไปที่โรงแรม
และผม… จะว่าขวัญหนีดีฝ่อก็ได้ ผมรู้สึกเหมือนจะอ้วกแตก
แล้วผมก็เข้าประตูไป
เฮิร์บกำลังเสียใจอย่างเห็นได้ชัด เขาแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
ตาเขาแดงก่ำ
เขาดูสะเทือนใจอย่างแรง
และเขาก็พูดอะไรไม่ออกอยู่หลายนาที
เขาชี้ไปตรงเก้าอี้ตัวที่เมื่อกี้เขานั่งอยู่
เขานั่งลง แล้วเราก็คุยกันนานสิบนาที
เขาบอกว่าชอบอะไรในตัวผม
ผมเป็นสุภาพบุรุษ เป็นผู้เล่นที่ดี มาซ้อมทุกวัน ตั้งใจซ้อมหนัก
"แต่ฉันไม่สามารถพานายไปเลค พลาซิดได้"
วินาทีนั้น…
เขารู้ว่าผมรู้สึกยังไง เพราะเขาก็เคยผ่านมันมาก่อน
(ปี 1980)
(ปี 1960) (เฮิร์บ บรูกส์ สหรัฐฯ)
ผมเคยเจอมากับตัว ผมเกือบติดทีมโอลิมปิกเมื่อปี 60
สองวันก่อนโอลิมปิก มีคนมาเคาะประตูห้อง
ผู้จัดการบอกว่า "ไปหาโค้ชหน่อย"
และเขาบอกว่า "เฮิร์บ ฉันต้องปล่อยนาย"
ผมถูกคัดออกเป็นคนสุดท้าย
ผมก็เลยกลับบ้าน มาดูการแข่งผ่านทีวี
แต่นี่คือเกมสำคัญของโอลิมปิก สหรัฐอเมริกาปะทะสหภาพโซเวียต
ทีมอเมริกาเล่นดีมาก พวกเขาคว้าเหรียญทองแรกมาให้ประเทศ
สิ้นสุดการแข่งขัน อเมริกาชนะครับ!
พ่อผมมองมาที่ผม
บอกว่า "ดูเหมือนโค้ชจะคัดออกถูกคนเนอะ"
มัน… เปรี้ยง!
มันทำร้ายจิตใจพ่อผมมากเลยจริงๆ
ทำให้พ่อมีแผลใจ
เขาไม่อยากทำแบบนั้นเลย มันกัดกินใจเขา
ผมรู้ว่าวันนั้นจะมาถึง และผมก็…
ผมไม่รู้จะรับมือยังไง มันทรมานใจมาก
ผมบอกว่า "เรื่องเดียวที่ผมเซ็งจริงๆ เฮิร์บ
คือผมคิดว่าพวกคุณมีโอกาสจะคว้าเหรียญทอง"
จากนั้นเขาก็เริ่มขำนิดๆ
เขายิ้มมุมปาก และพูดว่า "โอ๊ยตาย นายมองโลกในแง่ดีจัง"
เขาว่า "แค่ไปถึงจุดที่ได้ชิงเหรียญ ฉันก็ดีใจมากแล้วล่ะ
จะเหรียญสีอะไรก็ได้"
เราประชุมทีมกัน
เฮอร์บี้บอกว่าถ้าเราเล่นได้เต็มฝีมือ
และได้พักสักหน่อย ทองแดงน่ะสิทธิ์
ลืมเหรียญทองได้เลย นั่นน่ะของโซเวียต
ความคิดที่จะเอาชนะพวกเขา มันอาจจะลดน้อยลงไปบ้าง
หลังเกมที่เมดิสันสแควร์การ์เดน
เราบินไปเล่นกับพวกรัสเซียที่นิวยอร์ก
ที่เราอยู่ด้วยกันตั้งหกเดือนก็เพื่อเรื่องนี้
มันเหมือนไม้วัดสำหรับเรา
ผมรู้ว่าเราแย่แน่ตอนที่มีการแนะนำทีมรัสเซีย
และผู้เล่นของเราปรบมือให้พวกเขา
ตอนที่เราลงสนามไปแข่งกับโซเวียต
มันแบบ "โอ๊ยเชี่ย พวกนี้เก่งสุดๆ"
พยายามออกจากโซน แต่ไม่สำเร็จ
เตรียมพร้อม ยิง ได้แต้ม!
โซเวียตเก็บแต้มได้ก่อน
ประตูของอเล็กซานเดอร์ มอลต์เซฟ
คาร์ลามอฟ ตัวเก๋าของทีม
เข้าประตู!
ครูตอฟเข้าไป ฟาดแล้ว ได้แต้มครับ!
เราแพ้ยับ
พุ่งไปอย่างเร็วที่ด้านขวา มอลต์เซฟ เขายิงแล้วครับ เข้าประตู!
จำได้ว่าผมดูเขายิงลูกนั้นแล้วคิดแบบ "ให้ตายเหอะ เมื่อกี้เขาทำอะไรน่ะ"
มาแล้วครับ พุ่งมาทางขวาของสนาม
เสียบมุมเข้าไปเลย งดงามจริงๆ ครับ
ผมไปที่ม้านั่งแล้วพูดว่า
"เฮอร์บี้ แข่งกับพวกนี้เรามีแต่แพ้"
เขามองผมและบอกว่า "ก็เออดิ"
ทีมอเมริกาสองคนพุ่งชนกัน และล้มทั้งคู่ครับ
ชนกันแรงมาก
เขาเคยชนหรือเปล่า นี่คือการปะทะที่แรงที่สุดของเกมนี้
พวกเราโดนเล่นงานแบบไม่เหลือชิ้นดี
สกอร์ 10-3 มันอาจไปถึง 20-3 ได้ด้วย
คือทักษะพวกเขายอดเยี่ยมกว่าเราหลายขุม
ถ้าผมอยู่ในทีม ตอนนี้ผมคงหมดกำลังใจแล้ว
พวกเขาไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ
มันทำให้ผมกลัวจับใจเลย
เมื่อคิดถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในโอลิมปิก
รัสเซียคงชนะขาดลอย
ผมไม่คิดว่ามันเป็นการพูดเกินจริงเลย
ที่บอกว่าพวกเขาไม่ใช่ทีมสองทีมบนลาน
แต่พวกเขาคือสองประเทศ
ซึ่งเป็นตัวแทนมุมมองที่แตกต่าง ของปัจจุบันและอนาคต
เกิดการรัฐประหารขึ้นที่อัฟกานิสถานวันนี้
กองทัพโซเวียตมีส่วนในการโค่นล้มรัฐบาล
การกระทำของโซเวียต เป็นภัยร้ายแรงต่อสันติภาพ
วันนี้ประธานาธิบดีคาร์เตอร์ ได้แถลงว่าสหรัฐอเมริกา
ไม่ควรเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนที่มอสโก
เว้นแต่โซเวียตจะเคลื่อนกำลัง ออกจากอัฟกานิสถาน
จิมมี่ คาร์เตอร์บอกว่ามันต้องทำอะไรสักอย่าง
และเราจะไม่ไปแข่งโอลิมปิกที่รัสเซีย
มันเป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ที่จริงจัง
ปัญหาต่างๆ ของโลก
ใครก็ไม่อาจแยกพวกมันออกจากการแข่งโอลิมปิก
มันรุกล้ำเข้ามา
ขณะที่เหล่านักกีฬารวมตัวกันที่อัปสเตตนิวยอร์ก
ภาวะการเมืองก็ยังเป็นการเมืองสงครามเย็น
และมันยังเย็นสุดขั้ว
เรื่องที่นักกีฬาอเมริกัน อาจคว่ำบาตรโอลิมปิกมอสโก
ไม่ได้หยุดยั้งความกระตือรือร้นของโซเวียต
ที่จะคว้าเหรียญทองให้ได้ที่เลค พลาซิด
พวกรัสเซีย ภารกิจพวกเขาคือ ประกาศศักดาให้ประเทศบนแผ่นดินเรา
ผมว่าพวกเขาจะต้องตัดสินใจแบบนี้แน่
"โอเค เราจะไปอเมริกากัน
และเราจะคว้าเหรียญทอง ในกีฬาต่างๆ ให้ได้มากที่สุด"
เพื่อบอกว่า "นี่พิสูจน์แล้ว เราเหนือกว่า"
แบร์ ตรงนี้
คำถามเกี่ยวกับมิติทางการเมืองของมัน…
เราพยายามย้ำพวกเขา ว่าเราไม่ได้มาเพราะเหตุผลนั้น
เราคือทีมโอลิมปิก
ผมทำสำเร็จ ผมอยู่นี่ ที่การแข่งโอลิมปิก
นับเป็นเกียรติจริงๆ
(เลค พลาซิด)
(พิธีเปิด)
ครับ ทีมรัสเซียมาในชุดขนสัตว์พิลึกๆ ที่ชอบใส่กัน
- ดูจะอุ่นดี - ใช่
- ใช่เลย - อากาศมันหนาว
- มันหนาวเนอะ - ตัวแข็งเลย
พวกรัสเซียใส่เสื้อคลุมขนสัตว์ กับหมวกขนสัตว์ใหญ่ๆ
หมีรัสเซียกับคาวบอยอเมริกัน
และบัดนี้คืออเมริกา ประเทศเจ้าภาพครับ
เราเตรียมตัวมาทั้งชีวิตเพื่อวินาทีนี้
ตอนนี้เราจะมัวนึกเสียใจไม่ได้แล้ว เราต้องพร้อมจะลุย
การเดินขบวนในพิธีเปิดคือสิ่งที่ผมใฝ่ฝันถึง
ผมยินดีที่จะประกาศเปิดการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13 ที่เลค พลาซิด
อย่างเป็นทางการ
ผมดูการแข่งโอลิมปิกมาตั้งแต่เด็ก
ทุกๆ สี่ปี ผมจะปักหลักอยู่หน้าจอทีวี
การติดทีมโอลิมปิกมันเป็นอะไรที่…
เราไม่นึกไม่ฝันว่าในช่วงชีวิตนี้ มันจะมีโอกาสเกิดขึ้นจริง
ความทรงจำแรกสุดของผมคือ… ตอนไถสเกตที่หลังบ้าน
ผมโตมาในมิชิแกน
บ้านหลังเล็กๆ ชุมชนคนแรงงาน
พ่อให้ผมกับน้องชายหัดเล่นฮอกกี้
หลังจากหิมะตก เราจะสวมบูทไปเหยียบหิมะให้เรียบ
เราจะลากสายยางออกมาจากหน้าต่างห้องใต้ถุน
ฉีดน้ำให้ท่วม แล้วก็สร้างลานน้ำแข็งขึ้นมา
ทุกอย่างรอบๆ ฟลินต์ มิชิแกน เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมยานยนต์
พ่อผมทำงานในโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์
ตำแหน่งทางการคือผู้ดูแลเครื่องยนต์
พ่อจะเดินตรวจดูว่าเครื่องจักรทำงานปกติไหม
ผมอายุ 19
ฤดูร้อนนั้นพ่อผมล้มป่วย
มันกะทันหันมากๆ
ทีแรกพ่อเป็นมะเร็งผิวหนัง แต่มันลุกลามไปเป็นมะเร็งสมอง
และพ่อ… อาการพ่อทรุดไวมาก
ครับ มัน…
ครับ ผม… ผมทุกข์ใจมากๆ
ยิ่งเมื่อผมไม่ได้อยู่บ้าน ไม่ได้อยู่ดูใจพ่อ
แต่พ่อผมยืนกราน
ถ้าผมมีโอกาสได้เล่น เพื่อประเทศชาติ ผมต้องคว้ามัน
(หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก)
(ขอต้อนรับทั้งโลก) (เราทำได้)
(โอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13)
พอขับไปบนถนนเลนเดียวเส้นเล็กๆ
จู่ๆ เราก็จะมาโผล่ในชุมชนที่มัน…
มันจุได้มากที่สุด 3,000 คน นับรวมหมาแมวด้วย
ทุกอย่างสร้างขึ้นมาเพื่อโอลิมปิก
และดูผิดที่ผิดทางนิดๆ
อย่างเช่นลานแข่งสเกตความเร็ว
มันกินพื้นที่ตรงบันไดหน้าของโรงเรียนมัธยม
เราทุกคนตื่นเต้นกับอีริค ไฮเดน เขาเป็นดาวเด่นของงานเลย
ทีมสเกตความเร็วของอเมริกาถูกคาดหวังไว้สูง
ส่วนทีมฮอกกี้…
ไม่มีทางอยู่แล้ว
(ทีมสหรัฐฯไม่มีทางชนะ)
พอเราไปถึงเลค พลาซิด เราก็เหมือนถูกปล่อยเกาะ
เราไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นรอบๆ บ้าง
รู้แต่ว่ามันหนักหน่วงแน่นอน
พอเปิดอ่านสปอร์ตอิลลัสเตรเต็ด…
มีแต่โซเวียตจะได้เหรียญทอง
เชโกสโลวาเกียอาจล้มยักษ์อย่างโซเวียตได้
ส่วนอเมริกา อาจได้ที่เจ็ดจนถึง 12
(สหรัฐฯปะทะสวีเดน) (12 กุมภาพันธ์ ปี 1980)
ทีมของเรา
ผมว่าเราคงสงสัย กระวนกระวาย
อยากรู้ว่าเราจะแข่งกับทีมระดับนั้นได้ยังไง
รูปแบบการจัดการแข่งขันฮอกกี้ในปี 1980
ทั้ง 12 ทีมจะถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละหกทีม
คุณต้องแข่งกับทุกทีมในกลุ่ม
ชนะจะได้สองแต้ม เสมอได้หนึ่งแต้ม
และเมื่อทุกทีมแข่งกันครบหมดแล้ว
สองทีมที่ได้แต้มมากที่สุดในกลุ่มจะได้ไปชิงเหรียญ
บรรยากาศวันนั้นไม่มีอะไรพิเศษ
คนมองว่ายังไงทีมสวีเดนก็ชนะ
มันไม่ค่อยมีกระแสเท่าไร
ในสนามมีคนดูแค่ครึ่งเดียว
คุณจะได้ยินแม้แต่เสียงลูกกระแทกขอบกั้น
ผมจำได้ว่าผมคิดในใจ
"โธ่ ก็นึกว่ามันจะดีกว่านี้สักหน่อย"
พวกสวีเดนเก่งมาก
ให้ตาย เล่นกับพวกเขา เราไม่มีหวังชนะเลย
ทีมสวีเดนเก่งมากๆ พวกเขาไว
เบอร์ 23 ส่งไปให้เบิร์กลุนด์ เขาตีลูกแฉลบผ่านเกร็ก
สวีเดนขึ้นนำแล้ว 1-0
พีเรียดแรกในนัดที่แข่งกับสวีเดน เราเล่นไม่ดีนัก
เราได้แต่วิ่งพล่าน
ไม่ได้ทำอะไรที่รู้สึกว่าตัวเองทำได้สักอย่าง
ผมรู้ว่าเราประหม่ากันอย่างแรง
จากนั้นผมก็บาดเจ็บตั้งแต่กะแรก
ต้นขาผมมีรอยฟกช้ำวงเบ้อเริ่ม ตั้งแต่เข่าขึ้นมาถึงสะโพก มัน…
มันเจ็บเป็นบ้า เจ็บแบบสุดๆ ผมเล่นไม่ไหว ขยับตัวไม่ไหว
ผมจบเห่แล้ว ผมคิดงั้น
ผมอยู่ในห้องล็อกเกอร์ นอนหงายอยู่ ผมถอดอุปกรณ์ออกหมดแล้ว
ผมงอขา เอาถุงน้ำแข็งประคบ
ผม… น้ำตาไหลด้วย
ลงเล่นแค่กะเดียวก็ซวยเลย ประสบการณ์โอลิมปิกของผมจบแล้ว
จากนั้นเฮอร์บี้ก็เข้ามา
เฮอร์บี้ตะคอกด่าร็อบบี้
บอกว่าร็อบบี้จะไม่มีทางได้เล่นเนชันแนลลีก
เขาเป็นไอ้กากตัวพ่อ สารพัดเลยครับ
"อย่าสำออยสิวะ ออกไปเล่นซะไป"
ผมเล่นให้เขามาสามปีที่มินนิโซตา
เขาให้ทำอะไร ผมทำหมด
ทุกครั้ง
ผมเป็นทหารที่ดี
แต่เขากลับมาท้าทายผม ผมแบบ "เชี่ยไรวะเนี่ย"
ผมสติหลุด
มันอีกแค่นิดเดียว… ผมตั้งใจจะ…
แล้วตอนที่ผมจะเหวี่ยงหมัด เขาก็หันหลังกลับแล้วเดินออกไป
เรา… ผมเกือบเอาแล้ว
ผมคิดในใจ "ให้ตายเหอะ เราไม่ได้อยากมาเจอแบบนี้"
เพิ่งเล่นมาได้ 20 นาที
ทีมเราก็กำลังแตกต่อหน้าต่อตาเราเลย
ผมยืนอยู่ตรงนั้น
มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมไม่แน่ใจในตัวเฮอร์บี้
ผมคิดว่า "ให้ตายเหอะ นี่เราอยู่โอลิมปิกและเขาก็สติหลุด"
โดยสรุปผมบอกไปว่า "ผมเล่นไหวไหมไม่ใช่คุณที่บอก
แต่เป็นผมต่างหากที่บอก"
ผมอยากเล่น ก็เลยลองสักตั้ง
ตอนออกมา เขาขยิบตาแบบ "ภารกิจลุล่วงแล้ว"
ผมเพิ่งพูดว่า "ต้องให้เด็กพวกนี้มันตื่นตัวสักที"
แมคคลานาฮาน ผมรู้ว่าต้องจี้เด็กคนนี้ยังไง
ผมเลยเลือกทางโหด และเขาก็เล่น เล่นแบบระห่ำเลย
ร็อบบี้กลับมาใส่อุปกรณ์ เราออกไปเล่น
เขานั่งที่ม้านั่งไม่ไหวด้วยซ้ำ ก็เลยต้องยืนระหว่างรอเปลี่ยนตัว
ลูกสไลด์กลับไปที่ฝั่งโน้น…
ลุนด์ควิสต์ได้แต้ม!
รวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัวเลยครับ สวีเดนขึ้นนำแล้ว
ฉันจำได้ว่าฉันกับแม่ไปดูนัดที่แข่งกับสวีเดนและ…
- เคลลี่ร้องไห้ - ฉันร้องไห้
ฉันพูดว่า "เรากำลังจะแพ้ทั้งที่มาขนาดนี้แล้ว"
เราเป็นพวกออกตัวช้า
แต่แล้วในพีเรียดที่สาม เราก็เล่นดีขึ้นเรื่อยๆ เลย
เกร็กออกมานั่งครับ นัดนี้เหลืออีก 41 วินาทีเท่านั้น
เมื่อเราตามอยู่ประตูหนึ่ง
เราจะเอานายประตูออก แล้วเพิ่มแนวรุกเข้าไปอีกตัว
มันคือช่วงเวลานั้น เนอะ เราต้องหาวิธีทำแต้มให้ได้
ถ้าเราแพ้ตั้งแต่นัดแรกที่แข่งกับสวีเดน เราไม่มีทางได้ไปชิงเหรียญแน่
แรมเมอร์ลงมาเล่นกับผม เขาส่งลูกมาให้ผม
ผมเลยส่งลูกเลียดขอบสนาม
อยู่หลังตาข่ายแล้ว ทีมอเมริกาตามอยู่หนึ่งแต้ม
เด้งกับขอบสนาม ลูกออกมาข้างหน้า มีโอกาสแล้ว ได้ประตูครับ!
เบเกอร์!
เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม ที่โอลิมปิกอารีนาในเลค พลาซิด
นี่เป็นประตูที่สำคัญอย่างยิ่งยวดสำหรับทีมอเมริกา
ยิงได้สวยจนน่าแปลกใจเลย
ถูกเผง ใช่ ถูกของนาย
นั่นอาจเป็นประตูสำคัญที่สุดในโอลิมปิกเลย
ในศึกกับสวีเดน ทีมอเมริกาไม่ได้ขึ้นนำเลย
ที่พวกเขายังรอดอยู่ ก็เพราะฝีมือนายประตูจิม เกร็ก
ผมมีพี่น้องอีกเจ็ดคน ครอบครัวไอริชคาทอลิก
ผมมักจะเขียนจดหมายรักถึงแม่ผมทุกๆ เช้า
ใส่เอาไว้ในกล่องจดหมายแล้วก็ออกไปโรงเรียน
คนในบ้านผมชอบบอกว่าผมเป็นลูกคนโปรดของแม่
และมันเคยทำให้ผมโกรธจัดๆ เลย
แต่ตอนนี้ผมคิดแบบ "ดีจัง ผมเป็นคนโปรดแม่"
ผมเป็นเด็กหลังห้อง
ขีดเขียนอะไรไปเรื่อย
และครูแบร์รี่ ครูผมตอนประถมสาม
แกถามว่า "ทำอะไรอยู่น่ะ"
ผมบอกว่า "ฝึกเซ็นลายเซ็น" แกถามอีก "ฝึกเพื่อ"
ผมตอบว่า "เพราะวันหนึ่ง มันจะมีมูลค่ามหาศาลไง"
เราจะเล่นฮอกกี้กันในห้องใต้ถุน เล่นฮอกกี้กันในครัว
ไม่ทำอย่างอื่นเลย
นี่จิม เกร็กครับ ผู้รักษาประตูฝีมือเยี่ยม
สถิติเขาในฤดูกาลจนถึงตอนนี้คือ 15-0
ปีแรกที่มาเรียนบอสตัน แม่ผมก็ป่วย
คือมะเร็งมันโหดร้ายมากๆ
ผมอยู่ที่บอสตัน แม่ผมอยู่ที่รพ.แมสซาชูเซตส์
หลังจากซ้อมเสร็จ ผมจะไม่ไปกินข้าว
ผมจะขึ้นรถไฟสายสีเขียวไปที่โรงพยาบาล
แม่ผมจะเหลืออาหารไว้ให้ เราจะนั่งกินด้วยกัน
แม่ผมเป็นผู้หญิงที่แกร่งสุดๆ
แม่ช่วยผมไว้
แม่เปิดทางให้ผม และแม่ก็คาดหวังให้ผมไปต่อ
ไม่อย่างนั้นแม่จะผิดหวัง
เราตั้งเป้าหมาย
คือผมอยากจะติดทีมโอลิมปิกน่ะ
แล้วแม่ก็บอกว่า "อย่าให้อะไรมาขวางเชียว"
เมื่อมีคนตาย ความแกร่งของเขาไม่ได้หายไป
แต่เขาจะส่งต่อให้คนที่ควรได้รับ
ครับ…
แปลว่า…
แม่มอบความแกร่งมาให้ผมเต็มเลย
ผมคิดว่าลูกๆ ผมน่ะโชคดีมาก แม่ของพวกเขายอดเยี่ยมมากๆ
เธอเป็นคนทุ่มเทมาก เธออุทิศชีวิต
และทั้งชีวิตของเธอก็คือลูกๆ และครอบครัว
พ่อยังเก็บเสื้อผ้าของแม่ไว้ในตู้
พ่อนั่งอยู่ในบ้านตัวคนเดียว
นึกออกไหม พ่อเป็นคนเศร้าที่เสียเพื่อนรักไป
และเหมือนอยู่ในจุดที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี
และโอลิมปิกก็ทำให้ผมมีความสุขที่สุด
ตรงที่มันทำให้พ่อเกิดใหม่
นักปรัชญาสโตอิกชาวกรีกเอพิกทีตุสกล่าวว่า "อย่าลืมว่าเธอคือนักแสดงในละคร"
ไม่ว่าจะเป็นสามัญชนหรือกษัตริย์
หน้าที่เราคือแสดงไปตามบทบาทที่ได้รับ
แต่หน้าที่กำหนดบทนั้นเป็นของคนอื่น
ใบไม้ผลิปี 1979 เพิ่งได้แชมป์ระดับประเทศหมาดๆ
ยอดผู้เล่นทรงคุณค่าของรอบชิงชนะเลิศ
ยอดผู้เล่นทรงคุณค่าของทีม
มีแต่เด็ดๆ ทั้งนั้น
มินนิโซตาคือสุดยอดทีมของประเทศ เราเป็นที่หนึ่ง เราเป็นที่สุด
เด็กน้อยอยู่เลย
ก็แค่ไอ้หนุ่มที่อยากจะเล่นฮอกกี้
หลังจากคว้าแชมป์ระดับประเทศได้
ผมนั่งอยู่นอกอาคารกีฬาเบียร์แมนฟิลด์
มหาวิทยาลัยมินนิโซตา
อ่านบทสัมภาษณ์ของเฮิร์บ บรูกส์
และในสัมภาษณ์เขาบอกว่า
"ถ้าอยากชนะในปี 1980 เราต้องมีผู้รักษาประตูฝีมือดี"
แล้วผมก็ยิ้มกว้างเลย
แต่ประโยคต่อมา "และเด็กคนนี้ จิม เกร็กก็เป็นยอดผู้รักษาประตู"
ว้าว งานนี้ยากกว่าที่ผมคิดไว้แน่
เราเลือกจิมมี่
ผมว่าเขาคือนายประตูที่เก่งที่สุดที่มี
และใช่ จานาแซกคงเจ็บปวด
แต่เมื่อไม่ได้ลงเล่นมากเท่าไร
เราก็ต้องโชว์ความไม่เหมือนใครออกมา
ที่เลค พลาซิดมีผู้เล่น 240 คน
ผมเป็นผู้เล่นคนเดียวที่ไม่ได้ลงเล่นเลย
แต่แทนที่จะคิดลบ สตีฟกลับคิดบวก
เขาทุ่มสุดตัวตลอดเวลา
ผมเล่นบทบาทที่ผมได้รับมา
การไม่ลงเล่น และนั่งเฉยๆ นั่นยากที่สุดที่ผมเคยทำมาแล้ว
เพราะเราเตรียมกายใจมาเล่น
แต่นี่เรากลับต้องมานั่งปิดปากเงียบ
ในหมู่บ้านมีศูนย์นันทนาการอยู่
มันอยู่ติดกับโรงอาหาร
มีคืนหนึ่ง พวกเราไปกันเพียบ
เราจะไปดูแซตเทอร์เดย์ไนต์ฟีเวอร์
แล้วล่ามคนหนึ่งของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
ก็วิ่งเหยาะๆ มาตามทางเดิน
เธอน่ารัก…
ผมอยากทำความรู้จักเธอให้ดีขึ้นหน่อย
ผมเลยซื้อไอศกรีมโซดากับอย่างอื่น
ไปให้เธอทุกวันช่วงที่เราเข้าๆ ออกๆ ที่นั่น
และล่ามคนนั้น อีก 15 เดือนต่อมา ก็กลายเป็นภรรยาผม
ผมขอเธอและเราแต่งงานกัน ในเดือนพฤษภาคม ปี 1981
เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผมเลย
และถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ลงเล่น คนที่โชคดีที่สุดในบรรดา 20 คนนั้น
ชัดเจนว่าคือผม
เวลาของรอบแรก 31.803 วินาที
(อเมริกาปะทะเชโกสโลวาเกีย) (14 กุมภาพันธ์ ปี 1980)
แน่นอนว่านี่จะต้องเป็นเกมที่สะเทือนอารมณ์
ทีมอเมริกาได้ตารางการแข่งที่โหดมาก
พวกเขากลับมาพบกับเจ้าของเหรียญเงิน ในการแข่งชิงแชมป์โลกปีก่อน
ทีมเชโกสโลวาเกีย
ทีมฮอกกี้มากประสบการณ์ที่แกร่งมากๆ
สองนัดแรกคือสวีเดนกับเช็ก นี่อำกันเล่นไหมเนี่ย
มาถึงก็โดนลองของเลย
ในศึกกับพวกเช็ก ใครๆ ก็คิดว่าเราน่าจะแพ้
แพ้ราบคาบเลยด้วย
แต่สำหรับเรา เราต้องรักษาการเล่นของเราไว้
นอกเส้นของทีมเชโกสโลวาเกีย
แมเรียน ชตัชนีย์ไล่ตามโบรเท็น ส่งลูกไปทางซ้าย ได้แต้มครับ!
เออร์รูซิโอนีถลุงประตู คะแนน 1-1
ทีมอเมริกากำลังโชว์ฟอร์มการเล่นที่ยอดเยี่ยม
(สหรัฐฯ 2 - เชโกฯ 1) (14:15 พีเรียด 1)
พวกเขากดดันอีกฝ่ายทุกรูปแบบ
ชไนเดอร์ยิงเข้าไป!
ให้ตาย ดูเหมือนง่ายเลยแฮะ
เช็กน่ะถูกยกให้เป็นทีมอันดับสองของโลก
และ… เราก็เล่นได้ดี
รู้เลยว่าบางอย่างมันไปได้สวย มันเข้าทางเรา
มันรู้สึกได้เลย
มาร์ค จอห์นสันยิง!
ได้ประตู!
ทีมอเมริกาทิ้งห่างแล้วครับ
ชไนเดอร์
นี่มันเหลือเชื่อเป็นบ้าเลย
แมคคลานาฮานได้ลูก ถึงหน้าประตูแล้ว
ทำประตูได้ครับ!
เราคุมเกมได้อยู่หมัด
มันสร้างความมั่นใจให้เราเป็นอย่างมาก
ตอนนี้เองที่คนเริ่มพูดเรื่องทีมฮอกกี้
อเมริกา!
นั่นเป็นครั้งแรก
ที่ผมจำได้ว่ามีการร้องเชียร์ "อเมริกา" ซ้ำๆ
เรื่องนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
มันเป็นวินาทีที่ทุกอย่างพลิกกลับด้าน
เพราะในยุค 70
เราเผาธงอเมริกากันบ่อยมาก
แต่จากเผาธง เราเปลี่ยนมาโบกธงกันแล้ว
เจ็ดต่อสาม
และการฉลองยังดำเนินต่อไปที่เลค พลาซิด
ทีมเชโกสโลวาเกียหัวเสียมาก พวกเขาทำใจเชื่อไม่ลง
พวกเขาจะแพ้ให้ทีมนี้ตั้งสี่ประตูเลยเหรอ
แล้วจู่ๆ พวกเขาคนหนึ่งก็หันมาเล่นแรง
เหลืออีกสามนาที
มาร์คโดนผู้เล่นเช็กคนหนึ่งลอบกัด
มีผู้เล่นบาดเจ็บครับ
นั่นมาร์ค จอห์นสันซึ่งคืนนี้เล่นได้เยี่ยมมาก
- ผมไม่ทันเห็นว่ามันเกิดอะไร - ผมเห็นพอดี เดี๋ยวเล่าให้ฟัง
เนลิบาเพิ่งจะกระแทกไม้ใส่คอเขาเต็มๆ
โหดร้ายจริงๆ ครับ
เขาคนนี้คือผู้เล่นที่เก่งที่สุดของเรา
เราหวังว่าเขาจะไม่เจ็บหนัก
ยัดคอแกเถอะ เบอร์สาม
เอาไม้เวรนั่นยัดคอแกลงไปเลย
- สายตาน่ากลัวเนอะ - อืม
เวลาสายตาพ่อเป็นแบบนั้น และผมเห็นสายตาพ่อ…
คุณไม่อยากเจอสายตาแบบนี้แน่
เขาโกรธจัด
ไม่เคยเห็นเขาโกรธเบอร์นั้นเลย เขาโกรธจัด
กินไอ้ไม้โคโฮนั่นซะสิ เบอร์สาม
ผมว่านี่มันบอกเรา นึกออกไหม
ถึงการเล่นให้เขามันจะยาก แต่เขาก็ห่วงเรา
- เขาเดือดก็เพราะว่า… นั่นแมจิก - มือหนึ่งของเรา
ถ้าเกิดเป็นผมหรือคนอื่นๆ เขาคงแบบ "โอ๊ย ไม่ตายหรอก"
เราเสียมาร์คไม่ได้ ถ้าเสียมาร์คไป เราก็หมดหวัง
เขี่ยลูกครับ ชตัชนีย์
ครองลูกไม่ได้ สโตรเบลเข้ามา เหลือหกวินาที
ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
เกมสิ้นสุดแล้ว พร้อมกับที่จิม เกร็กคว้าลูกไว้ได้
อเมริกาคว้าชัยชนะ
ด้วยฟอร์มการเล่นที่ยอดเยี่ยม ในศึกกับเชโกสโลวาเกีย
ถ้าลองถามใครสักคนว่าจนถึงตอนนี้ พวกเขาประทับใจอะไรเกี่ยวกับโอลิมปิก
มีโอกาสที่พวกเขาจะตอบว่าทีมฮอกกี้อเมริกา
ทีมชุดนี้มาโอลิมปิกแบบโนเนม และเหมือนจะขาดความมั่นใจ
พวกเขากำลังเป็นที่รู้จักในฐานะขวัญใจโอลิมปิก
และคนที่จะเชียร์ดังกระหึ่มที่สุดในวันนี้
ก็เห็นจะเป็นคนที่อัดกันอยู่ในบ้านหลังนี้
พ่อแม่พี่น้อง รวมทั้งหมด 40 ชีวิต
ของผู้เล่นทีมฮอกกี้โอลิมปิกอเมริกา
ผมเลยต้องอาบน้ำให้เสร็จ กระโจนออกมา วิ่งมาเช็กดูไอ้นี่
ยังว่างอยู่
ผมวิ่งมาโกนหนวดแล้วก็แปรงฟัน
แล้วผมก็ลืมยาสีฟัน เลยต้องวิ่งกลับเข้าไปเอาที่ห้อง
หวังว่าจะไม่มีใครมาเสียบซะก่อน
แล้วพวกแม่ๆ พอเห็นผมไปทางนั้น ก็ปิดประตูเลย
ทางขวามือผมเนี่ย
นึกออกไหม มันก็เป็นซะอย่างนี้
ไม่อยากจะเชื่อเลย พ่อผมนี่ยอดชะมัด
ว่ากันว่า "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น"
และผมก็คิดว่าพ่อเป็นต้นไม้ ส่วนผมเป็นลูกไม้
เมืองของผม ชาร์ลส์ทาวน์ อยู่ทางด้านเหนือของบอสตัน
เมืองนี้เต็มไปด้วยตำรวจ นักดับเพลิง พ่อผมเป็นช่างไฟฟ้า
ช่างประปา ช่างติดตั้งท่อและสมาชิกแก๊ง
พวกนั้นอยู่ในเมืองกันเต็ม ไปโบสถ์ทุกเช้าวันอาทิตย์
ทุกคนรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร แต่ไม่มีใครพูดอะไร
ถ้าเกิดคุณโตมาในที่แบบชาร์ลส์ทาวน์เนี่ย
คุณจะรู้วิธีหลีกเลี่ยงปัญหา
แต่บางครั้งมันก็เลี่ยงไม่ได้ เลยต้องรู้ด้วยว่าจะออกหมัดก่อนยังไง
ผมเป็นคนแบบนั้นมาตลอด แม้แต่ตอนที่มาเล่นฮอกกี้แล้ว
คือผมไม่ชอบแพ้น่ะ
ถ้าเป็นอะไรแบบหมากฮอสก็แพ้ได้แหละ ผมก็ไม่ได้คลั่งเบอร์นั้น
แต่แน่นอนว่าผมจะเล่นแบบดุดัน
ผมคิดว่าการได้เจอประสบการณ์นี้ มันจะดีกับผมอย่างมาก
ต่อให้มีเงินล้านมากองตรงหน้า ผมก็คงปฏิเสธเพื่อให้ได้มาแข่งที่นี่
ไม่มีอะไรจะรู้สึกดีไปกว่า การได้เล่นเพื่อประเทศชาติอีกแล้ว
ว้าว
ผมไม่เคยเห็นคลิปนี้
พอดูปุ๊บน้ำตาจะไหลเลย ให้ตายเถอะ
การได้แข่งโอลิมปิกเป็นฝันของผมมาชั่วชีวิต
ผมอยากแข่งที่นั่นมากๆ เลย
บรรยากาศที่เลค พลาซิดคึกคักขึ้นเรื่อยๆ
นี่จะเป็นอีกวันที่วุ่นวาย วุ่นวายที่สุดนับตั้งแต่โอลิมปิกเริ่ม
เมื่อคืนคนเชียร์ "อเมริกาๆ" ซ้ำๆ ส่วนวันนี้พวกเขาเชียร์ "อีริคๆ" ซ้ำๆ
อีริค ไฮเดนเป็นนักกีฬาคนแรก ที่ทำได้ห้าเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูหนาว
ระหว่างรอแข่งรอบต่อไป ผมชอบดูฮอกกี้
วันที่ผมแข่ง ทีมฮอกกี้จะพัก
ส่วนวันที่ผมได้พัก ทีมฮอกกี้จะมีแข่ง
และผมจะไปนั่งดูบนอัฒจันทร์
ฮีโร่โอลิมปิกคืออีริค ไฮเดน
ส่วนทีมขวัญใจโอลิมปิกก็คือทีมฮอกกี้ค่ะ
สุดยอดความเร้าใจที่เหนือความคาดหมายที่สุด
กลับมาจากนักฮอกกี้ 20 คน จากมิดเวสต์ตอนบนและนิวอิงแลนด์
สแล็ปช็อตเข้าไปแล้ว!
เป็นประตูที่ไร้ที่ติจริงๆ
ว้าว พวกนี้ชนะ
สองวันต่อมา ให้ตายเหอะ พวกเขาชนะอีกแล้ว
อเมริกามาเลค พลาซิดแบบแทบไม่มีหวัง ที่จะคว้าเหรียญในกีฬาฮอกกี้ได้
แต่ถ้าชนะหรือเสมอกับเยอรมนีตะวันตก พวกเขาจะได้ไปชิงเหรียญในสุดสัปดาห์นี้
ลูกเด้งเข้าประตู!
จู่ๆ มันก็แบบว่า
"บ้าไปแล้ว เรามีโอกาสได้เหรียญแล้วแฮะ"
คืนนี้ทีมอเมริกาต้องชนะ แต่ฝ่ายตรงข้ามคือทีมโซเวียตครับ
- ไม่แฟร์เลยนะครับ - ครับ ไม่แฟร์เลย
ในรอบชิงเหรียญ ทีมอเมริกาจะต้องแข่งกับสหภาพโซเวียต
ทีมโซเวียตเดียวกัน
กับที่พวกเขาแพ้ไปเจ็ดประตูเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
และในขณะที่ทีมอเมริกากำลังสร้างโมเมนตัม
ทีมรัสเซียก็ทำในสิ่งที่คนคาดหวังว่าพวกเขาจะทำ
นั่นคือถล่มคู่แข่ง
ทีมโซเวียตชนะไปแบบง่ายๆ 16-0 ครับ
โซเวียต พวกเขาพิชิตฮอลแลนด์ 17-4
พวกเขาสู้โซเวียตไม่ได้เลย
แต่ดูเหมือนทีมโซเวียต จะค่อนข้างเฉยเมยมากกว่าคราวก่อน
ทีมโซเวียตทำเหมือนเจอแบบนี้มา 100 ครั้งแล้ว
เฮิร์บพูดเรื่องความหนุ่มแน่นของเราอยู่ตลอด
"เราเป็นทีมที่สภาพพร้อมที่สุดแล้ว
ถ้ารักษาฟอร์มการเล่นไว้ พวกเขาสู้เราไม่ได้แน่"
เขามั่นใจในตัวเรา
เราพร้อมแล้ว
เราเตรียมตัวมาดี
มันไม่ได้แปลว่าจะชนะแน่ แต่มันแปลว่าเราพร้อม
พ่อฉันเก็บโน้ตที่เขาจดไว้
- น่าจะจากปี 78 ถึง 2000 - ใช่ ให้ตายสิ
แผนการเล่น โน้ตเกี่ยวกับผู้เล่น
- นี่ แดนนี่ ใบนี้พูดถึงโซเวียต - อืม
พ่อบอกว่า "พวกนั้นเย่อหยิ่งจองหอง" พวกเขา "ไม่เคารพคู่แข่งที่เล่นด้วย"
(ภูเขาไวท์เฟซ)
ในเมืองนี้เต็มไปด้วยความปีติ ความคาดหวัง ความตื่นเต้น
ซึ่งเราไม่เคยเห็นมาก่อน ในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งอื่นๆ
ก่อนทัวร์นาเมนต์จะเริ่ม มันมีโอกาสแค่ไหน
ที่อเมริกากับสหภาพโซเวียต จะได้เจอกันในฐานะสองทีมไร้พ่าย
คนตั้งตารอศึกนี้กันมหาศาล
เคน ดรายเด็นเป็นผู้บรรยายร่วมของผม
เคนนี่กับผมกำลังเดินไปที่อารีนา และผมก็พูดว่า
"ที่เราหวังได้มากที่สุด
คือโซเวียตจะนำแค่ 3-1 ในช่วงกลางของพีเรียดที่สอง"
แต่เขาบอกว่า "ถ้านายเข้าใจกีฬาฮอกกี้ดีจริงๆ
รวมถึงความแตกต่างของสองทีม… เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้ไง"
คือถ้าพูดกันตามตรง ถ้าให้พูดอย่างที่คิดจริงๆ
เราไม่มีทางชนะพวกเขา ไม่มีโอกาสเลย มันเป็นศูนย์
คนอเมริกันเป็นหมื่นเป็นแสน มารวมตัวกันหน้าจอทีวี
ขณะที่ทีมฮอกกี้อเมริกาเข้าสู่สนาม
ทีวีทุกเครื่องเปิดรายการเดียวกันหมด
แต่คนที่ตื่นเต้นที่สุดเห็นจะเป็น ครอบครัวชาววินทรอปครอบครัวนี้
ครอบครัวของกัปตันทีม ไมค์ เออร์รูซิโอนี
ผมรู้ว่าที่บ้านผมดูอยู่ แต่ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันใหญ่โตแค่ไหน
หน้าข่าวกีฬาเริ่มรายงานเรื่องนี้
และพวกเราหลายคนก็รับลูกต่อ จากหน้าข่าวกีฬาในเรื่องนี้ และบอกว่า
"นี่มันไม่ใช่แค่เกมฮอกกี้"
มันมีฝ่ายธรรมะและอธรรม
และในเคสนี้เส้นแบ่งมันก็ชัดเจนมากๆ
เราไม่รู้ว่าเราสร้าง ผลกระทบอะไรต่อทั้งประเทศ
เรารู้แค่ว่ามีโทรเลขมา
เราเดินไปตามโถงยาวๆ
อีกประมาณ 50 เมตรน่าจะถึงลานน้ำแข็ง
มันมีโทรเลขจากทุกๆ คนอวยพรให้เรา
ผมจำใบหนึ่งได้ จากสุภาพสตรีคนหนึ่งที่เทกซัส
เธอเขียนไว้แค่ว่า "พิชิตพวกชั่วโซเวียตให้ได้"
บรรยากาศในห้องล็อกเกอร์ เราตื่นเต้นระคนประหม่า
พวกเราพากันจดจ่ออยู่กับวิธีการเล่น
ในสไตล์ของพวกเรา
แล้วก็รอคำพูดปลุกใจของเฮิร์บ
ที่ผมจำได้คือเขาล้วงบางอย่างจากกระเป๋า…
- นี่ค่ะ คำพูดปลุกใจที่โด่งดังนั่น - ใช่
- อืม - "พวกนายเกิดมาเป็นนักกีฬา
ชะตาลิขิตมาให้อยู่ที่นี่ นี่คือช่วงเวลาของพวกนาย"
แล้วเขาก็เดินออกไป
เรากำลังจะก้าวออกไป ผมเงยหน้า
และถึงแม้ว่าสนามนั่นจะจุคนได้ไม่มาก
แต่คนดูก็แน่นขนัดไปหมด
และผมแบบ "โอ้โฮ"
แม่ของเดฟ คริสเตียน เธอเป็นสาวร้อยแรงม้า เธอบอกว่า
"ต้องทำให้ผู้ชมคึกคักหน่อยแล้ว" แล้วเธอก็เริ่มตะโกน "อเมริกา"
อเมริกา!
พ่อผม น้องสาว แล้วก็แม่ผมเอง
อเมริกา!
ว้าว
เสียงดังกระหึ่มเลย
อเมริกา!
ความตื่นเต้น ความตึงเครียดก่อตัว
ศูนย์โอลิมปิกมีผู้ชมเต็มความจุ
สวัสดีอีกครั้งนะทุกคน ผมอัล ไมเคิลส์ และนี่เคน ดรายเด็น
คืนนี้ต้องยอดแน่ๆ
ผมเชื่อว่าหลายคนที่นี่
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเส้นน้ำเงินต่างยังไงกับเส้นหมี่
แต่มันไม่สำคัญ ไม่สำคัญเลย เพราะที่เรามีวันนี้
คือศึกที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง
ศึกนี้ไม่จำเป็นต้องปรุงแต่ง ไม่ต้องใช้คุณศัพท์ให้ฟุ่มเฟือย
ในมิติทางการเมืองหรือความเป็นชาตินิยม
ผมเชื่อว่าจะมีคนมองศึกนี้ผ่านมุมมองที่หลากหลาย
แต่ที่แน่นอนก็คือนี่เป็นศึกฮอกกี้
สหรัฐอเมริกาปะทะสหภาพโซเวียต
บนผืนน้ำแข็งที่เลค พลาซิด นิวยอร์ก
เคน ก่อนเริ่มเกม ขอความเห็นคุณหน่อย
ครับอัล สำหรับทีมอเมริกา นี่คือช่วงเวลาแห่งการค้นพบ
การเป็นคนหนุ่มมีแวว มันคนละเรื่องกับความเก่งกาจ
และใน 2.5 ชั่วโมงข้างหน้า
ผู้เล่นทีมอเมริกาจะต้องเจอกับ ช่วงเวลาที่อาจจะยากลำบากที่สุด
แต่ก็มีความสุขที่สุดในชีวิต
หลังจากศึกนี้จบลง ทีมนี้จะเข้าใจตัวเองมากขึ้นเยอะครับ
พวกเขาจะได้รู้ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน
ให้ตาย เราเคยผ่านช่วงเวลาสำคัญ แต่ไม่มีครั้งไหนที่เหมือนครั้งนี้ ไม่มี
แต่ข้อดีของกีฬาก็คือ…
สุดท้ายบทสรุปจะเป็นข้อพิสูจน์
เอาล่ะครับ การแข่งขันเริ่มต้นแล้ว
ทีมอเมริกาไม่อาจพาลูก ออกมาจากสนามฝั่งตัวเองได้
ทีมอเมริกา เมื่อ 13 วันก่อน พวกเขาเพิ่งแพ้ทีมโซเวียต 10-3
มันไปไวมากๆ เลย
รู้สึกได้เลยว่าเกมนี้มันต่างออกไป
ยิงแล้ว!
เกร็กเซฟไว้ได้
ขาพวกเขามีกล้ามเป็นมัดๆ
เราลงไปสู้กับพวกเขา แต่พวกเขาไม่สะเทือนสักนิด
ผมน่ะมีความแค้นกับครูตอฟ
คนเรียกเขาว่ารถถังรัสเซีย
ในเกมนั้นผมชนกับเขาหลายหน
มันเหมือนชนกำแพงอิฐเลยล่ะ
พาเวลิชได้ลูก
แองเกิลช็อต แต่ทรีติแอกเซฟไว้ได้
บัซซี่ได้ลูก แต่ถูกไม้ฟาดเลยรักษาลูกไว้ไม่ได้
สแล็ปช็อต ลูกแฉลบเข้าไปครับ
หมอนั่นสะกิดลูกเข้าประตู
โอเค หมดหวังแล้ว
ถึงตอนนี้ยังไม่มีการโจมตีต่อเนื่องจากฝั่งอเมริกา
พวกเขาเหมือนถูกสกัดไว้หมด ด้วยแผนตั้งรับของทางรัสเซีย
ถ้าใจเราคิดว่าจะแพ้ เราก็จะแพ้
ฉะนั้นถึงจะกังวล แต่ผมรู้ว่าเราไม่กลัว
เอาหัวเป็นประกันเลย
พาเวลิช เขาชิงลูกไป
มาร์คดึงทุกคนเป็นฝั่งขวา
เขาส่งลูกตัดหน้าฝ่ายโน้นมาให้ผม ผมพาลูกไปต่อ
ยิง ได้ประตู!
บัซซี่ ชไนเดอร์!
บัซซี่ขึ้นไป แล้วยิงลูกผ่านทรีติแอก
ไม่นึกเลยว่าคนอย่างทรีติแอก จะเสียท่าเสียประตูแบบนี้
เรารู้ว่าต้องเล่นกับพวกเขายังไง
แต่มันก็เหมือนจะมี ความรู้สึกมวนๆ ในท้องเหมือนกัน
เรารู้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น
โกลิคอฟ เบอร์ 23 ส่งต่อให้มาคารอฟ
เขาพยายามจะส่งกลับให้โกลิคอฟ เขาส่งกลับและยิงเข้าไปครับ
ลูกแฉลบแนวรับฝั่งอเมริกา ตอนนี้โซเวียตขึ้นนำ 2-1
นัดที่เมดิสันสแควร์การ์เดน เราถูกถล่ม 10-3
ผมว่ามันทำให้พวกเขาย่ามใจ
พวกเขาไม่ได้มองเราเป็นทีมฮอกกี้ แต่เป็นเด็กมหาลัยกลุ่มหนึ่ง
พวกโซเวียตไม่เคารพเราเลย โบ๋เบ๋
ช่วงท้ายของพีเรียด
โซเวียตครองลูกอยู่ในแดนอเมริกา
พวกเขาจะไม่เปิดฉากบุกทำประตู
เวลากำลังจะหมด
เหลือเวลาอีก 12 วินาที
ผมแหงนมองนาฬิกา เวลาเหลือแปดวินาที
ผมหันไปทางซ้าย เดวี่ คริสเตียนได้ลูก
แล้วผมก็ว่าจะไปที่ม้านั่ง ผมคิดว่าจบพีเรียดแล้ว
แต่แล้วจู่ๆ ผมก็เห็นมาร์คพุ่งผ่านไป และผมแบบ
"เขาจะไปไหน"
ยิงไกล ทรีติแอกเซฟได้สบาย
แต่จอห์นสันอยู่นั่น และได้แต้มครับ!
ก่อนหมดพีเรียดหนึ่งวินาที!
ตอนนี้เวลาหมดลงแล้ว…
แนวรับสองตัวของพวกเขาชะงักไปวิฯหนึ่ง เลยพอให้ผมผ่านขึ้นไปทัน
เรื่องเดียวที่ผมกลัวคือมันจะหมดเวลาก่อน
พอหมุนตัวกลับมาแล้วเงยหน้ามองนาฬิกา…
มันทันเวลาไหมนะ จะนับเป็นประตูไหม
ประตูนี้นับครับ!
อเมริกาตีเสมอ 2-2
เพราะงี้เราถึงเรียกเขาว่าแมจิก เขาคือแมจิก จอห์นสันของเรา
ผู้เล่นที่เก่งที่สุดของเรา
เราตื่นเต้นมาก
นี่คือเกมนัดสำคัญที่สุดที่เราเคยเล่น เราไม่ได้เล่นดี แต่ก็เสมอ 2-2
ประตูของมาร์คจุดประกายความมั่นใจให้เรา
คนเริ่มเชียร์แล้ว "อเมริกา"
อเมริกา!
นัดนี้มีลุ้นแล้วล่ะ
อเมริกา!
ทุกคนในห้องล็อกเกอร์ พวกเราตื่นเต้นกันแบบสุดๆ
"เราชิงชัยกับคนพวกนี้ได้ เราเอาชนะคนพวกนี้ได้"
เริ่มต้นพีเรียดที่สอง มีความเปลี่ยนแปลงทางฝั่งโซเวียต
วลาดิเมียร์ มุชกิ้นจะรับหน้าที่รักษาประตู
แทนทรีติแอกที่ทำเสียไปสองแต้มในพีเรียดแรก
เราตกใจที่เขาเอาทรีติแอกออก
ช็อกเลย
ทรีติแอกอยู่ที่ม้านั่ง เป็นที่ที่ไม่ใช่เขาอย่างแรง
เราคิดกันไปว่าทรีติแอกคงป่วยหรือบาดเจ็บ
ไม่งั้นใครจะถอดโกลมือหนึ่งของโลกออก
คาร์ลามอฟ รุ่นใหญ่เบอร์ 17
ส่งต่อไปให้เพทรอฟ
เรากำลังสู้กับสัตว์ประหลาด แถมยังสูสี
แต่เรารู้ว่าฝ่ายนั้นจะต้องยิงลูกปิดประตูตาย
มอลต์เซฟขึ้นมาแบบเดี่ยวๆ
มอลต์เซฟยิงลูกผ่านเกร็กส่งโซเวียตขึ้นนำ
พีเรียดที่สองนี่แหละที่พวกเขาบอกว่า
"โอเค เราจะจบเกมนี้เดี๋ยวนี้เลย"
และเราก็ต้องพยายามเอาตัวรอด พีเรียดที่สองนั่น
เกร็กเซฟไว้ได้
เพราะจิมมี่ เกร็กเราถึงไม่แพ้ เซนส์เขาสุดยอดมากๆ
เกร็กเซฟไว้ได้อีกแล้ว
เกร็กทำให้อเมริกายังไม่หมดหวัง
ผมพบว่าการเล่นกับรัสเซียหนึ่งพีเรียดเนี่ย
มันเหนื่อยอย่างกับเล่นกับทีมอื่นทั้งเกมเลย
แต่ผมไม่คิดว่าจะแพ้
ผมมีแต่คิดถึงเกม สิ่งที่อาจเกิดขึ้น
แผนการเล่นเป็นยังไง หน้าตาเป็นยังไง
แล้วพอมันเกิดขึ้นจริงๆ ผมก็พร้อมรับมือ
ถ้าในนัดนั้นพวกเขายิง 30 ลูก ก็แปลว่าพวกเขามีโอกาสทำแต้ม 30 ครั้ง
พวกรัสเซียเก่งขนาดนั้นเลย
แต่ลองบอกมาว่าผมทำไม่ได้ดูสิ ผมจะโชว์ให้ดู
อเมริกา!
พีเรียดที่สองจบลงแล้วครับ
ถ้าเขาทำเสียมากกว่านั้นอีกประตู เกมก็คงจะจบลงแค่นั้นแล้ว
ถ้าคุณเจอกับโซเวียตแล้วตามอยู่สอง คุณก็หมดสิทธิ์จะพลิกเกม
พีเรียดที่สองที่ศูนย์กีฬาน้ำแข็งโอลิมปิก
สหภาพโซเวียตยังสามคะแนน ส่วนอเมริกายังสองครับ
อเมริกา!
ช่วงพักหลังจบพีเรียดที่สอง ผมนั่งอยู่ในห้องล็อกเกอร์และคิดว่า
"เราแค่ต้องทำให้ได้อีกประตู"
เริ่มต้นพีเรียดที่สาม สภาพโซเวียตนำอยู่ 3-2
งานนี้ทีมอเมริกาจะต้องเร่งมือกันหน่อยแล้ว
พวกเขาจะต้องบุกกดดันให้มากขึ้น
มาคารอฟเข้าไป หลบแนวรับ แต่ไม่อาจทำประตูได้ครับ!
อเมริกาโชคดีจริงๆ
ซิลกี้เล่นได้ยอด แต่เขาถูกสกัดล้ม
ลูกมันเด้งมาตรงไม้ของผมพอดี
เขาตบลูกไป
จอห์นสันตามมา ได้ประตูแล้ว!
เสียงกระหึ่มจนหลังคาแทบถล่มเลย
นัดนี้เสมอกันแล้วครับ ใครมันจะไปเชื่อเนี่ย
ตอนนี้มันเสมอกันแล้ว
เหลือเวลาอีก 11 นาที สกอร์ตอนนี้เสมอ
บรรยากาศในสนาม ผมรู้สึกได้เลย
อเมริกา!
ตอนนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้แล้ว
แต่เราก็ยังไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้จริงๆ
ฮาร์ริงตันพาลูกมาที่กลางสนามครับ
โซเวียตรับลูกที่เท้งเต้งอยู่ไปได้
ชไนเดอร์แย่งกลับมา ชไนเดอร์เข้าไป
ผมตีสแล็ปช็อต ลูกลอยออก ไมค์กระโดดเข้ามา
ผมกระโดดข้ามแผงกั้น
จอห์น ฮาร์ริงตันอยู่ที่มุม เขาไปแย่งลูกกับโซเวียต
พาฟเขี่ยลูกมาให้กับผม
ตอนหวดลูกออกไป ผมกลัวลูกจะเบี่ยงทิศทาง
แต่แล้วก็เห็นปฏิกิริยาคนดู
เออร์รูซิโอนีได้แต้ม ไมค์ เออร์รูซิโอนี!
โกลาหลล่ะทีนี้
ผมไม่เคยไชโยแบบนั้น ไม่เคยมาก่อน ไม่รู้จู่ๆ ผมคิดขึ้นมาได้ยังไง
อเมริกา!
ในบางครั้ง เสียงมันจะมีความรู้สึก
อเมริกา!
ประตูของอเมริกา โดยเบอร์ 21 เออร์รูซิโอนี
พอกลับไปที่ม้านั่ง เราหลายคนเงยดูป้ายคะแนน
และก็คิดว่า "โอ้โฮ ยังเหลือตั้งสิบนาทีแน่ะ"
พวกเขาจะรักษาสกอร์ 4-3 ไว้ได้ไหม
พวกนั้นอาจทำได้สิบประตูในสิบนาที
ทุกครั้งที่ผมเห็นสิบนาทีบนนาฬิกา ผมจะคิดถึงช่วงเวลานั้นเสมอ
มันเหมือนเวลาไม่เดินเลยสักนิด
ตัวเลขไม่ขยับเลย
พอมองที่ม้านั่งฝ่ายโน้น เรารู้ว่าพวกเขาเก่งแค่ไหน
ที่เราคิดคือ
"เฮ่ย พวกเขาจะยกระดับการเล่น
อย่างที่เราเห็นมาหลายครั้งอีกไหม"
เมื่อคะแนนขึ้นนำ และมีความหวัง ทีมโซเวียตก็มาพรากมันไป
เราทำพวกเขาโกรธจัดจริงๆ แล้ว
ทีมโซเวียตกดดันทีมอเมริกาหนักมาก
ครูตอฟ…
ดูเหมือนว่ามันจะชนเสาครับ
จิม เกร็กต้องโชว์ฝีมือการเซฟหลายต่อหลายครั้ง
ในช่วงสิบนาทีสุดท้ายนั่น
เซฟได้เยี่ยมมาก
เกร็กเซฟไว้ได้อีกแล้ว
เฮอร์บี้นิ่งมากที่ม้านั่ง
เขาไม่มีหลุดเลย เป็นเฮิร์บคนเดิมตลอดเวลา
คำเดียวที่เขาพูดกับเราเรื่อยๆ คือ "เล่นไปตามแผน"
เล่นไปตามแผน
เขาพูดแต่ "เล่นไปตามแผน" ไม่มีพูดอย่างอื่นอีก
"เล่นไปตามแผน"
จากนั้นเราเริ่มจะคิดแบบว่า โอเค เราใช้เวลาหกเดือนไปกับการซ้อม
เพราะงี้นี่แหละเราถึงได้ทำเฮอร์บี้
เหลืออีกแปดนาที
อเมริกาไม่เคยชนะโซเวียตเลย มาสองทศวรรษแล้ว
ที่ม้านั่งของโซเวียตวุ่นวายมาก
เหลือเวลา 6:47 นาที
แตกตื่นเลย ดัมพ์ลูกเข้าโซนก็มี ทำอะไรที่ปกติพวกเขาไม่ทำ
เลเบเดฟยิง พลาดเป้าไปไกลครับ
พวกเขาคงฟอร์มการเล่นไม่ได้
พวกเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ เลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
เหลืออีกสองนาที
พวกเขาไม่ถอดโกลด้วยซ้ำ
อเมริกา!
แมคคลานาฮาน ลูกยิงเขาออกข้าง
ไม่มีใครอยากครองลูก
เพราะเราไม่อยากจะเป็นคนที่ทำพัง
- อเมริกา! - หนึ่งนาที 12 วินาที
เขี่ยมันไปเรื่อยๆ แล้วส่งออกไป
จอห์นสันครับ 19 วินาที
จอห์นสันส่งต่อให้แรมซีย์ บิลยาเล็ตดินอฟถูกแรมซีย์พุ่งปะทะ
แมคคลานาฮานก็อยู่ ลูกยังไม่ตาย
เหลือ 11 วินาที ตอนนี้สิบวินาที เริ่มนับถอยหลังแล้วครับ
มอร์โรว์ ต่อไปที่ซิลค์ เหลือเวลาอีกห้าวินาที
- จบแล้ว - เชื่อในปาฏิหาริย์กันไหมครับ!
- เยี่ยม! - ไม่อยากจะเชื่อ!
พวกเขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ นี่คือปาฏิหาริย์ครับ ไม่อยากเชื่อเลย!
ผมเขวี้ยงไม้ไปที่แผงกั้น แล้วก็ไปกระโดดทับกับเขา
ผมสวมกอดเขาโคตรไว
อเมริกา!
พวกเขาโดดขึ้นๆ ลงๆ
ขณะที่ทีมรัสเซียเอาแต่ยืนดูการเฉลิมฉลอง
ผมไม่คิดว่าพวกเขาสนุกที่ยืนดูเรา
แต่พวกเขาคงจะลืมไปแล้ว ว่าการชนะมันสนุกแค่ไหน
อเมริกา!
มันเกิดขึ้นจริงเหรอ เราชนะจริงอ่ะ
ใช่ เราชนะ
ผมแทบต้องหยิกตัวเองแน่ะ
เราเพิ่งชนะรัสเซีย ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราเพิ่งชนะรัสเซีย
สุดยอดจริงๆ ครับ
ดูจิม เกร็กสิ ดูสิครับ
เหลือเชื่อจริงๆ
ทีมฮอกกี้อเมริกาซึ่งโนเนมแบบสุดๆ หากย้อนกลับไปหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง
พวกเขาทำสำเร็จ
พวกเขาพิชิตสหภาพโซเวียต
ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นจริงที่สุด
เท่าที่คนคนหนึ่งจะนึกออก
ผลคะแนนคืออเมริกา สี่ สหภาพโซเวียต สาม
อเมริกา!
หลังจบศึกรัสเซีย เราทุกคนกลับไปโรงแรมพร้อมครอบครัว
เราอยากไปสัมผัสความตื่นเต้นที่หมู่บ้าน
รู้สึกยังไงบ้าง ผมตื่นเต้นดีใจสุดๆ เลย
อเมริกา!
มันไม่ใช่แค่เกมฮอกกี้ มันคือปาฏิหาริย์
สำนึกความเป็นชาติกำลังท่วมท้นไปทั่วประเทศ
- คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ครับ - แหมคุณ สุดติ่งค่ะ สุดติ่ง!
ขอพระเจ้าคุ้มครองอเมริกา…
มันทำให้ผมภูมิใจที่เป็นคนอเมริกา
อเมริกา!
อันดับหนึ่ง อเมริกา!
มันเป็นการพลิกล็อกครั้งมโหฬาร
ซึ่งคงมีแต่ศึกเดวิดพิชิตโกไลแอธในอดีตที่เทียบได้
คนที่แยกลูกฮอกกี้กับก้อนถ่านหินไม่ออก ก็กลายมาเป็นแฟนฮอกกี้
ถ้าคุณได้ดู… ผมพูดไม่ออกจริงๆ ครับ
สถานทูตรัสเซียที่นิวยอร์กไม่ได้เฉลิมฉลองเท่าไร
แต่ที่สถานีดับเพลิงฝั่งตรงข้าม มีการแขวนป้ายซ้ำเติมไว้ครับ
ที่เราเอาคะแนนมาติดไว้เนี่ย
เพราะบางทีการตามผลการแข่งที่เมืองอื่นมันยาก
นี่เลยเป็นบริการสาธารณะครับ
คิดว่าตอนนี้พ่อแม่คุณรู้สึกยังไงคะ
พวกเขาคงยืดอกใหญ่แล้วล่ะค่ะ พวกเขาคงภูมิใจมาก
ถามหน่อยครับว่าคุณเคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อนไหม
ไม่เคยเลยครับ
มันเป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่
และมันมีความหมายมากกับผม ครอบครัวผม เมืองของผม และพ่อแม่ผม
มันเป็นเกมที่สุดยอดมาก
ยินดีด้วยครับไมค์ จิม…
เจ๋งเป็นบ้าเลย
ความปีติของพวกเขา ความสุขที่พวกเขาได้ดูผม…
มันมีความหมายมาก
เพราะผมรู้ว่ามันมีความหมายกับพวกเขา
ผมไม่เคยเห็นศึกกีฬาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขนาดนี้
ตอนอยู่บนลาน คุณรู้สึกได้ไหมครับ
เรารู้สึกได้จากทั่วทั้งอัฒจันทร์
ตลอดทั้งเกม โดยเฉพาะช่วงสิบนาทีสุดท้าย
แค่ได้เห็นพ่อที่นั่น
เห็นว่าพ่อมีความสุขแค่ไหน จากที่เศร้าแค่ไหน นั่น…
นั่นแหละครับเหรียญทอง
เช้าวันเสาร์ เราเข้าไปในห้องล็อกเกอร์
และทันใดนั้น เราก็โดนถาโถมเข้าใส่
คนสนใจเราเพียบ
นั่นคือครั้งแรกที่ผมได้แจกลายเซ็นด้วย
เราถ่ายรูป เซ็นลายเซ็น หัวเราะ
แล้วเฮิร์บก็เดินเข้ามา เขาระเบิด
เขาแหกปากลั่นเลย "พวกแกทำอะไรกันอยู่"
บนโต๊ะอบรมมีไม้วางอยู่ พวกเขากำลังเซ็นชื่อบนไม้
เขาเข้ามาแล้วกวาดมันทิ้ง เขาบอกว่า
"พวกแกยังไม่ชนะอะไรเลย"
แล้วเขาก็สั่งซ้อมสเกตแบบหนักที่สุด ครั้งหนึ่งในรอบปีกับพวกเรา
เขาให้เราสเกตจนหมดแรง
เราแบบ "เขาโกรธอะไรนักหนาเนี่ย เราเพิ่งชนะโซเวียตได้นะ"
พอมองย้อนกลับไป
เขาคงอยากให้เรารู้ตัวว่า มันยังเหลือการแข่งอีกนัดหนึ่ง
เรามองสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง
เราจะได้ไม่คิดว่าเราเก่งกว่าที่เป็นจริงๆ
เราเข้าใจดีว่ากำลังเจอกับอะไร
ทีมฮอกกี้ของฟินแลนด์ฝีมือร้ายกาจ
เป้าหมายเราคือคว้าเหรียญทอง ไม่ใช่แค่เอาชนะรัสเซีย
ทุกๆ คนจะจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนวันศุกร์
แต่วันนี้อเมริกาจะทำได้ไหม เมื่อต้องเจอฟินแลนด์
เฮอร์บี้จะพูดปลุกใจก่อนการแข่งทุกนัด
เฮอร์บี้เข้ามา เขาเดินไปเดินมา เขาหันมาหาเราแล้วก็พูดว่า
"ถ้าแพ้เกมนี้ พวกแกแม่งจะเสียใจไปจนตาย"
หันกลับ เดินไปที่ประตู แล้วก็หันกลับมาบอกว่า
"พวกแกแม่งจะเสียใจ"
เฮอร์บี้ไม่เคยพูดคำสบถ
เขาไม่เคยพูดคำหยาบ
เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ยินเขาพูดคำนั้น
เรารู้ว่าเขาจะสื่ออะไร
ทีมอเมริกามาแล้วครับ
จากทีมรอง เรากลายเป็นตัวเต็ง
ความกดดันมันต่างกันคนละเรื่อง
เอาเลย จิมมี่!
อเมริกา!
มาแล้วครับ คำตะโกนเชียร์ ที่เราคุ้นหูดีตลอดทั้งสัปดาห์
อเมริกา!
อเมริกาในชุดสีน้ำเงิน ฟินแลนด์ในชุดขาว
อเมริกามีเหรียญทองเป็นเดิมพัน
เกร็กเซฟไว้ได้ คว้าบอลไว้แน่นเลย
พีเรียดแรกที่เล่นกับฟินแลนด์ เราเล่นได้ดีเลย
ขึ้นไป!
แต่ฟินแลนด์เก่งมาก พวกเขาเป็นทีมฮอกกี้ที่เก่ง
ทุกเกมที่โอลิมปิกจะเริ่มด้วยเราเป็นฝ่ายตาม
สแล็ปช็อตครับ ทำให้ฟินแลนด์ขึ้นนำหนึ่งคะแนน
เราอาจแพ้ได้ตั้งแต่ต้นเกม
แต่การนำต้นเกมไม่ได้แปลว่าจะชนะเสมอ
ผมคิดว่านั่นคือความรู้สึกที่เกิดขึ้น
แบบว่าประหม่านิดๆ ระคนกังวลหน่อยๆ
อเมริกา!
ลุยไปเลย โบรเท็น สู้เขาไมเคิล
ในใจเราคิด เราต้องไล่ตีเสมอให้ได้
เราจะต้องเล่นต่อไป
อเมริกา!
เข้าไปแล้ว!
สตีฟ คริสตอฟฟ์ตีแบ็กแฮนด์ทำประตู!
เสมอแล้ว แต่แค่เสมอไม่ได้มีประโยชน์
จอห์นสัน ข้ามเส้นน้ำเงินสู่แดนฟินแลนด์
มาร์คล้มครับ
ผมคิดว่าเรื่องที่หลายคนไม่รู้ก็คือ
แมตช์รัสเซียมันสูบพลังใจเราไปจนหมด
แบบว่าเรายังเหลือพลังอีกเท่าไรกัน
ถึงจุดหนึ่งมันจะหมดเกลี้ยง ถ้ามันหมดเกลี้ยงแล้วจะเป็นไง
ลูกผ่านกลางสนาม
ซิลค์ยิง เซฟไว้ได้ครับ
ลูกยังไม่ตาย
กรรมการให้หยุดแย่งลูกและเขี่ยใหม่
ไม้ชไนเดอร์หลุดมือ
เขาจะโดนพักการเล่นเป็นเวลาสองนาที
ทีมอเมริกาต้องคุมสติเอาไว้
คีมาไลเน็นขยับเข้าพื้นที่บลูไลน์
ลูกแฉลบเข้า
คะแนน 2-1 แล้ว ฟินแลนด์
ฟินแลนด์ขึ้นนำ 2-1 ตอนท้ายพีเรียดที่สอง
เราเตรียมใจไว้ว่าต้องจบแย่สุดๆ แน่
ถ้าพวกเขาแพ้เกมนั้น
ชั่วชีวิตนี้ไม่ว่าพวกเขาไปไหน คนจะถามว่า
"มันเกิดอะไรขึ้น"
"คุณชนะโซเวียตได้ แต่แพ้ฟินแลนด์เนี่ยนะ"
พวกเราเดินไปเดินมาในห้องล็อกเกอร์
ผมนั่งไม่ติดเลย
ผมหวดเข่าพวกหนุ่มๆ และบอกว่า
"ไม่มีทางที่เราจะแพ้ให้กับไอ้พวกฟินแลนด์หรอก"
เขาโพล่งใส่หน้าเรา
"ฉันจะไม่ให้พวกฟินแลนด์แย่งเหรียญทองไป
พวกนายก็ห้ามให้มันแย่งไป"
ผมจำได้ว่าจากนั้นฟิล เวอโคตาก็ยืนขึ้นและพูดว่า
"แจ็คพูดถูก เราไม่มีทางจะแพ้ไอ้พวกนี้"
"ไม่มีทาง!" และเขาก็เริ่มปลุกใจ แล้วทั้งทีมก็ลุกขึ้นมา
เราอยู่ที่โถงนอกห้องล็อกเกอร์
และเฮอร์บี้ก็บอกว่า "เกร็ก พวกเขาไม่ฟังฉันแล้ว
นายไปคุยที"
ผมเลยเข้าไป ผมพูดสองคำ พูดว่า "พวกนาย…"
และโอซีก็บอกว่า "แพตตี้ ไสหัวออกไปเลย"
"เราแม่งไม่มีทางจะแพ้เกมนี้หรอก"
ผมเลย "โอเค" ผมกลับมาที่โถง เฮอร์บี้ถามว่า "เป็นไงบ้าง"
"ดี"
เหลืออีก 20 นาที พีเรียดสามเริ่มต้นแล้ว
อเมริกาตามหลังฟินแลนด์อยู่ 2-0
นี่คือ 20 นาทีสุดท้าย ที่เราจะได้เล่นในฐานะทีมเดียวกัน
มาทำให้มันดีที่สุดเถอะ
ตลอดสองสัปดาห์นั้น นั่นคือช่วงเวลาที่เราภูมิใจที่สุดในฐานะทีม
เราภูมิใจที่สุดกับพีเรียดที่สามนั่น
เรามีทุกอย่างเป็นเดิมพัน พวกเราเล่นกันสุดฝีมือ
ฟิลทำแต้มตีเสมอ
ฟิล เวอโคตาทำแต้มตีเสมอครับ
จู่ๆ เราก็ยกระดับการเล่น เรามีพลังขึ้นมา
ไอ้ความเหนื่อยล้าที่อาจจะมีก่อนเริ่มพีเรียดนี้
เปรี้ยง เราเหมือนได้ฉีดอะดรีนาลีน
แล้วร็อบบี้ก็ทำแต้มได้
เข้าไปแล้ว!
แมคคลานาฮาน อเมริกาขึ้นนำครับ!
อีริค สโตรเบลอยู่ซ้ายมือผม จริงๆ ผมจะส่งให้อีริค
นายประตูเองก็เหมือนคาดเอาไว้ว่าผมต้องส่ง
เขาเลยแหย่ขาออกมา และผมก็ตบเข้าประตู
อเมริกา สาม ฟินแลนด์ สอง
เวอโคตาโดนเปลี่ยนตัว จอห์นสันเข้ามาแทน
คริสตอฟฟ์พยายามแย่งลูก ลูกสไลด์มาข้างหน้า อเมริกาครองลูก
จอห์นสันสเกตเข้าไป ยิงครับ!
ได้ประตูแล้ว!
อเมริกา!
อเมริกานำอยู่ 4-2
ตอนที่ผมทำประตูที่สี่ได้ ผมคิดว่า "มันจะเป็นจริงแล้ว"
"เราทำสำเร็จ มันเป็นของเราแล้ว"
อเมริกา!
ห้าวินาทีก่อนได้เหรียญทอง สี่วินาทีก่อนได้เหรียญทอง
- สาม สอง หนึ่ง - ฝันอันเหลือเชื่อเป็นจริงแล้วครับ!
(สหรัฐฯ 4 - ฟินแลนด์ 2) (สิ้นสุดการแข่งขัน)
อเมริกา!
จิม เกร็กมองหาพ่อเขาบนอัฒจันทร์
มันเป็นการแสดงความเคารพต่อพ่อ เพื่อแม่ผม
เพื่อบอกว่าถึงแม่จะไม่อยู่แล้ว แต่แม่ก็อยู่ และ…
เราทำสำเร็จ
ทุกอย่างที่แม่ได้เสียสละ
ความแกร่งที่แม่เสียไป ผมรับต่อมา
พ่อบอกกับผม…
พ่อบอกผมว่า
"แม่แกจะต้องภูมิใจในตัวแกมาก"
หลังเราชนะ เฮิร์บไม่ได้ลงมาบนแผ่นน้ำแข็งเลย
เขาเข้าไปในห้องล็อกเกอร์
ไม่มีใครรู้ว่าตอนเขากลับเข้าไป เขาคิดอะไรอยู่
แต่เพราะเรื่องเมื่อปี 1960
ผมว่าเขาคงภูมิใจมาก ที่ได้รู้ว่าทีมของเราทำสำเร็จแล้ว
นั่นคือเหรียญทองที่เขาไม่ได้รับเมื่อปี 1960
นี่คือการเดินทางนาน 20 ปีของเขา
สุดยอดเลย แรมซีย์
ทีมอเมริกาคว้าเหรียญทอง
สาม สอง หนึ่ง!
ผมรายงานข่าวกีฬาทางโทรทัศน์มาตั้งแต่ปี 1948
แต่ไม่เคยเจอช่วงเวลาที่สุดยอดขนาดนี้
ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่ง
ความทรงจำที่ดีที่สุดของผมเกิดขึ้นหลังจากนั้น
ผมอยู่ในห้องล็อกเกอร์
วอลเตอร์ มอนเดลก็อยู่ พวกเขาโทรหาจิมมี่ คาร์เตอร์
สวัสดี ท่านประธานาธิบดี
บอกทีมคุณด้วยว่าผมรักพวกเขามาก
เราจะรอพวกคุณพรุ่งนี้ที่ทำเนียบขาว เราภูมิใจในตัวคุณ
- ขอบคุณครับ เดี๋ยวเราไป - ขอให้โชคดีนะ
- โอเค ขอให้โชคดี - ไปฉลองเถอะ
ไม่ล่ะครับ
เราปาร์ตี้กันหนักมาก
สนุกกันสุดๆ
นี่ โอซี
ขอถามหน่อยว่ามันรู้สึกยังไง
ที่เป็นคนชาร์ลส์ทาวน์คนเดียว ที่เคยได้เหรียญทอง
อ้อ มัน… มันอยู่ใต้เงาของบังเกอร์ฮิลล์ รู้ไหม
ฉะนั้นคนอเมริกันชนะที่บังเกอร์ฮิลล์ คนอเมริกันชนะที่เลค พลาซิด
อเมริกาไม่ได้ชนะที่บังเกอร์ฮิลล์ครับ
เรื่องนั้นไม่อยากฟังครับ
โอ๊ยให้ตาย ผมว่าผมดื่มเบียร์คิรินเยอะไปแหงๆ
พอมีคำคมแบบบรูกส์ ที่เหมาะจะใช้นิยามช่วงเวลานี้ไหม
ทำได้เราก็ซวย ทำไม่ได้เราก็ซวยครับ
และ เอ่อ หลอกผมครั้งหนึ่ง ผมผิดเอง หลอกผมสองครั้ง คุณมันชั่ว
นั่นผมเพิ่งดื่มเบียร์หลังจบเกมไปสามขวด
และผมก็กลายเป็น…
ไอ้ปากมากคนดีคนเดิม
อย่างที่บอกนั่นแหละ
เราออกไปเล่นอย่างกับลิงกระเด้าลูกสองพีเรียด
ผมไม่มีคำไหนที่ดีกว่านี้ ขอจบเพียงเท่านี้ครับ
เยี่ยมเลยนี่หว่า
- เด็ดมาก ฮาร์ริงตัน เมาแอ๋เลย - นี่มัน…
บ้าบอมาก
อย่างที่บอก เรามารวมตัวกันเมื่อหกเดือนก่อน
จากทั่วทุกที่ในอเมริกา
ภูมิหลังต่างกัน เชื้อชาติศาสนาต่างกัน
อะไรแบบนั้น แล้วเราก็กลายเป็นหนึ่งเดียว
ตอนนี้เรื่องที่เศร้าที่สุด คือเราจะต้องแยกย้ายกันไป
ผมจะได้เจอกับจอห์น ฮาร์ริงตัน หรือเดวิด คริสเตียนอีกไหมก็ไม่รู้
และสำหรับผม มันคงจะรู้สึกผิดหวังน่าดู
และคงจะโล่งอกด้วย
โทษที
ผมว่านะ ไม่มีเราคนไหนคิดเลย
ว่าเราจะผูกพันกันมาชั่วชีวิต แบบที่เราเป็นอยู่นี่
เราทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทาง
และ…
แต่เราก็กลับมาเพราะเรื่องนี้
และมันก็สุดยอดจริงๆ
รู้สึกเหมือนกับคืนนี้จะมีแข่งเลยแฮะ
ไม่เหมือนเวลามันผ่านไปแล้ว 45 ปีเลย
ผม… ยังพอจะจำได้
ผมไม่อยากทำให้คนอื่นๆ ในห้องนี้ต้องผิดหวัง
ไม่ว่าจะในรูปแบบไหนก็ตาม
ผมคิดว่าเวลามันทำให้เราเป็นหนึ่ง
- และ… - ใช่
ทั้งซ้อมสเกตทั้งคืนที่นอร์เวย์ ไอ้ที่เขาขู่จะคัดเราออก
และคนอื่นๆ ก็ช่วยกันปกป้องคนที่จะถูกคัดออก
วิธีการโค้ชของเฮอร์บี้ ทำให้เราเป็นหนึ่งเดียวกันเร็วขึ้น
- ใช่ - แผนให้เราต่อต้านเขา
- ใช่ - ใช่ ใช่เลย
นี่นานแค่ไหนแล้วครับที่เฮิร์บเสีย
- สัก… 20 กว่าปีไหม - ใช่
- ยี่สิบสองปี - ยี่สิบสองปี
เราอยากให้มันมีสักครั้ง
ที่เขาจะเลิกทำตัวเข้ม และคุยกับเราเหมือนที่เราคุยกันอยู่นี่
ฉันเจอไอ้นี่เมื่อสองสามเดือนก่อน
ฉันไม่รู้ว่ายังเก็บไว้
แถมยังอยู่ในซองดั้งเดิม
ที่เฮิร์บส่งมา
ฉันเดาว่าทุกคนก็คงจะได้รับเหมือนกัน
ส่งมาเดือนมิถุนายน ปี 1980 ก็คือสองสามเดือนให้หลัง
"ในจดหมายอีกฉบับ
นายจะได้ภาพถ่ายทีมเคลือบพลาสติก
จากฉันและเกร็ก
มันเป็นเครื่องสะท้อนถึงความนับถือที่เรามีต่อนาย
ในฐานะนักกีฬาและคนคนหนึ่ง
โดยส่วนตัวแล้ว นอกจากนี่จะเป็น ปีที่ฉันสนุกที่สุดในฐานะโค้ช
มันยังเป็นปีที่ยากที่สุด
มันยากเพราะฉันต้องตัดสินใจ ในเรื่องยากๆ หลายอย่าง
เกี่ยวกับรายชื่อสมาชิกทีมชุดสุดท้าย
เพราะเรื่องนั้น และเพราะว่าฉัน อยากจะเป็นกลางให้มากที่สุด
ฉันเลยต้องเว้นระยะห่าง ไม่ยอมใกล้ชิดกับนาย
ปีนี้มันท้าทายสำหรับเราทุกๆ คน
ท้าทายที่ต้องอยู่และร่วมมือกันเป็นทีม เล่นเกมเชิงบวกในแบบที่สร้างสรรค์
และใช้ฝันของเราให้คุ้มค่าที่สุด
นายเผชิญความท้าทายนั้นและพิชิตมันได้
หากจะมีทีมไหนที่ฉันอยากเป็น น้ำหนึ่งอันเดียวด้วยในระดับส่วนตัว
มันก็คือทีมนี้
หวังว่าวันนั้นจะมาถึง"
ว้าว
ผมว่าเรื่องที่เขาเสียใจที่สุด หลังจากที่เราบรรลุหน้าที่แล้ว
คือการที่เขาไม่ได้สนิทกับผู้เล่นบางคน
และเรื่องนั้นมันคงกัดกินใจเขาจนกระทั่งเขาตาย
และเขาก็ลืมให้อภัยตัวเอง
ผมนับถือเขาสุดใจเลยนะ กับสิ่งที่เขามอบให้
สิ่งที่เขาทำเพื่อผม
แต่ผมก็อยากรู้จักเขาในฐานะคนคนหนึ่งด้วย
ผมว่าพ่อคงทุกข์มากที่ต้องห้ามใจไม่ไปคลุกคลี
ไม่หัวเราะ ไม่เล่นหัว
เขาจำเป็นต้องห่างเหินสุดๆ
อเมริกา!
เหตุการณ์สำคัญทางกีฬาที่ยังคงติดตรึงในใจเรา
มันเป็นมากกว่าเรื่องกีฬา
และเลค พลาซิดก็เป็นแบบนั้น
มันเป็นช่วงเวลาแห่งความเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เพียงเรื่องนักกีฬา
อเมริกา!
ตลอดสองสัปดาห์นั้น
คนเพิ่งจะเริ่มเข้าใจเรื่องราวของพวกเรา
เราอาจมาจากหลายๆ ที่ในประเทศ
ต่างทั้งความคิด วัฒนธรรม สิ่งต่างๆ
แต่เรื่องหนึ่งที่เรามีคือเราเป็นอเมริกัน
และเมื่อเราเป็นหนึ่งเดียว เมื่อเราช่วยเหลือกัน
เราทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวผมในเวลานั้น และผม…
มันเป็นครั้งที่ผมเกือบเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่มากที่สุด
ผมพูดอะไรออกอากาศไม่ได้เลย เพราะมันจุกอกไปหมด
อารมณ์มันถาโถมมาเรื่อยๆ เลย
มันพิเศษมากที่ได้มีวินาทีนั้น ร่วมกับทุกคนบนอัฒจันทร์
ผมเห็นลุงโทนี่…
เพราะถ้าคุณเห็น ผมชูกำปั้น
นั่นลุงของผมที่ขับรถมาดูการแข่งวันนั้น
คนที่ให้ผมยืมเงิน
แกขับมากับน้องชายและญาติผม แล้วก็แอบเข้ามาในอาคาร
มัน…
มันเป็นความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุด ที่คนคนหนึ่งจะมีได้ ครับ
สิ่งที่เราทำสำเร็จ มันยิ่งกว่าเป็นไปไม่ได้
เราจะคิดถึงทุกๆ คนที่ช่วยเรามาตลอดทาง
แม่ผม น้องสาว น้องชาย
พ่อผม
ให้ตาย…
เป็นกฎของผมเลยที่ทุกครั้งหลังจบเพลงชาติ…
ต้องขอบคุณพ่อ
ตลอดเส้นทางอาชีพ…
จนไปเล่นเอ็นเอชแอล
มันคงเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่มีพ่อกับครอบครัวเรา
โอ้ เอื้อนเอ่ยว่าธงดาราพร่างพรายนั้น
ยังโบกสะบัด
เหนือดินแดนแห่งอิสรภาพ
และมาตุภูมิของผู้กล้า
หัวใจสำคัญของเรื่องนี้ก็คือ นี่คือความสำเร็จในนามของทีม
ไม่ใช่ปัจเจกบุคคล
นี่คือสิ่งที่ผมพยายามจะสร้าง ซึ่งก็คือทีม
อเมริกา!
พวกเรารักกัน
เราเป็นครอบครัว ยังเป็นอยู่
เด็กกลุ่มนี้จู่ๆ ก็มารวมตัวกันได้ และสร้างความพลิกล็อกที่เป็นไปไม่ได้ในโลกกีฬา
มันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษที่สุด ที่ผมเคยเจอในโลกกีฬาเลย
คนถามว่า "อะไรจะเจ๋งไปกว่านี้"
ผมตอบเลยว่า "ไม่มีแล้ว"
อเมริกา!
อะไรก็ไม่เหมือนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ตอนที่ได้อยู่กับเพื่อนอีก 19 คน
และสร้างผลงานแบบที่เราสร้างไว้
และทุกวันนี้มันก็ยังทำให้ผมขนลุกซู่
ทีมอเมริกา!
เย่!
ขอบคุณมาก
เราเคยเป็นไอ้เด็กข้างบ้าน
เป็นเด็กที่คุณเห็นอยู่ข้างถนน เล่นสตรีตฮอกกี้ไม่ก็สติกบอล
ผมว่าคนเข้าถึงเราเพราะสิ่งที่เราเคยเป็น
คุณทำให้เราภูมิใจมาก
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณ
เวลามีคนเดินเข้ามาหาคุณ และพวกเขาพบว่าคุณอยู่ในทีมนั้น
จากนั้นก็เริ่มร้องไห้…
ปฏิกิริยาที่ผมได้รับ จดหมายที่ได้ 45 ปีให้หลัง
สำหรับผมนั่นคือส่วนที่ยอดที่สุดในเรื่องนี้เลย
ฉันไม่เคยเจอสนามแบบนั้น ที่มีบรรยากาศแบบนั้นอีกเลย ไม่เคย
- แค่ฉันนึกถึง ฉันก็ขนลุก - ครับ
ประเทศของเราเพิ่งจะเจอมาหนัก
แล้วจู่ๆ ก็มีเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่ง
พาความสุขมาสู่ประเทศ ในเวลาที่เราต้องการบางอย่าง
คนต้องการบางอย่างให้รู้สึกดีด้วย และมันบังเอิญว่าเป็นเรา
ตอนนี้ประเทศนี้ก็ต้องการแบบนั้น
(ด้วยความระลึกถึง)
(มาร์ค เวลส์) (1957-2024)
(มาร์ค พาเวลิช) (1958-2021)
(บ็อบ ซูเตอร์) (1957-2014)
(เฮิร์บ บรูกส์) (1937-2003)
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์