1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.BZ

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.BZ

3
00:00:23,273 --> 00:00:25,025
ตอนนี้ผมรู้แล้ว

4
00:00:26,234 --> 00:00:27,527
พอมองย้อนกลับไป…

5
00:00:30,071 --> 00:00:33,992
ทำไมมันถึงสำคัญ
มากกว่าจะเป็นแค่เกมฮอกกี้ธรรมดา

6
00:00:36,327 --> 00:00:37,745
ถ้าไม่ใช่ปีนั้น

7
00:00:37,746 --> 00:00:40,665
ถ้าคู่แข่งเป็นทีมอื่นในช่วงเวลาอื่น…

8
00:00:42,500 --> 00:00:44,419
มันจะกลายเป็นอีกเรื่องไปเลย

9
00:00:46,463 --> 00:00:51,134
ทั่วทั้งประเทศ ผู้คนต่างจดจ่อกับศึกนี้

10
00:00:53,553 --> 00:00:56,431
มันยังสร้างรอยยิ้มให้กับคนมากมาย

11
00:00:59,392 --> 00:01:03,229
เป็นความสุขที่ฉุดไม่อยู่

12
00:01:04,898 --> 00:01:08,151
มันช่วยพาเรากลับไปเป็นอย่างเก่า

13
00:01:08,818 --> 00:01:11,362
สิ่งที่เราหวังว่าจะเป็นได้อีกครั้ง

14
00:01:13,239 --> 00:01:16,326
ประเทศเราต้องการบางอย่างให้รู้สึกดีด้วย

15
00:01:19,245 --> 00:01:20,413
และนั่นก็คือเรา

16
00:01:28,379 --> 00:01:32,591
ที่เรามีวันนี้คือศึกที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง

17
00:01:32,592 --> 00:01:36,220
ศึกนี้ไม่จำเป็นต้องปรุงแต่ง
ไม่ต้องใช้คุณศัพท์ให้ฟุ่มเฟือย

18
00:01:36,221 --> 00:01:38,180
สหรัฐอเมริกาปะทะสหภาพโซเวียต

19
00:01:38,181 --> 00:01:40,891
บนลานน้ำแข็งที่เลค พลาซิด นิวยอร์ก

20
00:01:40,892 --> 00:01:43,102
เห็นได้ชัดว่าทีมอเมริกาเป็นทีมรอง

21
00:01:43,103 --> 00:01:45,729
เราไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ เราก็แค่เด็กหนุ่มทั่วๆ ไป

22
00:01:45,730 --> 00:01:47,690
เป็นคนทำงานหาเช้ากินค่ำทั้งนั้น

23
00:01:48,566 --> 00:01:52,070
พวกเขาต้องพิชิตทีมรัสเซีย
ทีมที่เก่งกาจที่สุดที่กีฬานี้เคยมี

24
00:01:52,904 --> 00:01:57,117
ต้องชนะขาดลอยแน่นอน
ทีมโซเวียตเหนือชั้นกว่าระดับนั้นแหละ

25
00:01:58,618 --> 00:02:01,538
นี่คือศึกตัดสินชี้ขาด รัสเซียปะทะสหรัฐอเมริกา

26
00:02:02,205 --> 00:02:05,583
เลค พลาซิดชักจะเหมือน
สงครามเย็นรอบใหม่เข้าไปทุกทีๆ

27
00:02:06,167 --> 00:02:10,338
มันเป็นมากกว่าฮอกกี้
มันคือศึกวัดวิถีชีวิตเรากับเขา

28
00:02:11,089 --> 00:02:14,259
ตอนนั้นคนอเมริกาไม่ได้สนใจฮอกกี้

29
00:02:14,926 --> 00:02:20,056
แต่เมื่อถึงช่วงเวลาพิเศษ
ที่ไม่อาจเกิดซ้ำนี้ จะไม่สนก็ไม่ได้

30
00:02:21,182 --> 00:02:23,518
เราอหังการพอที่จะเชื่อว่าเราทำได้

31
00:02:25,436 --> 00:02:26,688
แล้วรู้อะไรไหม

32
00:02:28,189 --> 00:02:30,483
ทั้งประเทศพูดว่า "ต้องงี้สิ"

33
00:02:39,117 --> 00:02:41,910
มันไม่ใช่แค่การแข่งกีฬา
แต่เป็นประวัติศาสตร์อเมริกาชิ้นหนึ่ง

34
00:02:41,911 --> 00:02:44,873
สแล็ปช็อต ลูกแฉลบเข้าไปครับ

35
00:02:45,665 --> 00:02:48,585
เกร็กเซฟไว้ได้ จากการยิงของเพทรอฟ

36
00:02:49,335 --> 00:02:51,045
อเมริกา!

37
00:02:51,629 --> 00:02:55,132
พาเวลิชส่งไปแล้วครับ ส่งขึ้นไปให้ชไนเดอร์

38
00:02:55,133 --> 00:02:56,467
สแล็ปช็อตเข้าไปแล้ว!

39
00:02:58,887 --> 00:03:03,016
เหตุการณ์แบบนี้มีครั้งเดียวในชีวิต
ไม่มีเกิดซ้ำอีกแล้ว

40
00:03:04,726 --> 00:03:06,727
มาแล้วครับ ซิลค์ พาลูกมาที่กลางสนาม

41
00:03:06,728 --> 00:03:09,605
โกล! สกอร์เสมอกันแล้ว

42
00:03:09,606 --> 00:03:12,566
ทีมสหรัฐอเมริกากำลังจะสร้างความพลิกล็อก

43
00:03:12,567 --> 00:03:15,360
ครั้งใหญ่ที่สุดที่เคยมีในโอลิมปิกช่วงหลังๆ

44
00:03:15,361 --> 00:03:17,779
คนถามว่า "อะไรจะเจ๋งไปกว่านี้"

45
00:03:17,780 --> 00:03:20,157
ผมตอบเลยว่า "ไม่มีแล้ว"

46
00:03:20,158 --> 00:03:21,910
เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์กันหรือเปล่า!

47
00:03:22,911 --> 00:03:29,918
(มหัศจรรย์ฮอกกี้ปี 80)

48
00:03:37,675 --> 00:03:38,592
ถึงแล้วล่ะบัซ

49
00:03:38,593 --> 00:03:40,261
รู้สึกดีจังที่กลับมา

50
00:03:41,346 --> 00:03:45,349
(45 ปีให้หลัง)

51
00:03:45,350 --> 00:03:48,560
นั่นโซนที่หก ครอบครัวเรานั่งกันตรงนั้น

52
00:03:48,561 --> 00:03:51,648
- ตรงนั้นแหละ จำได้ว่าช่วงกลางอัฒจันทร์
- ใช่ ตรงนั้นเลย

53
00:03:53,524 --> 00:03:54,692
เก่งมากบัซ

54
00:04:00,615 --> 00:04:01,741
ดีเลย

55
00:04:18,883 --> 00:04:21,886
ในนี้มันเหมือนเล็กลงนะ ฉันว่า

56
00:04:28,768 --> 00:04:31,353
ฉันจำได้แค่ว่าเสียงมันดังกึกก้องไปหมด

57
00:04:31,354 --> 00:04:36,484
อเมริกา!

58
00:04:37,277 --> 00:04:39,444
พอนั่งอยู่ตรงนี้ มันจะสัมผัสได้

59
00:04:39,445 --> 00:04:41,864
ฉันนั่งอยู่ตรงนี้บ่อย แต่…

60
00:04:43,574 --> 00:04:45,158
พอผมได้มานั่งตรงนี้

61
00:04:45,159 --> 00:04:49,414
ผมก็ยิ่งคิดถึงเจ้าพวกนี้ คิดถึงมิตรภาพของเรา

62
00:04:49,998 --> 00:04:53,167
ตอนนั้นเราไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ไป

63
00:04:53,751 --> 00:04:56,712
ตอนนั้นเรารู้ว่าคนที่เลค พลาซิดตื่นเต้นกัน

64
00:04:56,713 --> 00:04:58,964
ครอบครัวและเพื่อนๆ เราที่บ้านตื่นเต้นกัน

65
00:04:58,965 --> 00:05:02,217
แต่เรา… ไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียว

66
00:05:02,218 --> 00:05:05,596
ว่าเหตุการณ์นี้จะกลับกลายมาเป็นอย่างที่เป็น

67
00:05:06,889 --> 00:05:09,684
ในตอนนั้นมันไม่ค่อยมีเรื่องให้ชื่นใจ

68
00:05:10,685 --> 00:05:14,981
เวลาตื่นมา แล้วเปิดดูข่าว
คือมันไม่มีอะไรจะทำให้ยิ้มได้เลย

69
00:05:15,940 --> 00:05:18,567
จากนั้น เราก็กลายเป็นตัวเร่ง ที่…

70
00:05:18,568 --> 00:05:21,321
มันทำให้ทุกคนกลับมามีชีวิตชีวา

71
00:05:22,405 --> 00:05:26,825
จากกีฬาหลายชนิด
ฮอกกี้น้ำแข็งกลับปลุกขวัญคนในชาติได้

72
00:05:26,826 --> 00:05:28,076
{\an8}ผมว่ามันทำเราแปลกใจ

73
00:05:28,077 --> 00:05:31,288
{\an8}เสมอ 1-1 เหลือเวลาสิบนาทีครึ่งในพีเรียดแรก

74
00:05:31,289 --> 00:05:35,334
{\an8}เพราะก่อนปี 1980 อเมริกาไม่ใช่มหาอำนาจ
ในด้านฮอกกี้น้ำแข็งของโลก

75
00:05:35,335 --> 00:05:36,961
แฉลบถลุงตาข่าย!

76
00:05:38,212 --> 00:05:39,671
เล่นกับใครก็คงแพ้เขา

77
00:05:39,672 --> 00:05:42,007
ทีมอเมริกาลำบากนิดหน่อย

78
00:05:42,008 --> 00:05:44,509
ศึกนี้ทีมอเมริกาคงได้แต่แพ้กับแพ้ครับ

79
00:05:44,510 --> 00:05:47,637
พวกเขายิงประตูทีมอเมริกา
ได้มากกว่าเกือบสามเท่า

80
00:05:47,638 --> 00:05:51,224
ทีมสหรัฐฯลงสนามวันนี้แบบเป็นรองอย่างชัดเจน

81
00:05:51,225 --> 00:05:55,145
{\an8}ฮอกกี้เคยเป็นกีฬาเฉพาะกลุ่มในอเมริกา

82
00:05:55,146 --> 00:05:58,191
{\an8}ไม่มีใครเล่นกันที่มิสซิสซิปปี หรือว่าเทกซัส

83
00:05:58,983 --> 00:06:02,778
โกลบรับผมเข้าทำงานปลายปี 1973

84
00:06:02,779 --> 00:06:07,784
ผมเป็นหนึ่งในทีมข่าวฮอกกี้
และอเมริกาน่ะก็เป็นทีมชั้นรอง

85
00:06:08,451 --> 00:06:10,828
พวกเขาอาจเป็นที่เจ็ดหรือแปดของโลก

86
00:06:11,329 --> 00:06:13,915
แต่ที่คนรู้สึกก็คือพวกนี้ไม่มีหวังชนะ

87
00:06:14,832 --> 00:06:17,376
เพราะทีมโซเวียต พวกเขาเก่งที่สุดในโลก

88
00:06:17,377 --> 00:06:19,669
และถึงปี 1980 ก็ไม่มีวี่แววว่าจะฝีมือจะตก

89
00:06:19,670 --> 00:06:21,797
อันที่จริง พวกเขาเหมือนเก่งขึ้นด้วยซ้ำ

90
00:06:21,798 --> 00:06:24,716
พวกเขาไม่ใช่แค่ชนะทุกศึก
แต่ยังชนะแบบขาดลอยด้วย

91
00:06:24,717 --> 00:06:27,470
ประเด็นก็คือปี 1980 น่ะ เราจะเป็นทีมเหย้า

92
00:06:28,054 --> 00:06:31,681
และที่คนคิดกันก็คือ
ถ้าเกิดเราแพ้รัสเซีย 15-1 ออกทีวีล่ะ

93
00:06:31,682 --> 00:06:34,394
คณะกรรมการโอลิมปิกสหรัฐฯ
ไม่อยากให้พวกเขาขายหน้า

94
00:06:35,061 --> 00:06:36,979
พวกเขาเลยต้องใช้วิธีอื่นดู

95
00:06:37,980 --> 00:06:41,441
ผมเล่นให้อเมริกาในรายการเวิลด์แชมป์ปี 1979

96
00:06:41,442 --> 00:06:44,152
{\an8}จากนั้นก็มาเป็นผู้ช่วยโค้ชฮอกกี้

97
00:06:44,153 --> 00:06:47,030
{\an8}แต่ถ้าเราชนะสักนัดก็ถือว่าบุญแล้ว

98
00:06:47,031 --> 00:06:49,117
เราแทบไม่เคยชนะเลย

99
00:06:50,701 --> 00:06:52,744
เราจำเป็นต้องเปลี่ยน

100
00:06:52,745 --> 00:06:55,706
และเฮิร์บก็เป็นคนที่เหมาะมาก
เพราะเขามีไอเดีย

101
00:06:57,250 --> 00:06:59,209
{\an8}หลายคนในที่นี้มาถึงจุดเริ่มต้น

102
00:06:59,210 --> 00:07:01,962
{\an8}ของการได้ขึ้นทำเนียบนักฮอกกี้มินนิโซตาเต็มตัว

103
00:07:01,963 --> 00:07:04,881
{\an8}พวกนายจะไม่เจออะไร
ที่น่าภูมิใจกว่านี้อีก สุภาพบุรุษ

104
00:07:04,882 --> 00:07:06,883
{\an8}เตรียมตัวไปได้แล้ว เร็วเข้า

105
00:07:06,884 --> 00:07:10,804
มินนิโซตาช่วงที่เฮิร์บเป็นโค้ช
พวกเขาไปได้สวยสุดๆ

106
00:07:10,805 --> 00:07:13,598
ยุคของเฮิร์บ บรูกส์ พวกเขาเป็นเจ้าสนาม

107
00:07:13,599 --> 00:07:19,771
ที่คว้าแชมป์ระดับประเทศได้
ในปี 1974, 1976 และ 1979

108
00:07:19,772 --> 00:07:21,773
เขาเป็นโค้ชที่เก่งที่สุดในประเทศ

109
00:07:21,774 --> 00:07:26,445
เขานำระบบใหม่ที่เราไม่รู้จักมาใช้

110
00:07:26,446 --> 00:07:30,323
มันจะเน้นการสเกตมากกว่า
เน้นส่งต่อลูกมากกว่า

111
00:07:30,324 --> 00:07:32,451
เราไม่อยากจะทิ้งธรรมชาติของร่างกาย…

112
00:07:32,452 --> 00:07:35,871
พ่อผม เขาเป็นโค้ชจนถึงแก่น

113
00:07:35,872 --> 00:07:38,457
{\an8}และพ่อก็รักการเอาชนะแบบสุดๆ

114
00:07:38,458 --> 00:07:41,376
ไม่มีใครกระหายชัยชนะไปกว่าพ่อแล้ว

115
00:07:41,377 --> 00:07:42,961
เขาเตรียมการมาดีมากๆ

116
00:07:42,962 --> 00:07:45,088
ไม่เคยมีใครคิดที่จะตั้งทีม

117
00:07:45,089 --> 00:07:49,593
ไปแข่งสัก 60 ถึง 70 นัด
แล้วจากนั้นก็พาพวกเขาไปโอลิมปิก

118
00:07:49,594 --> 00:07:50,553
นั่นมันใหม่มาก

119
00:07:54,265 --> 00:07:55,599
สำหรับนักกีฬาส่วนใหญ่

120
00:07:55,600 --> 00:07:58,101
ที่เทศกาลกีฬาแห่งชาติในโคโลราโดสปริงส์แห่งนี้

121
00:07:58,102 --> 00:08:00,479
การแข่งขันนี้คือจุดเริ่มต้นของความฝัน

122
00:08:00,480 --> 00:08:03,441
มันคือโอกาสที่จะได้เป็น
ตัวแทนประเทศในการแข่งโอลิมปิก

123
00:08:04,317 --> 00:08:07,903
ครั้งสุดท้ายที่อเมริกาคว้าเหรียญทอง
ในการแข่งฮอกกี้ได้คือปี 1960

124
00:08:07,904 --> 00:08:09,446
ที่สกอว์วัลเลย์

125
00:08:09,447 --> 00:08:12,908
ความท้าทายที่ทีมของเฮิร์บ บรูกส์
ต้องเจอที่เลค พลาซิดในปี 1980

126
00:08:12,909 --> 00:08:14,243
แน่นอนว่าหนักหนาสาหัส

127
00:08:14,952 --> 00:08:17,830
ทุกคนครับ เรามีคลิปอยากจะให้พวกคุณดู

128
00:08:18,581 --> 00:08:19,998
ให้ตายสิ นั่นใครน่ะ

129
00:08:19,999 --> 00:08:23,585
ไม่ว่าใครที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ เรากำลังสู้เพื่อที่นั่งในทีม

130
00:08:23,586 --> 00:08:27,465
ทุกคนหวังว่าตัวเองจะอยู่ใน 25 คนที่ติดทีมชาติ

131
00:08:31,594 --> 00:08:33,429
- ในคลิปนั่นแจนนี่ไหม
- นั่นแจนนี่!

132
00:08:35,431 --> 00:08:37,807
ไหงเราทุกคนถึงรู้นะว่านั่นนาย

133
00:08:37,808 --> 00:08:39,393
เพราะเข้าประตูไง

134
00:08:44,774 --> 00:08:48,276
ถ้าลองดูกฎที่โอลิมปิกบังคับใช้ในตอนนั้น

135
00:08:48,277 --> 00:08:50,655
นักกีฬาจะต้องไม่มีค่าตัว

136
00:08:51,239 --> 00:08:56,285
ฉะนั้นถ้าคุณเล่นเอ็นเอชแอล
ก็เท่ากับมาเล่นที่นี่ไม่ได้

137
00:08:56,786 --> 00:09:00,623
จุดสำคัญของทีมอเมริกาอยู่ตรงนี้
พวกเขาล้วนเป็นมือสมัครเล่น

138
00:09:01,666 --> 00:09:05,002
ทีมรองบ่อน หนุ่มแน่น ไม่ได้เล่นเพื่อเงิน

139
00:09:06,295 --> 00:09:11,049
ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำทุกอย่าง
เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการคัดตัว

140
00:09:11,050 --> 00:09:14,886
ผมเลยฝึกหนักยิ่งกว่าที่เคยฝึกมาในชีวิต

141
00:09:14,887 --> 00:09:18,057
{\an8}(ร็อบ แมคคลานาฮาน)
(มหาวิทยาลัยมินนิโซตา)

142
00:09:20,893 --> 00:09:23,437
ต้องบอกว่าประหม่าระคนตื่นเต้นล่ะมั้ง

143
00:09:24,063 --> 00:09:25,480
นี่คือช่วงเวลาสำคัญ

144
00:09:25,481 --> 00:09:28,526
{\an8}(เคน มอร์โรว์)
(มหาวิทยาลัยโบว์ลิงกรีนสเตต)

145
00:09:29,569 --> 00:09:33,405
สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือการได้เล่นทีมโอลิมปิก

146
00:09:33,406 --> 00:09:36,534
{\an8}(เดฟ คริสเตียน)
(มหาวิทยาลัยนอร์ทดาโคตา)

147
00:09:38,703 --> 00:09:41,414
มันเหมือนเป็นพรมแดนใหม่สำหรับเราทุกคน

148
00:09:42,456 --> 00:09:44,833
ไม่มีใครเคยผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน

149
00:09:44,834 --> 00:09:48,379
{\an8}(มาร์ค จอห์นสัน)
(มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน)

150
00:09:54,719 --> 00:09:56,387
พวกเขาประกาศชื่อ 26 คน

151
00:09:56,971 --> 00:09:59,890
แต่ที่จะได้ไปโอลิมปิกมีแค่ 20 คนเท่านั้น

152
00:10:00,391 --> 00:10:02,893
ไม่มีอะไรรับประกันว่าคุณจะเป็น 20 คนสุดท้าย

153
00:10:10,776 --> 00:10:13,570
เมื่อไหร่ที่มีสุดยอดผู้เล่นจากทั่วทั้งประเทศ

154
00:10:13,571 --> 00:10:16,991
มาแย่งชิงที่นั่ง 20 ที่ คุณจะรู้สึกประหม่า

155
00:10:23,623 --> 00:10:26,708
พูดง่ายๆ คือเฮิร์บจัดค่ายฝึกเข้มนานหกเดือน

156
00:10:26,709 --> 00:10:29,711
เขารู้สึกว่าต้องทำให้คนพวกนี้เป็นหนึ่งเดียวกัน

157
00:10:29,712 --> 00:10:32,882
และอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุด
เขาเรียกมันว่า "ความเป็นภูมิภาคนิยม"

158
00:10:33,966 --> 00:10:36,217
เราอยากได้ทีมที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะมีได้

159
00:10:36,218 --> 00:10:39,429
ตามประวัติศาสตร์ ม.มินนิโซตาหรือรัฐมินนิโซตา

160
00:10:39,430 --> 00:10:42,683
สร้างผู้เล่นจำนวนมาก
ให้กับโอลิมปิกและลีกนานาชาติ

161
00:10:45,061 --> 00:10:46,561
(มินนิโซตา)
(แดนทองคำ)

162
00:10:46,562 --> 00:10:49,356
องค์ประกอบหลักคือพวกเด็กมินนิโซตา

163
00:10:49,357 --> 00:10:50,690
ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

164
00:10:50,691 --> 00:10:55,863
เพราะพวกเขาเพิ่งได้แชมป์ระดับประเทศ
จากการเล่นให้เฮิร์บ

165
00:10:57,406 --> 00:11:00,367
พวกคุณคือตัวท็อปของฮอกกี้วิทยาลัยเหรอ

166
00:11:00,368 --> 00:11:03,829
พวกเราคิดประมาณนั้นนะ ตัวท็อป

167
00:11:04,914 --> 00:11:06,624
{\an8}เรามีทีมที่ดีมากๆ

168
00:11:07,583 --> 00:11:11,044
{\an8}การได้รับเชิญให้ไปคัดตัวเพื่อแข่งโอลิมปิก

169
00:11:11,045 --> 00:11:13,964
{\an8}นั่นน่ะมันก็ยอดแบบสุดๆ แล้ว

170
00:11:14,840 --> 00:11:20,178
{\an8}และจากมหาวิทยาลัยบอสตัน
ก็มีเด็กบอสตันอยู่สี่คน

171
00:11:20,179 --> 00:11:21,179
มีผม…

172
00:11:21,180 --> 00:11:23,056
{\an8}(เดฟ ซิลค์)
(มหาวิทยาลัยบอสตัน)

173
00:11:23,057 --> 00:11:25,141
{\an8}แจ็ค โอคัลลาฮาน

174
00:11:25,142 --> 00:11:27,227
{\an8}ไมค์ เออร์รูซิโอนี

175
00:11:27,228 --> 00:11:28,771
{\an8}และจิม เกร็ก

176
00:11:30,356 --> 00:11:32,649
มันเกิดการแข่งขันกันในแบบสร้างสรรค์

177
00:11:32,650 --> 00:11:36,529
ระหว่างเด็กจากตะวันออกกับคนที่เล่นในมิดเวสต์

178
00:11:37,571 --> 00:11:38,988
สำหรับเด็กบอสตันอย่างเรา

179
00:11:38,989 --> 00:11:42,492
ชัดเจนว่าเราไม่ชอบเด็กที่เล่นให้ม.มินนิโซตา

180
00:11:42,493 --> 00:11:43,327
ใต้การคุมของเฮิร์บ

181
00:11:44,328 --> 00:11:47,288
เด็กมินนิโซตาคิดว่าตัวเองแกร่งอย่างนั้นอย่างนี้

182
00:11:47,289 --> 00:11:49,208
พวกเขาเรียกเด็กบอสตันว่า "พวกคุณชาย"

183
00:11:50,042 --> 00:11:51,543
พวกเขาคิดว่าเราเป็นเด็กเตรียม

184
00:11:51,544 --> 00:11:54,045
เด็กเตรียมนี่มันอะไร
แบบเรียนโรงเรียนเตรียมงี้เหรอ

185
00:11:54,046 --> 00:11:55,422
อะไรก็เถอะ พวกเขาน่ะโง่

186
00:11:55,423 --> 00:11:57,341
ผมล่ะไม่ชอบพวกเขาเลย

187
00:11:58,008 --> 00:11:59,050
เฮิร์บบอกผม

188
00:11:59,051 --> 00:12:02,304
"เด็กที่จะอยู่ในทีมนี้น่ะ พวกเขาไม่ชอบหน้ากัน"

189
00:12:03,264 --> 00:12:06,766
ก่อนจะมาอยู่ทีมนี้
หลายคนเคยเป็นคู่แข่งคู่แค้นกันมา

190
00:12:06,767 --> 00:12:09,269
เราต้องทำให้เคมีของพวกเขาลงตัวให้ได้

191
00:12:09,270 --> 00:12:11,981
จะให้มีแตกคอกันไม่ได้ ทั้งในหรือนอกเกม

192
00:12:26,996 --> 00:12:29,372
เราเดินสายซ้อมแข่งก่อนจะถึงโอลิมปิก

193
00:12:29,373 --> 00:12:30,916
เราแข่งไปสัก 60 นัดได้มั้ง

194
00:12:32,626 --> 00:12:33,753
เราเตรียมตัวกันโหดมากๆ

195
00:12:34,336 --> 00:12:36,463
เรามีไปยุโรปสองสามอาทิตย์

196
00:12:36,464 --> 00:12:39,091
{\an8}และเล่นที่ฮอลแลนด์ นอร์เวย์ และฟินแลนด์

197
00:12:45,347 --> 00:12:47,724
เราเล่นนัดอุ่นเครื่องกับนอร์เวย์

198
00:12:47,725 --> 00:12:49,893
มันเป็นนัดสำคัญที่เราจะใช้วัดตัวเอง

199
00:12:49,894 --> 00:12:52,605
กับทีมที่เราจะต้องแข่งด้วยในโอลิมปิก

200
00:12:56,525 --> 00:12:59,944
เด็กเราอยากกลับบ้านกันเต็มแก่
แต่ว่าพวกเขาเป็นผู้ชาย

201
00:12:59,945 --> 00:13:02,030
และบนอัฒจันทร์ก็มีสาวๆ สวยๆ

202
00:13:02,031 --> 00:13:06,327
{\an8}พวกเขานั่งกันอยู่ที่ม้านั่งแล้วก็แบบ
"เฮ่ย ดูคนนั้นดิ" นึกออกไหม

203
00:13:06,911 --> 00:13:10,539
และผมก็เห็นเฮอร์บี้ที่ม้านั่ง
เขานี่ควันออกหูเลยล่ะ

204
00:13:11,290 --> 00:13:13,417
ผลออกมาคือเสมอกัน 3-3

205
00:13:15,669 --> 00:13:16,836
{\an8}การแข่งจบลง

206
00:13:16,837 --> 00:13:20,048
เราจับมือกับทีมนอร์เวย์และจะออกจากลาน

207
00:13:20,049 --> 00:13:21,674
แต่ทันใดนั้นเอง

208
00:13:21,675 --> 00:13:22,802
"อย่าเพิ่งออกมา"

209
00:13:24,178 --> 00:13:27,013
พวกเขาเล่นแบบเหยาะแหยะ
ไม่ก็ขาดความจริงจังที่จำเป็นไป

210
00:13:27,014 --> 00:13:28,014
(เสียงของเฮิร์บ)

211
00:13:28,015 --> 00:13:29,724
แบบนั้นมันอู้งานชัดๆ

212
00:13:29,725 --> 00:13:31,476
และเราก็ต้องเริ่มทำ "เฮอร์บี้"

213
00:13:31,477 --> 00:13:33,895
ที่เรียกว่าเฮอร์บี้เพราะเราสุดแสนจะรักมันเลย

214
00:13:33,896 --> 00:13:35,355
เราถึงตั้งชื่อตามโค้ชของเรา

215
00:13:35,356 --> 00:13:37,024
เฮอร์บี้นี่เหนื่อยแทบขาดใจเลยล่ะ

216
00:13:38,984 --> 00:13:41,361
ไปที่สุดขอบลานแล้วกลับมาที่จุดเริ่มต้น

217
00:13:41,362 --> 00:13:43,571
แล้วก็ไปกลางลาน แล้วกลับมาที่เดิม

218
00:13:43,572 --> 00:13:46,449
จากนั้นสเกตไปที่สุดลานอีกฝั่ง
แล้วกลับมาที่จุดเริ่มต้น

219
00:13:46,450 --> 00:13:49,078
จากนั้นไปแตะขอบสนาม แล้วก็กลับมา

220
00:13:51,622 --> 00:13:55,542
คนขับรถกวาดลานมาหาผม
และบอกว่า "คุณต้องไปได้แล้ว"

221
00:13:55,543 --> 00:13:58,211
จากนั้นเขาก็เดินไปปิดไฟ

222
00:13:58,212 --> 00:14:02,257
แต่ถึงไฟจะดับแล้ว
เฮอร์บี้ก็ยังให้พวกเขาสเกตไม่มีพัก

223
00:14:02,258 --> 00:14:05,928
จนแน็กกี้ หมอของเราไปบอกเขาว่า
"เฮอร์บี้ เดี๋ยวพวกเขาก็ตายหรอก"

224
00:14:08,973 --> 00:14:10,056
ตลอดการซ้อม

225
00:14:10,057 --> 00:14:12,559
มีคนพุ่งไปชนกับแผงกั้นขอบสนาม

226
00:14:12,560 --> 00:14:13,893
และผมก็จำที่เฮิร์บพูดได้

227
00:14:13,894 --> 00:14:16,604
"ถ้าได้ยินเสียงชนกับแผนกั้นอีกรอบล่ะก็

228
00:14:16,605 --> 00:14:18,023
พวกแกจะต้องไถไปจนตาย"

229
00:14:20,526 --> 00:14:23,653
จำได้ว่าผมทำอยู่อย่างนั้นหนึ่งชั่วโมง 15 นาที

230
00:14:23,654 --> 00:14:27,240
จากนั้นในที่สุดก็ได้กลับห้องล็อกเกอร์
พอเสร็จธุระ เขาก็บอกว่า

231
00:14:27,241 --> 00:14:30,201
"ถ้าพรุ่งนี้ยังเล่นแบบนี้อีก พวกแกต้องสเกตอีก"

232
00:14:30,202 --> 00:14:32,288
แล้ววันต่อมาเราก็ชนะ 8-0

233
00:14:35,249 --> 00:14:38,252
ฉันบอกตั้งแต่วันแรก
ฉันจะไม่ใช่เพื่อนซี้ของพวกแก

234
00:14:39,461 --> 00:14:40,753
ฉันชื่นชมที่พวกแกเก่ง

235
00:14:40,754 --> 00:14:43,757
และจะผลักดันพวกแก เพราะชื่นชมเรื่องนั้น

236
00:14:45,634 --> 00:14:48,971
ผมเห็นว่าพวกผู้เล่นรู้สึกกับพ่อยังไง

237
00:14:49,930 --> 00:14:51,390
พวกนั้นไม่ชอบเขา

238
00:14:52,099 --> 00:14:56,604
ก็ไม่รู้ใช้คำว่า "เกลียด" ได้ไหม
แต่การเล่นให้เขามันยากมาก

239
00:14:57,438 --> 00:14:58,646
ผมกลัวเฮิร์บ

240
00:14:58,647 --> 00:15:00,648
นั่นมันอะไร ที่เกี่ยวไอ้เซ็นเตอร์นั่น

241
00:15:00,649 --> 00:15:03,151
เลิกคิดจะเกี่ยวแล้วตั้งใจเล่นได้ไหมวะ

242
00:15:03,152 --> 00:15:06,487
ผู้เล่นพวกนี้บอกว่าเหนื่อยที่เล่นให้เขาปีหนึ่ง

243
00:15:06,488 --> 00:15:09,407
หรือสองปี สามปี สี่ปีที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา

244
00:15:09,408 --> 00:15:12,952
ซึ่งผมจะตอบว่า "ลองอยู่กับเขา 20 ปีดูสิ"

245
00:15:12,953 --> 00:15:15,747
กัดเข้าไปโว้ย เวรเอ๊ย!

246
00:15:15,748 --> 00:15:18,959
ความมุ่งมั่นตั้งใจในระดับของเฮิร์บน่ะ

247
00:15:19,543 --> 00:15:23,923
นับตั้งแต่นั้นมา
ผมก็ไม่เคยเจอใครที่เทียบได้เลย

248
00:15:25,674 --> 00:15:28,843
{\an8}เฮ่ย สแตน นี่ไม่ใช่แข่งบาสนะโว้ย ชนเลย!

249
00:15:28,844 --> 00:15:31,013
ผมคิดว่าเขาน่ะบ้าคลั่ง

250
00:15:31,931 --> 00:15:33,682
คุณไม่มีความสุขเบอร์นี้ได้ไงกัน

251
00:15:34,642 --> 00:15:38,186
เฮิร์บทำให้คนรู้สึกเสมอว่าเขาจะไม่มีวันดีพอ

252
00:15:38,187 --> 00:15:40,313
{\an8}(จอห์น ฮาร์ริงตัน)
(ม.มินนิโซตาดุลูท)

253
00:15:40,314 --> 00:15:43,400
{\an8}เขารู้ว่าต้องจี้จุดใครด้วยเรื่องไหนต่อหน้าคนอื่นๆ

254
00:15:44,401 --> 00:15:47,987
{\an8}เขาจะพูดว่า "แกไม่เก่งพอที่จะชนะ
ด้วยพรสวรรค์ล้วนๆ"

255
00:15:47,988 --> 00:15:50,365
"ขาแกแรงเยอะ แต่สมองเท่าเม็ดถั่ว"

256
00:15:50,366 --> 00:15:53,285
เขาบอกว่า "แกเล่นอย่างกับในหัวมีแต่ตด"

257
00:15:53,869 --> 00:15:56,245
มันเป็นไงอ่ะ ในหัวมีแต่ตดนี่เป็นยังไง

258
00:15:56,246 --> 00:16:00,667
ผม 68 แล้วนะ แต่ก็ยังตื่นมากลางดึก
แบบเหงื่อแตกพลั่กอยู่เลย

259
00:16:00,668 --> 00:16:05,422
"จานาแซก แกมันห่วยลงทุกวัน
แล้วนี่แกก็ห่วยรอสัปดาห์หน้าแล้ว"

260
00:16:06,048 --> 00:16:07,715
ฟอร์เวิร์ดเล็งด้านที่มันไม่ถนัด…

261
00:16:07,716 --> 00:16:10,719
ต้องเป็นคนที่ไม่เหมือนใครจริงๆ ถึงจะทนกับ…

262
00:16:11,595 --> 00:16:12,930
ความร้ายของเฮิร์บได้

263
00:16:13,514 --> 00:16:15,348
เร็วเซ่ ทำตามที่สั่งสิโว้ย!

264
00:16:15,349 --> 00:16:18,227
เล่นให้เขาเนี่ย มันแสนจะสุดทน

265
00:16:19,770 --> 00:16:22,188
เจ้าพวกนี้หลายคน
ตอนเรียนเป็นระดับออลอเมริกัน

266
00:16:22,189 --> 00:16:24,190
พวกเขาบอกว่าไม่เคยถูกเคี่ยวแบบนี้

267
00:16:24,191 --> 00:16:26,401
ผมไม่ได้จะยัดเยียดความยอดเยี่ยมให้ใคร

268
00:16:26,402 --> 00:16:27,987
แต่พยายามจะดึงมันออกมา

269
00:16:29,488 --> 00:16:31,990
เฮิร์บจงใจเป็นศัตรูร่วมกับเราทุกคน

270
00:16:31,991 --> 00:16:33,366
นั่นแหละความคิดเขา

271
00:16:33,367 --> 00:16:37,787
พอเราทุกคนไม่ถูกกับเขา
ความเป็นอริที่มีมันก็หายไป

272
00:16:37,788 --> 00:16:40,290
ในตอนนี้เราเล่นทีมเดียวกันหมด

273
00:16:42,459 --> 00:16:44,502
จุดร่วมของผู้เล่นทีมเรา

274
00:16:44,503 --> 00:16:49,425
ก็คือเราทุกคนมาจากครอบครัวชนชั้นแรงงาน

275
00:16:50,175 --> 00:16:53,845
พ่อของพวกเราเป็นคนงานเหมืองไม่ก็คนโรงงาน

276
00:16:53,846 --> 00:16:55,430
ทั้งทีมเหมือนกันหมดเลย

277
00:16:55,431 --> 00:16:59,184
และเพราะอย่างนั้น
ในที่สุดเราถึงมาสนิทสนมกันได้

278
00:17:00,227 --> 00:17:02,145
แต่ในขณะที่เราพยายามเป็นหนึ่งเดียว

279
00:17:02,146 --> 00:17:04,772
ประเทศเราก็กำลังเจอช่วงเวลาที่ลำบาก

280
00:17:04,773 --> 00:17:09,111
ประกาศมาแล้วครับ
ปีนี้อเมริกาจะเจอภาวะเศรษฐกิจถดถอย

281
00:17:10,446 --> 00:17:14,323
อัตราการว่างงานที่เพิ่มขึ้น
อาจส่งผลกับแรงงานนับล้าน

282
00:17:14,324 --> 00:17:17,201
และเงินเฟ้อก็หนักเป็นรอง
แค่ตอนสงครามโลกครั้งที่สอง

283
00:17:17,202 --> 00:17:19,162
ไม่มีงานให้ทำที่ไหนเลยครับ

284
00:17:19,163 --> 00:17:23,083
มันกระทบคนรายได้น้อยแบบเรา
พวกเรานี่แหละที่โดนหนักกว่า

285
00:17:23,667 --> 00:17:27,045
นั่นคือช่วงสิบปีแรกที่ผมทำงานคอลัมนิสต์

286
00:17:27,046 --> 00:17:32,134
และสภาพสังคมอเมริกาปี 1979 ก็มีแต่ความหดหู่

287
00:17:32,634 --> 00:17:37,221
{\an8}ถ้าให้นิยาม ตอนนั้นมันเหมือนกับทั้งประเทศพูดว่า

288
00:17:37,222 --> 00:17:39,098
{\an8}"ทำไมมันแย่ไปหมดเลย"

289
00:17:39,099 --> 00:17:42,644
อุบัติเหตุเกิดขึ้นที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์

290
00:17:44,480 --> 00:17:46,814
{\an8}ผมจำความรู้สึกได้ คนทั้งชาติเลย

291
00:17:46,815 --> 00:17:48,858
{\an8}ตอนนั้นเราขมขื่นกันอย่างแรง

292
00:17:48,859 --> 00:17:50,860
{\an8}ยังไม่มีความคืบหน้าเกี่ยวกับสถานะ

293
00:17:50,861 --> 00:17:52,612
{\an8}ของชาวอเมริกันที่ถูกจับในเตหะราน

294
00:17:52,613 --> 00:17:55,656
คนของเราถูกจับเป็นตัวประกันในอิหร่าน

295
00:17:55,657 --> 00:17:58,951
ดอกเบี้ยสูงเกือบ 20 เปอร์เซ็นต์

296
00:17:58,952 --> 00:18:00,453
มีคนต่อแถวรอเติมน้ำมัน

297
00:18:00,454 --> 00:18:02,663
ผมต่อคิวเติมน้ำมันมาสองรอบแล้ว

298
00:18:02,664 --> 00:18:04,082
- เมื่อเช้าเหรอ
- เมื่อเช้า

299
00:18:04,083 --> 00:18:05,875
น้ำมันผมหมดแล้ว

300
00:18:05,876 --> 00:18:09,505
ทำไมไม่มีใครติดต่อประธานาธิบดี
เขาปล่อยให้เราเจอแบบนี้ได้ไง

301
00:18:10,380 --> 00:18:13,966
นี่คือวิกฤตความเชื่อมั่น

302
00:18:13,967 --> 00:18:18,888
ซึ่งมีแนวโน้มจะทำลายโครงสร้าง
ทางสังคมและการเมืองอเมริกา

303
00:18:18,889 --> 00:18:21,140
เราเสื่อมความขลังแล้วเหรอ

304
00:18:21,141 --> 00:18:23,352
นั่นแหละที่หลายคนคิดอยู่ในใจ

305
00:18:23,936 --> 00:18:26,270
แถมตอนนั้นก็เป็นช่วงสงครามเย็น

306
00:18:26,271 --> 00:18:29,775
มันกำลังจะเย็นจับใจที่สุด ก่อนที่ไฟจะปะทุ

307
00:18:32,319 --> 00:18:33,820
นั่นแหละ ไอ้รัสเซียตัวร้าย

308
00:18:33,821 --> 00:18:37,156
{\an8}ทุกคนจะแบบ… เอาแต่เหลียวหลังอยู่ตลอดเวลา

309
00:18:37,157 --> 00:18:38,825
ไม่รู้ระเบิดจะร่วงมาเมื่อไหร่

310
00:18:38,826 --> 00:18:41,702
อีกหนึ่งวันที่ความสัมพันธ์ของมหาอำนาจตึงเครียด

311
00:18:41,703 --> 00:18:45,164
ทั้งที่เครมลินในมอสโก
และที่สภาความมั่นคงยูเอ็นในนิวยอร์ก

312
00:18:45,165 --> 00:18:46,917
{\an8}พวกเขาเป็นศัตรู เป็นดาร์ธเวเดอร์

313
00:18:50,462 --> 00:18:55,259
ไม่ใช่แค่ในเรื่องการเมือง แต่ในเรื่องฮอกกี้ด้วย

314
00:18:56,718 --> 00:18:58,052
พวกเขาส่งออกอยู่สองอย่าง

315
00:18:58,053 --> 00:18:59,847
{\an8}ทีมฮอกกี้กับวอดก้า

316
00:19:00,931 --> 00:19:02,557
สหภาพโซเวียตเข้าใจดีว่า

317
00:19:02,558 --> 00:19:06,979
{\an8}ความเป็นต่อในเรื่องกีฬาจะทำให้รู้สึกว่ามีอำนาจ

318
00:19:10,315 --> 00:19:13,944
{\an8}คำที่คุณจะได้ยินที่รัสเซีย
พวกเขาใช้คำว่า "นาชาโคมานดา"

319
00:19:14,945 --> 00:19:16,028
"ทีมของเรา"

320
00:19:16,029 --> 00:19:21,617
"เรานิยามความเป็นชาติของเรา
จากผลงานของทีมของเราในโอลิมปิก"

321
00:19:21,618 --> 00:19:23,662
"นี่แหละคนของเรา ไม่ใช่ใครอื่น"

322
00:19:27,166 --> 00:19:29,167
(ทีมฮอกกี้โซเวียตยอดเยี่ยมไม่เป็นรองใคร)

323
00:19:29,168 --> 00:19:31,587
{\an8}(ฮอกกี้โอลิมปิกโซเวียตชนะรวดในรายการ)

324
00:19:31,962 --> 00:19:36,007
ใช่ครับ โซเวียตคว้าเหรียญทอง
ในโอลิมปิกทุกครั้งตั้งแต่ปี 1960

325
00:19:36,008 --> 00:19:39,510
เมื่อเครื่องจักรแดงยักษ์ออกตัว
พวกเขาก็ยากจะหยุดยั้ง

326
00:19:39,511 --> 00:19:43,599
พวกเขาถูกฝึกให้เป็น
ทีมที่เก่งที่สุดในโลก ซึ่งก็ใช่จริงๆ

327
00:19:44,975 --> 00:19:48,520
อย่าลืมว่าในสมัยนั้น
โอลิมปิกเป็นการแข่งของมือสมัครเล่น

328
00:19:49,479 --> 00:19:52,899
สหภาพโซเวียตคงบอกว่า "สมัครเล่นแล้วไงล่ะ"

329
00:19:52,900 --> 00:19:56,278
ความจริงคือทุกคนในสหภาพโซเวียตทำงานให้รัฐ

330
00:19:57,070 --> 00:20:02,867
โซเวียตจะกรอกอาชีพของผู้เล่น
ว่าเป็นนักศึกษาไม่ก็ทหาร

331
00:20:02,868 --> 00:20:05,161
แต่พวกเขาคือนักฮอกกี้อาชีพ

332
00:20:05,162 --> 00:20:07,914
ทรีติแอกคือโกลที่เหนียวที่สุดในโลก

333
00:20:07,915 --> 00:20:11,375
คือเราอาจพูดว่า
"โอเค คืนนี้มาเจาะลึกที่คาร์ลามอฟกัน"

334
00:20:11,376 --> 00:20:16,005
โอเค แต่เราก็มีครูตอฟ
มอลต์เซฟ เพทรอฟ เฟติซอฟ

335
00:20:16,006 --> 00:20:18,549
{\an8}เราได้แต่ไล่สายตาไปตามรายชื่อคนพวกนี้

336
00:20:18,550 --> 00:20:20,302
{\an8}แล้วก็แบบ "โอ๊ย ให้ตาย"

337
00:20:21,345 --> 00:20:23,012
จะเริ่มที่ใครดีล่ะ

338
00:20:23,013 --> 00:20:26,308
ไม่มีใครชนะพวกนี้ได้ พวกเขาเก่งเกินไป

339
00:20:28,018 --> 00:20:29,394
โกล!

340
00:20:31,271 --> 00:20:35,524
คุณมองความหมกมุ่นที่พ่อคุณมีต่อโซเวียตยังไง

341
00:20:35,525 --> 00:20:36,817
พ่อพูดถึงแต่เรื่องนี้

342
00:20:36,818 --> 00:20:38,236
{\an8}คือคนรุ่นผมน่ะ

343
00:20:38,237 --> 00:20:42,407
{\an8}พ่อพวกเขาจะเล่าเรื่องโจ เนแมธ,
เบ๊บ รูธ แล้วก็มิกกี้ แมนเทิล

344
00:20:43,283 --> 00:20:48,413
แต่พ่อผมต้องอเล็กซานเดอร์ ยาคูเชฟ
กับพวกผู้เล่นรัสเซียที่เก่งเกินคน

345
00:20:51,667 --> 00:20:54,543
การซ้อมของโซเวียตช่วงยุค 70

346
00:20:54,544 --> 00:20:57,630
พ่อจะหาว่าพวกเขาซ้อมที่ไหนแล้วไปแอบดู

347
00:20:57,631 --> 00:20:59,007
แล้วลักจำหลักสูตรมาใช้

348
00:21:01,426 --> 00:21:04,762
เขาอยากรู้ว่าพวกนั้นทำอะไรบ้าง
จะได้หาวิธีเอาชนะถูก

349
00:21:04,763 --> 00:21:06,931
ผมตัดสินใจแล้วตั้งแต่ต้น

350
00:21:06,932 --> 00:21:09,934
แนวทางการเล่นของเรา
จะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

351
00:21:09,935 --> 00:21:12,437
{\an8}เราจะเปลี่ยนวิธีการฝึกและวิธีการเล่น

352
00:21:13,230 --> 00:21:15,606
เราเหมือนการทดลองวิทยาศาสตร์ของเฮอร์บี้

353
00:21:15,607 --> 00:21:18,819
เขาเตรียมแผนมาให้เราฝึกซ้อมแบบพวกนั้น

354
00:21:21,488 --> 00:21:23,115
อะไรทำให้โซเวียตเก่งนัก

355
00:21:24,366 --> 00:21:25,951
การฝึกร่างกายที่ดีเยี่ยมไง

356
00:21:29,162 --> 00:21:30,372
{\an8}(กระโดด)

357
00:21:30,956 --> 00:21:34,041
ฉะนั้นทุกครั้งที่คุณแข่งกับทีมยุโรปเก่งๆ

358
00:21:34,042 --> 00:21:37,587
พอเล่นไปสักพีเรียดสองพีเรียด
คุณจะหมดแรงข้าวต้ม

359
00:21:38,839 --> 00:21:40,048
ตามเขาไม่ทัน

360
00:21:40,841 --> 00:21:42,968
ฉะนั้นเราจะต้องไม่หมดแรง

361
00:21:46,471 --> 00:21:49,140
(สองเดือนก่อนถึงโอลิมปิก)

362
00:21:49,141 --> 00:21:50,976
หาที่ว่าง

363
00:21:51,893 --> 00:21:52,811
ไมค์ ระวังด้วย

364
00:21:56,148 --> 00:21:58,816
จำได้ว่ามีวันหนึ่งเดวี่ ซิลค์นอนแผ่ที่เส้นประตู

365
00:21:58,817 --> 00:22:02,069
{\an8}เราซ้อมสเกตเฮอร์บี้อยู่
เขาบอกว่า "พอแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว"

366
00:22:02,070 --> 00:22:05,407
{\an8}"ฉันจะตายตรงนี้แหละ
และมันจะเป็นเพราะหมอนั่น"

367
00:22:06,158 --> 00:22:08,160
ตรงนั้นน่ะ เล่นให้ดีได้แล้ว

368
00:22:09,077 --> 00:22:10,996
ช่องโหว่ๆ บ็อบบี้

369
00:22:12,831 --> 00:22:14,291
เฮอร์บี้เคี่ยวเราหนัก

370
00:22:15,584 --> 00:22:17,835
ผมให้พวกเขาลำบากสาหัส

371
00:22:17,836 --> 00:22:19,837
ทำอะไรหลายอย่างในการซ้อม

372
00:22:19,838 --> 00:22:22,381
เพื่อลากพวกเขาออกจากอะไรที่คุ้นเคย

373
00:22:22,382 --> 00:22:26,177
ฉะนั้นผมคิดว่าทีมฮอกกี้ทีมนี้
มีสภาพร่างกายดีที่สุดแล้ว

374
00:22:26,178 --> 00:22:28,055
โลกนี้มีแค่โซเวียตที่เทียบได้

375
00:22:30,515 --> 00:22:32,099
รับให้ได้ไม่งั้นก็ออกไป

376
00:22:32,100 --> 00:22:33,309
ผมไม่ออก

377
00:22:33,310 --> 00:22:37,147
จะตะคอกด่าผมแค่ไหนก็เชิญ
ผมต้องรับมือคุณแค่สองชั่วโมง

378
00:22:37,731 --> 00:22:40,900
พอซ้อมเสร็จ เราก็ไปบาร์ ไปดื่มเบียร์สักหน่อย

379
00:22:40,901 --> 00:22:44,196
แล้วผมจะกลับอะพาร์ตเมนต์
ไปเตรียมพร้อมรับมือคุณวันต่อไป

380
00:22:46,281 --> 00:22:49,159
ผมมองว่าตัวเองเป็นคนทำงานหนัก

381
00:22:49,743 --> 00:22:53,455
เพราะจรรยาบรรณและค่านิยมการทำงาน
ที่ถูกสอนมาตั้งแต่ยังเล็ก

382
00:22:55,707 --> 00:22:58,876
บ้านเลขที่ 274 ถนนโบว์ดอยน์
มันเป็นบ้านสามชั้น

383
00:22:58,877 --> 00:23:01,962
ชั้นหนึ่งป้าแอนน์กับลุงเจอร์รี่ของผมอยู่

384
00:23:01,963 --> 00:23:05,299
แล้วก็มีญาติผมแคเรน
ญาติผมเจอรัลดีน ญาติผมบับบา

385
00:23:05,300 --> 00:23:08,010
ขึ้นไปชั้นสามจะเป็นป้าเอที ลุงผมโทนี่

386
00:23:08,011 --> 00:23:11,097
ญาติผมโทนี่ ญาติผมริชาร์ด
ญาติผมเกล ญาติผมลินดา

387
00:23:11,098 --> 00:23:13,474
ญาติผมลอรี่ ญาติผมริชาร์ด

388
00:23:13,475 --> 00:23:16,477
ส่วนที่ชั้นสองก็จะเป็นผม แม่ผม พี่น้องผมคอนนี่

389
00:23:16,478 --> 00:23:21,482
พี่น้องผมแนนซี่ พี่น้องผมจีนนี่
พี่น้องผมเน็ตตี้ พี่น้องผมวินนี่

390
00:23:21,483 --> 00:23:23,944
เด็ก 14 คน กับผู้ใหญ่หก

391
00:23:24,569 --> 00:23:28,155
พอคอร์ตเทนนิสแถวบ้านเป็นน้ำแข็ง
เพื่อนๆ ผมจะไปเล่นฮอกกี้

392
00:23:28,156 --> 00:23:32,118
ผมอยากเล่นตามเพื่อน
แต่ตอนนั้นผมไม่มีรองเท้าสเกต

393
00:23:32,119 --> 00:23:37,081
ผมจะเอารองเท้าสเกตลีลาของพี่สาว
ที่มีปอมปอมสีฟ้า… ตรงปลายเท้า

394
00:23:37,082 --> 00:23:40,167
เดินลงมาจากเนิน ไปที่คอร์ตเทนนิส

395
00:23:40,168 --> 00:23:42,461
แล้วก็เริ่มเล่นฮอกกี้น้ำแข็ง

396
00:23:42,462 --> 00:23:45,297
ผมอายุ 12 ตอนที่อยากเข้าโรงเรียนฮอกกี้

397
00:23:45,298 --> 00:23:48,300
ผมต้องจ่าย 75 ดอลลาร์เพื่อเข้าค่ายสองสัปดาห์

398
00:23:48,301 --> 00:23:50,302
พ่อแม่ผมไม่มี 75 ดอลลาร์

399
00:23:50,303 --> 00:23:52,264
ผมเลยขึ้นไปชั้นบน ไปขอลุงโทนี่

400
00:23:53,473 --> 00:23:57,351
ผมถาม "ขอยืม 75 ดอลลาร์ได้ไหม
ผมอยากไปเข้าค่ายฝึกฮอกกี้"

401
00:23:57,352 --> 00:23:58,437
ลุงบอกว่า "ได้อยู่แล้วสิ"

402
00:23:59,229 --> 00:24:00,229
ผมไปเข้าค่าย

403
00:24:00,230 --> 00:24:03,107
และตลอดช่วงฤดูหนาว เราก็เจอพายุหิมะบ้าง

404
00:24:03,108 --> 00:24:04,817
ผมล่ะอยากให้มีพายุหิมะสุดๆ

405
00:24:04,818 --> 00:24:07,027
เพราะผมจะได้คว้าพลั่วออกไปหาเงิน

406
00:24:07,028 --> 00:24:10,448
หลังพายุสองลูก ผมก็หาได้ 75 ดอลลาร์

407
00:24:10,449 --> 00:24:13,117
ผมกลับมาบ้าน เอาไปให้ลุงโทนี่

408
00:24:13,118 --> 00:24:15,536
ลุงมองผมแล้วก็บอกว่า "ขอบใจมากนะ"

409
00:24:15,537 --> 00:24:17,998
แล้วบอกว่า "เอานี่" ลุงคืนเงินให้ผม

410
00:24:18,582 --> 00:24:22,002
ลุงบอกว่า "แกได้บทเรียนแล้วว่ามีหนี้ก็ต้องคืน"

411
00:24:22,961 --> 00:24:26,005
เพราะโตในบ้านหลังนั้น
ผมเลยเข้าใจจรรยาบรรณการทำงาน

412
00:24:26,006 --> 00:24:27,883
ผมคิดว่ามันช่วยผมไว้มาตลอด

413
00:24:33,930 --> 00:24:35,515
คุณพอใจกับผู้เล่นของคุณไหม

414
00:24:36,183 --> 00:24:37,850
อ้อครับ พอใจมาก

415
00:24:37,851 --> 00:24:41,021
ถึงเราจะหาทางทำให้ทีม
แข็งแกร่งขึ้นอยู่ตลอดก็เถอะ

416
00:24:41,605 --> 00:24:45,441
พวกคุณมั่นใจแค่ไหนว่าจะได้ติดทีมตัวจริง

417
00:24:45,442 --> 00:24:46,693
ศูนย์ครับ

418
00:24:47,819 --> 00:24:49,362
นายติดชัวร์ไหมฟิล

419
00:24:50,113 --> 00:24:52,574
{\an8}การซ้อมทุกครั้งคือการคัดตัว

420
00:24:54,451 --> 00:24:57,536
เขาตัดคนออกไปทุกเดือน

421
00:24:57,537 --> 00:25:00,873
{\an8}น่าจะช่วงคริสต์มาสมั้ง
เขาตัดจนเหลือผู้เล่น 22 คน

422
00:25:00,874 --> 00:25:04,336
{\an8}และเรารู้ดีว่าจะมีแค่ 20 คนที่ได้ไปเลค พลาซิด

423
00:25:05,295 --> 00:25:07,087
เขาขู่จะตัดผมออก

424
00:25:07,088 --> 00:25:09,256
ไม่กี่สัปดาห์ก่อนถึงโอลิมปิก

425
00:25:09,257 --> 00:25:12,468
เขาเริ่มโวยวายว่าผมเล่นได้ไม่ดี

426
00:25:12,469 --> 00:25:14,803
และ "ฉันว่าฉันอาจต้องตัดแกออก

427
00:25:14,804 --> 00:25:17,139
ฉันจะเอาแกกลับมาเป็นผู้ช่วยโค้ช

428
00:25:17,140 --> 00:25:20,602
เดี๋ยวฉันจะบอกว่าหลังแกเจ็บ
และแกคงจะเล่นไม่ไหว"

429
00:25:21,186 --> 00:25:24,313
และใจหนึ่งผมคิดว่า "เขาทำไม่ได้หรอก!"

430
00:25:24,314 --> 00:25:27,651
แต่อีกใจมันก็คิดว่า "เขาอาจทำจริงแฮะ"

431
00:25:28,902 --> 00:25:31,320
ไมค์เป็นเพื่อนร่วมห้องผม เขากังวลมาก

432
00:25:31,321 --> 00:25:33,073
คือเราก็กังวลกันหมดแหละ

433
00:25:34,533 --> 00:25:38,036
วันนั้นเรากำลังจะเดินทางไปนิวยอร์ก

434
00:25:38,537 --> 00:25:40,162
ไมค์กับผมเก็บกระเป๋าอยู่

435
00:25:40,163 --> 00:25:42,665
และเพื่อนร่วมทีมเราสามคนก็มารับ

436
00:25:42,666 --> 00:25:45,543
เราทั้งห้าคนคิดว่าเรากำลังจะไปเลค พลาซิด

437
00:25:45,544 --> 00:25:46,795
แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดัง

438
00:25:49,756 --> 00:25:52,384
"นี่ ฟังนะ ราล์ฟ เฮิร์บอยากคุยกับนาย"

439
00:25:53,134 --> 00:25:55,929
เราขับรถไปที่โรงแรม

440
00:25:56,638 --> 00:26:02,018
และผม… จะว่าขวัญหนีดีฝ่อก็ได้
ผมรู้สึกเหมือนจะอ้วกแตก

441
00:26:02,727 --> 00:26:04,646
แล้วผมก็เข้าประตูไป

442
00:26:05,730 --> 00:26:09,608
เฮิร์บกำลังเสียใจอย่างเห็นได้ชัด
เขาแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

443
00:26:09,609 --> 00:26:10,693
ตาเขาแดงก่ำ

444
00:26:10,694 --> 00:26:12,487
เขาดูสะเทือนใจอย่างแรง

445
00:26:13,071 --> 00:26:16,616
และเขาก็พูดอะไรไม่ออกอยู่หลายนาที

446
00:26:18,201 --> 00:26:20,869
เขาชี้ไปตรงเก้าอี้ตัวที่เมื่อกี้เขานั่งอยู่

447
00:26:20,870 --> 00:26:24,666
เขานั่งลง แล้วเราก็คุยกันนานสิบนาที

448
00:26:25,584 --> 00:26:27,626
เขาบอกว่าชอบอะไรในตัวผม

449
00:26:27,627 --> 00:26:32,007
ผมเป็นสุภาพบุรุษ เป็นผู้เล่นที่ดี
มาซ้อมทุกวัน ตั้งใจซ้อมหนัก

450
00:26:32,591 --> 00:26:35,552
"แต่ฉันไม่สามารถพานายไปเลค พลาซิดได้"

451
00:26:39,222 --> 00:26:41,056
วินาทีนั้น…

452
00:26:41,057 --> 00:26:45,312
เขารู้ว่าผมรู้สึกยังไง
เพราะเขาก็เคยผ่านมันมาก่อน

453
00:26:46,938 --> 00:26:48,231
{\an8}(ปี 1980)

454
00:26:49,274 --> 00:26:51,483
{\an8}(ปี 1960)
(เฮิร์บ บรูกส์ สหรัฐฯ)

455
00:26:51,484 --> 00:26:55,780
ผมเคยเจอมากับตัว
ผมเกือบติดทีมโอลิมปิกเมื่อปี 60

456
00:26:56,781 --> 00:26:59,366
สองวันก่อนโอลิมปิก มีคนมาเคาะประตูห้อง

457
00:26:59,367 --> 00:27:01,869
ผู้จัดการบอกว่า "ไปหาโค้ชหน่อย"

458
00:27:01,870 --> 00:27:03,747
และเขาบอกว่า "เฮิร์บ ฉันต้องปล่อยนาย"

459
00:27:04,956 --> 00:27:06,499
ผมถูกคัดออกเป็นคนสุดท้าย

460
00:27:08,793 --> 00:27:11,796
ผมก็เลยกลับบ้าน มาดูการแข่งผ่านทีวี

461
00:27:12,547 --> 00:27:18,428
แต่นี่คือเกมสำคัญของโอลิมปิก
สหรัฐอเมริกาปะทะสหภาพโซเวียต

462
00:27:19,554 --> 00:27:22,640
ทีมอเมริกาเล่นดีมาก
พวกเขาคว้าเหรียญทองแรกมาให้ประเทศ

463
00:27:22,641 --> 00:27:25,852
สิ้นสุดการแข่งขัน อเมริกาชนะครับ!

464
00:27:33,693 --> 00:27:35,153
พ่อผมมองมาที่ผม

465
00:27:36,446 --> 00:27:40,116
บอกว่า "ดูเหมือนโค้ชจะคัดออกถูกคนเนอะ"

466
00:27:41,034 --> 00:27:42,869
มัน… เปรี้ยง!

467
00:27:44,454 --> 00:27:46,498
มันทำร้ายจิตใจพ่อผมมากเลยจริงๆ

468
00:27:48,166 --> 00:27:49,376
ทำให้พ่อมีแผลใจ

469
00:27:50,168 --> 00:27:53,880
เขาไม่อยากทำแบบนั้นเลย มันกัดกินใจเขา

470
00:27:55,548 --> 00:27:58,175
ผมรู้ว่าวันนั้นจะมาถึง และผมก็…

471
00:27:58,176 --> 00:28:00,345
ผมไม่รู้จะรับมือยังไง มันทรมานใจมาก

472
00:28:01,388 --> 00:28:03,555
ผมบอกว่า "เรื่องเดียวที่ผมเซ็งจริงๆ เฮิร์บ

473
00:28:03,556 --> 00:28:06,726
คือผมคิดว่าพวกคุณมีโอกาสจะคว้าเหรียญทอง"

474
00:28:07,894 --> 00:28:09,853
จากนั้นเขาก็เริ่มขำนิดๆ

475
00:28:09,854 --> 00:28:13,649
เขายิ้มมุมปาก และพูดว่า
"โอ๊ยตาย นายมองโลกในแง่ดีจัง"

476
00:28:13,650 --> 00:28:17,945
เขาว่า "แค่ไปถึงจุดที่ได้ชิงเหรียญ
ฉันก็ดีใจมากแล้วล่ะ

477
00:28:17,946 --> 00:28:20,281
จะเหรียญสีอะไรก็ได้"

478
00:28:21,741 --> 00:28:23,158
เราประชุมทีมกัน

479
00:28:23,159 --> 00:28:25,703
{\an8}เฮอร์บี้บอกว่าถ้าเราเล่นได้เต็มฝีมือ

480
00:28:25,704 --> 00:28:27,830
{\an8}และได้พักสักหน่อย ทองแดงน่ะสิทธิ์

481
00:28:27,831 --> 00:28:30,458
ลืมเหรียญทองได้เลย นั่นน่ะของโซเวียต

482
00:28:31,876 --> 00:28:35,879
{\an8}ความคิดที่จะเอาชนะพวกเขา
มันอาจจะลดน้อยลงไปบ้าง

483
00:28:35,880 --> 00:28:38,967
{\an8}หลังเกมที่เมดิสันสแควร์การ์เดน

484
00:28:40,427 --> 00:28:42,928
เราบินไปเล่นกับพวกรัสเซียที่นิวยอร์ก

485
00:28:42,929 --> 00:28:45,098
ที่เราอยู่ด้วยกันตั้งหกเดือนก็เพื่อเรื่องนี้

486
00:28:46,141 --> 00:28:47,892
มันเหมือนไม้วัดสำหรับเรา

487
00:28:52,355 --> 00:28:55,065
ผมรู้ว่าเราแย่แน่ตอนที่มีการแนะนำทีมรัสเซีย

488
00:28:55,066 --> 00:28:56,900
และผู้เล่นของเราปรบมือให้พวกเขา

489
00:28:56,901 --> 00:28:59,403
ตอนที่เราลงสนามไปแข่งกับโซเวียต

490
00:28:59,404 --> 00:29:01,739
{\an8}มันแบบ "โอ๊ยเชี่ย พวกนี้เก่งสุดๆ"

491
00:29:01,740 --> 00:29:03,532
พยายามออกจากโซน แต่ไม่สำเร็จ

492
00:29:03,533 --> 00:29:05,826
เตรียมพร้อม ยิง ได้แต้ม!

493
00:29:05,827 --> 00:29:08,121
โซเวียตเก็บแต้มได้ก่อน

494
00:29:09,831 --> 00:29:11,541
ประตูของอเล็กซานเดอร์ มอลต์เซฟ

495
00:29:12,250 --> 00:29:13,960
คาร์ลามอฟ ตัวเก๋าของทีม

496
00:29:14,753 --> 00:29:16,211
เข้าประตู!

497
00:29:16,212 --> 00:29:19,424
ครูตอฟเข้าไป ฟาดแล้ว ได้แต้มครับ!

498
00:29:22,051 --> 00:29:23,135
เราแพ้ยับ

499
00:29:23,136 --> 00:29:27,599
พุ่งไปอย่างเร็วที่ด้านขวา มอลต์เซฟ
เขายิงแล้วครับ เข้าประตู!

500
00:29:28,099 --> 00:29:32,186
จำได้ว่าผมดูเขายิงลูกนั้นแล้วคิดแบบ
"ให้ตายเหอะ เมื่อกี้เขาทำอะไรน่ะ"

501
00:29:32,187 --> 00:29:34,855
มาแล้วครับ พุ่งมาทางขวาของสนาม

502
00:29:34,856 --> 00:29:37,776
เสียบมุมเข้าไปเลย งดงามจริงๆ ครับ

503
00:29:38,318 --> 00:29:39,693
ผมไปที่ม้านั่งแล้วพูดว่า

504
00:29:39,694 --> 00:29:41,905
"เฮอร์บี้ แข่งกับพวกนี้เรามีแต่แพ้"

505
00:29:42,489 --> 00:29:44,115
เขามองผมและบอกว่า "ก็เออดิ"

506
00:29:46,534 --> 00:29:49,453
ทีมอเมริกาสองคนพุ่งชนกัน และล้มทั้งคู่ครับ

507
00:29:49,454 --> 00:29:50,829
ชนกันแรงมาก

508
00:29:50,830 --> 00:29:54,375
เขาเคยชนหรือเปล่า
นี่คือการปะทะที่แรงที่สุดของเกมนี้

509
00:29:55,794 --> 00:29:58,713
{\an8}พวกเราโดนเล่นงานแบบไม่เหลือชิ้นดี

510
00:29:59,214 --> 00:30:01,882
สกอร์ 10-3 มันอาจไปถึง 20-3 ได้ด้วย

511
00:30:01,883 --> 00:30:04,426
คือทักษะพวกเขายอดเยี่ยมกว่าเราหลายขุม

512
00:30:04,427 --> 00:30:07,347
{\an8}ถ้าผมอยู่ในทีม ตอนนี้ผมคงหมดกำลังใจแล้ว

513
00:30:08,181 --> 00:30:10,850
พวกเขาไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ

514
00:30:11,476 --> 00:30:12,976
{\an8}มันทำให้ผมกลัวจับใจเลย

515
00:30:12,977 --> 00:30:16,188
{\an8}เมื่อคิดถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในโอลิมปิก

516
00:30:16,189 --> 00:30:17,732
รัสเซียคงชนะขาดลอย

517
00:30:18,817 --> 00:30:20,984
ผมไม่คิดว่ามันเป็นการพูดเกินจริงเลย

518
00:30:20,985 --> 00:30:24,947
ที่บอกว่าพวกเขาไม่ใช่ทีมสองทีมบนลาน

519
00:30:24,948 --> 00:30:26,573
{\an8}แต่พวกเขาคือสองประเทศ

520
00:30:26,574 --> 00:30:30,495
{\an8}ซึ่งเป็นตัวแทนมุมมองที่แตกต่าง
ของปัจจุบันและอนาคต

521
00:30:36,000 --> 00:30:38,753
เกิดการรัฐประหารขึ้นที่อัฟกานิสถานวันนี้

522
00:30:39,337 --> 00:30:41,589
กองทัพโซเวียตมีส่วนในการโค่นล้มรัฐบาล

523
00:30:46,678 --> 00:30:50,305
การกระทำของโซเวียต
เป็นภัยร้ายแรงต่อสันติภาพ

524
00:30:50,306 --> 00:30:53,433
วันนี้ประธานาธิบดีคาร์เตอร์
ได้แถลงว่าสหรัฐอเมริกา

525
00:30:53,434 --> 00:30:56,562
ไม่ควรเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนที่มอสโก

526
00:30:56,563 --> 00:30:59,440
เว้นแต่โซเวียตจะเคลื่อนกำลัง
ออกจากอัฟกานิสถาน

527
00:31:00,149 --> 00:31:02,526
จิมมี่ คาร์เตอร์บอกว่ามันต้องทำอะไรสักอย่าง

528
00:31:02,527 --> 00:31:05,362
และเราจะไม่ไปแข่งโอลิมปิกที่รัสเซีย

529
00:31:05,363 --> 00:31:09,033
มันเป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ที่จริงจัง

530
00:31:13,079 --> 00:31:15,289
ปัญหาต่างๆ ของโลก

531
00:31:15,290 --> 00:31:18,208
ใครก็ไม่อาจแยกพวกมันออกจากการแข่งโอลิมปิก

532
00:31:18,209 --> 00:31:19,209
มันรุกล้ำเข้ามา

533
00:31:19,210 --> 00:31:22,671
ขณะที่เหล่านักกีฬารวมตัวกันที่อัปสเตตนิวยอร์ก

534
00:31:22,672 --> 00:31:25,465
ภาวะการเมืองก็ยังเป็นการเมืองสงครามเย็น

535
00:31:25,466 --> 00:31:27,594
และมันยังเย็นสุดขั้ว

536
00:31:30,513 --> 00:31:33,682
เรื่องที่นักกีฬาอเมริกัน
อาจคว่ำบาตรโอลิมปิกมอสโก

537
00:31:33,683 --> 00:31:35,767
ไม่ได้หยุดยั้งความกระตือรือร้นของโซเวียต

538
00:31:35,768 --> 00:31:38,187
ที่จะคว้าเหรียญทองให้ได้ที่เลค พลาซิด

539
00:31:44,277 --> 00:31:49,490
พวกรัสเซีย ภารกิจพวกเขาคือ
ประกาศศักดาให้ประเทศบนแผ่นดินเรา

540
00:31:49,991 --> 00:31:53,035
{\an8}ผมว่าพวกเขาจะต้องตัดสินใจแบบนี้แน่

541
00:31:53,036 --> 00:31:54,828
{\an8}"โอเค เราจะไปอเมริกากัน

542
00:31:54,829 --> 00:31:58,041
{\an8}และเราจะคว้าเหรียญทอง
ในกีฬาต่างๆ ให้ได้มากที่สุด"

543
00:31:58,625 --> 00:32:02,003
เพื่อบอกว่า "นี่พิสูจน์แล้ว เราเหนือกว่า"

544
00:32:05,214 --> 00:32:07,050
แบร์ ตรงนี้

545
00:32:10,428 --> 00:32:13,430
คำถามเกี่ยวกับมิติทางการเมืองของมัน…

546
00:32:13,431 --> 00:32:16,433
เราพยายามย้ำพวกเขา
ว่าเราไม่ได้มาเพราะเหตุผลนั้น

547
00:32:16,434 --> 00:32:18,185
เราคือทีมโอลิมปิก

548
00:32:18,186 --> 00:32:20,896
ผมทำสำเร็จ ผมอยู่นี่ ที่การแข่งโอลิมปิก

549
00:32:20,897 --> 00:32:22,189
นับเป็นเกียรติจริงๆ

550
00:32:22,190 --> 00:32:24,525
{\an8}(เลค พลาซิด)

551
00:32:25,526 --> 00:32:29,906
(พิธีเปิด)

552
00:32:46,839 --> 00:32:52,844
ครับ ทีมรัสเซียมาในชุดขนสัตว์พิลึกๆ ที่ชอบใส่กัน

553
00:32:52,845 --> 00:32:54,054
- ดูจะอุ่นดี
- ใช่

554
00:32:54,055 --> 00:32:55,347
- ใช่เลย
- อากาศมันหนาว

555
00:32:55,348 --> 00:32:57,642
- มันหนาวเนอะ
- ตัวแข็งเลย

556
00:32:58,726 --> 00:33:02,104
พวกรัสเซียใส่เสื้อคลุมขนสัตว์
กับหมวกขนสัตว์ใหญ่ๆ

557
00:33:02,105 --> 00:33:04,774
{\an8}หมีรัสเซียกับคาวบอยอเมริกัน

558
00:33:05,942 --> 00:33:07,986
{\an8}และบัดนี้คืออเมริกา ประเทศเจ้าภาพครับ

559
00:33:11,489 --> 00:33:15,117
เราเตรียมตัวมาทั้งชีวิตเพื่อวินาทีนี้

560
00:33:15,118 --> 00:33:18,371
{\an8}ตอนนี้เราจะมัวนึกเสียใจไม่ได้แล้ว
เราต้องพร้อมจะลุย

561
00:33:22,583 --> 00:33:27,296
การเดินขบวนในพิธีเปิดคือสิ่งที่ผมใฝ่ฝันถึง

562
00:33:36,931 --> 00:33:44,021
ผมยินดีที่จะประกาศเปิดการแข่งขัน
โอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13 ที่เลค พลาซิด

563
00:33:44,022 --> 00:33:45,815
{\an8}อย่างเป็นทางการ

564
00:33:54,490 --> 00:33:56,616
ผมดูการแข่งโอลิมปิกมาตั้งแต่เด็ก

565
00:33:56,617 --> 00:33:59,369
ทุกๆ สี่ปี ผมจะปักหลักอยู่หน้าจอทีวี

566
00:33:59,370 --> 00:34:01,830
การติดทีมโอลิมปิกมันเป็นอะไรที่…

567
00:34:01,831 --> 00:34:05,585
เราไม่นึกไม่ฝันว่าในช่วงชีวิตนี้
มันจะมีโอกาสเกิดขึ้นจริง

568
00:34:08,171 --> 00:34:12,592
ความทรงจำแรกสุดของผมคือ…
ตอนไถสเกตที่หลังบ้าน

569
00:34:13,134 --> 00:34:14,135
ผมโตมาในมิชิแกน

570
00:34:15,011 --> 00:34:17,555
บ้านหลังเล็กๆ ชุมชนคนแรงงาน

571
00:34:18,347 --> 00:34:21,642
{\an8}พ่อให้ผมกับน้องชายหัดเล่นฮอกกี้

572
00:34:22,727 --> 00:34:26,813
หลังจากหิมะตก
เราจะสวมบูทไปเหยียบหิมะให้เรียบ

573
00:34:26,814 --> 00:34:29,691
เราจะลากสายยางออกมาจากหน้าต่างห้องใต้ถุน

574
00:34:29,692 --> 00:34:33,445
ฉีดน้ำให้ท่วม แล้วก็สร้างลานน้ำแข็งขึ้นมา

575
00:34:33,446 --> 00:34:36,991
ทุกอย่างรอบๆ ฟลินต์ มิชิแกน
เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมยานยนต์

576
00:34:38,409 --> 00:34:42,579
พ่อผมทำงานในโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์

577
00:34:42,580 --> 00:34:45,123
ตำแหน่งทางการคือผู้ดูแลเครื่องยนต์

578
00:34:45,124 --> 00:34:48,377
พ่อจะเดินตรวจดูว่าเครื่องจักรทำงานปกติไหม

579
00:34:50,338 --> 00:34:51,631
ผมอายุ 19

580
00:34:52,131 --> 00:34:54,342
ฤดูร้อนนั้นพ่อผมล้มป่วย

581
00:34:55,343 --> 00:34:57,052
มันกะทันหันมากๆ

582
00:34:57,053 --> 00:35:00,932
ทีแรกพ่อเป็นมะเร็งผิวหนัง
แต่มันลุกลามไปเป็นมะเร็งสมอง

583
00:35:01,432 --> 00:35:06,229
และพ่อ… อาการพ่อทรุดไวมาก

584
00:35:07,688 --> 00:35:09,439
ครับ มัน…

585
00:35:09,440 --> 00:35:11,484
ครับ ผม… ผมทุกข์ใจมากๆ

586
00:35:12,360 --> 00:35:16,029
ยิ่งเมื่อผมไม่ได้อยู่บ้าน ไม่ได้อยู่ดูใจพ่อ

587
00:35:16,030 --> 00:35:18,156
แต่พ่อผมยืนกราน

588
00:35:18,157 --> 00:35:24,080
ถ้าผมมีโอกาสได้เล่น
เพื่อประเทศชาติ ผมต้องคว้ามัน

589
00:35:30,211 --> 00:35:31,379
(หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก)

590
00:35:33,172 --> 00:35:34,549
{\an8}(ขอต้อนรับทั้งโลก)
(เราทำได้)

591
00:35:40,221 --> 00:35:43,349
{\an8}(โอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13)

592
00:35:44,225 --> 00:35:47,144
พอขับไปบนถนนเลนเดียวเส้นเล็กๆ

593
00:35:47,145 --> 00:35:49,646
จู่ๆ เราก็จะมาโผล่ในชุมชนที่มัน…

594
00:35:49,647 --> 00:35:53,609
{\an8}มันจุได้มากที่สุด 3,000 คน นับรวมหมาแมวด้วย

595
00:35:57,655 --> 00:35:59,699
ทุกอย่างสร้างขึ้นมาเพื่อโอลิมปิก

596
00:36:00,950 --> 00:36:03,494
และดูผิดที่ผิดทางนิดๆ

597
00:36:04,203 --> 00:36:05,996
อย่างเช่นลานแข่งสเกตความเร็ว

598
00:36:05,997 --> 00:36:10,418
มันกินพื้นที่ตรงบันไดหน้าของโรงเรียนมัธยม

599
00:36:12,753 --> 00:36:16,382
{\an8}เราทุกคนตื่นเต้นกับอีริค ไฮเดน
เขาเป็นดาวเด่นของงานเลย

600
00:36:18,968 --> 00:36:22,513
ทีมสเกตความเร็วของอเมริกาถูกคาดหวังไว้สูง

601
00:36:23,014 --> 00:36:24,807
ส่วนทีมฮอกกี้…

602
00:36:25,474 --> 00:36:27,225
ไม่มีทางอยู่แล้ว

603
00:36:27,226 --> 00:36:29,020
(ทีมสหรัฐฯไม่มีทางชนะ)

604
00:36:32,064 --> 00:36:35,193
พอเราไปถึงเลค พลาซิด
เราก็เหมือนถูกปล่อยเกาะ

605
00:36:35,776 --> 00:36:38,695
เราไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นรอบๆ บ้าง

606
00:36:38,696 --> 00:36:40,448
รู้แต่ว่ามันหนักหน่วงแน่นอน

607
00:36:41,908 --> 00:36:44,160
พอเปิดอ่านสปอร์ตอิลลัสเตรเต็ด…

608
00:36:44,952 --> 00:36:46,829
มีแต่โซเวียตจะได้เหรียญทอง

609
00:36:47,538 --> 00:36:49,831
เชโกสโลวาเกียอาจล้มยักษ์อย่างโซเวียตได้

610
00:36:49,832 --> 00:36:52,418
ส่วนอเมริกา อาจได้ที่เจ็ดจนถึง 12

611
00:36:53,711 --> 00:36:57,256
(สหรัฐฯปะทะสวีเดน)
(12 กุมภาพันธ์ ปี 1980)

612
00:36:59,467 --> 00:37:00,842
ทีมของเรา

613
00:37:00,843 --> 00:37:03,262
ผมว่าเราคงสงสัย กระวนกระวาย

614
00:37:03,846 --> 00:37:06,807
อยากรู้ว่าเราจะแข่งกับทีมระดับนั้นได้ยังไง

615
00:37:07,308 --> 00:37:09,643
รูปแบบการจัดการแข่งขันฮอกกี้ในปี 1980

616
00:37:09,644 --> 00:37:13,104
ทั้ง 12 ทีมจะถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละหกทีม

617
00:37:13,105 --> 00:37:14,981
คุณต้องแข่งกับทุกทีมในกลุ่ม

618
00:37:14,982 --> 00:37:17,651
ชนะจะได้สองแต้ม เสมอได้หนึ่งแต้ม

619
00:37:17,652 --> 00:37:19,778
และเมื่อทุกทีมแข่งกันครบหมดแล้ว

620
00:37:19,779 --> 00:37:22,823
สองทีมที่ได้แต้มมากที่สุดในกลุ่มจะได้ไปชิงเหรียญ

621
00:37:29,080 --> 00:37:32,165
บรรยากาศวันนั้นไม่มีอะไรพิเศษ

622
00:37:32,166 --> 00:37:34,961
คนมองว่ายังไงทีมสวีเดนก็ชนะ

623
00:37:35,544 --> 00:37:37,380
มันไม่ค่อยมีกระแสเท่าไร

624
00:37:38,589 --> 00:37:40,174
ในสนามมีคนดูแค่ครึ่งเดียว

625
00:37:40,841 --> 00:37:43,552
คุณจะได้ยินแม้แต่เสียงลูกกระแทกขอบกั้น

626
00:37:44,095 --> 00:37:46,179
ผมจำได้ว่าผมคิดในใจ

627
00:37:46,180 --> 00:37:49,600
{\an8}"โธ่ ก็นึกว่ามันจะดีกว่านี้สักหน่อย"

628
00:37:54,897 --> 00:37:56,564
พวกสวีเดนเก่งมาก

629
00:37:56,565 --> 00:37:58,693
ให้ตาย เล่นกับพวกเขา เราไม่มีหวังชนะเลย

630
00:38:00,569 --> 00:38:02,822
ทีมสวีเดนเก่งมากๆ พวกเขาไว

631
00:38:12,915 --> 00:38:16,793
{\an8}เบอร์ 23 ส่งไปให้เบิร์กลุนด์
เขาตีลูกแฉลบผ่านเกร็ก

632
00:38:16,794 --> 00:38:19,839
{\an8}สวีเดนขึ้นนำแล้ว 1-0

633
00:38:20,339 --> 00:38:23,258
{\an8}พีเรียดแรกในนัดที่แข่งกับสวีเดน เราเล่นไม่ดีนัก

634
00:38:23,259 --> 00:38:24,718
เราได้แต่วิ่งพล่าน

635
00:38:24,719 --> 00:38:28,222
ไม่ได้ทำอะไรที่รู้สึกว่าตัวเองทำได้สักอย่าง

636
00:38:29,765 --> 00:38:31,559
ผมรู้ว่าเราประหม่ากันอย่างแรง

637
00:38:33,185 --> 00:38:35,396
{\an8}จากนั้นผมก็บาดเจ็บตั้งแต่กะแรก

638
00:38:39,442 --> 00:38:43,946
ต้นขาผมมีรอยฟกช้ำวงเบ้อเริ่ม
ตั้งแต่เข่าขึ้นมาถึงสะโพก มัน…

639
00:38:46,574 --> 00:38:50,535
มันเจ็บเป็นบ้า เจ็บแบบสุดๆ
ผมเล่นไม่ไหว ขยับตัวไม่ไหว

640
00:38:50,536 --> 00:38:52,747
ผมจบเห่แล้ว ผมคิดงั้น

641
00:38:53,581 --> 00:38:57,292
ผมอยู่ในห้องล็อกเกอร์ นอนหงายอยู่
ผมถอดอุปกรณ์ออกหมดแล้ว

642
00:38:57,293 --> 00:38:59,586
ผมงอขา เอาถุงน้ำแข็งประคบ

643
00:38:59,587 --> 00:39:02,340
ผม… น้ำตาไหลด้วย

644
00:39:03,549 --> 00:39:08,261
ลงเล่นแค่กะเดียวก็ซวยเลย
ประสบการณ์โอลิมปิกของผมจบแล้ว

645
00:39:08,262 --> 00:39:09,680
จากนั้นเฮอร์บี้ก็เข้ามา

646
00:39:11,140 --> 00:39:12,891
เฮอร์บี้ตะคอกด่าร็อบบี้

647
00:39:12,892 --> 00:39:15,435
{\an8}บอกว่าร็อบบี้จะไม่มีทางได้เล่นเนชันแนลลีก

648
00:39:15,436 --> 00:39:17,395
{\an8}เขาเป็นไอ้กากตัวพ่อ สารพัดเลยครับ

649
00:39:17,396 --> 00:39:20,566
"อย่าสำออยสิวะ ออกไปเล่นซะไป"

650
00:39:21,275 --> 00:39:23,443
ผมเล่นให้เขามาสามปีที่มินนิโซตา

651
00:39:23,444 --> 00:39:25,111
เขาให้ทำอะไร ผมทำหมด

652
00:39:25,112 --> 00:39:26,696
ทุกครั้ง

653
00:39:26,697 --> 00:39:28,865
ผมเป็นทหารที่ดี

654
00:39:28,866 --> 00:39:32,243
แต่เขากลับมาท้าทายผม
ผมแบบ "เชี่ยไรวะเนี่ย"

655
00:39:32,244 --> 00:39:33,703
ผมสติหลุด

656
00:39:33,704 --> 00:39:35,622
มันอีกแค่นิดเดียว… ผมตั้งใจจะ…

657
00:39:35,623 --> 00:39:39,542
แล้วตอนที่ผมจะเหวี่ยงหมัด
เขาก็หันหลังกลับแล้วเดินออกไป

658
00:39:39,543 --> 00:39:41,628
เรา… ผมเกือบเอาแล้ว

659
00:39:41,629 --> 00:39:45,131
{\an8}ผมคิดในใจ "ให้ตายเหอะ
เราไม่ได้อยากมาเจอแบบนี้"

660
00:39:45,132 --> 00:39:46,883
{\an8}เพิ่งเล่นมาได้ 20 นาที

661
00:39:46,884 --> 00:39:49,344
ทีมเราก็กำลังแตกต่อหน้าต่อตาเราเลย

662
00:39:49,345 --> 00:39:50,637
ผมยืนอยู่ตรงนั้น

663
00:39:50,638 --> 00:39:54,182
มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมไม่แน่ใจในตัวเฮอร์บี้

664
00:39:54,183 --> 00:39:57,103
ผมคิดว่า "ให้ตายเหอะ
นี่เราอยู่โอลิมปิกและเขาก็สติหลุด"

665
00:39:58,479 --> 00:40:00,897
โดยสรุปผมบอกไปว่า
"ผมเล่นไหวไหมไม่ใช่คุณที่บอก

666
00:40:00,898 --> 00:40:02,525
แต่เป็นผมต่างหากที่บอก"

667
00:40:04,026 --> 00:40:06,820
ผมอยากเล่น ก็เลยลองสักตั้ง

668
00:40:06,821 --> 00:40:10,032
ตอนออกมา เขาขยิบตาแบบ
"ภารกิจลุล่วงแล้ว"

669
00:40:10,783 --> 00:40:13,618
ผมเพิ่งพูดว่า "ต้องให้เด็กพวกนี้มันตื่นตัวสักที"

670
00:40:13,619 --> 00:40:17,038
แมคคลานาฮาน ผมรู้ว่าต้องจี้เด็กคนนี้ยังไง

671
00:40:17,039 --> 00:40:20,917
ผมเลยเลือกทางโหด
และเขาก็เล่น เล่นแบบระห่ำเลย

672
00:40:20,918 --> 00:40:23,002
{\an8}ร็อบบี้กลับมาใส่อุปกรณ์ เราออกไปเล่น

673
00:40:23,003 --> 00:40:28,884
เขานั่งที่ม้านั่งไม่ไหวด้วยซ้ำ
ก็เลยต้องยืนระหว่างรอเปลี่ยนตัว

674
00:40:29,468 --> 00:40:32,179
ลูกสไลด์กลับไปที่ฝั่งโน้น…

675
00:40:32,680 --> 00:40:34,514
{\an8}ลุนด์ควิสต์ได้แต้ม!

676
00:40:34,515 --> 00:40:40,438
{\an8}รวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัวเลยครับ สวีเดนขึ้นนำแล้ว

677
00:40:41,480 --> 00:40:44,023
{\an8}ฉันจำได้ว่าฉันกับแม่ไปดูนัดที่แข่งกับสวีเดนและ…

678
00:40:44,024 --> 00:40:45,484
{\an8}- เคลลี่ร้องไห้
- ฉันร้องไห้

679
00:40:46,235 --> 00:40:50,322
ฉันพูดว่า "เรากำลังจะแพ้ทั้งที่มาขนาดนี้แล้ว"

680
00:40:56,078 --> 00:40:57,912
เราเป็นพวกออกตัวช้า

681
00:40:57,913 --> 00:41:02,918
{\an8}แต่แล้วในพีเรียดที่สาม
เราก็เล่นดีขึ้นเรื่อยๆ เลย

682
00:41:03,627 --> 00:41:07,881
เกร็กออกมานั่งครับ
นัดนี้เหลืออีก 41 วินาทีเท่านั้น

683
00:41:07,882 --> 00:41:09,883
เมื่อเราตามอยู่ประตูหนึ่ง

684
00:41:09,884 --> 00:41:13,053
{\an8}เราจะเอานายประตูออก
แล้วเพิ่มแนวรุกเข้าไปอีกตัว

685
00:41:14,972 --> 00:41:17,892
{\an8}มันคือช่วงเวลานั้น เนอะ
เราต้องหาวิธีทำแต้มให้ได้

686
00:41:18,767 --> 00:41:22,563
ถ้าเราแพ้ตั้งแต่นัดแรกที่แข่งกับสวีเดน
เราไม่มีทางได้ไปชิงเหรียญแน่

687
00:41:25,816 --> 00:41:28,443
{\an8}แรมเมอร์ลงมาเล่นกับผม เขาส่งลูกมาให้ผม

688
00:41:28,444 --> 00:41:29,862
{\an8}ผมเลยส่งลูกเลียดขอบสนาม

689
00:41:31,197 --> 00:41:34,657
อยู่หลังตาข่ายแล้ว ทีมอเมริกาตามอยู่หนึ่งแต้ม

690
00:41:34,658 --> 00:41:38,412
เด้งกับขอบสนาม ลูกออกมาข้างหน้า
มีโอกาสแล้ว ได้ประตูครับ!

691
00:41:40,664 --> 00:41:42,208
เบเกอร์!

692
00:41:42,833 --> 00:41:46,295
{\an8}เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม
ที่โอลิมปิกอารีนาในเลค พลาซิด

693
00:41:46,879 --> 00:41:50,257
{\an8}นี่เป็นประตูที่สำคัญอย่างยิ่งยวดสำหรับทีมอเมริกา

694
00:41:50,841 --> 00:41:52,509
ยิงได้สวยจนน่าแปลกใจเลย

695
00:41:52,510 --> 00:41:54,929
ถูกเผง ใช่ ถูกของนาย

696
00:41:55,513 --> 00:41:57,723
นั่นอาจเป็นประตูสำคัญที่สุดในโอลิมปิกเลย

697
00:41:59,141 --> 00:42:02,018
{\an8}ในศึกกับสวีเดน ทีมอเมริกาไม่ได้ขึ้นนำเลย

698
00:42:02,019 --> 00:42:05,272
{\an8}ที่พวกเขายังรอดอยู่
ก็เพราะฝีมือนายประตูจิม เกร็ก

699
00:42:09,276 --> 00:42:12,571
ผมมีพี่น้องอีกเจ็ดคน ครอบครัวไอริชคาทอลิก

700
00:42:13,447 --> 00:42:17,408
ผมมักจะเขียนจดหมายรักถึงแม่ผมทุกๆ เช้า

701
00:42:17,409 --> 00:42:20,746
ใส่เอาไว้ในกล่องจดหมายแล้วก็ออกไปโรงเรียน

702
00:42:21,580 --> 00:42:24,791
คนในบ้านผมชอบบอกว่าผมเป็นลูกคนโปรดของแม่

703
00:42:24,792 --> 00:42:26,793
และมันเคยทำให้ผมโกรธจัดๆ เลย

704
00:42:26,794 --> 00:42:29,964
แต่ตอนนี้ผมคิดแบบ "ดีจัง ผมเป็นคนโปรดแม่"

705
00:42:31,215 --> 00:42:33,424
ผมเป็นเด็กหลังห้อง

706
00:42:33,425 --> 00:42:34,717
ขีดเขียนอะไรไปเรื่อย

707
00:42:34,718 --> 00:42:37,720
และครูแบร์รี่ ครูผมตอนประถมสาม

708
00:42:37,721 --> 00:42:40,181
แกถามว่า "ทำอะไรอยู่น่ะ"

709
00:42:40,182 --> 00:42:43,601
ผมบอกว่า "ฝึกเซ็นลายเซ็น"
แกถามอีก "ฝึกเพื่อ"

710
00:42:43,602 --> 00:42:46,355
ผมตอบว่า "เพราะวันหนึ่ง
มันจะมีมูลค่ามหาศาลไง"

711
00:42:47,439 --> 00:42:51,442
เราจะเล่นฮอกกี้กันในห้องใต้ถุน
เล่นฮอกกี้กันในครัว

712
00:42:51,443 --> 00:42:52,403
ไม่ทำอย่างอื่นเลย

713
00:42:53,571 --> 00:42:56,573
นี่จิม เกร็กครับ ผู้รักษาประตูฝีมือเยี่ยม

714
00:42:56,574 --> 00:42:59,410
สถิติเขาในฤดูกาลจนถึงตอนนี้คือ 15-0

715
00:42:59,910 --> 00:43:03,956
ปีแรกที่มาเรียนบอสตัน แม่ผมก็ป่วย

716
00:43:04,540 --> 00:43:07,418
คือมะเร็งมันโหดร้ายมากๆ

717
00:43:08,919 --> 00:43:11,337
ผมอยู่ที่บอสตัน แม่ผมอยู่ที่รพ.แมสซาชูเซตส์

718
00:43:11,338 --> 00:43:13,215
หลังจากซ้อมเสร็จ ผมจะไม่ไปกินข้าว

719
00:43:14,008 --> 00:43:16,050
ผมจะขึ้นรถไฟสายสีเขียวไปที่โรงพยาบาล

720
00:43:16,051 --> 00:43:19,263
แม่ผมจะเหลืออาหารไว้ให้ เราจะนั่งกินด้วยกัน

721
00:43:20,931 --> 00:43:23,517
แม่ผมเป็นผู้หญิงที่แกร่งสุดๆ

722
00:43:24,101 --> 00:43:25,268
แม่ช่วยผมไว้

723
00:43:25,269 --> 00:43:31,774
แม่เปิดทางให้ผม และแม่ก็คาดหวังให้ผมไปต่อ

724
00:43:31,775 --> 00:43:33,652
ไม่อย่างนั้นแม่จะผิดหวัง

725
00:43:34,862 --> 00:43:35,778
เราตั้งเป้าหมาย

726
00:43:35,779 --> 00:43:37,948
คือผมอยากจะติดทีมโอลิมปิกน่ะ

727
00:43:38,699 --> 00:43:42,369
แล้วแม่ก็บอกว่า "อย่าให้อะไรมาขวางเชียว"

728
00:43:49,418 --> 00:43:51,961
เมื่อมีคนตาย ความแกร่งของเขาไม่ได้หายไป

729
00:43:51,962 --> 00:43:54,048
แต่เขาจะส่งต่อให้คนที่ควรได้รับ

730
00:43:56,383 --> 00:43:57,301
ครับ…

731
00:44:02,931 --> 00:44:03,932
แปลว่า…

732
00:44:08,520 --> 00:44:10,522
แม่มอบความแกร่งมาให้ผมเต็มเลย

733
00:44:12,483 --> 00:44:15,569
{\an8}ผมคิดว่าลูกๆ ผมน่ะโชคดีมาก
แม่ของพวกเขายอดเยี่ยมมากๆ

734
00:44:16,236 --> 00:44:18,655
เธอเป็นคนทุ่มเทมาก เธออุทิศชีวิต

735
00:44:18,656 --> 00:44:20,824
และทั้งชีวิตของเธอก็คือลูกๆ และครอบครัว

736
00:44:21,784 --> 00:44:24,703
พ่อยังเก็บเสื้อผ้าของแม่ไว้ในตู้

737
00:44:25,871 --> 00:44:27,831
พ่อนั่งอยู่ในบ้านตัวคนเดียว

738
00:44:28,415 --> 00:44:32,086
นึกออกไหม พ่อเป็นคนเศร้าที่เสียเพื่อนรักไป

739
00:44:33,921 --> 00:44:37,049
และเหมือนอยู่ในจุดที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี

740
00:44:37,675 --> 00:44:40,426
และโอลิมปิกก็ทำให้ผมมีความสุขที่สุด

741
00:44:40,427 --> 00:44:42,721
ตรงที่มันทำให้พ่อเกิดใหม่

742
00:44:56,610 --> 00:45:03,574
นักปรัชญาสโตอิกชาวกรีกเอพิกทีตุสกล่าวว่า
"อย่าลืมว่าเธอคือนักแสดงในละคร"

743
00:45:03,575 --> 00:45:07,161
ไม่ว่าจะเป็นสามัญชนหรือกษัตริย์

744
00:45:07,162 --> 00:45:10,707
หน้าที่เราคือแสดงไปตามบทบาทที่ได้รับ

745
00:45:10,708 --> 00:45:13,460
แต่หน้าที่กำหนดบทนั้นเป็นของคนอื่น

746
00:45:16,547 --> 00:45:20,591
ใบไม้ผลิปี 1979
เพิ่งได้แชมป์ระดับประเทศหมาดๆ

747
00:45:20,592 --> 00:45:22,969
ยอดผู้เล่นทรงคุณค่าของรอบชิงชนะเลิศ

748
00:45:22,970 --> 00:45:24,471
ยอดผู้เล่นทรงคุณค่าของทีม

749
00:45:25,180 --> 00:45:26,556
มีแต่เด็ดๆ ทั้งนั้น

750
00:45:26,557 --> 00:45:30,893
มินนิโซตาคือสุดยอดทีมของประเทศ
เราเป็นที่หนึ่ง เราเป็นที่สุด

751
00:45:30,894 --> 00:45:32,186
เด็กน้อยอยู่เลย

752
00:45:32,187 --> 00:45:34,732
ก็แค่ไอ้หนุ่มที่อยากจะเล่นฮอกกี้

753
00:45:35,816 --> 00:45:37,859
หลังจากคว้าแชมป์ระดับประเทศได้

754
00:45:37,860 --> 00:45:40,570
ผมนั่งอยู่นอกอาคารกีฬาเบียร์แมนฟิลด์

755
00:45:40,571 --> 00:45:42,071
มหาวิทยาลัยมินนิโซตา

756
00:45:42,072 --> 00:45:44,323
อ่านบทสัมภาษณ์ของเฮิร์บ บรูกส์

757
00:45:44,324 --> 00:45:45,950
และในสัมภาษณ์เขาบอกว่า

758
00:45:45,951 --> 00:45:49,204
"ถ้าอยากชนะในปี 1980
เราต้องมีผู้รักษาประตูฝีมือดี"

759
00:45:49,788 --> 00:45:51,831
แล้วผมก็ยิ้มกว้างเลย

760
00:45:51,832 --> 00:45:56,295
แต่ประโยคต่อมา
"และเด็กคนนี้ จิม เกร็กก็เป็นยอดผู้รักษาประตู"

761
00:45:57,087 --> 00:45:59,214
ว้าว งานนี้ยากกว่าที่ผมคิดไว้แน่

762
00:46:00,090 --> 00:46:01,299
เราเลือกจิมมี่

763
00:46:01,300 --> 00:46:03,885
ผมว่าเขาคือนายประตูที่เก่งที่สุดที่มี

764
00:46:03,886 --> 00:46:05,845
และใช่ จานาแซกคงเจ็บปวด

765
00:46:05,846 --> 00:46:08,014
แต่เมื่อไม่ได้ลงเล่นมากเท่าไร

766
00:46:08,015 --> 00:46:10,184
เราก็ต้องโชว์ความไม่เหมือนใครออกมา

767
00:46:11,143 --> 00:46:13,771
ที่เลค พลาซิดมีผู้เล่น 240 คน

768
00:46:14,271 --> 00:46:17,065
ผมเป็นผู้เล่นคนเดียวที่ไม่ได้ลงเล่นเลย

769
00:46:18,233 --> 00:46:22,570
แต่แทนที่จะคิดลบ สตีฟกลับคิดบวก

770
00:46:22,571 --> 00:46:24,865
เขาทุ่มสุดตัวตลอดเวลา

771
00:46:26,742 --> 00:46:29,119
ผมเล่นบทบาทที่ผมได้รับมา

772
00:46:29,620 --> 00:46:33,415
การไม่ลงเล่น และนั่งเฉยๆ
นั่นยากที่สุดที่ผมเคยทำมาแล้ว

773
00:46:33,999 --> 00:46:36,292
เพราะเราเตรียมกายใจมาเล่น

774
00:46:36,293 --> 00:46:38,712
แต่นี่เรากลับต้องมานั่งปิดปากเงียบ

775
00:46:41,965 --> 00:46:44,259
ในหมู่บ้านมีศูนย์นันทนาการอยู่

776
00:46:44,843 --> 00:46:46,345
มันอยู่ติดกับโรงอาหาร

777
00:46:46,929 --> 00:46:48,638
มีคืนหนึ่ง พวกเราไปกันเพียบ

778
00:46:48,639 --> 00:46:51,600
เราจะไปดูแซตเทอร์เดย์ไนต์ฟีเวอร์

779
00:46:54,561 --> 00:46:57,230
แล้วล่ามคนหนึ่งของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล

780
00:46:57,231 --> 00:46:58,899
ก็วิ่งเหยาะๆ มาตามทางเดิน

781
00:46:59,942 --> 00:47:01,193
เธอน่ารัก…

782
00:47:01,819 --> 00:47:04,612
ผมอยากทำความรู้จักเธอให้ดีขึ้นหน่อย

783
00:47:04,613 --> 00:47:08,366
ผมเลยซื้อไอศกรีมโซดากับอย่างอื่น

784
00:47:08,367 --> 00:47:11,202
ไปให้เธอทุกวันช่วงที่เราเข้าๆ ออกๆ ที่นั่น

785
00:47:11,203 --> 00:47:15,249
และล่ามคนนั้น อีก 15 เดือนต่อมา
ก็กลายเป็นภรรยาผม

786
00:47:16,875 --> 00:47:20,087
ผมขอเธอและเราแต่งงานกัน
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1981

787
00:47:20,796 --> 00:47:24,465
เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผมเลย

788
00:47:24,466 --> 00:47:29,095
และถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ลงเล่น
คนที่โชคดีที่สุดในบรรดา 20 คนนั้น

789
00:47:29,096 --> 00:47:30,973
ชัดเจนว่าคือผม

790
00:47:31,974 --> 00:47:35,561
เวลาของรอบแรก 31.803 วินาที

791
00:47:45,988 --> 00:47:50,617
(อเมริกาปะทะเชโกสโลวาเกีย)
(14 กุมภาพันธ์ ปี 1980)

792
00:47:53,078 --> 00:47:55,705
แน่นอนว่านี่จะต้องเป็นเกมที่สะเทือนอารมณ์

793
00:47:55,706 --> 00:47:58,332
ทีมอเมริกาได้ตารางการแข่งที่โหดมาก

794
00:47:58,333 --> 00:48:02,003
พวกเขากลับมาพบกับเจ้าของเหรียญเงิน
ในการแข่งชิงแชมป์โลกปีก่อน

795
00:48:02,004 --> 00:48:03,254
ทีมเชโกสโลวาเกีย

796
00:48:03,255 --> 00:48:06,341
ทีมฮอกกี้มากประสบการณ์ที่แกร่งมากๆ

797
00:48:08,594 --> 00:48:11,846
สองนัดแรกคือสวีเดนกับเช็ก นี่อำกันเล่นไหมเนี่ย

798
00:48:11,847 --> 00:48:13,599
มาถึงก็โดนลองของเลย

799
00:48:19,229 --> 00:48:22,690
ในศึกกับพวกเช็ก ใครๆ ก็คิดว่าเราน่าจะแพ้

800
00:48:22,691 --> 00:48:24,151
แพ้ราบคาบเลยด้วย

801
00:48:24,902 --> 00:48:28,362
แต่สำหรับเรา เราต้องรักษาการเล่นของเราไว้

802
00:48:28,363 --> 00:48:30,990
นอกเส้นของทีมเชโกสโลวาเกีย

803
00:48:30,991 --> 00:48:35,661
แมเรียน ชตัชนีย์ไล่ตามโบรเท็น
ส่งลูกไปทางซ้าย ได้แต้มครับ!

804
00:48:35,662 --> 00:48:38,999
{\an8}เออร์รูซิโอนีถลุงประตู คะแนน 1-1

805
00:48:43,670 --> 00:48:46,839
ทีมอเมริกากำลังโชว์ฟอร์มการเล่นที่ยอดเยี่ยม

806
00:48:46,840 --> 00:48:49,008
{\an8}(สหรัฐฯ 2 - เชโกฯ 1)
(14:15 พีเรียด 1)

807
00:48:49,009 --> 00:48:51,053
พวกเขากดดันอีกฝ่ายทุกรูปแบบ

808
00:48:52,471 --> 00:48:54,056
{\an8}ชไนเดอร์ยิงเข้าไป!

809
00:48:55,807 --> 00:48:58,060
{\an8}ให้ตาย ดูเหมือนง่ายเลยแฮะ

810
00:49:02,064 --> 00:49:04,983
เช็กน่ะถูกยกให้เป็นทีมอันดับสองของโลก

811
00:49:05,692 --> 00:49:07,652
และ… เราก็เล่นได้ดี

812
00:49:07,653 --> 00:49:10,196
รู้เลยว่าบางอย่างมันไปได้สวย มันเข้าทางเรา

813
00:49:10,197 --> 00:49:11,155
มันรู้สึกได้เลย

814
00:49:11,156 --> 00:49:13,533
{\an8}มาร์ค จอห์นสันยิง!

815
00:49:15,953 --> 00:49:17,161
{\an8}ได้ประตู!

816
00:49:17,162 --> 00:49:19,956
{\an8}ทีมอเมริกาทิ้งห่างแล้วครับ

817
00:49:19,957 --> 00:49:21,207
ชไนเดอร์

818
00:49:21,208 --> 00:49:23,918
{\an8}นี่มันเหลือเชื่อเป็นบ้าเลย

819
00:49:23,919 --> 00:49:26,087
แมคคลานาฮานได้ลูก ถึงหน้าประตูแล้ว

820
00:49:26,088 --> 00:49:27,422
{\an8}ทำประตูได้ครับ!

821
00:49:28,882 --> 00:49:30,257
{\an8}เราคุมเกมได้อยู่หมัด

822
00:49:30,258 --> 00:49:33,261
มันสร้างความมั่นใจให้เราเป็นอย่างมาก

823
00:49:33,929 --> 00:49:36,597
ตอนนี้เองที่คนเริ่มพูดเรื่องทีมฮอกกี้

824
00:49:36,598 --> 00:49:42,603
อเมริกา!

825
00:49:42,604 --> 00:49:44,563
นั่นเป็นครั้งแรก

826
00:49:44,564 --> 00:49:48,901
ที่ผมจำได้ว่ามีการร้องเชียร์ "อเมริกา" ซ้ำๆ

827
00:49:48,902 --> 00:49:50,778
เรื่องนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

828
00:49:50,779 --> 00:49:53,572
{\an8}มันเป็นวินาทีที่ทุกอย่างพลิกกลับด้าน

829
00:49:53,573 --> 00:49:55,200
{\an8}เพราะในยุค 70

830
00:49:55,826 --> 00:49:58,703
เราเผาธงอเมริกากันบ่อยมาก

831
00:49:58,704 --> 00:50:03,291
แต่จากเผาธง เราเปลี่ยนมาโบกธงกันแล้ว

832
00:50:04,543 --> 00:50:05,919
เจ็ดต่อสาม

833
00:50:06,503 --> 00:50:10,048
และการฉลองยังดำเนินต่อไปที่เลค พลาซิด

834
00:50:11,258 --> 00:50:14,301
ทีมเชโกสโลวาเกียหัวเสียมาก
พวกเขาทำใจเชื่อไม่ลง

835
00:50:14,302 --> 00:50:16,972
พวกเขาจะแพ้ให้ทีมนี้ตั้งสี่ประตูเลยเหรอ

836
00:50:17,723 --> 00:50:20,642
แล้วจู่ๆ พวกเขาคนหนึ่งก็หันมาเล่นแรง

837
00:50:26,815 --> 00:50:28,107
เหลืออีกสามนาที

838
00:50:28,108 --> 00:50:31,277
มาร์คโดนผู้เล่นเช็กคนหนึ่งลอบกัด

839
00:50:31,278 --> 00:50:32,528
มีผู้เล่นบาดเจ็บครับ

840
00:50:32,529 --> 00:50:34,906
นั่นมาร์ค จอห์นสันซึ่งคืนนี้เล่นได้เยี่ยมมาก

841
00:50:35,532 --> 00:50:39,243
- ผมไม่ทันเห็นว่ามันเกิดอะไร
- ผมเห็นพอดี เดี๋ยวเล่าให้ฟัง

842
00:50:39,244 --> 00:50:41,746
เนลิบาเพิ่งจะกระแทกไม้ใส่คอเขาเต็มๆ

843
00:50:41,747 --> 00:50:43,040
โหดร้ายจริงๆ ครับ

844
00:50:43,957 --> 00:50:46,668
เขาคนนี้คือผู้เล่นที่เก่งที่สุดของเรา

845
00:50:47,169 --> 00:50:49,004
เราหวังว่าเขาจะไม่เจ็บหนัก

846
00:50:50,630 --> 00:50:52,424
ยัดคอแกเถอะ เบอร์สาม

847
00:50:55,135 --> 00:50:57,512
เอาไม้เวรนั่นยัดคอแกลงไปเลย

848
00:50:59,056 --> 00:51:00,973
- สายตาน่ากลัวเนอะ
- อืม

849
00:51:00,974 --> 00:51:03,727
เวลาสายตาพ่อเป็นแบบนั้น
และผมเห็นสายตาพ่อ…

850
00:51:05,312 --> 00:51:07,022
คุณไม่อยากเจอสายตาแบบนี้แน่

851
00:51:07,939 --> 00:51:09,190
เขาโกรธจัด

852
00:51:09,191 --> 00:51:11,400
ไม่เคยเห็นเขาโกรธเบอร์นั้นเลย เขาโกรธจัด

853
00:51:11,401 --> 00:51:13,361
กินไอ้ไม้โคโฮนั่นซะสิ เบอร์สาม

854
00:51:13,904 --> 00:51:16,155
ผมว่านี่มันบอกเรา นึกออกไหม

855
00:51:16,156 --> 00:51:19,993
ถึงการเล่นให้เขามันจะยาก แต่เขาก็ห่วงเรา

856
00:51:22,579 --> 00:51:26,666
- เขาเดือดก็เพราะว่า… นั่นแมจิก
- มือหนึ่งของเรา

857
00:51:28,335 --> 00:51:31,463
ถ้าเกิดเป็นผมหรือคนอื่นๆ
เขาคงแบบ "โอ๊ย ไม่ตายหรอก"

858
00:51:32,255 --> 00:51:35,342
เราเสียมาร์คไม่ได้
ถ้าเสียมาร์คไป เราก็หมดหวัง

859
00:51:40,347 --> 00:51:42,474
เขี่ยลูกครับ ชตัชนีย์

860
00:51:43,266 --> 00:51:46,560
ครองลูกไม่ได้ สโตรเบลเข้ามา เหลือหกวินาที

861
00:51:46,561 --> 00:51:50,564
ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง

862
00:51:50,565 --> 00:51:54,820
{\an8}เกมสิ้นสุดแล้ว พร้อมกับที่จิม เกร็กคว้าลูกไว้ได้

863
00:51:55,737 --> 00:51:57,404
{\an8}อเมริกาคว้าชัยชนะ

864
00:51:57,405 --> 00:52:00,408
ด้วยฟอร์มการเล่นที่ยอดเยี่ยม
ในศึกกับเชโกสโลวาเกีย

865
00:52:04,371 --> 00:52:07,957
ถ้าลองถามใครสักคนว่าจนถึงตอนนี้
พวกเขาประทับใจอะไรเกี่ยวกับโอลิมปิก

866
00:52:07,958 --> 00:52:10,042
มีโอกาสที่พวกเขาจะตอบว่าทีมฮอกกี้อเมริกา

867
00:52:10,043 --> 00:52:13,796
ทีมชุดนี้มาโอลิมปิกแบบโนเนม
และเหมือนจะขาดความมั่นใจ

868
00:52:13,797 --> 00:52:16,841
พวกเขากำลังเป็นที่รู้จักในฐานะขวัญใจโอลิมปิก

869
00:52:16,842 --> 00:52:19,218
และคนที่จะเชียร์ดังกระหึ่มที่สุดในวันนี้

870
00:52:19,219 --> 00:52:21,720
ก็เห็นจะเป็นคนที่อัดกันอยู่ในบ้านหลังนี้

871
00:52:21,721 --> 00:52:25,057
พ่อแม่พี่น้อง รวมทั้งหมด 40 ชีวิต

872
00:52:25,058 --> 00:52:27,643
ของผู้เล่นทีมฮอกกี้โอลิมปิกอเมริกา

873
00:52:27,644 --> 00:52:31,021
ผมเลยต้องอาบน้ำให้เสร็จ
กระโจนออกมา วิ่งมาเช็กดูไอ้นี่

874
00:52:31,022 --> 00:52:32,189
ยังว่างอยู่

875
00:52:32,190 --> 00:52:34,733
{\an8}ผมวิ่งมาโกนหนวดแล้วก็แปรงฟัน

876
00:52:34,734 --> 00:52:38,279
แล้วผมก็ลืมยาสีฟัน
เลยต้องวิ่งกลับเข้าไปเอาที่ห้อง

877
00:52:38,280 --> 00:52:39,864
หวังว่าจะไม่มีใครมาเสียบซะก่อน

878
00:52:39,865 --> 00:52:43,743
แล้วพวกแม่ๆ พอเห็นผมไปทางนั้น ก็ปิดประตูเลย

879
00:52:44,411 --> 00:52:46,079
ทางขวามือผมเนี่ย

880
00:52:46,580 --> 00:52:48,540
นึกออกไหม มันก็เป็นซะอย่างนี้

881
00:52:49,249 --> 00:52:52,043
ไม่อยากจะเชื่อเลย พ่อผมนี่ยอดชะมัด

882
00:52:52,627 --> 00:52:54,628
ว่ากันว่า "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น"

883
00:52:54,629 --> 00:52:57,507
และผมก็คิดว่าพ่อเป็นต้นไม้ ส่วนผมเป็นลูกไม้

884
00:52:59,843 --> 00:53:04,598
เมืองของผม ชาร์ลส์ทาวน์
อยู่ทางด้านเหนือของบอสตัน

885
00:53:05,182 --> 00:53:09,101
เมืองนี้เต็มไปด้วยตำรวจ
นักดับเพลิง พ่อผมเป็นช่างไฟฟ้า

886
00:53:09,102 --> 00:53:11,521
ช่างประปา ช่างติดตั้งท่อและสมาชิกแก๊ง

887
00:53:12,480 --> 00:53:15,482
พวกนั้นอยู่ในเมืองกันเต็ม
ไปโบสถ์ทุกเช้าวันอาทิตย์

888
00:53:15,483 --> 00:53:18,153
ทุกคนรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร แต่ไม่มีใครพูดอะไร

889
00:53:19,029 --> 00:53:21,822
ถ้าเกิดคุณโตมาในที่แบบชาร์ลส์ทาวน์เนี่ย

890
00:53:21,823 --> 00:53:23,240
คุณจะรู้วิธีหลีกเลี่ยงปัญหา

891
00:53:23,241 --> 00:53:26,828
แต่บางครั้งมันก็เลี่ยงไม่ได้
เลยต้องรู้ด้วยว่าจะออกหมัดก่อนยังไง

892
00:53:27,412 --> 00:53:30,539
ผมเป็นคนแบบนั้นมาตลอด
แม้แต่ตอนที่มาเล่นฮอกกี้แล้ว

893
00:53:30,540 --> 00:53:32,208
คือผมไม่ชอบแพ้น่ะ

894
00:53:32,209 --> 00:53:35,753
ถ้าเป็นอะไรแบบหมากฮอสก็แพ้ได้แหละ
ผมก็ไม่ได้คลั่งเบอร์นั้น

895
00:53:35,754 --> 00:53:38,214
แต่แน่นอนว่าผมจะเล่นแบบดุดัน

896
00:53:38,215 --> 00:53:41,675
ผมคิดว่าการได้เจอประสบการณ์นี้
มันจะดีกับผมอย่างมาก

897
00:53:41,676 --> 00:53:45,971
ต่อให้มีเงินล้านมากองตรงหน้า
ผมก็คงปฏิเสธเพื่อให้ได้มาแข่งที่นี่

898
00:53:45,972 --> 00:53:49,351
ไม่มีอะไรจะรู้สึกดีไปกว่า
การได้เล่นเพื่อประเทศชาติอีกแล้ว

899
00:53:49,851 --> 00:53:51,102
ว้าว

900
00:53:51,686 --> 00:53:53,187
ผมไม่เคยเห็นคลิปนี้

901
00:53:53,188 --> 00:53:56,733
พอดูปุ๊บน้ำตาจะไหลเลย ให้ตายเถอะ

902
00:53:57,859 --> 00:54:00,070
การได้แข่งโอลิมปิกเป็นฝันของผมมาชั่วชีวิต

903
00:54:00,570 --> 00:54:03,031
ผมอยากแข่งที่นั่นมากๆ เลย

904
00:54:05,116 --> 00:54:07,660
บรรยากาศที่เลค พลาซิดคึกคักขึ้นเรื่อยๆ

905
00:54:07,661 --> 00:54:11,081
นี่จะเป็นอีกวันที่วุ่นวาย
วุ่นวายที่สุดนับตั้งแต่โอลิมปิกเริ่ม

906
00:54:19,965 --> 00:54:24,718
เมื่อคืนคนเชียร์ "อเมริกาๆ" ซ้ำๆ
ส่วนวันนี้พวกเขาเชียร์ "อีริคๆ" ซ้ำๆ

907
00:54:24,719 --> 00:54:29,516
อีริค ไฮเดนเป็นนักกีฬาคนแรก
ที่ทำได้ห้าเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูหนาว

908
00:54:30,016 --> 00:54:32,393
ระหว่างรอแข่งรอบต่อไป ผมชอบดูฮอกกี้

909
00:54:32,394 --> 00:54:35,229
{\an8}วันที่ผมแข่ง ทีมฮอกกี้จะพัก

910
00:54:35,230 --> 00:54:38,482
{\an8}ส่วนวันที่ผมได้พัก ทีมฮอกกี้จะมีแข่ง

911
00:54:38,483 --> 00:54:40,609
และผมจะไปนั่งดูบนอัฒจันทร์

912
00:54:40,610 --> 00:54:42,528
ฮีโร่โอลิมปิกคืออีริค ไฮเดน

913
00:54:42,529 --> 00:54:45,072
ส่วนทีมขวัญใจโอลิมปิกก็คือทีมฮอกกี้ค่ะ

914
00:54:45,073 --> 00:54:47,199
สุดยอดความเร้าใจที่เหนือความคาดหมายที่สุด

915
00:54:47,200 --> 00:54:50,662
กลับมาจากนักฮอกกี้ 20 คน
จากมิดเวสต์ตอนบนและนิวอิงแลนด์

916
00:54:51,371 --> 00:54:53,039
สแล็ปช็อตเข้าไปแล้ว!

917
00:54:55,500 --> 00:54:57,252
เป็นประตูที่ไร้ที่ติจริงๆ

918
00:54:58,044 --> 00:54:59,378
ว้าว พวกนี้ชนะ

919
00:54:59,379 --> 00:55:02,047
สองวันต่อมา ให้ตายเหอะ พวกเขาชนะอีกแล้ว

920
00:55:02,048 --> 00:55:05,634
อเมริกามาเลค พลาซิดแบบแทบไม่มีหวัง
ที่จะคว้าเหรียญในกีฬาฮอกกี้ได้

921
00:55:05,635 --> 00:55:09,888
แต่ถ้าชนะหรือเสมอกับเยอรมนีตะวันตก
พวกเขาจะได้ไปชิงเหรียญในสุดสัปดาห์นี้

922
00:55:09,889 --> 00:55:11,308
ลูกเด้งเข้าประตู!

923
00:55:12,851 --> 00:55:14,310
จู่ๆ มันก็แบบว่า

924
00:55:14,311 --> 00:55:16,854
"บ้าไปแล้ว เรามีโอกาสได้เหรียญแล้วแฮะ"

925
00:55:16,855 --> 00:55:20,275
คืนนี้ทีมอเมริกาต้องชนะ
แต่ฝ่ายตรงข้ามคือทีมโซเวียตครับ

926
00:55:20,859 --> 00:55:22,569
- ไม่แฟร์เลยนะครับ
- ครับ ไม่แฟร์เลย

927
00:55:23,153 --> 00:55:26,697
ในรอบชิงเหรียญ
ทีมอเมริกาจะต้องแข่งกับสหภาพโซเวียต

928
00:55:26,698 --> 00:55:27,698
ทีมโซเวียตเดียวกัน

929
00:55:27,699 --> 00:55:30,452
กับที่พวกเขาแพ้ไปเจ็ดประตูเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน

930
00:55:31,494 --> 00:55:33,829
และในขณะที่ทีมอเมริกากำลังสร้างโมเมนตัม

931
00:55:33,830 --> 00:55:36,665
ทีมรัสเซียก็ทำในสิ่งที่คนคาดหวังว่าพวกเขาจะทำ

932
00:55:36,666 --> 00:55:38,125
นั่นคือถล่มคู่แข่ง

933
00:55:38,126 --> 00:55:41,463
ทีมโซเวียตชนะไปแบบง่ายๆ 16-0 ครับ

934
00:55:42,505 --> 00:55:45,008
โซเวียต พวกเขาพิชิตฮอลแลนด์ 17-4

935
00:55:46,968 --> 00:55:49,679
พวกเขาสู้โซเวียตไม่ได้เลย

936
00:55:50,263 --> 00:55:54,058
แต่ดูเหมือนทีมโซเวียต
จะค่อนข้างเฉยเมยมากกว่าคราวก่อน

937
00:55:54,059 --> 00:55:56,394
{\an8}ทีมโซเวียตทำเหมือนเจอแบบนี้มา 100 ครั้งแล้ว

938
00:55:59,064 --> 00:56:02,232
เฮิร์บพูดเรื่องความหนุ่มแน่นของเราอยู่ตลอด

939
00:56:02,233 --> 00:56:03,901
{\an8}"เราเป็นทีมที่สภาพพร้อมที่สุดแล้ว

940
00:56:03,902 --> 00:56:06,237
{\an8}ถ้ารักษาฟอร์มการเล่นไว้
พวกเขาสู้เราไม่ได้แน่"

941
00:56:08,198 --> 00:56:10,407
เขามั่นใจในตัวเรา

942
00:56:10,408 --> 00:56:11,700
เราพร้อมแล้ว

943
00:56:11,701 --> 00:56:13,160
{\an8}เราเตรียมตัวมาดี

944
00:56:13,161 --> 00:56:16,456
{\an8}มันไม่ได้แปลว่าจะชนะแน่ แต่มันแปลว่าเราพร้อม

945
00:56:18,666 --> 00:56:21,585
พ่อฉันเก็บโน้ตที่เขาจดไว้

946
00:56:21,586 --> 00:56:25,381
{\an8}- น่าจะจากปี 78 ถึง 2000
- ใช่ ให้ตายสิ

947
00:56:25,382 --> 00:56:28,425
แผนการเล่น โน้ตเกี่ยวกับผู้เล่น

948
00:56:28,426 --> 00:56:31,387
- นี่ แดนนี่ ใบนี้พูดถึงโซเวียต
- อืม

949
00:56:31,388 --> 00:56:36,101
พ่อบอกว่า "พวกนั้นเย่อหยิ่งจองหอง"
พวกเขา "ไม่เคารพคู่แข่งที่เล่นด้วย"

950
00:56:41,022 --> 00:56:42,315
(ภูเขาไวท์เฟซ)

951
00:56:47,278 --> 00:56:50,572
ในเมืองนี้เต็มไปด้วยความปีติ
ความคาดหวัง ความตื่นเต้น

952
00:56:50,573 --> 00:56:53,409
ซึ่งเราไม่เคยเห็นมาก่อน
ในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งอื่นๆ

953
00:56:53,410 --> 00:56:55,786
ก่อนทัวร์นาเมนต์จะเริ่ม มันมีโอกาสแค่ไหน

954
00:56:55,787 --> 00:56:59,332
ที่อเมริกากับสหภาพโซเวียต
จะได้เจอกันในฐานะสองทีมไร้พ่าย

955
00:57:01,334 --> 00:57:04,211
คนตั้งตารอศึกนี้กันมหาศาล

956
00:57:04,212 --> 00:57:06,505
เคน ดรายเด็นเป็นผู้บรรยายร่วมของผม

957
00:57:06,506 --> 00:57:10,217
เคนนี่กับผมกำลังเดินไปที่อารีนา และผมก็พูดว่า

958
00:57:10,218 --> 00:57:11,927
"ที่เราหวังได้มากที่สุด

959
00:57:11,928 --> 00:57:15,681
คือโซเวียตจะนำแค่ 3-1
ในช่วงกลางของพีเรียดที่สอง"

960
00:57:15,682 --> 00:57:19,810
{\an8}แต่เขาบอกว่า "ถ้านายเข้าใจกีฬาฮอกกี้ดีจริงๆ

961
00:57:19,811 --> 00:57:24,232
{\an8}รวมถึงความแตกต่างของสองทีม…
เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้ไง"

962
00:57:26,151 --> 00:57:29,528
คือถ้าพูดกันตามตรง ถ้าให้พูดอย่างที่คิดจริงๆ

963
00:57:29,529 --> 00:57:32,866
{\an8}เราไม่มีทางชนะพวกเขา
ไม่มีโอกาสเลย มันเป็นศูนย์

964
00:57:33,616 --> 00:57:36,160
คนอเมริกันเป็นหมื่นเป็นแสน
มารวมตัวกันหน้าจอทีวี

965
00:57:36,161 --> 00:57:38,121
ขณะที่ทีมฮอกกี้อเมริกาเข้าสู่สนาม

966
00:57:38,705 --> 00:57:41,498
ทีวีทุกเครื่องเปิดรายการเดียวกันหมด

967
00:57:41,499 --> 00:57:45,085
แต่คนที่ตื่นเต้นที่สุดเห็นจะเป็น
ครอบครัวชาววินทรอปครอบครัวนี้

968
00:57:45,086 --> 00:57:48,172
ครอบครัวของกัปตันทีม ไมค์ เออร์รูซิโอนี

969
00:57:48,173 --> 00:57:53,094
{\an8}ผมรู้ว่าที่บ้านผมดูอยู่
แต่ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันใหญ่โตแค่ไหน

970
00:57:53,761 --> 00:57:56,388
หน้าข่าวกีฬาเริ่มรายงานเรื่องนี้

971
00:57:56,389 --> 00:58:00,809
{\an8}และพวกเราหลายคนก็รับลูกต่อ
จากหน้าข่าวกีฬาในเรื่องนี้ และบอกว่า

972
00:58:00,810 --> 00:58:02,811
"นี่มันไม่ใช่แค่เกมฮอกกี้"

973
00:58:02,812 --> 00:58:04,938
มันมีฝ่ายธรรมะและอธรรม

974
00:58:04,939 --> 00:58:08,693
และในเคสนี้เส้นแบ่งมันก็ชัดเจนมากๆ

975
00:58:10,111 --> 00:58:14,448
{\an8}เราไม่รู้ว่าเราสร้าง
ผลกระทบอะไรต่อทั้งประเทศ

976
00:58:14,449 --> 00:58:17,076
เรารู้แค่ว่ามีโทรเลขมา

977
00:58:17,952 --> 00:58:19,786
เราเดินไปตามโถงยาวๆ

978
00:58:19,787 --> 00:58:23,081
อีกประมาณ 50 เมตรน่าจะถึงลานน้ำแข็ง

979
00:58:23,082 --> 00:58:25,960
มันมีโทรเลขจากทุกๆ คนอวยพรให้เรา

980
00:58:26,628 --> 00:58:30,005
ผมจำใบหนึ่งได้ จากสุภาพสตรีคนหนึ่งที่เทกซัส

981
00:58:30,006 --> 00:58:32,675
เธอเขียนไว้แค่ว่า "พิชิตพวกชั่วโซเวียตให้ได้"

982
00:58:37,138 --> 00:58:40,308
บรรยากาศในห้องล็อกเกอร์
เราตื่นเต้นระคนประหม่า

983
00:58:41,184 --> 00:58:44,436
พวกเราพากันจดจ่ออยู่กับวิธีการเล่น

984
00:58:44,437 --> 00:58:46,104
ในสไตล์ของพวกเรา

985
00:58:46,105 --> 00:58:48,525
แล้วก็รอคำพูดปลุกใจของเฮิร์บ

986
00:58:50,026 --> 00:58:53,488
{\an8}ที่ผมจำได้คือเขาล้วงบางอย่างจากกระเป๋า…

987
00:58:55,198 --> 00:58:57,534
- นี่ค่ะ คำพูดปลุกใจที่โด่งดังนั่น
- ใช่

988
00:58:58,034 --> 00:59:00,410
- อืม
- "พวกนายเกิดมาเป็นนักกีฬา

989
00:59:00,411 --> 00:59:04,332
ชะตาลิขิตมาให้อยู่ที่นี่
นี่คือช่วงเวลาของพวกนาย"

990
00:59:05,333 --> 00:59:07,335
แล้วเขาก็เดินออกไป

991
00:59:12,507 --> 00:59:15,175
เรากำลังจะก้าวออกไป ผมเงยหน้า

992
00:59:15,176 --> 00:59:17,761
และถึงแม้ว่าสนามนั่นจะจุคนได้ไม่มาก

993
00:59:17,762 --> 00:59:19,764
แต่คนดูก็แน่นขนัดไปหมด

994
00:59:20,390 --> 00:59:21,933
และผมแบบ "โอ้โฮ"

995
00:59:25,979 --> 00:59:28,981
แม่ของเดฟ คริสเตียน
เธอเป็นสาวร้อยแรงม้า เธอบอกว่า

996
00:59:28,982 --> 00:59:33,443
{\an8}"ต้องทำให้ผู้ชมคึกคักหน่อยแล้ว"
แล้วเธอก็เริ่มตะโกน "อเมริกา"

997
00:59:33,444 --> 00:59:37,282
อเมริกา!

998
00:59:41,828 --> 00:59:44,080
{\an8}พ่อผม น้องสาว แล้วก็แม่ผมเอง

999
00:59:45,248 --> 00:59:50,420
{\an8}อเมริกา!

1000
00:59:54,132 --> 00:59:55,216
ว้าว

1001
00:59:56,134 --> 00:59:58,011
เสียงดังกระหึ่มเลย

1002
01:00:03,474 --> 01:00:07,979
อเมริกา!

1003
01:00:11,232 --> 01:00:13,234
ความตื่นเต้น ความตึงเครียดก่อตัว

1004
01:00:16,446 --> 01:00:18,823
ศูนย์โอลิมปิกมีผู้ชมเต็มความจุ

1005
01:00:19,991 --> 01:00:22,701
{\an8}สวัสดีอีกครั้งนะทุกคน
ผมอัล ไมเคิลส์ และนี่เคน ดรายเด็น

1006
01:00:22,702 --> 01:00:24,036
{\an8}คืนนี้ต้องยอดแน่ๆ

1007
01:00:24,037 --> 01:00:25,704
{\an8}ผมเชื่อว่าหลายคนที่นี่

1008
01:00:25,705 --> 01:00:28,957
{\an8}ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเส้นน้ำเงินต่างยังไงกับเส้นหมี่

1009
01:00:28,958 --> 01:00:32,377
แต่มันไม่สำคัญ ไม่สำคัญเลย เพราะที่เรามีวันนี้

1010
01:00:32,378 --> 01:00:34,212
คือศึกที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง

1011
01:00:34,213 --> 01:00:37,716
ศึกนี้ไม่จำเป็นต้องปรุงแต่ง
ไม่ต้องใช้คุณศัพท์ให้ฟุ่มเฟือย

1012
01:00:37,717 --> 01:00:39,760
ในมิติทางการเมืองหรือความเป็นชาตินิยม

1013
01:00:39,761 --> 01:00:42,763
ผมเชื่อว่าจะมีคนมองศึกนี้ผ่านมุมมองที่หลากหลาย

1014
01:00:42,764 --> 01:00:44,931
แต่ที่แน่นอนก็คือนี่เป็นศึกฮอกกี้

1015
01:00:44,932 --> 01:00:47,059
สหรัฐอเมริกาปะทะสหภาพโซเวียต

1016
01:00:47,060 --> 01:00:49,519
บนผืนน้ำแข็งที่เลค พลาซิด นิวยอร์ก

1017
01:00:49,520 --> 01:00:51,772
เคน ก่อนเริ่มเกม ขอความเห็นคุณหน่อย

1018
01:00:51,773 --> 01:00:54,441
ครับอัล สำหรับทีมอเมริกา
นี่คือช่วงเวลาแห่งการค้นพบ

1019
01:00:54,442 --> 01:00:57,944
การเป็นคนหนุ่มมีแวว
มันคนละเรื่องกับความเก่งกาจ

1020
01:00:57,945 --> 01:00:59,279
และใน 2.5 ชั่วโมงข้างหน้า

1021
01:00:59,280 --> 01:01:02,991
ผู้เล่นทีมอเมริกาจะต้องเจอกับ
ช่วงเวลาที่อาจจะยากลำบากที่สุด

1022
01:01:02,992 --> 01:01:05,453
แต่ก็มีความสุขที่สุดในชีวิต

1023
01:01:05,953 --> 01:01:09,247
หลังจากศึกนี้จบลง
ทีมนี้จะเข้าใจตัวเองมากขึ้นเยอะครับ

1024
01:01:09,248 --> 01:01:11,167
พวกเขาจะได้รู้ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน

1025
01:01:13,211 --> 01:01:18,424
ให้ตาย เราเคยผ่านช่วงเวลาสำคัญ
แต่ไม่มีครั้งไหนที่เหมือนครั้งนี้ ไม่มี

1026
01:01:19,884 --> 01:01:22,178
แต่ข้อดีของกีฬาก็คือ…

1027
01:01:23,680 --> 01:01:25,682
สุดท้ายบทสรุปจะเป็นข้อพิสูจน์

1028
01:01:29,977 --> 01:01:32,355
เอาล่ะครับ การแข่งขันเริ่มต้นแล้ว

1029
01:01:36,859 --> 01:01:40,863
ทีมอเมริกาไม่อาจพาลูก
ออกมาจากสนามฝั่งตัวเองได้

1030
01:01:41,572 --> 01:01:45,451
ทีมอเมริกา เมื่อ 13 วันก่อน
พวกเขาเพิ่งแพ้ทีมโซเวียต 10-3

1031
01:01:48,037 --> 01:01:50,330
มันไปไวมากๆ เลย

1032
01:01:50,331 --> 01:01:52,166
รู้สึกได้เลยว่าเกมนี้มันต่างออกไป

1033
01:01:54,085 --> 01:01:55,293
ยิงแล้ว!

1034
01:01:55,294 --> 01:01:57,547
เกร็กเซฟไว้ได้

1035
01:02:00,258 --> 01:02:02,051
ขาพวกเขามีกล้ามเป็นมัดๆ

1036
01:02:02,719 --> 01:02:06,012
เราลงไปสู้กับพวกเขา
แต่พวกเขาไม่สะเทือนสักนิด

1037
01:02:06,013 --> 01:02:07,932
ผมน่ะมีความแค้นกับครูตอฟ

1038
01:02:08,808 --> 01:02:10,810
คนเรียกเขาว่ารถถังรัสเซีย

1039
01:02:11,394 --> 01:02:14,147
ในเกมนั้นผมชนกับเขาหลายหน

1040
01:02:14,897 --> 01:02:16,857
มันเหมือนชนกำแพงอิฐเลยล่ะ

1041
01:02:16,858 --> 01:02:18,483
พาเวลิชได้ลูก

1042
01:02:18,484 --> 01:02:20,611
แองเกิลช็อต แต่ทรีติแอกเซฟไว้ได้

1043
01:02:23,489 --> 01:02:26,868
บัซซี่ได้ลูก แต่ถูกไม้ฟาดเลยรักษาลูกไว้ไม่ได้

1044
01:02:28,786 --> 01:02:31,330
{\an8}สแล็ปช็อต ลูกแฉลบเข้าไปครับ

1045
01:02:32,582 --> 01:02:34,292
หมอนั่นสะกิดลูกเข้าประตู

1046
01:02:34,876 --> 01:02:37,211
โอเค หมดหวังแล้ว

1047
01:02:38,421 --> 01:02:41,006
ถึงตอนนี้ยังไม่มีการโจมตีต่อเนื่องจากฝั่งอเมริกา

1048
01:02:41,007 --> 01:02:44,469
พวกเขาเหมือนถูกสกัดไว้หมด
ด้วยแผนตั้งรับของทางรัสเซีย

1049
01:02:45,178 --> 01:02:47,179
ถ้าใจเราคิดว่าจะแพ้ เราก็จะแพ้

1050
01:02:47,180 --> 01:02:50,599
ฉะนั้นถึงจะกังวล แต่ผมรู้ว่าเราไม่กลัว

1051
01:02:50,600 --> 01:02:51,934
เอาหัวเป็นประกันเลย

1052
01:02:53,352 --> 01:02:55,104
พาเวลิช เขาชิงลูกไป

1053
01:02:56,314 --> 01:02:58,690
มาร์คดึงทุกคนเป็นฝั่งขวา

1054
01:02:58,691 --> 01:03:01,735
เขาส่งลูกตัดหน้าฝ่ายโน้นมาให้ผม ผมพาลูกไปต่อ

1055
01:03:01,736 --> 01:03:04,030
ยิง ได้ประตู!

1056
01:03:04,614 --> 01:03:06,365
บัซซี่ ชไนเดอร์!

1057
01:03:07,116 --> 01:03:10,244
บัซซี่ขึ้นไป แล้วยิงลูกผ่านทรีติแอก

1058
01:03:11,078 --> 01:03:15,249
{\an8}ไม่นึกเลยว่าคนอย่างทรีติแอก
จะเสียท่าเสียประตูแบบนี้

1059
01:03:19,086 --> 01:03:21,380
เรารู้ว่าต้องเล่นกับพวกเขายังไง

1060
01:03:21,881 --> 01:03:25,675
แต่มันก็เหมือนจะมี
ความรู้สึกมวนๆ ในท้องเหมือนกัน

1061
01:03:25,676 --> 01:03:27,804
เรารู้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น

1062
01:03:31,265 --> 01:03:33,600
โกลิคอฟ เบอร์ 23 ส่งต่อให้มาคารอฟ

1063
01:03:33,601 --> 01:03:37,395
เขาพยายามจะส่งกลับให้โกลิคอฟ
เขาส่งกลับและยิงเข้าไปครับ

1064
01:03:37,396 --> 01:03:42,819
{\an8}ลูกแฉลบแนวรับฝั่งอเมริกา
ตอนนี้โซเวียตขึ้นนำ 2-1

1065
01:03:44,320 --> 01:03:48,114
นัดที่เมดิสันสแควร์การ์เดน เราถูกถล่ม 10-3

1066
01:03:48,115 --> 01:03:50,242
ผมว่ามันทำให้พวกเขาย่ามใจ

1067
01:03:50,243 --> 01:03:53,996
พวกเขาไม่ได้มองเราเป็นทีมฮอกกี้
แต่เป็นเด็กมหาลัยกลุ่มหนึ่ง

1068
01:03:54,664 --> 01:03:57,499
พวกโซเวียตไม่เคารพเราเลย โบ๋เบ๋

1069
01:03:57,500 --> 01:03:59,167
ช่วงท้ายของพีเรียด

1070
01:03:59,168 --> 01:04:01,962
โซเวียตครองลูกอยู่ในแดนอเมริกา

1071
01:04:01,963 --> 01:04:03,881
พวกเขาจะไม่เปิดฉากบุกทำประตู

1072
01:04:04,465 --> 01:04:06,092
เวลากำลังจะหมด

1073
01:04:06,592 --> 01:04:08,802
เหลือเวลาอีก 12 วินาที

1074
01:04:08,803 --> 01:04:11,555
ผมแหงนมองนาฬิกา เวลาเหลือแปดวินาที

1075
01:04:11,556 --> 01:04:14,058
ผมหันไปทางซ้าย เดวี่ คริสเตียนได้ลูก

1076
01:04:15,476 --> 01:04:18,395
แล้วผมก็ว่าจะไปที่ม้านั่ง ผมคิดว่าจบพีเรียดแล้ว

1077
01:04:18,396 --> 01:04:22,107
แต่แล้วจู่ๆ ผมก็เห็นมาร์คพุ่งผ่านไป และผมแบบ

1078
01:04:22,108 --> 01:04:23,400
"เขาจะไปไหน"

1079
01:04:23,401 --> 01:04:25,193
ยิงไกล ทรีติแอกเซฟได้สบาย

1080
01:04:25,194 --> 01:04:27,195
แต่จอห์นสันอยู่นั่น และได้แต้มครับ!

1081
01:04:27,196 --> 01:04:30,031
ก่อนหมดพีเรียดหนึ่งวินาที!

1082
01:04:30,032 --> 01:04:31,993
ตอนนี้เวลาหมดลงแล้ว…

1083
01:04:32,577 --> 01:04:37,748
แนวรับสองตัวของพวกเขาชะงักไปวิฯหนึ่ง
เลยพอให้ผมผ่านขึ้นไปทัน

1084
01:04:39,083 --> 01:04:41,501
เรื่องเดียวที่ผมกลัวคือมันจะหมดเวลาก่อน

1085
01:04:41,502 --> 01:04:44,379
พอหมุนตัวกลับมาแล้วเงยหน้ามองนาฬิกา…

1086
01:04:44,380 --> 01:04:46,883
มันทันเวลาไหมนะ จะนับเป็นประตูไหม

1087
01:04:48,843 --> 01:04:50,051
{\an8}ประตูนี้นับครับ!

1088
01:04:50,052 --> 01:04:53,472
{\an8}อเมริกาตีเสมอ 2-2

1089
01:04:56,100 --> 01:04:59,477
เพราะงี้เราถึงเรียกเขาว่าแมจิก
เขาคือแมจิก จอห์นสันของเรา

1090
01:04:59,478 --> 01:05:01,689
ผู้เล่นที่เก่งที่สุดของเรา

1091
01:05:03,316 --> 01:05:04,232
เราตื่นเต้นมาก

1092
01:05:04,233 --> 01:05:07,945
นี่คือเกมนัดสำคัญที่สุดที่เราเคยเล่น
เราไม่ได้เล่นดี แต่ก็เสมอ 2-2

1093
01:05:09,113 --> 01:05:12,283
ประตูของมาร์คจุดประกายความมั่นใจให้เรา

1094
01:05:12,783 --> 01:05:16,787
คนเริ่มเชียร์แล้ว "อเมริกา"

1095
01:05:17,288 --> 01:05:19,497
อเมริกา!

1096
01:05:19,498 --> 01:05:21,125
นัดนี้มีลุ้นแล้วล่ะ

1097
01:05:23,127 --> 01:05:29,842
อเมริกา!

1098
01:05:30,593 --> 01:05:35,221
ทุกคนในห้องล็อกเกอร์
พวกเราตื่นเต้นกันแบบสุดๆ

1099
01:05:35,222 --> 01:05:38,184
{\an8}"เราชิงชัยกับคนพวกนี้ได้
เราเอาชนะคนพวกนี้ได้"

1100
01:05:38,935 --> 01:05:42,312
เริ่มต้นพีเรียดที่สอง
มีความเปลี่ยนแปลงทางฝั่งโซเวียต

1101
01:05:42,313 --> 01:05:44,940
วลาดิเมียร์ มุชกิ้นจะรับหน้าที่รักษาประตู

1102
01:05:44,941 --> 01:05:47,735
แทนทรีติแอกที่ทำเสียไปสองแต้มในพีเรียดแรก

1103
01:05:48,319 --> 01:05:50,195
เราตกใจที่เขาเอาทรีติแอกออก

1104
01:05:50,196 --> 01:05:51,196
ช็อกเลย

1105
01:05:51,197 --> 01:05:54,866
ทรีติแอกอยู่ที่ม้านั่ง เป็นที่ที่ไม่ใช่เขาอย่างแรง

1106
01:05:54,867 --> 01:05:58,871
เราคิดกันไปว่าทรีติแอกคงป่วยหรือบาดเจ็บ

1107
01:05:59,497 --> 01:06:03,084
ไม่งั้นใครจะถอดโกลมือหนึ่งของโลกออก

1108
01:06:04,627 --> 01:06:07,963
คาร์ลามอฟ รุ่นใหญ่เบอร์ 17

1109
01:06:07,964 --> 01:06:09,757
ส่งต่อไปให้เพทรอฟ

1110
01:06:10,841 --> 01:06:14,095
เรากำลังสู้กับสัตว์ประหลาด แถมยังสูสี

1111
01:06:14,637 --> 01:06:18,014
แต่เรารู้ว่าฝ่ายนั้นจะต้องยิงลูกปิดประตูตาย

1112
01:06:18,015 --> 01:06:19,474
มอลต์เซฟขึ้นมาแบบเดี่ยวๆ

1113
01:06:19,475 --> 01:06:23,145
{\an8}มอลต์เซฟยิงลูกผ่านเกร็กส่งโซเวียตขึ้นนำ

1114
01:06:24,814 --> 01:06:26,564
พีเรียดที่สองนี่แหละที่พวกเขาบอกว่า

1115
01:06:26,565 --> 01:06:29,026
"โอเค เราจะจบเกมนี้เดี๋ยวนี้เลย"

1116
01:06:30,111 --> 01:06:32,822
และเราก็ต้องพยายามเอาตัวรอด
พีเรียดที่สองนั่น

1117
01:06:35,324 --> 01:06:36,826
เกร็กเซฟไว้ได้

1118
01:06:37,410 --> 01:06:40,538
เพราะจิมมี่ เกร็กเราถึงไม่แพ้
เซนส์เขาสุดยอดมากๆ

1119
01:06:42,164 --> 01:06:43,748
เกร็กเซฟไว้ได้อีกแล้ว

1120
01:06:43,749 --> 01:06:46,126
เกร็กทำให้อเมริกายังไม่หมดหวัง

1121
01:06:46,127 --> 01:06:49,504
ผมพบว่าการเล่นกับรัสเซียหนึ่งพีเรียดเนี่ย

1122
01:06:49,505 --> 01:06:52,674
มันเหนื่อยอย่างกับเล่นกับทีมอื่นทั้งเกมเลย

1123
01:06:52,675 --> 01:06:54,343
{\an8}แต่ผมไม่คิดว่าจะแพ้

1124
01:06:55,886 --> 01:06:58,138
ผมมีแต่คิดถึงเกม สิ่งที่อาจเกิดขึ้น

1125
01:06:58,139 --> 01:07:00,306
แผนการเล่นเป็นยังไง หน้าตาเป็นยังไง

1126
01:07:00,307 --> 01:07:03,644
แล้วพอมันเกิดขึ้นจริงๆ ผมก็พร้อมรับมือ

1127
01:07:05,813 --> 01:07:10,484
ถ้าในนัดนั้นพวกเขายิง 30 ลูก
ก็แปลว่าพวกเขามีโอกาสทำแต้ม 30 ครั้ง

1128
01:07:10,985 --> 01:07:12,986
พวกรัสเซียเก่งขนาดนั้นเลย

1129
01:07:12,987 --> 01:07:16,574
แต่ลองบอกมาว่าผมทำไม่ได้ดูสิ ผมจะโชว์ให้ดู

1130
01:07:17,074 --> 01:07:21,119
อเมริกา!

1131
01:07:21,120 --> 01:07:23,330
พีเรียดที่สองจบลงแล้วครับ

1132
01:07:24,415 --> 01:07:29,044
ถ้าเขาทำเสียมากกว่านั้นอีกประตู
เกมก็คงจะจบลงแค่นั้นแล้ว

1133
01:07:29,045 --> 01:07:33,090
ถ้าคุณเจอกับโซเวียตแล้วตามอยู่สอง
คุณก็หมดสิทธิ์จะพลิกเกม

1134
01:07:33,883 --> 01:07:36,217
พีเรียดที่สองที่ศูนย์กีฬาน้ำแข็งโอลิมปิก

1135
01:07:36,218 --> 01:07:39,930
สหภาพโซเวียตยังสามคะแนน
ส่วนอเมริกายังสองครับ

1136
01:07:40,431 --> 01:07:46,103
อเมริกา!

1137
01:07:50,024 --> 01:07:53,943
ช่วงพักหลังจบพีเรียดที่สอง
ผมนั่งอยู่ในห้องล็อกเกอร์และคิดว่า

1138
01:07:53,944 --> 01:07:55,696
{\an8}"เราแค่ต้องทำให้ได้อีกประตู"

1139
01:07:56,280 --> 01:08:00,076
เริ่มต้นพีเรียดที่สาม สภาพโซเวียตนำอยู่ 3-2

1140
01:08:00,659 --> 01:08:03,369
งานนี้ทีมอเมริกาจะต้องเร่งมือกันหน่อยแล้ว

1141
01:08:03,370 --> 01:08:06,581
พวกเขาจะต้องบุกกดดันให้มากขึ้น

1142
01:08:06,582 --> 01:08:10,753
มาคารอฟเข้าไป หลบแนวรับ
แต่ไม่อาจทำประตูได้ครับ!

1143
01:08:11,378 --> 01:08:12,922
อเมริกาโชคดีจริงๆ

1144
01:08:15,216 --> 01:08:17,634
ซิลกี้เล่นได้ยอด แต่เขาถูกสกัดล้ม

1145
01:08:17,635 --> 01:08:20,678
ลูกมันเด้งมาตรงไม้ของผมพอดี

1146
01:08:20,679 --> 01:08:21,596
เขาตบลูกไป

1147
01:08:21,597 --> 01:08:23,682
จอห์นสันตามมา ได้ประตูแล้ว!

1148
01:08:28,938 --> 01:08:30,731
{\an8}เสียงกระหึ่มจนหลังคาแทบถล่มเลย

1149
01:08:34,860 --> 01:08:37,863
นัดนี้เสมอกันแล้วครับ ใครมันจะไปเชื่อเนี่ย

1150
01:08:38,864 --> 01:08:40,198
ตอนนี้มันเสมอกันแล้ว

1151
01:08:40,199 --> 01:08:43,119
{\an8}เหลือเวลาอีก 11 นาที สกอร์ตอนนี้เสมอ

1152
01:08:43,994 --> 01:08:46,496
บรรยากาศในสนาม ผมรู้สึกได้เลย

1153
01:08:46,497 --> 01:08:48,706
อเมริกา!

1154
01:08:48,707 --> 01:08:50,583
ตอนนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้แล้ว

1155
01:08:50,584 --> 01:08:52,920
แต่เราก็ยังไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้จริงๆ

1156
01:08:53,587 --> 01:08:56,340
ฮาร์ริงตันพาลูกมาที่กลางสนามครับ

1157
01:08:57,133 --> 01:08:59,384
โซเวียตรับลูกที่เท้งเต้งอยู่ไปได้

1158
01:08:59,385 --> 01:09:02,012
ชไนเดอร์แย่งกลับมา ชไนเดอร์เข้าไป

1159
01:09:03,013 --> 01:09:06,808
ผมตีสแล็ปช็อต ลูกลอยออก ไมค์กระโดดเข้ามา

1160
01:09:06,809 --> 01:09:08,268
ผมกระโดดข้ามแผงกั้น

1161
01:09:08,269 --> 01:09:12,105
จอห์น ฮาร์ริงตันอยู่ที่มุม
เขาไปแย่งลูกกับโซเวียต

1162
01:09:12,106 --> 01:09:14,400
พาฟเขี่ยลูกมาให้กับผม

1163
01:09:15,067 --> 01:09:18,361
ตอนหวดลูกออกไป ผมกลัวลูกจะเบี่ยงทิศทาง

1164
01:09:18,362 --> 01:09:20,156
แต่แล้วก็เห็นปฏิกิริยาคนดู

1165
01:09:21,699 --> 01:09:24,994
{\an8}เออร์รูซิโอนีได้แต้ม ไมค์ เออร์รูซิโอนี!

1166
01:09:26,537 --> 01:09:28,164
{\an8}โกลาหลล่ะทีนี้

1167
01:09:33,043 --> 01:09:36,797
ผมไม่เคยไชโยแบบนั้น ไม่เคยมาก่อน
ไม่รู้จู่ๆ ผมคิดขึ้นมาได้ยังไง

1168
01:09:38,132 --> 01:09:43,219
อเมริกา!

1169
01:09:43,220 --> 01:09:45,848
ในบางครั้ง เสียงมันจะมีความรู้สึก

1170
01:09:48,184 --> 01:09:55,231
อเมริกา!

1171
01:09:55,232 --> 01:10:00,613
ประตูของอเมริกา โดยเบอร์ 21 เออร์รูซิโอนี

1172
01:10:05,659 --> 01:10:09,622
พอกลับไปที่ม้านั่ง เราหลายคนเงยดูป้ายคะแนน

1173
01:10:11,582 --> 01:10:14,627
และก็คิดว่า "โอ้โฮ ยังเหลือตั้งสิบนาทีแน่ะ"

1174
01:10:17,338 --> 01:10:19,673
พวกเขาจะรักษาสกอร์ 4-3 ไว้ได้ไหม

1175
01:10:20,341 --> 01:10:22,634
พวกนั้นอาจทำได้สิบประตูในสิบนาที

1176
01:10:22,635 --> 01:10:26,096
{\an8}ทุกครั้งที่ผมเห็นสิบนาทีบนนาฬิกา
ผมจะคิดถึงช่วงเวลานั้นเสมอ

1177
01:10:27,306 --> 01:10:29,682
มันเหมือนเวลาไม่เดินเลยสักนิด

1178
01:10:29,683 --> 01:10:32,227
ตัวเลขไม่ขยับเลย

1179
01:10:32,228 --> 01:10:36,314
พอมองที่ม้านั่งฝ่ายโน้น
เรารู้ว่าพวกเขาเก่งแค่ไหน

1180
01:10:36,315 --> 01:10:37,815
ที่เราคิดคือ

1181
01:10:37,816 --> 01:10:40,526
{\an8}"เฮ่ย พวกเขาจะยกระดับการเล่น

1182
01:10:40,527 --> 01:10:43,238
อย่างที่เราเห็นมาหลายครั้งอีกไหม"

1183
01:10:43,239 --> 01:10:47,284
เมื่อคะแนนขึ้นนำ และมีความหวัง
ทีมโซเวียตก็มาพรากมันไป

1184
01:10:48,035 --> 01:10:50,329
เราทำพวกเขาโกรธจัดจริงๆ แล้ว

1185
01:10:50,913 --> 01:10:53,957
ทีมโซเวียตกดดันทีมอเมริกาหนักมาก

1186
01:10:53,958 --> 01:10:54,999
ครูตอฟ…

1187
01:10:55,000 --> 01:10:56,584
ดูเหมือนว่ามันจะชนเสาครับ

1188
01:10:56,585 --> 01:10:59,504
จิม เกร็กต้องโชว์ฝีมือการเซฟหลายต่อหลายครั้ง

1189
01:10:59,505 --> 01:11:01,547
ในช่วงสิบนาทีสุดท้ายนั่น

1190
01:11:01,548 --> 01:11:03,258
เซฟได้เยี่ยมมาก

1191
01:11:03,259 --> 01:11:04,885
เกร็กเซฟไว้ได้อีกแล้ว

1192
01:11:08,222 --> 01:11:10,807
เฮอร์บี้นิ่งมากที่ม้านั่ง

1193
01:11:10,808 --> 01:11:14,644
เขาไม่มีหลุดเลย เป็นเฮิร์บคนเดิมตลอดเวลา

1194
01:11:14,645 --> 01:11:17,605
คำเดียวที่เขาพูดกับเราเรื่อยๆ คือ
"เล่นไปตามแผน"

1195
01:11:17,606 --> 01:11:19,732
เล่นไปตามแผน

1196
01:11:19,733 --> 01:11:24,154
เขาพูดแต่ "เล่นไปตามแผน" ไม่มีพูดอย่างอื่นอีก

1197
01:11:24,738 --> 01:11:26,115
"เล่นไปตามแผน"

1198
01:11:27,241 --> 01:11:32,162
จากนั้นเราเริ่มจะคิดแบบว่า
โอเค เราใช้เวลาหกเดือนไปกับการซ้อม

1199
01:11:32,746 --> 01:11:34,540
เพราะงี้นี่แหละเราถึงได้ทำเฮอร์บี้

1200
01:11:36,292 --> 01:11:37,459
เหลืออีกแปดนาที

1201
01:11:38,127 --> 01:11:41,838
อเมริกาไม่เคยชนะโซเวียตเลย
มาสองทศวรรษแล้ว

1202
01:11:41,839 --> 01:11:44,590
ที่ม้านั่งของโซเวียตวุ่นวายมาก

1203
01:11:44,591 --> 01:11:46,927
เหลือเวลา 6:47 นาที

1204
01:11:48,429 --> 01:11:52,890
แตกตื่นเลย ดัมพ์ลูกเข้าโซนก็มี
ทำอะไรที่ปกติพวกเขาไม่ทำ

1205
01:11:52,891 --> 01:11:55,060
เลเบเดฟยิง พลาดเป้าไปไกลครับ

1206
01:11:55,644 --> 01:11:57,979
พวกเขาคงฟอร์มการเล่นไม่ได้

1207
01:11:57,980 --> 01:12:01,274
พวกเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้
เลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

1208
01:12:01,275 --> 01:12:02,651
เหลืออีกสองนาที

1209
01:12:03,193 --> 01:12:04,777
พวกเขาไม่ถอดโกลด้วยซ้ำ

1210
01:12:04,778 --> 01:12:07,155
อเมริกา!

1211
01:12:07,156 --> 01:12:09,657
แมคคลานาฮาน ลูกยิงเขาออกข้าง

1212
01:12:09,658 --> 01:12:11,452
ไม่มีใครอยากครองลูก

1213
01:12:12,077 --> 01:12:14,454
เพราะเราไม่อยากจะเป็นคนที่ทำพัง

1214
01:12:14,455 --> 01:12:17,081
- อเมริกา!
- หนึ่งนาที 12 วินาที

1215
01:12:17,082 --> 01:12:18,791
เขี่ยมันไปเรื่อยๆ แล้วส่งออกไป

1216
01:12:18,792 --> 01:12:21,045
จอห์นสันครับ 19 วินาที

1217
01:12:21,628 --> 01:12:25,715
จอห์นสันส่งต่อให้แรมซีย์
บิลยาเล็ตดินอฟถูกแรมซีย์พุ่งปะทะ

1218
01:12:25,716 --> 01:12:27,842
แมคคลานาฮานก็อยู่ ลูกยังไม่ตาย

1219
01:12:27,843 --> 01:12:31,763
เหลือ 11 วินาที ตอนนี้สิบวินาที
เริ่มนับถอยหลังแล้วครับ

1220
01:12:31,764 --> 01:12:34,932
มอร์โรว์ ต่อไปที่ซิลค์ เหลือเวลาอีกห้าวินาที

1221
01:12:34,933 --> 01:12:36,976
- จบแล้ว
- เชื่อในปาฏิหาริย์กันไหมครับ!

1222
01:12:36,977 --> 01:12:39,605
{\an8}- เยี่ยม!
- ไม่อยากจะเชื่อ!

1223
01:12:47,154 --> 01:12:51,200
พวกเขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้
นี่คือปาฏิหาริย์ครับ ไม่อยากเชื่อเลย!

1224
01:12:54,661 --> 01:12:58,165
ผมเขวี้ยงไม้ไปที่แผงกั้น
แล้วก็ไปกระโดดทับกับเขา

1225
01:13:00,334 --> 01:13:02,585
ผมสวมกอดเขาโคตรไว

1226
01:13:02,586 --> 01:13:06,173
อเมริกา!

1227
01:13:12,596 --> 01:13:14,639
พวกเขาโดดขึ้นๆ ลงๆ

1228
01:13:14,640 --> 01:13:18,893
ขณะที่ทีมรัสเซียเอาแต่ยืนดูการเฉลิมฉลอง

1229
01:13:18,894 --> 01:13:21,062
ผมไม่คิดว่าพวกเขาสนุกที่ยืนดูเรา

1230
01:13:21,063 --> 01:13:26,067
แต่พวกเขาคงจะลืมไปแล้ว
ว่าการชนะมันสนุกแค่ไหน

1231
01:13:26,068 --> 01:13:28,028
อเมริกา!

1232
01:13:30,447 --> 01:13:33,241
มันเกิดขึ้นจริงเหรอ เราชนะจริงอ่ะ

1233
01:13:33,242 --> 01:13:34,326
ใช่ เราชนะ

1234
01:13:42,167 --> 01:13:44,001
ผมแทบต้องหยิกตัวเองแน่ะ

1235
01:13:44,002 --> 01:13:47,881
เราเพิ่งชนะรัสเซีย
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราเพิ่งชนะรัสเซีย

1236
01:13:52,094 --> 01:13:53,553
สุดยอดจริงๆ ครับ

1237
01:13:53,554 --> 01:13:55,930
ดูจิม เกร็กสิ ดูสิครับ

1238
01:13:55,931 --> 01:13:57,349
เหลือเชื่อจริงๆ

1239
01:13:59,226 --> 01:14:04,565
ทีมฮอกกี้อเมริกาซึ่งโนเนมแบบสุดๆ
หากย้อนกลับไปหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง

1240
01:14:05,149 --> 01:14:06,065
พวกเขาทำสำเร็จ

1241
01:14:06,066 --> 01:14:08,025
พวกเขาพิชิตสหภาพโซเวียต

1242
01:14:08,026 --> 01:14:10,862
ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นจริงที่สุด

1243
01:14:10,863 --> 01:14:12,780
เท่าที่คนคนหนึ่งจะนึกออก

1244
01:14:12,781 --> 01:14:17,911
ผลคะแนนคืออเมริกา สี่ สหภาพโซเวียต สาม

1245
01:14:22,291 --> 01:14:25,669
อเมริกา!

1246
01:14:26,378 --> 01:14:29,964
หลังจบศึกรัสเซีย
เราทุกคนกลับไปโรงแรมพร้อมครอบครัว

1247
01:14:29,965 --> 01:14:33,050
เราอยากไปสัมผัสความตื่นเต้นที่หมู่บ้าน

1248
01:14:33,051 --> 01:14:36,722
{\an8}รู้สึกยังไงบ้าง ผมตื่นเต้นดีใจสุดๆ เลย

1249
01:14:38,182 --> 01:14:41,893
อเมริกา!

1250
01:14:41,894 --> 01:14:43,895
มันไม่ใช่แค่เกมฮอกกี้ มันคือปาฏิหาริย์

1251
01:14:43,896 --> 01:14:47,274
สำนึกความเป็นชาติกำลังท่วมท้นไปทั่วประเทศ

1252
01:14:51,987 --> 01:14:55,990
- คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ครับ
- แหมคุณ สุดติ่งค่ะ สุดติ่ง!

1253
01:14:55,991 --> 01:14:59,160
ขอพระเจ้าคุ้มครองอเมริกา…

1254
01:14:59,161 --> 01:15:01,954
มันทำให้ผมภูมิใจที่เป็นคนอเมริกา

1255
01:15:01,955 --> 01:15:04,582
อเมริกา!

1256
01:15:04,583 --> 01:15:06,793
อันดับหนึ่ง อเมริกา!

1257
01:15:07,419 --> 01:15:08,878
มันเป็นการพลิกล็อกครั้งมโหฬาร

1258
01:15:08,879 --> 01:15:13,090
ซึ่งคงมีแต่ศึกเดวิดพิชิตโกไลแอธในอดีตที่เทียบได้

1259
01:15:13,091 --> 01:15:17,011
คนที่แยกลูกฮอกกี้กับก้อนถ่านหินไม่ออก
ก็กลายมาเป็นแฟนฮอกกี้

1260
01:15:17,012 --> 01:15:20,014
ถ้าคุณได้ดู… ผมพูดไม่ออกจริงๆ ครับ

1261
01:15:20,015 --> 01:15:23,017
สถานทูตรัสเซียที่นิวยอร์กไม่ได้เฉลิมฉลองเท่าไร

1262
01:15:23,018 --> 01:15:27,313
แต่ที่สถานีดับเพลิงฝั่งตรงข้าม
มีการแขวนป้ายซ้ำเติมไว้ครับ

1263
01:15:27,314 --> 01:15:28,731
ที่เราเอาคะแนนมาติดไว้เนี่ย

1264
01:15:28,732 --> 01:15:31,734
เพราะบางทีการตามผลการแข่งที่เมืองอื่นมันยาก

1265
01:15:31,735 --> 01:15:33,402
นี่เลยเป็นบริการสาธารณะครับ

1266
01:15:33,403 --> 01:15:35,488
{\an8}คิดว่าตอนนี้พ่อแม่คุณรู้สึกยังไงคะ

1267
01:15:35,489 --> 01:15:39,617
{\an8}พวกเขาคงยืดอกใหญ่แล้วล่ะค่ะ
พวกเขาคงภูมิใจมาก

1268
01:15:39,618 --> 01:15:42,828
ถามหน่อยครับว่าคุณเคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อนไหม

1269
01:15:42,829 --> 01:15:43,746
ไม่เคยเลยครับ

1270
01:15:43,747 --> 01:15:45,206
มันเป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่

1271
01:15:45,207 --> 01:15:48,960
และมันมีความหมายมากกับผม
ครอบครัวผม เมืองของผม และพ่อแม่ผม

1272
01:15:48,961 --> 01:15:50,503
{\an8}มันเป็นเกมที่สุดยอดมาก

1273
01:15:50,504 --> 01:15:52,672
{\an8}ยินดีด้วยครับไมค์ จิม…

1274
01:15:52,673 --> 01:15:54,007
{\an8}เจ๋งเป็นบ้าเลย

1275
01:15:56,176 --> 01:15:59,763
ความปีติของพวกเขา ความสุขที่พวกเขาได้ดูผม…

1276
01:16:00,556 --> 01:16:01,723
มันมีความหมายมาก

1277
01:16:03,517 --> 01:16:05,227
เพราะผมรู้ว่ามันมีความหมายกับพวกเขา

1278
01:16:08,021 --> 01:16:11,107
ผมไม่เคยเห็นศึกกีฬาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขนาดนี้

1279
01:16:11,108 --> 01:16:13,067
ตอนอยู่บนลาน คุณรู้สึกได้ไหมครับ

1280
01:16:13,068 --> 01:16:14,944
เรารู้สึกได้จากทั่วทั้งอัฒจันทร์

1281
01:16:14,945 --> 01:16:17,863
{\an8}ตลอดทั้งเกม โดยเฉพาะช่วงสิบนาทีสุดท้าย

1282
01:16:17,864 --> 01:16:21,117
{\an8}แค่ได้เห็นพ่อที่นั่น

1283
01:16:21,118 --> 01:16:24,955
เห็นว่าพ่อมีความสุขแค่ไหน
จากที่เศร้าแค่ไหน นั่น…

1284
01:16:25,956 --> 01:16:27,291
นั่นแหละครับเหรียญทอง

1285
01:16:31,461 --> 01:16:34,130
เช้าวันเสาร์ เราเข้าไปในห้องล็อกเกอร์

1286
01:16:34,131 --> 01:16:37,091
และทันใดนั้น เราก็โดนถาโถมเข้าใส่

1287
01:16:37,092 --> 01:16:38,426
คนสนใจเราเพียบ

1288
01:16:38,427 --> 01:16:41,346
นั่นคือครั้งแรกที่ผมได้แจกลายเซ็นด้วย

1289
01:16:42,806 --> 01:16:45,057
เราถ่ายรูป เซ็นลายเซ็น หัวเราะ

1290
01:16:45,058 --> 01:16:47,226
แล้วเฮิร์บก็เดินเข้ามา เขาระเบิด

1291
01:16:47,227 --> 01:16:49,895
เขาแหกปากลั่นเลย "พวกแกทำอะไรกันอยู่"

1292
01:16:49,896 --> 01:16:54,025
{\an8}บนโต๊ะอบรมมีไม้วางอยู่
พวกเขากำลังเซ็นชื่อบนไม้

1293
01:16:54,026 --> 01:16:56,611
เขาเข้ามาแล้วกวาดมันทิ้ง เขาบอกว่า

1294
01:16:56,612 --> 01:16:58,030
"พวกแกยังไม่ชนะอะไรเลย"

1295
01:16:59,448 --> 01:17:03,284
แล้วเขาก็สั่งซ้อมสเกตแบบหนักที่สุด
ครั้งหนึ่งในรอบปีกับพวกเรา

1296
01:17:03,285 --> 01:17:04,744
เขาให้เราสเกตจนหมดแรง

1297
01:17:04,745 --> 01:17:09,248
เราแบบ "เขาโกรธอะไรนักหนาเนี่ย
เราเพิ่งชนะโซเวียตได้นะ"

1298
01:17:09,249 --> 01:17:10,666
พอมองย้อนกลับไป

1299
01:17:10,667 --> 01:17:13,753
เขาคงอยากให้เรารู้ตัวว่า
มันยังเหลือการแข่งอีกนัดหนึ่ง

1300
01:17:13,754 --> 01:17:15,838
เรามองสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง

1301
01:17:15,839 --> 01:17:19,800
เราจะได้ไม่คิดว่าเราเก่งกว่าที่เป็นจริงๆ

1302
01:17:19,801 --> 01:17:21,928
เราเข้าใจดีว่ากำลังเจอกับอะไร

1303
01:17:22,429 --> 01:17:24,597
ทีมฮอกกี้ของฟินแลนด์ฝีมือร้ายกาจ

1304
01:17:24,598 --> 01:17:28,393
เป้าหมายเราคือคว้าเหรียญทอง
ไม่ใช่แค่เอาชนะรัสเซีย

1305
01:17:35,484 --> 01:17:37,860
ทุกๆ คนจะจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนวันศุกร์

1306
01:17:37,861 --> 01:17:40,864
แต่วันนี้อเมริกาจะทำได้ไหม
เมื่อต้องเจอฟินแลนด์

1307
01:17:41,448 --> 01:17:44,492
เฮอร์บี้จะพูดปลุกใจก่อนการแข่งทุกนัด

1308
01:17:44,493 --> 01:17:49,205
{\an8}เฮอร์บี้เข้ามา เขาเดินไปเดินมา
เขาหันมาหาเราแล้วก็พูดว่า

1309
01:17:49,206 --> 01:17:51,875
"ถ้าแพ้เกมนี้ พวกแกแม่งจะเสียใจไปจนตาย"

1310
01:17:52,793 --> 01:17:55,378
หันกลับ เดินไปที่ประตู แล้วก็หันกลับมาบอกว่า

1311
01:17:55,379 --> 01:17:56,838
"พวกแกแม่งจะเสียใจ"

1312
01:17:57,714 --> 01:17:59,049
เฮอร์บี้ไม่เคยพูดคำสบถ

1313
01:17:59,549 --> 01:18:01,217
เขาไม่เคยพูดคำหยาบ

1314
01:18:01,218 --> 01:18:03,511
เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ยินเขาพูดคำนั้น

1315
01:18:03,512 --> 01:18:04,721
เรารู้ว่าเขาจะสื่ออะไร

1316
01:18:06,515 --> 01:18:08,350
ทีมอเมริกามาแล้วครับ

1317
01:18:09,935 --> 01:18:12,853
จากทีมรอง เรากลายเป็นตัวเต็ง

1318
01:18:12,854 --> 01:18:14,815
{\an8}ความกดดันมันต่างกันคนละเรื่อง

1319
01:18:15,440 --> 01:18:16,774
{\an8}เอาเลย จิมมี่!

1320
01:18:16,775 --> 01:18:21,153
{\an8}อเมริกา!

1321
01:18:21,154 --> 01:18:25,116
มาแล้วครับ คำตะโกนเชียร์
ที่เราคุ้นหูดีตลอดทั้งสัปดาห์

1322
01:18:25,117 --> 01:18:28,704
อเมริกา!

1323
01:18:29,788 --> 01:18:32,123
อเมริกาในชุดสีน้ำเงิน ฟินแลนด์ในชุดขาว

1324
01:18:32,124 --> 01:18:34,459
อเมริกามีเหรียญทองเป็นเดิมพัน

1325
01:18:40,424 --> 01:18:43,259
เกร็กเซฟไว้ได้ คว้าบอลไว้แน่นเลย

1326
01:18:43,260 --> 01:18:45,928
พีเรียดแรกที่เล่นกับฟินแลนด์ เราเล่นได้ดีเลย

1327
01:18:45,929 --> 01:18:46,846
ขึ้นไป!

1328
01:18:46,847 --> 01:18:49,599
แต่ฟินแลนด์เก่งมาก พวกเขาเป็นทีมฮอกกี้ที่เก่ง

1329
01:18:52,853 --> 01:18:55,730
ทุกเกมที่โอลิมปิกจะเริ่มด้วยเราเป็นฝ่ายตาม

1330
01:18:55,731 --> 01:18:58,859
สแล็ปช็อตครับ ทำให้ฟินแลนด์ขึ้นนำหนึ่งคะแนน

1331
01:18:59,943 --> 01:19:01,902
เราอาจแพ้ได้ตั้งแต่ต้นเกม

1332
01:19:01,903 --> 01:19:04,238
{\an8}แต่การนำต้นเกมไม่ได้แปลว่าจะชนะเสมอ

1333
01:19:04,239 --> 01:19:06,407
ผมคิดว่านั่นคือความรู้สึกที่เกิดขึ้น

1334
01:19:06,408 --> 01:19:09,410
แบบว่าประหม่านิดๆ ระคนกังวลหน่อยๆ

1335
01:19:09,411 --> 01:19:11,829
อเมริกา!

1336
01:19:11,830 --> 01:19:14,331
ลุยไปเลย โบรเท็น สู้เขาไมเคิล

1337
01:19:14,332 --> 01:19:16,877
ในใจเราคิด เราต้องไล่ตีเสมอให้ได้

1338
01:19:18,044 --> 01:19:19,754
เราจะต้องเล่นต่อไป

1339
01:19:19,755 --> 01:19:21,756
อเมริกา!

1340
01:19:21,757 --> 01:19:22,840
เข้าไปแล้ว!

1341
01:19:22,841 --> 01:19:25,552
สตีฟ คริสตอฟฟ์ตีแบ็กแฮนด์ทำประตู!

1342
01:19:26,219 --> 01:19:29,139
{\an8}เสมอแล้ว แต่แค่เสมอไม่ได้มีประโยชน์

1343
01:19:31,933 --> 01:19:34,185
จอห์นสัน ข้ามเส้นน้ำเงินสู่แดนฟินแลนด์

1344
01:19:34,186 --> 01:19:35,687
มาร์คล้มครับ

1345
01:19:36,980 --> 01:19:39,356
{\an8}ผมคิดว่าเรื่องที่หลายคนไม่รู้ก็คือ

1346
01:19:39,357 --> 01:19:42,027
แมตช์รัสเซียมันสูบพลังใจเราไปจนหมด

1347
01:19:42,569 --> 01:19:44,528
แบบว่าเรายังเหลือพลังอีกเท่าไรกัน

1348
01:19:44,529 --> 01:19:48,241
ถึงจุดหนึ่งมันจะหมดเกลี้ยง
ถ้ามันหมดเกลี้ยงแล้วจะเป็นไง

1349
01:19:50,660 --> 01:19:51,869
ลูกผ่านกลางสนาม

1350
01:19:51,870 --> 01:19:53,496
ซิลค์ยิง เซฟไว้ได้ครับ

1351
01:19:53,497 --> 01:19:54,538
ลูกยังไม่ตาย

1352
01:19:54,539 --> 01:19:56,875
กรรมการให้หยุดแย่งลูกและเขี่ยใหม่

1353
01:19:59,294 --> 01:20:00,669
ไม้ชไนเดอร์หลุดมือ

1354
01:20:00,670 --> 01:20:03,256
เขาจะโดนพักการเล่นเป็นเวลาสองนาที

1355
01:20:03,840 --> 01:20:06,676
ทีมอเมริกาต้องคุมสติเอาไว้

1356
01:20:08,136 --> 01:20:10,596
คีมาไลเน็นขยับเข้าพื้นที่บลูไลน์

1357
01:20:10,597 --> 01:20:12,224
ลูกแฉลบเข้า

1358
01:20:16,144 --> 01:20:18,229
คะแนน 2-1 แล้ว ฟินแลนด์

1359
01:20:18,230 --> 01:20:22,107
ฟินแลนด์ขึ้นนำ 2-1 ตอนท้ายพีเรียดที่สอง

1360
01:20:22,108 --> 01:20:23,985
เราเตรียมใจไว้ว่าต้องจบแย่สุดๆ แน่

1361
01:20:26,196 --> 01:20:28,572
{\an8}ถ้าพวกเขาแพ้เกมนั้น

1362
01:20:28,573 --> 01:20:32,701
{\an8}ชั่วชีวิตนี้ไม่ว่าพวกเขาไปไหน คนจะถามว่า

1363
01:20:32,702 --> 01:20:33,953
{\an8}"มันเกิดอะไรขึ้น"

1364
01:20:33,954 --> 01:20:37,249
{\an8}"คุณชนะโซเวียตได้ แต่แพ้ฟินแลนด์เนี่ยนะ"

1365
01:20:39,376 --> 01:20:42,044
พวกเราเดินไปเดินมาในห้องล็อกเกอร์

1366
01:20:42,045 --> 01:20:43,588
ผมนั่งไม่ติดเลย

1367
01:20:44,089 --> 01:20:46,048
{\an8}ผมหวดเข่าพวกหนุ่มๆ และบอกว่า

1368
01:20:46,049 --> 01:20:49,009
{\an8}"ไม่มีทางที่เราจะแพ้ให้กับไอ้พวกฟินแลนด์หรอก"

1369
01:20:49,010 --> 01:20:50,761
เขาโพล่งใส่หน้าเรา

1370
01:20:50,762 --> 01:20:53,013
{\an8}"ฉันจะไม่ให้พวกฟินแลนด์แย่งเหรียญทองไป

1371
01:20:53,014 --> 01:20:55,015
{\an8}พวกนายก็ห้ามให้มันแย่งไป"

1372
01:20:55,016 --> 01:20:57,977
ผมจำได้ว่าจากนั้นฟิล เวอโคตาก็ยืนขึ้นและพูดว่า

1373
01:20:57,978 --> 01:21:01,188
"แจ็คพูดถูก เราไม่มีทางจะแพ้ไอ้พวกนี้"

1374
01:21:01,189 --> 01:21:05,150
"ไม่มีทาง!" และเขาก็เริ่มปลุกใจ
แล้วทั้งทีมก็ลุกขึ้นมา

1375
01:21:05,151 --> 01:21:08,195
{\an8}เราอยู่ที่โถงนอกห้องล็อกเกอร์

1376
01:21:08,196 --> 01:21:10,698
และเฮอร์บี้ก็บอกว่า
"เกร็ก พวกเขาไม่ฟังฉันแล้ว

1377
01:21:10,699 --> 01:21:11,740
นายไปคุยที"

1378
01:21:11,741 --> 01:21:14,451
ผมเลยเข้าไป ผมพูดสองคำ พูดว่า "พวกนาย…"

1379
01:21:14,452 --> 01:21:17,746
และโอซีก็บอกว่า "แพตตี้ ไสหัวออกไปเลย"

1380
01:21:17,747 --> 01:21:19,999
"เราแม่งไม่มีทางจะแพ้เกมนี้หรอก"

1381
01:21:20,000 --> 01:21:23,836
ผมเลย "โอเค" ผมกลับมาที่โถง
เฮอร์บี้ถามว่า "เป็นไงบ้าง"

1382
01:21:23,837 --> 01:21:24,838
"ดี"

1383
01:21:29,968 --> 01:21:33,178
เหลืออีก 20 นาที พีเรียดสามเริ่มต้นแล้ว

1384
01:21:33,179 --> 01:21:35,973
อเมริกาตามหลังฟินแลนด์อยู่ 2-0

1385
01:21:35,974 --> 01:21:40,227
นี่คือ 20 นาทีสุดท้าย
ที่เราจะได้เล่นในฐานะทีมเดียวกัน

1386
01:21:40,228 --> 01:21:41,605
มาทำให้มันดีที่สุดเถอะ

1387
01:21:48,778 --> 01:21:52,990
ตลอดสองสัปดาห์นั้น
นั่นคือช่วงเวลาที่เราภูมิใจที่สุดในฐานะทีม

1388
01:21:52,991 --> 01:21:54,992
เราภูมิใจที่สุดกับพีเรียดที่สามนั่น

1389
01:21:54,993 --> 01:21:57,537
เรามีทุกอย่างเป็นเดิมพัน พวกเราเล่นกันสุดฝีมือ

1390
01:21:58,872 --> 01:22:00,582
ฟิลทำแต้มตีเสมอ

1391
01:22:02,167 --> 01:22:05,753
{\an8}ฟิล เวอโคตาทำแต้มตีเสมอครับ

1392
01:22:05,754 --> 01:22:08,672
{\an8}จู่ๆ เราก็ยกระดับการเล่น เรามีพลังขึ้นมา

1393
01:22:08,673 --> 01:22:11,967
ไอ้ความเหนื่อยล้าที่อาจจะมีก่อนเริ่มพีเรียดนี้

1394
01:22:11,968 --> 01:22:13,761
เปรี้ยง เราเหมือนได้ฉีดอะดรีนาลีน

1395
01:22:13,762 --> 01:22:15,346
แล้วร็อบบี้ก็ทำแต้มได้

1396
01:22:15,347 --> 01:22:16,847
เข้าไปแล้ว!

1397
01:22:16,848 --> 01:22:19,851
แมคคลานาฮาน อเมริกาขึ้นนำครับ!

1398
01:22:21,144 --> 01:22:24,772
อีริค สโตรเบลอยู่ซ้ายมือผม
จริงๆ ผมจะส่งให้อีริค

1399
01:22:24,773 --> 01:22:27,901
นายประตูเองก็เหมือนคาดเอาไว้ว่าผมต้องส่ง

1400
01:22:28,485 --> 01:22:31,571
เขาเลยแหย่ขาออกมา และผมก็ตบเข้าประตู

1401
01:22:35,325 --> 01:22:37,576
อเมริกา สาม ฟินแลนด์ สอง

1402
01:22:37,577 --> 01:22:40,162
เวอโคตาโดนเปลี่ยนตัว จอห์นสันเข้ามาแทน

1403
01:22:40,163 --> 01:22:44,041
คริสตอฟฟ์พยายามแย่งลูก
ลูกสไลด์มาข้างหน้า อเมริกาครองลูก

1404
01:22:44,042 --> 01:22:45,668
จอห์นสันสเกตเข้าไป ยิงครับ!

1405
01:22:45,669 --> 01:22:47,420
ได้ประตูแล้ว!

1406
01:22:52,884 --> 01:23:06,231
อเมริกา!

1407
01:23:08,441 --> 01:23:10,944
อเมริกานำอยู่ 4-2

1408
01:23:19,619 --> 01:23:24,624
ตอนที่ผมทำประตูที่สี่ได้
ผมคิดว่า "มันจะเป็นจริงแล้ว"

1409
01:23:25,625 --> 01:23:27,961
"เราทำสำเร็จ มันเป็นของเราแล้ว"

1410
01:23:28,461 --> 01:23:39,638
อเมริกา!

1411
01:23:39,639 --> 01:23:42,808
ห้าวินาทีก่อนได้เหรียญทอง
สี่วินาทีก่อนได้เหรียญทอง

1412
01:23:42,809 --> 01:23:45,812
- สาม สอง หนึ่ง
- ฝันอันเหลือเชื่อเป็นจริงแล้วครับ!

1413
01:23:46,646 --> 01:23:53,319
{\an8}(สหรัฐฯ 4 - ฟินแลนด์ 2)
(สิ้นสุดการแข่งขัน)

1414
01:24:00,869 --> 01:24:06,249
อเมริกา!

1415
01:24:07,876 --> 01:24:10,336
จิม เกร็กมองหาพ่อเขาบนอัฒจันทร์

1416
01:24:19,763 --> 01:24:23,265
มันเป็นการแสดงความเคารพต่อพ่อ เพื่อแม่ผม

1417
01:24:23,266 --> 01:24:27,020
เพื่อบอกว่าถึงแม่จะไม่อยู่แล้ว แต่แม่ก็อยู่ และ…

1418
01:24:28,021 --> 01:24:29,272
เราทำสำเร็จ

1419
01:24:31,483 --> 01:24:34,026
ทุกอย่างที่แม่ได้เสียสละ

1420
01:24:34,027 --> 01:24:37,489
ความแกร่งที่แม่เสียไป ผมรับต่อมา

1421
01:24:40,200 --> 01:24:41,576
พ่อบอกกับผม…

1422
01:24:53,254 --> 01:24:54,421
พ่อบอกผมว่า

1423
01:24:54,422 --> 01:24:56,633
"แม่แกจะต้องภูมิใจในตัวแกมาก"

1424
01:25:08,645 --> 01:25:10,938
หลังเราชนะ เฮิร์บไม่ได้ลงมาบนแผ่นน้ำแข็งเลย

1425
01:25:10,939 --> 01:25:12,232
เขาเข้าไปในห้องล็อกเกอร์

1426
01:25:13,191 --> 01:25:16,402
ไม่มีใครรู้ว่าตอนเขากลับเข้าไป เขาคิดอะไรอยู่

1427
01:25:17,403 --> 01:25:19,780
แต่เพราะเรื่องเมื่อปี 1960

1428
01:25:19,781 --> 01:25:24,327
ผมว่าเขาคงภูมิใจมาก
ที่ได้รู้ว่าทีมของเราทำสำเร็จแล้ว

1429
01:25:26,204 --> 01:25:30,458
นั่นคือเหรียญทองที่เขาไม่ได้รับเมื่อปี 1960

1430
01:25:31,084 --> 01:25:33,628
นี่คือการเดินทางนาน 20 ปีของเขา

1431
01:25:39,968 --> 01:25:41,261
สุดยอดเลย แรมซีย์

1432
01:25:43,263 --> 01:25:46,266
ทีมอเมริกาคว้าเหรียญทอง

1433
01:25:46,975 --> 01:25:49,018
สาม สอง หนึ่ง!

1434
01:26:00,530 --> 01:26:03,407
ผมรายงานข่าวกีฬาทางโทรทัศน์มาตั้งแต่ปี 1948

1435
01:26:03,408 --> 01:26:05,659
แต่ไม่เคยเจอช่วงเวลาที่สุดยอดขนาดนี้

1436
01:26:05,660 --> 01:26:09,246
ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่ง

1437
01:26:09,247 --> 01:26:12,417
{\an8}ความทรงจำที่ดีที่สุดของผมเกิดขึ้นหลังจากนั้น

1438
01:26:13,084 --> 01:26:15,127
ผมอยู่ในห้องล็อกเกอร์

1439
01:26:15,128 --> 01:26:18,463
วอลเตอร์ มอนเดลก็อยู่
พวกเขาโทรหาจิมมี่ คาร์เตอร์

1440
01:26:18,464 --> 01:26:20,175
สวัสดี ท่านประธานาธิบดี

1441
01:26:21,134 --> 01:26:23,051
บอกทีมคุณด้วยว่าผมรักพวกเขามาก

1442
01:26:23,052 --> 01:26:26,180
เราจะรอพวกคุณพรุ่งนี้ที่ทำเนียบขาว
เราภูมิใจในตัวคุณ

1443
01:26:26,181 --> 01:26:28,432
- ขอบคุณครับ เดี๋ยวเราไป
- ขอให้โชคดีนะ

1444
01:26:28,433 --> 01:26:30,267
- โอเค ขอให้โชคดี
- ไปฉลองเถอะ

1445
01:26:30,268 --> 01:26:31,603
ไม่ล่ะครับ

1446
01:26:33,438 --> 01:26:35,023
เราปาร์ตี้กันหนักมาก

1447
01:26:35,607 --> 01:26:36,900
สนุกกันสุดๆ

1448
01:26:41,362 --> 01:26:42,530
นี่ โอซี

1449
01:26:43,531 --> 01:26:45,199
ขอถามหน่อยว่ามันรู้สึกยังไง

1450
01:26:45,200 --> 01:26:47,743
ที่เป็นคนชาร์ลส์ทาวน์คนเดียว
ที่เคยได้เหรียญทอง

1451
01:26:47,744 --> 01:26:51,747
อ้อ มัน… มันอยู่ใต้เงาของบังเกอร์ฮิลล์ รู้ไหม

1452
01:26:51,748 --> 01:26:55,418
ฉะนั้นคนอเมริกันชนะที่บังเกอร์ฮิลล์
คนอเมริกันชนะที่เลค พลาซิด

1453
01:27:00,089 --> 01:27:02,467
อเมริกาไม่ได้ชนะที่บังเกอร์ฮิลล์ครับ

1454
01:27:03,927 --> 01:27:05,220
เรื่องนั้นไม่อยากฟังครับ

1455
01:27:07,430 --> 01:27:10,182
{\an8}โอ๊ยให้ตาย ผมว่าผมดื่มเบียร์คิรินเยอะไปแหงๆ

1456
01:27:10,183 --> 01:27:13,937
พอมีคำคมแบบบรูกส์
ที่เหมาะจะใช้นิยามช่วงเวลานี้ไหม

1457
01:27:14,729 --> 01:27:17,273
ทำได้เราก็ซวย ทำไม่ได้เราก็ซวยครับ

1458
01:27:18,024 --> 01:27:23,363
และ เอ่อ หลอกผมครั้งหนึ่ง ผมผิดเอง
หลอกผมสองครั้ง คุณมันชั่ว

1459
01:27:27,784 --> 01:27:30,953
{\an8}นั่นผมเพิ่งดื่มเบียร์หลังจบเกมไปสามขวด

1460
01:27:30,954 --> 01:27:32,789
และผมก็กลายเป็น…

1461
01:27:33,998 --> 01:27:36,167
ไอ้ปากมากคนดีคนเดิม

1462
01:27:36,876 --> 01:27:38,543
อย่างที่บอกนั่นแหละ

1463
01:27:38,544 --> 01:27:42,298
เราออกไปเล่นอย่างกับลิงกระเด้าลูกสองพีเรียด

1464
01:27:47,178 --> 01:27:50,056
ผมไม่มีคำไหนที่ดีกว่านี้ ขอจบเพียงเท่านี้ครับ

1465
01:27:53,810 --> 01:27:55,520
เยี่ยมเลยนี่หว่า

1466
01:27:56,104 --> 01:27:58,690
- เด็ดมาก ฮาร์ริงตัน เมาแอ๋เลย
- นี่มัน…

1467
01:28:00,024 --> 01:28:01,066
บ้าบอมาก

1468
01:28:01,067 --> 01:28:03,402
{\an8}อย่างที่บอก เรามารวมตัวกันเมื่อหกเดือนก่อน

1469
01:28:03,403 --> 01:28:05,654
{\an8}จากทั่วทุกที่ในอเมริกา

1470
01:28:05,655 --> 01:28:08,115
ภูมิหลังต่างกัน เชื้อชาติศาสนาต่างกัน

1471
01:28:08,116 --> 01:28:11,118
อะไรแบบนั้น แล้วเราก็กลายเป็นหนึ่งเดียว

1472
01:28:11,119 --> 01:28:14,246
ตอนนี้เรื่องที่เศร้าที่สุด
คือเราจะต้องแยกย้ายกันไป

1473
01:28:14,247 --> 01:28:18,500
ผมจะได้เจอกับจอห์น ฮาร์ริงตัน
หรือเดวิด คริสเตียนอีกไหมก็ไม่รู้

1474
01:28:18,501 --> 01:28:21,503
และสำหรับผม มันคงจะรู้สึกผิดหวังน่าดู

1475
01:28:21,504 --> 01:28:23,172
และคงจะโล่งอกด้วย

1476
01:28:27,260 --> 01:28:28,261
โทษที

1477
01:28:30,471 --> 01:28:33,557
{\an8}ผมว่านะ ไม่มีเราคนไหนคิดเลย

1478
01:28:33,558 --> 01:28:37,769
ว่าเราจะผูกพันกันมาชั่วชีวิต แบบที่เราเป็นอยู่นี่

1479
01:28:37,770 --> 01:28:40,439
เราทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทาง

1480
01:28:40,440 --> 01:28:41,441
และ…

1481
01:28:42,567 --> 01:28:44,777
แต่เราก็กลับมาเพราะเรื่องนี้

1482
01:28:47,530 --> 01:28:49,115
และมันก็สุดยอดจริงๆ

1483
01:29:03,755 --> 01:29:07,299
รู้สึกเหมือนกับคืนนี้จะมีแข่งเลยแฮะ

1484
01:29:07,300 --> 01:29:11,636
ไม่เหมือนเวลามันผ่านไปแล้ว 45 ปีเลย

1485
01:29:11,637 --> 01:29:15,140
ผม… ยังพอจะจำได้

1486
01:29:15,141 --> 01:29:19,269
ผมไม่อยากทำให้คนอื่นๆ ในห้องนี้ต้องผิดหวัง

1487
01:29:19,270 --> 01:29:21,063
ไม่ว่าจะในรูปแบบไหนก็ตาม

1488
01:29:21,064 --> 01:29:23,690
ผมคิดว่าเวลามันทำให้เราเป็นหนึ่ง

1489
01:29:23,691 --> 01:29:24,649
- และ…
- ใช่

1490
01:29:24,650 --> 01:29:28,403
ทั้งซ้อมสเกตทั้งคืนที่นอร์เวย์
ไอ้ที่เขาขู่จะคัดเราออก

1491
01:29:28,404 --> 01:29:32,200
และคนอื่นๆ ก็ช่วยกันปกป้องคนที่จะถูกคัดออก

1492
01:29:33,409 --> 01:29:37,788
วิธีการโค้ชของเฮอร์บี้
ทำให้เราเป็นหนึ่งเดียวกันเร็วขึ้น

1493
01:29:37,789 --> 01:29:39,247
- ใช่
- แผนให้เราต่อต้านเขา

1494
01:29:39,248 --> 01:29:40,708
- ใช่
- ใช่ ใช่เลย

1495
01:29:41,292 --> 01:29:43,795
นี่นานแค่ไหนแล้วครับที่เฮิร์บเสีย

1496
01:29:44,462 --> 01:29:46,171
- สัก… 20 กว่าปีไหม
- ใช่

1497
01:29:46,172 --> 01:29:48,256
- ยี่สิบสองปี
- ยี่สิบสองปี

1498
01:29:48,257 --> 01:29:50,509
เราอยากให้มันมีสักครั้ง

1499
01:29:50,510 --> 01:29:55,348
ที่เขาจะเลิกทำตัวเข้ม
และคุยกับเราเหมือนที่เราคุยกันอยู่นี่

1500
01:29:56,724 --> 01:29:59,726
ฉันเจอไอ้นี่เมื่อสองสามเดือนก่อน

1501
01:29:59,727 --> 01:30:01,436
ฉันไม่รู้ว่ายังเก็บไว้

1502
01:30:01,437 --> 01:30:03,438
แถมยังอยู่ในซองดั้งเดิม

1503
01:30:03,439 --> 01:30:04,356
ที่เฮิร์บส่งมา

1504
01:30:04,357 --> 01:30:06,900
ฉันเดาว่าทุกคนก็คงจะได้รับเหมือนกัน

1505
01:30:06,901 --> 01:30:11,696
ส่งมาเดือนมิถุนายน ปี 1980
ก็คือสองสามเดือนให้หลัง

1506
01:30:11,697 --> 01:30:12,989
"ในจดหมายอีกฉบับ

1507
01:30:12,990 --> 01:30:15,659
นายจะได้ภาพถ่ายทีมเคลือบพลาสติก

1508
01:30:15,660 --> 01:30:17,328
จากฉันและเกร็ก

1509
01:30:17,829 --> 01:30:21,123
มันเป็นเครื่องสะท้อนถึงความนับถือที่เรามีต่อนาย

1510
01:30:21,124 --> 01:30:23,000
ในฐานะนักกีฬาและคนคนหนึ่ง

1511
01:30:23,584 --> 01:30:28,672
โดยส่วนตัวแล้ว นอกจากนี่จะเป็น
ปีที่ฉันสนุกที่สุดในฐานะโค้ช

1512
01:30:28,673 --> 01:30:30,341
มันยังเป็นปีที่ยากที่สุด

1513
01:30:30,925 --> 01:30:34,803
มันยากเพราะฉันต้องตัดสินใจ
ในเรื่องยากๆ หลายอย่าง

1514
01:30:34,804 --> 01:30:37,597
เกี่ยวกับรายชื่อสมาชิกทีมชุดสุดท้าย

1515
01:30:37,598 --> 01:30:41,977
เพราะเรื่องนั้น และเพราะว่าฉัน
อยากจะเป็นกลางให้มากที่สุด

1516
01:30:41,978 --> 01:30:45,397
ฉันเลยต้องเว้นระยะห่าง ไม่ยอมใกล้ชิดกับนาย

1517
01:30:45,398 --> 01:30:47,817
ปีนี้มันท้าทายสำหรับเราทุกๆ คน

1518
01:30:48,401 --> 01:30:55,073
ท้าทายที่ต้องอยู่และร่วมมือกันเป็นทีม
เล่นเกมเชิงบวกในแบบที่สร้างสรรค์

1519
01:30:55,074 --> 01:30:56,908
และใช้ฝันของเราให้คุ้มค่าที่สุด

1520
01:30:56,909 --> 01:30:59,744
นายเผชิญความท้าทายนั้นและพิชิตมันได้

1521
01:30:59,745 --> 01:31:04,374
หากจะมีทีมไหนที่ฉันอยากเป็น
น้ำหนึ่งอันเดียวด้วยในระดับส่วนตัว

1522
01:31:04,375 --> 01:31:05,750
มันก็คือทีมนี้

1523
01:31:05,751 --> 01:31:07,837
หวังว่าวันนั้นจะมาถึง"

1524
01:31:09,213 --> 01:31:10,298
ว้าว

1525
01:31:11,215 --> 01:31:16,303
ผมว่าเรื่องที่เขาเสียใจที่สุด
หลังจากที่เราบรรลุหน้าที่แล้ว

1526
01:31:16,304 --> 01:31:19,139
คือการที่เขาไม่ได้สนิทกับผู้เล่นบางคน

1527
01:31:19,140 --> 01:31:23,310
และเรื่องนั้นมันคงกัดกินใจเขาจนกระทั่งเขาตาย

1528
01:31:23,311 --> 01:31:25,562
และเขาก็ลืมให้อภัยตัวเอง

1529
01:31:25,563 --> 01:31:28,940
ผมนับถือเขาสุดใจเลยนะ กับสิ่งที่เขามอบให้

1530
01:31:28,941 --> 01:31:30,192
สิ่งที่เขาทำเพื่อผม

1531
01:31:30,193 --> 01:31:33,196
แต่ผมก็อยากรู้จักเขาในฐานะคนคนหนึ่งด้วย

1532
01:31:33,988 --> 01:31:38,992
{\an8}ผมว่าพ่อคงทุกข์มากที่ต้องห้ามใจไม่ไปคลุกคลี

1533
01:31:38,993 --> 01:31:41,495
{\an8}ไม่หัวเราะ ไม่เล่นหัว

1534
01:31:41,496 --> 01:31:45,124
เขาจำเป็นต้องห่างเหินสุดๆ

1535
01:31:49,837 --> 01:32:13,194
อเมริกา!

1536
01:32:29,919 --> 01:32:34,881
เหตุการณ์สำคัญทางกีฬาที่ยังคงติดตรึงในใจเรา

1537
01:32:34,882 --> 01:32:37,342
{\an8}มันเป็นมากกว่าเรื่องกีฬา

1538
01:32:37,343 --> 01:32:39,554
และเลค พลาซิดก็เป็นแบบนั้น

1539
01:32:40,221 --> 01:32:43,306
มันเป็นช่วงเวลาแห่งความเป็นมนุษย์
ไม่ใช่เพียงเรื่องนักกีฬา

1540
01:32:43,307 --> 01:32:46,643
อเมริกา!

1541
01:32:46,644 --> 01:32:48,603
ตลอดสองสัปดาห์นั้น

1542
01:32:48,604 --> 01:32:52,316
คนเพิ่งจะเริ่มเข้าใจเรื่องราวของพวกเรา

1543
01:32:52,984 --> 01:32:55,569
เราอาจมาจากหลายๆ ที่ในประเทศ

1544
01:32:55,570 --> 01:32:58,154
ต่างทั้งความคิด วัฒนธรรม สิ่งต่างๆ

1545
01:32:58,155 --> 01:33:01,408
แต่เรื่องหนึ่งที่เรามีคือเราเป็นอเมริกัน

1546
01:33:01,409 --> 01:33:04,578
และเมื่อเราเป็นหนึ่งเดียว เมื่อเราช่วยเหลือกัน

1547
01:33:04,579 --> 01:33:06,330
เราทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้

1548
01:33:07,790 --> 01:33:12,377
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวผมในเวลานั้น และผม…

1549
01:33:12,378 --> 01:33:15,714
มันเป็นครั้งที่ผมเกือบเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่มากที่สุด

1550
01:33:15,715 --> 01:33:19,093
ผมพูดอะไรออกอากาศไม่ได้เลย
เพราะมันจุกอกไปหมด

1551
01:33:31,606 --> 01:33:34,567
อารมณ์มันถาโถมมาเรื่อยๆ เลย

1552
01:33:35,192 --> 01:33:38,446
มันพิเศษมากที่ได้มีวินาทีนั้น
ร่วมกับทุกคนบนอัฒจันทร์

1553
01:33:41,282 --> 01:33:43,033
{\an8}ผมเห็นลุงโทนี่…

1554
01:33:43,034 --> 01:33:44,785
{\an8}เพราะถ้าคุณเห็น ผมชูกำปั้น

1555
01:33:45,369 --> 01:33:47,746
นั่นลุงของผมที่ขับรถมาดูการแข่งวันนั้น

1556
01:33:47,747 --> 01:33:49,582
คนที่ให้ผมยืมเงิน

1557
01:33:50,124 --> 01:33:54,086
แกขับมากับน้องชายและญาติผม
แล้วก็แอบเข้ามาในอาคาร

1558
01:33:59,550 --> 01:34:00,885
มัน…

1559
01:34:01,510 --> 01:34:06,932
{\an8}มันเป็นความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุด
ที่คนคนหนึ่งจะมีได้ ครับ

1560
01:34:07,683 --> 01:34:11,604
สิ่งที่เราทำสำเร็จ มันยิ่งกว่าเป็นไปไม่ได้

1561
01:34:14,023 --> 01:34:17,692
เราจะคิดถึงทุกๆ คนที่ช่วยเรามาตลอดทาง

1562
01:34:17,693 --> 01:34:20,488
แม่ผม น้องสาว น้องชาย

1563
01:34:21,572 --> 01:34:22,865
พ่อผม

1564
01:34:28,913 --> 01:34:30,331
ให้ตาย…

1565
01:34:33,250 --> 01:34:36,587
เป็นกฎของผมเลยที่ทุกครั้งหลังจบเพลงชาติ…

1566
01:34:38,506 --> 01:34:39,799
ต้องขอบคุณพ่อ

1567
01:34:41,425 --> 01:34:42,760
ตลอดเส้นทางอาชีพ…

1568
01:34:44,970 --> 01:34:46,472
จนไปเล่นเอ็นเอชแอล

1569
01:34:49,225 --> 01:34:52,687
{\an8}มันคงเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่มีพ่อกับครอบครัวเรา

1570
01:34:56,399 --> 01:35:03,363
โอ้ เอื้อนเอ่ยว่าธงดาราพร่างพรายนั้น

1571
01:35:03,364 --> 01:35:07,826
ยังโบกสะบัด

1572
01:35:07,827 --> 01:35:14,708
เหนือดินแดนแห่งอิสรภาพ

1573
01:35:14,709 --> 01:35:21,716
และมาตุภูมิของผู้กล้า

1574
01:35:24,927 --> 01:35:28,555
หัวใจสำคัญของเรื่องนี้ก็คือ
นี่คือความสำเร็จในนามของทีม

1575
01:35:28,556 --> 01:35:30,099
ไม่ใช่ปัจเจกบุคคล

1576
01:35:30,599 --> 01:35:33,769
นี่คือสิ่งที่ผมพยายามจะสร้าง ซึ่งก็คือทีม

1577
01:35:34,270 --> 01:35:40,359
อเมริกา!

1578
01:35:49,243 --> 01:35:50,453
พวกเรารักกัน

1579
01:35:51,203 --> 01:35:53,581
เราเป็นครอบครัว ยังเป็นอยู่

1580
01:35:54,749 --> 01:36:01,671
เด็กกลุ่มนี้จู่ๆ ก็มารวมตัวกันได้
และสร้างความพลิกล็อกที่เป็นไปไม่ได้ในโลกกีฬา

1581
01:36:01,672 --> 01:36:05,508
มันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษที่สุด
ที่ผมเคยเจอในโลกกีฬาเลย

1582
01:36:05,509 --> 01:36:07,845
คนถามว่า "อะไรจะเจ๋งไปกว่านี้"

1583
01:36:08,429 --> 01:36:10,848
ผมตอบเลยว่า "ไม่มีแล้ว"

1584
01:36:20,900 --> 01:36:35,206
อเมริกา!

1585
01:36:41,253 --> 01:36:46,674
อะไรก็ไม่เหมือนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ตอนที่ได้อยู่กับเพื่อนอีก 19 คน

1586
01:36:46,675 --> 01:36:48,594
และสร้างผลงานแบบที่เราสร้างไว้

1587
01:36:49,637 --> 01:36:52,890
และทุกวันนี้มันก็ยังทำให้ผมขนลุกซู่

1588
01:37:00,439 --> 01:37:01,898
ทีมอเมริกา!

1589
01:37:01,899 --> 01:37:03,191
เย่!

1590
01:37:03,192 --> 01:37:04,527
ขอบคุณมาก

1591
01:37:08,405 --> 01:37:09,657
เราเคยเป็นไอ้เด็กข้างบ้าน

1592
01:37:10,533 --> 01:37:14,662
เป็นเด็กที่คุณเห็นอยู่ข้างถนน
เล่นสตรีตฮอกกี้ไม่ก็สติกบอล

1593
01:37:15,746 --> 01:37:18,040
ผมว่าคนเข้าถึงเราเพราะสิ่งที่เราเคยเป็น

1594
01:37:20,793 --> 01:37:22,210
คุณทำให้เราภูมิใจมาก

1595
01:37:22,211 --> 01:37:24,213
- ขอบคุณครับ
- ขอบคุณ

1596
01:37:25,840 --> 01:37:29,968
เวลามีคนเดินเข้ามาหาคุณ
และพวกเขาพบว่าคุณอยู่ในทีมนั้น

1597
01:37:29,969 --> 01:37:32,263
จากนั้นก็เริ่มร้องไห้…

1598
01:37:32,763 --> 01:37:36,516
ปฏิกิริยาที่ผมได้รับ จดหมายที่ได้ 45 ปีให้หลัง

1599
01:37:36,517 --> 01:37:39,854
สำหรับผมนั่นคือส่วนที่ยอดที่สุดในเรื่องนี้เลย

1600
01:37:41,438 --> 01:37:45,483
ฉันไม่เคยเจอสนามแบบนั้น
ที่มีบรรยากาศแบบนั้นอีกเลย ไม่เคย

1601
01:37:45,484 --> 01:37:48,112
- แค่ฉันนึกถึง ฉันก็ขนลุก
- ครับ

1602
01:37:49,238 --> 01:37:51,782
ประเทศของเราเพิ่งจะเจอมาหนัก

1603
01:37:53,033 --> 01:37:55,368
แล้วจู่ๆ ก็มีเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่ง

1604
01:37:55,369 --> 01:37:58,080
พาความสุขมาสู่ประเทศ
ในเวลาที่เราต้องการบางอย่าง

1605
01:37:58,914 --> 01:38:02,459
คนต้องการบางอย่างให้รู้สึกดีด้วย
และมันบังเอิญว่าเป็นเรา

1606
01:38:03,711 --> 01:38:05,462
ตอนนี้ประเทศนี้ก็ต้องการแบบนั้น

1607
01:38:23,397 --> 01:38:27,234
(ด้วยความระลึกถึง)

1608
01:38:27,735 --> 01:38:30,862
(มาร์ค เวลส์)
(1957-2024)

1609
01:38:30,863 --> 01:38:34,282
(มาร์ค พาเวลิช)
(1958-2021)

1610
01:38:34,283 --> 01:38:37,410
(บ็อบ ซูเตอร์)
(1957-2014)

1611
01:38:37,411 --> 01:38:40,956
(เฮิร์บ บรูกส์)
(1937-2003)

1612
01:40:08,127 --> 01:40:11,046
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์