Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ola.
É un pracer.
Non te ilusiones.
Son máis simpática por correo.
Pois...
Por fin me convidaches a saír.
Son máis de cardio que de pesas.
Non adoito levantar tanto peso. Era convidarte ou herniarme.
Por que viñeches de Londres a Nova Jersey?
Por traballo.
Son avogado en Air Cruz.
- Adoro Air Cruz. Grazas. - Grazas.
Puntual e bos petiscos.
Saúde.
Moi bos anuncios.
"Non só presido Air Cruz, tamén son piloto."
Eu odio facelos.
Facíaos meu pai, pero retirouse e tócame a min.
É o peor do cargo.
Falo xenial.
A miña exmuller vaise poñer moi celosa cando saiba que saín coa de Air Cruz.
Isto é unha cea de traballo.
A ver...
Díxome un paxariño que estás solteira.
E eu tamén, legalmente.
Seis meses perfectos.
Vaia...
- Vin para falarmos de negocios. - Si, perdoa.
Da miña exmuller non quero nin falar.
Vale.
Stacey.
Pero non é un posto inferior?
Non sei, practicar dereito internacional a nivel global é gratificante,
pero hoxe en Air Cruz dirimín unha disputa entre un viaxeiro e un can de asistencia.
Ti agochas algo. Grazas.
Dime por que marchaches.
- Dimitiches ou botáronte? - Non.
Cóntamo, son unha tumba.
O meu exmozo pegoume a sarna e non llo contei a ninguén.
Moi ben.
Air Cruz vaise expandir ó Dallas-Fort Worth.
- É un paso enorme. - Dallas.
Quero que a sala de espera sexa coma unha catedral para...
Larry.
Desculpa.
Stacey é de Dallas.
Coñecémonos alí.
Estás chorando?
Non choro.
- Larry. - Perdoa.
Será mellor pedir algo de comer.
Xa comín unha barra de proteínas.
Sabes por que veño aquí? Por estes galopíns.
Son boísimos. Case nin se nota o tequila.
Pero fixo que está aí. Pedimos auga?
Contra! É a miña canción favorita.
Deus! Encántame.
É moi boa.
Temos que bailar.
- De ningunha maneira. - Temos que bailar.
Non. É un restaurante, aquí non se baila.
Queres quedar sentado, pillabán?
Desculpen. Tanya, por favor, suplícocho.
- Non. - Deus!
Que hostias...?
Senta ou o meu mozo párteche a cara.
- Tanya. Perdoen. - Átaa curta.
Ninguén lle vai partir a cara.
Pídolles perdón. Convídoos á sobremesa.
Merda.
Entón, deixamos de deitarnos xuntos.
Ela pensaba que era culpa súa, pero...
sinceramente...
era miña.
E agora mastúrbome pensando nela.
Fago pallas á saúde da miña exmuller. Así de fodido estou.
Velaí o meu pé.
Por favor.
Paseino moi ben.
Boas noites, Tanya.
Na primeira cita non?
Es un cabaleiro.
Pois...
ata a próxima.
- Boas noites. - Boas noites.
Mira que es apoucado.
Mamá, xa cheguei.
Jackie, quérome desculpar outra vez.
Síntoo moito.
Deberías chamar...
a Stacey.
Pode estar pensando en ti.
E masturbándose?
Adeus, Larry.
Desculpa.
Ola, Frederick. Aquí tes.
Acabeino esta noite. Dállo ó señor Vance cando chegue.
Que rápido. Tes máis tempo se queres.
O señor Vance anoxarase se ten erros.
Non ten erros.
- Todo ben, Clair? - Non.
Fóra atereces, no tren hai mil graos
e súo pola roupa interior térmica.
E, ó saír, a suor conxélaseme.
E agora teño unha erupción detrás dos xeonllos.
Vaia.
Que fixeches esta noite?
- Nada. - Algo fixeches. Que foi?
Cousas persoais.
Dime unha.
Perdón, debe ser unha diferenza cultural.
Falar de temas persoais cunha compañeira
para min é inadecuado ou groseiro.
Con: "Todo ben, Clair?",
non che pregunto se estás ben, só te saúdo.
Pois, para min, se me fas unha pregunta, contesto.
Iso é unha conversa.
Xa.
- Por exemplo, onte, cando... - Bos días.
Cando me dixeches que o teu colon irritable era "intenso",
iso é algo da túa vida persoal. Enténdelo?
- E que queres que diga? - Só "todo ben".
Eu digo "todo ben", ti tamén e seguimos.
- Pero non estou ben. - Ninguén o está. Só o dicimos.
- Bo día, señora Cruz. - Bo día.
- Bo día.
- Bo día, señora Cruz. - Bo día.
- Ola. Que tal onte á noite? - Un pesadelo.
- Como sabe que estou solteira? - Quen non o sabe?
- Vale. - Síntocho. Fíxoche as beiras?
- E chorou. - Vou berrar.
Anóxame moito
que a xente non saiba separar o traballo da vida privada.
Ti es a excepción, vives para o traballo.
Oe.
Non me fai falta ninguén, estou centrada no traballo.
Si, señora.
- Por Deus. - A ver.
Non che debo preguntar isto, pero como dás andado?
Non mo debes preguntar. Pasa.
- Non, ti. - É a túa empresa. Vale.
Non deberías estar na casa? Ou nun hospital, parindo.
Irei ó hospital cando veña o bebé e volverei traballar ó outro día.
Será broma. Temos baixa de maternidade. Preocúpasme.
- Oe, Marcus. - Dime.
Leva isto a Xurídica.
- Vou, señora Bloom. - Grazas.
"Vou, señora Bloom"?
Lista para a declaración?
- Nerviosa. - Non. Non é nada.
Se a maior aeroliña do mundo non está demandando a alguén,
non se lles levanta.
- Sydney. - Que?
Cala, a porta está aberta.
- É certo. - A hostia.
Ti tranquila, Vance pápaos vivos.
- Si, non? - Si. Eu pagaba por velo.
Peter Vance vai papar eses monas de almorzo.
Gunderson. Son Peter Vance.
Que é esa merda de cambiar a declaración?
Peter, síntoo.
- Vai á merda. - Peter...
Escoita, cabrón,
se o teu presidente non ten outro oco, tamén lle vou declarar o cu.
Non... Peter.
Vaia se podo.
Mira o correo, aparvado.
Sabes que?
Podo... Segues aí?
Que pasa?
Non sei se era con xato ou chourizo, pero...
- Todo ben, Clair? - Pois non.
O señor Vance atragoouse co burrito do almorzo.
Por Deus. Pódense almorzar burritos?
- Síntoo. Está ben? - Ten un tubo na gorxa.
Vai demandar a furgoneta por un anaco de salchicha excesivo.
É ese? Es Blanchflower?
Si, son.
Pois se cae o xeneral, que entre o coronel.
Vance di que es a hostia, vas ti á vista de Falcon.
- Vai ó despacho da señora Cruz. - Si.
- Por que me mirades así? - Coñeces a señora Cruz?
Non, Rachael, non tiven o pracer.
Pracer?
Gústache sentirte parvo e ter medo?
É dura. Non farfalles.
Nin quedes calado. Fala na medida xusta.
E non lle eloxies os zapatos. O peor tramo en ascensor da miña vida.
Gústalle o cheiro a lavanda, mira de cheirar así.
Non respires, odia ese son.
E, se o tes que facer,
que sexa un folgo rápido pola beira da boca, así.
- Pase. Estao esperando. - Grazas.
Boa sorte.
A hostia.
É vostede...
impresionante.
É que...
brilla.
Contra.
É o avogado novo?
Si. Perdón. Daniel Blanchflower.
Bonitos zapatos.
Merda.
Sydney.
Dime.
- É este tipo? - Si. É...
Bl... Xa me esqueceu.
- Blanchflower. - Blank...
- Blanchflower. - Iso dixen.
Podemos atrasar isto?
Non. Parecería que agochamos algo.
Señora Cruz, asegúrolle que son moi capaz
e alégrame poder axudarlle no que necesite.
Sexa calzado ou temas legais.
Seguro que me necesitará máis para temas legais.
- Pase bo día. - Grazas.
Bos días. Daniel.
- Vanessa. Encantada. - Encantado.
Vale, comezamos.
Señora Cruz, hai catro meses, o 25 de xullo,
Falcon Airlines tiña un acordo verbal co aeroporto Dallas-Fort Worth
para adquirir dez portas.
- Sabíao? - Si.
Pero o 26 de xullo, o día seguinte,
vostede foi a Dallas no seu avión privado, o Cruz One,
para reunirse con Charles Johnson, presidente da xunta dese aeroporto.
Despois de pasaren a tardiña xuntos,
o señor Johnson cambiou de idea
e decidiu darlle a vostede as portas que lle dera a Falcon Airlines.
- É correcto? - Si.
Pódenos contar que pasou ese día entre o señor Johnson e vostede?
- Ceamos xuntos. - Foron a algures despois?
Ó seu hotel?
- Á casa del? - Non.
Ó caixeiro?
Sabe que o señor Johnson,
días despois, comprou un barco?
A ver, suborneino ou deiteime con el?
Díganolo vostede. Para iso viñemos.
Teño que consultalo.
As pausas están marcadas.
- Que carallo fai? - Que quere que faga?
Vance rexeitaría cada palabra que sae desa boca repulsiva.
- Proteste. - Non vou facer tal.
- Fágao. - Non.
- Fágao. - Señora Cruz.
- Fágao ou despídoo. - Pois despídame.
Sei que non lle causei moi boa primeira impresión,
pero si que brilla e eses zapatos son impresionantes.
Xa fixen isto máis veces.
Pois...
demóstreme algo, hostia.
E por último, señora Cruz,
despois da noite co señor Johnson,
quedaron para almorzar ó outro día. É correcto?
Tomamos un café, non almorzamos.
Ben.
Un café.
Grazas por todo, Jackie.
Xa acabei.
Facemos unha pausa agora?
Non, só teño unha ou dúas preguntas. Non tardaremos.
Ben...
para que conste,
vostede é William Butten, presidente de Falcon Airlines.
- Si, pero pódeme chamar Bill. - Marabilloso.
Verá, Bill,
parece que sabe moito do tempo que a señora Cruz pasou co señor Johnson.
Parece que si.
Sabe cando foron cear.
Sabe a onde foron cear.
Sabe o que comeron?
Ela, solombo e el, robaliza chilena.
Exacto.
A min paréceme que a pregunta é moi sinxela.
Como sabe todo iso?
A...
información deuma unha...
persoa interesante... interesada
que tivo coñecemento dos...
feitos.
Perdón, non o entendín. Vanessa, pódemo ler?
- Non, non fai falta. - Si. Pediumo. É o meu traballo.
"Eh, a información deuma
unha persoa interesante,
interesada que tivo coñecemento dos...
feitos."
- Iso dixo. - Grazas, Vanessa.
Por curiosidade,
quen era a parte interesada?
Paul algo. Non me acordo.
- Paul Huntingford. - Si.
- O secretario do señor Johnson. - Si.
- Pagoulle ou deitouse con el? - Deixámolo aquí. Perdón.
- As pausas están marcadas. - Xa os chamaremos.
Xa.
- Grazas, Vanessa. - Grazas. Así se fai.
- Heather. - Si, señora Cruz.
Dille ó señor Blanchflower que veña, por favor.
Agora mesmo.
E xa podes marchar.
Moi ben. Boas noites.
Grazas.
Señora Cruz.
Cerre, por favor.
Sente.
Non me gusta nada facer isto,
pero...
Síntoo.
- A frase ten máis palabras? - Non.
Non me gusta desculparme. Por favor, acépteas.
- Claro. - Hoxe fíxoo xenial.
Estaba familiarizado co caso.
Lérao todo por se se daba a casualidade
de que o seu xefe se atragoase a mañá da declaración?
Non sabe a cantidade de avogados de nivel alto
que se atragoan con salchichas. É asombrosa.
En fin...
Dá gusto ver que alguén se preocupa.
É raro.
Para a maioría, o traballo é algo que aturar ata a fin de semana.
Pero, para min,
é a mellor parte.
Enténdoo.
Pois grazas...
por ser un de nós.
De nada.
- Síntoo moito. - Que hostias, tío?
- Non é intencionado. - Sae do meu puto despacho.
Si, claro. Deus, síntoo moito. Gustaríame explicarllo.
Penso que é por varios estímulos... Tanto ten.
Por que segue?
Non o sei, oxalá marchase. Pero xa marcho eu. Síntoo moito.
Merda.
Hostia puta!
Todo ben, Daniel?
Estarei no meu despacho coa porta pechada.
Quizais semanas.
Estás ben? Que pasa?
Sentiraste mellor se o contas.
É cousa miña, Clair.
Cousa miña.
A señora Cruz quérete ver no seu despacho.
Por que non empezaches por aí?
Aínda non me magoaras.
- Queríame ver? - Non.
- Vale. - Falaba comigo.
Pase, por favor. E peche a porta.
Como Peter está no hospital,
quero que se faga cargo do Departamento Xurídico.
Quero dicir, se está...
disposto.
Desde logo.
Non creo que sexa...
moi duro.
Vale, grazas. Peche a porta ó saír.
Non, quede. Sydney, xa acabamos despois.
Si?
Quero falar co señor Blanchflower.
Si, vale.
- Está moi ben. - Grazas.
- Pódolle axudar? - Non.
- Non faga iso. - É broma? É 1952?
Creo que xirarse é o xeito máis rápido de cruzar unha sala.
- Deixo aberto ou pecho? - Pecha.
- Aberto? - Pecha.
- Mira, vou pechar. - Grazas.
- Sente, por favor. - Grazas.
Pensando no futuro,
espero que poidamos traballar xuntos sen máis...
incidentes.
Desde logo. E vólvome desculpar por...
É auga pasada.
- Esquecémolo. - Por favor.
Non alimentaría conscientemente
a idea de nada similar,
aínda que a empresa non prohibise
as relacións entre empregados.
Onde comas, non fodas.
É a primeira norma do comandante Jack, meu pai.
Sei quen é o famoso comandante Jack Cruz.
Heroe de guerra.
Emprendedor.
- Un narrador xenial. - Ese mesmo.
E segue na xunta.
- Con cargo honorífico? - Non.
Aínda vai a todas as reunións.
Se non, aquí xa habería alguén dunha universidade privada.
Pero non van moi ben?
Si.
Pero penso que sempre me verán como a meniña de papá.
Iso soa...
nada frustrante.
Se non o volvo ver,
boa fin de semana.
- Non. - Adeus.
- Ata luns. - Adeus.
- Xa me tarda. - E a min.
Polo traballo.
- Adeus. - Si. Adeus.
Grazas.
Estás ben?
- Unha preguntiña. - Si.
A señora Bloom segue mirándome
e acariña a barriga coma un malo de Bond cun gato?
Si.
Non é cousa boa.
Vale.
- Boa sorte, tío. - Grazas.
Fréano e...
tírano ó chan e evitan a Kovačić.
Moi boa xogada.
Maddison a Porro. Segue marcando os pases.
Que boa!
Vai para a casa, é sábado.
Se ti estás aquí, eu tamén.
A ver, para que quede claro,
colles unha semana libre cando naza o neno, non?
Se podo estar deitada, tamén sentada. O traballo é o primeiro.
Moita xente di iso antes de ter fillos.
Non vou ser desa xente. Perdoa por berrar.
Insemineime para evitar as distraccións dunha relación.
Na miña casa só estaremos eu e un exército de neneiras.
Deus. E o...
bebé.
Vólveo pensar cando naza.
Antes de que marches, Falcon Airlines...
Cago na cona bendita!
Aínda non sabemos
se o puto xuíz pensa que a leria da demanda procede?
Daniel di que é todo moi frívolo e que todo irá ben.
Vale.
Mira, a...
a outra noite...
trala declaración...
Que?
- Nada. - Que está pasando? Jackie.
- Non é nada. Vaite. - Nena. Jackie!
Vai quedar só con ela?
É miña irmá.
E está esposada á mesa.
Teña coidado.
"É miña irmá. E está esposada á mesa."
De onde es? De Buckingham Palace, mona?
Teño que falar así, Lizzy.
Non podo ir ó xuízo e dicir: "Protesto, papahostias."
En fin...
E tes moza?
Sen novidade nese campo.
Tesme preocupada.
Non fodes nada. Terás as pelotas coma sandías.
A cousa non che é así. Preocúpate por ti.
Nunca tanto sexo tiven na vida.
Xúrocho, é polo acento. Encántalles.
Ás veces, ando sen bragas.
- Elizabeth. - Daniel...
volve para a casa.
Non preciso que me coide meu irmán pequeno.
Aquí non farás nada. As americanas non son para ti.
Que pasa?
Nada.
Nada, o carallo.
Nada.
Tanto ten.
Gústame alguén, pero non pode ser.
É grande de máis?
Non, Lizzy.
Barriga peluda?
Lizzy.
- Son eu, cabrón. Son túa irmá. - A hostia, Lizzy, é a miña xefa.
- Está boa? - Non é iso. É...
lista.
Dinámica.
É...
É incrible.
- Está boa? - Deille a man e púxoseme tesa.
Que mal o pasei.
Vaia merda.
Pois dille de saír.
Non podo.
Onde comas, non fodas.
Eu fodo onde como.
E durmo e leo e mastúrbome.
Non podo.
De veras, non podo.
Sei que a ética non é o teu, pero inhabilitaríanme.
Perdería o visado.
Non me vou sen ti.
Papahostias.
A papahostias es ti, mona.
Coidado.
Aí vén.
Benvido, Peter. Mancácheste nas pernas?
Non, Rachael, pedín a alta voluntaria.
É dicir, se caio,
tería que demandar a aeroliña e iso non vai pasar.
Merda.
Benvido, Peter. Que tal estás?
Fantástico. Arruinei eses cabróns e quedei coa súa furgoneta de comida
para fodelos máis por case matarme.
- Foi un día bo. - Marabilloso.
Póñote ó día co de Falcon Airlines?
Non fai falta. Esa merda vai acabar desestimada
cun xuízo sumario tan grande que o xuíz vai afogar.
- Perdoa, pero creo que non... - Calma, cadeliño.
Xa me ocupo eu.
Volveu o can grande.
Moi ben. Perfecto.
Non para. Vale. Ben.
Encántame!
Que carallo é isto?
Unha tolería de 200 páxinas que fixo Vance para que o xuíz desestime o caso.
Que fixo? Buscou todos os tipos cos que saín desde hai dez anos?
Pensaría expoñer un padrón de comportamento
no que non tes sexo, e é certo.
A ti insemináronte.
Eu fodo.
Vale.
O último tipo que xurou que se deitara contigo foi hai catro anos?
Non pode ser.
- Estiven ocupada. - Miña bonitura.
- Queríame ver? - Non.
- É comigo. - Vale.
- Leu isto? - Dúas veces.
- Dúas? - É o meu traballo.
Por humillante que sexa,
dará resultado?
- Fáleo co señor Vance. - Non traballa para Peter, senón para min.
Dígame o que opina, a verdade.
Foi un erro enorme.
Tiñamos unha argumentación moi boa que non se baseaba en que fose...
Un bicho raro sen sexo.
- Vale. - Eu ía dicir recatada.
- Non me gusta. - Unha viúva amish.
- Aínda menos. - Esixente.
Grazas.
Síntollo.
Que?
- Vós fodedes? - Non.
Estás metida nunha demanda
que xira arredor de se te deitaches cun socio.
Son consciente diso.
Como fodas cun empregado, perdes a empresa por esa merda.
Que non fodemos.
A xunta busca unha escusa para botarte. Non lla deas.
Sydney! Declarei baixo xuramento que non fodo con ninguén.
Ben. Ademais, este tío non che chega á planta dos pés.
Sería como se Helena de Troia fodese con Mister Bean.
Grazas?
Que queres facer con Vance?
Si, impórtame unha merda. Vale.
Si, ata logo.
Imos a xuízo.
Deus.
A partir de agora, levará Daniel o de Falcon Airlines.
Non podes facer iso.
- Peter. - Non me podes degradar.
Traballei moito por esta empresa. Deille demasiados matrimonios.
Un chisco de calma.
O caso lévoo eu.
Se non o gano, dimito.
Deus.
REUNIÓN URXENTE
Bos días. Daniel Blanchflower.
Bos días, Daniel.
Son eu, Jacqueline Cruz.
Si, señora Cruz, saía o seu nome. Vexo que non lle roubaron o móbil.
Que necesita?
Xunta extraordinaria ás 8:00 por Vance. Necesito que vaia.
- Claro, irei. - Xenial. Grazas.
Vale.
Adeus.
Isto é ridículo.
Peter Vance é un amigo de vello.
E o principal, é moi bo avogado.
E armouna.
Seguro que leron o documento,
cuxos detalles son falsos.
E vai substituír a Peter Vance por outro tipo?
Daniel Blanchflower.
Neniño, cando fale contigo, xa te decatarás.
O sinal será o contacto visual.
O señor Blanchflower, a pesar de chegar hai pouco,
está cualificado, e decido eu, son a presidenta.
Como mande, señora Cruz.
Esa decisión emocional e repentina fainos dubidar máis
de que sexa o director ideal.
Arre carallo.
Cheguei xusto para o mellor.
Comandante Jack.
Ola, Francisco.
- Señoras e señores, bos días. - Bos días.
Gordita, que tal che vai?
Papá.
"Gordita" en plan bonitiña?
- Gordiña. - A hostia.
Por que cambiaches a Peter Vance
por un tipo que aínda non se instalou?
Explícasmo?
Á xunta non lle gusta a decisión.
Traballamos para eles, non ó revés.
Jack, non nos gusta a decisión
e detestamos que non nos consulten.
Enténdoo.
Gordita, pensabas que era o mellor,
pero que decidan as cabezas máis frías.
O cativo pode ir de segundo se queres,
pero Peter é o xefe.
Sei o importante que é Peter para a empresa.
Eu non quería que dimitise.
Pois chámao e descúlpate.
- Bum. Xa está. - Jack.
Lamento volver sempre ó mesmo,
pero é hora de poñer un director executivo con experiencia.
É hora de facer un cambio.
Non é o mellor momento.
Daniel Blanchflower.
Intentei presentarme antes, pero vostede foi maleducado.
Peter Vance é un home bo
que cometeu un erro terrible.
Respecto a min,
a verdade, son demasiado bo para estar aquí.
Sería coma se Jude Bellingham xogase os domingos co equipo do bar.
Fútbol. Soccer.
Equipo de bar?
Jude Bellingham...
Bo centrocampista.
Grazas.
A decisión é acertada,
igual que todas as decisións que tomou esta muller
e que lles deron millóns de libras. Merda. Dólares. De veras, son bo.
Eu seguiría confiando nas súas decisións
ata que nos sorprenda cunha mala.
Grazas.
Permítanme dicir que este home me cae mal,
Deus, moi mal.
- Grazas. - Pero estou de acordo co que di.
A señora Cruz sabe o que fai.
E eu sei que non debo discutir cunha embarazada.
De momento, seguimos con Gordita e o inglés. Si?
Si.
- Vale, si, creo... - Vale.
Temos que falar dos custos operativos da porta de Dallas.
Aumentará a frota,
así que farán falta pilotos, azafatas,
contratos de mantemento para os avións e, claro, un seguro para a frota.
Que dicía?
- E... - Rapaces!
- Bos días. - Bos días.
Desculpade.
- Bo día. - Ola.
- Bo día. - Bo día.
Grazas. Non facía falta.
Feliz aniversario, Henry.
Polo mellor do mundo.
- Es o mellor, Henry. - Si!
Feliz aniversario!
Mira que es cabrón.
Tócache.
Era un cumprimento.
Diso nada, non podes dicir iso aquí.
Non o digas.
George, xa me decato, pero é importante que entendas
que de onde veño, cabrón non é malo.
Baba ghanoush!
- Dicimos cabrón para todo. - Vale.
Seguido.
Se che poñen unha multa, dis: "Que cabróns!"
Sen exemplos.
Se ves un amigo, dis: "Cabrón!"
Porque che cae ben.
Se o teu equipo mete un gol: "Tomade, cabróns!"
Deus!
Se che pasa un rato polo mesado: "Serás cabrón!"
Para xa.
Procesamos así as cinco fases do dó.
Cabrón!
De veras, George.
- Non son un cabrón. - Para.
Para.
Por favor, pídoche de xeonllos
que non volvas dicir iso aquí.
E vouche abrir un expediente, isto foi demasiado para min.
- Enténdoo. - Vale.
Grazas. Es un cacho de...
pan.
Deus.
- Xa que estou aquí. - A ver.
- O da tolerancia cero co das citas. - Si.
Non che parece que é...
pouco realista?
Paréceme difícil impedir que a xente se guste.
E se a relación fose consentida e o comportamento fose profesional...
Si.
Non sería aceptable?
Non.
- Daniel. - Señora Cruz.
Bo día.
E moi bo día para vostede, señor.
Ola, George. Tes un momento?
Señora Cruz. Si, claro. Ola.
A ver, o da...
tolerancia cero coas citas.
Si.
Non che parece que é...
pouco realista?
Hai boas novas e malas.
As malas son que terás que declarar outra vez.
As boas son que é unha demanda distinta.
Un pasaxeiro que botamos dun voo quérete demandar
e o xuíz insiste en que vaias aló e que lles dediques dous días.
Imposible.
É na República Dominicana, agora mesmo alí teñen 30 graos.
Cando marcho?
- Levo o Cruz One. - Ben.
Dous días no paraíso. Merécelo.
A quen levas do equipo xurídico?
Deberías levar a Rachael.
- Si. - É a mellor.
- Rachael é a mellor. Adóroa. - Si.
Daniel.
Perdón.
Estame preguntando se me debería levar a min
ou se debería levar a Rachael?
- Non teño preferencias. - Non debería.
- Vostede faríao ben. - Faríao ben.
Por Deus. Deixaríao listo.
- Rachael tamén é xenial. - Desde logo.
- Outra boa decisión. - Será moi divertido.
Pero Daniel é o rei das declaracións, non?
- Non sei. - O rei?
- O amo. - O xefe.
Si.
Si, desde logo.
Pero coas súas responsabilidades novas,
quizais isto estea por debaixo do seu nivel.
Ten razón. Pode ser embarazoso.
- Sería embarazoso? - Ten moito que facer.
- Si... - Serían vacacións.
Non lle damos moitas voltas?
Desde logo.
Xa que o dis, dámoslle moitas voltas.
É incrible que sigamos falando disto.
- Tanto me ten. - Vén Daniel.
Será un pracer.
Vou encantado. A min...
- paréceme ben. - A min paréceme ben que veña.
- Vale. - Vale.
- Contra! - Seguimos.
Daniel e Jackie van á República Dominicana.
Desculpe.
Que pasa, tío?
O Cruz One?
O Cruz One...
O avión que o empezou todo.
Deus! É diminuto.
- Grazas. - Nada.
Benvido a bordo.
Vai pilotar vostede?
Seguro que xa o sabía.
Non só presido Air Cruz, tamén son piloto.
Admítoo, pensaba que era unha estratexia publicitaria
e que non era certo.
En serio,
pilota avións?
Había tempo que non.
Pero uso moito o simulador.
Aínda que creo que mo poñen no modo fácil porque son a xefa.
A hostia!
Perdón. Culpa miña.
Aló imos.
Estamos voando!
Merda.
Ola. Son a comandante.
A duración do voo será de catro horas.
Algo máis se o tempo nos funga.
Pode quedar aí só todo o voo ou pode vir para aquí.
Non a quero distraer.
Céntrese no que fai, por favor.
Non oio nada do que di.
Veña poñer uns destes se quere falar.
Ola.
- Vostede e seu pai? - A primeira vez que pilotei soa.
Soa?
Tiña 13 anos.
O que?
Aprendín a pilotar sentada no seu colo.
Ás veces penso que pasamos máis tempo xuntos aquí que en terra.
Despois decatámonos de que levar un tipo rico detrás
pagaba o combustible e os amaños.
Carafio.
E desde aí, unha aeroliña.
Impresionante.
Por que escolleu Dereito?
Quería que me desprezase o mundo enteiro
e os de tráfico cobran pouco.
Fixo isto no simulador?
Daniel, son piloto de verdade.
Xa voei con tempo peor.
Pasei por xistras, tronadas e furacáns.
De todo.
Carallo, isto é...
Míreme.
Confíe en min.
Non deixarei que caia do ceo.
Iso case fai que pareza peor.
Grazas, señora Cruz.
Chámame Jackie.
Jackie.
Señora Cruz, como sabe, ó meu cliente xulgárono duramente
- e sen xuízo... - Perdón.
...nas redes sociais, nunha publicación que...
- Perdón. - Perdón.
Por favor.
...contiña un vídeo que terxiversaba totalmente
por que o meu cliente ouriñou na porta da cabina.
Ceamos?
Como dis?
- Tanto ten. - Non, é que non te oín.
Non era unha reacción ó que dixeches.
Non é nada. Dá igual. Perdoa.
- Queres ir cear? - Si.
- Boas. - Boas.
Tráiolles algo de beber? Piña colada?
Non, grazas.
Eu quero o mahi-mahi, pero sen verduras, con patacas fritas.
E para min, o bisté,
pero sen patacas fritas, con verduras. Grazas.
- Podemos compartir. - Si.
Si.
A parella perfecta.
- Non, é unha cea de traballo. - Non.
É de traballo.
Sabes que? Só unha copa.
- Unha copa. - Si.
- Dúas piñas coladas. - Si.
Piña colada.
- Cáeme ben. - Que graza.
Así que...
traballo?
Si?
Grazas. Non.
Si.
Non.
Son a túa xefa, literalmente.
Vale.
Si. Á primeira!
Impresionante.
Ninguén me gana.
Encantábame esta canción.
É un temazo da hostia.
Vamos bailar.
Veña.
Vamos.
Non me digas que es dos que nunca bailan.
Esfórzome por facer o que se debe.
Pero se só bailamos.
Merda.
Vale.
Quero manter a man dentro de ti.
Quero respirar a verdade.
Miro para ti e non vexo nada.
Miro para ti para ver a verdade.
Pérdome en ti.
Que raro que non o soubeses.
Gústame moito traballar contigo.
Non me gustaría fodelo.
Pérdome en ti.
Eu sinto o mesmo.
Paréceme raro que non o soubeses.
Como avogado teu, debo recordarche que...
debido á política da empresa...
a miña recomendación...
- Cala. - Aceptada.
Vaia...
foi...
sorprendente.
Normalmente es tan tranquilo e amable...
De veras que non sei que pasou.
Adoito quedar moi quieto e desculparme seguido.
Si, xa. Pois...
esta novidade dáche resultado.
- Podo dicir algo? - Si.
Foi xusto como imaxinei que sería.
Tampouco é que pensase no tema cada momento de cada día.
Non, claro. Eu tampouco.
- Servizo de cuartos. - O almorzo.
- Hai alguén? - Vou.
Xa vou. Merda.
- Ola. - Ola.
Desculpe o loubán do meu home.
- Estase erguendo. - Non o xulgo.
Xa vin de todo.
Orxías, suicidios, porno, partos,
pelexas de galos, circuncisións... de todo.
Café, parruliña?
Xa sabes como me gusta.
Si.
Trouxen moito touciño.
Din que é malo, pero só se vive unha vez.
- Grazas. - De nada.
Déame iso.
Por Deus. Xa me podo retirar. Grazas.
A vostede. Grazas.
- Grazas. - Moi ben.
Teñen algo especial.
- En serio. - Grazas.
- Si, vale. - Moitas grazas.
- Isto nunca pasou. - Non.
- Vale? Digo... - Si.
- Non podo. Non podes. Así que... - Non.
Non podemos.
Correcto.
E...
non pode volver pasar nunca máis.
Desde logo.
Chamei o dono,
pero di que non o poden amañar se non saben...
Boas tardes, señora Cruz.
Boas tardes, Clair.
Antes de asinar, quería que lle dese o visto e prace.
Claro. Será un pracer.
CEAMOS ESTA NOITE? NA MIÑA CASA?
Si, penso que está ben.
Fantástico.
Respira, Clair.
Grazas.
Que pasa? Por que viñeches ó de Xurídica?
E sorrías. Por que sorrías en Xurídica?
Sydney, abondo tes sen preocuparte por cada paso que dou.
Perdoa. Collemos o ascensor.
Son totalmente capaz de subir un tramo de escaleiras.
Vale.
Por favor, vai para a casa.
Nótote rara desde a República Dominicana.
Téñote calada.
Que é iso?
Que?
- Isto. - Isto...
É o baile da comida deliciosa.
Claro.
Non baila todo o mundo cando ten comida deliciosa e é feliz?
Debería.
Empezo a entender por que che gusta comer ó frío.
Non quero perder de vista a competencia.
Crieime mirando a vila e pensando:
"Algún día, serei boa dabondo para ser un deles."
Que lles dean.
Non podería contigo.
E gústame isto.
Nova Jersey?
É o sitio máis bonito do mundo.
- Onde está o baño? - Primeira á dereita.
Vale. Volvo agora.
Á esquerda.
Quería dicir á esquerda.
A hostia.
Vale. Non...
Esquéceo. Non é nada.
- Gustaríame velo. - Non é nada.
Eu...
Que carallo é isto?
É unha broma.
Gústanme as cousas británicas.
Meu pai estivo destinado aló cando era nena.
Vou a miúdo
e sempre collo algún recordo no aeroporto.
Co tempo, tiña unha morea de cousas británicas por aí
e Sydney dixo: "Pon un cuarto de cousas británicas."
E iso fixen, de broma, e...
Non podes sentar aí. Perdoa.
- É para a realeza. - Desculpa.
E polos aniversarios e polo Nadal,
Sydney regálame máis cousas británicas
só pola graza de que teño un cuarto británico...
de broma.
Así que...
tes un aquel cos tíos británicos?
Son a túa perversión?
Claro que non.
É algo gracioso. É... Non é nada.
Non é nada.
É menos que nada.
Non é unha broma, non?
Tranquila.
O meu fetiche son as mulleres poderosas de cu perfecto.
Xa sabes como é isto, non?
Adiante.
Tes que estar firme
e non te podes mover...
faga o que faga.
Merda.
Tes que protexer a raíña.
Deixa o gorro posto.
Como mande, señora.
Cres na reencarnación?
A hostia.
Debín facer algo xenial na miña última vida
para estar aquí contigo.
Debín ser...
Gandhi ou algo así.
Preocúpame que na próxima deba volver como verme
para equilibrar as cousas.
E ti que?
Quero volver sendo gata.
Pasar o día deitada perseguindo o sol.
Ser fría e ruín cos meus donos cando queiran cariño.
Serías unha gata ideal.
Vaia que si.
Ti serías un verme moi sexy.
Grazas.
Merda!
Cres na maxia?
En plan Gandalf?
Non, maxia en plan...
o destino, o fado, esas cousas.
Creo en todo desde o día que entrei no teu despacho.
Dous, por favor.
E ti?
Eu creo que buscas o xeito de volver a esta cama algún día.
E vou ben?
Fas maxia.
Cres no amor verdadeiro?
Non ata hai pouco.
Supoño que seguimos adiante.
Desde logo.
Vale, pero sen parvadas na empresa.
No traballo, nunca.
En serio. Se nos pillan, podería destruír todo o que creei.
O traballo dunha vida.
E sería tan vulgar...
Moi vulgar.
Bo día, Jackie. Señora Cruz.
Jackie está ben. Todos me chaman Jackie. Ata logo.
- Adeus, Jackie. - Adeus, Jackie.
Eu nunca lle chamara Jackie.
Jackie non lle acae.
Será difícil superar isto cando me toque convidarte a cear.
Se pasas décadas levando millonarios, descobres sitios bonitos.
Teño o cu cheo de area.
Se me dás a volta, contas o tempo.
Es moi rara.
Grazas.
A ver,
no traballo telos aterrorizados.
Contan contos de medo sobre ti.
Por que non deixas que te coñezan? A auténtica, a do cu con area.
Non che sei.
Fíxeno unha vez.
E casei con el.
Despois, preferiu coñecer a secretaria.
E sóuboo todo o mundo e foi unha merda.
Así que...
volvinme meter na cuncha e aí quedei.
E ti que?
Casaches?
Non.
Como quedou só un partido coma ti?
Nada dramático.
O de sempre.
A onde imos agora?
Temos a fin de semana. Porto Rico, Miami...
Se non dis nin chío, podemos entrar e saír de Cuba.
Merda. Non podo.
Teño un compromiso mañá.
Cal?
Un asunto persoal.
Mañá pola tarde imos a onde queiras, pero...
hoxe teño que volver.
Vale.
Vai todo ben?
Si.
É algo que teño que facer.
Algo persoal.
Vale.
Pois non pregunto máis.
Agradézocho.
Grazas.
Fodiches con ela!
Dámoslle seguido, dóeme a pirola.
Viva!
Así, tío.
Ola.
Pódolle axudar?
Seguro que si.
Como estás?
Stan.
Sabe como me chamo?
Claro.
Si. Daniel díxome que preguntase por Stan.
Xa sabe, Daniel.
Coñezo a Daniel.
Si. Vin facer o mesmo ca el.
Vén ver a súa irmá?
Súa irmá?
Si.
Debe estar nesta lista para visitar un preso.
Vale. Non pasa nada.
Marcho. Moitas grazas. Pódeme abrir a porta? Grazas.
Non, tranquila. Se coñece a Daniel, non pasa nada.
Non lle quero causar problemas. Déalle ó botón.
Tranquila. Só asine aquí.
Vale.
Ola.
Jackie Cruz.
- Si. Como o sabes? - Sabe moitas cousas.
Meu irmán non che dixo a onde viña hoxe
e ti seguíchelo.
Estás mal da cabeza.
Encántame. Senta. Joe, dous cafés.
Non, Lizzy.
Aquí mando eu.
Cando me detiveron, el deixouno todo.
Deixou o traballo e mudouse.
Sen el, estaría condenada a morte.
A morte?
Decapitei un tío cun machete.
- A hostia! - Si.
Manda carallo.
Por que?
O cabrón non me caía ben.
"Cabrón" non é forte para min.
Xa, Daniel dimo seguido.
O caso é que así de bo avogado é meu irmán.
Debía ir á cadeira eléctrica
e estou aquí coas refinadas estas fodendo coma tola.
Mira que... bonito.
- É bo rapaz. - Si.
Trátao ben, oíches?
Si.
Claro. Que morra se non o fago.
Non quero morrer.
Brindo por iso.
Saúde.
Deus.
Que carallo fas?
Es...
Estabas moi raro e esquivo, e deixeime levar pola imaxinación.
Seguíchesme?
- Perdoa. - É de tolos.
- Lizzy entendeuno. - Está tola.
Animáchesme...
Animáchesme moito a ser máis aberta e vulnerable.
Como podes facer iso e agocharme cousas?
Hai moita diferenza entre agochar cousas e ser discreto.
Eu son discreto.
Oe.
Eu son discreta.
Pero deixamos de selo cando te me corriches no pelo.
- Fixen mal, desculpeime. - Mentíchesme.
Varias veces.
Odio que me mintan.
É coma os cagainas que non che din que se namoraron doutra.
Menten, dinche que todo está ben.
Logo ves que, cando o sorprendiches nunha viaxe
e non fodestes, non foi porque estivese malo,
foi porque había unha muller debaixo da cama, no armario ou no baño.
Non sei onde estaba, pero estaba alí
cando chamei á porta espida, só con botas altas e gabardina
como se fose unha idiota de merda.
A hostia.
- Dime sempre a verdade. - Eu non che mentín.
Si, por omisión.
Non fuches claro.
Espiáchesme.
Iso é turbio de carallo.
Vale. Teño que marchar.
Jackie, por favor.
Jackie.
Imos ben. Non nos podería ir mellor.
Emociónome ó pensar no noso futuro xuntos.
Un futuro rendible que pode parecer un soño,
pero asegúrolles que está moi cerca de ser unha realidade.
Grazas.
Courtney Armour, Wall Street Journal.
Señora Cruz, moitos accionistas están preocupados
por se a demanda pendente de Falcon Airlines
pode afectar a ese futuro rendible.
O xefe do Departamento Xurídico é o mellor para contestar.
Si, desde logo.
Esta demanda é máis que frívola,
sinceramente, é ofensiva
e non teño dúbidas de que a ganaremos.
Falcon Airlines cre que a señora Cruz conseguiu as portas de Dallas
cunha relación impropia.
Iso é ridículo.
Teño moi clara a diferenza entre a miña vida profesional e a persoal
e nunca cruzaría esa liña.
Nunca me deitaría cun compañeiro.
Nunca me deitaría cun empregado e nunca me deitaría co meu avogado.
Exacto.
É unha muller íntegra.
Que carallo foi iso?
Non o sei.
Perdín a conciencia.
- Foi unha loucura? - A min pareceumo.
Cago na hostia, estamos fodidos de todo.
Ola. Que pasa?
- Estás ben? - Moi ben.
Rapaces, foi fantástico.
- Grazas. - Non foi nada.
- Incrible. - Extraordinario. De dez.
Temos que repasar un tema legal.
Si, claro.
Pero... Si.
Xa está.
- Xa está. - Que está?
Eu...
Non podemos estar xuntos. Xa non podiamos, pero agora?
E se alguén o descobre?
Si, tes razón.
Ademais, seguro que esta atracción só son as feromonas.
A excitación de andarse agochando.
Iso desaparece.
A empresa está por riba diso.
Verdade?
Si.
Non me contas nada, non sei nada de ti,
quen es, que queres.
Que vou querer?
Unha pregunta moi americana.
Non quero.
Sobrevivo.
Sigo.
Quero que miña irmá volva á casa.
E quero buscarlle axuda.
Quero facer ben o meu traballo.
Que máis vou querer?
Nada.
Parece que xa o tes todo.
Pois estamos de acordo.
Isto é...
Acabouse.
Polo demais, espero que traballemos xuntos sen...
Non terás problema ningún.
Como se nunca pasase.
Pediron dúas semanas, díxenlles que tiña que ser unha.
A ver se acabamos xa.
Non é sexy, posicionamento e márketing.
Grazas por vir.
Perdón.
Falcon Airlines solicitou
o peche das portas de Dallas ata a sentenza.
Faltan 31 días. Vendemos billetes, contratamos xente.
Comprei 40 avións.
Isto vainos arruinar. Teno que parar xa.
Xa o fixen.
Opúxenme e o xuíz denegou a solicitude.
- Por iso cheguei... - Deus.
...un minuto tarde.
Moi ben, señor Blanchflower.
Só fago o meu traballo.
Grazas, Clair.
Tes plans para hoxe?
Tranquila.
Pregunteiche eu.
Vou ir cear con miña nai e o seu mozo Kenny.
Non sabía se me caería ben, pero é simpático.
Creo que é bo para ela.
Alégrome.
Gústame compartir as cousas.
Boas noites, Clair.
Cando deixastes de foder Jackie e ti?
Como dis?
Calquera pode agochar o amor,
pero ninguén agocha unha pelexa.
"Moi ben, Blanchflower." "Só fago o meu traballo."
Non te entendo, Sydney.
Sabes o que é para Jackie dirixir a empresa?
- O que sacrifica? - Si.
Non tes idea.
Jackie logrouno porque é quen máis traballa, á parte de...
Como se chama a rapaza aquela? Eu.
E non vas ser a causa de que todo ese traballo e dedicación...
Merda.
Rompín augas.
Espera, vou chamar.
Merda, cal é o número de urxencias aquí?
Arriba, abaixo.
Que carallo fas?
Na túa vila é unha broma. Cal é?
911!
O 911, si. Iso di a canción. Si.
Hai unha muller de parto na sede de Air Cruz.
- Sydney, por favor, senta. Deus. - Non, vai nacer.
Vai nacer?
Vai nacer.
Podes mirar a ver que pasa?
Hai un vulto enorme.
Vaiche haber que sacar as bragas.
- Sácamas. - Vale, pero non miro.
Perdoa. Xa as teño. Ó lixo?
A quen cona lle importa?
A ver, apóiate aquí.
Vou ter que mirar. Dásme o teu consentimento?
- Deixa de ser tan británico. - Vale.
Vou mirar. Estás lista? Vou mirar xa.
Deus! Está aí a cabeza. Vexo unha cabeza.
Ten máis pelo do que esperaba. O bebé.
Creo que abonda cun empuxón.
Mira esta cabeza. Hai unha cabeza, mira.
Por Deus, que cousa peluda. O bebé.
Parece que só che falta un bo empuxón.
- Só un. - Un grande.
- Estamos contigo. - Si.
- Moi ben. - Ti podes, Sydney.
Lista? Deus.
Estades namorados?
O que? Sydney!
A nosa relación é estritamente profesional.
Pasou algo na República Dominicana!
Non pasou nada, vale?
Por favor, empuxa.
Non empuxo se non confesades.
Mira, Sydney, quérote e apóiote,
pero cala dunha puta vez e empuxa.
- Tes que empuxar, Sydney. - Só se o admitides.
Vale. Deitámonos! Si. Fodemos coma tolos, vale?
Sabíao!
Deus bendito.
Xa está, cariño. Deus, é unha nena. Moi ben, Sydney.
É unha...
É unha nena.
Si, supoño que si. É unha nena preciosa.
Deus santo.
Mira, Syd.
Deixa de mirar xa.
Desde logo, si. Con moito gusto. Moitas grazas.
Espera, Sydney foi onda vós e deu a luz?
Non, Daniel estaba alí só e despois fun eu, por separado.
Xuro que nunca vira...
Deus.
- Bos días. - Sydney!
- Que? - Non.
Hai mulleres por todo o mundo que volven traballar
ó outro día de parir.
- Si, pero non deberían. - Estou ben.
Deus bendito. Non te podo obrigar a ir para a casa?
Non, non podes. Demándote. Sabes a quen lle imos preguntar?
A Daniel. "Ai, Daniel!"
Lévoa comigo para que descanse.
- En hora boa. - Moi ben.
Nai dunha nena.
- Querías verme? - Non.
- Que fas aquí? - Viñeches para foder?
O que? Non, rompemos. Ti pariches onte.
Si. Por Deus.
Vale, xa o falamos. Si? Vai quedar.
Teño que falar cos dous, de traballo.
- Claro. - Si.
William Butten de Falcon Airlines quere quedar comigo.
Para cear.
Sabedes por que?
Falo eu. Quererá pasar do tema.
A xente odia os abusóns
e quizais a demanda fai que Falcon Airlines
pareza Regina George un día rosa.
De Mean Girls.
A peli, Mean Girls. Na que saía... como se chama?
Non miredes.
- Vai para a casa. - Non.
Teño que sacalo. Ti que opinas?
- Vai para a casa. - Non.
Que dis do da cea?
O mesmo ca Sydney. Espero que queira retirar a demanda
e que che faga unha oferta para comprarche a empresa.
É o que adoitan facer.
Deberías prepararte.
Será unha oferta boa.
Poderías vivir o resto da túa vida facendo o que queiras,
onde queiras, con...
con quen queiras.
Xa está, vouna levar á casa. Veña.
Sydney. Veña.
- A nena necesítate. - Está todo ben.
Grazas por vir, señora Cruz.
É un pracer, Bill.
Que pasa?
Si. Vaiamos ó conto.
Quero que lle devolvas as portas a Dallas para que mas dean a min.
Nunca na vida, Bill.
Esta demanda é unha parvada.
Si, Johnson e eu ceamos e tomamos café ó outro día.
Só lle dixen que eu tería máis voos
entrando e saíndo do seu aeroporto e máis xente nos seus locais.
Non o subornei nin me deitei con el. Só lle dixen a verdade.
Somos mellores.
Tes razón co da demanda.
Non irá adiante. Xa o sabía.
Por iso tiña un plan alternativo.
Recoñeces a miña investigadora privada? Julie Schatz.
Estívote seguindo para ter algo contra ti.
E vaia se o conseguiu.
Síntoo, é o único no que son boa.
Se soubese bailar claqué, non estariamos aquí.
Pero si que estabades moi ben xuntos.
Niso non mentín.
Esta Julie Schatz...
Aforroume unha fortuna no... nos divorcios.
Tráiame...
un Macallan 30.
- Vouno celebrar. - Vale.
E vostede?
Publicará as fotos
e despediranme por deitarme cun empregado.
A menos que libere as portas. E despediríanme por ser mala presidenta.
Hai algunha opción menos merdeira?
Síntocho, Jackie, pero non vexo unha saída na que quedes co posto.
Seis, once.
Ceo de bronce. Seis, once.
É o mellor burrito de almorzo que comín na vida.
Porque ese burrito leva amor.
Esta é a miña vocación.
Seis, doce. Róuballe o cofre. Seis, doce.
É incrible que teñas unha furgoneta de comida.
Non, eu só traballo aquí.
Vivo para servir.
Devolvinlle a furgoneta a Enrique.
Aprendeume a cociñar,
a mastigar ben a comida.
Grazas, Enrique.
De nada, amigo.
É o mellor.
Sempre acudía a ti cando necesitaba consello.
Dásme algún?
Pensa que che importa máis.
Hai unha voz dentro de ti, Jackie.
Eu tardei 40 anos en escoitar a miña.
Só tes que escoitar.
Vale.
O mellor burrito!
Iso é certo.
Seis, trece. Mal número se non crece.
Vai con Deus.
Está aí para que o leve alguén.
Con ese prezo, collerao outro.
Gordita, calma.
Exacto. Grazas, comandante Jack.
Vale.
Vale, papá. Esperamos.
Que boa nena.
Tes un segundo?
Claro.
Pasa.
A miña...
A miña carta de renuncia.
Farache falta alguén que te represente
e, despois das fotos,
non podo ser eu.
Volves a Londres?
A Manhattan.
Un bufete de prestixio.
Estará cheo de mamalóns.
Boa sorte.
Deséxoche o mellor.
E dille a Lizzy que rompemos pola túa culpa.
Xa o fixen. Tranquila.
Grazas.
Grazas, Jackie.
Foi un pracer.
Todo.
Antes de irme,
só unha cousa.
Es unha directora executiva excepcional.
Por iso non entendo por que deixas que un home te mangonee.
Ten fotos, Daniel.
Non falo dese idiota. Digo teu pai.
- Que? - Veña, Jackie.
Ó teu lado, non é nada. Un chiste. Un puto amuleto.
Estás falando de meu pai.
Si, pero non deixes que te mangonee.
- Non me mangonea ninguén. - Xa.
- É o único que te empece. - Fóra.
Sabía que marcharías.
Sorte en Manhattan.
Vale.
- Bos días. - Bos días.
Que pasa?
Senta.
Levas limpándome a merda desde que puideches coller unha vasoira.
Desde que mamá marchou e papá a tomou con nós.
Por unha vez na túa vida de estirado, mira por ti.
Que queres?
Non o sei.
Penso que lle fodín a vida.
Non sei se podo facer algo.
Fixeches moitos sacrificios por min
e por esta empresa.
Agradézocho moito.
A ver, vasme despedir?
Non.
Vou dimitir.
Aquí tes moito tempo para pensar.
Pasei moitas noites repasando o que me meteu aquí.
Se o puidese borrar
e volvelo facer...
- cortaríalle a puta cabeza. - Lizzy!
Aínda me sinto feliz ó pensalo.
Tanto ten o que decidas,
só mira se podes vivir encerrado con iso toda a vida.
Sydney Bloom pregunta por vostede.
Vén cun bebé.
Sydney, que agradable sorpresa.
A nena dorme. Berra baixo.
Miñaxoia, cocainas do carallo.
Deixas que Jackie o faga soa?
Se é todo pola túa culpa.
Xa non estás en estado, non teño que aturar esta merda.
De veras, neno,
aínda non me viches merda ningunha.
Como lle puideches facer isto con esa cariña lambida?
Teño unha longa lista de cousas que dicir da túa cara, pero calo.
Esculpida en mármore? Perfecta?
Michelle Pfeiffer dopada?
Benedict Cumberbatch con perruca porno?
Sydney, polo amor de Deus,
dime, por favor, de que falas.
Disto.
- Vale. - Si.
- E a nena? - Incrible.
Dimites por razóns persoais.
Parvadas, gordita.
Estás segura?
Pois...
Así non poderá usar as condenadas fotos.
Quedamos coas portas, crecemos.
Iso é o máis importante para min.
A empresa.
Traballei moito para deixar que se derrube.
Por iso dimito.
Tranquilo, a xunta alegrarase.
Á merda a xunta.
Papá, non me veñas con iso, si?
Estás feliz. Para ti é xenial.
Apareces para amañar o problema
e faste cargo ata que teñan substituto.
Por que es así?
Sabes o único que non vou botar en falta?
Facer que sorrío ante a xunta mentres me menosprezas.
Así non che berran eles.
Vaia parvada. E se non me berra ninguén?
E se ninguén me chama "gordita" no traballo, hostia?
É con cariño.
Pero só ven a nena que vai no teu colo
mentres es ti quen pilota.
E os dous sabemos quen fixo que.
Un momentiño, señorita.
Que quede claro.
Isto fundeino eu.
É a miña aeroliña.
E estabas na ruína.
Xa pensabas en coller traballos de fumigación.
Díxenche: "Pensa ó grande."
Conseguín fondos para mercar avións e facer voos comerciais.
Por que che custa tanto recoñecelo?
Veña, ho.
Sempre dixen que es boa presidenta. Ou non?
Nin unha vez.
Hoxe, Jacqueline Cruz, a presidenta de Air Cruz
fará unha declaración e os accionistas están moi atentos.
A empresa rexeitou comentar nada,
pero hai quen pensa que isto podería indicar
un cambio crucial para a empresa.
Cando acabe, faime un favor.
Recórdame que envíe flores.
Para min.
Non espero moita oposición
porque non están en condicións.
Volveron demandar os nosos bos amigos de Sandlex Pharmaceuticals.
Este é para vostede, señor Blanchflower.
Señor Blanchflower.
Hostia, é como falar cos meus fillos. Daniel!
Per...
Perdón, señor. Terá que darllo a outro.
Estoulle moi agradecido por darme traballo, pero...
Eu...
renuncio.
Como? Non pode erguerse e renunciar.
Por favor, perdoe, pero teño 45 minutos para chegar a Nova Jersey
e evitar que a muller que quero cometa un erro fatal.
Sorte coa defensa da farmacéutica multimillonaria.
Contesta.
Veña, Blankpower, contesta.
Si, quero deixar recado e o recado é este:
Vía en ti un covarde de merda e esperaba enganarme.
Espere. Jackie.
Podo dicir algo que te convenza de que non o fagas?
Acabemos dunha vez.
Activo a alarma despois de prenderlle lume ó edificio?
Deséxame sorte.
Se non chegas en 30 segundos,
esmágoche o cranio coas mans e despois métocho polo...
Cabróns!
Sodes uns cabróns!
Dos malos!
ATASCO
Silencio. Aquí vén.
Schatz, dálle volume.
- Dálle volume. - Vou.
Bos días.
Quero dar a benvida
ós nosos compañeiros, ós nosos convidados e...
Grazas a todos por asistir.
Sei que a maioría espera que anuncie
a nosa expansión ó Dallas-Fort Worth...
pero non vin por iso.
Jackie!
Sen tempo non era.
Estou aquí para dicirlles
que tomei unha decisión...
e que vou deixar o cargo.
Perdón polo atraso.
O túnel estaba atoado.
Cústame crer que vos movades así.
Dous carrís?
Se pasa algo malo, colapsan dúas cidades.
Señor Blanchflower, estamos no medio dunha conferencia de prensa.
Señora Cruz...
teño que dicirlle algo antes de que faga isto.
Podemos falar un momento fóra?
Ten a atención de todo o mundo.
Se ten algo que dicir, adiante.
Pero é persoal.
Xa.
Pois terá que esperar.
Desculpen a interrupción.
Como ía dicindo...
tomei unha decisión.
- Deixo o cargo. - Deitouse comigo.
Que carallo...?
Xa está.
Xa o dixen.
Agora xa o saben todos
e non pode facer nada coa leria das fotos
nas que estás preciosa.
Non.
- A señora Cruz e eu... - Non.
incumprimos a política de tolerancia cero da empresa coas relacións.
Pero a nosa relación non foi inadecuada.
Foi...
apropiada e...
máxica.
Intentamos ser profesionais, de verdade, pero...
púxoseme tesa só con falar con ela. Ben a ven.
Está moi boa.
Daniel, iso si era persoal. Hai cousas que son persoais.
Isto é novo, agora xa sei como é, co da pirola paseime.
Nada da cintura para abaixo.
Entendido.
Jackie. Deus, que calor vai aquí.
Fóra conxélaste e aquí ardes.
Loitemos contra el.
Iso era o que che ía dicir hai 15 minutos se o túnel tivese máis de dous carrís.
Sinceramente, nunca tal tolemia vira.
Debiches coller a ponte.
Tes razón. Sempre tes razón. Non hai quen te supere.
Non dimitas, Jackie.
Es demasiado boa.
Ten razón.
Por fin di algo con xeito.
Ela é o cerebro desta empresa, desde sempre.
Se ela marcha, eu tamén.
Tesme pampo,
señora Cruz.
Fixéronme falta 30 anos...
e un avogado británico moi educado
para plantarlle cara a ese home.
Grazas, papá.
De nada, amor.
Deus. Era con el.
Perdón. Claro. Perdón, señor. Perdoe.
Jackie.
Pedíchesme a verdade, sempre.
Pois aquí a tes.
Quérote.
Si. Quero a esta muller.
Quérote.
E quero traballar contigo.
Quero que pasemos xuntos o resto da vida, todos os días,
ata morrer e volver como verme e gata.
Rolda de prensa.
- Isto é unha rolda de prensa. - Si.
Non.
Non vou deixar o cargo.
No lado dese avión está o meu apelido
e un deseño que fixen con ceras
sentada no chan do despacho de meu pai ós 12 anos.
E voulles dicir algo máis.
Esta non é a única relación que tiven no traballo.
Tiven relacións...
cos empregados todos.
Son a miña familia.
A partir de agora, mirarei de que saibades canto significades para min.
Porque non vou para ningures.
Quedo aquí para anunciar con orgullo
que nos expandimos ó Dallas-Forth Worth.
E o que queira pelexar comigo por iso precisará un avogado de impresión
porque eu teño o mellor de Nova Jersey.
É dicir, teño o mellor do mundo.
Viva Jersey!
Jersey!
Jersey, amor!
Si. Iso é, irmán.
Apaga iso, Schatz.
Schatz. Apaga iso.
Aínda podo perder o traballo, a empresa e todo polo que traballei.
Non deixarei que caias do ceo.
Recibín a circular sobre as relacións no traballo.
Si. Di que se permiten sempre que se declaren.
- Xusto aí. - Si.
Sabes o tipo guapo que parece un elfo
e que traballa no correo, Marcus?
Levo ano e medio fodendo con el.
E é o pai desta nena.
Respira, George.
E tamén é o creador de moitos orgasmos.
Só para que o saibas.
Grazas.
Heather e eu empezamos a saír.
É marabilloso.
Ó final, onte á noite consumámolo.
- Sen detalles. - Tanto ten.
Empezou a bicarme alí embaixo.
Despois empezou a facer círculos.
E...
resulta que os círculos son a miña forma favorita.
Un tema rápido.
Alguén entrou no meu despacho e descargou pornografía no meu portátil.
E no PC.
E no móbil.
Peter Vance e eu fixemos o amor na festa do Nadal.
Sabémolo todos, Rachael. Oímoste berrar.
Neno, era el.
Gary e eu temos que informar de que temos relacións íntimas consentidas.
Vale. E que fai Luke aquí?
Eu miro.
Sen el, non poderiamos.
A ver se o adiviño.
Viñestes dicirme que estades fodendo.
Viñemos dicirche que temos o traballo duplicado.
Queremos que se aclaren as tarefas dos postos
para ser máis produtivos.
Deus. Perdón.
E estamos fodendo.
Aí está.
Pódese mandar unha foto da pirola se a pirola non é túa e é un debuxo?
Quero traballar aquí.
Este é o meu currículo
e unhas fotos nas que estou espida.
Fóra do meu despacho, hostia.
Só quería dicirche que non fixen nada con ninguén.
Pero estou aberta.
Pódelo escribir? Estou aberta.
Estás aberta, xa o pon aquí.
Teño que pedirche que os retires.
Chupeilla a Dave.
Eu tamén.
Dave chupouma a min.
E estráñavos que estea canso.
Facede todos unhas análises.
Sra. Cruz e Sr. Blanchflower, que desexaban?
Queren que aprobe que a xente cague
e se lance a merda?
Non, George.
Só viñemos, como di a túa política, informar oficialmente...
Imos casar.
- Non. - Si!
Estades todos invitados. A voda será en Londres.
Si, unha "voda destino", pero como o voo é gratis...
É unha nova marabillosa.
Esa relación está por riba da xunta
e é apta para a oficina.
Si. Supoñía que che gustaría.
- Moito. - Moitas grazas.
Grazas, George.
Agradézollelo moito.
Esta noite vas durmir tranquilo.
Si.
- Deixo aberto? - Peche.
Grazas, George.
Baba ghanoush!
ACABADOS DE CASAR
Subtítulos: Margarita Díaz