Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
[łagodna ballada, kobiecy wokal po angielsku]
[krzyki mew]
[Dante] Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden.
Nel?
- [łapie dech] - [piosenka cichnie]
[bicie dzwonu w oddali]
[oddycha łagodnie]
- [trąbienie lokomotywy] - [stukot kół pociągu]
[gwizd zabawkowej lokomotywy]
To jest naprawdę dobra szkoła. Mają tam rozszerzoną matmę i fizykę.
Chcę do Barei.
Chodzisz tam dopiero miesiąc.
Przyzwyczaisz się, będzie dobrze, zobaczysz.
Nie.
Chcę do Barei.
[dynamiczna muzyka rockowa]
- [Cegła] Mietek. - [Mietek] O, nie.
Wiesz, co ma osiem centymetrów i zadowoli każdą kobietę?
[Mietek] Cegła. Naprawdę musisz?
No dobra, sorry.
Karta kredytowa!
A wiesz, co łączy kobietę i zmywarkę? [prycha]
To, że nigdy żadnej nie załadowałeś?
- Voilà! - [wyje] Uuu!
Wszystko. Siemano.
W ogóle wiecie, kogo po drodze spotkałem?
- [Mietek] Kogo? - Korasa.
[Mietek] A co on tu robi?
- [Bolo] A ja wiem? - Korka?
No.
No ładnie, ładnie.
Widzę, że ktoś chce mieć obniżoną ocenę ze sprawowania.
Panie szacowny rządco,
niżej się nie da.
- [prycha] - [kasła, odchrząkuje]
Schowaj tego szluga.
Panie dyrektorze, ja mam 19 lat. Ja mogę robić, co chcę.
No w sumie to fakt.
[śmiech]
Patologia.
- Patologia! - [przedrzeźnia] „Patologia, patologia”.
[bełkocze prześmiewczo]
Koras!
Korek!
- [Korek] Cześć. - Możemy cię przytulić?
Tak, tylko mocno.
Chodź tutaj.
[stęka]
Wracasz do nas?
Tak.
- Na stałe? - [Korek] Tak.
- A jak było tam, gdzie byłeś? - Słabo.
- Dlaczego? - Dlaczego? Ooo!
Nie podobało mi się. Same prawiczki.
- [kaszle] - [śmieją się]
[Dante] Aaa! Nasza szkoła.
[Mietek] O!
[Korek] Cześć.
Wróciłeś?
Tak.
To… fajnie. [prycha]
[śmieje się]
[łagodna muzyka gitarowa]
[muzyka gra dalej]
- [Nel] Gotowy? - Uhm.
[Nel] Taram!
[bierze wdech] I jak?
- No, wyglądasz… - Wyglądam?
Świetnie.
- Naprawdę? - Uhm.
To chyba ją wezmę.
A wybierasz się gdzieś?
Z tobą. Na studniówkę.
Chyba że mnie nie poprosisz, to…
Nie no, poproszę, tylko nie wiedziałem, że to już.
A może ten dla ciebie, co?
- Zobacz. - Aha.
- Przymierzysz? - Tak, już.
- [furkocze ustami] - Co jest?
Lecę.
- [smutnie] Serio? - No.
Muszę coś napisać Sienkiewiczowi.
[łagodna muzyka gra dalej]
[kobieca wokaliza]
[muzyka cichnie]
[świergot ptaków]
- To prezent dla ciebie. - Hey, man. Dzięki wielkie.
[dzieci] ♪ Nie lękaj się, nie lękaj się ♪
♪ Jestem przy tobie cały dzień ♪
♪ Nie lękaj się, nie lękaj się ♪
♪ Jestem przy tobie, nie bój się ♪
- [chłopiec] To dla ciebie! - [Dante] Łał, ale super!
Dzięki, piona!
[stęka] O, jaki piękny miś! [śmieje się]
[dziewczynka] Dante!
- [dzieci] Pa! - Nara.
[chłopiec 2] Odwiedź nas kiedyś.
[dzieci] ♪ Jestem przy tobie Nie bój się ♪
[piosenka rockowa] ♪ Nie lękaj się ♪
♪ Strach ma wielkie oczy ♪
♪ Ale nas nie zaskoczy ♪
♪ Robi groźne miny ♪
♪ Ale my się nie boimy ♪
♪ Nie lękaj się, nie lękaj się ♪
♪ Jestem przy tobie cały dzień… ♪
Trzymaj się.
Dziękuję za wszystko.
Powodzenia.
♪ Jestem przy tobie, nie bój się ♪
♪ Nie lękaj się ♪
[piosenka się urywa]
Proszę.
- Panie przodem. - [chichocze]
[tykanie zegara w oddali]
A, chciałbym jeszcze zapytać o hasło do Wi-Fi.
O co?
- To wszystko, dziękuję bardzo. - [chichocze]
- [zamknięcie drzwi] - [łagodna ballada gitarowa]
[kobiecy wokal] ♪ Nie mogę naprawić nic ♪
♪ Dlatego nie patrzę wstecz ♪
♪ To życie jak krótki film ♪
♪ Na który dla nas zabrakło miejsc ♪
♪ I znowu stoję w tym oknie ♪
♪ Już nie patrzę w dół ♪
♪ Uciekam głową gdzieś w chmury ♪
♪ Bo nie ma cię tu ♪
♪ Rękami sięgam nieba ♪
♪ Bo mamy to, co trzeba ♪
♪ Żeby zapomnieć, że nie ma cię tu ♪
[piosenka cichnie]
- Naprawdę? - No! [śmieje się]
Jaki jest twój ulubiony kolor?
Yyy… Nie wiem.
Fioletowy.
Mój – niebieski i zielony. Wolisz psy czy koty?
Chyba psy?
- [prycha] - [Korek] Ja też.
Jaką byś wybrała supermoc?
Jezu, Korek, nie wiem. No, yyy…
Latanie. Okej.
A ty, Roxy, co byś wybrała?
Też latanie.
Latanie nie jest fajne. Przez nie ludzie nie jeżdżą pociągami.
Ja chciałbym zatrzymać czas.
Super.
Korek, po co te wszystkie pytania?
Lubię rozmawiać z Anitą.
Co robisz po szkole?
Yyy… Dziś… dziś mam pianino, wiesz?
Okej, a jutro?
- Polski? - Tak, tak.
- Z Roxy uczymy się polskiego. - No.
Okej, a pojutrze?
[Cegła] Korek! Chodź, przestań już bajerować.
- Dziękuję. - Yyy… Masz matematykę?
- Tak. - To chodź, ogarniemy, co?
Okej.
Creep wrócił.
Ale to się będzie klikało!
Zostaw go.
Nel, przestań. Ja tylko uświadamiam inne kobiety, przed kim mają się bronić.
Korek jest spoko. Zajmij się lepiej sobą.
Przestań. Zobacz.
[głośny ryk silnika]
[blondynka] Ale fura!
[stłumiona muzyka klubowa z auta]
[muzyka cichnie]
Widziałaś te felgi?
To chyba… ten nowy typ z naszej klasy.
[muzyka klubowa]
[blondynka] Ej, Nel!
Dziewczyny!
„Ubierał się tak, jak oni, jadł to, co oni,
i przez chwilę uwierzył, że jest jednym z nich.
Ale granica, która ich dzieliła, choć niewidoczna,
była niemożliwą do przekroczenia.
Lalka nie jest historią o miłości, a przynajmniej nie o miłości do kobiety…
[gwiżdże przywołująco]
Ziomuś, to twoja gablota?
A ten co znowu?
…Izabela jest symbolem lepszego świata. Świata, którego Wokulski pożądał…
yyy… i który… [zacina się] …nigdy nie otworzył przed nim swoich drzwi.
Im ciężej pracował, im bardziej się starał,
tym większe budził obrzydzenie w oczach lepszych…
No i widzisz, u nas jest taka tradycja, że jak ktoś się wozi takim rydwanem,
no to musi płacić opłatę klimatyczną. Dziesięć polskich złotych.
…Bo w ich świecie lepszym nie można się stać.
Lepszym trzeba się urodzić”.
Nie wiem, coś takiego.
[wiwatuje] Łuł!
[oklaski]
Głuchy czy głupi?
Ani me, ani be? Co jest? Co?
[Nel] Bolo! Wyluzuj, ej!
Głuchy?
- Bolo! - [Nel, cicho] Cześć.
Ja…
N, e, l.
Adam.
Czwarta C?
Tak.
Super, pomogę ci.
Normalny jesteś?
- No co? - No głupio ci teraz, co?
- Trochę. - [mruczy]
[przedrzeźnia] „Ani me, ani be!” Powiedział.
Ale przynajmniej tego nie usłyszał. [triumfalnie] Aaa!
- Ożeż ty… - No nie złość się na mnie, Jezus, no…
Myślisz, że nie ma już takich lalek jak Łęcka?
Ale to nie ona jest lalką, tylko Wokulski. Był na ich zawołanie jak jakiś debil.
Kontrolowali go.
Osioł, który niesie złoto, jest wciąż tylko osłem, nie?
Może kont… Przepraszam.
Może kontekst jest szerszy.
Topos świata jako teatru.
[dzwonek szkolny]
[otwarcie drzwi]
- [uczniowie] Do widzenia. - Do widzenia.
- [uczennica] Do widzenia. - [uczeń] Do widzenia.
- [uczennica 2] Sorry. - [uczennica 3] Do widzenia.
- [uczeń 2] Do widzenia. - [uczeń 3] Do widzenia.
Raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy…
- Razem? - W sensie?
- [śmieje się] - Mogę tańczyć z tobą?
Yy… Nie, chłopaka mam.
To coś poważnego?
Tak.
Hej.
- [Dante] Cześć. Przeszkadzam? - Daniel?
Czekaj. Nie wierzę. To on jest twoim chłopakiem.
[śmieje się] Niezła dziewczyna. Gratulacje.
Czekaj. Ty gadasz?
No… Gadam, latam. Sorry, głupio wyszło. Przepraszam,
ale… wiesz, jak jest. Młody, no…
Ej, ej, koleżko… [śmieje się] Nie znam cię.
Co?
[Bobik] Na salę.
Na salę!
Ale… miło cię poznać.
[Bobik] Muzyka!
[polonez z głośnika]
I… raz, dwa, trzy, dwa, dwa, trzy… Głowy prosto, wzrok przed siebie…
Wam się wydaje, że taniec to jest zabawa albo jakieś wygłupy.
- A to jest ład i porządek. - Czekaj.
Cegła, wszystko okej?
Przepraszam…
[Bobik] Prosto głowy! Co jest?
Panie dyrektorze! Yyy…
Cegle poszła krew z nosa. Pójdziemy z nim do pielęgniarki.
Aaa, dobra, dobra…
I raz…
[stłumiony polonez z głośnika]
Co ty, Cegła, płaczesz?
Nie. Nie, nie płaczę.
- To przez poloneza? - W dupie mam Bobika i poloneza.
[Cegła] To już jest koniec. Zaraz studniówka, matury,
pewnego dnia wejdziemy do tej szkoły po raz ostatni.
Ale ty przecież nienawidzisz tej budy.
Okej, nienawidzę, ale mam tutaj przynajmniej was.
To nawet nie jest taniec, tylko chodzenie.
[Bobik] Bo to jest właśnie tradycja!
Wasi dziadowie tak chodzili,
ojcowie tak chodzili, teraz wy będziecie tak chodzić.
Potem rozejdziemy się wszyscy w inne strony.
Tak, no takie jest życie, nie? Będziesz miał nowych kolegów, nową budę.
Ja nie chcę nowych kolegów.
Nie no, ja go rozumiem. Jakby… to już nigdy nie będzie to samo.
Chodźcie, mordy.
[Bobik] Cegielski, wydłuż krok, chodzisz jak gejsza, dreptasz.
Nie wiem, może pójdziemy razem na studia.
Jak? Mietek idzie na zarządzanie, ty na Mickiewicza…
Pieprzyć Mickiewicza. Ja pójdę z Mietkiem na zarządzanie, a ty z nami, Cegła.
A jak ja się tam dostanę?
[Dante] Wiesz, zdamy na zarządzanie w jakimś Pcimiu Dolnym czy Górnym,
gdzieś, gdzie nas przyjmą.
Okej, musiałbym zaliczyć jakiś rozszerzony.
[obaj] Pomożemy ci.
A potem możemy otworzyć jakiś wspólny biznes.
- Wy tak serio? - No.
Ja na poważnie, ja w to wchodzę.
Ja też.
- No to jazda. - No dobra.
[nuci melodię poloneza]
Ej, a tam było na raz czy na dwa?
[Dante] Na cztery.
Nel, poczekaj. Przepraszam cię, no głupio się zachowałem.
Nie odzywaj się do mnie.
Okej.
Zachowałem się głupio. [bezgłośnie] Przepraszam cię.
To nie jest śmieszne. Myślałam, że potrzebujesz pomocy. Wykorzystałeś to.
No bo potrzebowałem. Nie widziałaś tego… żołnierzyka?
- Przecież to był instynkt obronny. - Jesteś popieprzony, wiesz?
Wiem, ale dobrze mi się z tobą migało. W ogóle, kiedy ty się tego nauczyłaś?
- Migania? - No.
Miałam taką koleżankę kiedyś… Nieważne, nie gadam z tobą.
Widzisz, ja chodziłem do szkoły integracyjnej. Wiele nas łączy.
Poczekaj…
Przepraszam cię, głupio wyszło. Może kupię ci kawę?
- Dzięki, ale nie piję. - To chodźmy na spacer. Do kina…
Mam chłopaka.
Wiem. Jak chcesz, jego też rozmasuję.
Rozluźniłby się trochę.
Kiedyś nie był taki… spięty.
Skąd się znacie?
To długa historia. Szkoda gadać.
Ja mam czas. Słucham.
W piątek robię imprezę.
Pewnie cała klasa będzie.
- Ty też przyjdź. - Przyjdę.
Super.
Z chłopakiem.
Jeszcze lepiej.
- Sorki. - [odchrząkuje poirytowana]
Franciszek Cegielski.
[pogodna francuska melodia]
[po francusku] Opowiedz, jak ci minął dzień.
[po francusku] Tak.
A coś więcej niż „tak”?
Przynajmniej powiedz, czy dobrze, czy źle, czy tak sobie?
- Tak sobie. Tak. - [śmiech]
Cztery lata nauki i tylko tyle umiesz powiedzieć?
Tak.
[po polsku] Mój pies rozumie po francusku więcej niż ty.
- I zasób słownictwa ma podobny. - [uczeń] Uuu!
[po francusku] No już, spokój. To nie jest śmieszne.
[uczeń 2] „ Oui”.
Jak tam, Koras?
Czekasz na kogoś?
- Tak. - Na kogo?
Na Anitę.
To napisz jej SMS-a.
Napisałem już.
Trzydzieści cztery.
Poczekaj, napisałeś jej 30 SMS-ów?
- Trzydzieści cztery. - To trochę dużo, wiesz.
- Wiem. - To może jej odpuść na chwilę.
Muszę się starać. Kobiety to lubią.
No, czasem lubią… [wzdycha] …czasem nie lubią, no.
- Wiesz, jak to jest z kobietami. - Wiem.
- Okej. - [śmiech]
Panie Casanova, ja na przykład nie wiem.
- Siema. - Cześć.
- O czym gadacie? - O kobietach.
- [Mietek] Właśnie. - [Cegła] Kiedy się starać.
Na przykład Korek wysłał Anicie 30 SMS-ów.
- [Korek i Dante] Trzydzieści cztery. - No. To nie takie proste.
Nie no, to jest… proste. Po prostu musisz czytać sygnały, Korek.
- Odpisała ci coś? - Nie.
No i to jest sygnał.
[Dante] Leć do domu, stary. Jutro spróbujesz.
Okej.
- To pa. - Cześć.
Trzymaj się.
- Idziemy? - No.
Aha. Nara.
- A my sobie powtórzymy, co? - Ciekawe co.
- [przedrzeźnia] „Ciekawe co”.
I że w ogóle wam powiem.
- Co to było? - Typowy Korek.
Wiesz, że nie o tym mówię. Z Adamem.
- Co: z Adamem? - No z Adamem.
Macie jakąś kosę czy coś?
[śmieje się] Nie, nie mamy żadnej kosy czy coś.
Jesteś zazdrosny.
- Serio? - No serio.
Skąd się znacie?
- Graliśmy razem w szachy w ’94. - [ironicznie] Ha, ha, ha…
Nie no, nie znam tego typa, nie kojarzę jego twarzy.
Okej.
Adam nas zaprosił na imprezę w piątek.
- Chcesz iść? - Nie wiem, cała klasa będzie.
- No to idź. - Ale ja chcę z tobą iść.
Nie mogę, mam…
No? Co masz?
Mam coś… Mam sprawę do załatwienia.
Jaką niby?
Dobra, słuchaj, jak chcesz iść, to idź, a ja do ciebie dołączę, okej?
[smutna muzyka]
Okej. Okej.
Jedziemy?
[piknięcie auta]
[otwarcie drzwi auta]
- [zamknięcie drzwi auta] - [Sucha] Arbuzy.
- [Sienkiewicz] Jesus Christ. - [Sucha się śmieje]
[Sienkiewicz] Cwaniaczki z miodem w uszach.
O, patrz, patrz, patrz, patrz, Cegła tutaj.
Widzisz?
No, a Roxy nawet nie wie, gdzie ma patrzeć.
Jakiś taki mały się przy nich robię, masakra.
- Co ty bez nich zrobisz? - Co?
No to jest twoja pierwsza klasa, będziesz za nimi tęsknił.
Tak, akurat.
Już się nie mogę doczekać, aż sobie pojadą, huncwoty.
„Huncwoty”.
No ja na przykład nie wiem, co ja zrobię, jak Nel pojedzie na studia.
Ale ja wiem. Weźmiemy sobie kampera i pojedziemy w podróż dookoła świata.
- Tak? - Uhm.
- I to będzie nasza… podróż poślubna? - [stęka, kaszle]
Ej!
[niepokojąca muzyka]
- [odchrząkuje] - Wszystko w porządku?
[Nel] Hej!
- Hej. - Hej.
Adam wysłał adres?
Nie. Mówił, że nas podwiezie.
Ale jak? Wszystkich?
[dziewczyna] Łał, ale fura!
[chłopak] O! Stary!
- Ja! - [chłopak 2] Łał!
Widziałem takie tylko na filmach!
Przestań. Mój tata na komunię też taką wynajął.
Ale twoja była krótsza… bez urazy.
[muzyka klubowa]
- [chłopak] Uuu! - [chłopak 2] Super!
Ladies, ladies, ladies…
Spokojnie. Dla wszystkich znajdzie się miejsce. Zapraszam.
[blondynka] Poczekajcie. Najpierw fotka.
[blondynka] Dobra, uwaga…
Yyy… Przesuńcie się trochę w prawo, bo tam jest coś uciapane.
Co?
No, brudny jest tutaj z przodu.
Aaa…
Co to ma być?
Przepraszam, jechałem prosto z imprezy firmowej.
Wiesz, że mi się wstyd pokazać na mieście? Za co ja wam płacę?
Jak pan chce, możemy podjechać na myjnię.
- Uhm. Okej. - Adam… No chodź.
- I uwaga… - Przepraszam, przepraszam. [stęka]
- Cheese! - [migawka]
[piosenka klubowa]
[Kacper] To chyba najdroższe party limo w mieście.
Wiesz, innych nie biorę.
Czym się zajmują twoi rodzice?
Mój tata prowadzi klinikę medycyny estetycznej.
Wiesz, powiększanie ust,
lifting, BBL, tego typu sprawy.
A może dostanę jakąś zniżkę? Tak po znajomości?
Ale co ty chcesz zmieniać?
Spokojnie. Coś by się znalazło. Bez urazy.
[sygnał wiadomości]
Może to zabrzmi dziwnie, ale dlaczego nasza szkoła?
[sygnał wiadomości]
Macie tu…
najpiękniejsze dziewczyny.
No! [chichocze]
Oni zawsze są tacy nudni?
[bezgłośnie] Ciebie wszystko nudzi.
Ty mnie nie nudzisz.
Co wy tam sobie pokazujecie?
Tajemnica.
Ej, to Dante.
- [chłopak] Co? - [dziewczyna] Ej, serio… Nel, zobacz.
[szofer] Cześć.
Oblecicie z tamtej strony?
Dzięki.
Trzeba będzie tam przemyć z boku.
Jest jakiś problem?
- Nie, nie. - To dawaj.
[stłumiona muzyka klubowa z auta]
Co tu robisz?
Nie widać?
- Nie wiedziałam. - To już wiesz.
[smutna muzyka]
Szczerze? Nie wiedziałem, że tu pracujesz.
[szum myjki]
- Siemanko! - [szum ustaje]
- Dacie radę to, co zwykle? - Szefie!
- O, cześć. - Cześć.
[szum myjki]
[smutna muzyka gra dalej]
- Nel, nie przejmuj się. - [cicha muzyka klubowa z głośnika]
Mówi się, że faceci w kombinezonach są atrakcyjni.
Na przykład astronauci i kierowcy Formuły 1.
[śmiech]
Żadna praca nie hańbi! Jasne?
Nie no, wiadomo. Tak.
[muzyka klubowa z głośnika]
Dziękuję.
Komóreczka?
Dziękuję.
Komóreczki.
Dobrze. Dziękuję… i dziękuję.
Dziękuję.
- Kacper, nie żartuj sobie. - Impreza screen-free.
Drugi też.
Dziękuję. Yo!
[Adam] O, nie, nie, nie, zostaw to.
- Oryginalna? - Tak.
Z Japonii?
[parodiuje reranie Kacpra] Nie, z bazaru. [swoim głosem] Zostaw to, proszę cię.
[Adam wzdycha]
- Ej! - Dziękuję.
To jest impreza screen-free.
Napij się czegoś.
Mówiłam ci, że nie piję.
Nie pijesz, nie tańczysz, nawet nie rozmawiasz.
- No to co ty robisz na imprezach, no? - Bzykam się na gwizdek.
- Pijemy! - [wiwatują]
[otwarcie drzwi]
[stłumiona muzyka klubowa z głośnika]
- [muzyka cichnie] - [sygnał cofania pojazdu]
[brzdęk butelek]
- Znowu za mną chodzisz? - Tak.
- Dlaczego? - Bo lubię za tobą chodzić.
Dlaczego?
Bo lubię być blisko ciebie.
Korek…
Ja też cię lubię. Serio.
Jesteś miłym i dobrym chłopakiem, ale…
Mama też mi tak mówi.
Okej.
Ale nie możesz ciągle za mną chodzić, wiesz?
Lubisz mnie?
- Ale nie lubisz, jak za tobą chodzę? - Tak.
Nie rozumiem.
[wzdycha] Możemy się przyjaźnić, ale musisz zachować dystans, dobra?
Tak jest okej?
Nie, Korek, po prostu odczep się ode mnie!
Nie lubisz mnie.
- Nie, Korek. - Nie lubisz mnie.
- Korek, to nie tak. - Nie lubisz mnie.
Nie lubisz mnie. Nie lubisz mnie…
[piosenka house’owa]
[wzdycha]
- [chłopak] Nara. - [blondynka] Adam.
[męski wokal] ♪ Z tobą daleko gdzieś ♪
♪ Z tobą, z tobą ♪
♪ Przestać liczyć słabe dni ♪
♪ Co noc zatracić się ♪
♪ Z tobą daleko gdzieś ♪
♪ Z tobą ♪
♪ Chciałbym uciec tylko dziś ♪
♪ Z tobą na drugi brzeg… ♪
[chłopak 2] Edyta!
♪ Z tobą ♪
- [blondynka] Nara. - ♪ Przestać liczyć słabe dni ♪
♪ Co noc zatracić się ♪
♪ Z tobą daleko gdzieś ♪
♪ Z tobą ♪
♪ Możesz się pakować Życie nie będzie wiecznie czekać ♪
♪ Tyle świata jest jeszcze… ♪
[piosenka się urywa]
Nie masz po co wracać, kochana. Koniec imprezy.
Już?
Wygonił wszystkich zaraz po tym, jak wyszłaś.
Ja tylko po telefon.
Dziwny typ, co?
[Kacper mruczy łagodnie, syczy z zimna] Łu!
[piosenka pop z głośnika, kobiecy wokal] ♪ Już bez żadnych zwątpień w nas ♪
♪ Życzę nam, by zawsze było tak… ♪
[bieżąca woda]
[niepokojąca muzyka]
Adam! Co ty wyprawiasz?!
A jednak ci na mnie zależy.
- Nel, do kogo ty dzwonisz? - Chciałam zgłosić próbę samobójczą.
- Co ty robisz? - Potrzebujesz konsultacji z psychiatrą.
- To był tylko żart. - Pomogą ci, zaufaj mi.
Nie, to ty mi zaufaj, proszę cię.
Wszystko dobrze. [zacina się]
Fałszywy alarm. Yyy… Dobranoc.
Widzę, że łączy nas więcej, niż ci się wydaje.
Idź na terapię.
- [wzdycha] - Stać cię.
[trzask drzwi]
[gwar]
Cześć.
[blondynka] Ej, Danusia, co ty robisz?
Czekaj.
- Przedstaw się. - Jestem Korek.
Kordian Jastrzębski.
Dziewczyny, uważajcie na stalkerów.
Ten typ cały czas za mną łazi.
Ej, Daniela, wyłącz to!
Typko, uspokój się.
Leków dzisiaj nie wzięłaś?
Tak właśnie wygląda życie kobiet w XXI wieku.
Lajkujcie, subskrybujcie
i bądźcie bezpieczne.
- [wyłączenie nagrywania] - [śmiech]
Nie przejmuj się. To było słabe.
Ona też mnie nie lubi.
Ona lubi tylko siebie.
Ja cię lubię, Korek.
I inne dziewczyny też cię lubią.
Nie lubią.
Anita nie lubi, kiedy za nią chodzę i kiedy do niej mówię.
A próbowałeś poznać kogoś online?
Wszyscy teraz tak robią.
Nie próbowałem.
No to ja ci pomogę.
Dawaj, zrobimy zdjęcie na grupę szkolną.
[muzyka rockowa]
Nie no, Korek. Bez tego nie da rady. Dawaj.
Gotowy?
Jest!
- Jest dobrze. - Jest dobrze.
[Cegła] Jak to jest płatny parking, to zapłacisz więcej
za mandat niż za ten samochód.
[Mietek] Kupisz swój, to pogadamy.
- [Cegła] Weź się… - To ty się weź.
[Cegła] Dobra, japa, bo idzie.
[dzwonek do drzwi]
[Dante, cicho] Cicho, pani Krysia śpi. Chodźcie.
- [Mietek] No dobra. - Cicho.
- Cześć. - Cześć.
- Siema. - Cześć.
- A to ona nie jest przygłucha? - Tak, ale tylko, jak się do niej mówi.
Jak śpi, budzi ją głośne pierdnięcie z drugiego pokoju.
- [prychnięcie] - Chodźcie.
- A umiesz tak? - [prykanie dłońmi]
- Cicho. - [bełkocze przedrzeźniająco]
Uuu!
[Dante] Nel na wakacje jedzie do tropików.
Na osiemnastkę dostała furę.
A co ja jej mogę zaoferować?
Kurwa, pokój u pani Krysi?
- No tak, ale ona ciebie kocha. - Tak, i to jest najsmutniejsze.
Czasem, jak kogoś kochasz,
uczysz go chodzić,
tylko po to, żeby patrzeć, jak się od ciebie oddala.
A ja zawsze będę kilka kroków za nią.
Ale stary, zobacz.
Jesteś na swoim.
- Zarabiasz? Zarabiasz. - No… Najniższą krajową.
[Mietek] Ej, a to nie jest tak, że myjnie zarabiają kokosy?
Bo ja ostatnio dałem prawie dwie stówy za mycie.
Kurde, to prawie połowa wartości twojego samochodu.
Jedna dziesiąta.
No dobra, dwie stówy, ale ty dostajesz z tego jakiś ułamek.
- No, ale to jest jakieś… Ile? - [Korek] Piętnaście procent.
Piętnaście procent.
- A reszta leci do mojego szefa. - Mmm. Yyy… Zostań swoim szefem.
- [prycha] - [Cegła] Ty, ale…
- Okej. - Musisz założyć własną myjnię, stary!
Pod warunkiem że wy też w to wejdziecie.
Moi starzy mają duży garaż i myjkę ciśnieniową.
No to potrzebujemy trochę sprzętu i dużo wody.
To musimy się złożyć.Yyy… Ja pożyczę hajs od siostry, ty masz garaż.
- Ty masz umiejętności. - Umiejętności?
- A Korek… - A Korek byłby zajebistym księgowym.
- Uuu! - Bez kitu.
Korek, wchodzisz w to?
- Tak. - Zajebiście!
No to panowie, za spółkę.
- Zdrowie. - [radosne pokrzykiwanie]
- [bicie dzwonu] - [świergot ptaków]
[Nel] Czemu mi nie powiedziałeś, że się wyprowadziłeś?
Aaa… to wiesz… jeden pokój, tak tymczasowo.
Jeszcze mnie nie zaprosiłeś?
[prycha] Nie spodobałoby ci się.
Tam jest mniej miejsca niż w twojej łazience.
No i co z tego? Chcę być z tobą, muszę wiedzieć, gdzie mieszkasz.
O czymś jeszcze powinnam wiedzieć?
[mruczy zamyślony] No, zakładamy biznes.
- Biznes? Z kim? - Z chłopakami.
Doszedłem do wniosku, że zamiast dorabiać na myjni, założymy własną.
Mogłeś powiedzieć, że jesteś w trudnej sytuacji. Pomogłabym ci.
Daję radę.
Myjąc samochody?
Praca jak każda inna.
- Zresztą, teraz to trochę inaczej. - Bo będziesz mył z chłopakami.
Nie, bo to jest nasz biznes.
Ty tego nie zrozumiesz, bo wszystko dostajesz.
[muzyka rockowa]
- [Dante] Dobrze? - [Korek] Tak.
- Krzywo będzie czy nie? - [Korek] Jest okej.
Okej.
Jest.
- Chłopaki! - No?
[łapie dech] Ej!
- Dawaj, Korek. - [Cegła] Uśmiech!
[pstryknięcie migawki]
- Bomba. Poka. - Bomba. Trzymaj.
- [Dante] Oj, Korek. Przystojny, kurde. - [Korek] Dziękuję.
[piosenka rockowa, męski wokal]
Dzień dobry pani.
Panowie!
Show me the money!
[wzdycha] Mamy już ponad trzy koła!
- [radośnie pokrzykuje] - [śmiech]
- Mamy rozmach. - Aaa!
- Ej, a ty znasz tę laskę? - Którą?
Yyy! Dyskretnie. Na twojej dziewiątej.
Uśmiechnęła się do ciebie.
Nie. To było do Mietka.
- Ej! - Nie no, to było ewidentnie do ciebie.
- Naprawdę? - Ruszaj, bo zaraz wysiądzie.
No dobra. [prycha]
Hejka.
Co taka piękna koleżanka robi sama w autobusie?
Znaczy, no nie sama, ale z koleżankami. No, wiesz, o co chodzi.
Yyy… Co tam, tak wiesz, w życiu i ogólnie, nie?
Je ne comprends pas. Je m’appelle Rose. Et toi?
Ja pierdolę!
- „Pierdolę?” - [po francusku] Przepraszam.
- [po francusku] Ładne imię. - [śmiech]
- [Cegła] Kurde, mówi po francusku. - [śmiech]
Mordo, ona myśli, że „pierdolę” to twoje imię.
- Co? - Zapytała cię, jak się nazywasz.
- A ty powiedziałeś „ja pierdolę”. - Naprawdę?
- [Mietek] Tak. - [Dante] Wychodzi.
[lekka piosenka Michela Fugaina Une belle histoire ]
[śmiech]
[mówi niewyraźnie po francusku]
- [mówi niewyraźnie] - [śmiech]
Rose… Rose! Rose.
Ça va, Pierdolę?
Yyy… Pierdolę. Yyy… Znaczy, nie… Nie „Pierdolę”.
[po francusku] Yyy… Mam na imię François Cegła.
„La brique”.
[mówi po francusku]
[prychnięcie]
Oui.
Co ci powiedziała?
Nie wiem, ale nigdy jej nie zapomnę. Łał!
Dawaj.
„Powieść Dżuma Alberta Camusa dowodzi, że człowiek może zachowywać godność”…
Niekoniecznie.
…„że człowiek może zachować godność i człowieczeństwo w obliczu zagrożenia.
Choć epidemia wystawia bohaterów na ciężką próbę,
większość z nich nie poddaje się”…
Ja się już poddaję. Koniec lekcji.
[stęka] Nie mam już na to siły.
[dzwonek szkolny]
Nara!
[gwar]
[uczniowie] Do widzenia.
Do widzenia.
[zamknięcie drzwi]
[metaliczny stukot]
[metaliczny brzdęk]
[odchrząkuje]
Chcesz mi coś powiedzieć?
No, to nie był mój najlepszy tekst.
Ale bez przesady, nie było aż tak źle.
To nie był twój najlepszy tekst. To nie był w ogóle twój tekst.
Serio? AI? Dlaczego?
Jakoś nie miałem czasu.
Przepraszam. Następnym razem się poprawię.
Ale to nie o to chodzi, żebyś się poprawiał.
To chodzi o zasady, jakie masz jako człowiek,
których, chociażby nie… [kaszle]
…nie wiem, co się działo, to ich po prostu nie złamiesz.
Nigdy.
[niezrozumiały gwar]
[piosenka pop, kobiecy wokal po angielsku]
[Cegła] Uuu… Anita i Bolo?
To się porobiło! [śmieje się]
Weź…
Korek ciężko to znosi.
[dziewczyna] Widziałaś?
No i Roxy też.
[Nel] I wiesz, wszystko, co widzimy dookoła,
to tylko cienie, czaisz?
Dlatego w teorii Platona przywódca musi wyjść z jaskini do światła.
No nie, no ale… Platon był naiwny.
Wiesz, nie ma wyjścia z cienia.
Można zmienić ognisko,
zobaczyć cienie z innej perspektywy…
Ale to cały czas będą tylko cienie.
A ty?
Hm?
No nie chciałbyś wyjść z jaskini?
- Zmienić świat… [prycha] - [spokojna muzyka z głośnika]
Chyba jestem na to za mały.
- Chodź, potańczymy. - Ja nie tańczę.
Ja też nie, ale chciałem się przytulić.
[ Pozwól mi czuć Carli Fernandes]
♪ Wiedzieć więcej o sobie ♪
♪ Bo tam, gdzie ty… ♪
[Cegła prycha]
♪ Chcę być tam, gdzie ty ♪
♪ Chociaż nie wiem jak ♪
♪ Nadal nie wiem jak… ♪
[Nel] Jak tam wasz biznes?
- [Dante] Jakoś. - Może wpadniesz na zajęcia z ekonomii?
Mamy fajnego prowadzącego.
Przyda wam się.
Adam też tam chodzi, nie?
A to ważne?
Nie, po prostu widzę, że się wkręciłaś.
Ekonomia, polityka…
Teraz to Państwo Platona…
Nie możesz się zdecydować?
Może nie będę musiała.
Na Trinity College jest kierunek Polityka, ekonomia i filozofia.
- [drwiąco] „Trinity College”. - [chichocze]
Łał.
Stany?
Jakie Stany? Irlandia.
To moje marzenie.
[mruczy zamyślony] Chcesz wyjechać?
Nie no, myślałam, że razem wyjedziemy.
Pomyśl sobie tylko…
- Georgiańskie alejki, zmurszałe mury… - [mruczy obojętnie]
Po wykładach moglibyśmy chodzić na klify,
leżeć na zielonej trawce, pić Guinnessa, gin z lemoniadą…
Mógłbyś studiować literaturę współczesną,
pisanie kreatywne.
Wszystko sprawdziłam.
Co o tym myślisz?
Przemyślę.
Może czas wyjść z jaskini?
A może nie chcę wyjść z jaskini?
I chcę zostać.
Serio?
Chcesz całe życie pracować na myjni?
- Jakoś wcześniej ci to nie przeszkadzało. - I nie przeszkadza. Ale…
Zakochałam się w tobie, bo byłeś inny.
Inteligentny, wrażliwy…
To może źle mnie oceniłaś?
Łoł, łoł, łoł, łoł, wszystko w porządku, stary?
[Cegła śmieje się nerwowo] Yyy… Koras, pogrzało cię?
Ej, sorry, Bolo.
Nie lubię cię.
Chodź, proszę cię.
[Cegła] No lipa.
[Mietek] Ale spokojnie, znajdziesz inną laskę.
Ja wiem, co czujesz.
Kochasz ją…
Ona ciebie nie.
Ale miłość nie daje gwarancji.
- I pewnie powiesz, że to… - Niesprawiedliwe?
- …niesprawiedliwe, bo takie właśnie jest. - [kroki]
Korek. Chodź, ja ci to mogę wszystko wytłumaczyć.
Anita, proszę cię, już mu to tłumaczyłaś chyba z tysiąc razy.
[smutna ballada gitarowa]
[wzdycha]
[muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
[stłumiona muzyka klubowa z auta]
[muzyka się urywa]
- To ona. - Kto?
No jak to: kto?
Pani Cegła.
[Cegła] Rose.
Hmm, muszą być z wymiany.
Stary, to twoja szansa.
- [zacina się] Oui. - [prycha]
Dobra, ja to załatwię.
- Bonjour. - [Mietek] Dzień dobry.
[niezrozumiała rozmowa po francusku]
Co on robi?
Nie wiem, zaufaj mu.
[mówią po francusku]
Here we go!
[Cegła] I?
- No, zostałeś przewodnikiem. - [śmieje się]
- Ja? - Tak.
No pokażesz im Warszawę, wiesz…
- Starówkę. - Starówkę.
A co ze Środą?
Powiedziałem, że Bobik go wzywa.
Zastąpisz go. W końcu jesteś na rozszerzonym francuskim.
[zacina się] Ja tam ostatni raz byłem miesiąc temu!
Mordo, 80% komunikacji to mowa ciała.
- Aaa… [bełkocze] - Dokładnie.
[Mietek] Yyy… Jak to się mówi: „ On voya”.
- No co? - W sensie On y va?
No ale powiedziałem, nie?
- Dobra, idź, bo mnie denerwujesz. Już. - [dzwonek szkolny]
- [naśladuje łoskot kopniaka] - Usprawiedliwimy cię.
[romantyczna francuska melodia]
[muzyka się urywa]
[niezrozumiała rozmowa po francusku]
[po francusku] Świetnie.
[po polsku] Zamek.
Idziemy?
[po francusku] No więc…
[po polsku] Zamek.
Możemy zrobić pictru…
- Pictrois? - [prycha]
- [po angielsku] Zdjęcie, selfie. - [po francusku] Eee… Zdjęcie?
[po francusku] Tak! Zdjęcie.
- Uhm. - [romantyczna francuska melodia]
Hmm…
A… Zdjęcie.
[pstryknięcie migawki]
- [po angielsku] Ładne, bardzo ładne… - [chichocze]
[mówi po francusku]
Uhm.
[mówi po francusku]
- [mruczy zaintrygowany] - [chichocze]
Hmm…
Oui.
[chichocze]
[nauczyciel] Moi drodzy, dziś przeprowadzimy sobie
symulację rynku.
[pukanie do drzwi, otwarcie drzwi]
Dobry. Można?
Zapraszam.
[chichocze]
To jest wasz produkt,
a to jest wasz klient. Zapraszam.
Będziemy sprzedawać chusteczki?
Dante jest przyzwyczajony do rozprowadzania innego towaru.
[śmiech]
No dalej. Wykażcie się.
Są to wysokiej jakości chusteczki
o zapachu aloesu.
Nie kupuję tego.
[cmoka] Może jak piękna pani spróbuje mi sprzedać,
to się zastanowię.
Masz dziewczynę?
- Jeszcze nie, spokojnie. - Dlatego ich potrzebujesz.
- Uhu, hu, hu, hu! - [wycie]
Może zamiast tego po prostu poszukam dziewczyny?
E, tam. Chusteczki wyjdą ci taniej.
[śmieją się]
Podoba mi się. Powiedz mi coś więcej o tych chusteczkach.
Są wyprodukowane z recyklingu i mają dobrą chłonność.
Okej. Interesujące.
Pokaż mi je, proszę.
[prowokacyjna muzyka]
[Adam wydmuchuje powietrze, chichocze]
Okej.
Troszkę bliżej, bo nie widzę.
- [uczniowie] Ło! - [Dante] Masz. Chusteczki.
- [Adam] Pogięło cię?! - [śmiech]
- Ten człowiek jest niestabilny! - Ale to było naprawdę dobre!
[zamknięcie drzwi]
Najlepszą metodą na sprzedanie produktu jest…
[poirytowany] Stworzenie zapotrzebowania. Każdy to wie!
Dokładnie.
Zaliczacie!
- [wiwaty] - [uczeń] Tak jest!
Stary, w co ty mnie wpakowałeś?
Nie, nie rozumiesz, yyy… Poszedłem do sklepu, to oni weszli za mną.
Ja chcę iść do domu, a oni cały czas za mną łażą.
Tak. No… chyba dobrze.
Tak, du… dużo rozmawiamy.
Ale większości nie rozumiem.
[pstryknięcie migawki]
[Cegła] Czekaj…
Nie…
[po angielsku] Nie, nie, nie… Zdjęcia nie…
[po francusku] Koniec wycieczki.
[po polsku] Kurwa, idźcie do domu, proszę was.
Wspólna fotka?
Ja pierdolę! [po francusku] Żadna „wspólna fotka”!
[po polsku] Oni robią zdjęcie z Fast Paczką.
- [po francusku] Wszystko gra? - Tak.
[mówi po francusku]
[zalotna francuska melodia]
[mówi po francusku]
[Dante] Cegła, halo! Jesteś tam?
- Zaraz zadzwonię, okej? - Okej, okej.
Jak Cegła?
Chyba dobrze.
Zalicza francuski.
Francuski czy Francuzkę?
[ironicznie] Ha, ha, ha.
- [sygnał wiadomości] - Z kim piszesz?
Z dziewczyną.
Z Anitą?
Nie. Mam nową dziewczynę.
- O, Korek. - [Dante] Nie tracisz czasu.
Pokazuj zdjęcie albo nie było.
Ładna.
Lubię ją.
No, ładna, ale…
Chyba nie jest z naszej szkoły. Jak się nazywa?
Tradycja.
To chyba nie jest prawdziwe imię, co?
Dlaczego?
- A spotkałeś się z nią już? - Nie.
[Dante wzdycha]
„J’ai regardé”, czyli passé composé.
Gdy coś się wydarzyło wczoraj, w zeszłym roku i się skończyło.
[lekka nostalgiczna piosenka Michela Fugaina Une belle histoire ]
[wyciszone]
Franek, śpisz?
[bierze gwałtowny wdech]
Yy… Nie, ja nie.
Przyswajam… Oui, oui, oui.
[łagodna piosenka house’owa, kobiecy wokal po angielsku]
[piosenka nabiera dynamiki]
[bezgłośne]
- Idziesz. - [sygnał wiadomości]
Korek, yyy… słuchaj, nie chcę ci psuć humoru, ale…
naprawdę nie wiesz, kto jest po drugiej stronie.
Tradycja.
Stary, to nawet nie jest jej prawdziwe imię, no.
- [dźwięki klawiatury] - Dlaczego się z nią nie spotkasz?
- Ja ją bardzo chętnie bym poznał. - Przyjdzie na studniówkę.
Poczekaj.
- Zabierasz Tradycję na studniówkę, tak? - Tak.
Słuchaj, no musisz wiedzieć, z kim się spotykasz.
- [sygnał wysyłania] - Korek, posłuchaj…
[sygnał wiadomości]
Mówię ci to, bo jesteśmy przyjaciółmi i chcemy cię chronić.
- Dobra? - [sygnał wiadomości]
Nie ma Tradycji.
To jest fejkowe imię, fejkowe zdjęcie, fejkowe konto.
- [sygnał wiadomości] - Ktoś sobie z ciebie żartuje po prostu.
Napisała, że nie żartuje.
- I pójdzie ze mną na studniówkę. - [Anita] Hello.
- Hej. - A co to za święto?
A, wiesz, Nel ma urodziny i…
No to dawaj, pokaż, co jej kupiłeś.
[sygnał wiadomości]
[Anita] O, łał.
[Cegła] Kurde, eleganckie.
[sygnał wiadomości]
[śmieje się]
[Daniela] Ej, obczajcie to.
[śmiech]
[śmieje się]
Bawi was to, co?
- O co ci chodzi? Zwariowałeś? - Oddawaj ten telefon.
Nie jesteś moim starym, żeby zabierać mi telefon.
Wiem, że to ty.
- Nie pozwolę ci go skrzywdzić, słyszysz? - Ej!
Spokojnie.
Zgłoszę to administratorowi i usunie jej konto.
To nic nie da.
- Może sobie drugie konto założyć. - No to zgłoszę też drugie.
O, i zbanuję na wszystkich portalach, okej?
Dobra, dzięki.
[smutna muzyka]
- Adam! Co tu robisz? - [muzyka cichnie]
Mam coś dla ciebie.
Co to jest?
A, nic takiego, tylko taki mały… prezent.
Skąd wiesz, że mam urodziny?
No wiesz, coś tam ptaszki ćwierkały.
[muzyka powraca]
Obczaiłem cię na socjalach.
Nie podoba mi się, że tu przychodzisz. To jest miejsce moje i mojego chłopaka.
[wydycha ciężko]
Jak widać, nie tylko wasze.
[muzyka gra dalej]
[dźwięki przytłumione]
[muzyka cichnie]
[po francusku] Chcesz ze mną zatańczyć?
Impreza!
Tak, tak. Wielka impreza.
La [po polsku] studniówka. [po francusku] Tak.
Dziękuję.
Dziękuję [po polsku] bardzo.
- Jak, Cegielski, zgodziła się? - Chyba tak.
W sensie nie wiem, bo rozumiem co trzecie zdanie.
[dzwonek telefonu]
- Rose? - Nie, Nel.
[dzwonek się urywa]
Co tam?
Yyy… Nie, nie ma go tutaj.
No dobra, spokojnie.
A sprawdzałaś u sióstr?
Dobra. Okej, rozejrzymy się, spoko.
No, bye .
Co się dzieje?
Dante zniknął.
[pukanie do drzwi]
Nie ma go tutaj.
Mówił coś komuś? Nie wiem, zostawił jakąś wiadomość?
Nie, Bolo go nie widział, a Mietek znowu jedzie do sióstr.
Mieliśmy jutro iść na studniówkę.
Dobra, odsuń się.
[bojowa muzyka]
Co ty robisz?
No wyważę drzwi.
Nie no, proszę cię. Nie możesz wyważyć drzwi do mieszkania starszej pani.
No dobra, ale robimy to razem.
- Dobra. - Dobra.
- To na trzy. - [chucha]
- Raz, dwa… - [chucha]
…trzy!
- Co tu się dzieje? - [Nel] Co ty…?
[Cegła stęka]
Dobry wieczór.
Nie ma.
Mówił, dokąd idzie?
[mruczy zamyślona] Nie.
[Nel] Patrz.
- Co? - Zostawił telefon.
Boję się, żeby nie zrobił czegoś głupiego.
Nie wiem, jak to jest po prostu. Chodzi z tym telefonem do ręki przyklejonym,
do łazienki, wszędzie, a dzwonisz i nie odbiera.
[Sienkiewicz pokasłuje, mruczy zamyślony]
[wzdycha] Jezu…
Źle się czujesz?
Nie, a co?
- Widzę, że coś ci jest. - [kaszle]
Nie wiem, no może pójdę do laryngologa. Nie wiem, może coś pyli. [kaszle]
- W lutym? - [zamknięcie drzwi]
[szybkie kroki]
Jezu, jesteś…
[stłumiony kaszel]
Dante zniknął.
Nie wziął telefonu. Nie wiem, co się z nim dzieje.
[nastrojowa, spokojna muzyka]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Irena. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Jak nazywa się zaginiony?
Mają panie jego zdjęcie?
[męski wokal] ♪ Dobry ziom mówił Tu nie ma światła, tylko neony ♪
♪ Tu grają z demonami By nie czuć się samotni ♪
♪ Zamykam oczy, szukam róż Co wyrosły w betonie ♪
♪ Może zerwały czas ♪
♪ Może ja sam Gdy mówiłem „ostatni raz” ♪
♪ Zgubiłem ciebie między blokiem a snem ♪
♪ Choć twoja skóra Znowu pachnie jak karmel ♪
♪ W płucach mam dym ♪
♪ Serce śpi, koma ♪
♪ Patrzę w lustro Nie wiem, kto to, kto to ♪
♪ Zgubiłem ciebie między blokiem a snem ♪
♪ Choć twoja skóra Znowu pachnie jak karmel ♪
♪ W płucach mam dym Serce śpi, koma ♪
♪ Patrzę w lustro Nie wiem, kto to, kto to ♪
♪ Miasto, noc Ja znów liczę szkło na chodnikach ♪
♪ Każdy dźwięk to wspomnienie Które wraca do mnie jak ty ♪
♪ W głowie echo, głos mówi ♪
♪ „Wróć tam Gdzie byłeś ostatni raz sobą” ♪
♪ Ale nie pamiętam ♪
♪ Gdzie to było, kim byłaś ♪
♪ Reszty nie pamiętam ♪
[Nel] Hej.
Hej.
[piosenka cichnie]
Nikt go nie widział?
- Nie. - Nie.
Co mu strzeliło do głowy, no…?
Przecież nie może zostawić cię samej na studniówce.
[wydycha drżąco]
Słuchajcie, muszę zawieźć Roxy do fryzjera.
Podrzucisz mnie?
Tak.
Obiecuję, że potem jeszcze raz objadę miasto.
Okej? Znajdziemy go.
[Cegła] Trzymaj się.
- [wydycha ciężko] Mogę? - Tak.
Jak tam? Denerwujesz się?
- Tak. - Chcesz o tym porozmawiać?
Nie. Zaginięcia nastolatków są częstym zjawiskiem.
Ucieczki stanowią 65% wszystkich zaginięć.
Ta…
- Idziesz do domu? - Nie.
- Muszę być blisko. - Czego?
Ciebie. W trudnych chwilach trzeba być blisko.
Mogę cię przytulić?
Nie.
Mam dziewczynę.
[prycha, pociąga nosem]
Sorry. Zapomniałam.
[tkliwa piosenka pop, kobiecy wokal po angielsku]
- [Anita] Dzień dobry. - Dzień dobry.
[piosenka gra dalej]
[gwizd zabawkowej lokomotywy]
Ale wyrosłeś!
Tylko się nie popłacz.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
Dziękuję.
[piosenka gra dalej]
[zaciąganie hamulca]
[piosenka cichnie]
Lubię sobie tutaj przychodzić i patrzeć, jak Wisła
płynie i ma wszystko w dupie.
Ale to było głębokie!
Nel się o ciebie martwi. Czemu jej to robisz?
Po prostu chciałem zniknąć.
Chociaż na chwilę.
Po prostu zniknąć.
- Przecież ona cię kocha, idioto. - Wiem. Ja też ją kocham.
Staram się być najlepszym chłopakiem dla niej, ale…
pewnych rzeczy nie przeskoczę.
Ja po prostu nic nie mam.
Kompletnie nic.
Nie mam mieszkania, nie mam samochodu,
nie mam rodziny.
Przecież nie pojadę z nią na wakacje, nie pojadę z nią na studia…
I nie zabiorę jej na studniówkę, bo…
Bo?
Bo mnie nie stać na porządny garnitur.
No to idź w dżinsach.
Ale bądź tam dla niej, bo ona będzie na ciebie czekać
i jej nie interesuje twój garnitur.
Tylko ty.
Tylko ja nie mam przyszłości.
- Przecież dostałeś nagrody. - [śmieje się]
Czasami zapominam, że jestem osiedlowym mistrzem słowa.
[pociąga nosem]
- [wzdycha] - Wszyscy mają w dupie te nagrody.
[śmieje się]
Pamiętasz to?
„Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, kto nie czyta,
kto nie słucha muzyki. Ten, kto nie obserwuje.
Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia.
Ten, kto odtwarza codziennie te same emocje.
Ten, kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia.
Ten, kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru.
Ten, kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym.
[obaj] Powoli umiera ten, kto unika…
pasji i wiru emocji,
które przywracają oczom blask i leczą serce.
Powoli umiera ten,
kto nie podejmuje ryzyka spełnienia swoich marzeń. [pociąga nosem]
Kto choć raz w życiu nie odrzucił na bok…
…racjonalności”.
[sentymentalna, wzruszająca muzyka]
I to jest zajebisty start.
Jesteś wyjątkowy. [pociąga nosem]
[kaszle]
[wzdycha]
[kaszle dalej]
Profesorze!
[muzyka przechodzi w niepokojącą]
[muzyka gra dalej]
[ciągłe trąbienie klaksonu]
Co się dzieje?
Ratuję ci życie.
Dobra, zatrzymaj się. Nie masz prawa jazdy.
Mam, tylko po prostu z niego nie korzystam.
No, nie da się ukryć.
[prycha] Co to w ogóle za gówno jest?
Tym się nie da jeździć.
[Sienkiewicz] To prawdziwy samochód, a nie tam jakaś… chińska popierdółka.
Dalej, zatrzymaj się. Nic mi nie jest.
- [stęka, dyszy] - Właśnie widzę.
Od kiedy to masz?
Od kilku dni?
Tygodni?
Miesięcy?!
Człowieku, czemu z tym nie poszedłeś do lekarza?
Boję się, Dante.
Wiem, ja też się boję.
Ale ucieczka nie jest rozwiązaniem.
[stęka]
I kto to mówi?
[stęka]
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
[wzdycha] Bez niego nie pójdę.
[Sucha] Wiem.
[Nel pociąga nosem]
- [wydycha ciężko] - Ja też zostaję.
Wszystko już kupiłyśmy.
Sukienkę, kolczyki…
A teraz nawet tego nie założę nigdy.
Jak nie założysz?
Oczywiście, że założysz.
Nie. Przestań.
[spokojna ballada gitarowa]
Proszę, sukienka…
kolczyki.
- Zrobimy sobie studniówkę w domu. - [prycha]
A ten… nigdy się nie dowie, co stracił.
- Hm? - [prycha]
[pokasływanie]
Byliśmy jak… jak bracia. Wtedy w bidulu.
Potem jak mnie przywieźli ci z opieki, Adam był całą moją rodziną.
Kochałem go.
To co się stało?
Pojawili się nowi rodzice.
Wiesz, jak to jest, jak tacy nowi rodzice odwiedzają cię w bidulu.
Są…
Są piękni.
Dają ci prezenty,
ładnie pachną.
Do tej pory pamiętam zapach ich perfum.
O Boże.
Mówisz do nich „ciociu” i… i „wujku”,
ale tylko czekasz na ten moment, żeby powiedzieć do nich „tato” i „mamo”.
[mruczy potakująco] Czyli wybrali Adama?
Czyli wybrali Adama, a mnie zostawili.
[pokasłuje]
- Myślisz, że Nel zrobi tak samo. - [cmoka językiem]
Postanowiłeś jej w tym pomóc,
zamiast o nią walczyć.
- To nie była równa walka. - To nigdy nie będzie równa walka.
Jak jedno leci w dół, ty musisz natychmiast ciągnąć do góry.
I tak będziesz miał przez całe życie.
Niechętnie, ale masz.
- Jeszcze zdążysz. - A co z tobą?
Nie wiem, zrobią mi badania, pewnie mnie wypuszczą.
- Pamiętaj… - Wiem.
„Powoli umiera ten, kto nie podejmuje ryzyka”…
To też, ale…
wciśnij sprzęgło, bo go, kurwa, zajedziesz.
[optymistyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Ale pięknie wyglądasz!
- Dziękuję. - Eee…
Korek! Korek! Anita przyszła!
- Cześć. Idziesz na studniówkę? - Tak.
Yyy… Bo jak coś, to Bolo jest na dole i mógłby nas podwieźć.
Nie. Mam dziewczynę.
A, wiem, yy… Słyszałam. Znaczy, cieszę się, yyy… i w ogóle.
Ale jakby… jakby nie przyszła, to… to mógłbyś ze mną zatańczyć.
- Okej. - I Bolo nie będzie miał nic przeciwko.
[zamknięcie drzwi]
[dzwonek do drzwi]
[wzruszająca muzyka]
[pociąga nosem]
Co tu robisz?
Przyszedłem powiedzieć ci, że nie zasługujesz na takie traktowanie.
- To nie jest twoja sprawa. - Poczekaj.
Musisz wiedzieć, że Dante też mnie kiedyś wystawił.
Taki już jest.
On się nie zmieni.
Proszę cię, nie płacz przez niego.
Chodź ze mną.
Adam, nie mogę.
- Nie chcę, żebyś była dzisiaj sama. - [odchrząknięcie]
Znikasz bez słowa i…
pojawiasz się nagle i myślisz, że wszystko jest w porządku, tak?
- [Nel] Adam, zostaw nas. - Dlaczego? Może powalczymy?
No…
Szable? Pistolety? Co chcesz?
Adam, proszę cię.
Twój wybór.
[rozruch silnika]
Pięknie wyglądasz.
Eee… Przepraszam.
Nie mam… [prycha] …limuzyny,
nie mam smokingu.
I pewnie nie jestem chłopakiem, na którego zasługujesz, ale…
zrobię wszystko, żeby nim być.
[wydycha z ulgą]
Pójdziesz ze mną na studniówkę?
[muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
[Korek] Dante!
[Mietek] Debilu!
Dwa dni cię szukaliśmy!
Zjechałem tym złomem 600 kilometrów!
Przepraszam, Mieciu.
- Dante! - [Dante] Hej!
[Dante chrząka wesoło]
A gdzie Pani Cegła?
Nie wiem, no umówiliśmy się na przystanku, ale jej nie było.
- No co ty? - No.
[lekka nostalgiczna piosenka Michela Fugaina Une belle histoire ]
[Cegła] Rose!
[po francusku] Twoje oczy są jak gwiazdy.
Cały w nich tonę.
Co on jej powiedział?
Nie wiem, ale brzmiało legitnie.
Idziemy?
I co, nie przyszła?
Jeszcze nie.
Mówiłem ci – to jest fejkowe konto.
- Chodź. - Mówiła, że przyjdzie.
Ale stary, to nie jest nawet dziewczyna,
tylko pewnie jakiś nastoletni, pryszczaty i, i…
Cześć, Dan… Danusia.
Aaa… Ty…?
Ha! [śmieje się]
Przepraszam.
- [Danusia] Cześć. - Cześć.
To byłam ja.
Tylko nie miałam odwagi ci tego powiedzieć.
Dlaczego kłamałaś?
Bo się wstydziłam.
Ale pisałam prawdę. Bardzo cię lubię.
Proszę, daj mi szansę.
Okej.
Okej?
Lubię cię taką, jaka jesteś.
- Ale więcej nie kłam. - [chichocze, mruczy potakująco]
[piosenka się kończy]
- [pisk mikrofonu] - Em…
Ja chciałabym
w imieniu nas wszystkich
dzieciaków… [prycha]
…powiedzieć kilka słów do naszych rodziców.
Dziękujemy wam z całego serca, że…
że jesteście.
I dziękujemy za miłość,
za cierpliwość…
za wszystko, co od was otrzymaliśmy.
Bez was nie byłoby nas tutaj.
[wiwatowanie]
[wiwatuje] Łuu!
[mężczyzna] Brawo!
Szable czy pistolety?
Wybieraj.
[Bobik] Poloneza…
czas zacząć!
[polonez]
[Bobik] I…
[polonez gra dalej]
- [Adam jęczy] - Porządek i dyscyplina.
[jęk]
Mówiłem, że zrobię z nich ludzi, pani dyrektor.
[Dante jęczy]
Nie przestajesz mnie zaskakiwać.
- [jęk] - [polonez się urywa]
[Adam postękuje]
[oddycha drżąco]
[Dante stęka]
Byliśmy przyjaciółmi, pamiętasz?
Olałeś mnie.
[łagodna, tkliwa muzyka gitarowa]
Tyle lat chciałem się spotkać, pogadać z tobą.
O czym? Co?
- [pokasłuje] - O tym, jak znalazłeś nowy dom?
O twoich wyjazdach?
Czy może chcesz usłyszeć, jak się spędza święta w bidulu?
Rodzice byli super, ale…
[wzdycha] …ale ja zawsze czułem, że na nich nie zasługuję.
Że to jest tylko
okres próbny.
Jak tylko coś spieprzę, to wsadzą mnie z powrotem do okna życia.
[gwałtownie wydycha]
Też tak mam z Nel.
Boję się, że jak zobaczy,
kim naprawdę jestem, to mnie zostawi.
Boże, to z nami zostanie na całe życie?
Potrzebowałem cię.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo. - Miałeś wszystko.
Nie miałem brata.
Rodzina nigdy cię nie zostawi,
idioto.
Nel ciebie też nie.
A szkoda.
Bo jestem pierwszy w kolejce.
Uważaj, uważaj.
- Aua! Kurwa… - [śmieje się]
Bratku. [śmieje się]
[Farben Lehre – Matura ] ♪ Puchną oczy, w gardle suszy ♪
♪ Szkoda mi tak młodej duszy ♪
- ♪ Hura, hura! ♪ - ♪ Hej! ♪
♪ Dzisiaj matura ♪
♪ Marynara i fryzura ♪
♪ Matura… ♪
- [Dante] Co? - Nic, nic.
- Stresujesz się? - Troszkę. A ty?
Eee… Czekałem na większe rzeczy.
A ty, Korek?
Pewnie obryty jak dzik.
Tak.
Dziki potrafią przekopywać gleby na 15–20 centymetrów.
Ryją w watahach.
Przez jedną noc potrafią przekopać nawet prawie hektar łąki.
No, tak właśnie myślałem.
- [Adam] Młody! - [Cegła] O!
Idź mi z tą ręką. No co ty?
♪ Nie matura, a chęć szczera… ♪
Dzień sądu?
Gotowy?
Nie. [śmieje się łagodnie]
To już jest koniec.
- ♪ Hura, hura ♪ - ♪ Hej… ♪
To dopiero początek.
♪ Marynara i fryzura ♪
♪ Matura ♪
[piosenka się kończy]
Motyw buntu jednostki przeciw społeczeństwu w literaturze.
[stęka]
To co napisałeś?
- „Pieprzyć Mickiewicza” i wyszedłeś? - [śmieje się]
- Nie, ale kusiło. - [śmieje się]
Odwołałem się do Prometeusza, Noego,
Konrada z Dziadów.
Mickiewicz… [mruczy z uznaniem]
[obaj] Kocham Mickiewicza.
Ale co tam jeszcze?…
- Fahrenheit Bradbury’ego… - O!
- …no i Sienkiewicz. - [mruczy zamyślony]
Sienkiewicz to co? Sachem?
Nie, nie Henryk.
Odwołałem się do twojego Moralniaka.
[prycha] No dobrze, ale następnym razem musisz się odnieść
do jakiegoś dzieła znaczącego dla literatury.
Odwołuję się do tych znaczących dla mnie.
[łagodna, pokrzepiająca muzyka gitarowa]
Dzięki. [odchrząkuje, stęka]
Tak że myślę, że jakoś to zaliczę.
O ciebie to się nie martwię, ale pytanie, jak inni.
No Mietek sprawdził z kluczem.
- I chyba zdał podstawową matmę… - [Sienkiewicz mruczy]
…a Cegła ma jutro francuski.
[po francusku] O mój Boże, mój Boże, proszę pana.
Madame mówiła, że prędzej nauczy swojego psa
mówić ludzkim głosem, niż zda.
[śmieje się] A jutro to odszczeka.
[naśladuje szczekanie psa, śmieje się]
[nauczycielka, po francusku] Pan Franciszek.
Pan François.
[Madame prycha]
Chciałabym dziś porozmawiać z tobą o rejonach Francji
i ich szczególnych cechach kulturowych.
Jakie są twoje doświadczenia i przemyślenia?
[po francusku] Francja to niezwykły kraj,
yyy… który przyrównałbym, mmm…
do pięknej kobiety.
- [mruczy zaintrygowana] - Na północy – Bretania.
Z morzem burzliwym i błękitnym
jak pani oczy.
[prycha, śmieje się]
W środku – Paryż –
miasto miłości – to jej serce.
Na południu – Alpy, strzeliste i smukłe…
Ma pani tu niezwykle uzdolnionych uczniów.
[zacina się] Dziękuję, ciężko tu pracujemy. [śmieje się nerwowo]
Widzę, widzę.
Proszę, mów dalej.
A co by pani chciała wiedzieć?
[śmieje się] Wszystko.
- Roxy, już po wszystkim. - Uhm.
- Dobra, musimy stąd wyjść. - Koniecznie.
Już po. Poszło mi bardzo dobrze.
Jestem z ciebie taka dumna!
[wesoła, francuska melodia]
Zdane.
Ja też.
[kobiecy wokal po francusku]
Chodźmy.
[piosenka gra dalej]
Błagam cię, tylko uważaj tam na siebie.
- I nie rób żadnych głupot. - Dobrze.
Pozdrowić tatę?
[prycha, śmieje się] Tak, tylko oschle.
- Przyrzeknij mi, że będziesz dzwonić. - Przyrzekam.
Przyrzekasz?
Chodź…
Córeczka moja kochana, malutka.
- [wzdycha] - [piosenka cichnie]
Aaa…
Kiedy wylądujesz?
Za trzynaście godzin.
Sam lot trwa dziewięć, ale wiesz, jak z tymi odprawami.
[mruczy] No tak. W sumie nie wiem, bo nigdy nie leciałem samolotem.
- No to schodzi, schodzi. - [Sucha] Nel!
Jeszcze kocyk i poduszka do samolotu.
[Nel] Dziękuję.
[łagodna muzyka gitarowa]
- Całe lato w Nowym Jorku? - A, nie. Tata obiecał mi pokazać Stany.
A potem… Dublin.
Trzymaj kciuki.
- Będziesz tęsknił? - [zbywająco] Eee…
Wiesz, jak jest.
Już tęsknię.
[ Pozwól mi czuć Carli Fernandes]
Spóźnisz się na samolot.
- Wiem. - [śmieje się]
♪ Jeszcze jeden raz… ♪
- Ja też, ja też, ja też… - [śmieją się]
- Muszę lecieć. - [Sucha] Wiem.
♪ Tyle niewypowiedzianych słów ♪
[niesłyszalne]
♪ O mnie, o tobie ♪
♪ I chyba nie potrzebujemy już ♪
[piosenka cichnie]
[Mietek] Dobra, zostały nam trzy auta do ogarnięcia.
Dobra, szefie, spokojnie.
[odchrząkuje] Daj odpocząć.
- Mamy najdłuższe wakacje. - [sygnał wiadomości]
[Cegła] Trzymaj. O!
[Mietek] Nel?
Nie. Adam.
[śmiejąc się] Patrz.
Uuu! Lata na kicie na Mauritiusie.
- No, temu to dobrze. - [Dante] No.
Ta, a my musimy zasuwać.
[Mietek] Panowie, trzeba odłożyć jak najwięcej,
bo jak zaczniemy studia, to już nie będzie tyle czasu.
[bierze głęboki wdech]
Chłopaki, nie idę z wami na zarządzanie.
Chciałbym studiować literaturę.
I jak trochę odłożę, i się uda, to może na Wyspach.
W sensie naprawdę chciałbym z wami studiować, ale…
- [udaje ziewnięcie] Zamknij się. - [śmieje się łagodnie]
Nie no, ale cały czas będziemy w spółce, tylko…
Zamknij się i chodź.
[Cegła] No chodź.
[pikanie klawiatury numerycznej]
- [otwarcie drzwiczek] - [wydmuchuje powietrze]
Myjnia nigdy nie była twoim marzeniem.
Była naszym.
- Odkładaliśmy od kwietnia. - [śmieje się]
Ale to miało być na nasz start-up.
No, ale to ty jesteś naszym start-upem.
Leć i rozwijaj się.
A co ze spółką?
No my zawsze będziemy spółką.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że czasami uczymy kogoś chodzić
tylko po to, żeby później patrzeć, jak się od nas oddala?
Szkoda, że musisz wyjechać, no ale… gorzej by było, jakbyś musiał zostać.
Mordo.
[Mietek wzdycha]
- Tylko się nie rozklej. - [Mietek prycha]
- Dzięki. - Dziękuję.
[Dante] Dzięki.
[emocjonalna piosenka indierockowa In the blood The Beefs]
[wokal po angielsku]
[ryk silnika samolotowego]
- [Dante] Jak tam te mury? - No, bardzo… zmurszałe.
A alejki? Mroczne i georgiańskie?
No, jeszcze jak!
I trawniki zielone.
[wzdycha] Wszystko, o czym marzyłaś, co?
No, nie wszystko.
Bo… nie ma tu ciebie.
Kto powiedział, że nie ma?
Pięknie jest!
[śmieje się]
Irlandia!
- [Nel] Tadam! - [Dante się śmieje]
Bawcie się dobrze!
Pa.
- [prycha] Już za nimi tęsknisz? - [wzdycha]
Coś mi do oka wpadło, chyba ten pustynny piasek.
„Pustynny”…
Ale wydmy są. [prycha]
[piosenka cichnie]
- [szum fal] - [krzyki mew]
Myślałeś już, co dalej?
Co chcesz robić?
Nie wiem jeszcze, co i gdzie.
Ale wiem, z kim.
[Artur Rojek] ♪ Może chciałbym uczyć się ♪
♪ Jesteś taka niezastąpiona ♪
♪ Może nie pójdę więcej tam ♪
♪ Wiesz, tak długo byłem sam ♪
♪ Chciałbym, żebyś zaufała mi ♪
♪ Wiem, że przeze mnie czasem płaczesz ♪
♪ Jutro chciałabyś mieć na dziś ♪
♪ Może mi brakuje sił ♪
[Daria Zawiałow] ♪ Ty wiesz, że kocham cię ♪
♪ Lecz sama jestem dziwna ♪
♪ Dziś tylko słowa, twoje słowa ♪
♪ Będą leczyć mnie ♪
♪ Ty wiesz, że chciałabym Nie patrzeć wstecz, niż szukać ♪
♪ Lecz tylko słowa Tylko słowa nie wystarczą mi ♪
[Artur] ♪ Jestem z tym po prostu sam… ♪
No i masz, no.
I co zrobiłeś?
I na koniec trochę słodyczy.
[Artur] ♪ Jak bym miał bez ciebie żyć ♪
♪ Przy tobie mogę spać z jaszczurkami ♪
♪ Śniło mi się, że mieliśmy dom ♪
♪ Może ty zrób pierwszy krok ♪
[Daria] ♪ Ty wiesz, że kocham cię… ♪
Dzicz po prostu. Już ja was ustawię do pionu.
Bolo, to ty?
Tak jest, panie dyrektorze. Już po zaprzysiężeniu.
10. Brygada Kawalerii Pancernej.
Ja zawsze wiedziałem, że właśnie ty wyjdziesz na ludzi.
[Artur i Daria] ♪ Na tapecie Już powoli słychać dzień ♪
♪ Kiedy jednym staną się dwa domy… ♪
[Roxy] Łał! [śmieje się]
Pozdrawiamy we trójkę!
[śmieje się] Mietek, ty zawodniku! [śmieje się]
- A jak tam u was? - [Dante i Nel się śmieją]
[Daria] ♪ Ty wiesz, że kocham cię Lecz sama jestem dziwna… ♪
Wy to byliście piękni. Piękna młodzież z wartościami.
Nie to, co teraz.
Patologia.
[piosenka się urywa]
[razem] Pieprzyć Mickiewicza 3!