Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Pięć, cztery...
trzy, dwa,
jeden.
Nel...
To jest naprawdę dobra szkoła.
Mają tam rozszerzoną matmę i fizykę.
Chcę do Barei.
Chodzisz tam dopiero miesiąc.
Przyzwyczaisz się, będzie dobrze, zobaczysz.
Nie. Chcę do Barei.
Ej, Mietek! Wiesz co ma osiem centymetrów i zadowoli każdą kobietę?
- Cegła, naprawdę musisz, no. - No dobra, sorry.
Karta kredytowa.
- A wiesz co łączy kobietę i zmywarkę? - To, że nigdy żadnej nie załadowałeś?
Wszyscy. Siemano.
- Wiecie kogo po drodze spotkałem? - Kogo?
Korasa.
- A co on tu robi? - A ja wiem?
- Korka? - No.
No ładnie, ładnie.
Widzę, że ktoś chce mieć obniżoną ocenę ze sprawowania.
Panie szacowny rządco, niżej się nie da.
Schowaj tego szluga.
Panie dyrektorze, ja mam 19 lat. Ja mogę robić co chcę.
W sumie to fakt.
Patologia.
- Koras! - Korek!
- Cześć. - Możemy cię przytulić?
- Tak, tylko mocno. - Chodź tutaj!
- Wracasz do nas? - Tak.
- Na stałe? - Tak.
- Jak było tam, gdzie byłeś? - Słabo.
Dlaczego?
Nie podobało mi się. Same prawiczki.
Aaa... nasza szkoła.
Cześć.
Wróciłeś?
Tak.
To... fajnie.
Gotowy?
Mhm.
Taram!
I jak?
- No, wyglądasz... - Wyglądam?
- Świetnie. - Naprawdę?
Mhm.
To chyba ją wezmę.
A wybierasz się gdzieś?
Z tobą. Na studniówkę.
Chyba, że mnie nie poprosisz, to...
Nie no, poproszę, tylko nie wiedziałem, że to już.
- A może ten dla ciebie, co? Zobacz. - Aha.
- Przymierzysz? - Tak, już.
- Co jest? - Lecę.
- Serio? - No.
Muszę coś napisać Sienkiewiczowi.
- Prezent dla ciebie. - Dzięki wielkie.
Nie lękaj się, nie lękaj się.
Jestem przy tobie cały dzień.
Nie lękaj się, nie lękaj się.
Jestem przy tobie, nie bój się.
- To dla ciebie! - Wow, ale super.
Dzięki, piona!
- Pa. - Nara.
Odwiedź nas kiedyś.
Trzymaj się.
Dziękuję za wszystko.
Powodzenia.
- Proszę. - Panie przodem.
A, chciałbym jeszcze zapytać o hasło do wi-fi.
O co?
To wszystko, dziękuję.
Jaki jest twój ulubiony kolor?
Nie wiem. Fioletowy.
Mój niebieski i zielony.
- Wolisz psy czy koty? - Chyba psy.
Ja też.
Jaką byś wybrała supermoc?
Jezu, Korek, nie wiem. No...
Latanie. Okej.
A ty, Roxy, co byś wybrała?
Też latanie.
Latanie nie jest fajne. Przez nie ludzie nie jeżdżą pociągami.
- Ja chciałbym zatrzymać czas. - Super.
- Korek, po co te wszystkie pytania? - Żeby rozmawiać z Anitą.
Co robisz po szkole?
Dziś... dziś mam pianino, wiesz?
- Okej, a jutro? - Polski?
Tak. Z Roxy uczymy się polskiego.
Okej, a pojutrze?
- Korek, chodź. Przestań już bajerować. - Dziękuję.
Yyy... Masz matematykę?
- Tak. - To chodź ogarniemy, co?
Okej.
Creep wrócił.
Ale to się będzie klikało.
Zostaw go.
Przestań. Uświadamiam inne kobiety, przed kim mają się bronić.
- Korek jest spoko. Zajmij się sobą. - Przestań. Zobacz.
Ale fura!
Widziałaś te felgi?
To chyba... to nowy typ z naszej klasy.
Ej, Nel.
Dziewczyny!
Ubierał się tak jak oni, jadł to co oni,
i przez chwilę uwierzył, że jest jednym z nich.
Ale granica, która ich dzieliła, choć niewidoczna,
była niemożliwą do przekroczenia.
Lalka nie jest historią o miłości, a przynajmniej nie o miłości do kobiety.
Ziomuś, to twoja gablota?
A ten co znowu?
Izabela jest symbolem lepszego świata. Świata, którego Wokulski pożądał,
i który nigdy nie otworzył przed nim swoich drzwi.
Im ciężej pracował, im bardziej się starał,
tym większe budził obrzydzenie w oczach lepszych.
U nas jest taka tradycja, że jak ktoś się wozi takim rydwanem,
to musi płacić opłatę klimatyczną, 10 polskich złotych.
Bo w ich świecie lepszym nie można się stać.
Lepszym trzeba się urodzić.
Nie wiem, coś takiego.
Głuchy czy głupi?
Ani me, ani be?
- Co jest? Co? - Bolo!
Wyluzuj, ej!
Głuchy?
Tak.
- Bolo! - Cześć. Ja...
N, E, L.
Adam.
- Czwarta C? - Tak.
Super, pomogę ci.
Normalny jesteś?
No co?
No głupio ci teraz, co?
- Trochę. - Ani me, ani be!
- Powiedział. - Ale przynajmniej tego nie usłyszał.
No, nie złość się na mnie, Jezus, no...
Myślisz, że nie ma już takich lalek jak Łęcka?
Ale to nie ona jest lalką, tylko Wokulski. Był na ich zawołanie jak jakiś debil.
Kontrolowali go.
Osioł, który niesie złoto, jest wciąż tylko osłem. Nie?
Może kont...
Przepraszam.
Może kontekst jest szerszy.
Topos świata jako teatru.
Do widzenia.
Raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy...
Razem?
W sensie...
Mogę tańczyć z tobą?
Nie, chłopaka mam.
To coś poważnego?
Tak.
Hej.
Cześć. Przeszkadzam?
Daniel?
Czekaj. Nie wierzę. To on jest twoim chłopakiem.
- Niezła dziewczyna. Gratulacje. - Czekaj. Ty gadasz?
Gadam latam. Głupio wyszło. Przepraszam, wiesz, jak jest.
- Młody, no co... - Ej, ej koleżko...
- Nie znam cię. - Co?
Na salę.
Na salę!
Ale... miło cię poznać.
Muzyka!
I... raz, dwa, trzy, dwa, dwa trzy...
Głowy prosto, wzrok przed siebie...
Wam się wydaje, że taniec to jest zabawa, albo jakieś wygłupy.
A to jest ład i porządek.
- To jest tradycja. - Przepraszam...
Prosto głowy!
- Co jest? - Panie dyrektorze!
Cegle poszła krew z nosa. Pójdziemy z nim do pielęgniarki.
Aaa, dobra, dobra...
Co ty, Cegła, płaczesz?
Nie. Nie, nie płaczę.
- To przez poloneza? - W dupie mam Bobika i poloneza.
To już jest koniec.
Studniówka, matury... pewnego dnia wejdziemy do szkoły po raz ostatni.
Przecież nienawidzisz tej budy.
Nienawidzę, ale mam tu was.
To nawet nie jest taniec, tylko chodzenie.
To jest właśnie tradycja.
Wasi dziadowie tak chodzili, ojcowie tak chodzili, teraz wy będziecie tak chodzić.
Rozejdziemy się wszyscy w inne strony.
Takie jest życie, nie? Będą nowi koledzy, nowa buda.
Nie chcę nowych kolegów.
Nie no, ja go rozumiem. Jakby... to już nigdy nie będzie to samo.
Chodźcie mordy.
Cegielski, wydłuż krok, chodzisz jak gejsza, dreptasz.
- Może pójdziemy razem na studia? - Jak? Mietek idzie na zarządzanie.
- Ty na Mickiewicza... - Pieprzyć Mickiewicza.
- Pójdziemy z Mietkiem na zarządzanie. - A jak ja się tam dostanę?
Zdamy na zarządzanie w jakimś Pcimiu Dolnym, gdzieś gdzie nas przyjmą.
- Musiałbym zaliczyć jakiś rozszerzony. - Pomożemy ci.
A potem możemy otworzyć jakiś wspólny biznes.
- Wy tak serio? - Aha.
- Ja na poważnie, ja w to wchodzę. - Ja też.
- No to jazda... - No dobra.
Pum pum, pum pum...
Jak to było? Na raz czy na dwa?
Nel, poczekaj. Przepraszam, głupio się zachowałem.
- Nie odzywaj się do mnie. - Okej.
Zachowałem się głupio. Przepraszam cię.
To nie jest śmieszne. Myślałam, że potrzebujesz pomocy.
Potrzebowałem. Nie widziałaś tego żołnierzyka?
- To był instynkt obronny. - Jesteś popieprzony.
Ale dobrze mi się z tobą migało. Kiedy ty się tego nauczyłaś?
- Migania? - No.
Miałam koleżankę... Nieważne, nie gadam z tobą.
Widzisz, ja chodziłem do szkoły integracyjnej. Wiele nas łączy.
Poczekaj...
Przepraszam, głupio wyszło. Może kupię ci kawę?
- Dzięki, ale nie piję. - To chodźmy na spacer, do kina...
- Mam chłopaka. - Wiem.
Jak chcesz, jego też rozmasuję.
Rozluźniłby się trochę. Kiedyś nie był taki spięty.
Skąd się znacie?
To długa historia. Szkoda gadać.
Ja mam czas. Słucham.
W piątek robię imprezę.
Pewnie cała klasa będzie. Ty też przyjdź.
Przyjdę.
Super.
Z chłopakiem.
Jeszcze lepiej.
Sorki.
Franciszek Cegielski.
Może chcesz mi powiedzieć, jak minął ci dzień?
Tak.
A coś więcej niż "oui"?
Przynajmniej powiedz czy dobrze, czy źle, czy tak sobie?
Tak sobie. Tak.
Cztery lata nauki i tylko tyle umiesz powiedzieć?
Tak.
Mój pies rozumie po francusku więcej niż ty.
I zasób słownictwa ma podobny.
Proszę o spokój. To nie jest śmieszne.
Jak tam Koras?
Czekasz na kogoś?
- Tak. - Na kogo?
Na Anitę.
To napisz jej SMS-a.
Napisałem już.
Trzydzieści cztery.
Napisałeś jej trzydzieści SMS-ów?
- Trzydzieści cztery. - Trochę dużo, wiesz.
Wiem.
To może jej odpuść na chwilę.
Muszę się starać.
Kobiety to lubią.
No, czasem lubią, czasem nie lubią.
- Wiesz, jak to jest z kobietami. - Wiem.
Okej.
Panie Casanova, ja na przykład nie wiem.
- Siema. - Cześć.
- O czym gadacie? - O kobietach.
Kiedy się starasz, kiedy nie.
Na przykład Korek wysłał Anicie 30 SMS-ów.
Trzydzieści cztery.
To nie takie proste.
Nie, no to jest... proste. Po prostu musisz czytać sygnały Korek.
- Odpisała ci coś? - Nie.
No i to jest sygnał.
Leć do domu, stary. Jutro spróbujesz.
Okej.
- To pa. - Trzymaj się.
- Idziemy? - No.
- Aha. - Nara.
- A my sobie powtórzymy, co? - Ciekawe co.
- Fizykę kwantową.
Co to było?
Typowy Korek.
Wiesz, że nie o tym mówię. Z Adamem...
- Co z Adamem? - No z Adamem.
Macie jakąś kosę, czy coś?
Nie, nie mamy żadnej kosy, czy coś.
Jesteś zazdrosny.
- Serio? - No serio.
Skąd się znacie?
Graliśmy razem w szachy w dziewięćdziesiątym czwartym.
Ha, ha, ha...
Nie znam tego typa, nie kojarzę jego twarzy.
Okej.
Adam nas zaprosił na imprezę w piątek.
- Chcesz iść? - Nie wiem, cała klasa będzie.
- No to idź. - Ale chcę z tobą iść.
- Nie mogę, mam... - Co masz?
Mam coś... mam sprawę do załatwienia.
Jaką niby?
Dobra, słuchaj, jak chcesz iść, to idź, a ja do ciebie dołączę, okej?
Okej.
Jedziemy?
Arbuzy.
Jesus Christ.
Cwaniaczki z miodem w uszach.
O, patrz, patrz, Cegła tutaj.
Widzisz? Roxy nawet nie wie, gdzie ma patrzeć.
Jakiś mały się przy nich robię, masakra.
- Co ty bez nich zrobisz? - Co?
No to jest twoja pierwsza klasa, będziesz za nimi tęsknił.
Tak, akurat. Już się nie mogę doczekać, aż sobie pojadą huncwoty.
Huncwoty.
Ja nie wiem, co ja zrobię, jak Nel pojedzie na studia.
Ale ja wiem. Weźmiemy kampera i pojedziemy w podróż dookoła świata.
- Tak? - Mhm.
I to będzie nasza podróż poślubna?
Ej!
Wszystko w porządku?
Hej!
Adam wysłał adres?
Nie. Mówił, że nas podwiezie.
Ale jak? Wszystkich?
Łał, ale fura!
Widziałem takie tylko na filmach.
Mój tata na komunię też taką wynajął.
Ale twoja była krótsza... bez urazy.
Ladies, ladies, ladies...
Spokojnie. Dla wszystkich znajdzie się miejsce. Zapraszam.
Poczekajcie. Najpierw fotka.
Dobra, dobra, dobra.
Uwaga...
Przesuńcie się w prawo, bo tam jest coś uciapane.
Co?
No, brudny jest tutaj z przodu.
Co to ma być?
Przepraszam, jechałem z imprezy firmowej.
Wiesz, że mi się tak wstyd pokazać na mieście? Za co ja płacę?
Możemy podjechać na myjnię.
Adam... No, chodź.
- I uwaga... - Przepraszam, przepraszam.
Cheese!
To chyba najdroższe party limo w mieście.
Wiesz, innych nie biorę.
Czym się zajmują twoi rodzice?
Mój tata prowadzi klinikę medycyny estetycznej.
Wiesz, powiększanie ust,
lifting, BBL, tego typu sprawy.
A może dostanę jakąś zniżkę?
- Tak po znajomości? - Ale co ty chcesz zmienać?
Spokojnie.
Coś by się znalazło. Bez urazy.
Może to zabrzmi dziwnie, ale dlaczego nasza szkoła?
Macie tu...
najpiękniejsze dziewczyny.
Oni zawsze są tacy nudni?
Ciebie wszystko nudzi.
Ty mnie nie nudzisz.
Co wy tam sobie pokazujecie?
Tajemnica.
Ej, to Dante.
- Co? - Ej, serio... Nel zobacz.
Cześć.
Oblecicie z tamtej strony?
Dzięki.
Trzeba będzie tam przemyć z boku.
- Jest jakiś problem? - Nie.
To dawaj.
Co tu robisz?
Nie widać?
- Nie wiedziałam. - To już wiesz.
Szczerze? Nie wiedziałem, że tu pracujesz.
Siemanko! Dacie radę to co zwykle?
Szefie!
Cześć.
Nel, nie przejmuj się.
Mówi się, że faceci w kombinezonach są atrakcyjni.
No, na przykład astronauci i kierowcy Formuły 1.
Żadna praca nie hańbi.
Jasne?
Nie, no wiadomo. Tak.
Dziękuję.
Komóreczka?
Dziękuję.
Komóreczki.
Dobrze.
Dziękuję... i dziękuję.
Dziękuję.
- Kacper, nie żartuj sobie. - Impreza screen-free.
Drugi też.
Dziękuję. Joł!
O, nie, nie, nie, zostaw to.
- Oryginalna? - Tak.
- Z Japonii? - Nie, z bazaru.
Zostaw to, proszę cię.
- Ej! - Dziękuję.
To jest impreza screen-free.
- Napij się czegoś. - Mówiłam ci, że nie piję.
Nie pijesz, nie tańczysz, nawet nie rozmawiasz.
To co ty robisz na imprezach?
Bzykam się na gwizdek.
Pijemy!
- Znowu za mną chodzisz? - Tak.
- Dlaczego? - Bo lubię za tobą chodzić.
Dlaczego?
Bo lubię być blisko ciebie.
Korek...
Ja też cię lubię. Serio.
Jesteś miłym i dobrym chłopakiem, ale...
Mama też mi tak mówi.
Okej.
Ale nie możesz ciągle za mną chodzić, wiesz?
Lubisz mnie...
- Ale nie lubisz, jak za tobą chodzę? - Tak.
Nie rozumiem.
Możemy się przyjaźnić, ale musisz zachować dystans, dobra?
Tak jest okej?
Nie, Korek, po prostu odczep się ode mnie!
Nie lubisz mnie.
- Nie, Korek. - Nie lubisz mnie.
- To nie tak. - Nie lubisz mnie.
Nie lubisz mnie...
Nara!
Nie masz po co wracać kochana. Koniec imprezy.
Już?
Wygonił wszystkich zaraz po tym, jak wyszłaś.
Ja tylko po telefon.
Dziwny typ, co?
Adam!
Co Ty wyprawiasz?!
A jednak ci na mnie zależy.
Nel, do kogo ty dzwonisz?
- Zgłaszam próbę samobójczą. - Co robisz?
- Potrzebujesz konsultacji z psychiatrą. - To był żart.
Pomogą ci, zaufaj mi.
Nie, to ty mi zaufaj, proszę cię.
Wszystko dobrze.
Fałszywy alarm.
Dobranoc.
Widzę, że łączy nas więcej, niż ci się wydaje.
Idź na terapię.
Stać cię.
Cześć.
Hej Danusia, co ty robisz?
Czekaj.
Przedstaw się.
Jestem Korek. Kordian Jastrzębski.
Dziewczyny, uważajcie na stalkerów. Ten typ cały czas za mną łazi.
Ej Daniela, wyłącz to!
Typko, uspokój się. Leków dzisiaj nie wzięłaś?
Tak właśnie wygląda życie kobiet w XXI wieku.
Lajkujcie, subskrybujcie...
i bądźcie bezpieczne.
Nie przejmuj się. To było słabe.
Ona też mnie nie lubi.
Ona lubi tylko siebie.
Ja cię lubię, Korek.
I inne dziewczyny też cię lubią.
Nie lubią.
Anita nie lubi, kiedy za nią chodzę i kiedy do niej mówię.
A próbowałeś poznać kogoś online?
Wszyscy teraz tak robią.
Nie próbowałem.
No to ja ci pomogę.
Dawaj, zrobimy zdjęcie na grupę szkolną.
Nie no, Korek. Bez tego nie da rady. Dawaj.
Gotowy?
Jest.
- Jest dobrze. - Jest dobrze.
Jak to jest płatny parking to zapłacisz więcej za mandat niż za to auto.
- Stary, jak kupisz swój to pogadamy. - Weź się…
To ty się weź.
Dobra, japa, bo idzie.
Cicho, pani Krysia śpi.
Chodźcie.
- No dobra. - Cicho.
- Cześć. - Siema.
- A ona nie jest przygłucha? - Tak, ale tylko jak się do niej mówi.
Jak śpi, budzi ją głośne pierdnięcie z drugiego pokoju.
- Wchodźcie. - A umiesz tak?
Cicho.
Nel na wakacje jedzie do tropików.
Na osiemnastkę dostała furę. A co ja jej mogę zaoferować?
Kurwa... pokój u pani Krysi.
- Ale ona ciebie kocha. - I to jest najsmutniejsze.
Czasem jak kogoś kochasz, uczysz go chodzić...
po to, żeby patrzeć jak się od ciebie oddala.
- A ja zawsze będę kilka kroków za nią. - Ale stary, zobacz.
Jesteś na swoim... zarabiasz...
Najniższą krajową.
A to nie jest tak, że myjnie zarabiają kokosy?
Ostatnio dałem prawie dwie stówy za mycie.
Kurde, to prawie połowa wartości twojego samochodu.
Jedna dziesiąta.
Dwie stówy, ale ty dostajesz z tego jakiś ułamek.
- No, ale to jest jakieś... ile? - 15 procent.
15 procent, a reszta leci do mojego szefa.
Zostań swoim szefem.
- Ty, ale... - Okej.
Musisz założyć własną myjnię, stary!
Pod warunkiem, że też w to wejdziecie.
Moi starzy mają duży garaż i myjkę ciśnieniową.
Potrzebujemy trochę sprzętu i dużo wody.
Musimy się złożyć.
Ja pożyczę hajs od siostry, ty masz garaż. Ty masz umiejętności.
- A Korek? - Byłby zajebistym księgowym.
Bez kitu. Korek, wchodzisz w to?
- Tak. - Zajebiście!
No to panowie, za spółkę.
Zdrowie.
Czemu mi nie powiedziałeś, że się wyprowadziłeś?
To wiesz... jeden pokój, tak tymczasowo.
Jeszcze mnie nie zaprosiłeś?
Nie spodobałoby ci się. Tam jest mniej miejsca niż w twojej łazience.
No i co z tego? Chcę być z tobą, muszę wiedzieć, gdzie mieszkasz.
O czymś jeszcze powinnam wiedzieć?
Zakładamy biznes.
Biznes?
- Z kim? - Z chłopakami.
Doszedłem do wniosku, że zamiast dorabiać na myjni, założymy własną.
Mogłeś powiedzieć, że jesteś w trudnej sytuacji. Pomogłabym ci.
Daję radę.
Myjąc samochody.
Praca jak każda inna. Zresztą teraz to trochę inaczej.
Bo będziesz mył z chłopakami.
Nie, bo to jest nasz biznes.
Ty tego nie zrozumiesz, bo wszystko dostajesz.
- Dobrze? - Tak.
- Krzywo będzie, czy nie? - Jest ok.
Ok?
Chłopaki!
Dawaj, Korek.
Bomba.
Bomba. Trzymaj.
- Oj, Korek. - Przystojny, kurde.
Dziękuję.
Dzień dobry, pani.
Panowie!
Pokaż mi pieniądze!
Mamy już ponad trzy koła.
- Mamy rozmach. - Aaaa!
Ej, a ty znasz tę laskę?
- Którą? - Dyskretnie.
Na twojej dziewiątej.
Uśmiecha się do ciebie.
- To było do Mietka. - To było ewidentnie do ciebie.
- Naprawdę? - Ruszaj, bo zaraz wysiądzie.
No dobra...
Hejka.
Co taka piękna koleżanka robi sama w autobusie?
Znaczy, no nie sama, ale z koleżankami... No, wiesz o co chodzi.
Co tam, tak wiesz, w życiu i ogólnie, nie?
Nie rozumiem. Ja mam na imię Rose, a ty?
Ja pierdolę!
Pierre Dolin...
Przepraszam.
Ładne imię.
Kurde, mówi po francusku!
Mordo, ona myśli, że "pierdolę" to twoje imię.
Co?
Zapytała, jak się nazywasz, powiedziałeś "ja pierdolę".
- Naprawdę? - Wychodzi.
Rose...
Rose.
Jak się masz, Pierre Dolin?
Pierdolę... znaczy, nie, nie Pierre Dolin...
Mam na imię Franciszek Cegła.
La brique.
Muszę już iść.
Pa. Do zobaczenia.
Tak.
Co ci powiedziała?
Nie wiem, ale nigdy jej nie zapomnę. Wow.
Dawaj.
W powieści "Dżuma" Alberta Camusa dowodzi, że człowiek może zachowywać godność...
Niekoniecznie.
Że człowiek może zachować godność i człowieczeństwo w obliczu zagrożenia.
Choć epidemia wystawia bohaterów na ciężką próbę, większość z nich nie poddaje się.
Ja się już poddaję.
Koniec lekcji.
Nie mam już na to siły.
Nara.
Do widzenia.
Chcesz mi coś powiedzieć?
No, to nie był mój najlepszy tekst.
Ale bez przesady, nie było aż tak źle.
To nie był twój najlepszy tekst. To nie był w ogóle twój tekst.
Serio? AI? Dlaczego?
Nie miałem czasu. Przepraszam. Następnym razem się poprawię.
Nie o to chodzi, żebyś poprawiał.
To chodzi o zasady, jakie masz jako człowiek,
których, chociażby nie...
...nie wiem, co się działo, to ich po prostu nie złamiesz. Nigdy.
Uuu... Anita i Bolo???
A się porobiło.
Weź...
Korek ciężko to znosi.
No i Roxy też.
I wiesz, wszystko co widzimy dookoła, to tylko cienie, czaisz?
Dlatego w teorii Platona przywódca musi wyjść z jaskini do światła.
No nie, no ale... Platon był naiwny.
Wiesz, nie ma wyjścia z cienia.
Można zmienić ognisko.
Zobaczyć cienie z innej perspektywy.
Ale to cały czas będą tylko cienie.
A ty?
Hm?
Nie chciałbyś wyjść z jaskini?
Zmienić świat...
Chyba jestem na to za mały.
- Chodź, potańczymy. - Ja nie tańczę.
Ja też nie, ale chciałem się przytulić.
- Jak tam wasz biznes? - Jakoś.
Może wpadniesz na zajęcia z ekonomii? Mamy fajnego prowadzącego.
Przyda wam się.
Adam też tam chodzi, nie?
- A to ważne? - Nie, po prostu widzę, że się wkręciłaś.
Ekonomia, polityka...
Teraz to "Państwo" Platona...
Nie możesz się zdecydować?
Może nie będę musiała.
Na Trinity College jest kierunek polityka, ekonomia i filozofia.
Trinity College. Wow.
- Stany? - Jakie Stany?
Irlandia. To moje marzenie.
Chcesz wyjechać?
Nie, no myślałam, że razem wyjedziemy.
Pomyśl sobie tylko...
Georgiańskie alejki, zmurszałe mury.
Po wykładach moglibyśmy chodzić na klify,
leżeć na zielonej trawce, pić Guinnessa, gin z lemoniadą...
Mógłbyś studiować literaturę współczesną,
pisanie kreatywne.
Wszystko sprawdziłam.
Co o tym myślisz?
Przemyślę.
Może czas wyjść z jaskini?
A może nie chcę wyjść z jaskini? I chcę zostać...
Serio?
Chcesz całe życie pracować na myjni?
- Wcześniej ci to nie przeszkadzało. - I nie przeszkadza.
Ale...
Zakochałam się w tobie, bo byłeś inny.
Inteligentny, wrażliwy...
To może źle mnie oceniłaś?
Wszystko w porządku stary?
- Koras, pogrzało cię? - Ej, sorry Bolo.
- Nie lubię cię. - Chodź, proszę cię.
No lipa.
Ale spokojnie, znajdziesz inną laskę.
Ja wiem, co czujesz.
Kochasz ją. Ona ciebie nie.
Ale miłość nie daje gwarancji.
- Powiesz, że to... - Niesprawiedliwe?
Niesprawiedliwe, bo takie właśnie jest.
Korek. Chodź, ja ci to mogę wszystko wytłumaczyć.
Anita, proszę cię, już mu to tłumaczyłaś z tysiąc razy.
- To ona. - Kto?
No jak to kto? Pani Cegła.
Rose.
Hmm, muszą być z wymiany.
Stary, to twoja szansa.
Tak.
Dobra, ja to załatwię.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co on robi?
Nie wiem, zaufaj mu.
No to zaczynamy!
I?
No, zostałeś przewodnikiem.
Ja?
Tak, no, pokażesz im Warszawę, wiesz, Łazienki, Starówkę.
- A co ze Środą? - Powiedziałem, że Bobik go wzywa.
Zastąpisz go. W końcu jesteś na rozszerzonym francuskim.
- Ostatni raz tam byłem miesiąc temu. - Mordo.
Osiemdziesiąt procent komunikacji to mowa ciała.
Dokładnie.
Jak to się mówi... 'On właja'.
- No co? - W sensie: On y va .
No, ale powiedziałem, nie?
Dobra, idź, bo mnie denerwujesz. Już.
Usprawiedliwimy cię.
Świetnie.
Zamek.
Idziemy?
No więc...
Zamek.
Możemy zrobić pictru...
...pictrois?
No wiecie... zdjęcie, selfie.
- Zdjęcie? - Tak! Zdjęcie.
A... zdjęcie...
Ładne, ładne, bardzo ładne...
Ten zamek jest imponujący.
Słyszałam, że został całkowicie zniszczony podczas wojny.
To niewiarygodne...
Naprawdę został zrekonstruowany?
Tak.
Moi drodzy, dziś przeprowadzimy sobie symulację rynku.
Dobry... Można?
Zapraszam.
To jest wasz produkt, a to jest wasz klient. Zapraszam.
Będziemy sprzedawać chusteczki?
Dante jest przyzwyczajony do rozprowadzania innego towaru.
No dalej. Wykażcie się.
Są to wysokiej jakości chusteczki o zapachu aloesu.
Nie kupuję tego.
Może jak piękna pani spróbuje mi sprzedać, to się zastanowię.
Masz dziewczynę?
Jeszcze nie, spokojnie.
Dlatego ich potrzebujesz.
Może zamiast tego, po prostu poszukam dziewczyny?
E tam. Chusteczki wyjdą ci taniej.
Podoba mi się. Powiedz mi coś więcej o tych chusteczkach.
Są wyprodukowane z recyklingu i mają dobrą chłonność.
Okej. Interesujące. Pokaż mi je, proszę.
Troszkę bliżej, bo nie widzę.
Masz... chusteczki.
Pogięło cię?
- Ten człowiek jest niestabilny. - Ale to było naprawdę dobre.
Najlepszą metodą na sprzedanie jest...
Stworzenie zapotrzebowania. Każdy to wie.
Dokładnie.
Zaliczacie!
Stary, w co ty mnie wpakowałeś?
Nie, nie rozumiesz. Poszedłem do sklepu, to on weszli ze mną.
Chcę iść do domu, a oni cały czas są za mną łażą.
Tak. No... chyba dobrze.
Tak, dużo rozmawiamy,
ale większości nie rozumiem.
Czekaj...
Nie...
Nie, nie, nie... Zdjęcia nie...
Koniec wycieczki.
Kurwa, idźcie do domu, proszę was.
Zrobimy wspólne zdjęcie?
Ja pierdolę! No, no une photo ensemble!
Robią właśnie zdjęcie z Fast Paczką.
- Wszystko w porządku? - Tak.
To był miły spacer.
Było cudownie.
Jesteś...
wspaniały.
Cegła... halo... jesteś tam?
Zaraz zadzwonię, okej?
Okej, okej.
- Jak Cegła? - Chyba dobrze.
Zalicza francuski.
Francuski czy Francuzkę?
Ha, ha, ha.
Z kim piszesz?
Z dziewczyną.
- Z Anitą? - Nie. Mam nową dziewczynę.
O, Korek.
- Nie tracisz czasu. - Pokazuj zdjęcie albo nie było.
Ładna.
Lubię ją.
No, ładna, ale...
Chyba nie jest z naszej szkoły. Jak się nazywa?
Tradycja.
- To chyba nie jest prawdziwe imię. - Dlaczego?
- Spotkałeś się z nią? - Nie.
Oglądałem, czyli czas przeszły.
Gdy coś się wydarzyło wczoraj, w zeszłym roku i się skończyło.
Franek, śpisz?
Nie, ja nie.
Przyswajam... tak.
Idziesz.
Korek, słuchaj,
nie chcę ci psuć humoru, ale nie wiesz, kto jest po drugiej stronie.
Tradycja.
Stary, to nawet nie jest jej prawdziwe imię no.
Dlaczego się z nią nie spotkasz?
Ją bardzo chętnie bym poznał.
- Przyjdzie na studniówkę. - Poczekaj.
- Zabierasz Tradycję na studniówkę? - Tak.
Musisz wiedzieć, z kim się spotykasz.
Korek, posłuchaj...
Mówię ci to, bo jesteśmy przyjaciółmi i chcemy cię chronić. Dobra?
Nie ma Tradycji.
To jest fejkowe imię, fejkowe zdjęcie, fejkowe konto.
Ktoś sobie z ciebie żartuje.
Napisała, że nie żartuje, i pójdzie ze mną na studniówkę.
Hello.
- Hej. - A co to za święto?
A, wiesz, Nel ma urodziny i...
No to dawaj, pokaż, co jej kupiłeś.
Oh, wow.
Kurde, eleganckie.
Ej, obczajcie to.
Bawi was to, co?
- O co ci chodzi? Zwariowałeś? - Oddawaj telefon.
Nie jesteś moim starym, żeby zabierać mi telefon.
Wiem, że to ty. Nie pozwolę ci go skrzywdzić, słyszysz?
Spokojnie. Zgłoszę to administratorowi i usunie jej konto.
To nic nie da. Może drugie konto założyć.
No to zgłoszę też drugie.
O, i zbanuję na wszystkich portalach, okej?
Dobra, dzięki.
Adam!
Co tu robisz?
Mam coś dla ciebie.
Co to jest?
A nic takiego, tylko taki mały prezent.
- Skąd wiesz, że mam urodziny? - No wiesz, coś tam ptaszki ćwierkały.
Obczaiłem cię na socjalach.
Nie przychodź tu. To jest miejsce moje i mojego chłopaka.
Jak widać, nie tylko wasze.
Czy chcesz ze mną tańczyć?
Bal!
Tak, tak... Wielki bal...
La studniówka.
Tak.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
- Jak Cegielski, zgodziła się? - Chyba tak.
Nie wiem, bo rozumiem co trzecie zdanie.
- Rose? - Nie, Nel.
Co tam?
Nie, nie ma go tutaj.
No dobra, spokojnie. A sprawdzałaś u sióstr?
Dobra. Okej, rozejrzymy się, spoko.
No baj.
Co się dzieje?
Dante zniknął.
- Nie ma go tutaj. - Mówił coś komuś?
Zostawił jakąś wiadomość?
Nie, Bolo go nie widział, a Mietek jedzie do sióstr.
Mieliśmy jutro iść na studniówkę.
Dobra, odsuń się.
- Co ty robisz? - No, wyważę drzwi.
Proszę cię. Nie możesz wyważyć drzwi do mieszkania starszej pani.
- No dobra, ale robimy to razem. - Dobra.
To na trzy.
Raz, dwa, trzy...
Co tu się dzieje?
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Nie ma.
- Mówił, dokąd idzie? - Nie.
Patrz.
Co?
Zostawił telefon.
Boję się, żeby nie zrobił czegoś głupiego.
Nie wiem, jak to jest. Chodzi z telefonem cały czas do ręki przyklejonym...
...do łazienki, wszędzie, a dzwonisz i nie odbiera.
Źle się czujesz?
Nie, a co?
Widzę, że coś ci jest.
Nie wiem, może pójdę do laryngologa. Nie wiem, może coś pyli.
W lutym?
Jezu, jesteś...
Dante zniknął.
Nie wziął telefonu. Nie wiem, co się z nim dzieje.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Irena. - Dzień dobry.
Jak nazywa się zagniony?
Mają panie jego zdjęcie?
Hej.
Nikt go nie widział?
Nie.
Co mu strzeliło do głowy?
Nie może zostawić cię samej na studniówce.
Słuchajcie, muszę zawieźć Roxy do fryzjera.
- Podrzucisz mnie? - Tak.
Obiecuję, że potem jeszcze raz objadę miasto. Okej?
Znajdziemy go.
Trzymaj się.
- Mogę? - Tak.
Jak tam?
Denerwujesz się?
Tak.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie.
Zaginięcia nastolatków są częstym zjawiskiem.
Ucieczki stanowią 65% wszystkich zaginięć.
Ta...
- Idziesz do domu? - Nie.
Muszę być blisko.
- Czego? - Ciebie.
W trudnych chwilach trzeba być blisko.
Mogę cię przytulić?
Nie.
Mam dziewczynę.
Sorry. Zapomniałam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Ale wyrosłeś.
Tylko się nie popłacz.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
Dziękuję.
Lubię sobie tutaj przychodzić i patrzeć jak Wisła...
płynie i ma wszystko w dupie.
Ale to było głębokie...
Nel się o ciebie martwi. Czemu jej to robisz?
Po prostu chciałem zniknąć. Chociaż na chwilę.
- Po prostu zniknąć. - Ona cię kocha, idioto.
Wiem. Ja też ją kocham.
Staram się być najlepszym chłopakiem dla niej, ale...
pewnych rzeczy nie przeskoczę.
Ja po prostu nic nie mam.
Kompletnie nic.
Nie mam mieszkania, nie mam samochodu, nie mam rodziny.
Przecież nie pojadę z nią na wakacje, nie pojadę z nią na studia...
I nie zabiorę jej na studniówkę, bo...
Bo?
Bo mnie nie stać na porządny garnitur.
No to idź w dżinsach.
Bądź tam dla niej, bo czeka na ciebie,
i jej nie interesuje twój garnitur, tylko ty.
Tylko ja nie mam przyszłości.
Przecież dostałeś nagrody.
Czasami zapominam, że jestem osiedlowym mistrzem słowa.
Wszyscy mają w dupie te nagrody.
Pamiętasz to?
Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, kto nie czyta,
kto nie słucha muzyki, ten, kto nie obserwuje.
Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia,
ten, kto odtwarza codziennie te same emocje,
ten, kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia,
ten, kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru,
ten, kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym.
Powoli umiera ten, kto unika...
...pasji i wiru emocji...
...które przywracają oczom blask i leczą serce.
Powoli umiera ten, kto nie podejmuje ryzyka spełnienia swoich marzeń,
kto choć raz w życiu nie odrzucił na bok...
...racjonalności.
I to jest zajebisty start.
Jesteś wyjątkowy.
Profesorze!
Co się dzieje?
Ratuję ci życie.
Dobra, zatrzymaj się. Nie masz prawa jazdy.
Mam, tylko po prostu z niego nie korzystam.
No, nie da się ukryć.
Co to za gówno jest? Tym się nie da jeździć.
To jest prawdziwy samochód, nie jakaś chińska popierdółka.
Dalej, zatrzymaj się. Nic mi nie jest.
Właśnie widzę.
Od kiedy to masz?
Od kilku dni?
Tygodni?
Miesięcy?!
Czemu z tym nie poszedłeś do lekarza?
Boję się, Dante.
Wiem, ja też się boję.
Ale ucieczka nie jest rozwiązaniem.
I kto to mówi?
Bez niego nie pójdę.
Wiem.
Ja też zostaję.
Wszystko już kupiłyśmy.
Sukienkę, kolczyki...
A teraz nawet tego nie założę nigdy.
Jak nie założysz?
- Oczywiście, że założysz. - Nie.
Przestań.
Proszę, sukienka...
Kolczyki.
Zrobimy sobie studniówkę w domu.
A ten... nigdy się nie dowie, co stracił.
Byliśmy jak bracia wtedy w bidulu.
Potem jak mnie przywieźli ci z opieki, Adam był całą moją rodziną.
Kochałem go.
To co się stało?
Pojawili się nowi rodzice.
Wiesz, jak to jest, jak tacy nowi rodzice odwiedzają cię w bidulu.
Są...
Są piękni.
Dają ci prezenty.
Ładnie pachną.
Do tej pory pamiętam zapach ich perfum.
O Boże. Mówisz do nich ciociu i wujku,
ale tylko czekasz na ten moment, żeby powiedzieć do nich tato i mamo.
Czyli wybrali Adama?
Czyli wybrali Adama, a mnie zostawili.
Myślisz, że Nel zrobi tak samo.
Postanowiłeś jej w tym pomóc, zamiast o nią walczyć.
- To nigdy nie była równa walka. - I nigdy nie będzie.
Jak jedno leci w dół, musisz ciągnąć do góry,
I tak będziesz miał przez całe życie.
Niechętnie, ale masz.
- Jeszcze zdążysz. - A co z tobą?
Nie wiem, zrobią mi badania, pewnie mnie wypuszczą.
- Pamiętaj... - Wiem.
Powoli umiera ten, kto nie podejmuje ryzyka...
To też, ale wciśnij sprzęgło, bo go kurwa zajedziesz.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Ale pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Korek! Korek! Anita przyszła!
- Cześć. Idziesz na studniówkę? - Tak.
Bo jak coś, to Bolo jest na dole i mógłby nas podwieźć.
Nie. Mam dziewczynę.
A, wiem. Słyszałam.
Znaczy, cieszę się... I w ogóle.
Ale jakby nie przyszła, to mógłbyś ze mną zatańczyć.
- Okej. - I Bolo nie będzie miał nic przeciwko.
Co tu robisz?
Chcę powiedzieć ci, że nie zasługujesz na takie traktowanie.
- To nie twoja sprawa. - Poczekaj.
Musisz wiedzieć, że Dante też mnie kiedyś wystawił.
Taki już jest.
On się nie zmieni.
Proszę cię, nie płacz przez niego.
Chodź ze mną.
Adam, nie mogę.
Nie chcę, żebyś była dzisiaj sama.
Znikasz bez słowa i...
pojawiasz się nagle i myślisz, że wszystko jest w porządku?
- Adam, zostaw nas. - Dlaczego? Może powalczymy?
No... Szable, pistolety, co chcesz?
Adam, proszę cię.
Twój wybór.
Pięknie wyglądasz.
Eee... Przepraszam.
Nie mam limuzyny...
Nie mam smokingu.
I pewnie nie jestem chłopakiem, na którego zasługujesz ale...
zrobię wszystko, żeby nim być.
Pójdziesz ze mną na studniówkę?
Dante!
Debilu! Dwa dni cię szukaliśmy.
Zjechałem tym złomem 600 kilometrów.
Przepraszam, Mieciu.
- Dante! - Hej!
A gdzie Pani Cegła?
Nie wiem, umówiliśmy się na przystanku, ale jej nie było.
- No co ty? - No.
Rose!
Twoje oczy są jak gwiazdy.
Cały w nich tonę.
- Co on jej powiedział? - Nie wiem, ale brzmiało legitnie.
Idziemy.
I co, nie przyszła?
Jeszcze nie.
Mówiłem ci, to jest fejkowe konto. Chodź.
- Mówiła, że przyjdzie. - To nie jest nawet dziewczyna,
tylko pewnie jakiś nastoletni, pryszczaty i...
Cześć, Danusia.
Aaa... Ty...
Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
To byłam ja. Tylko nie miałam odwagi ci tego powiedzieć.
Dlaczego kłamałaś?
Bo się wstydziłam.
Ale pisałam prawdę.
Bardzo cię lubię.
Proszę, daj mi szansę.
Okej.
Okej?
Lubię cię taką jaka jesteś.
Ale więcej nie kłam.
Ja chciałabym w imieniu nas wszystkich... dzieciaków...
powiedzieć kilka słów do naszych rodziców.
Dziękujemy wam z całego serca, że...
że jesteście.
I dziękujemy za miłość...
za cierpliwość...
za wszystko, co od was otrzymaliśmy.
Bez was nie byłoby nas tutaj.
Szable czy pistolety?
- Wybieraj. - Poloneza...
czas zacząć!
Porządek i dyscyplina.
Mówiłem, że zrobię z nich ludzi, pani dyrektor.
Nie przestajesz mnie zaskakiwać.
Byliśmy przyjaciółmi, pamiętasz?
Olałeś mnie.
Tyle lat chciałem się spotkać, pogadać z tobą.
O czym? Co?
O tym, jak znalazłeś nowy dom? O twoich wyjazdach?
Czy może chcesz usłyszeć, jak się spędza święta w bidulu?
Rodzice byli super, ale...
ale ja zawsze czułem, że na nich nie zasługuję.
Że to jest tylko okres próbny.
Jak tylko coś spieprzę, to wsadzą mnie z powrotem do okna życia.
Też tak mam z Nel.
Boję się, że jak zobaczy, kim naprawdę jestem, to mnie zostawi.
Boże, to z nami zostanie na całe życie?
Potrzebowałem cię.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo. - Miałeś wszystko.
Nie miałem brata.
Rodzina nigdy cię nie zostawi... idioto.
Nel ciebie też nie.
A szkoda.
Bo jestem pierwszy w kolejce.
Uważaj, uważaj.
Ała... kurwa...
Bratku.
- Co? - Nic, nic.
- Stresujesz się? - Troszkę. A ty?
Czekałem na większe rzeczy.
A ty, Korek?
Pewnie obryty jak dzik.
Tak.
Dziki potrafią przekopywać gleby na 15-20 cm.
Ryją w watahach.
Przez jedną noc potrafią przekopać prawie hektar łąki.
No, tak właśnie myślałem.
Młody!
Ooo!
- Idź mi z tą ręką. - No co ty?
Dzień sądu?
- Gotowy? - Nie.
To już jest koniec.
To dopiero początek.
Motyw buntu jednostki przeciw społeczeństwu w literaturze.
To co napisałeś?
Pieprzyć Mickiewicza i wyszedłeś?
Nie, ale kusiło.
Odwołałem się do Prometeusza, Noego,
Konrada z "Dziadów".
Mickiewicz...
Kocham Mickiewicza.
Ale co tam jeszcze?
"Fahrenheit" Bradbury'ego, no i Sienkiewicz.
Sienkiewicz to co? "Sachem"?
Nie, nie Henryk.
Odwołałem się do twojego "Moralniaka".
Następnym razem się odnieś do jakiegoś dzieła znaczącego dla literatury.
Odwołuję się do tych znaczących dla mnie.
Dzięki.
Myślę, że jakoś to zaliczę.
O ciebie się nie martwię, pytanie jak inni.
No Mietek sprawdził z kluczem i chyba zdał podstawową matmę,
a Cegła ma jutro francuski.
Och, mój Boże, mój Boże, proszę pana.
Madame mówiła, że prędzej nauczy swojego psa mówić ludzkim głosem niż zda.
A jutro to odszczeka.
Pan Franciszek.
Pan François.
Chciałabym porozmawiać o rejonach Francji,
i ich szczególnych cechach kulturowych.
Jakie są twoje doświadczenia i refleksje?
Francja to niezwykły kraj,
który przyrównałbym...
do pięknej kobiety.
Na północy Bretania z morzem burzliwym
i błękitnym jak Pani oczy.
W środku Paryż...
miasto miłości - to jej serce.
Na południu Alpy, strzeliste i smukłe...
Ma Pani tu niezwykle uzdolnionych uczniów.
Dziękuję, ciężko tu pracujemy.
Widzę, widzę.
Proszę, mów dalej.
A co by Pani chciała wiedzieć?
Wszystko!
Roxy, już po wszystkim.
- Dobra, musimy stąd wyjść. - Koniecznie.
Już po. Poszło mi bardzo dobrze.
Jestem z ciebie bardzo dumna.
Zdane.
Ja też.
Chodźmy.
Błagam cię, tylko uważaj tam na siebie.
- I nie rób żadnych głupot. - Dobrze.
Pozdrowić tatę?
Tak, tylko oschle.
- Będziesz dzwonić? - Przyrzekam.
Przyrzekasz?
Chodź...
Córeczka moja kochana, malutka.
- Kiedy wylądujesz? - Za 13 godzin.
Lot trwa dziewięć, ale wiesz jak z tymi odprawami.
No tak. Nie wiem, nigdy nie leciałem samolotem.
- No to schodzi, schodzi. - Nel!
- Jeszcze kocyk i poduszka do samolotu. - Dziękuję.
- Całe lato w Nowym Jorku? - A nie.
Tata obiecał mi pokazać Stany. A potem... Dublin.
Trzymaj kciuki.
Będziesz tęsknił?
Wiesz jak jest.
Już tęsknię.
Spóźnisz się na samolot.
Wiem.
Ja też, ja też, ja też...
- Muszę lecieć. - Wiem.
- Zostały nam trzy auta do ogarnięcia. - Dobra, szefie, spokojnie.
Daj odpocząć. Mamy najdłuższe wakacje.
Trzymaj.
Nel?
Nie. Adam.
Patrz.
- Lata na kajcie, na Mauritiusie. - No, temu to dobrze.
A my musimy zasuwać.
No, panowie, trzeba odłożyć jak najwięcej,
bo jak zaczniemy studia, to już nie będzie tyle czasu.
Chłopaki, nie idę z wami na zarządzanie.
Chciałbym studiować literaturę.
I jak trochę odłożę i się uda, to może na wyspach.
W sensie naprawdę chciałbym z wami studiować, ale...
Zamknij się.
Cały czas będziemy w spółce, tylko...
Zamknij się i chodź.
No chodź.
Myjnia nigdy nie była twoim marzeniem. Była naszym.
Odkładaliśmy od kwietnia.
Ale to miało być na nasz startup.
To ty jesteś naszym startupem.
Leć i rozwijaj się.
A co ze spółką?
My zawsze będziemy spółką.
Mówiłeś, że czasami uczymy kogoś chodzić
tylko po to, żeby później patrzeć, jak się od nas oddala?
Szkoda, że musisz wyjechać, ale gorzej by było, jakbyś musiał zostać.
Mordo.
Tylko się nie rozklej.
- Dzięki. - Dziękuję.
Dzięki.
Jak tam te mury?
No, bardzo zmurszałe.
A alejki? Mroczne i georgiańskie?
No, jeszcze jak.
I trawniki zielone.
Wszystko, o czym marzyłaś, co?
No, nie wszystko.
Bo... nie ma tu ciebie.
Kto powiedział, że nie ma?
Pięknie jest!
Irlandia!
Ta-dam!
Bawcie się dobrze!
Pa.
Już za nimi tęsknisz?
Coś mi do oka wpadło, chyba ten pustynny piasek.
Pustynny...
Ale wydmy są.
Myślałeś już co dalej?
Co chcesz robić?
Nie wiem jeszcze co i gdzie.
Ale wiem z kim.
No i masz.
I co zrobiłeś?
I na koniec trochę słodyczy.
Dzicz po prostu. Już ja was ustawię do pionu.
Bolo, to ty?
Tak jest, panie dyrektorze. Już po zaprzysiężeniu.
10 Brygada Kawalerii Pancernej.
Ja zawsze wiedziałem, że właśnie ty wyjdziesz na ludzi.
Siema.
Pozdrawiamy we trójkę!
Mietek, ty zawodniku!
A jak tam u was?
Wy to byliście piękni. Piękna młodzież z wartościami, nie to co teraz.
Patologia.
Pieprzyć Mickiewicza 3!