Downloaded from YTS.BZ
SA 2004 UEFA EUROPEAN CHAMPIONSHIP NAGLARO ANG 297 PLAYERS.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
DALAWA SA KANILA AY PROFESSIONAL SOCCER PLAYER PA RIN NGAYON
SI CRISTIANO RONALDO AT…
Di naman ako mukhang 40, di ba?
Ano sa tingin mo? Mukha ba akong 40?
Okay.
Kinukunan na ba ako?
-Okay na lahat? -Pati sound?
Oo.
Ako si Lukas Podolski.
At napakaganda nitong ginagawa namin.
Pare-pareho lang ang mga documentary. 'Yon ang tingin ko.
Ipapakita career…
Mga highlight, mga video.
Lukas Podolski, posisyon niya 'yan!
Nagkakamot din ng singit ang 80 percent sa inyo.
Kaya naman maayos ang lahat.
Paminsan, may lumalabas na pribadong bagay.
Sa 'kin, sa 'kin, sa 'kin.
Baby ka pa talaga.
Tapos nagsasalita ang mga coach.
Jogi Löw, Thomas Müller, Toni Kroos, Bastian Schweinsteiger…
-Hello. -Oliver Kahn.
Mga teammate.
May 25 na kamera tapos magsasalita.
-Kaliwang paa. -Kaliwa.
-Magaling na kaliwang paa.
Podolski! Ibang klase! Nagwawala na ako rito!
-Lakas. -Pagiging mapangahas.
Napakalinaw ng isipan.
Galing ulit ng laro. Podolski!
Nakakatira siya kahit saan.
-World champion. -130 game.
Isang legend.
Podolski. Ang husay ng Germany. 2-0. Pambihirang football.
'Yon ang basehan ko ng magaling na player.
Wala kang mapapanood na alam mo na. Medyo boring 'yon, sa tingin ko.
O? Talaga?
-Okay. -Naglaan pa naman ako ng oras. Puwes…
Sayang. Marami pa naman akong sasabihin.
Sa tingin ko mas okay kung 'yong mga may kinalaman sa 'kin
ang sasagot ng mga tanong. Hindi direkta.
ANG KIT MANAGER
Importante ang pamilya.
"Mrs. Podolski, nakakamangha ang apo mo."
Sabi niya kaya niya pang maglaro ng limang taon.
ANG AMA
Pag nalaman niya, papatayin niya ako.
ANG KAPATID
Marami akong narinig tungkol sa tita mo.
Oo, siguro, kasi…
Hindi ka magkakamali ro'n.
Tapos darating ang isang tita, "Bakit di ako ang pinili n'yo?
Ba't 'yong isa lang?"
ANG ISANG TITA
Hello.
ANG ISA PANG TITA
-Samahan n'yo ako… -Pasok, ipapakita ko ang bahay ko.
Para sa documentary. Para may kaunting drama.
Tingnan natin ang kalalabasan.
Todo na 'to.
Lukas Podolski!
-Loko-loko. -Dapat laging action.
Gano'n talaga siya.
Walang tatalo sa 'kin. Mabagal ka, talo ka.
BERGHEIM, GERMANY
Dito ako lumaki.
-Camera rolling? -Rolling.
Okay, action.
BAHAY NG MGA MAGULANG
Ang saya.
Sa tingin ko astig kung ma-interview ang pamilya.
Kung saan nakaupo at nag-uusap ang lahat. Dahil do'n maglalabasan ang mga kuwento.
Bakit ka tumatawa?
"A, oo, noon, tama."
Itim na buhok.
Ang gaganda ng pictures.
Kasali ang mama ko sa pamilya, si Krysia.
Aha, heto.
-Oo. -Naglalaro ng handball si Mama.
Number 6. Heto.
Ang papa ko, si Waldemar.
Oo. Uy, uy.
-Ano 'yan? -Tingnan mo 'to!
Hindi! Hindi, hindi, hindi.
Do'n ako naging pro. Sumisigaw siya.
-Unang pro contract. -Patingin ako.
Wag mong ipakita ang ganitong pictures.
Ang kapatid ko, si Justina.
Podolski. Lahat sila.
-Grabe, ang babata pa natin. -Diyos ko po. Gigolo!
Oo, ang kukulit natin.
Oo, makulit pero masaya.
-Makulit pero masaya. -Oo.
Naghahati tayong apat sa iisang tubig na pampaligo.
Puno, at hindi ilalabas o lalagyan ng bago o shower, pero…
-Una… -Una, tapos 'yong susunod…
-'Yong huli ang pinakakawawa. -'Yong huli, tama.
Maaksaya siya sa tubig sa bathtub.
-Gusto niya 'yon. -Sabi ni Mama, "Lukas, wag marami."
At may isang bagay siyang sinabi.
Sabi niya, "Mama, balang-araw, magkakaroon ka ng napakaraming tubig.
Maligo kahit kailan mo gusto."
-Medyo… -Oo.
-Gano'n noon. Pero totoo nga. -Gano'n na ngayon.
KATOWICE, POLAND
Mama.
-Mama. -Ayan. Okay.
Ano?
Elchi, Mniam-Mniam, pretzel sticks!
Si Ella ang nagtimpla ng kape!
Ang sarap ng kape!
-Isa, dalawa, tatlo. Bravo. -Isa pa…
Goal ni Ella!
Hindi! Goal ni Papa!
Ang homebase namin, nakatira kami sa Poland ngayon.
Hindi 'yan.
Do'n nakatira ang pamilya namin. Si Monika, ako, at ang mga bata.
Kukuha ng sauce si Papa.
Nakakaya nang mag-isa ni Louis.
Pero sa dalawa naming babae, hati kami ni Monika sa araw-araw na gawain.
Laging nasa background lang si Monika. Ayaw niyang nasa kamera.
At hindi talaga.
ITO ANG UNANG INTERVIEW NI MONIKA PODOLSKI.
-Ewan ko kung bakit nanatili ka pa. -Test isa, dalawa, tatlo.
Sa tingin ko mahalagang makita na hindi lang siya basta footballer.
Si Poldi.
Isang ama rin siya.
Na mapagmahal siya, malambing, at oo, may ibang side din siya.
Kaya ako pumayag na gawin 'to.
Hindi nagbago ang araw-araw kong routine simula no'ng naglaro ako ng soccer.
Ang totoo, araw-araw ang training.
Tapos may laro, puwedeng Biyernes, Sabado, Linggo o… o Lunes.
-Mahina katawan mo. Mag-training ka pa. -Ano?
Lakasan mo pa. Dapat pulido, alam mo naman 'yon.
Okay. Ito na naman tayo.
Yalla Habibi!
Sober! Sana marami kang maka-sex!
Tandaan mo, importante ang condom…
-Soberka, galingan mo! -Salamat!
Matagal ko nang iniisip na bumalik sa Poland.
Nandito kami sa Silesia region.
Zabrze ang bayan kung saan matatagpuan ang club namin.
Górnik Zabrze.
Kung saan ako naglalaro ng soccer.
Ang Zabrze ay working-class na bayan.
Kilala ang region sa mga open pit, sa pagmimina, at iba pa.
Mga ordinaryong tao, pero bukas ang isipan.
Limang minuto ang layo ng Sosnica mula sa stadium. Tagaro'n ang pamilya ko.
Nagpupunta ako dati sa stadium kasama ng tatay at tito ko.
Matagal ko nang iniisip na bumalik sa region na 'to
at sa club na 'to.
Nangako ako sa lola ko sa Poland.
World champion.
Pinakamagaling sa mundo.
Hindi maganda?
Maganda, maganda.
Komportable ako ro'n. Taga-ro'n ako, at gusto ko ro'n.
JULY 2024
Unang match nitong Polish Ekstraklasa!
Welcome sa Lech Poznań, para sa Górnik Zabrze.
Sinabi ko sa isip ko na huling season ko na 'to.
May 40 na ako, itong summer.
Katapusan ng professional career ko.
At pag-iisipan kung ano ang susunod kong gagawin.
Pero sa ngayon, tapos na.
At parte kayo ng journey na 'to.
Pinapakain sila ng six o'clock.
Itong mga bubwit na 'to.
Sige na.
Sa tingin ko kilala ako ng lahat bilang footballer.
Makikita 'yon sa documentary. Tama lang.
Maraming masasayang sandali. Maraming pagkakataon. Maraming goals.
SUSUNOD SA POLDI
World champion!
Mga pagkatalo.
Hindi magiging maganda ang katapusan.
Parte talaga 'yon.
Nasa 90 minuto ang haba ng documentary. Humigit-kumulang. Depende.
At tungkol sa footballer at tagumpay niya ang 70 hanggang 80% no'n.
At 20% 'yong buhay niya sa labas ng football.
Kung ako ang masusunod, babaligtarin ko.
COLOGNE GERMANY
Nasa 1.2 milyong euro, di ba?
Oo. Tingnan natin kung ano pa ang mayroon, okay?
Ano?
Malaki ang ipinagbago ni Lukas sa loob ng sampu, 12 na taon.
Di nila inaasahan na gano'n siya. Footballer ang tingin sa kaniya.
At di si Lukas na businessman, na umunlad nitong nakaraang taon.
Ito na siguro ang huling season ko.
Sa oras na 'yon, gusto kong maglabas ng isang collection
na magiging huli na.
Ganitong pader, sabihin na nating last collection na 'to
ni Lukas Podolski kasama ang club.
LP10-X, maliit na logo ng Górnik Zabrze. Dito, o sa may bandang leeg.
Ilang damit kaya, ano sa tingin mo?
-Magbibigay ba kami ng suggestion? -Oo.
Gusto ko lang magmukhang maangas. Hindi ko na gusto 'to.
-Oo. -Alam n'yo 'yon?
Mas gusto ko 'yong ganito.
Maganda ang tabas, maganda ang tela, at malinis ang logo.
Maganda ang bag, kaya talagang…
May mabenta kayang garden gnomes dito? Medyo pang-German market 'yon.
Oo, di ko alam. Lahat mayroon nang garden gnome, di ba?
Tama, pero wala namang kamukha mo.
-Okay, gawa kayo. -Ano?
Magiging astig 'yon.
Tapos sabihin n'yo kung ilan.
At may presyo sa ilalim.
I-deliver n'yo. Ako'ng bahala sa iba sa club.
Sige.
-Maulit ko lang. Itodo n'yo na. -Oo.
Mga limang segundo lang siguro 'yon sa movie, 'no?
-'Yong ginawa natin. -Oo. Panigurado.
Puro projects at negosyo ang nasa isip niya buong araw.
"Paano ko mapapaganda 'to? Mapapalaki? Paano ko mapapalago 'to?"
Gano'n ang pagkatao niya.
SPEYER AIRFIELD
Ayan na naman sila.
Oo, pati ang pagkatalo sa festival. Para sa documentary.
Hindi natutulog si Lukas.
Di niya sasabihing, "Tatambay muna ako nang ilang oras."
Kay Lukas, bigay-todo agad. Napakabilis kumilos.
Ito na. Ngayon na!
Uy, Louis! "It's my life".
Heto na.
Uy!
Dito!
Bumuo kami ng festival
at halos 200,000 ang pumunta.
Tumatawag sa mga sponsor, manager,
inaayos ang lahat, at kung ano-ano pa. Natutuwa ako sa gano'n.
Salamat sa pagpunta. Ibang klase ang show.
-Hi. Lukas. -Hi. Kevin. Kumusta.
-Walang anuman! -Ayos lang!
Picture kasama asawa ko.
-Sige. Oo ba. -Pero wala ako, okay?
Honey, nasaan ka?
-Ito lang. -Huling kuha na.
Okay.
Salamat sa inyo.
-Okay. Salamat. -Salamat sa inyo.
-Salamat sa pag-imbita. -Salamat.
Salamat!
Bangon na! Magandang umaga!
Heto na.
-Podolski! Podolski! Podolski! -Podolski! Podolski! Podolski!
Mayroon akong negosyo, Mangal Döner.
Ice Cream United. Kami ni Christian.
"Tara, gawa tayo ng ice cream." "Sige, gawa tayo."
At may dalawa o tatlo na kasalukuyang active o nakahanda na.
Go, kumuha ka ng kebab.
May mga nagsasabi na mas matagumpay siya sa kebab kaysa sa career niya ngayon.
Siyempre ang goal ay palaguin ang mga negosyo.
Gusto ko ng 100, 200 na branch. 'Yon ang goal. Magugulat ang mga tao.
Pag sinabi mong halos 60 na ang branch ngayon,
sasabihin nilang, "Grabe. Paano niya ginawa 'yon?"
Ang dami no'n. Ano'ng nagtutulak sa 'yo?
Tandaan n'yo ito. Kung mabagal ka, talo ka.
Sige, tatawagan ko sila.
Buong araw siyang umaalis.
Minsan, nasa Germany siya. Hindi ko alam kung dalawa o tatlong oras lang.
Tapos balik na siya sa Poland sa gabi.
Sa kaibigan niya ko lang nalaman na nasa Germany siya.
Hindi ako 'yong one-way na kalsada, kundi para akong Shibuya crossing.
Sa lahat ng direksiyon.
Soccer, negosyo, kung ano-ano. Nandiyan din ang pamilya.
Kung sino-sino'ng dumarating.
Laging may nangyayari. Nagtatravel, kung ano-ano…
Lagi kong tinatanong ang sarili ko, bakit abala ka pa rin?
Maayos na ang buhay mo.
Ba't mo pa ginagawa 'to? Pero di tumitigil si Lukas.
Hindi ka ba titigil balang-araw?
ZABRZE, POLAND
Labimpito, 18, 19, 20, isa, dalawa…
Sarapata, lintik, apat na araw pahinga mo!
Snap, snap.
May nadagdag na bago.
Ano'ng mami-miss mo kung titigil ka na?
Kung ito ginagawa mo sa buong buhay mo, mami-miss mo talaga.
Pero tingin ko pagkatapos ng ilang buwan, o kalahating taon o isang taon,
hindi ko alam kung kailan, may darating na namang oportunidad.
Mahirap ang pagbabago sa simula.
Pero malalampasan mo rin 'yon.
Pero mami-miss mo 'yong mga gano'n.
Ang pagpunta ro'n, uupo ka, iinom ng tsaa.
Nasanay na ang katawan mo, higit sa 20 taon na.
Pag biglang nawala ito isang araw,
iniisip ko kung ano magiging reaksiyon ko o kung ano ang pakiramdam.
-Medyo natatakot ka ba? -Hindi.
"Mangyayari ang mangyayari," kasabihan sa Cologne.
OCTOBER 2024
SA COLOGNE ANG HULING LABAN NIYA SA 1. FC KÖLN.
KUNG SAAN NAGSIMULA ANG LAHAT.
Sampung taong gulang ako no'ng nagsimula sa 1. FC Köln. Kalaunan, pro na.
'Yon talaga ang pangarap ko. Ito ang club ko.
At ngayon, babalik si Lukas Podolski sa edad na 40 bilang active professional.
Gusto ko ng isang farewell match na mag-uugnay sa dalawang club,
ang 1. FC Köln at ang club ko na Górnik Zabrze.
Dalawang home club, sa palagay ko.
Na magkakaharap sa isang match.
Para makapaglaro ulit sa stadium kung saan nagsimula ang career ko.
Lukas Podolski, welcome sa Bundesliga.
Isang 18 gulang na itinuturing na simbolo ng pag-asa.
Siya ang unang naka-goal.
Para magpaalam, para magpasalamat sa lahat ng suporta sa mga nagdaang taon.
Podolski, free kick, at goal! Goal para sa 1. FC Köln. Lukas Podolski!
Sa mga coach, sa mga teammate na nakalaro ko,
maraming salamat sa ilang taong pagtanggap n'yo sa 'min.
Mula sa 'kin, mula sa pamilya ko.
Dahil dito, ang hirap magpaalam.
Lukas!
-Podolski! -Podolski!
Naglakad-lakad siya sa stadium, nag-cheer ang mga spectator.
Kinausap niya ang mga tao… Ayaw niyang umalis.
At narealize ko na 'yon ang living room niya.
Kung gumalaw siya, para siyang ipinanganak sa field.
Ang pinakamaganda para sa kaniya ay ang maglaro ng soccer.
May hangganan sa soccer.
Nararamdaman mo ba na malapit nang matapos?
Oo, mahirap bumitaw. Tingnan natin pagkatapos ng season.
-Boss! -Good morning.
-Magandang umaga. -Aba, naka-pink ka ngayon!
Wag kang mag-video dito, ang gulo! Wag dito!
BOARD MEMBER GÓRNIK-ZABRZE
Ang tingkad ng kulay niya ngayon.
BOARD MEMBER GÓRNIK-ZABRZE
Valentine's Day, Valentine's… Valentine's Day.
Ang presidente namin.
-Punta na tayo sa middle room? -Oo!
Kumusta.
Hanggang kailan ka maglalaro?
Hindi ko alam.
Hindi pa ako nakakapagdesisyon kung itutuloy ko o titigil na ako.
Hindi ka pa nakakapagdesisyon?
Paanong "hindi ka pa nakakapagdesisyon"? Ngayon, plano kong tumigil.
Para sa detalye ng kontrata…
Kahit 500 zloty, 1000, o kahit magkano…
Hindi pa ngayon?
Pero laging di ko sinasara ang pinto.
Kung gano'n di pa ito huling season mo?
Huling season na dapat.
"HULING SEASON NA DAPAT"
Di pa handa ang isip ko na sabihin na, "Okay, tapos na sa ilang linggo."
Kaya hindi pa ako nakakapagdesisyon.
Soccer ang pinakamagandang sport.
Masaya, puno ng emotion. Hindi mo makikita 'yon sa araw-araw na buhay.
Mahal na mahal ko 'to.
Ito ang droga ko.
Kung may hinahanap kang isang bagay, 'yong emotion mo sa field…
DATING TEAMMATE
…di mo na makukuha ulit 'yon.
Ang pakiramdam ng isang final, manalo, matalo, 'yong atmosphere.
At lahat ng bagay na kasama nito. Hindi na babalik.
At wala nang makapagbibigay sa 'yo ng gano'ng emotion.
Hindi lang 'yon basta trabaho. Passion 'yon.
At para itigil ang passion mo habambuhay,
normal lang na kakailanganin ng tibay ng loob.
Siyempre maraming katanungan. Ano'ng mangyayari pag natapos na?
Ano ang ipapalit kong motivation? O sino ako pag natapos na?
May pinagdadaanang pagbabago si Lukas ngayon,
kung saan ay kailangan niyang bumitaw.
At malapit na niyang maranasan ang chapter ng buhay na 'yon,
na mahirap para sa kaniya.
Eto, kunin mo ito na mula kay Daddy.
Hindi madalas maglabas ng saloobin si Lukas sa ibang tao.
Kailangan mo siyang makasama nang matagal, nang ilang taon,
para maintindihan kung anong klaseng tao siya.
-Isa, dalawa, tatlo. Isa, dalawa, tatlo. -Isa, dalawa, tatlo. Isa, dalawa, tatlo.
Ang pagiging soccer player lang niya nakikita n'yo.
-Poldi. -Mama!
Marami pa siyang hindi naipapakita.
Para maintindihan si Lukas bilang tao at ang pagkatao niya,
kailangan tingnan n'yo rin kung paano siya lumaki,
kung paano siya gumaling, at saan siya nanggaling.
Tara, tingnan natin ang "baaa".
Saka n'yo lang maiintindihan ang mga bagay-bagay.
POLAND
Katapusan 'yon ng November '87. Napakahirap no'ng mga panahon na 'yon.
Kulang pa Poland pagdating sa produksiyon ng sariling pagkain.
Ang pagbabago sa ekonomiya ay nagdulot ng inflation at laganap na kahirapan.
Matapos ang matinding pagtaas sa presyo, di na abot ng karamihan ang mga bilihin.
Di ko alam kung paano kami napunta sa Germany. Bata pa ako no'n.
Naririnig ko lang 'yong mga kuwento ng tatay at nanay ko.
-Passport. -Passport.
Oo, 'yan ang passport.
Lumang Polish passport.
Ito, ito ako. Visa ni Mama.
Heto.
Hindi nakapunta lahat. At nakakuha ng visa sa Holland ang asawa ko.
At nakakuha ako sa Germany. Oo. Patago naming ginawa 'yon.
Sino'ng may alam noon pa?
Ako, asawa ko, at hipag ko.
'Yon lang. Wala nang iba.
Walang may alam. Isinakay namin gamit sa sasakyan.
Isang bata sa 'kin, at isang bata sa asawa ko.
Tapos sabi namin, tutuloy ba tayo o hindi? Tapos naglakas-loob kami.
Tapos pumunta kami sa Bergheim.
Pumunta kami rito para magkaroon ng magandang buhay. Para sa mga bata.
Kaunti lang ang dala namin papunta rito. Wala kaming kahit ano.
Nakahanap ng trabaho tatay ko. Tagalinis ang nanay ko sa mga school.
Naglilinis siya ng mga classroom at iba pa. At 'yon, do'n kami nagsimula.
At kinupkop kami ni lola.
No'ng una, para siyang tumayong nanay ko.
Tumulong sa pagpapalaki sa 'kin, inalagaan ako.
ROOM 006 MRS. PODOLSKI
Ayos. Oo, ayos.
Nagsuot kayo ng jacket.
-Nagbihis talaga kayo ngayon? -Oo, Linggo ngayon.
Oo.
Mabuting bata talaga siya.
LOLA
Oo.
Siya ang bunso sa pamilya.
Isang taong gulang ka no'n.
-Hindi, dalawa. Dalawa. Oo. -Oo, isa… Dalawa? Oo.
Dalawa, oo.
Ayaw mong pumasok sa kindergarten. Lagi kang umiiyak.
Kindergarten 'yon. German lang ang alam ng teacher.
At siyempre wala akong maintindihan no'ng una.
Inihatid ako ni Lola sa pinto. Tapos umalis na siya.
At hindi ako pumasok sa classroom, lumabas ako.
Naghintay ako ro'n hanggang ala-una, alas-dos, hanggang sa sunduin niya ako.
-Mag-isa? -Oo, mag-isa.
Pinagtawanan ako ng ilang bata.
Dahil hindi ko maintindihan ang language at kung ano-ano, pero…
Importanteng matuto agad ng German
at makibagay sa kulturang German.
Pag kumakain sa labas, sinasabi ng mga magulang ko,
umayos ka, maraming German dito.
Madalas mangyari 'yon no'ng bata ako.
Dahil maraming German do'n at gusto naming ipakita na nakikibagay kami ro'n.
Mabuti na lang at nakatira kami sa isang housing estate
kung saan may mga 25 na iba't-ibang nasyon ang nakatira.
Walang may pakialam kung saan ka galing.
Nag-eenjoy lang kami at naglaro ng soccer sa kalsada.
Gano'n ako tumakbo papunta sa sports field dati.
Lagi siyang may bola. Laging may dalang bola, kahit sa bathtub.
Laging may bola.
Lagi akong may bola.
Pag inutusan akong mamili ng nanay ko, sisipain ko ang bola pababa,
juggle pababa ng hagdan, at maglalakad sa daan.
No'ng binigyan ako ng soccer ball ng mga magulang ko, natuwa ako, naging proud.
Katabi ko sa pagtulog ang soccer ball dahil nakakatuwa.
Kahit ano'ng panahon.
Kahit malamig, kahit umuulan.
Umuuwi siyang basang-basa mula ulo hanggang paa.
Lagi siyang nasa soccer field.
'Yong soccer field sa Bergheim,
luho 'yon para sa 'kin, at malaya ako ro'n.
Komportable ako ro'n.
Do'n ako gumaling, pinapahalagahan ko 'yon.
-Paano niya ipinakilala ang sarili niya? -Tulad ngayon. Dugyot.
No'ng bata pa siya, parehas na parehas kung ano siya ngayon.
Kailangan mo siyang bantayan dahil matibay siya, palaban,
laging kaliwang paa ang pantira.
Takot lahat sa tira niya. 'Yon ang sandata niya.
Nag-eenjoy lang kami. Lima sa lima, anim sa anim, pito sa pito.
Hindi kami tumitigil maglaro.
A, oo!
Kilala ng lahat si Lukas. At kung naka-bike…
KAPATID
…ang soccer field ay… Anim o pitong minuto pag naka-bike.
Lagi siyang tinatawag ng nanay ko.
Kahit sobrang layo, umabot na sa soccer field.
"Lukas, tinatawag ka ng mama mo. Umuwi ka na."
Kumusta.
Pinatigas ko lang.
Apat na baboy at manok. Okay?
Oo.
Ngayon, mayroon tayong bagong patatas na may pipino,
pork chops…
-At mga mushroom. -Schnitzel!
Schnitzel, bale, pork chop. Sa Poland, pork chop ang tawag.
Wiener Schnitzel.
Oo.
-Dagdagan n'yo ng kaunting butter. -Puwes, ibigay mo sa akin ang margarina.
-Grabe, ginugulo mo ako. -Huwag ka na magulo.
May ugali si Mama na gusto niya perfect lahat ng trabaho niya.
Pareho kami ng ambisyon ng nanay ko.
Pag nawala ang key card, hahanapin niya hanggang sa sumulpot.
'Yong iba, wala silang pakialam, kukuha ako ng bago sa reception
o ipapa-block ko na lang,
hahanapin niya nang hahanapin, o aayusin ang mga bagay hanggang sa gumana ulit.
Palaban siya, may winner mentality, at gano'n din ako.
Hindi ako matatakuting tao.
-Sa tingin n'yo namana niya 'yon sa inyo? -Tingin ko.
Halos lahat ng ugali niya namana niya sa 'kin.
Nakakamangha para sa maliit na bata
na may ganitong lakas ng loob, at siya pa ang nangibabaw,
kahit na siya ang pinakamaliit.
May ilang sandali sa laro na nagpakita siya ng galing sa pagpasa,
galing sa pag-cross, at siyempre nasa tamang posiyon pa siya.
No'n pa matinik na pagdating sa goal.
Malinaw sa 'kin na kailangan naming dalhin sa 1. FC Köln ang player na 'yon.
Mula 1995, nakasali na ako sa youth team ng 1. FC Köln.
Lahat ng umabot dito ay siguradong naghahangad na magpatuloy pa.
Gusto naming lahat maging professional player.
Naglaro ako para sa 1. FC Köln sa U17 at U19 tuwing Linggo.
Alas-onse ang laro. Tapos uuwi ako ng alas-tres o alas-kuwatro
at maglalaro ng soccer kasama ng mga kaibigan ko.
Siyempre may kalokohan rin kami at nag-enjoy.
Anong mga kalokohan ang ginawa n'yo?
Medyo marami din, oo. Marami.
Nagnanakaw ng kung ano-ano.
Pumapasok sa warehouses kasama kaibigan ko.
Nagbebenta ng mga tiket sa black market noon.
Lagi kaming may libreng tiket galing sa youth team ng FC.
At ibinebenta namin 'yon. May black market pa noon.
May mga player na hindi nakatira sa Cologne,
na walang oras pumunta sa Cologne tuwing weekend para manood ng laban.
Bibilhin namin tiket nila, mga lima o sampung marks,
pero binebenta namin ng 20, 25.
Pagdating sa negotiation, magaling si Poldi. Lagi 'yan.
Kung limang marks, sasabihin niyang hindi niya ibebenta.
Kung may walo o sampung tiket ka para sa ilang laban
kung susumahin lahat, medyo marami rin.
Kinokolekta mga deposit ng baso.
May kumukuha sa lower level, at sa upper level.
Tapos pag nakasampu, o 15 baso na isasauli nila ito para sa deposito.
Ano'ng ginawa mo sa pera?
Ewan ko, hindi ko alam.
Nilabas niya ang pera, tiniklop nang paganito at sinabing, "Tingnan mo."
Lagi niyang ginaganito ang pera, hanggang ngayon.
"Tingnan mo 'tong sa 'kin." Lagi siyang may pera, lagi.
Hindi ko ito ipinagyabang o nilustay.
Iniipon niya.
Matipid, sobrang tipid.
At lagi kong itinatago 'yong iba sa drawer sa ilalim ng mga damit ko.
Para hindi nakawin ng kapatid ko.
Iniipon niya. Ginagastos ko.
Ang paninindigan, ang pagiging matatag, nakuha ko sa kalsada.
At 'yong mga nakalaro ko,
may tiyak na paninindigan ako at katigasan.
No'ng nagsimula ako kasama ng mga pro noon,
siniguro ko sa unang session pa lang na gusto kong manatili ro'n.
Nagbibihis pa rin kami sa mga lumang catacomb.
Papasok ka, suot ang jersey na may 36.
'Yong mga pinangarap mo no'ng bata ka, biglang naging totoo at nandito na.
Hindi na siya pangarap lang, nakasabit na ang jersey,
susuotin mo na at kasama ka ng team na papasok do'n.
Lukas Podolski, welcome sa Bundesliga. Labingwalong taong gulang.
Hindi pa nagtatagal sa pro, pero itinuturing nang simbolo ng pag-asa.
Nasa likod lang ako ng goal dati, sa gilid, bilang fan.
Tapos biglang nasa kabilang side ka na, kasali ka na mismo.
At naisip ko sa sarili, uy, nasaan ka?
Tapos oras na, pagkakataon na minsan lang dumarating sa buhay,
ang makasali sa 1. FC Köln, sa club ko.
Laban!
Podolski!
Magaling ang kaliwang paa niya.
Nagulat siguro 'yong iba sa pamilya,
pero para sa 'kin, alam kong makakapasok siya.
Lottner. Ayos, ang husay, Podolski!
Pakiramdam mo ba nasa isang fairy tale ka?
Hindi naman, normal lang, gaya nang dati.
Umuwi ako galing sa trabaho tapos biglang…
Pagdating ko, may sasakyang nakaparada sa harap ng sasakyan ko.
Nasa parking space ko, kung saan ako laging pumaparada.
Binigay ko sa kaniya ang susi sa taas at sinabing, may ibibigay ako sa 'yo.
Bumaba siya at may Audi A4.
Sabi niya, "Sa 'yo 'yan, regalo ko."
Kung masaya siya o ano, sasabihin niya sa 'yo.
Ano'ng sasabihin ko? Wow, astig!
Tapos niyakap niya ako at hinalikan at hindi mapigilang maiyak.
Oo, ewan ko ba. Umiyak ba ako? Ewan ko.
Bilang trabahador, imposibleng makabili ako ng gano'ng sasakyan.
Di ba? Kaya… Biglang may libreng sasakyan ako,
tapos pagkatapos ng isang oras, makakapunta na ako sa Wuppertal.
Sinamahan siya ng papa niya sa bawat training session.
INTERVIEW NI MONIKA PODOLSKI
Mahigpit, oo, bilang tatay, lagi.
Sa sobrang close nila, tinatawagan nila ang isa't-isa araw-araw
at ikinukuwento ang lahat.
Malakas ang koneksiyon nila sa isa't-isa.
Siyempre may makukuha kang genes o magmamana ka sa tatay mo,
dahil footballer din siya dati.
Di lang dahil laging sinasabi ng tatay mo
na walang mangyayari kung walang gagawin, pero siyempre, parte 'yon ng trabaho.
Laging sinasabi ng tatay ko, kahit ano'ng mangyari,
wag mong babalewalain ang mga bagay.
Pero kailangan may gawin ka rin.
Di basta darating nang walang hirap.
Kailangan mong pagtrabahuhan. Saka mo lang masasabi na, nagtagumpay ako.
Nagbabalik ang Bundesliga mula sa winter break
sa isang derby weekend sa pagitan ng 1. FC Köln at Borussia Mönchengladbach.
Para sa 'yo, ano 'yong mga sandali
no'ng narealize mo na, okay, ngayon nandito na ako, full pro na ako?
'Yong goal laban sa Gladbach sa derby.
May chance si Schröder, Podolski, free kick, pumasok ang bola sa goal!
Goal para sa 1. FC Köln, Lukas Podolski!
Ang suporta mula sa south stand at buong paligid. Ginanahan ako, pati sa media.
Ang ganda ng cross!
Lamang na ang 1. FC Köln.
Ganda ng goal, di ba? Tingin ko lang.
Podolski! 1:1!
Podolski! Ibang klase!
Ibang klase!
FAIRYTALE NI POLDI
Naro'n bilang 18, 19 taong gulang,
maglalaro ka, tatawagin nila ang pangalan mo, susuportahan ka nila.
Podolski! 2:0 na! Ang ganda ng goal!
Di kami makapaniwala sa nangyayari,
dahil hindi pa gano'n katagal si Lukas.
Pero kaunti lang ang mga bayani, mga batang sikat sa Germany noon,
at sa masayahin niyang personalidad, sikat siya sa mga tao.
Dati lang, nakatayo siya mula sa fan section.
Ngayon, may sarili na siyang fans.
Sinusulat nila, "Anakan mo kami."
May phone number pa sa ilalim, para matawagan.
Pero di ko gagawin 'yon.
-Wala kang sasakyan o girlfriend. -Soccer muna, 'yon ang mahalaga.
Ano'ng papel ng mga babae no'ng teenager ka?
-Wala naman. -Wala naman.
Hindi pa ako nagkaka-girlfriend, kahit no'ng teenager pa ako.
Laro lang ng soccer palagi.
Laging nasa party sa Cologne tuwing weekend mga kaibigan ko,
at laging sabi, wow, mga babae, may nakilala akong babae.
Gano'n talaga ang mga lalaki.
Ako naman laging nasa bahay o naglalaro ng soccer tuwing Sabado o Linggo.
Isang araw, dumating kaibigan ko, "Wow, may Polish na babae,
taga-Poland ka rin, Polish siya, blonde at kilala ko siya.
Ipakikilala kita sa kaniya."
Nagkita kami, nag-usap at…
'yon lang.
Tapos nagkita kami sa school, sa may ping-pong table.
Tapos pumunta kami sa gas station, bumili ng inumin at isang Mars bar.
Naaalala ko 'yon. Tapos naglakad lang kami.
Kalahating araw.
Nagkuwento siya tungkol sa soccer, tungkol sa pamilya niya,
tapos narealize ko agad na pareho kami ng pananaw sa buhay.
Kaya nagkaroon ng pangalawa at pangatlong date.
At 'yong kasal niya, grabe.
-Di ko na kinukuwento 'yon. -Grabe 'yong kasal!
Grabe 'yon. Tatlong araw. Alam mo, nakakaiyak 'yon.
-Ang ganda. -Sobra.
-Sa simbahan. -Isang pangarap.
Napakasaya. Napakaganda. Tatlong araw, di ba?
Sobrang nakakalula.
No'ng una, hindi mo naiisip, pero masasanay ka rin.
Pero masaya ako para sa kaniya. Alam ko gaano kahalaga 'yon sa kaniya.
Hindi 'yong kasikatan at papuri,
kundi makapaglaro bilang pro soccer player, naka-jersey.
Nakita niya siguro sa simula na binuhos ko ang lahat ng lakas ko,
sobra focus ko at gustong-gusto ko talaga, na pumayag siyang pumangalawa,
at ibig sabihin no'n, hinayaan niya akong makamit ang pangarap ko.
Nasa U21 ako no'n tapos nakatanggap ako ng tawag mula kay Rudi Völler.
"Pupunta ka sa training camp ng national team."
No'ng 2004 kasama ni Rudi Völler. Tama, do'n nagsimula ang lahat.
Pagod na pagod kami no'n.
Papasok na si Lukas Podolski
pangalawang rookie kasama ni Schweinsteiger.
Pagod na pagod tapos hindi siya pinalaro.
Wala pang pagkakataon para papasukin si Lukas Podolski.
Nagwa-warm up pa siya sa line.
Tapos naglaro sila at sinabing, bakit hindi siya ipinasok?
May interruption na ngayon.
Ang player mula sa Cologne ang pangatlong pinakabatang rookie
sa loob ng kasaysayan ng German national team matapos ang gera.
Pero naglaro siya. Masaya na kami. Oo, puspusan na kami rito.
Kami ni Basti noon.
Parehong bigay-todo.
Podolski, goal!
Ayos! Sampung minuto bago ang break, 3:0.
At nasa 2006 World Cup na kami.
Ang taas ng expectations.
"SA WORLD CUP AASA KAMI KAY POLDI"
Naniwala ang lahat na si Lukas Podolski ang magpapapanalo sa 'min.
Kung nabuo na ang impresyon
na kailangan mong patumbahin mga German sa world championship na mag-isa…
Ito mababasa mo, "Si Poldi ang gagawa."
Kinakabahan ka ba o kaya mo ang pressure?
Maraming nakasulat sa press,
pero di kailangang i-pressure ang sarili ko.
Masaya akong naglalaro at 'yon ang gusto kong ipakita.
'Yon ang sabi niya. Parang gusto mong maniwala.
Nakafocus siya sa kailangan niyang gawin,
at may taglay siyang galing na pumasok sa laro
na walang pag-aalinlangan at hindi kinakabahan.
Para sa 'kin, simple lang ang 2006 World Cup.
Ibigay mo ang lahat at maglaro ka.
Heto na! Counterattack ni Schneider, Podolski!
Napakagandang goal! Ibang klase! Kamangha-mangha!
Klose, lumihis sa kabila, Klose, lumapit… Goal!
Naka-goal si Lukas Podolski!
Bawat laro, pinuntahan ko. Pinanood ko mula simula hanggang dulo.
Nando'n mismo kami sa bawat laro. Live!
Klose!
Si Podolski ulit! Pambihira!
Grabe!
Pag sinabing Poldi at Schweini,
nakakaramdam ako ng kakaibang saya sa loob ko.
-Lukas, tumayo ka na. -Uy.
Dali na! Tara na sa laro!
Tumayo ka na, batugan.
Para silang dalawang matalik na magkaibigan na palaging nagkakasundo.
Gano'n lang kasimple 'yon.
-Heto ang kinakain nitong lalaking 'to. -Hay naku, Schweini.
Bumisita rin ako ro'n.
Pinapayagan kaming mga babae na bisitahin ang mga lalaki.
May dala akong isang bag ng snacks.
Sa 'kin talaga 'yon, hindi kay Lukas.
Kaya natatawa na lang ako no'ng ipinakita nila 'yon.
Na gano'n daw ang kinakain ni Lukas.
Tingnan niyo 'yan.
Ang nakakatuwa sa amin ay…
maganda ang naipapakita namin sa soccer field.
Nagkasundo kami talaga at masaya kami sa ginagawa namin. Bumenta sa tao 'yon.
Germany, Argentina. Magkakaro'n ng overtime at may penalty shootout pa.
QUARTERFINALS
Kung may di siya alam gawin, 'yon ay ang manginig sa takot.
Kahit pa sa penalty, o sa kalaban, o sa mga teammate namin.
Palaging pasok ang penalty shootouts nila sa mga nakaraang World Cup.
Ngayon, maiiba na 'yon.
Naalala ko 'yong mga mahihirap na sandali, gaya no'ng penalty sa Argentina.
Nag-usap kami, tapos tinanong ni coach kung sino sa 'min ang pwedeng tumira.
Sabi ko, handa ako. Gusto kong tumira. Ako 'yong pangalawa o pangatlong shooter.
Na-substitute ako no'n. Di ko kaya 'yong penalty.
Naisip ko… buti na lang nando'n siya.
At ngayon, si Lukas Podolski.
Kaya gugustuhin mong manatiling professional.
Para handa ka, kompiyansa ka sa sarili mo, at tama 'yong direksyon ng bola mo.
Lukas, ipasok mo 'yan.
Podolski!
Ang kalmado lang niya.
Sama-sama kaming bumiyahe papunta sa lahat ng laro sa Germany.
At si Lukas ang nag-ayos ng lahat.
Ang sasakyan namin, ang hotel, pagkain, at admission tickets.
TIYUHIN
Pagkatapos ng laro, siyempre bumisita si Lukas.
May kotse, nakatapak. Pinalampas na lang ni Klinsmann 'yon.
Tapos, umalis rin kami no'ng gabi.
Siya nagmaneho pauwi sa hotel.
Mabilis ang takbo, kaya sinita ng pulis.
Tiningnan niya si Lukas at…
"Sige." At pinaalis na kami.
Kahit pa lampas na siya sa speed limit no'n.
-Para pala siyang diyos do'n. -Oo.
Itinanghal na best young player ng World Cup si Lukas Podolski.
Pinili ng FIFA ang 21 taong gulang na manlalaro.
Ano'ng pakiramdam ng una mong World Cup?
Masaya. May award ako kahapon.
Aba, aba, aba. Puro babae na naman ang kasama niya.
Ano ba, Schweini. Umalis ka na nga rito.
Sa World Cup din nagsimula sina Ronaldo at Messi.
At parehas sila ng edad ni Lukas.
Magagaling na silang soccer player noon.
Pero pinili nila si Lukas.
Nabigyan ako ng motivation na pag-igihan pa ang career ko.
Naging maganda ang karanasang 'yon para sa buong pamilya, para kay Lukas.
Parang bago! Bumata ng limang taon.
Mabuti 'yon.
-Tama na ang kalokohang 'yan! -Di ka mukhang 40, para kang 30!
Ipagpatuloy mo lang ang paglalaro, para sa Ekstraklasa.
Sumasakit na ang ulo ko.
Lukas, maglalaro ka ba next season?
-Ewan ko. -Di niya alam.
Podolski!
Naging mahirap ang simula ng taon na ito para kay Lukas.
Wala siyang nababanggit, pero nakita ko.
Parang wala siya sa mood.
Nasa 0:0 pa rin. Sa 87 na minuto.
Na-substitute si Lukas Podolski, 15 minuto na ang nakakaraan.
Sa nakakahiyang eksena.
Si Siedlecki ulit.
Maaaring may magreklamo laban sa player!
Tapos ganito ka, gan'yan.
Tumakbo ka, kunin mo 'yong bola at maglaro ka.
Nasa 2:0 na laro ko.
Kaso kinakausap mo 'yong dingding.
Maglaro ka, isipin mo 'yong ginagawa mo sa field.
Baka hindi siya komportable na kailangang gumawa siya ng desisyon.
Ilang linggo siyang wala.
Sabi niya, "Sasabihan kita sa tapos ng January."
Di niya ginawa 'yon.
Ngayon, "Dalawang linggo pa."
"Kakausapin ko si Monika."
Wala siyang nasasabi.
Kung ano 'yong iniisip niya.
Nasa isip niya 'yon, sigurado.
Nalilito siya. Tinanong pa niya ang mga bata kung ano gagawin niya.
Gusto mo ng chicken?
O sausage?
Chicken? Okay.
Palagi siyang, "Ano'ng tingin niyo, dapat pa bang maglaro si Dad?"
Kung iisipin niya talaga 'yon, napakahirap para sa kanya.
Di niya talaga alam ang gagawin niya.
Minsan, naiisip ko na tama na. Tama na.
Tapos minsan, masasabi mo, "Ano ba?"
Pag napapansin mong nakakasabay ka pa sa training,
na nakakasabay ka pa sa Polish first league,
mapapaisip ka, bakit ko isusuko 'tong bagay na mahal na mahal ko?
Ella!
Walang ibang dahilan. Ang dahilan lang ay ang pamilya ko.
Ito ang dapat makita. Kailangan magpanggap ako na nagpepedal.
Baka isipin nila na electric bike 'to.
Yalla!
Ella.
Tara, Ella. Billy goat.
Pwede kang dumiretso, mahal. Straight ka lang.
Maya, kumaliwa ka papunta sa ice cream parlor.
-Tumuloy na tayo, okay? -Tara na!
Tuwing nasa bahay ako kasama ang pamilya ko,
pakiramdam ko, oras na para sabihing… Na panahon na para sa iba pang mga bagay.
Taon din ang tiniis ng mga bata.
Si Ella 'yong talagang nakinabang dahil wala na ang national team.
Di na siya masyadong umaalis.
Pero kung gusto pa niyang maglaro, sabi ko, bigyan niya ng oras ang mga bata.
Nitong mga nakaraang taon, wala akong oras para isipin ang career ko.
'Yong mauupo ako at magtatanong, "Saan ulit ako naglaro?
Ano 'yong magandang alaala do'n?"
Marerealize mo kung ano 'yong kulang mo, o 'yong mga accomplishment mo.
Lumipat ang pinakamagaling na striker ng Germany sa pinakamatagumpay na club.
Kaya isa na siya sa pinakamahalagang footballer sa mundo.
At ayon na ang goal.
Nakuha na ni Lukas Podolski ang kanyang unang goal para sa Bayern.
Kumusta kayo no'ng lumipat siya sa Munich?
Kung gusto siya ng Bayern Munich, e, di susunod kaming lahat.
Dito, pera ang labanan, at maaayos ang lahat.
May apartment sa tabi ng lake. Ayos, pupunta talaga ako.
Isa siya sa mga pinakabatang star ng World Cup.
Do'n siya nakilala no'ng nagpunta siya ro'n.
Tulad ni Bastian Schweinsteiger,
siya ang shooting star sa national team, Confed Cup, at iba pa.
Mataas ang expectations.
Ang pangit lang dito ay malayo ako sa bahay.
Lagi ko kasing kasama ang mga magulang ko.
Unang beses kong mamuhay mag-isa.
Unang beses na di ako ipinagmaneho ng tatay ko papunta sa training
at di ako ipinagluto ng nanay ko sa bahay.
Malaking hakbang ang Munich, dahil sa labas 'yon ng Cologne.
Wala ang pamilya roon.
Palaging kasama ni Lukas ang pamilya niya.
Malayo ako sa nakasanayan ko, mga kaibigan ko.
Dayo ka sa isang bagong city at wala kang maaasahang iba.
Pero tinuon ko ang focus ko sa soccer.
Sa una, positibo ang lahat. Si Prince Poldi ng Cologne.
Pero sa oras na magkamali ka…
susunod ang kritisismo, sa mga newspaper.
Di ka na poprotektahan ng media, aatakihin ka na.
PODOLSKI AT BAVARIANS NAGKAKAGULO?
Kumokonti ang mga laro, mga buffer. Di ka na pwedeng magkamali.
Marami na kakompetensiya mo.
Kaya di biro pag sinasabi nila na tangke ng mga pating ang FC Bayern.
WALANG SILBI ANG PRINCE SA BAVARIA
Kapag tinitingnan ko ang mga laro ko, mga stats ko,
masasabi kong matino ang athletic performance ko sa Munich.
Di sobrang nakakamangha, pero matino pa rin.
Di siya laging nakakalaro sa Bayern. Dapat magpakitang gilas.
Ang problema lang, di naman dapat palagi siyang nasa field.
Gusto niya lang talagang maglaro.
Kinailangan niyang pagdaanan 'yon.
Gano'n lang talaga 'yon.
Siguro, nahirapan talaga siya.
Pero di niya ipinakita 'yon.
Di niya ipinakita sa mundo o sa club.
Di ko siya narinig na nagreklamo.
Kung masama ang loob niya, di mo malalaman 'yon.
Pinagtibay siya ng mga sitwasyon, ng lahat ng mga nangyari.
Binabatikos ang mahusay nating player, Lukas Podolski.
Mahirap ang pinagdadaaan niya.
Welcome sa Harri's European Championship club.
-Natutuwa kaming nandito ka. -Nakaabang na ako sa laro.
Lukas, ayon sa narinig namin mula sa Säbener Straße,
dismayado ka ba na mapunta sa bench kasama nila Luca Toni
at Miro Klose?
Wala akong pakialam, lalaban ako. Maglalaro ako para sa team.
At may kontrata pa rin ako sa FC Bayern.
Walang problema sa komunikasyon namin ng Bayern.
Maayos akong kausap.
Kaya naiintindihan ako ng lahat. May saysay ang salita ko.
Pwede ring magsalita 'yong iba.
May alam ka man lang ba sa pulitika? Alam mo ba kung paano bumoto?
Siyempre alam ko kung pa'no bumoto, basura ka.
Mayro'n din akong redial sa Nokia ko.
Para sa 'kin, parang kritisismo rin siya na makukuha mo sa sports.
Sasama 'yong loob mo ro'n.
Dear diary, si Lukas 'to, di ba?
Ang professional soccer ay parang pag-aaral ng German.
Kailangan mataas ang puntos.
Matapos ilang taon, tapos ka na't di alam ang gagawin.
Hahabulin namin ni Schweini ng basang tuwalya
si Pilipp Lahm sa FC Bayern clubhouse, tama?
Tapos, tatapikin namin 'yong puwit niya, 'no? Ang galing.
Gusto nilang asarin siya
dahil di siya kasing-galing ng iba kung magsalita.
Siyempre, ako, di ko magagawa 'yon sa isang Polish na tao
lalo na't alam ko ang kuwento niya, 'yong pinanggalingan niya, gano'n.
Medyo sobra na 'yong sinabi niya.
Inaatake rin nila 'yong mga magulang niya, 'yong lola niya sa side ng nanay niya.
Na para bang hindi siya naturuan ng wika nang tama.
Wala sa amin ang natawa. Pero ano'ng magagawa namin?
Ano ba ang dapat mong gawin sa gano'ng sitwasyon?
POLDI LUMABAN SA WDR
DI AKO DAPAT ININSULTO NANG GANO'N.
Kung tingin niya, di maganda ang trato sa kanya, lumalaban talaga siya.
Tapos sasagot siya.
Sa huling sampung araw niya sa DFB, kaming mga journalist
ay tinatanggihan ng interview, nilalampasan niya kami
at sinasabi niya, "Hindi, ayokong gawin 'yan."
Hindi, ayokong gawin 'yan.
-Ano'ng dulot sa kanya no'n? -Mas pinag-iisipan niya ang mga bagay.
Di na siya gano'n ka-carefree.
"Ano ba ang gusto ng mga tao?"
"Positibo ba o negatibo ang mangyayari kung sasabihin ko 'to?"
Dahil do'n, mas naging mature na siya.
MUNICH, WORTHSEE
Banda ro'n. Doon. Ang ganda ng kabundukan.
Kapag summer, napakaganda ng lake na ito.
Ang galing lang.
-Pwedeng lumangoy? -Siyempre, oo.
Pagkatapos ng Euros, simula na 'yon.
Tumatawag ang asawa ko.
Magkakilala kami.
Hello?
Hello, hello, kumusta.
Di ako… Tatawag ulit ako maya-maya.
Tunay na journalist.
Bago 'yong Munich, puro lang siya football at ang relationship namin.
Wala nang ibang responsibilidad.
Ayos. Gano'n nga.
Tapos naging ama siya.
Lagi niyang hiling 'yon, at nangyari na nga ngayon.
'Yong magkaro'n ng anak, munting nilalang,
na kailangan mong panindigan, 'yon pa lang ay nakakalula na.
Para sa kanya at para sa 'kin.
Palaging nasa malayo si Lukas.
Dalawang beses lang siyang umuuwi sa isang linggo.
Kami lang lagi ng bata.
Bilang athlete, di ikaw ang magdedesisyon kung saan ka.
Minsan, nandito ka, at bukas, sa ibang lugar naman.
May mga mahahalagang sandali sa buhay ng isang bata.
At madalas, wala siya ro'n.
Noon, madalas akong umiyak kapag malayo ako kay Louis.
Kapag alam ko na mawawala ako ng tatlo, apat, limang linggo,
hirap akong bumitaw.
Tingin ko, sakripisyo 'yon ng isang soccer player.
Di siya makasarili, pero wala ring nagbago sa kilos niya.
Tuluy-tuloy lang kami, gaya ng dati. Pero ngayon, may anak na.
-Ngayon na. -Oo, ngayon na.
Sa kabila ka maglaro.
Bata!
Layuan mo pa, tibayan mo! Magaling, Poldi!
Laro!
Bilis, bata. Header goal!
Ngayon na!
Ayos, bata!
Magaling, Louis!
Ayos!
Gano'n dapat 'yon. Dahil sa pressure.
Kapag mataas ang pressure, kumakayod ang tao.
Sabi nga nila, nagmana sa tatay. Tama nga ba?
ANAK
Ayos lang ba rito?
Kung gagawa kami ng documentary tungkol sa tatay mo,
ano ang dapat na isama namin?
'Yong pagpapatawa niya, 'yong pagpapasaya. Katangian niya talaga 'yon.
Oo, marami naman na ang nakakaalam no'n, pero…
Ayan na.
-Ayos lang ba na makinig siya? -Oo, sige lang.
Ayos ba?
Maganda ang kuha, ang ilaw, oo, pati 'yong putol.
Nakakatawa siyang tatay, oo. Di rin siya ang pinakamatanda.
Kaya niyang makaintindi ng biro. Masaya siyang kasama.
Nakakahiya ba siya minsan?
Hindi, hindi naman. Buti na lang.
Ilarawan mo kung pa'no siya bilang ama.
Mahirap. Nag-iisang ama. Limited edition.
Tingnan mo, di mo naipasok 'yon. Kailangan…
-Oo. -Kailangan gusto mo talaga.
Kailangan maipalabas mo sa mga player mo 'yon.
Hanggang sa sumuka sila.
Lahat ng mga naglalaro, gusto nilang maging pro.
Kailangan napakasuwerte mo.
Umiwas ka sa mga injury, at…
Mahalaga ang pag-aaral.
-Ano? Heto na naman siya. -Oo na, oo.
Heto na naman.
Pero ang pagiging pro…
Mangyayari ang dapat.
-Sinubukan ko. -Ano?
Gusto ko sana near post. Mahirap, mali ang tira.
Mula ro'n, dapat tamaan mo papunta sa gilid.
-Masyadong mahaba binti niya. -Masyadong mahaba ang oras ng pag-iisip.
-Sige. -Sige.
-Gusto ko sanang magdribble. -Unang trick, tama?
Oo.
Sa Górnik, pangalawa o pangatlo.
Sa season na 'to, unang trick.
-Sasabay ka ba pauwi? -Oo.
-Maligo ka na. Kita tayo mamaya. -Sige.
Bilisan mo, wag 'yong magtagal.
Kapag masyado kang nag-iisip, ganito ang nangyayari.
Full instep, patamain mo sa kanto. Gano'n, full instep.
-Masyadong madali, di ba? -Masyadong madali, oo.
Tinatanong ko siya minsan kung gusto na niyang tumigil.
Pero 'yon pa rin sagot niya, nag-eenjoy pa rin siya.
Gaya pa rin ng dati ang pagmamahal niya sa soccer.
Marami rin siyang kinuwento tungkol sa kung paano siya nagsimula sa soccer.
Dito siya nanggaling. Dito pinanganak, at dito niya natuklasan ang soccer.
Palagi akong may responsibilidad sa mga club na sinalihan ko.
Lalo na rito, kasi parang home club ko ito.
May responsibilidad ako, kasi naisip ko na kailangan nila ako sa field.
Hirap din sa pera ang club ngayon.
Gusto ko lang manatili ng isang taon, maglaro, at matapos.
Pero dumating na naman 'yong drive, gaya sa ibang negosyo,
"Gusto kong may mapatunayan sa mga clubs na 'to."
Ngayon, may meeting ako.
Gusto naming ayusin ulit 'yong fitness at spa area.
YOUTH ACADEMY
Gusto naming mag-invest.
Hello.
-Hello. -Hello.
Tuloy lang! Tuloy lang ang usapan at pagmumurahan.
Ano? Wala na?
-Training o match? -Training.
Di naman five-star na facility ito.
Pero kailangang panatilihin ang character no'ng lugar.
Magkakaro'n ng mga kwarto rito, at may malamig at maiinit na pool.
Dito ba 'yong sauna?
Sauna o shower. Noong araw, gumagana pa lahat 'to.
Kakausapin ko na 'yong architect. Ipapakita niya 'yong unang drafts.
Pwede kang kumilos. Masaya 'yon.
Mag-invest, mag-motivate ng tao.
Para makita nilang may pag-usad. Mabagal, pero may umuusad naman.
'Yan ang suggestion ko sa sahig, 0.5 na tile.
At 'yong dingding?
Baka ito, pero parang bagay rin 'to.
Pa'no kung parehas 'yong tile ng sahig at ng dingding?
Pwede naman, kung ano'ng mas gusto mo.
-Kunin na natin 'yon… pati 'yon. -Sige, do'n tayo.
Kung 'yong tao na bumubuhay sa club, 'yong pinuno, ay kumalas,
baka 'yon din ang mangyari sa club, kasi hindi pa siya naka-set up
na masasabi mo na, sige, kaya na natin nang wala siya.
Kaya mayroon kang responsibilidad sa team, sa mga tao,
sa mga fans, at sa region.
At alam ko na may responsibilidad ako ro'n.
Ayon.
COLOGNE
Matapos ang ilang taon, nasa Poland na si Lukas at ang pamilya niya.
Marami na silang gawain doon bilang pamilya.
Tingin ko, mas nagkaro'n siya ng sense of home.
Sa Poland, nakahanap siya ng uuwian, pero sa Cologne, isang tahanan.
Welcome sa mga bahay ng mga Kran.
Sige, pahanginan natin.
APARTMENT NI LUKAS COLOGNE
Ayos, ayos.
Mukhang…
Mukhang postcard.
Viva Colonia!
-Pwedeng isuot ng isang beses. -Oo.
Sige, isuot mo na 'yong shirt. Ilalagay natin 'yong numero rito.
Parang Santa Claus.
Ayos! Saktong-sakto sa 'yo.
-Nakabukas lang 'to? -Hindi.
Alaaf.
-Morning. -Morning.
Morning.
-Uy. -Morning, Lukas. Ako si Andreas.
-Morning. -Morning.
-Morning, morning, morning.
Magandang umaga.
Hello. Magandang umaga.
-Magandang umaga. -Hello. Friedrich.
May musika na ba para sa float? Ayos na?
Oo. Mas kabado ka pa kaysa sa amin.
Hindi, kailangan maayos tayo.
-Maayos. -Magsaya ka.
Tara na. Uy.
Ikinagagalak naming nandito kayo. All the best. Magsaya kayo.
Lukas Podolski, batiin natin siya, "Kölle…"
-Alaaf! -Lukas!
-Alaaf! -Uy!
Uy, tingnan niyo 'to.
Kahit saan, may uuwian ka. Pero siyempre, mahalaga sa 'kin ang Cologne, 100 percent.
-Dapat bumalik si Prince Poldi sa Cologne. -Bakit?
Magaling siyang player, at di naman siya ginagamit ng Bayern.
UMUWI KA NA, POLDI
LUMILIKOM NG PERA ANG COLOGNE PARA KAY PODOLSKI
Pauwiin na si Lukas, pauwiin na
Pinapauwi ng mga taga-Cologne ang kanilang alibughang anak sa FC, sa Geissbockheim.
PAGLIPAT NI PODOLSKI, KUMPLETO NA
Gusto ko nang bumalik sa 1. FC Köln, excited na ako sa club
at sa mga fan. Miss ko na 'yon.
Di nawala 'yong pagmamahal ko sa stadium at sa fan block.
Di magbabago na nanggaling ako sa fan block, isa akong Ultra.
At isa pang imahe para sa'yo.
BALIK NA SI POLDI
'Yong hype, 'yong saya. May 30,000 na fans sa training.
Naro'n lahat ng media. Lahat 'yon ang inireport.
Siyempre masaya ako noon.
Maraming nagsabi sa 'kin na, sa wakas, uuwi na si Poldi.
Di tumigil ang phone ko.
-Lukas Podolski! -Lukas Podolski!
Grabe ang naidulot sa club ng pagbalik niya.
Nanumbalik 'yong paniniwala sa 1. FC Köln.
Kailangan ng mukha ng club na ito.
At si Lukas Podolski 'yon.
Nasa pagkatao ko na gusto ko 100 percent ang ibinibigay ko lagi.
Bilang footballer, palagi kang hyper-focused.
Ang bola ng football lang ang nakikita mo, sa training at sa laro.
Minsan, nalilimutan mo na ang iba.
Sa Cologne, minsan, nakakabaliw. Mahirap lumabas.
Maraming tao ang tumatakbo papunta sa 'yo.
Kuhaan mo na!
Tingin ko, 'yon ang panahon na nahirapan akong kayanin 'yon.
Na milyon ang kahati ko sa kanya.
Sa araw-araw.
Baka dumadaan din ako sa sitwasyon na mas kinailangan ko pa siya.
Sumunod na araw, Linggo, nag-soccer ako imbis na sumama kay Monika
para ipasyal si Louis, nasa soccer ako kasama ng mga kaibigan,
tapos kumain kami sa labas imbis na sumama sa pamilya ko.
Baka namuhay lang ako sa paraang… akala ko ay dapat kong gawin.
At sa puntong 'yon, sabi ko, "Pumunta tayo sa apartment,
iwan mo muna kami sandali para makapag-isip isip.
Kasi kapag narito ka, iniinis mo ako, at nagsisigawan tayo."
May panahon sa Cologne na ilang linggo kaming di nag-uusap.
Kapag nag-away kami, ilang linggo kaming di magkikita.
Kapag sinadya niyong pisikal na maghiwalay,
do'n kayo magsisimulang mapaisip.
At narating namin ang conclusion na gusto namin 'to,
na di namin kaya ang magkahiwalay, pa'no na ang gagawin?
Nag-usap kami. Nagpakiramdaman at nag-usap.
Dapat parehas na gusto ng magkabilang side.
Nagawan namin ng paraan at nagkabalikan kami.
Tingin ko, sa kuwentong 'to,
na sabay naming tinahak mula sa simula pa lang,
nagkakilala kaming dalawa noong "ordinaryong tao" pa lang kami.
Kailangan ilagay 'yon sa quotation marks.
Parehas kaming napagtibay no'n.
Gusto ni Lukas bumalik dito dahil namiss niya pamilya niya.
Namiss na niya 'yong lugar at pati na ang club.
Minaliit din yata niya ang halaga no'n sa sarili niya.
Nando'n 'yong saya sa paglalaro ng soccer,
pero mapapansin mo na di na 'yon gaya ng dati.
Bumalik ka bilang superstar, at lahat ay nakatingin sa 'yo,
lahat ng media, lahat ng players.
Na para bang, "Podolski, kumilos ka!"
Ngayon, 'yong pasa kay Podolski, Lukas Podolski sa kaliwa!
NAKAASA ANG COLOGNE KAY PODOLSKI, NOVAKOVIC AT MANICHE
Sa kanya nakasalalay ang lahat.
At di niya mapanindigan 'yon, dahil sa sitwasyon niya.
Philipp Lahm. Sino ang pipigil sa pasang ito?
Lukas Podolski.
Tingin ko, problema ang di pagprotekta sa 'kin ng mga nasa itaas.
Pinabayaan lang nila. Di nila ako pinalapa sa mga aso,
pero ang sabi nila, "Sige, Lukas, tingnan natin kung kaya mong mag-isa."
HABAMBUHAY NA IKOT-IKOT
Walang 1. FC Köln. Ang mayro'n lang ay 1. FC Lukas Podolski.
NAG-AALINLANGANG PRINCE
RELEGATION BATTLE
Di papasok sa top league kung kay Lukas lang nakaasa.
Huling pagsipol sa Cologne, at di magiging maganda ang pagtatapos.
Pinalikas na ang mga player at di na tayo makakapagpaalam.
Ito ang huling pako sa madilim na Saturday na ito.
RELEGATION SA COLOGNE
Malinaw na ito ang pinakamahirap na sandali para sa 'kin
nitong mga nakaraang taon.
At kapag na-relegate ka sa huling araw ng laro…
MADILIM ANG ARAW NI PODOLSKI
Sa isip niya, "Babalik ako sa Cologne, do'n na habambuhay."
PRINCE KO! INGAT KA
Pero may punto na narealize niya, "Hindi ito ang nasa isip ko."
Sabi niya, "Tingin ko, may iba akong kailangan para gumaling pa,
magkaro'n ng ibang karanasan."
May mga player na di umalis ng Germany.
Na naglalaro lang para sa iisa o dalawang club.
Iba ako.
No'ng tumawag ang Arsène Wenger, di ko na pinalampas.
London, Arsenal, 'yong stadium, 'yong coach.
Sumakto lahat. Nag-empake ako at pumunta sa kanila.
COLOGNE - LONDON
May Arsenal footage kami na gusto naming gamitin.
-Pero **** euros ang halaga no'n. -Oo, dapat sagot niyo 'yon.
Ilang tao ang kasama rito?
Simone, Nico, Gerrit, Frank, Pivo, at heto, 'yong boss.
Lahat magbigay ng ****, para matapos na.
WALANG NAGBIGAY NG PERA
KAYA HETO, PICTURE NA LANG.
Uy, Lukas. Natutuwa akong makita ka.
Matututo ka ng kaunting London slang.
Palagi naming sinasabi 'to. Aakyat ako ng apples and pears, stairs.
Pwede mo bang ulitin 'yon?
Apples and…
May alok din mula sa Inter Milan. Naging maganda ang usapan.
LONDON - MILAN
"MABAGAL AT MATAMLAY" ANG PUNA KAY PODOLSKI
Madali magsalita pag tapos na.
MILAN - ISTANBUL
May koneksyon ako sa Turkey dahil sa mga naging kaibigan ko.
Proud ako no'ng may natanggap na alok. Di ko na pinatagal ang pagtanggap.
Naging masaya ang panahon ko ro'n.
Sa gilid para sa Galatasaray. At pasok ang bola sa loob ng net.
NANALO SI PODOLSKI NG KANYANG UNANG TITULO SA GALATASARAY
At no'ng manggaling sa Japan 'yong alok, sabi namin, sige, susubukan namin.
Gusto ng buong pamilya maranasan 'yon.
Mag-mature bilang tao, makaranas ng kultura ng iba.
Kaya itinuloy namin.
Apat na araw tayong namalagi sa Japan. Bakit gusto mo ro'n?
Mahal ko ang Japan, ang ganda sa pakiramdam do'n.
Konnichiwa.
Good food.
Kalmado ang mga tao.
May mga sistema, may mga batas.
Tatlo, dalawa, isa… Ayon.
Dalawampu't siyam.
May onsen. Maraming pwedeng makita. Maraming bagay at ang kalikasan.
Ang pinakamahalaga rito… sabunin mo nang maigi.
Sabunin mo ang tubo.
Parang sa plumbing. Malaya dapat ang tubo.
At… sumo.
Go.
Isa pa, isa pa!
Maraming salamat!
Tingin ko, maganda talaga do'n.
Kaya gusto ko sa Japan.
Salamat. Maraming salamat.
-Uy. -Kumusta ka?
Mabuti naman. Ikaw?
Manalo kayo ngayon, ha?
-Ha? -Panalo lang dapat. Kumusta?
Mabuti naman, oo.
-Ikaw… -Magkita tayo pagkatapos.
-Mukhang kondisyon ka. -Oo, nasa kondisyon pa ako. Tama.
-Naglalaro ka pa ba? -Oo, naglalaro pa. Sa Poland.
-Talaga? -Oo.
-Anong club ka? -Górnik. Górnik Zabrze.
Ito na ba ang huling season mo?
Oo, sa May. Baka dulo na, oo. Baka.
-Sa May? -Sa May, sa tapos ng season.
DATING TEAMMATE
Tingin ko. Baka. Baka isang taon pa, ewan ko.
Nakikita mo ba siyang magreretiro?
Tingin mo ba, kaya niyang mag-adapt pagkatapos ng football?
Dalawang buwan na akong di naglalaro, pero si Lukas ay isang tao na…
May iba pa siyang iniisip bukod sa soccer.
Ang mahalaga, sa tingin ko, ay ang lumabas sa soccer,
humanap ng mga idea, motivation, mga project
na gagawin sa buhay mo.
Ang pag-uusapan ngayon ay…
-Sa ngayon, wala tayong kids' menu. -Oo.
At maraming pamilya ang nagsasabing, "Oo, gusto namin may kids' menu."
Mismo, kaya tiningnan namin ang magagawa namin.
-Ito ang prototype, ang una? -Oo, mismo.
-Gusto naming gumawa ng new carnival cup. -Sige.
Carnival, World Cup, European Championship na may kulay ng Germany.
Dapat ilabas na agad ang Poldi cup.
Mukha ko 'yong nakalagay do'n.
Kung mailalabas 'yon nang maayos, tingin ko, dadayuhin 'yon.
Magandang idea 'yan.
-Subukan natin. -Sige.
May mga negosyo ako, at masaya 'yon,
kaya malaki ang ibinubuhos ko ro'n, gaya ng sa football.
Pero may bibigay din kalaunan.
Oo, gusto kong maupo sa bahay ngayon.
Magpapahinga ako pag patay na 'ko.
Oo, may pamilya ako, mga anak,
pero may responsibilidad din ako sa mga project ko.
Dalawa sa dalawa sa mga huling segundo. Dapat na nilang tapusin 'to. Max Kruse!
-Grabe, Max "Shisha" Kruse. -Max Kruse.
Apat sa dalawa.
Gaano kahaba ang tulog mo pag narito ka?
Naglaro kami ng away game no'ng isang araw.
Nakauwi kami ng 3:00 AM.
May training kanina sa school, tapos dito.
Mapapansin mong madalas siyang pagod,
at baka di rin masyadong nakakatulog.
Tapos biglang susulat sa 'kin ng 6:00 AM.
Sige.
Mas kauti na 'yong oras mo para sa mga personal na gawain mo.
Imposibleng makuha ang lahat ng gusto mo. Kailangan mayro'n kang isakripisyo.
Pero tingin ko, pag wala na sa soccer 'yong focus ko,
mas marami na akong energy, lakas, at libreng oras.
-Medyo paradoxical. -Ano ang paradoxical?
Kasi sa isang banda, sabi mo, gusto mo pa ng oras para sa pamilya mo,
pero heto, lilipad ka pa-Berlin ng ilang oras para sa Baller League…
-Sinabi ko ba 'yon? -Oo.
Basta maganda ang takbo ng mga negosyo at aktibo akong tao, gano'n,
kaya kong pagsabay-sabayin 'yon kahit paano.
-Tingin mo ba… -Gano'n naman palagi, kaya…
Pero bakit ginagawa mo 'to? Ano'ng tumutulak sa 'yo?
Di ko alam.
Para may makamit, para magkaro'n ng magandang buhay, kailangan kumayod.
'Yan ang ugali niya, ang pananaw niya sa buhay, ang karanasan niya.
At gano'n pa rin siya, hindi niya binago 'yon.
Di niya kayang tumayo lang.
Problema sa kanya ang manatili sa iisang lugar.
Siya 'yong tao na kailangan palaging may ginagawa.
Tapos no'n, masaya na siya.
Tingin mo, mapapasaya ka ng mga negosyo mo gaya ng dulot soccer sa 'yo?
Hindi. Sa tingin ko, hindi.
ANG HULING SEASON DAW
Nagtatanong ang lahat, kung paano na, ano na ang susunod, paano na si Lukas.
Maganda ang pakiramdam ko.
Walang conflict, at mukhang ayos din ang laro.
Pero siyempre, parang may bagay na kulang.
Opinion ko lang 'to.
Gusto naming maging mabilis 'to, at malaman kung saan ka patungo.
Pag sinabi mong, "Habambuhay kong gagawin 'to,"
tapos biglang nawala na 'yon, ano na mangyayari sa 'yo?
Wala nang alternative 'yon.
Ang alternative lang no'n, ay maglaro ka pa rin ng sport na 'to,
para lang may magawa ka pa, pero imposible 'yon.
Wala nang alternative ro'n.
Kapag nawalan ka ng trabaho, pwede kang lumipat ng kumpanya.
Ang matitira na lang ay ang negosyo at ang pamilya,
mararamdaman ko bang may kulang, ewan ko.
Pero iba na ang babalikan mo.
Tahimik lang.
Ito ang pinakamagandang sauna.
Siyempre may mga pagkakataon na mahihirapan ka.
Na iisiping mong mas magandang tumigil na lang.
Pero palaging mayro'ng magsasabi na, hindi, magpatuloy ka lang.
Kaya magpapabalik-balik ka.
'Yon mismo ang kinailangan ko.
Oo, may punto na kailangan mong magdesisyon.
At handa na akong magdesisyon.
ISANG ARAW BAGO ANG HULING LARO NG SEASON
Ano'ng araw ngayon? May 23.
Di ko inakala na maglalaro ako hanggang 40.
Sa kasamaang-palad, di ako naka-suit.
Pero ganito ang porma ko, ito ako.
-Dapat kong pirmahan ito, tama? -Tama.
Dito.
-Mag-butones ka. -Peste, at paano kung hindi ko gawin?
Di ako nag-susuot, pero alam ko 'yan.
Kailangan nakabutones ka.
Ano'ng nagtulak sa 'yo para magpatuloy pa?
Gusto kong magpatuloy pa,
kaysa tumigil at humiga sa beach ng tatlong buwan
at pinapanood ko 'yong ginagawa ng club at kung paano ang training camp nila…
Gusto ko pang maging bahagi nito.
MAY ISANG TAON PA SI LUKAS PODOLSKI SA ZABRZE.
MATAPOS ISANG TAON, NANALO NG POLISH CUP KASAMA ANG GORNIK.
Marami pa akong magagawa rito sa naging karanasan ko, na ginagawa ko na.
Para sa 'kin, importante na may magagandang shirt tayo,
kasi kung mayro'n tayong gano'n, bebenta 'yon.
At para sa kung ano pa ang magagawa ko sa kinabukasan,
nasa proseso na ako ng pagkuha ng shares ng club mula sa city.
'Yon ang nagbibigay sa 'kin ng buhay at kasiyahan.
Masasabi ko na parte pa rin ako ng soccer.
Ang galing!
Binibitiwan na, pero di pa 100 percent, pero papunta na sa gano'ng direksyon.
May proseso lang, gaya nitong nakaraang 20 taon.
Kailangan lang maisip niya,
"Sige, marami na akong nagawa, pwede na akong maging kampante,
matutong maging mabagal."
Andiyan na si Ella!
40TH BIRTHDAY
Ako 'yong tao na nabubuhay sa kasalukuyan.
Pupunuin ko ng buhay ang araw ko, kahit ano pa ang maging hitsura no'n.
Tao na masaya, tumatawa, at marunong magbiro.
Gusto ko ng gano'n.
Gaya ng sabi nila sa Cologne, mangyayari ang mangyayari.
Tingnan mo, kaliwang paa, at view ng dagat.
May ibubuga pa ako.
Ayaw pang tumigil no'ng kaliwang paa.
Huling tanong.
Sa mga sports documentary,
ipinapakita 'yong huling goal ni Mario Götze's sa 2014 World Cup.
Ano'ng gagawin natin sa goal mo sa documentary mo?
Gawin niyo… sa AI.
Schürrle. Ayan na siya! Ipasok mo!
At gawin niyo na naipasok ko 'yong goal.
Ipasok mo! Naipasok niya!
Lukas Podolski!
Ilagay niyo lahat ng titles, o 'yong 2014 World Cup.
Ilagay niyo lahat sa credits, para makita ng mga tao 'yon sa credits.
Tapos, makikita nila lahat ng nangyari, 'yong mga napanalo ko,
tapos makikita nila ulit 'yong trophy.
Nagpaalam na si Lukas Podolski sa national team.
Podolski! Hala!
Di ako makapaniwala!
Grabe! Ang ganda ng goal na 'yon!
Para maisama rin 'yon sa documentary.
-Sige. -O, wag?
Sige, sige. Sa dulo, oo.
Kung hindi, mapapanood naman nila sa YouTube.
PARA KAY HELENE PODOLSKI
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Kristine Gutierrez, Erika Demetrio