Downloaded from YTS.BZ
NA EURO 2004 NA BOISKO WYSZŁO 297 ZAWODNIKÓW.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
DO DZIŚ ZAWODOWO W PIŁKĘ NOŻNĄ GRA DWÓCH Z NICH:
CRISTIANO RONALDO ORAZ…
Nie wyglądam na 40 lat, co?
Jak uważasz? Wyglądam?
Dobra.
Jedziemy z tym.
- Wszystko dobrze? - Dźwięk?
Tak.
Nazywam się Lukas Podolski.
Nagrywamy tu coś ekstra.
Dokumenty są zawsze takie same. Takie mam wrażenie.
Pokazują karierę…
Są wstawki wideo.
Lukas Podolski, to jego pozycja!
80 procent z nas czasem drapie się po jajkach.
I wszystko jest w porządku.
Czasem pokażą coś z życia prywatnego.
Wypowiedzi tych wszystkich trenerów.
Jogi Löw, Thomas Müller, Toni Kroos, Bastian Schweinsteiger…
- Czołem. - Oliver Kahn.
Koledzy z drużyny.
Dwadzieścia pięć kamer i gadaj.
- Lewa noga. - Lewa.
- Lewa noga. - Najlepsza lewa noga.
Podolski! Szaleństwo! Ja tu oszaleję!
- Moc. - Asertywność.
Niezwykła mentalna stabilność.
Znów piękne zagranie. Podolski!
Strzelał z każdej pozycji.
- Mistrz świata. - 130 meczów.
Legenda.
Podolski. Cudo z Niemiec. 2:0. Pięknie to zrobił.
To dla mnie cechy wielkiego piłkarza.
Nie będzie nic nowego. Zawsze są raczej nudne.
Naprawdę?
- No dobra. - Specjalnie na to się urwałem. Jeśli tak…
Szkoda, miałem dużo do powiedzenia.
To inni, którzy mieli ze mną do czynienia,
powinni odpowiadać na pytania. Pośrednio.
KITMAN
Pewnie, rodzina jest ważna.
„Pani Podolski, pani to ma wnuka!”
Powiedział, że może grać jeszcze pięć lat.
OJCIEC
Jeśli się dowie, zabije mnie.
SIOSTRA
Dużo słyszałam o twojej ciotce.
No można.
Nic w tym złego.
A potem druga ciotka spyta: „Dlaczego nie wybrałeś mnie?
Czemu tylko ta jedna ciotka?”.
TA JEDNA CIOTKA
Dzień dobry.
TA DRUGA CIOTKA
- Dołączcie do mnie… - Chodźcie, pokażę nowy dom.
Wszystko dla dokumentu. Trochę dramy.
Zobaczmy, co z tego wyjdzie.
Gaz do dechy.
Lukas Podolski!
- Pozytywny wariat. - Szuka akcji.
Taki po prostu jest.
Nie zatrzymasz mnie. Przyśniesz, przegrywasz.
BERGHEIM NIEMCY
Tutaj dorastałem.
- Kamera kręci? - Kręci.
Dobra, to akcja.
DOM RODZINNY
- Cześć. - Hej.
Cudnie.
Fajnie, że mogłem zaproponować wywiad rodzinny.
Wszyscy siedzą razem i opowiadają. Wtedy wychodzą najlepsze historie.
Co was tak bawi?
„No tak, prawda, tak to było”.
Ciemne włosy.
Piękne zdjęcia.
Moja rodzina to: mama Krysia…
Tutaj.
- Pokaż. - Mama gra w ręczną.
Numer sześć, tutaj.
Tata Waldemar…
Tak. Hej!
- Co to? - Popatrz na to!
Nie, nie.
Tutaj zaczynałem karierę. Kibicował mi.
- Pierwszy kontrakt. - Pokaż.
Takich zdjęć nie pokazuj.
Siostra Justina.
Podolski. Wszyscy.
- Boże, byliśmy tacy młodzi. - Jezu. Żigolak.
Jesteśmy trochę pokręceni.
Pozytywnie pokręceni.
- Pozytywnie. - Tak.
Cała czwórka kąpała się w tej samej wodzie.
Pełna wanna, żadnego wylewania czy prysznica przed, tylko…
- Najpierw jedno… - Jedno, potem kolejne…
- A najgorszy był ostatni! - Właśnie.
Zawsze nalewał dużo wody do wanny.
- Tak chciał. - Mama mówiła: „Lukas, nie lej tyle wody”.
Odpowiadał bardzo ładnie.
Mówił: „Mamo, kiedyś będziesz miała mnóstwo wody.
Będziesz mogła kąpać się, ile chcesz”.
- Był taki… - Tak.
- Tak to było i tak zostało. - Po dziś dzień.
KATOWICE
- Mama. - Tutaj.
Nasza baza, nasz dom, jest teraz w Polsce.
Tam mieszkamy jako rodzina. Monika, ja i dzieci.
Louis zaczyna być samodzielny.
Jednak przy dziewczynkach dzielimy się obowiązkami z Moniką.
Monika zawsze była gdzieś w tle. Nie lubiła stawać przed kamerami.
Chyba nigdy nie polubi.
MONIKA PODOLSKI PO RAZ PIERWSZY PUBLICZNIE UDZIELA WYWIADU.
Ważne jest, by dostrzec, że nie jest tylko piłkarzem.
Poldim.
Ale także tatą.
Że ma bardzo kochającą, łagodną, odmienną stronę.
Dlatego zgodziłam się wziąć udział.
Mój dzień wygląda tak samo od chwili, gdy zacząłem grać w piłkę.
Trenuję codziennie.
A potem są mecze, w piątek, sobotę, niedzielę lub poniedziałek.
- Masz ciało jak trup. Ćwicz więcej. - Co?
Włóż więcej energii. Musisz bardziej stabilizować.
No dobra, jeszcze raz.
Jalla habibi!
Od jakiegoś czasu myślałem o powrocie do Polski.
Jesteśmy teraz na Śląsku.
Mój klub ma siedzibę w Zabrzu.
Górnik Zabrze.
Tutaj gram w piłkę.
Zabrze to miasto robotnicze.
Region znany jest z szybów kopalni i tak dalej.
Normalni ludzie, otwarci ludzie.
Sośnica jest pięć minut od stadionu. Stąd pochodzi moja rodzina.
Chodziłem na stadion z tatą i wujkiem.
Myślałem o powrocie w to miejsce i do tego klubu
już od jakiegoś czasu.
Obiecałem to babci w Polsce.
World champion.
Czuję się tam swobodnie. Stamtąd jestem i lubię tam być.
LIPIEC 2024
Powtarzam sobie w głowie, że to ostatni sezon.
Latem kończę 40 lat.
To powinien być koniec mojej kariery.
Usiądę i zastanowię się, co dalej.
Na razie plan jest taki.
Wy jesteście częścią tej podróży.
Dostają jeść o osiemnastej.
Te dwa matołki.
Wszyscy znają mnie jako piłkarza.
Wiadomo, że dokument tak to pokaże, to ma sens.
Było trochę dobrych chwil. Nawet dużo. Dużo bramek.
W DALSZEJ CZĘŚCI
Mistrz świata!
Porażki.
Brzydko się to skończy.
To także jest tego częścią.
Dokument ma mniej więcej 90 minut. Zależy.
A 70 czy 80 procent tego jest o piłkarzu i jego sukcesach.
Pozostałe 20 procent pokazuje, co robi poza boiskiem.
Gdybym ja decydował, odwróciłbym te proporcje.
KOLONIA NIEMCY
To 1,2 miliona euro, tak?
Tak, zobaczmy. Zobaczmy, co z tego będzie.
Tak?
Lukas bardzo się zmienił przez ostatnie 12 lat.
Ludzie nie spodziewają się takiej osoby. Oczekują piłkarza.
Nie Lukasa biznesmena, który pojawił się w ostatnich latach.
To zapewne mój ostatni sezon.
Chciałbym do tej pory opracować kolekcję,
która będzie tą ostatnią.
Taka ściana pożegnalna
Lukasa Podolskiego dla jego klubu.
LP10 x Górnik Zabrze, małe logo w tym miejscu, albo na karku.
Ile przedmiotów mniej więcej będzie?
- Coś zasugerować? - Jasne.
Chcę, żeby to było trochę fajniejsze. Nie chcę robić czegoś takiego.
- Jasne. - Rozumiesz?
Wolę iść w takim kierunku.
Fajny krój, dobry materiał i czyste logo.
Torba jest świetna.
Nie wiem, jak pójdą krasnale ogrodowe. To bardzo niemiecki produkt.
Racja. Każdy ma w ogródku krasnale, nie?
Tak, ale żaden nie wygląda jak ty.
- Zróbmy takiego. - Tak?
Byłoby super.
Powiedz mi ile.
Na dole będzie cena.
Przeleję ci i zajmę się resztą w klubie.
Jasne.
- Zróbmy to szybko. Gaz do dechy. - Dobra.
To będzie pięć sekund w filmie, nie?
- To, co robiliśmy. - Na pewno.
Cały dzień myśli o projektach i biznesach.
„Jak to ulepszyć? Usprawnić? Jak zrobić jeszcze więcej?”
Takie ma ogólne nastawienie.
LOTNISKO W SPIRZE
To znowu oni.
Z porażką na festiwal. Wszystko dla dokumentu.
Lukas nie lubi spać.
Nie jest kimś, kto relaksuje się godzinami.
Od razu wrzuca szósty bieg. Zawsze na szybko.
Jedziemy. Teraz!
It’s my life
Do roboty.
Hej!
FESTIWAL GLÜCKSGEFÜHLE
Tutaj!
Zbudowaliśmy ten festiwal od zera,
a teraz mamy niemal 200 000 odwiedzających.
Dzwonienie po sponsorach, menadżerach,
organizacja wszystkiego i tak dalej. Lubię to.
Dzięki za przybycie. To był fantastyczny występ.
- Cześć. Lukas. - Kevin. Miło cię poznać.
- Żaden problem! - Jest super!
Moja żona chce fotkę.
- Pewnie. - Ale beze mnie, dobra?
Skarbie, jesteś?
- Tylko jedno. - Ostatnie.
Dobrze.
Dzięki, chłopaki.
- Super, dzięki. - Dziękujemy.
- Dzięki za zaproszenie. - Dzięki.
Dziękujemy!
Wstawać! Dzień dobry!
Zaczynamy.
- Podolski! - Podolski!
Mam lokal o nazwie Mangal Döner.
Ice Cream United wraz z Christianem.
„Otwórzmy lokal z lodami”. „Dobra, robimy to”.
Dwie lub trzy inne rzeczy, które się rozkręcają lub czekają.
Niektórzy mówią, że jego kebaby są lepsze niż jego kariera.
Chodzi o to, by rozwijać wszystkie biznesy.
Chcę mieć 100, 200 punktów. Taki jest cel. Ludzie są tym zaskoczeni.
Gdy mówię, że mamy prawie 60 punktów,
mówią: „O kurde, jak to zrobił?”.
To dużo, nie? Co cię motywuje?
Przysypiasz, przegrywasz. Zapamiętaj to.
Cały dzień coś robi.
Czasem wpada do Niemiec. Nie wiem, czy przyjechał na trzy godziny.
A wieczorem jest z powrotem w Polsce.
Później dowiaduję się od znajomych, że był w Niemczech.
Działam nie jak na jednokierunkowej, a raczej na skrzyżowaniu w Shibuyi.
We wszystkich kierunkach.
Piłka, biznesy, dużo się dzieje. Do tego dochodzi rodzina.
Ludzie przychodzą i odchodzą.
Ciągle coś się dzieje. Podróże, różne zajęcia…
Często pytam się, po co tyle robi.
Przecież dobrze sobie radzi.
Po co to sobie robić? Jednak Lukas nie odpuszcza.
Nie chcesz w końcu się zatrzymać?
ZABRZE POLSKA
Doszły nowe rzeczy.
Czego będzie ci brakować, gdy przestaniesz?
Gdy robisz coś całe życie, na pewno będziesz tęsknić.
Jednak po kilku miesiącach czy po roku
może pojawić się coś nowego.
Każda zmiana jest początkowo trudna.
Można się przyzwyczaić.
Będę tęsknić za takimi rzeczami.
Przesiadywaniem tutaj z herbatą.
Żyłem tym przez ponad 20 lat.
Jeśli z dnia na dzień nagle zniknie,
ciekaw jestem, jak zareaguję i jak się będzie żyło.
- Boisz się tego trochę? - Nie.
„Będzie, co ma być”, jak mawiają w Kolonii.
PAŹDZIERNIK 2024
W KOLONII ODBYWA SIĘ POŻEGNALNY MECZ Z 1. FC KÖLN,
GDZIE WSZYSTKO SIĘ ZACZĘŁO.
Gdy zaczynałem w 1. FC Köln, miałem 10 lat. Później przeszedłem do seniorów.
To zawsze było moje marzenie. To mój klub.
Lukas Podolski powraca w wieku niemal 40 lat jako aktywny zawodnik.
Chciałem meczu pożegnalnego, który połączy te dwa kluby,
1. FC Köln oraz mój obecny zespół, Górnika Zabrze.
Dwa domowe kluby.
Chciałem, by zagrały przeciwko sobie.
Wróciłem na stadion, na którym zaczęła się moja kariera.
Lukas Podolski, witamy w Bundeslidze.
Ma 18 lat, a już daje nadzieję.
Wbija pierwszą bramkę.
Chciałem pożegnać się i podziękować za tyle lat wsparcia.
Podolski, strzela, piłka w siatce! Gol dla 1. FC Köln, Lukas Podolski!
Wszyscy trenerzy, wszyscy koledzy, z którymi grałem,
chcę wam gorąco podziękować za te wszystkie lata.
Podziękowania ode mnie i mojej rodziny.
Nie jest łatwo powiedzieć „do widzenia”.
Obiegł stadion, kibice wiwatowali.
Rozmawiał z ludźmi. Nie chciał wychodzić.
Wtedy zrozumiałem, że to jego salon.
Porusza się, jakby urodził się na boisku.
Dla niego najpiękniejszą rzeczą jest gra w piłkę.
Piłka jeszcze jakoś się toczy.
Ale czujesz, że kiedyś uznasz, że to koniec?
Trudno jest odpuścić. Zobaczymy, jak będzie po sezonie.
- Szefie! - Guten Morgen.
Guten Morgen.
CZŁONEK ZARZĄDU GÓRNIKA
Dziś w wyjątkowo ładnym kolorze.
CZŁONEK ZARZĄDU GÓRNIKA
Jak na Walentynki.
Nasz prezes.
Ja!
Jeszcze nie zdecydowałeś?
Jak to „jeszcze nie”? Na tę chwilę plan jest taki, że kończymy.
Zawsze zostawiam sobie otwarte drzwi.
Czyli nie filmujemy ostatniego sezonu?
Rzekomo ostatniego.
„RZEKOMO OSTATNI SEZON”
Głowa nie jest gotowa powiedzieć: „Za kilka tygodni to się skończy”.
Dlatego nie podjąłem decyzji.
Piłka nożna to najlepszy sport.
Ciekawy, pełen emocji. W codziennym życiu tego nie ma.
Dlatego to kocham.
Jest jak narkotyk.
Jeśli szukasz tych emocji, które przeżywałeś na boisku…
BYŁY KOLEGA Z DRUŻYNY
…już ich nie znajdziesz.
To uczucie przy finale, wygranym lub przegranym, ta atmosfera.
Wszystko, co z tym się wiąże. To już nie wróci.
Nic nie daje podobnych emocji.
To nie tylko praca. To pasja.
Wiadomo, że porzucenie jej na zawsze
wymaga dużo silnej woli.
Oczywiście, że pojawia się wiele pytań. Co będzie, gdy się skończy?
Co będzie motywacją? Kim jestem, gdy tego już nie ma?
Lukas przechodzi przez okres zmiany,
gdy musi dać sobie ruszyć dalej.
Zaraz doświadczycie etapu jego życia,
który jest dla niego bardzo ciężki.
There’s a million songs in my head
And the top of my notes
And the singing…
…be my number one
Lukas nie otwiera się łatwo przed ludźmi.
Trzeba spędzić z nim wiele czasu, całe lata…
by zrozumieć, jaką jest osobą.
- Raz, dwa, trzy. - Raz, dwa, trzy.
Widzi się tylko piłkarza, zabawnego faceta.
- Poldiego. - Mama!
A w nim kryje się o wiele więcej.
Aby zrozumieć Lukasa jako osobę oraz jego charakter,
trzeba także spojrzeć na to, jak dorastał,
jak się rozwijał i skąd pochodzi.
Pozwala to dużo zrozumieć.
POLSKA
To był koniec listopada 1987 roku. Bardzo ciężkie czasy.
Polska wciąż nie jest w stanie sama się wyżywić.
Rozwój gospodarczy doprowadził do inflacji i powszechnej biedy.
Po drastycznych podwyżkach cen wielu nie stać nawet na swój przydział.
Nie wiem, jak trafiliśmy do Niemiec. Byłem za mały.
Znam tylko opowieści rodziców.
Tak, to paszport.
Stary polski paszport.
Jestem i ja. Wiza mamy.
Tutaj.
Nie każdy mógł wyjechać. Żona miała wizę z Holandii.
Ja z Niemiec. Zrobiliśmy to potajemnie.
Kto wcześniej wiedział?
Tylko ja, mąż i moja szwagierka.
Tyle. Nikt więcej.
Nikt nie wiedział. Spakowaliśmy się do auta.
Ja z jednym dzieckiem i żona z drugim.
Zadaliśmy sobie pytanie: „Jedziemy?”. No i zrobiliśmy ten krok.
Pojechaliśmy tu, do Bergheim.
Przyjechaliśmy po lepsze życie. Dla dzieci.
Przywieźliśmy tylko kilka drobiazgów. Nie mieliśmy tu nic.
Ojciec znalazł pracę. Matka sprzątała w szkołach.
Zamiatała klasy i tak dalej. Taki był początek.
Przygarnęła nas nasza babcia.
Na początku była dla mnie jak druga matka.
Pomagała mnie wychować, dbała o mnie.
POKÓJ 006 PANI PODOLSKI
Tak, bardzo ładnie.
- Wystroiłaś się na dziś, co? - Tak, dziś jest niedziela.
Racja.
Zawsze był dobrym chłopakiem.
BABCIA
O tak.
Był najmłodszy w rodzinie.
Miałeś roczek.
- Nie, dwa lata. - Dwa? Tak.
No tak, dwa.
Nie chciałeś iść do przedszkola. Ciągle płakałeś.
To było w przedszkolu. Nauczycielka mówiła tylko po niemiecku.
A ja na początku nic nie rozumiałem.
Babcia zostawiała mnie przy drzwiach i sobie szła.
Ja nie wchodziłem do sali, tylko wychodziłem na dwór.
Czekałem tam na nią do 14.00, siedząc na kamieniu, aż mnie odebrała.
- Sam? - Tak, sam.
Dzieciaki naśmiewały się ze mnie.
Nie rozumie języka i tak dalej.
Jak najszybsza nauka niemieckiego
i przystosowanie się do niemieckiej kultury były bardzo ważne.
Gdy szliśmy do restauracji, rodzice powtarzali:
zachowuj się, tu jest dużo Niemców.
To było częste, gdy byłem mały.
Było tam wielu Niemców, a my chcieliśmy pokazać, że się dostosowujemy.
Dobre było to, że mieszkaliśmy w bloku,
gdzie były rodziny z 25 różnych krajów.
Nieważne było, skąd kto pochodzi.
Bawiliśmy się i graliśmy w nogę na ulicy.
Tak wyglądała moja droga na boisko.
Zawsze miał piłkę. Zawsze, nawet w wannie.
Ciągle z tą piłką.
Piłka była ze mną zawsze.
Mama wysyłała mnie do sklepu, brałem piłkę,
podbijałem ją na schodach, po drodze.
Gdy dostałem piłkę do nogi od rodziców, byłem szczęśliwy i dumny.
Spałem z nią w łóżku, bo była taka super.
Niezależnie od pogody.
Nieważne, że jest zimno czy pada deszcz.
Wracał mokry od stóp do głów.
Wiecznie na boisku.
To boisko w Bergheim
było dla mnie luksusem, dawało mi wolność.
Czułem się tam swobodnie.
Tam rozkwitłem. Było dla mnie wszystkim.
- Jak się tam prezentował? - Tak jak dziś. Szorstko.
Jako chłopiec był taki sam, jaki jest teraz.
Trzeba było mieć na niego oko, bo był stabilny, twardy
i zawsze strzelał lewą nogą.
Wszyscy bali się jego strzałów. To była jego broń.
Bawiliśmy się. Pięciu na pięciu, czasem po sześciu lub siedmiu.
Nie przestawaliśmy grać.
Dobrze!
Wszyscy znali Lukasa. Jadąc rowerem…
SIOSTRA
…miał na boisko sześć, siedem minut.
Mama ciągle go wołała.
Niosło się tak daleko, że docierało na boisko.
„Lukas, mama cię woła. Musisz wracać do domu”.
Tak.
Dziś będą młode ziemniaki z koperkiem,
kotlety wieprzowe…
- i grzyby. - Sznycel!
Sznycel, kotlet. W Polsce mówią na to „kotlet”.
Wiener Schnitzel.
Tak.
Boże drogi, zrujnujesz mnie.
Mama chce wszystko robić perfekcyjnie.
Dzielimy tę samą ambicję.
Jeśli zgubi kartę do drzwi, szuka, aż ją znajdzie.
Ktoś inny mógłby machnąć ręką, poprosić o nową w recepcji
lub zablokować ją,
ale ona stara się znaleźć. Naprawia rzeczy, aż znowu działają.
To mentalność wojownika, zwycięzcy. Ja jestem taki sam.
Nigdy nie byłam bojaźliwa.
- I on ma to po pani? - Tak sądzę.
Powiedziałabym, że większość ma po mnie.
Był niesamowitym chłopcem.
Bardzo pewny siebie, praktycznie dominował nad resztą,
mimo że często był najmniejszy.
Zdarzało mu się podczas meczu dobrze podać,
dobrze dośrodkować i być na właściwej pozycji.
Miał nosa do strzelania goli.
Dla mnie było jasne, że musimy spróbować wprowadzić go do 1. FC Köln.
Od 1995 roku byłem w młodzieżówce 1. FC Köln.
Każdy, kto dojdzie w to miejsce, pragnie iść jeszcze dalej.
Każdy chce zostać zawodowcem.
Grałem weekendowo dla Köln w kategoriach U-17 i U-19.
Mecze były o 11.00. Potem wychodziłem znowu koło 16.00
i grałem w nogę z chłopakami na osiedlu.
Jasne, że trochę też łobuzowaliśmy.
Co tam przeskrobałeś?
Trochę tego było.
Kradliśmy.
Włamywaliśmy się do magazynów.
Sprzedawaliśmy bilety na czarnym rynku.
Dostawaliśmy w młodzieżówce wejściówki od klubu.
Sprzedawaliśmy je na czarnym rynku. Wtedy miał się dobrze.
Byli zawodnicy, którzy nie mieszkali w Kolonii
i nie mieli czasu przyjeżdżać oglądać meczów.
Kupowaliśmy od nich bilety po 5, 10 marek,
a sprzedawaliśmy po 20, 25.
Poldi zawsze był twardy w negocjacjach. Zawsze.
Jeśli dawali pięć marek, nie sprzedawał.
Mieliśmy po osiem czy dziesięć biletów na mecz.
Sumarycznie wychodziła niezła kwota.
Do tego zbierał kaucje na stadionie.
Część przeszukiwała dolne trybuny, część górne.
Udawało się znaleźć 10, 15 kubków i wymienić je na pieniądze.
Co robiliście z pieniędzmi?
Nie mam pojęcia.
Brał pieniądze, układał w ten sposób i mówił: „Patrz”.
Zawsze robił tak pieniędzmi, zostało mu do dziś.
„Ty nie masz nic. Patrz na mnie”. Zawsze miał jakąś kasę.
Nie przechwalałem się i nie wydawałem na głupoty.
Zbierał ją.
Bardzo oszczędny.
Chowałem resztę pod ubraniami w szafie.
Żeby siostra mi nie ukradła.
On zbierał, ja wydawałam.
To przekonanie, ta twardość? Zdobyłem je na ulicy.
Chłopaki, z którymi grałem,
też byli twardzi i zdecydowani.
Gdy zaczynałem grać z zawodowcami,
od pierwszego sezonu pokazywałem, że chcę tam zostać.
Przebieraliśmy się w starych katakumbach.
Wszedłem i widzę koszulkę z numerem 36.
Wszystko, o czym marzyłem za dzieciaka, nagle jest prawdziwe i przede mną.
To już nie marzenie. Wisi tam moja koszulka.
Wkładam ją i wychodzę z drużyną.
Lukas Podolski, witamy w Bundeslidze. Ma 18 lat.
Dopiero zaczyna z zawodowcami, a już daje nadzieję.
Kiedyś stałem za bramką albo z boku, jako kibic.
Nagle jestem po drugiej stronie, biorę w tym udział.
Pomyślałem sobie: „Gdzie ty jesteś?”.
To była życiowa szansa,
by wybić się w 1. FC Köln, moim klubie.
Naprzód!
Podolski!
Ma dobrą lewą stopę.
Dla reszty rodziny to mogło być zaskoczeniem,
lecz ja wiedziałem, że mu się uda.
Lottner. Tak, brawo, Podolski!
Czujesz się, jakby to była bajka?
Nie bardzo, jest normalnie, jak zawsze.
Wróciłem do domu z pracy i nagle…
Wracam, a przed moim autem stoi jakieś inne.
Na moim miejscu, gdzie ja zawsze parkowałem.
Dałem mu kluczyki i powiedziałem, że coś dla niego mam.
Zszedł na dół, gdzie stało Audi A4.
Powiedział, że to prezent dla mnie.
To, czy był zadowolony, niech powie wam sam.
Co mam powiedzieć? Ale super!
Uściskał mnie, wycałował i nie mógł powstrzymać łez.
Nie wiem. Czy płakałem? Nie pamiętam.
Nie byłoby mnie stać na takie auto z mojej pensji.
A tu nagle dostaję je za darmo
i godzinę później mogłem jechać prosto do Wuppertalu.
Jego tata towarzyszył mu na każdym treningu.
WYWIAD AUDIO Z MONIKĄ PODOLSKI
Autorytet, tak, jako ojciec.
Ale są też bardzo blisko, dzwonią do siebie codziennie
i opowiadają, co się działo.
Mają bardzo silną więź.
Wiadomo, że dostaje się część genów od ojca.
On też był piłkarzem.
Jak powtarza,
z niczego bierze się nic. Praca jest ważna.
Tata zawsze powtarzał, że co by się nie działo,
nie mogę brać tego za pewnik.
Trzeba pomóc szczęściu.
Samo nic nie wpadnie w ręce.
Trzeba na to zapracować. Dopiero wtedy można mówić o sukcesie.
Bundesliga powraca po zimowej przerwie
i zaczynamy od derbów pomiędzy 1. FC Köln i Borussią Mönchengladbach.
Kiedy był ten przełomowy moment,
gdy zrozumiałeś, że ci się udało, jesteś zawodowcem?
To chyba gol w derbach z Gladbach.
Schröder ma okazję, Podolski, strzela, piłka w siatce!
Gol dla 1. FC Köln, Lukas Podolski!
Siła idąca z trybun. To dało mi kopa, także w mediach.
Dośrodkowanie!
1. FC Köln na prowadzeniu.
Świetny gol, prawda? Moim zdaniem.
Podolski! 1:1!
Podolski! Gol!
To nie do pomyślenia!
BAJKA POLDIEGO
Zaczynam jako 18-, 19-latek,
gram, skandują moje nazwisko, wspierają mnie.
Podolski! Jest 2:0! Piękny gol!
To było coś nie do pojęcia,
mimo że Lukas nie grał jakoś długo.
Wtedy nie było w Niemczech zbyt wielu młodych gwiazd,
a przy jego miłym usposobieniu zyskał na popularności.
Jeszcze niedawno stał pośród kibiców.
Teraz ma własnych.
Piszą: „Chcę urodzić twoje dziecko”.
Pod spodem numer telefonu, bym się odezwał.
Nie zrobię tego.
- Nie masz auta ani dziewczyny. - Najpierw piłka, to się liczy.
Jak ważne były dziewczyny, gdy był nastolatkiem?
- Ani trochę. - Ani trochę.
Nigdy nie miałem dziewczyny, nawet jako nastolatek.
Wiecznie graliśmy w nogę.
Chłopaki jeździli do Kolonii w weekendy i imprezowali.
Opowiadali, jakich to lasek nie poznali,
jak to między chłopakami.
Ja siedziałem w domu lub miałem mecze w soboty i niedziele.
Pewnego dnia kumpel powiedział: „Jest tu taka Polka,
ty też jesteś z Polski, to blondynka.
Przedstawię cię”.
Spotkaliśmy się, pogadaliśmy i…
to było to.
Spotkaliśmy się przed szkołą przy stole do ping-ponga.
Poszliśmy na stację benzynową po coś do picia i Marsy.
To pamiętam. Później poszliśmy na spacer.
Chodziliśmy pół nocy.
Dużo mówił o piłce, o rodzinie,
a ja szybko zrozumiałam, że mamy takie samo podejście do życia.
Dlatego później była druga i trzecia randka.
A jego wesele? Boże drogi.
- Brak mi słów. - Co za wesele!
Weselicho. Trzy dni. Wiecie co? Wymarzone.
- Piękne. - Jak ze snu.
- W kościele. - Jak z bajki.
Przepiękne. Całe trzy dni.
To było przytłaczające.
Najpierw się tego nie widzi, trzeba się przyzwyczaić.
Cieszyłam się jego szczęściem. Wiedziałam, jakie to dla niego ważne.
Nie sama sława,
ale granie jako zawodowiec w koszulce klubu.
Widziała na początku, ile wkładam w to energii.
Byłem bardzo skupiony i zdeterminowany. Odsunęła się na drugie miejsce
i tym samym pozwoliła mi spełniać marzenie.
Byłem wtedy w U-21, gdy zadzwonił Rudi Völler.
„Jedziesz na zgrupowanie reprezentacji”.
Rok 2004 z Rudim Völlerem. Tak, wtedy zaczął.
Byliśmy tu kompletnie wykończeni.
Lukas Podolski wyjdzie
jako drugi debiutant obok Schweinsteigera.
Totalnie wykończeni, a on nie daje mu zagrać.
Na razie nie było okazji, by wpuścić Lukasa Podolskiego.
Rozgrzewa się przy linii bocznej.
Grali, pytaliśmy, dlaczego jeszcze nie wszedł.
W końcu jest przerwa.
Zawodnik z Kolonii wchodzi jako 3. w rankingu najmłodszych
w powojennej historii reprezentacji Niemiec.
W końcu zagrał. Cieszyliśmy się. Było tu prawdziwe szaleństwo.
Wtedy był Basti i byłem ja.
Obaj daliśmy czadu.
Podolski, gol!
Tak! Dziesięć minut do przerwy, a mamy 3:0.
Potem był mundial 2006.
Oczekiwania były ogromne.
„NA MUNDIALU STAWIAMY NA POLDIEGO”
Wszyscy wierzyli, że Lukas Podolski sam zapewni nam zwycięstwo.
Jeśli już się mówi,
że sam musisz poprowadzić Niemców do finału mistrzostw…
Czytałem to kilka razy. „Poldi da radę”.
Denerwujesz się tym, a może taka presja ci nie przeszkadza?
W prasie piszą różne rzeczy,
ale sam nie muszę obarczać się presją.
Lubię grać w piłkę i to właśnie chcę pokazać.
Tak mówi. Prawie chce mu się uwierzyć.
Był skupiony na tym, co musi zrobić.
Dostał prezent w postaci wejścia do turnieju
bez żadnych trosk i oczekiwań wobec siebie.
Mundial 2006 był dla mnie prostą sprawą:
jesteś tu, daj z siebie wszystko i graj.
Wychodzimy! Kontratak Schneidera i Podolskiego!
Piękny gol! Bosko! Wspaniale!
Klose, piłka się odbija, Klose, zamieszanie i… gol!
Gol Lukasa Podolskiego!
Byłem na każdym meczu, oglądałem od początku do końca.
Byliśmy na trybunach na każdym meczu.
Klose!
Znów Podolski! Nie wierzę!
Niewiarygodne!
Gdy słyszę „Poldi i Schweini”…
Aż rozbłyskam radością.
- Lukas, wstawaj. - Hej.
Dawaj! Idziemy na mecz!
Wstawaj, leniu.
Dwóch dobrych przyjaciół, którzy się dogadują.
Tak to właśnie było.
- To żre ten drań. - Rany, Schweini.
Przyjechałam w odwiedziny.
Partnerki mogły odwiedzać piłkarzy w określone dni.
Przywiozłam paczkę chipsów.
Były moje, nie Lukasa.
Dlatego tak mnie to rozbawiło, gdy się tego czepiali.
Że Lukas je takie rzeczy.
Patrzcie tylko.
W naszej relacji dobre było to,
że znakomicie dogadywaliśmy się na boisku.
Byliśmy zgrani i dobrze się bawiliśmy. Ludziom się to podobało.
Niemcy kontra Argentyna. Dogrywka i rzuty karne.
ĆWIERĆFINAŁ NIEMCY–ARGENTYNA
To, czego mu brak, to strach.
Nieważne, czy chodziło o karnego, przeciwnika czy kolegę.
Oba zespoły zawsze wygrywały konkursy jedenastek na poprzednich turniejach.
Dziś ktoś obejdzie się smakiem.
Pamiętam trudne chwile, na przykład karnego przeciwko Argentynie.
Zebraliśmy się i trener zapytał, kto czuje się gotowy, kto dobrze strzela.
Mówię, że jestem gotowy, chcę strzelać. Byłem jako drugi albo trzeci.
Byłem już na ławce, nie mogłem wykonać karnego.
Całe szczęście, że on tam był.
Teraz Lukas Podolski.
Dlatego zawsze chciałem być zawodowcem.
Być gotowym, pewnym siebie, posyłać piłkę tam, gdzie ma polecieć.
Lukas, traf.
Podolski!
Nic go nie ruszało.
Jeździliśmy na mecze po całym kraju.
Lukas wszystko ogarniał.
Mieliśmy auto, hotel, posiłki i wejściówki.
WUJEK
Lukas Podolski obwołany najlepszym młodym zawodnikiem mundialu.
FIFA wybrała 21-latka.
Co czujesz po pierwszych mistrzostwach świata?
Jak się czujesz po pierwszym mundialu?
Zadowolony. Dostałem nagrodę…
O rany, znowu przy kobietach.
Sio, Schweini. Wypad stąd.
Ronaldo i Messi też zaczęli na mistrzostwach świata.
Są w tym samym wieku, co Lukas.
Już wtedy byli dobrymi zawodnikami.
Jednak wybrano Lukasa.
Motywuje mnie to do jeszcze cięższej pracy.
To było świetne doświadczenie i dla całej rodziny, i dla Lukasa.
Początek tego roku był bardzo trudny dla Lukasa.
Nie mówi tego, ale widziałem to.
Był w podłym nastroju.
Wciąż 0:0, 87. minuta.
Lukas Podolski wszedł 15 minut temu.
Okropna scena.
Może nie czuł się komfortowo z tym, że musi podjąć decyzję.
Był nieobecny przez kilka tygodni.
Powiedział: „Dam znać pod koniec stycznia”.
Nie zrobił tego.
Teraz: „Jeszcze dwa tygodnie”.
„Muszę obgadać to z Moniką”.
Nic nie mówi.
O tym, co siedzi w jego głowie.
Siedzi mu to z tyłu głowy.
Był rozdarty. Pytał nawet dzieci, co powinien zrobić.
Powtarzał: „Jak uważasz, czy tata powinien dalej grać?”.
Głęboko nad tym rozmyślał, to dla niego trudne.
Naprawdę nie wie, co zrobić.
Czasem myślę, że wystarczy tego dobrego.
A czasem mówię sobie: „Weź się w garść”.
Widzę, że nadążam na treningach,
nadążam za Ekstraklasą,
więc dlaczego miałbym porzucać to, co tak bardzo kocham?
Ella!
Nie ma powodu. Jedynym czynnikiem jest rodzina.
Co za obrazek. Muszę udawać, że pedałuję,
bo ludzie pomyślą, że to elektryk.
Jalla!
Tu możesz pojechać prosto.
Maja, skręć w lewo pod budkę z lodami.
- Jedziemy dalej? - Jedziemy!
Gdy jestem w domu z dziećmi, z rodziną,
czuję, że czas powiedzieć… Więcej czasu na inne rzeczy.
Dzieci przez lata musiały się bez niego obywać.
Ella najwięcej korzysta z tego, że Lukas nie gra już w reprezentacji.
Nie podróżuje już tak dużo.
Powiedziałam mu, że jeśli chce grać, to musi znaleźć czas dla dzieci.
Przez ostatnie kilka lat nie miałem czasu zastanawiać się nad karierą.
Siąść i pomyśleć: „Gdzie ja tak naprawdę grałem?
Gdzie przeżyłem dobre chwile?”.
Pozwala to zrozumieć, co mnie omija i co osiągnąłem.
Najbardziej utalentowany strzelec Niemiec przechodzi do topowego niemieckiego klubu.
Czyni go to jednym z najcenniejszych piłkarzy świata.
I gol!
Lukas Podolski zalicza pierwszą bramkę dla Bayernu.
Co oznaczało dla was jego przejście do Monachium?
Jeśli Bayern Monachium kogoś chce, nie ma co się zastanawiać.
Kasa, kasa i będzie dobrze.
Apartament nad jeziorem. Pięknie, sama bym pojechała.
Był jedną z młodych gwiazd mundialu.
Tak był postrzegany w Bayernie.
Wraz z Bastianem Schweinsteigerem
był gwiazdą reprezentacji, na Pucharze Konfederacji i tak dalej.
Oczekiwania były wysokie.
Jedyną wadą było to, że miałem daleko do domu.
Zawsze mieszkałem z rodzicami.
Teraz musiałem sam się sobą zająć.
Tata nie zawoził mnie na treningi,
a mama nie gotowała w domu.
Monachium to duży krok, bo wyjechał poza Kolonię.
Nie miał rodziny pod bokiem.
Lukas zawsze był blisko nich.
Z dala od przyjaciół, od mojego otoczenia.
Przyjeżdżam do nowego miasta i jestem sam.
Skupiałem się na piłce.
Najpierw było super. Prinz Poldi, chłopak z Kolonii.
Potem był pierwszy gorszy mecz.
Pojawia się krytyka prasy.
Media już mnie nie bronią, ale atakują.
PODOLSKI I BAYERN: NIEPOROZUMIENIE?
Jest mniej meczów, w których można popełnić błąd,
bo rywalizacja jest zacięta.
Nie bez powodu mówi się, że Bayern jest jak zbiornik z rekinami.
KSIĄŻĘ ZAWODZI BAWARIĘ
Jeśli spojrzeć na mecze, statystyki,
moja forma w Monachium była dobra.
Nie genialna, ale dobra.
Musiał udowodnić, że zasługuje na miejsce w Bayernie.
Nie chodziło nawet o to, by zawsze być na boisku.
Po prostu chciał grać.
Musiał z tym żyć.
Było, jak było.
Musiał być sfrustrowany.
Nigdy tego nie okazywał.
Nie pokazywał tego światu ani ludziom z klubu.
Nigdy nie słyszałam, by narzekał.
Jeśli coś go dręczy, to tego nie widać.
Zahartowały go wszystkie doświadczenia życiowe.
Nasz największy talent, Lukas Podolski, jest krytykowany.
Ma ciężki okres.
Lukas, witaj w klubie Harry’ego.
- Miło cię widzieć. - Bardzo czekam na mecz.
Lukas, słyszymy różne głosy z Säbener Straße.
Czy irytuje cię, że siedzisz na ławie, a przed sobą masz Toniego czy Klosego?
Nieważne, wywalczę sobie miejsce. Gramy dla drużyny.
Mam kontrakt z Bayernem.
Nie ma problemu z komunikacją między Bayernem a mną.
Mówię jasno.
Chcę, by mnie rozumieli i wiedzieli, jak wygląda sytuacja.
Każdy może coś dodać.
Znasz się na polityce? Wiesz, jak głosować?
Jasne, że umiem głosować, ty wypierdku.
Mam pocztę głosową na mojej Nokii.
To było jak krytyka występów.
Też mnie frustrowało.
Drogi pamiętniczku, tutaj Lukas.
Profesjonalna piłka to jak studia z germanistyki.
Zdobywasz punkty,
a po kilku latach kończysz i nie wiesz, co dalej.
Basti Schweini i ja gonimy Lahma
przez szatnię Bayernu z mokrym ręcznikiem, nie?
Próbujemy trzasnąć go w tyłek, nie? Ekstra zabawa.
Próbują się z niego naśmiewać,
bo nie mówi tak płynnie jak inni.
Nie robiłbym tego komuś z polskimi korzeniami,
znając jego historię, wiedząc, co przeszedł.
Trochę przeginali z tym, co mówili.
Atakowali rodziców, babcię ze strony mamy.
Czepiali się, że nie nauczyli dobrze języka.
Nikogo z nas to nie bawiło, ale co można było zrobić?
Co zrobić w takiej chwili?
POLDI PODEJMUJE DZIAŁANIA PRZECIWKO WDR
NIE MUSZĘ ZNOSIĆ TAKICH OBELG.
Gdy spotyka go niesprawiedliwość, potrafi pieklić się o swoje racje.
Potrafi się odgryźć.
…ostatnimi czasy także od nas, dziennikarzy.
Odrzuca prośby o wywiad i przechodzi obok kamer,
powtarzając to samo: „Nie, dzięki”.
Nie, dzięki.
- Jak to na niego wpłynęło? - Dogłębniej myśli o sprawach.
Jest mniej beztroski.
„Czego chcą ludzie?”
„Co wyjdzie z tego dobrego i złego, jeśli tak powiem?”
Dzięki temu bardziej dojrzał.
WÖRTHSEE MONACHIUM
Tam daleko. Piękne góry.
Latem to jezioro jest niezwykłe.
Po prostu świetne.
- Do pływania? - Jasne, pływam.
Zacznie się po Euro.
Żona dzwoni.
Znamy się.
Halo.
No hej, cześć.
Nie mogę. Oddzwonię za pięć minut.
Prawdziwy dziennikarz.
Do czasu Monachium chodziło tylko o piłkę i nasz związek.
Żadnej dużej odpowiedzialności.
Dobrze. Właśnie tak.
Potem został tatą.
Coś, o czym zawsze marzył, w końcu się ziściło.
Mieć dziecko, małą osóbkę,
i musieć się nim zajmować – to było megaciężkie.
Dla niego, ale i dla mnie.
Lukas ciągle był poza domem, w tygodniu i w weekendy.
Bywał w domu góra dwa dni w tygodniu.
Byłam sama z dzieckiem.
Sportowiec nie decyduje sam, gdzie pojedzie.
Czasem jednego dnia jesteś tu, a następnego gdzie indziej.
W życiu dziecka jest wiele wyjątkowych chwil.
On często ich nie widział.
Często wtedy płakałem, gdy nie byłem przy Louisie.
Gdy wiedziałem, że wyjeżdżamy na trzy czy pięć tygodni,
ciężko było się pożegnać.
To poświęcenie, na które muszą być gotowi piłkarze.
Nie zachowywał się samolubnie, ale i nie zmienił zachowania.
Po prostu było jak wcześniej, tylko teraz miał dziecko.
- Teraz. - Właśnie tak.
Młody!
JUNIORZY U17
Dawaj, z główki wal!
Teraz!
Dobrze, młody!
Brawo, Louis!
Tak jest!
Tak musi być. To dzięki presji.
Gdy jest wysoka, ludzie działają.
Jaki ojciec, taki syn. Tak idzie to przysłowie?
SYN
Tu będzie dobrze?
Kręcimy dokument o twoim ojcu.
Co koniecznie musi się w nim znaleźć?
Jego humor. Wyróżnia się tym, że jest zabawny.
Większość ludzi już to wie, ale…
Oto i on.
- Pasuje ci, że będzie tego słuchać? - Jasne, chętnie.
I co? Dobrze?
Dobre ujęcie i światło. Niezła kompozycja.
To zabawny ojciec. Do tego całkiem młody.
Umie żartować. Można się z nim dobrze bawić.
Bywa krępujący?
Na szczęście nie.
Opisz, jakim jest ojcem.
Trudne. Tylko jeden ojciec. Edycja limitowana.
Tego nie dałeś, musisz…
- Tak. - Musisz bardzo chcieć.
Trzeba to wycisnąć z zawodników.
Aż będą rzygać.
Wszyscy grający w piłkę chcieliby zostać zawodowcami.
Trzeba mieć duże szczęście.
Unikać kontuzji…
Szkoła jest ważna.
- Co? Znowu zaczyna. - A może nie?
Znowu ta gadka.
Aby być zawodowcem…
Będzie, co ma być.
- Była próba. - Co?
Celowałem w bliższy słupek. Ale źle uderzyłem.
Z tej pozycji musisz walić w rogi.
- Miał za długie nogi. - Za długo się zastanawiałeś.
- Racja. - Tak.
- Chciałem go okiwać. - Pierwszy hat trick?
- Tak. - Czy nie?
W Górniku to drugi albo trzeci.
Pierwszy w tym sezonie.
- Jedziesz ze mną? - Tak.
- Idź się myć, czekam. - Dobra.
Pospiesz się, a nie tak jak zawsze.
Nie ma co się za dużo zastanawiać.
Proste podbicie, musi wejść w róg. Pamiętaj, prostym podbiciem.
- Łatwizna, co nie? - Tak, za łatwo.
Pytam go co jakiś czas, czy chce z tym skończyć,
ale zawsze ta sama odpowiedź. Nadal go to cieszy.
Wciąż kocha piłkę tak, jak kiedyś.
Ojciec często opowiadał mi, jak trafił do świata piłki.
To jego dom, tu się urodził. Tu poznał futbol.
Zawsze miałem obowiązki względem moich klubów.
Zwłaszcza tutaj, bo to mój rodzimy klub.
Potrzebują mnie na boisku i poza nim.
Klub jest w trudnej sytuacji, także finansowej.
Chciałem przyjść na rok, pograć i skończyć.
Ale pojawiło się to zacięcie, co przy innych biznesach:
„Spróbuję coś osiągnąć z tym klubem”.
Zaraz mam spotkanie.
Chcę wyremontować obszar siłowni i spa.
AKADEMIA GÓRNIKA ZABRZE
Chcemy zainwestować.
To nie ma być pięciogwiazdkowy obiekt.
Musimy zachować charakter tego miejsca.
Mogę stworzyć, co chcę. To fajnie.
Mogę inwestować, motywować ludzi.
Będą widzieć, że coś się dzieje. Powoli, ale idzie do przodu.
Jeśli osoba utrzymująca klub na powierzchni odpuści,
to samo może spotkać klub. Nie jest jeszcze gotowy,
by radzić sobie samodzielnie.
Jest ta odpowiedzialność za drużynę, za ludzi,
kibiców i region.
Wiem, że jestem za to odpowiedzialny.
Tam.
KOLONIA
Przez ostatnie parę lat, gdy wraz z rodziną są w Polsce,
gdzie ma dużo kontaktu z bliskimi,
Lukas zyskał większe poczucie bycia w domu.
Znalazł tam dom, ale jego serce zawsze będzie w Kolonii.
Witamy w Kranhaus.
Wpuśćmy trochę powietrza.
MIESZKANIE LUKASA KOLONIA
Pięknie.
Wygląda jak…
Jak z pocztówki.
Viva Kolonia!
- Możesz to naciągnąć. - Dobra.
Wkładaj koszulę. Potem damy numer.
Jak Święty Mikołaj.
Super! Pasuje idealnie.
- Nie zapina się? - Zapina.
Alaaf.
- Dobry. - Czołem.
Dobry.
- Hej. - Cześć, Lukas. Jestem Andreas.
- Czołem. - Cześć.
- Dobry, dobry.
Cześć wszystkim.
Cześć.
- Dobry. - Cześć. Friedrich.
Macie muzykę na platformie? Wszystko tam?
Tak. Denerwujesz się bardziej niż my.
Musi być jakaś organizacja.
- Porządek. - Powodzenia.
Lecimy z tym.
Świetnie, że tu jesteście. Wszystkiego najlepszego, miłej zabawy.
Lukas Podolski. Powitajcie go: „ Kölle…”.
- Alaaf! - Lukas!
- Alaaf! - Hej!
Popatrzcie na to.
Dom jest wszędzie, jednak Kolonia jest dla mnie najważniejsza.
- Prinz Poldi powinien wrócić do Köln. - Czemu?
To dobry piłkarz, a Bayern już go nie wystawia.
WRACAJ DO DOMU, POLDI
KÖLN ZBIERA NA PODOLSKIEGO
Ściągnijmy Lukasa do domu
Cała Kolonia pragnie powrotu syna marnotrawnego na Geißbockheim.
TRANSFER PODOLSKIEGO DOPIĘTY
Chciałem wrócić do 1. FC Köln. Cieszyłem się na myśl o tym klubie
i fanach, bo za nimi tęskniłem.
Miłość do stadionu i trybun nigdy nie zgasła.
Sam byłem jednym z ultrasów.
Strzelę dla was bramkę.
POLDI WRÓCIŁ
Ten szum, ta euforia. Na trening przyszło 30 000 kibiców.
Była tam każda redakcja. Wszyscy o tym mówili.
A ja byłem szczęśliwy.
Wszyscy mówili, że Poldi w końcu wraca do domu.
Mój telefon eksplodował.
- Lukas Podolski! - Lukas Podolski!
Ten powrót dał klubowi kopa.
Wiara w wielki 1. FC Köln powróciła.
Klub potrzebował twarzy.
Tą twarzą jest Lukas Podolski.
Jestem osobą, która zawsze daje z siebie 100 procent.
Jako piłkarz jesteś zadaniowcem.
Widzisz tylko piłkę, trening i mecz.
Zapomina się o całej reszcie.
To był szalony czas w Kolonii. Ciężko było wyjść z domu.
Otaczały nas masy ludzi.
Zrób zdjęcie!
Wtedy trudno było mi to znosić.
Musiałam dzielić się nim z milionami.
Dzień za dniem.
A wtedy potrzebowałam go przy sobie.
Grałem mecz, a następnego dnia, zamiast spędzić niedzielę z Moniką
i wyjść na spacer z Louisem, byłem na boisku z kumplami,
potem szliśmy coś zjeść. Nie spędzałem czasu z rodziną.
Próbowałem żyć w taki sposób, jak robiłem to kiedyś.
W końcu powiedziałam mu: „Jedź do mieszkania,
zostaw nas na trochę i przemyśl to.
Gdy tu jesteś, wkurzasz mnie, krzyczę na ciebie, a ty na mnie”.
Gdy mieszkaliśmy w Kolonii, bywało, że nie rozmawialiśmy tygodniami,
kłóciliśmy się, nie spotykaliśmy się.
Gdy rozdzielacie się fizycznie, celowo,
zaczynasz się zastanawiać.
Doszliśmy do wniosku, że tego właśnie chcemy,
że nie możemy bez siebie żyć. Jak to naprawić?
Przez rozmowy i emocje.
Obie strony muszą się na to zgodzić.
Jakoś udało nam się z powrotem odnaleźć.
Uważam też, że ta historia,
że od początku jesteśmy razem na tej drodze,
że poznaliśmy się, gdy byliśmy „normalnymi ludźmi”,
w cudzysłowie,
sprawiła, że jesteśmy silniejsi.
Lukas chciał wrócić do Kolonii, bo tęsknił za rodziną,
za tym otoczeniem i za klubem.
Nie docenił wagi tego, ile to dla niego znaczy.
Była frajda z gry w piłkę,
ale było widać, że to nie to, co kiedyś.
Wracasz jako gwiazda i wszyscy na ciebie patrzą,
media oraz inni zawodnicy.
Wołają: „Podolski, zrób coś”.
Podanie do Podolskiego, Lukas Podolski z lewej nogi!
KOLONIA POKŁADA NADZIEJĘ W PODOLSKIM, NOVAKOVICIU I MANICHE’U
Cały ciężar spoczywał na nim.
Nie potrafił tego udźwignąć, nie ze swojej pozycji.
Philipp Lahm. Kto przecina podanie?
Lukas Podolski.
Problemem było to, że władze klubu mnie nie chroniły.
Dali temu toczyć się bez przeszkód. Nie rzucili mnie wilkom,
ale powiedzieli: „No, Lukas, spróbuj sam sobie z tym poradzić”.
WIECZNA KOLEJKA GÓRSKA
Nie było 1. FC Köln, tylko 1. FC Lukas Podolski.
WĄTPIĄCY KSIĄŻĘ
WALKA O UTRZYMANIE
Sam Lukas Podolski nie może zapewnić utrzymania.
Ostatni gwizdek w Kolonii. Będzie to nieprzyjemny koniec.
Zawodnicy zbiegają z boiska, nie mają okazji się pożegnać.
Ostateczny cios w tę czarną sobotę.
SPADEK KÖLN
To z pewnością była najtrudniejsza chwila
w ostatnich latach.
Spaść do drugiej ligi w ostatniej kolejce sezonu…
CZARNY DZIEŃ DLA PODOLSKIEGO
Myślał: „Wrócę do Kolonii i zostanę tam na zawsze”.
MÓJ KSIĄŻĘ! TRZYMAJ SIĘ
W końcu zrozumiał, że nie o to mu chodziło.
Powiedział: „Potrzebuję czegoś innego, by dalej się rozwijać
i zyskiwać nowe doświadczenia”.
Są gracze, którzy nie wyjechali z Niemiec.
Grają tylko w jednym lub dwóch klubach.
Ja jestem inny.
Gdy zadzwonił Arsène Wenger, nie zastanawiałem się.
Londyn, Arsenal F.C., stadion, trener.
Wszystko pasowało. Spakowałem się i pojechałem.
KOLONIA–LONDYN
Mamy nagranie z Arsenalu, które chcielibyśmy wykorzystać.
- Tylko kosztuje **** euro. - Musi pójść z waszego budżetu.
Ile osób w tym siedzi?
Simone, Nico, Gerrit, Frank, Pivo, no i tutaj, szef.
Niech każdy da po **** i gotowe.
NIE UZBIERANO KWOTY.
ZAMIAST TEGO MAMY ZDJĘCIE.
Lukas, miło cię poznać.
Nauczysz się trochę londyńskiego slangu.
Mawiamy tutaj: „ I’m going up me apples and pears ”, stairs, po schodach.
Powtórzysz?
„ Apples and sta”…
Następne było zapytanie z Interu Mediolan. Fajnie pogadaliśmy.
LONDYN–MEDIOLAN
„WOLNY I OCIĘŻAŁY” KRYTYKA PODOLSKIEGO
Ale kto mógł wiedzieć.
MEDIOLAN–STAMBUŁ
Od zawsze dobrze wspominam Turcję, bo mam kumpli Turków.
Z dumą odebrałem ofertę. Nie namyślałem się z jej przyjęciem.
Świetnie się tam bawiłem.
Korner dla Galatasaray. Uderzenie głową i gol!
PODOLSKI ZDOBYWA PIERWSZY TYTUŁ Z GALATASARAY
STAMBUŁ–KOBE
Gdy przyszło zapytanie z Japonii, uznaliśmy, że warto zrobić ten krok.
Również jako doświadczenie rodzinne.
Dojrzeję jako osoba, poznam nową kulturę.
Dlatego to zrobiliśmy.
Mieliśmy cztery dni zdjęć w Japonii. Dlaczego?
Uwielbiam Japonię. Panuje tam świetna atmosfera.
Konnichiwa.
Jedzenie.
Ludzie są wyluzowani.
Są struktury, zasady.
Trzy, dwa, jeden, bum.
Jest 29.
Są onseny, wiele do zobaczenia. Natura i inne rzeczy.
Najważniejsza sprawa. Trzeba się dobrze namydlić.
Dobrze namydlić rurę.
Jak w hydraulice, rura musi być czysta.
No i sumo.
Naprzód!
Jeszcze raz!
Dziękuję serdecznie!
To było miłe i ważne doświadczenie.
Stąd ta wizyta w Japonii.
Dziękuję bardzo.
- Cześć. - Jak tam?
Dobrze, a ty?
Wygracie dziś, co?
- Co? - Tylko wygrana.
Jasne, dobrze.
Widzimy się po meczu, dobra?
- Wyglądasz zdrowo. - Wciąż jestem w formie.
- Grasz? - Tak, jeszcze gram. W Polsce.
- Tak? - Serio.
- W jakim klubie? - Górnik Zabrze.
To twój ostatni sezon?
Do maja, możliwe. Może skończę.
- W maju? - W maju kończy się sezon.
KOLEGA Z BYŁEGO ZESPOŁU
Tak sądzę. Może jeszcze rok, zobaczymy.
Wyobrażasz go sobie na emeryturze?
Dostosuje się do życia po piłce?
Ja nie gram od dwóch miesięcy, ale Lukas jest osobą,
która myśli o rzeczach poza piłką.
Najważniejsze to umieć wyjść poza futbol,
znaleźć motywację, projekty,
które można dalej prowadzić.
Tematem był…
- Na razie nie mamy menu dla dzieci. - Tak.
Wiele rodzin mówi nam, że chcieliby zobaczyć menu dla dzieci.
Dlatego sprawdzamy, co można z tym zrobić.
- To na razie prototyp? - Dokładnie tak.
- Chcemy zrobić kubek karnawałowy. - Dobra.
Karnawał, mundial, Euro. Na przykład w niemieckich barwach.
Trzeba zrobić ten kubek Poldiego.
Z moją twarzą.
Jeśli dobrze się to nagłośni, to ludzie tu przyjdą.
Pomysł jest świetny.
- Zróbmy to. - Tak.
Mam biznesy, z których się cieszę.
Inwestuję w nie tyle samo, co w piłkę nożną.
Z czegoś trzeba zrezygnować.
Jasne, chciałbym posiedzieć w domu.
Ale odpocznę po śmierci.
Mam rodzinę, dzieci,
ale mam także zobowiązania wobec moich innych projektów.
Dwóch na dwóch w ostatnich sekundach. Muszą skończyć. Kruse! Max Kruse!
- Max „Shisha” Kruse. - Max Kruse.
Cztery do dwóch.
Ile spałeś od przylotu tutaj?
Przedwczoraj graliśmy mecz na wyjeździe.
Byłem w domu o trzeciej w nocy.
Dziś wcześnie rano trening i potem tutaj.
Widać po nim, gdy jest trochę zmęczony,
pewnie też nie sypia za wiele.
Pisze do mnie o 6.00.
No dobra.
Jest mniej czasu na prywatne sprawy.
Nie można mieć wszystkiego. Trzeba umieć odpuszczać.
Gdy piłka nie będzie głównym zadaniem,
będę miał więcej energii i wolnego czasu.
- Trochę paradoks. - Dlaczego?
Z jednej strony mówisz, że chciałbyś mieć więcej czasu dla rodziny,
a z drugiej lecisz do Berlina na dwie godziny na Baller League…
- Tak mówiłem? - Tak.
Dopóki biznesy dobrze się kręcą, a ja pozostaję aktywny,
trzeba to jakoś łączyć.
- Myślisz, że… - Zawsze tak było, więc…
Czemu prowadzisz tyle biznesów? Co cię napędza?
Nie wiem.
Aby coś osiągnąć, mieć dobre życie, trzeba na nie zapracować.
Takie ma nastawienie do życia, tego doświadczył.
Wciąż się tego trzyma. Nigdy nie odpuścił.
Nie umie usiedzieć w spokoju.
Bezruch to problem.
Jest osobą, która zawsze musi się czymś zajmować.
Wtedy jest szczęśliwy.
Myślisz, że twoje biznesy dadzą ci takie samo spełnienie jak piłka?
Nie sądzę.
RZEKOMO OSTATNI SEZON
Najpierw mówisz: „Będę robić to całe życie”.
A gdy to znika, jaka pozostaje alternatywa?
Nie ma żadnej alternatywy.
Jedyną jest dalsze uprawianie tego sportu,
żeby mieć coś do roboty, ale to niemożliwe.
Nie ma żadnej alternatywy.
Jeśli stracisz pracę, zawsze możesz iść do innej firmy.
Pozostają tylko biznes i rodzina.
Czy czegoś będzie brakować? Nie wiem.
Ale tego samego już nigdy nie doświadczysz.
Cichutko.
Najlepsza sauna pod słońcem.
Zawsze będą fazy, gdy będzie ciężko.
Będzie chciało się zatrzymać.
Zawsze jednak coś zachęca, by przeć dalej.
I tak się człowiek waha między jednym a drugim.
Tego właśnie potrzebowaliśmy.
Kiedyś w końcu trzeba będzie podjąć decyzję.
Jestem gotów ją podjąć.
1 DZIEŃ PRZED OSTATNIM MECZEM SEZONU
Co dziś jest? 23 maja.
Nie sądziłem, że będę grać do czterdziestki.
Niestety, nie mam dziś garnituru,
ale taki mam styl, to moja osobowość.
Co ostatecznie skłoniło cię do kontynuowania?
Wolę grać dalej i kiedyś przestać,
niż odejść teraz i leżeć na plaży przez trzy miesiące,
patrząc, jak radzi sobie klub, jak idzie obóz szkoleniowy…
Chcę dalej być tego częścią.
LUKAS PODOLSKI PRZEDŁUŻA O ROK KONTRAKT W ZABRZU.
ROK PÓŹNIEJ WYGRYWA Z GÓRNIKIEM PUCHAR POLSKI.
Mogę dobrze wykorzystać tu swoje doświadczenie. To już się dzieje.
Ważne jest dla mnie, żebyśmy mieli dobre koszulki,
bo ludzie kupią dobre koszulki.
Co jeszcze mogę zrobić w najbliższej przyszłości?
Jestem w trakcie przejmowania udziałów w klubie od miasta.
To utrzymuje mnie przy życiu i daje mi spełnienie.
To, że wciąż żyję w świecie piłki.
Zajebiście!
Odpuszcza. Jeszcze nie w pełni, ale powoli idzie w tym kierunku.
To wszystko jest częścią procesu, tak jak ostatnie 20 lat.
Musi sam zrozumieć,
że dużo osiągnął i może powoli się wyluzować,
nieco zwolnić.
40. URODZINY
Jestem kimś, kto żyje chwilą.
Wypełniam dzień swoim życiem, niezależnie od tego, czym ono jest.
Jestem kimś szczęśliwym, pełnym śmiechu, z poczuciem humoru.
I tak pozostanie.
Będzie, co ma być, jak mawiamy w Kolonii.
Lewa stopa z widokiem na morze.
Wciąż mogę jeszcze coś zrobić.
Lewa noga też się jeszcze nie poddaje.
Ostatnie pytanie.
We wszystkich dokumentach
pokazują finałowego gola Mario Götzego z mistrzostw świata w 2014 roku.
Co mamy zrobić z golem w twoim dokumencie?
Zróbcie go za pomocą AI.
Schürrle. Zbliża się! Dawaj!
Niech wygląda, że ja go strzeliłem.
Dawaj! Udało się!
Lukas Podolski!
Dajcie wszystkie tytuły lub mundial 2014.
Dajcie to w napisy końcowe, a ludzie w końcu je obejrzą.
Zobaczą wszystko, co się stało, co wygrałem,
znów zobaczą puchar.
Lukas Podolski żegna się z reprezentacją.
Podolski! Nie!
Nie wierzę!
Nie do wiary! Niesamowite! Wspaniały gol!
W ten sposób też znajdą się w dokumencie.
- Dobra. - Czy nie?
Jasne. Na końcu.
Jeśli nie, to obejrzą sobie składankę na YouTubie.
PAMIĘCI HELENE PODOLSKI
Napisy: Michał Kuźma