Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
EEN FILM VAN JOHN TRAVOLTA
NAAR EEN BOEK VAN JOHN TRAVOLTA
GEREGISSEERD DOOR JOHN TRAVOLTA
28 DECEMBER 1962
De vertrekhal was bijna uitgestorven.
M'n moeder zag een foto van Liz Taylor in de nieuwe film The V.I.P.s.
Ze wilde net zo'n jas, maar ze had die van haar op een vlooienmarkt gekocht…
…waar alle rijkaards hun oude kleren verkochten.
- Dag, oma. - Dag, lieverd.
Ik ga u missen.
- Dag, mam. - Dag, schat.
Laatste oproep voor TAW…
…vlucht 700, de Royal Ambassador Super Jet-lijn naar Londen.
U mag nu instappen bij gate 3. Iedereen aan boord.
De omroepstem klonk zo verfijnd.
Ik dichtte hem toe aan een heel mooie vrouw, een actrice of zo.
Als ik doe alsof ik Marilyn Monroe ben…
…mogen we misschien wel naar de eerste klas.
Ze zei ook dat alle drankjes dan gratis waren.
Daar gaf ik natuurlijk niks om, zolang we maar mochten vliegen.
Trans World Airlines, vlucht 393…
…de Super Constellation-lijn naar Pittsburgh, Dayton, Chicago, Kansas City…
…Denver en Los Angeles.
U mag instappen bij de West Arcade. Iedereen aan boord.
Ik had nog nooit zoveel opwinding gevoeld.
Binnen enkele minuten zou ik voor het eerst de lucht in gaan…
…en daar viel zelfs doktertje spelen bij in het niet.
En dat zegt veel voor een achtjarige.
Ik kan me alles nog haarfijn herinneren. Het gedimde licht in de vertrekhal…
…de kleur van het vliegmaatschappijlogo, terwijl we ons snel naar de gate begaven.
Zelfs m'n moeder was opgetogen, maar ongetwijfeld om heel andere redenen.
Ze dacht vast aan al die gratis drankjes of de knappe mannen aan boord.
M'n moeder was ongeveer 49 jaar oud en een echt plaatje.
Blauwe ogen, mooi haar en een goed figuur voor haar leeftijd, zei ze.
Zonder de late zwangerschap had ze er nog beter uitgezien.
Veel mannen vonden een klein buikje niet zo erg.
Sommige vonden het zelfs heel sexy.
Misschien zou ze verliefd worden op een coole gozer, zoals de gezagvoerder.
Het was zo leuk om over Idlewild Airport te snellen.
Ik kon niet geloven dat we deze keer echt gingen vliegen.
Meestal kwamen we hier alleen om mensen uit te zwaaien.
Eén keertje vloog m'n moeder voor haar optreden in een zomervoorstelling.
Maar deze keer mocht ik mee.
Het deed onwerkelijk aan. M'n hart klopte in m'n keel.
Alles leek zich vertraagd af te spelen.
Ze was beeldschoon.
Zilver en wit gekleurd, met twee rode strepen…
…en de letters TWA aan de zijkant.
O, zo prachtig.
Er stond een ijskoude wind, maar die kon m'n liefde niet bedwingen.
Ze oogde statig en straalde kracht uit.
Deze ervaring zou ik nooit meer vergeten.
Toen we de trap naar het vliegtuig beklommen, viel me iets eigenaardigs op.
Er stapten niet veel mensen in. Eigenlijk maar een paar.
Toen deed ik alsof m'n moeder en ik de enige passagiers waren. Bijzonder, hè?
Welkom aan boord. Het is hier lekker warm.
De stewardess was lang en slank en had een warme glimlach.
De veiligheidsinstructiekaart.
Ze had iets aparts, maar ik kon niet zeggen wat.
M'n moeder raakte later heel goed bevriend met haar.
Ik vroeg m'n moeder wel wat Liz nou zo anders maakte.
Ze zei dat ze echt leed had gekend door haar ervaringen in een concentratiekamp.
Toen de motoren startten…
…leunde ik achterover in een grote, comfortabele stoel.
Het geluid werd gedempt.
De grote propellers draaiden rond terwijl de uitlaten vuur spuwden.
Het was de tijd van de straalvliegtuigen, maar 't idee van 'n vliegtuig…
…dat twee keer zo lang over de reis deed, maakte het juist extra spannend.
M'n geld zat in een zwarte portemonnee met bloemen.
Je oma, mijn moeder, wilde dat ik spaargeld in deze portemonnee stopte.
En nu moet jij dat doen zodat we samen op reis kunnen gaan.
We kunnen naar Philadelphia of Hartford.
Of zelfs naar Boston.
Het enthousiasme van m'n moeder was aanstekelijk.
Alsof de wereld aan je voeten lag.
Ik wilde dit eigenlijk nog geheim houden, maar we gaan naar Los Angeles verhuizen.
Echt?
Een bevriende regisseur van het Allentown Playhouse…
…zei dat als we voor februari daarheen gingen…
…hij me een rol in een film kan bezorgen.
Serieus?
Waanzinnig.
Mam had al wat figurantenrollen gehad…
…dus het was niet heel onwaarschijnlijk. Ze gaf ook dramales op school…
…en daarvoor had ze op het toneel gestaan.
En als ze niet werkte, was ik het beste publiek.
Ik ben zo terug. Ik ga meteen even m'n schema's bekijken.
Ik racete de trap op om m'n vluchtschema's te pakken.
United, American, TWA.
Daar. 'De nachtvlucht met het propellervliegtuig.
Regulier tarief 95 dollar, kinderen de halve prijs.'
Dat is hem. En nu de vliegtijden.
'Trans World Airlines, vlucht 393 vertrekt om 21.00 uur van Idlewild Airport…
…naar Los Angeles, met tussenstops in Pittsburgh…
…Dayton, Chicago, Kansas City, Denver en Los Angeles.
Arriveert de volgende dag om 15.00 uur.'
Alleen Trans World Airlines…
…verbindt 70 Amerikaanse steden met 15 internationale metropolen.
Internationaal
- Vertrouw op… - TWA
TWA is de beste keus
Toen ik naar beneden ging, was het licht uit.
En op de radio speelde zachtjes 'Wives and Lovers' van Jack Jones.
Een sigaret die oplichtte, een glas witte wijn in haar hand.
Toen werd ik bang dat we niet echt naar Los Angeles zouden verhuizen.
Misschien was 't maar 'n droom.
Ach, ja.
Ik kon alsnog sparen voor de reis. Ik zou de schema's er nog eens bij pakken.
M'n oma had een Plymouth Belvedere uit '57.
In december 1962 waren we dan eindelijk…
…onderweg naar Idlewild Airport, en ik dacht alleen maar aan vlucht 393.
Wanneer zijn we er?
Lieverd, als de kilometerteller op 62 staat, zijn we er.
Het was leuk om alle bestemmingen op de reclameborden te zien.
'Vlieg met Pan Am, zeven uur naar Parijs.' Of: 'TWA, de beste keus voor Californië.'
En daar zat ik dan, onderweg naar een van hun verste bestemmingen.
Er waren zo'n 15 passagiers in dit eerste deel van de vlucht.
Ik droeg 'n jachtpet die ik waarschijnlijk was vergeten af te zetten door de kou.
Hoe dan ook, zo zat ik erbij.
M'n moeder vond het duidelijk leuk voor me…
…maar ze kon niet wachten tot we eindelijk de lucht in gingen…
…zodat ze mocht roken en drinken.
Dat vuur uit de motoren was zo'n prachtig gezicht.
Volgens het vluchtmagazine was dat heel normaal bij 'n propellermotor.
We vertrokken, en dat onwerkelijke gevoel overviel me weer.
En op dat moment ging het toestel de lucht in.
Niet te geloven dat ik echt vlieg.
M'n moeder staarde voor zich uit en glimlachte toen naar me.
Dat beeld zal me altijd bijblijven.
Het opstijgen verliep veel soepeler dan ik had verwacht.
Om een of andere reden leek alles die avond op rolletjes te lopen.
In de jaren daarna, of het leven nou tegenzat of niet…
…voelde ik me van vertrek tot aankomst op m'n bestemming…
…volledig op m'n gemak en gelukkig.
M'n moeder dronk graag Manhattans, en ik Coca Cola.
- Liz verscheen in het gangpad. - Willen jullie wat drinken?
- Mag ik een cola? - Ja, hoor.
Een Manhattan, graag. En mag ik nu 'n sigaret opsteken?
Ja, natuurlijk.
Filtersigaretten van Newport.
Dat turquoise doosje met die halve maan erop…
…riep altijd fijne herinneringen op.
Als ze de sigaret opstak en dat eerste heerlijke trekje nam…
…dacht ik: wat feestelijk.
Al haar theatervrienden rookten.
Ik kende zelfs geen volwassenen die niet rookten.
Ik kon alle sterren aan de hemel zien.
Dat gevoel had ik althans toen ik naar buiten keek.
'Wat prachtig. Waarom wonen we niet in vliegtuigen?'
Ik dacht aan de momenten dat ik diep in de nacht wakker lag…
…en naar het geronk van vliegtuigen luisterde…
…die uit Newark of LaGuardia waren vertrokken.
Dan dacht ik: waar gaat dat vliegtuig naartoe?
Wie zit erin? En slapen ze? Zijn er bedden aan boord?
En daar zat ik dan, misschien wel aan boord van datzelfde vliegtuig.
De heer op stoel 3D wil u graag dit drankje aanbieden.
O, wat aardig van hem.
Bedank hem maar even voor me.
Als m'n moeder indruk wilde maken, sprak ze vaak met een diepere stem.
Ik noemde het haar toneelstem.
Dat vond ze maar niks, maar ze bleef hem toch opzetten.
Vrijwel meteen daarna ging er een knappe man van zo'n 50 jaar oud…
…op de stoel naast ons zitten.
M'n moeder vroeg zich af of hij ons op de drankjes had getrakteerd.
- Mag ik erbij komen zitten? - Anders trek ik je zelf die stoel op.
Ik vind vliegen doodeng.
- Helemaal niet. - Spreek me nou niet tegen.
Maar het is niet zo, mam.
Schat, ga anders even naar de cockpit om de piloten te begroeten.
Geen slecht plan, al leek het wel een straf te zijn.
Dus ik liet m'n moeder alleen.
Ik was bijna bij de cockpit toen ik iets bijzonder eigenaardigs zag.
Hallo. Ik ben de drie meter lange man.
Wil je m'n handtekening?
Wie?
Ik zit bij 't Barnum and Bailey-circus. Ik ben de drie meter lange man.
In die tijd zat de cockpit niet op slot…
…en kon je zo naar binnen lopen, meestal na toestemming van de stewardess.
Liz was nergens te bekennen, maar ik deed de deur toch open.
De drie mannen zagen me niet binnenkomen.
- Was dat geen mooie vrouw? - Beeldschoon.
Bizar dat ze dat met iedereen gedaan heeft.
- Ja. - Nee, joh.
Ik ving maar een deel van het gesprek op. Later besefte ik pas…
…dat het waarschijnlijk over seks ging.
Hé, ga jij… Ga jij vanavond naar Pittsburgh?
Nee, naar Los Angeles.
En dan vlieg je met ons mee?
Ik wilde een lange vlucht, maar m'n moeder kan geen non-stopvlucht betalen.
Ze negeerden m'n liefde voor vliegtuigen…
…en leken het vooral een beetje onpraktisch te vinden.
Oké. Wij vliegen mee tot aan Chicago. Als je je verveelt, mag je best komen.
Maar vraag 't wel eerst aan de stewardess.
Goed.
Dank je.
- Wat is de drie meter lange man? - Je nieuwe liefje.
Hoe dan ook, ik vloog. De hele nacht. Mooier kon 't toch niet worden?
Toen ik terugkwam, zat mam aan d'r tweede drankje…
…en was ze al erg intiem met Harry.
Dit is m'n zoontje Jeff.
Hoi, Jeff.
Dit is Harry. Harry komt uit Pittsburgh, lieverd.
Hij is advocaat. En hij kent een aantal Pittsburgh Steelers-spelers.
Geweldig, toch?
Bent u getrouwd? Heeft u kinderen?
Jazeker. Ik heb een zoon en een dochter.
Heel goed.
- Hopelijk eet je graag kip. - Wel gefrituurde kip.
Dit heeft daar veel van weg.
Dit heet kip cordon bleu en het is erg lekker.
Oké. Ik wil het wel proeven.
Toen ik terugkwam, fluisterde Harry iets in m'n moeders oor.
Ik wachtte tot-ie klaar was zodat ik geen straf zou krijgen.
O, wat een leuke man. Zo welbespraakt.
Mama hield van welbespraakte mensen die goed articuleerden.
Ze had niet zoveel op met accenten, behalve als die bij een rol hoorden.
Welbespraaktheid wees op een goede ontwikkeling.
Haar vriendin Julia was 'n mooie vrouw die getrouwd was met 'n rijke uitvinder…
…en alles op orde leek te hebben, maar m'n moeder kon niet verkroppen…
…dat ze met een zwaar accent sprak.
Ze zei dan: 'Zo zonde. Al die schoonheid en rijkdom en dan dat vreselijke accent.'
Het grappige is dat mam zelf soms ook met dat accent sprak.
Als we ooit Pittsburgh bezoeken, neemt Harry ons graag mee uit eten.
O, samen met z'n vrouw en kinderen?
Wijsneus.
Terwijl het buiten begon te sneeuwen, werd er iets voor me neergezet.
Dit is voor jou.
En zo te ruiken was het kip cordon bleu.
Wauw. Het was echt net gefrituurde kip, maar dan beter.
Ik wilde een hap nemen.
Ik eet graag kip, en ik eet graag kaas. Maar deze combinatie stond me niet aan.
Mam, ik vind dit maar niks. Mag ik nog een cola?
Tuurlijk, schat.
Toen de afdaling werd ingezet, kon ik eindelijk uit het raam kijken.
We vlogen nu onder de wolken en het sneeuwde flink.
De stad lag er best mooi bij: flikkerende lichtjes in het duister.
Ik bedacht dat er daarbeneden misschien wel een kind was…
…dat naar het geronk lag te luisteren…
…en zich afvroeg: wie zit er in dat vliegtuig?
En waar gaan ze heen? En liggen ze te slapen?
We hadden 'n heel zachte landing.
De blauwe lichtjes langs de taxibaan leken nog feller in de sneeuw.
Toen we naar de gate taxieden, werd er een mededeling omgeroepen.
Dit is uw gezagvoerder. Vanwege de onverwachte sneeuwstorm…
…worden de vluchten naar Dayton en Chicago tot nader order uitgesteld.
Vraag de baliemedewerker naar meer informatie.
Geen zorgen. TWA regelt een hotel voor de passagiers.
- Gratis. - Dank u. Dus we krijgen 'n hotelkamer?
- Ja. Geen zorgen. - Top.
Ik vroeg wanneer het hotel is gebouwd.
Dat was in 1952.
Nu kon ik fantaseren over alle mensen die sinds 1952…
…hetzelfde pad hadden bewandeld als wij.
Oké, lieverd. Ze bellen als het vliegtuig klaarstaat…
…maar dat duurt nog een paar uur. Probeer maar wat te slapen.
- Oké? - Goed.
- Ik ga naar beneden voor een nachtmutsje. - Oké.
Oké. Alles goed zo?
- Ik hou van je. - Ik ook van jou.
Ik wist dat Harry er ook zou zijn, maar ik zei niks.
Ja, we komen eraan.
Ik stoof door de gang en drukte herhaaldelijk op de liftknop.
Nee, hou op nou.
Mam, kom op. Straks missen we het vliegtuig.
Kom op. Ze vertrekken over 20 minuten. We komen te laat.
Mama kwam uit een andere kamer.
- Ik kom al. - Het maakte me allemaal niks uit.
Waar het nu om ging, was dat we maar 20 minuten hadden om bij de gate te komen.
Mama was wel heel goedgeluimd voor dit vroege uur. Maar ik ook.
We hadden de rest van de reis nog voor de boeg.
De vlucht naar Dayton duurde nog geen uur en was achteraf gezien veel interessanter.
Mama maakte in 40 minuten meer emoties door dan ik ooit had meegemaakt.
Wat zou ze haar vertellen? Later kreeg ik het hele verhaal te horen.
Ik kan me alleen nog herinneren dat ik er niks van snapte.
Maar ik was pas negen toen we het land probeerden te ontvluchten…
…en m'n broer en ik zijn de enigen die het overleefd hebben.
En helaas moesten we toezien hoe ze onze ouders meenamen.
O, lieverd, toch.
Nee, het gaat wel. Ik heb het achter me gelaten.
Er was toen een tv-programma dat Remember Us heette…
…met beelden van de nazipraktijken.
Daar had ik veel nachtmerries aan te danken.
Ik had met Liz te doen. Maar goed, m'n moeder gaf veel om haar.
Het was alsof ze troost putte uit het feit dat Liz meer ellende had beleefd.
Ik vond het ineens jammer dat ik nu niet met de drie meter lange man kon praten.
Vanavond zou ik me bij de sterren voegen.
In Dayton besloten we aan boord te blijven.
We konden zowaar een dutje doen.
Voor we wakker werden, vlogen we alweer.
Liz liet ons slapen, zolang onze riemen vastzaten.
In Dayton was er niemand ingestapt. Althans, geen interessante passagiers.
Maar wat wil je om 4.00 uur 's ochtends? Dus we sliepen tot aan Chicago.
Het was nog donker in de nieuwe O'Hare-vertrekhal.
Ik stap er hier uit. Dit is m'n thuisbasis.
Maar ik heb wat verrassingen voor jullie in petto.
Ik heb geregeld dat jullie in de eerste klas mogen zitten…
…naar Kansas City en Denver.
En in Denver staat jullie nog een verrassinkje te wachten.
Dus…
Hier staat alles in. Geef dit aan de baliemedewerker.
- Oké? - Dank je.
- Oké. Tot ziens. - Dank je.
Ik kon alleen maar denken aan de prijs van de eerste klas.
Ongeveer 185 dollar voor 'n enkele reis.
Daar kocht je heel wat speelgoed en hotdogs van.
En je kon er nog twee of drie reisjes van maken.
Topgriet, die Liz.
Er vond een omslag in m'n moeder plaats. Haar hele houding veranderde.
Ze liep met een rechte rug en een vooruitgestoken kin.
We vlogen eerste klas.
En zij was een actrice die eerste klas naar de westkust vloog.
Ik wist dat ze graag die nepluipaardjas had gedragen…
…die ik 'r had afgeraden voor we vertrokken.
Hollywood belde.
Ik moest de eerstvolgende vlucht pakken.
- Dus u bent actrice? - Ja. Hoe raadt u dat zo?
Mama maakte vaak van dit soort opmerkingen.
- Veel succes in Hollywood. - Dank u.
De vertrekhal was prachtig en de hotdogkraam was gewoon al open.
- Hallo. - Ik wilde er twee. Mam bestelde er één.
Uitgegeten?
Mag ik nog een hotdog?
Wil je die heel, heel graag?
Ja, heel, heel graag.
De eerste klas van een propellervliegtuig was meestal achterin.
M'n oog viel meteen op de grotere stoelen. En toen op de mooie muurschildering.
Je hoorde minder van de motoren.
Waarschijnlijk zaten we daarom achterin. Bij straalmotoren is het voorin stiller.
Mama leek echt in haar nopjes te zijn.
Weet je, als een filmstudio een vlucht voor me regelde…
…zou de Screen Actors Guild erop staan dat ik zo'n stoel kreeg.
Dat zijn de regels.
Terwijl we westwaarts vlogen, zag ik de zon langzaam opkomen.
Toen we 'n draai naar rechts maakten, scheen de zon door het raam…
…en dansten de stralen over 't gezicht van m'n moeder.
Lieverd, weet je nog dat ik in de zomer in Light Up the Sky speelde?
Die recensent noemde me een kruising tussen Crawford en Stanwyck.
Een prestatie van de hoogste plank.
Was dat niet fantastisch?
Aan de rechterkant hingen gouden glittergordijnen.
Wat zou erachter zitten?
Ik zocht het gangpad af naar een stewardess.
Ik zag er eentje in de galley.
Ik wuifde naar haar zoals ik dat naar de juf zou doen.
Ja? Kan ik je helpen?
In de vertrekhal in New York had ik precies dezelfde stem gehoord.
Zo had ik me haar gezicht ook voorgesteld.
Waar is dat voor?
Dat zijn de slaapcabines van de nachtvluchten.
- Die zijn niet meer in gebruik. - Wanneer waren ze wel in gebruik?
Waarom nu niet meer? Hoeveel zijn er?
- Zal ik één vraag tegelijk beantwoorden? - Oké.
Nou, tot aan de komst van de straalvliegtuigen in 1959…
…waren ze bedoeld voor langere vluchten.
Als het vliegtuig meer dan acht uur in de lucht was…
…en het hele land over vloog.
Hier kon je in slapen als je eerste klas vloog.
O, cool. Hoe kan het dat je zoveel weet?
M'n moeder werkt al jaren in deze sector, eerst als stewardess in de jaren 30.
Ze stopte in 1939, maar nu roept ze de vluchtinformatie om in New York.
Ik kom zo terug.
Dat meen je niet.
Hoe oud is ze nu? In wat voor vliegtuigen vloog ze?
Waar roept ze die informatie om?
Nou, ze is 58 en ze vloog voornamelijk in DC-3-toestellen.
En volgens mij doet ze dat in een kamertje in de TWA-hal.
Wat 'n hoop vragen. Je vliegt zeker graag. Is dit je eerste keer?
Doris beantwoordde al m'n vragen. Ze was m'n nieuwe beste vriendin.
Mam. Word wakker. Je moet wakker worden.
- Wat is er? - Dit geloof je nooit.
Doris' moeder is de stem op Idlewild Airport.
Ze is 58 en ze was een van de allereerste stewardessen.
Je gaat haar geweldig vinden. Ze heeft geen accent en is beeldschoon.
- Wie? - Doris.
O, wat enig, lieve knul van me.
- Dat moet je niet zeggen als Doris er is. - Oké, lieverd. En nu ga ik weer slapen.
Haar haar zat prachtig. Lichte ogen. Ik bleef haar maar aanstaren.
- Hoe oud ben je? - Eenentwintig.
Je lievelingsvliegtuig?
De Boeing 707.
- Waarom? - Die is mooi en heel snel.
Niet verkeerd. Heb je een vriendje?
Het is net uit.
- M'n moeder is actrice, weet je? - O ja?
Ik zei dit altijd om indruk te maken.
Wat interessant.
Ja, we gaan naar Hollywood. Ze hebben haar gebeld.
Ze moet in een film spelen met Paul Newman, geloof ik.
Paul Newman, ja?
O, wat fantastisch.
Goed, ik ga weer. Ik moet wat voor m'n moeder doen.
Waarom had ik nou gelogen? Zo dom.
Ik had al indruk op haar gemaakt.
Kansas City Airport was niet veel aan. Op de speelgoedwinkel na.
O, mijn god.
Een miniatuuruitvoering van bijna hetzelfde vliegtuig waar we in zaten.
Het was met stip het mooiste speelgoed ooit.
De deur ging open, de passagiers verdwenen…
…de stewardess verscheen.
O, mijn god.
De deur ging dicht en de passagiers verschenen weer.
De motoren werden opgestart.
O, mijn god. Hij begon te taxiën.
Het leven was op dit moment zo onbeschrijfelijk mooi.
Dat is dan 12,95 dollar. Inclusief btw. Ik noteer het.
Oké. Top.
Tot ik het vliegtuig molde.
Ik huilde een uur lang…
…ook toen we opstegen om naar Denver te gaan.
Dit was de langste vlucht, die vier uur duurde vanwege de tegenwind.
- Wat scheelt eraan? - M'n vliegtuig is stuk.
De echte gaan ook stuk.
- Echt waar? - Ja, natuurlijk.
Dat wist ik helemaal niet.
Die zin veranderde mijn leven voorgoed.
Ik had altijd moeite gehad met dingen waar wat aan mankeerde…
…zeker mechanische dingen.
En nu had ze het antwoord waar ik altijd op terug zou grijpen.
Echte dingen gaan ook stuk.
Wil je dat ik het bed voor je opmaak?
Dank je, Doris, maar dat is niet nodig.
- Mam. - Nee, geen probleem, hoor.
Ik maak hem nu op.
De opwinding over het uitzicht vanuit het bed was zo groot…
…dat ik niet kon slapen.
Ik wilde alles uit deze ervaring halen en er misschien zelfs wat eten.
Uw zoon zei dat u actrice bent.
En gefeliciteerd met de Paul Newman-samenwerking.
Dat is fantastisch.
Hij heeft het verkeerd begrepen.
Er staat nog geen film op stapel. Een vriend wil me op weg helpen.
Hij weet dat ik weg ben van Paul Newman, dus zo is dat idee vast ontstaan.
Ik kon wel door de grond zakken.
De lunch is zo klaar. Ik vraag wel of hij ook wil.
- Dank je. - Zo terug.
Wat lief van je.
De lunch is zo klaar. Eet je graag kip?
- Ik hou van gefrituurde kip. - Dit is net zoiets, maar dan beter.
- O ja? - Het heet kip cordon bleu.
Mag ik nog een cola?
Natuurlijk. Ik ben zo terug.
De man wiens stoelnummer 7D moest zijn…
…dronk veel en rookte Pall Malls…
…een sterke sigaret zonder filter, had m'n moeder me verteld.
Newports waren minder sterk.
Hoe dan ook, hij staarde naar de kop op de voorpagina van de Kansas City Star.
Er stond: 'Ramp: straalvliegtuig stort neer op Idlewild.'
En daaronder was 'n wazige foto te zien.
Ik vond vliegtuigrampen toen eerder interessant dan eng.
Ik kon gewoon niet bevatten…
…dat m'n grote liefhebberij tot gewonden of zelfs doden kon leiden.
Ik hoorde 'm met 'n andere stewardess dan Doris praten.
Gaat het wel, meneer?
Niet echt, nee.
Dit is heel naar om te lezen omdat ik laatst…
…een reis van Chicago naar New York geboekt had…
…en ze me niet aan boord lieten.
Ik kon praten als Brugman, maar ze waren onverbiddelijk.
Ik ging boos naar huis, maar tegen de tijd dat ik thuiskwam…
…zag ik op tv dat het vliegtuig neergestort was.
Mijn vliegtuig.
Dus, ik… ik vind het eng om te vliegen.
Wat vervelend.
Maar ik kan u ervan verzekeren dat er niks aan de hand is.
Als u me nodig hebt, roept u maar.
Goed om te weten.
Best logisch dat hij bang was. En hoe kon ik hem nou opbeuren?
Mijn vliegtuig was stuk. Dat zou hem vast angst aanjagen.
En toen kreeg ik ineens een idee.
De gezagvoerder kon 'm vast repareren. M'n speeltje dan.
- Bent u getrouwd? - Nee, toevallig niet.
Net gescheiden.
Wat een toeval.
Mijn moeder is actrice.
Ik kende het woord toeval niet.
Hij had hem gerepareerd. Topvent. Kon hij niet met mama trouwen?
Dank u. Weet u, mijn moeder gaat in een film spelen met…
…volgens mij, Kirk Douglas en Elizabeth Taylor.
En Paul Newman.
Serieus? Paul Newman?
- Dat meen je. - Goed, ik moet weer gaan.
Bedankt.
- Dag, schat. - De gezagvoerder heeft hem gerepareerd.
- Hij is zo cool. - O, wat fijn. Ik ben erg blij voor je.
Ik wist waarom ze zo tevreden keek. Ze had schoon tafellinnen…
…en prachtig porselein en tafelzilver gekregen.
Hemeltje.
Lenox.
Je hoort borden niet om te draaien in gezelschap.
Mama was dol op antiek en duur porselein.
Ze las het menu hardop voor, iets wat ze wel vaker deed.
Dan zette ze een diepe, theatrale stem op, wat ik altijd erg gênant vond.
'Als voorgerecht kunt u kiezen uit een garnalencocktail…
…of gevulde champignons met krab.
Als hoofdgerecht: biefstuk au jus…
- …of kip cordon bleu.' - Kip cordon bleu.
Ik zocht m'n toevlucht tot m'n eigen paradijsje.
Dank u.
Ik keek toe en vroeg me af wat de plannen voor m'n verjaardag waren.
Ik moest lachen bij de gedachte aan m'n vijfde verjaardag.
Die was zo'n succes dat ik elke dag een feestje wilde.
Mama hield dat vijf dagen vol.
En toen leerde ik de harde waarheid dat verjaardagen maar één dag duren.
Maar ze konden toch elke maand terugkomen?
Ik weet nog dat een vriendin van mama langskwam op een feestje in april en zei:
'Hij is toch in februari jarig?' 'Ja,' zei m'n moeder. 'Maar verpest het nou niet.'
Zo lief was ze wel.
- Dank u. - Graag gedaan.
Ik ging op m'n zij liggen.
Het gebrom van de motoren wiegde me in slaap.
Voor ik het wist, was ik ingedut.
Nog vele jaren daarna speurde ik m'n schema's af…
…naar vluchten met 'n propellervliegtuig, zodat ik weer zo heerlijk kon slapen.
Zorg er wel voor dat je riem vastzit, oké?
Hier spreekt uw gezagvoerder.
De komende 20 minuten is er lichte turbulentie.
Blijft u zitten en doe uw riemen vast.
Het toestel begon een beetje te schokken.
De bromtoon van de motor veranderde toen we hoger gingen vliegen.
Maar de turbulentie nam toe en sommige passagiers keken om zich heen…
…alsof ze zo het probleem konden verhelpen.
De man op stoel 12A stond op en waggelde naar achteren.
Gaat het?
- Hij riep wat. - Niet achter me aan komen.
Meneer?
Een stewardess ging achter hem aan.
- Kan ik u helpen? - Een raar schouwspel.
De man hield de jongedame bij haar keel vast…
…en zij deed dat op haar beurt ook.
- Er leek een onderlinge strijd gaande. - Ik snap het.
Maar ze voerden een normaal gesprek.
- Dit is nog niet het hele verhaal. - Uitademen.
Dank u.
Toen hij als eerste aan boord ging, was hij gedrogeerd…
…voor z'n overplaatsing naar 'n ander psychiatrisch ziekenhuis.
Heel erg bedankt.
- Rustig. - Sorry.
Zeg 't als u iets nodig heeft.
Ze praatten op zo'n rustige toon dat er niks aan de hand leek.
Samen brachten ze hem tot bedaren.
Maar niemand voelde zich meer op z'n gemak.
- Ga anders even zitten. - Het gaat wel.
Succes met die Paul Newman-film.
Dank u wel. Dat kan ik wel gebruiken.
- Waarom ging ons vliegtuig stuk? - Geen idee, lieverd…
…maar nu kunnen we wel lekker slapen.
En morgen gaan we extra genieten van onze vlucht.
Zullen we samen een toneelstuk lezen?
Ik zat te denken aan The Philadelphia Story.
Goed.
Het was een leuke avond. Mam las twee aktes van 'n toneelstuk voor.
Ze koos altijd voor toneelstukken in plaats van sprookjes.
We gingen lunchen in de vertrekhal.
Met een tosti en een cola keek ik naar de vliegtuigen.
Wat een genot.
Kon het nog mooier worden dan dit?
Nee. Ik wilde eeuwig blijven leven.
- Fijne vlucht. - Dank u. Fijne vlucht.
Hoi, er zit een briefje voor u in.
Ja, Liz had het al verteld.
Wacht. Dit is de verkeerde gate. Straks komen we te laat.
We zitten hier verkeerd. Dit is een rechtstreekse vlucht naar LA.
Ik weet er alles van.
Starsteam Boeing 707, de Royal Ambassador-lijn.
- Dank u. Geeft u maar. - Fijne vlucht.
Dank u.
Verrassing, lieverd. We gaan met een straalvliegtuig.
Wat?
Niet te geloven.
We nemen de 707 naar LA.
Vind je dat niet leuk?
Dit was de verrassing van Liz.
Wat is er, schat?
Niks, maar… Als we instappen, ga jij weer proberen de aandacht te trekken.
Laten we nou maar naar de gate gaan.
Ik was wel blij, maar soms kon ik dat gewoon niet uiten.
Ik voelde een soort weemoed.
Misschien vanwege het afscheid van die mooie, grote Connie of Doris.
Ze zei niets en dat deed me zeer.
Daar stond-ie dan. Een pracht van een vliegtuig.
Een heus kunstwerkje. Echt waar.
Ik zat in een straalvliegtuig, in de eerste klas.
Ongelofelijk.
Ik mocht een eigen plekje uitzoeken. Net alsof ik in m'n eentje vloog.
Zij ging naast de aardige Barbara zitten.
Ik werd in m'n stoel gedrukt.
- Wauw. Fantastisch. - En dat was het ook.
We gingen recht omhoog.
We zaten zo boven de bergen.
De besneeuwde bergtoppen die in de zon lagen te glinsteren, waren prachtig.
Na de klim nam de gezagvoerder het woord.
Dames en heren, dit is het straaltijdperk.
We vliegen 950 km/u op een hoogte van 10.000 meter.
De vliegduur naar Los Angeles is één uur en 52 minuten.
Dus ga lekker zitten. De champagne krijgt u van mij.
Barbara was iets ouder dan mama…
…maar erg mooi en wereldwijs, rijk en accentloos, zoals mam dat graag had.
Helaas is mijn man al lang geleden overleden.
Hij heette Henry en… O, ik vertel het wel.
Hij stond op een podium om tot directeur van Crocker Bank benoemd te worden…
…toen hij een hartaanval kreeg.
- O, Barbara. - Drieënveertig jaar.
Ik ging op verkenning uit.
Ik liep heel parmantig rond.
Zoals alleen 'n achtjarige dat kan als-ie weet dat hij iets bijzonders doet.
Toen ik naar links keek, zag ik een jongetje zitten.
Hij was jonger dan ik. Ik schatte zo'n twee jaar.
Hij had 'n Officiële Vliegmaatschappijgids vast, ook wel OVG genoemd…
…die is voorbehouden aan grote reisbureaus.
Is dat de nieuwste OVG?
M'n vader krijgt ze als eerste toegestuurd.
Jeetje, bof jij even.
Ik ben zo terug.
- Ik heb 'n nieuwe vriend. Met een OVG… - O, lieverd. Jeff, dit is Barbara.
Moet je horen, haar vader is eigenaar van een vliegmaatschappij.
Trans Caribbean Airlines.
Echt?
En dat je het weet: m'n vader heeft mijn naam, Barbara…
…op de neus van een gloednieuw DC-8-straalvliegtuig gezet.
- Wauw. Wat ontzettend cool. - Haar naam op een vliegtuig.
Bleef ik hier of ging ik terug naar m'n nieuwe beste vriend Skipper?
Kinderen.
Het uur daarop praatten we wat af over dingen die alleen wij leuk vonden.
Wist jij dat TWA tot 1960 een rechtstreekse vlucht had…
…van Londen naar San Francisco die 22 uur duurde?
Wauw, serieus?
Eindelijk een vriend die ook luchtvaartfan was.
- Waar is je vader? - Daarzo.
Wat is z'n beroep?
- Advocaat. - Waar is je moeder?
Ze overleed toen ik drie was.
Serieus? Heb je een nieuwe moeder?
Nee, na de dood van m'n moeder is hij twee keer hertrouwd…
- …en zij zijn ook aan kanker overleden. - Dat meen je niet.
Heeft hij 'n accent?
- Geen idee. Maakt 't uit? - Wel een beetje.
Ik geloof het niet.
Mooi. M'n moeder is dol op accentloze mensen.
- Op Hollywood. - Op ons.
- Echt… - Mam.
Ik heb een nieuwe vriend en z'n vader is rijk, droevig en accentloos.
Zeg maar tegen hem waar ik zit.
Wat doe jij nou hier?
Ik wilde jullie graag nog een keertje zien.
Ik ging m'n gezicht nooit meer wassen. Wat een geluk.
M'n vriendin, m'n vriend, de nieuwe man van mama, hopelijk.
En we vlogen allemaal westwaarts.
Het leven kon onmogelijk nóg mooier worden.
Hallo. Hebben jullie zin in een chateaubriand?
- Eten jullie graag kip? - Niet echt.
- Ook niet van gebraden kip? - Daar ben ik dol op.
Nou, dit is net zoiets. Het heet kip cordon bleu.
Maar in onze straalvliegtuigen hebben we ook een kindermenu.
Je mag kiezen uit een hotdog, hamburger en een boterham met jam en pindakaas.
- Een hotdog met mosterd, graag. - Ik een hotdog zonder mosterd en ketchup.
Komt voor elkaar.
Ik kon wel flauwvallen. Een hotdog op 11.000 meter hoogte?
Ik was er gewoon sprakeloos van. Maar ik moest toch wat zeggen, dus zei ik:
- Tof, je Officiële Vliegmaatschappijgids. - Dank je.
Het zonnetje scheen, de lucht was knalblauw…
…en ik genoot van een hotdog en een cola…
…met m'n nieuwe vriend terwijl we 950 km/u gingen.
Vanaf dat moment dacht ik dat het niet mooier kon worden.
Tijdens het taxiën zag ik het nieuwe restaurant in de Space Age-stijl.
Het zag er prachtig uit. Ik zou daar graag eens eten, dacht ik.
Door het raam zag ik de passagiersbrug onze kant op komen.
Mam, ik zie filmcamera's.
- Je maakt een grap. - Nee, hoor.
- Je weet maar nooit. - Je ziet er prachtig uit.
Waarvoor zijn die camera's?
Het ging om onze gezagvoerder. Hij was 62 en dit was z'n laatste vlucht.
Doris had het over je. Heet jij Jeff?
Wil je samen over de passagiersbrug lopen?
Life Magazine maakte 'n special over hem.
Oké, ik heb nog één vraag voor je. Wat ga je doen nu je met pensioen bent?
Nou, ik ben pas met pensioen als ik me afgemeld heb…
…maar als ik dan toch voor de camera met pensioen moet gaan…
…denk ik…
…dat ik m'n vleugels graag wil geven…
…aan deze jongeman…
…die volgens mij…
…vliegersbloed heeft.
Ik nam dat moment zo serieus…
…dat ik nu zelf gezagvoerder ben.
En ik trouwde met Doris, al moest ik wel een inhaalslag maken.
Dertien jaar om precies te zijn. Maar toch zijn we gelukkig getrouwd.
Op en top een vliegerskoppel. Sterker nog, ik zie haar bijna dagelijks.
Ze is de nieuwe stem op JFK en ik vlieg tussen New York en LA.
Komt dat even goed uit.
O, ja. Mocht je je dat afvragen: mama is nooit met Skippers vader getrouwd…
…maar ze hadden wel een relatie. We deden alsof het wat zou worden.
Ze is wel gelukkig. Ze geeft toneelles in het Pasadena Playhouse in Californië.
Ze is nu 80 en geniet volop van alle jonge mannen.
En Liz is haar favoriete leerling, al bijna 20 jaar.
Wat een prachtig leven.
DEZE FILM IS OPGEDRAGEN AAN
KELLY, JETT, BEN EN ELLA
M'N VADER EN MOEDER, M'N BROERS EN ZUSSEN
DIE ALLEMAAL EEN GROTE INSPIRATIEBRON VOOR MIJ WAREN!
INGESPROKEN DOOR JOHN TRAVOLTA
DEZE FILM IS FICTIEF. ELKE OVEREENKOMST MET BESTAANDE PERSONEN…
…EN GEBEURTENISSEN BERUST OP TOEVAL.
Vertaling: Jenneke Takens