Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
BİR JOHN TRAVOLTA FİLMİ
JOHN TRAVOLTA'NIN KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR
YÖNETMEN JOHN TRAVOLTA
28 ARALIK 1962
IDLEWILD HAVAALANI, NEW YORK
Gece geç saatlerdi ve terminalde neredeyse hiç kimse yoktu.
Annem, Liz Taylor'ın yakında gelecek The V.I.P.s adlı filmden
bir fotoğrafını gördü.
Tıpkı onun gibi bir palto istiyordu
ama paltosunu zenginlerin
ikinci el kıyafetlerini sattığı bir kilise bodrumundan almıştı.
- Hoşça kal büyükanne. - Güle güle canım.
- Muck. - Seni özleyeceğim.
Hoşça kal anne.
Güle güle tatlım.
Trans World Airlines için son çağrı.
Uçuş 700, Royal Ambassador Süper Jet Londra servisi için
üç numaralı kapıdan binişler başlamıştır. Herkes binsin lütfen.
Anons sistemindeki ses çok sofistike görünüyordu.
Gerçekten güzel birine ait olduğunu hayal ettim,
daha çok bir aktris falan gibi birine.
Belki Marilyn Monroe gibi davranırsam
bilet görevlisi bizi birinci sınıfa yerleştirir.
Ayrıca o şekilde uçunca tüm içkilerin müesseseden
olduğunu söyledi.
Tabii ki gerçekten gidebildiğimiz sürece bu umurumda değildi.
Trans World Airlines, Uçuş 393
Super Constellation Pittsburgh,
Dayton, Chicago, Kansas City,
Denver ve Los Angeles'a hizmet vermektedir.
Uçak Batı Pasajı'nda yolcu almaya başladı.
Herkes binsin lütfen.
Heyecan, daha önce hissetmediğim
bir şeymiş gibi vücudumu sarmıştı.
Birkaç dakika içinde ilk kez havalanacağımı bilmek
hiçbir şeyle kıyaslanamazdı,
buna mahalledeki çocuklarla doktorculuk oynamak da dâhildi
ve bu, sekiz yaşında bir çocuk için çok şey ifade ediyordu.
O geceyle ilgili her şeyi hatırlıyorum.
Terminaldeki ışıkların loşluğunu,
Batı Pasajı'ndaki kapıya hızla ilerlerken hava yolu şirketinin ambleminin rengini.
Annem bile heyecanlı görünüyordu
ama eminim tamamen farklı nedenlerden dolayıydı.
Muhtemelen bedava içki içebilecek olması ya da uçakta
yakışıklı bir erkekle tanışma potansiyeli içindi.
Annem 49 yaşındaydı ve oldukça çekiciydi.
Mavi gözleri, güzel saçları
ve yaşına göre iyi bir fiziği olduğunu söylerdi.
Hatta beni o kadar geç doğurmasa daha iyi bir fiziğe sahip olabilirmiş.
Birçok erkek birazcık göbeğe aldırış etmezmiş.
Bazıları için çok seksi olduğunu düşünüyordu.
Belki de gerçekten havalı birine âşık olacaktı.
Uçağın pilotuna falan.
Idlewild havaalanında koşuşturmak çok eğlenceliydi.
Bu sefer gerçekten uçacağımıza inanamıyordum.
Havaalanına yaptığımız ziyaretlerin çoğu insanları uğurlamak içindi.
Bir keresinde annem oynadığı bir yaz dönemi oyununda
işe gitmek için uçmak zorunda kalmıştı.
Ama bu sefer ben de gidecektim.
Her şey çok gerçeküstü görünüyordu.
Şimdi kalbim düğümlenmişti.
Her şey sanki ağır çekimdeymiş gibi geliyordu.
Çok güzeldi.
Gümüş ve beyaz, iki kırmızı vurgu şeridi
ve yanına basılmış TWA harfleri.
Ne manzara ama.
Soğuk rüzgâr yüzüme esiyor ama ilk aşkımı engelleyemiyordu.
Görünüşte asil, etkide güçlü ve kuvvetli.
Bu asla unutamayacağım bir deneyimin başlangıcı olacaktı.
Uçağa binmek için merdivenleri tırmanırken
çok tuhaf bir şey fark ettim.
Bizimle birlikte uçağa binen çok fazla insan yoktu.
Gerçekten sadece birkaç kişi.
Sonra bu uçuşun sadece benim ve annem için olduğunu düşündüm
ve bu eşsiz değil miydi?
Uçağa hoş geldiniz. Burası çok daha sıcak.
Merdivenlerin başındaki hostes uzun boylu ve ince yapılıydı
ve sıcak bir gülümsemesi vardı.
Sizin için acil durum haritamız da var.
Onda farklı bir şeyler vardı.
Tam olarak tanımlanması zor bir şey.
Daha sonra annem onu oldukça iyi tanıyacaktı.
Neredeyse en iyi arkadaşı olarak.
Anneme Liz'in neden diğerlerinden bu kadar farklı göründüğünü sordum
ve annem bana nedeninin toplama kampında bulunma kaynaklı
derin bir hüzün ve gerçek bir üzüntü olduğunu söyledi.
Motorlar birer birer çalışmaya başladığında
büyük, yumuşak, rahat bir koltuğa oturdum.
Onları neredeyse hiç duyamıyordum.
Arka taraftaki egzozlardan ateş çıkarken büyük pervaneler dönüyordu.
Jet çağı olduğunu biliyordum
ama bir jetin iki katı sürede varacak
bir uçakta olmak yine de heyecan vericiydi,
özellikle ilk kez bindiğim için.
Paralarımı siyah çiçekli bir çantada sakladığımı hatırlıyorum.
Büyükannen, annem,
bana bu çiçekli çantayı içinde para biriktirmem için vermişti
ve şimdi sen de içinde para biriktirmelisin
ve sonra belki birlikte kısa bir seyahate çıkabiliriz.
Philadelphia'ya, Hartford'a gidebiliriz.
Boston'a gidebiliriz!
Evet.
Annemin bir konuda heyecanlanması gibisi yoktu.
Tüm dünya aydınlık ve umut dolu görünüyordu.
Tamam.
Bunu sürpriz olarak saklayacaktım
ama Los Angeles'a taşınıyoruz.
Gerçekten mi?
Allentown Playhouse'ta bir yönetmen arkadaşım var,
şubat ayına kadar batıya gidersek
bana bir filmde iş bulacağına söz verdi.
Gerçekten mi?
Buna inanamıyorum.
Annem zaten figüran olarak birkaç iş yapmıştı,
bu yüzden o kadar da imkânsız görünmüyordu.
Ayrıca okulda tiyatro öğretmenliği
ve öncesinde de tam zamanlı bir sahne kariyeri vardı.
Çalışmadığı zamanlarda da en iyi seyircisi bendim.
Hemen döneceğim.
Hemen gidip programımı kontrol etmeliyim.
Neredeyse uçarak odama çıktım,
orada hava yolu tarifelerim vardı.
United, American, TWA.
İşte burada. "Pervane Tek Yön Gece Ekonomi.
Tam bilet 95 dolar, çocuklar için yarı fiyat."
İşte bu!
Şimdi uçuş saatlerine dönelim.
"Trans World Airlines, Uçuş 393
Idlewild havaalanından akşam 21.00'de kalkıyor.
Los Angeles'a Super Constellation seferleri
aralıklı olarak Pittsburgh,
Dayton, Chicago, Kansas City, Denver ve Los Angeles'ta durmaktadır.
Ertesi gün öğleden sonra 15.00'te varır."
Sadece Trans World Airlines
ABD'deki 70 şehri denizaşırı 15 dünya merkezine bağlamaktadır.
Ülke, dünya çapında
Güvenin…
TWA'e
TWA yolunuzdur
Aşağı indiğimde
salonun ışıkları sönmüştü.
Ve müzik setinin radyo kısmından, hafifçe,
Jack Jones'un söylediği "Wives and Lovers" çalıyordu.
Karanlıkta sigarası yanıyordu, yanında bir kadeh beyaz şarap vardı.
Sonra L.A.'ye taşınmakla ilgili söylediklerinin doğru olmayabileceğinden
endişelendim.
Belki de sadece gördüğü bir hayaldi.
Neyse.
Hâlâ kısa bir yolculuk için para biriktirebileceğimi sandım.
Belki… Tarifelerime tekrar bakarım.
Büyükannemin 57 model bir Plymouth Belvedere'i vardı.
İşte oradaydık, 1962 yılının Aralık ayında,
Idlewild Havaalanı'na gidiyorduk ve aklımda 393 sefer sayılı uçuş vardı.
Oraya ne zaman varacağız?
Tatlım, kilometre sayacı 62'ye geldiğinde
orada olacağız.
Bir kişinin seçebileceği
farklı fırsatlarla övünen büyük reklam panolarını görmek eğlenceliydi, örneğin:
"Pan Am'le uçun, Paris'e yedi saat."
Ya da "TWA, Kaliforniya'ya giden en iyi yoldur."
İşte ben de bu uçaktaydım,
hava yolu şirketinin sunduğu en uzak seyahatlerden birine gidiyordum.
Uçuşun bu ilk bölümünde yaklaşık 15 kişi vardı.
Başımda, muhtemelen soğuktan geldiğim için
çıkarmayı unuttuğum avcı şapkası vardı.
Yine de kalkışta görüntüm buydu.
Annemin benim için heyecanlı olduğu belliydi
ama şimdilik sabırsızlıkla havalanmayı
böylece bir sigara ve içki içmeyi bekliyordu.
Motorların arkasından çıkan ateşi izlemekten gerçekten keyif aldım.
Uçuş dergisi size bunun
pervaneli bir motor için normal olduğunu söyleyecektir.
Gel benimle uç
Hadi uçalım, uçup gidelim
Biraz egzotik içki içebilirsen
Bombay'da uzakta bir bar var…
Pistte hızla ilerlerken, o gerçeküstü his tekrar üzerime çöktü
ve o anda uçak yerden ayrıldı.
Uçtuğuma inanamıyorum.
Annem direkt karşıya baktı
ve sonra dönüp bana gülümsedi.
Annemi hep bu şekilde hatırlayacağım.
Kalkış düşündüğümden çok daha yumuşak bir duyguydu.
Nedense o gece o ana kadar olan her şey mükemmel görünüyordu.
Yıllar boyunca, hangi olumsuz deneyimi yaşarsam yaşayayım
havaalanına gitmek üzere yola çıktığım andan
gideceğim yere vardığım ana kadar
hayat bana güvenli görünür ve mutlu olurdum.
Annem Manhattan severdi
ama ben Coca Cola severdim.
Liz koltuklarımızın yanında belirdi.
Size ne içecek getireyim?
- Kola alabilir miyim? - Olur.
- Ben bir Manhattan isterim. - Tabii ki.
Peki şimdi sigara içebilir miyim?
Tabii ki, evet.
Newport filtreli sigaraları.
O turkuaz kutu, ortasındaki yarım ay,
aklıma hep keyifli anlar getirirdi.
Sigarasını yaktığında
ağzından çıkan o ilk tatmin edici duman nefesi bana
"Ne eğlenceli" diye düşündürürdü.
Annemin tiyatrodaki tüm arkadaşları sigara içerdi.
Aslına bakarsanız, içmeyen bir yetişkin hatırlamıyorum.
Gece gökyüzündeki her yıldızı görebilirdim.
Ya da pencereden dışarı baktığımda öyle görünüyordu.
"Bu çok güzel. Neden insanlar sadece uçaklarda yaşamıyor?"
Bazen evde, gece geç saatlerde
yatağımda uyanık bir şekilde uzanır
evin üzerinde uçan, muhtemelen Newark ya da LaGuardia havaalanından
yeni kalkmış bir uçağın sesini dinlediğimi düşünmeye başlardım.
Ve şöyle düşünürdüm: "Bu saatte bu uçak nereye gidiyor?
İçinde kim var?
Uyuyorlar mı? Uçakta yatak var mı?"
Ve işte buradayım,
hatta belki de düşünüp durduğum aynı uçaktayım.
3D numaralı koltuktaki beyefendi, bu içkiyi içmenizi istiyor. Ondan.
Ne kadar nazik.
Lütfen benim için ona teşekkür edin.
Annem birini etkilemek istediğinde
genellikle sesi daha derin ve zengin olurdu.
Ben buna teatral ses derdim.
Bunu söylediğimde hoşuna gitmezdi
ama bu onu sesini kullanmaktan alıkoymazdı.
Kısa bir süre sonra, neredeyse saat gibi,
50 yaşlarında çok yakışıklı bir beyefendi
aynı koridorda karşımızda oturdu.
Annem hemen onun gerçekten de
bize içki ısmarlayan beyefendi olup olmadığını merak etti.
Yanınıza oturmamın sakıncası var mı?
Oturmazsan, seni çekerim.
Uçmak konusunda çok gerginim.
Gergin değilsin.
Benimle çelişme.
Ama değilsin anne.
Tatlım, kokpite gidip pilotlarla tanışsana.
Aslında bu iyi bir fikirdi,
her ne kadar başımın belada olduğunu düşünsem de.
Annemi kendi hâline bıraktım.
Kokpite giden yolu yarılamıştım ki çok tuhaf bir manzarayla karşılaştım.
Merhaba. Ben üç metre boyundaki adamım.
İmzamı ister misin?
Kim?
ÜÇ METRE BOYUNDAKİ ADAM!
Barnum ve Bailey Sirki'nde çalışıyorum.
Ben üç metre boyundaki adamım.
Tamam.
60'lı yılların başında kokpit kapıları kilitli değildi
ve genellikle hostesin izniyle
kapılara kolayca ulaşılabiliyordu.
Liz ortalıkta yoktu,
yine de kokpitin kapısını açtım.
Ön tarafa bakan üç adam vardı, bu yüzden içeri girdiğimi görmediler.
- Söyleyin, güzel değil miydi? - Muhteşemdi.
Bunu hepimizle yaptığına inanamıyorum.
- Biliyorum. - Ben inanırım.
Birinin anlattığı hikâyeyi kısmen yakalayabildim.
Ancak daha sonra, büyüdüğümde,
muhtemelen seksten falan bahsettiklerini fark ettim.
Hey, bu gece Pittsburgh'e mi gidiyorsun?
Hayır, Los Angeles'a.
Bu çok duraklı uçuşta ne işin var?
Uçakta olabildiğince uzun kalmak istedim
ama annemin parası aktarmasız uçağa yetmiyor.
Uçakları bu kadar çok sevmemi seveceklerini düşünmüştüm
ama sanırım işin daha zahmetli tarafını gördüler.
Tamam. Sadece Chicago'ya kadar seninleyiz.
Sıkıldığın zaman buraya gelebilirsin.
Sadece bir dahaki sefere hostese sormayı unutma, tamam mı?
Tabii.
Teşekkür ederim.
Üç metre boyundaki adam da ne?
Senin yeni kız arkadaşın.
Yine de uçuyordum, hem de bütün gece.
Hayat daha iyi olabilir miydi? Koltuğuma geri döndüğümde,
annem ikinci içkisini içiyordu
ve yeni arkadaşı Harry'yle çoktan yakınlaşmaya başlamıştı.
Bu benim küçük oğlum Jeff.
- Merhaba Jeff. - Merhaba.
Bu Harry.
Harry Pittsburgh'dan, tatlım.
O bir avukat.
Ve Pittsburgh Steelers'tan bazılarını tanıyor.
Bu çılgınca değil mi?
Evli misiniz? Çocuğunuz var mı?
Evet, var. Bir oğlum ve bir kızım var.
Bu çok güzel.
Umarım tavuk seviyorsundur.
Kızarmış tavuğu severim.
Bu da onun gibi.
Buna tavuk cordon bleu deniyor ve çok lezzetli.
Tamam. Alırım.
Yerime döndüğümde
Harry annemin kulağına bir şeyler fısıldıyordu.
Başım belaya girmesin diye bitirmesini bekledim.
Ne harika bir adam.
Çok güzel konuşuyor.
Annem iyi konuşan,
kelimeleri doğru telaffuz eden açık sözlü insanları severdi.
Bir rol için kullanmadıkları sürece
insanların aksanlarından pek hoşlanmazdı.
İyi konuşmanın ne kadar iyi eğitimli olduklarını yansıttığını söylerdi.
Arkadaşı Julia güzel bir kadındı,
çok zengindi, zengin bir mucitle evliydi
ve her şeye sahip gibi görünüyordu
ancak annem onun yoğun New Jersey aksanına
sahip olduğu fikrinden asla kurtulamadı.
Şöyle derdi: "Ne yazık.
Tüm o güzellik ve zenginlik ve o korkunç New Jersey aksanı."
İşin komik tarafı, annemin kendisi de bazen aynı aksana sahip olurdu.
Pittsburgh'e yolumuz düşerse Harry bizi yemeğe götürmeyi çok istiyor tatlım.
Karısı ve çocuklarıyla mı?
Ukala.
Gecenin karanlığı, pencerenin dışındaki kar bulutlarına dönüşürken
önüme bir şey konulduğunu hissedebiliyordum.
Bu senin için.
Kokusundan anladığım kadarıyla tavuk cordon bleu'ydü.
Vay canına. Gerçekten kızarmış tavuğa benziyordu ama daha iyisiydi.
Yemeye başladım.
Tavuğu ve peyniri severim.
Ama ikisini birlikte yiyebileceğimden emin değilim.
Anne, bunu gerçekten sevmedim.
- Bir kola daha alabilir miyim? - Tabii tatlım.
Pittsburgh bölgesine doğru alçalmaya başladığımızda
nihayet penceremizin dışını görebiliyordum.
Artık bulut tabakasının altındaydık
ve oldukça hızlı bir şekilde kar yağıyordu.
Aslında aşağıdaki şehri görmek oldukça güzel görünüyordu.
Havanın içinde parlıyor gibiydi.
Sonra aşağıda bir evde
yukarıdaki motorların sesini dinleyen
ve "Bu kadar geç saatte o uçakta kim var?" diye
merak eden bir çocuk olabileceğini düşünmeye başladım.
"Nereye gidiyorlar? Uyuyorlar mı, uyumuyorlar mı?"
O kadar yumuşaktı ki, inişi neredeyse hissetmedik.
Taksi yolunu kaplayan mavi ışıklar
karda daha da göze çarpıyor gibiydi.
Kapıya doğru taksi yaparken
uçağın anons sisteminden bir anons yapılıyordu.
Kaptanınız konuşuyor.
Beklenmedik kar fırtınası nedeniyle
Dayton ve Chicago'ya devam etmekte olan sizlerin
uçuşları bir sonraki duyuruya kadar rötar yapacaktır.
Daha fazla bilgi için lütfen kapıdaki bilet görevlisine danışın.
Endişelenmeyin.
TWA, yolcularımızı otele yerleştirecek.
- Ücretsiz. Tamam. - Teşekkürler.
Otel odamız mı olacak?
- Evet. Merak etmeyin. - Harika.
Tamam.
Tezgâhın arkasındaki adama otelin ne zaman inşa edildiğini sordum.
Bana 1952 dedi.
Şimdi 1952'den beri gecenin bir yarısı
bizim yaptığımızın aynısını yapmak zorunda kalan tüm insanları hayal edebilirim.
Tamam tatlım.
Uçuş hazır olduğunda hava yolu şirketi arayacak
ama bu, birkaç saatten önce olmayacak. O yüzden biraz uyumaya çalışmalısın.
- Tamam mı? - Pekâlâ.
Gece içkisi için salona ineceğim.
Peki.
- Tamam. İyi misin? - Evet.
- Tamam. Seni seviyorum. - Ben de seni.
Bir şekilde Harry'nin de karışacağını biliyordum
ama dilimi tuttum.
Alo?
Evet, orada olacağız.
Kapıdan koşarak çıktım, koridorda uçtum
ve asansör düğmesine tekrar tekrar bastım.
Hayır, durman gerek.
Anne! Anne, hadi! Uçağımızı kaçıracağız!
Anne, hadi ama! Uçak 20 dakika sonra kalkıyor!
Uçağı kaçıracağız!
Koridora bakınca annemin başka odadan çıktığını gördüm.
Geliyorum.
Harry'yle birlikte olsa bile bunun bir önemi yoktu.
Önemli olan, uçuşumuza devam etmek üzere kapıya varmak için 20 dakikamız olmasıydı.
Sabahın üçü için annemin keyfi son derece yerindeydi.
Ama benim de öyleydi.
Üç saatlik uyku ve yolculuğumuzun geri kalanı.
Pittsburgh'dan Dayton'a uçuş bir saatten biraz az sürdü
ve geriye dönüp baktığımda çok daha ilginçti.
Annemin 40 dakika içinde daha önce hiç görmediğim kadar
çok duygu yaşadığını gördüm.
Ona ne anlatıyor olabilir?
Daha sonra tabii ki Liz'in tüm hikâyesini öğrendim.
Kafamın karışması hariç…
…pek bir şey hatırlamıyorum
ama ülkeden kaçmaya çalıştığımızda sadece dokuz yaşındaydım
ve kardeşimle ben bunu başarabilen yegâne kişilerdik.
Ne yazık ki ailemizi götürmelerini izlemek zorunda kaldık.
Ah, canım.
Hayır, ben iyiyim. Bunu atlattım.
O zamanlar New York bölgesinde Bizi Hatırla adında bir TV programı vardı.
Nazi olayının gerçek görüntülerini gösteriyordu.
Muhtemelen kâbuslarımdan en çok o sorumludur.
Liz için hep kötü hissederdim.
Neyse, annem ona gerçekten değer verirdi.
Sanki ondan fazla duygusal acı çeken biri ona rahatlama sağlamış gibiydi.
Birdenbire o üç metre boyundaki adamı tanımadığım için üzüldüm.
En azından konuşabileceğim biri olurdu
ama bu gece akşam yıldızlarına katılacaktım.
Sessiz yıldızların sessiz geceleri
Gitarımdan sessiz akorlar
Bizi çevreleyen sessizlikte süzülmek
Dayton'daki mola sırasında uçakta kalmaya karar verdik.
Annem ve ben biraz kestirdik.
Uyanmadan önce tekrar havalanmıştık.
Liz kemerlerimizi bağladığımız sürece uyumamıza izin verdi.
Dayton'da kimse binmemişti.
Yani ilginç görünen herhangi biri.
Sabahın dördünde, neden binsinler ki?
Böylece Chicago'ya kadar uyuduk.
Yeni sayılabilecek O'Hare terminaline vardığımızda hava hâlâ karanlıktı.
Bu benim son durağım.
Benim ana üssüm.
Ama sizin için birkaç sürpriz planladım.
İkiniz için de
Kansas City ve Denver'a birinci sınıf
uçuş ayarladım.
Denver'da sizi küçük bir sürpriz daha bekliyor olacak.
Yani…
İşte detaylar.
Bunu bilet görevlisine verin.
- Tamam mı? - Teşekkür ederim.
- Tamamdır. Hoşça kalın. - Teşekkür ederim.
Tek düşündüğüm, birinci sınıfı kendimiz ödemek zorunda kalsak
bize ne kadara mal olacağıydı.
Tek yön 185 dolar gibi bir şeydi.
Alabileceğim oyuncak ve sosisli sandviç miktarı.
Ve buna muhtemelen bunun gibi iki ya da üç yolculuk daha dâhil.
Liz ne kızdı ama.
Birden annemin tüm tavrı değişti.
Üzerindeki gözle görülür değişimi görebiliyordum.
Duruşu dik, çenesi yukarıda, yürüyüşü asildi.
Birinci sınıfta uçuyorduk.
O da Batı Kıyısı'na birinci sınıfta uçan bir oyuncuydu.
Evden çıkmadan önce onu vazgeçirdiğim o sahte leopar paltoyu
giymiş olmayı dilediğini biliyorum.
Hollywood aradı.
İlk uçağa binmemi söylediler.
Yani aktris misiniz?
Evet. Nasıl tahmin ettin?
Annem sık sık böyle istenmeyen yorumlar yapardı.
Hollywood'da iyi şanslar.
Teşekkür ederim.
Terminal çok güzeldi ve nedense
sosisli sandviç standı sabahın dördünde bile açıktı.
- Merhaba. - İki tane istedim
annem bir tane söyledi.
- Burası bitti mi? - Evet.
Bir sosisli daha alabilir miyim?
Gerçekten, gerçekten bir sosisli daha istiyor musun?
Evet, gerçekten istiyorum.
Tamam.
Hayat ağacından…
Pervaneli uçakların birinci sınıf bölümleri
jetlerden farklı olarak genellikle uçağın arka tarafındaydı.
İlk fark ettiğim şey koltukların daha büyük olduğuydu.
İkincisi güzel bir duvar resmiydi.
Yine de gerçekten iyi bir şans
En iyisi henüz gelmedi
Ve bebeğim, iyi olmayacak mı?
Güneşi gördüğünü sanıyorsun Ama parladığını görmedin
Havalandığımızda çok daha sessizdi.
Muhtemelen koltukların arkaya yerleştirilmesinin sebebi buydu.
Jetlerde ön taraf daha sessizdir.
Annem birinci sınıfta olduğu için gerçekten heyecanlı görünüyordu.
Biliyor musun, bir film stüdyosu beni buraya uçuracak olsa
Screen Actors Guild beni bu şekilde uçurmaları için ısrar ederdi.
Kurallar böyle.
Uçak batıya doğru uçmaya devam ederken
güneşin doğmaya başladığını görebiliyordum.
Sağa doğru ufak bir dönüş yaptığımızda
güneş pencereden içeri girdi
ve sanki annemin yüzünde dans ediyor gibiydi.
Yazın Light Up the Sky'da oynadığım zamanı hatırlıyor musun canım?
O eleştirmen benim Crawford ve Stanwyck karışımı olduğumu söylemişti.
Muhteşem bir performans.
Muhteşem değil miydi?
Tembel bir öğleden sonra…
Sağıma baktığımda altın rengi, ışıltılı perdeleri gördüm
ve arkalarında ne olduğunu merak ettim.
Hostes var mı diye koridorda bir aşağı bir yukarı baktım.
Birinin mutfağın yanında durduğunu gördüm.
Tıpkı okulda öğretmenime yaptığım gibi ona işaret ettim.
Uzun boylu, bronz tenli, genç ve güzel
Ipanema'lı kız yürüyor
Ve geçerken
Her geçtiği "Ah" diyor
Evet? Yardımcı olabilir miyim?
Ses çok tanıdık geliyordu.
Tıpkı New York'taki terminalde duyduğum sese benziyordu.
Tam da o kişinin nasıl görüneceğini hayal ettiğim gibi görünüyordu.
O şey ne için?
Ülkeler arası gece uçuşları için yataklı servis.
Artık pek kullanmıyoruz.
Ne zaman kullandınız? Hangi yıl?
Nasıl oldu da kullanmayı bıraktınız? Kaç tane var?
Her seferinde bir soruya cevap versem nasıl olur?
Tamam.
Bu uçağın yeni olduğu zamandan 1959'da jetler gelene kadar
bu uçak aktarmasız uzun uçuşlarda kullanıldı.
Yani uçağın sekiz saatten fazla uçtuğu zamanlarda.
Diyelim ki ülke çapında bir gece uçuşunda.
İnsanları uyuturlardı. Birinci sınıf uçak biletinin bir parçasıydı.
Harikaymış.
Nasıl bu kadar çok şey biliyorsun?
Annem yıllardır hava yolu sektöründe,
30'larda hostes olarak çalışmış.
Vay canına.
1939'da emekli oldu ama o zamandan beri
New York havaalanlarında uçuş anonsları yapıyor.
Hemen döneceğim.
Şaka yapıyorsun. Gerçekten mi?
Şimdi kaç yaşında? Ne tür uçaklarla uçuyordu?
Havaalanındaki o anonsları nereden yapıyor?
Elli sekiz yaşında ve çoğunlukla DC-3 uçaklarında uçmuş.
Sanırım anonsları TWA terminalinin arkasındaki küçük bir odada yapıyor.
Bir sürü sorun var. Uçmayı çok seviyorsun, değil mi?
Bu ilk seferin mi?
Doris tüm sorularıma ve daha fazlasına cevap verdi.
O benim yeni en iyi arkadaşımdı.
Anne! Uyan!
Uyanmalısın!
- Ne oldu? - Buna inanamayacaksın.
Doris'in annesi Idlewild Havaalanı'nın sesiymiş.
Elli sekiz yaşında ve ilk hosteslerden biriymiş.
Anne, ona bayılacaksın.
Hiç aksanı yok ve gerçekten çok güzel.
- Kim? - Doris!
Bu harika, benim küçük oğlum.
Anne, Doris'in yanında bana öyle deme, tamam mı?
Tamam hayatım. Şimdi bırak da uyumaya devam edeyim.
Saçları tam sevdiğim tarzda yapılmıştı.
Açık renk gözler.
Ona bakmadan duramıyordum.
- Kaç yaşındasın? - Yirmi bir.
En sevdiğin uçak hangisi?
Boeing 707.
- Neden? - Çünkü çok güzel ve çok hızlı.
Bu oldukça iyi.
Erkek arkadaşın var mı?
Vardı ama yeni ayrıldık.
Annem bir aktris, biliyor musun?
Gerçekten mi?
Birini etkilemek istediğimde hep bu cümleyi kullanırdım.
Bu çok ilginç.
Evet, Hollywood'a gidiyoruz.
Onu aradılar.
Paul Newman'la bir filmde oynayacakmış sanırım.
Paul Newman mı, cidden mi?
İnanamıyorum.
Şimdi gitmem gerek. Annem bir şey istedi.
Tamam.
Tanrım. Niye yalan söyledim ki? Bu çok aptalcaydı.
Sadece aktris konusundan bile etkilenmişti.
Kansas City Havaalanı pek ilginç değildi.
Şu oyuncak mağazası hariç.
Tanrım.
Neredeyse bindiğimiz uçağın pille çalışan oyuncak bir kopyası var.
Şimdiye kadar yapılmış en iyi oyuncaktı.
Kapı açılır, yolcular kaybolur,
hostes görünür.
Tanrım.
Kapı kapanıyor,
yolcular yine ortaya çıkıyor.
Motorlar çalışıyor, teker teker.
Tanrım. Taksi yapmaya başlar.
O anda hayat o kadar güzeldi ki toparlanması çok zordu.
- 12,95 dolar. Vergi dâhil. - Tamam.
Tamam, yazayım.
Tamam. Harika.
Ta ki ben uçağı kırana kadar.
Denver'a giderken kalkışta geçen süre
dâhil olmak üzere bir saat boyunca durmadan ağladım.
Bu en uzun uçuşumuz olacaktı,
ters rüzgârlar nedeniyle dört saatten biraz az.
Sorun nedir?
Uçağım bozuldu.
Gerçek uçaklar da bozulur, biliyor musun?
- Bozulurlar mı? - Evet, tabii ki bozulurlar.
Şey, bunu bilmiyordum.
Doris'in bana bunu söylemesi hayatımı sonsuza dek değiştirdi.
Her nedense bir şeylerin mükemmel olmamasıyla ilgili hep sorunum olmuştu,
özellikle de mekanik şeylerle
ve şimdi bugüne kadar kullanacağım cevabı vermişti bana.
Gerçek şeyler de bozulur.
Biraz uyuyabilmen için yatağını hazırlamamı ister misin?
Olur!
Doris, teşekkür ederim ama buna gerek yok.
- Anne! - Hayır, gerçekten. Sorun değil.
Hemen hazırlıyorum.
Bu ranzada pencereden gökyüzüne bakarken
çok heyecanlıydım.
Hiç uyuyamadım.
Burada kalıp biraz eğlenmek istedim,
hatta belki burada yemek bile yiyebilirdim.
- Oğlunuz bana aktris olduğunuzu söyledi. - Evet, öyle.
Paul Newman filminiz için sizi tebrik etmeliyim.
Bu çok heyecan verici.
Yanlış anlamış olmalı.
Belirli bir film yok.
Sadece bana yardım etmeye çalışan bir arkadaş.
Paul Newman'ı oyuncu olarak sevdiğimi biliyor
o yüzden ikisini bir araya getirmiş olmalı.
Çok utanmıştım ve artık yaşamak istemiyordum.
Öğle yemeği neredeyse hazır. İstiyor mu diye sormam lazım.
- Sağ ol Doris. - Hemen dönerim.
Çok tatlısın.
Yemek neredeyse hazır.
Umarım tavuk seviyorsundur.
Ben kızarmış tavuk severim.
Bu da aynı onun gibi ama daha iyi.
Öyle mi?
Adı tavuk cordon bleu.
Bir kola daha alabilir miyim?
Tabii ki alabilirsin. Hemen geliyorum.
Tamam.
Koltukta oturan ve 7D olduğunu tahmin ettiğim adam
çok içki ve Pall Mall içiyordu,
çok güçlü, filtresiz bir sigara olduğunu söylemişti annem.
Newport'lar o kadar sert değildi.
Her neyse, Kansas City Star'a benzeyen bir gazetenin
ön sayfasındaki manşetten bahsedip duruyordu.
Şöyle diyordu: "Felaket: Jet Uçağı Idlewild'da Düştü."
Altında da bulanık, siyah-beyaz bir fotoğraf vardı.
Küçükken uçak kazaları benim için üzücü olmaktan çok ilgi çekiciydi.
Sanırım çok sevdiğim bir şeyin
öldürmek şöyle dursun herhangi birine zarar verebileceğini kavramak
bana çok zor geliyordu.
Sonra başka bir hostesle konuşurken duydum, Doris'le değil.
Efendim, iyi misiniz?
Aslında hayır.
Bu okuması zor bir şey çünkü kısa bir süre önce ben…
…iş için Chicago'dan New York'a bir rezervasyon yaptırdım
ve uçağıma binemedim.
Koltuğum için mücadele ettim ama beni kabul etmediler.
Oldukça üzgün bir şekilde eve gittim ancak eve varıp da
televizyonu açtığımda uçağımın düştüğünü gördüm.
Rezervasyon yaptırdığım uçak.
Ben uçmaktan oldukça korkuyorum.
Bunu duyduğuma çok üzüldüm
ama sizi temin ederim ki hiçbir şey olmayacak ve biz iyiyiz.
Bana ihtiyacınız olursa buradayım.
Tamam. Bildiğim iyi oldu.
Sanırım korkmakta haklıydı.
Ayrıca daha iyi hissetmesine nasıl yardım edebilirdim ki?
Uçağım kırılmıştı. Muhtemelen ona bakmak bile onu korkuturdu.
Sonra aklıma harika bir fikir geldi.
Belki kaptan tamir edebilirdi.
Oyuncağımı yani.
Sen evli misin?
Hayır, değilim.
Yeni boşandım.
Bu bir tesadüf değil mi?
Annem bir aktris.
Tesadüfün ne olduğunu bildiğimi sanmıyorum.
O tamir etti.
Tanrım, o harika biri. Neden annemle evlenmedi ki?
Teşekkür ederim!
Biliyor musun, annem bir filmde oynayacak.
Sanırım Kirk Douglas ve Elizabeth Taylor dedi.
Ve Paul Newman.
Gerçekten mi? Paul Newman mı?
- Yapma ya. - Artık gitmem gerek.
Teşekkür ederim.
Selam canım.
Kaptan uçağı tamir etti.
- O çok iyi biri. - Güzel.
Senin adına çok sevindim bebeğim.
Çok memnun görünüyordu ve nedenini biliyordum.
Önüne temiz örtüler
ve bakması için en güzel porselen ve gümüş takımlar konmuştu.
Vay canına.
Lenox.
İnsanların önünde bir tabağı ters çevirmek terbiyesizliktir.
Annem antikaları ve pahalı porselenleri severdi.
Menüyü yüksek sesle okumaya başladı, bu onun alışkanlığıydı.
Bunu çok derin, teatral bir sesle yapardı
ki bu beni restoranlarda hep utandırırdı.
"Meze seçiminiz: karides kokteyl
veya yengeç etli mantar dolması.
Ana yemek olarak, au jus soslu dana eti
- ya da tavuk cordon bleu." - Tavuk cordon bleu.
Küçük sığınağıma geri tırmandım,
kendi özel dünyama.
Güzel hayat
Eğlence dolu İdeal gibi görünüyor
Teşekkürler.
Mmm, güzel hayat
Hissettiğin Tüm üzüntüyü saklamanı sağlar…
Annemin oturduğu yere bakarken,
bu yıl doğum günümde ne yapacağımızı merak ettim.
Küçüklüğümdeki beşinci doğum günüm aklıma gelince kıkırdamaya başladım.
O kadar başarılıydı ki her gün bir parti istiyordum.
Annem beş gün kadar pes etti,
sonra çirkin gerçeği öğrenmek zorunda kaldım:
Doğum günleri genellikle sadece bir gün sürüyordu.
Ama kimse bana her ay parti yapamayacağımı söylemedi.
Nisan ayında
annemin bir arkadaşı doğum günlerimden birinde içeri girip
"Doğum günü şubat değil mi?" demişti.
"Evet" demişti annem, "Ama keyfini kaçırma."
Annem bu konuda çok iyiydi.
- Teşekkür ederim. - Bir şey değil.
Yan vaziyette uzandım.
Motorların uğultusu ninni gibi geliyordu.
Çok kısa sürede uyuyakalmışım.
Sonra uzun yıllar boyunca,
uçacak pervaneli bir uçak bulmak için
zamanım varsa sırf aynı şekilde uyuyabilmek için
hava yolu tarifelerimi karıştırırdım.
Nedenini merak ediyorsanız…
Kemerini bağlandığın sürece burada kalabilirsin, tamam mı?
- Tamam. - Tamam.
Kaptanınız konuşuyor.
Önümüzdeki 20 dakika boyunca orta şiddette türbülans bekliyoruz.
Lütfen yerinizde kalın ve kemerlerinizi bağlayın.
Uçak biraz sarsılmaya ve gürlemeye başladı.
Rüzgârın üzerine tırmanmaya başladığımızda motor sesinin perdesi değişti.
Ancak türbülans daha da kötüleşti
ve yolculardan bazıları bakabilecekleri bir şey
belki bu sorunu çözebilirmiş gibi etraflarına bakmaya başladılar.
12A'daki adam ayağa kalktı
ve garip bir şekilde uçağın arkasına ilerledi.
İyi misiniz?
Boşluğa doğru bağırdı.
Beni takip etmeyi bırakın!
Efendim? Yardımcı olabilir miyim?
Tanımadığım bir hostes onun peşinden koştu.
- Yardımcı olabilir miyim? Sorun yok. - Ne tuhaf bir manzara.
Adamın elleri genç kadının boğazındaydı
ve kadının elleri de adamın boğazındaydı.
İkisi arasında gerçek bir direniş var gibiydi.
Anlıyorum. Ben de yaşadım.
Ama gayet normal bir konuşma yapıyorlardı.
Bu karakterde, göründüğünden fazlası var.
- Bir sorun var. - Nefes verin.
Sağ olun.
Herkesten önce uçağa bindiğinde
görünüşe göre Denver'daki farklı bir akıl hastanesine
nakledilebilmesi için uyuşturulmuş ve uçağa yerleştirilmiş.
Çok teşekkür ederim.
- Sakin olun. - Pardon.
Bir şey lazım olursa haber verin. Çok sakin bir şekilde konuşuyorlardı.
Bir terslik olduğuna inanmak zordu
ve birlikte onu sakinleştirmeyi başardılar.
Yine de biz inene kadar herkes oldukça tedirgindi.
- Hadi seni oturtalım, tamam mı? - Evet, ben iyiyim.
Paul Newman filminde iyi şanslar.
Çok teşekkür ederim.
İhtiyacım olacak.
Sence uçağımız neden bozuldu?
Bilmiyorum hayatım
ama sorun değil.
Bu bize iyi bir gece uykusu sağlayacak
ve yarın harika bir uçuş yapacağız.
Birlikte bir oyun okumaya ne dersin?
Bence Philadelphia Hikâyesi'ni okumalıyız.
- Tamamdır. - Tamam.
Aslında Denver'da kalmak eğlenceliydi.
O gece annem bir oyunun iki perdesini okudu.
Kendimi bildim bileli
annem bana peri masalları yerine iyi geceler oyunları okur.
Denver terminalindeki restorana öğle yemeğine gittik.
Uçakların gelip gidişini izlerken peynirli tost yiyip kola içtik.
Bu harikaydı.
Şimdiye kadar olan her şeyi yenecek ne olabilirdi ki?
Hiçbir şey. Sonsuza dek yaşamak istedim.
- İyi uçuşlar. - Teşekkür ederim. İyi uçuşlar.
Merhaba, okumanız için bir not var içinde.
Evet, Liz bana her şeyi anlattı.
Bekle! Yanlış kapıdayız!
Anne, uçağı kaçıracağız!
Bu değil anne. Sana söylüyorum!
Bu Los Angeles'a aktarmasız jet uçuşu. Ezbere biliyorum.
StarStream Boeing 707 Royal Ambassador servisi.
- Teşekkürler. Bunu onun için alacağım. - İyi uçuşlar.
Teşekkür ederim.
Sürpriz, tatlım.
Jetle gidiyoruz.
Ne?
Buna inanamıyorum.
Los Angeles'a 707'yle gidiyoruz.
Heyecanlanmadın mı canım?
Liz'den sana sürpriz.
Sorun ne canım?
Hiçbir şey, sadece…
Oraya bineceğiz ve sen de hava atmaya başlayacaksın.
Hadi kapıya doğru gidelim, tamam mı?
Çok heyecanlıydım
ama bazen bunu nasıl ifade edeceğimi bilemiyordum.
Bir şekilde kaybolmuş gibi hissediyordum.
Belki o büyük, güzel, yaşlı Connie'ye veda etmek,
belki de Doris'i bir daha görememekti.
Hiçbir şey söylemedi ve kendimi gerçekten kötü hissettim.
İşte oradaydı. Gerçek bir uçak örneği.
Sanat eseriydi. İnanın bana, sanattı.
Bir jetteydim ve birinci sınıftaydım.
Buna inanamıyordum.
Annem tek başıma oturabileceğimi söyledi
böylece yalnız uçuyormuş gibi davranabilirdim.
Barbara adında hoş bir kadının yanına oturmaya karar verdi.
Bir güç dalgası beni koltuğa geri itti.
Vay canına. Muhteşem.
Ve harikaydı. Doğruca havaya yükseldik.
Daha ne olduğunu anlamadan Colorado dağlarının üzerindeydik.
Öğleden sonra ışığında parlayan karla kaplı dağlar unutulmazdı.
Düz uçmaya başladık ve kaptan hoparlörden seslendi.
Hanımlar ve beyler, jet çağına hoş geldiniz.
Saatte 950 km hızla 33 bin fit yüksekte uçuyoruz.
Los Angeles'a uçuş süremiz bir saat 52 dakika olacak.
Arkanıza yaslanın ve uçuşunuzun keyfini çıkarın.
Şampanya benden.
Barbara annemden biraz daha büyüktü
ama çok güzeldi ve tıpkı annemin sevdiği gibiydi,
sofistike, varlıklı ve aksansızdı.
Hayır.
Ne yazık ki kocam yıllar önce vefat etti.
Adı Henry'ydi ve…
Sana hikâyeyi anlatayım.
Crocker Bank'in başkanlığını kabul etmek için kürsüdeydi,
- o sırada ağır bir kalp krizi geçirdi. - Tanrım.
- Ah, Barbara. - Kırk üç yaşındaydı.
Kabinde dolaşmaya karar verdim.
Çok ukala bir şekilde yürüyordum.
Sekiz yaşındaki bir çocuğun, çok özel
bir şey yaptığını bildiği zaman yapabileceği şekilde.
Sol tarafa, koridorun aşağısına baktığımda
orada küçük bir çocuk gördüm.
Benden küçüktü.
Yaklaşık iki yaş diyebilirim.
Elinde sadece büyük şirketlerdeki seyahat görevlilerinin sahip olduğu
Resmî Hava Yolu Rehberi, yani OAG'yle oturuyordu.
O en son OAG mi?
Babam onları herkesten önce postayla alır.
Tanrım, çok şanslısın.
Hemen döneceğim.
Yeni bir yakın arkadaş edindim!
- OAG'si var. Tanrım. - Jeff, canım.
Jeff, bu Barbara.
İnanmayabilirsin ama babasının bir hava yolu şirketi varmış.
Trans Caribbean Airlines.
- Cidden mi? - Evet.
Ve bilmenizi isterim ki babam benim adımı, Barbara'yı,
yepyeni bir DC-8 jet uçağının burnuna koydu.
Vay canına. Bu çok havalı.
Üzerinde onun adı olan bir uçak.
Burada mı kalayım yoksa yeni en iyi arkadaşım Skipper'a mı döneyim?
Çocuklar.
Sonraki bir saat, sadece Skipper'ı
ve beni büyüleyecek sohbetlerle geçti.
TWA'in 1960 yılına kadar Londra'dan San Francisco'ya
22 saat süren kesintisiz bir uçuşu olduğuna inanabiliyor musun?
Vay canına, gerçekten mi?
Hiçbir arkadaşım havacılıkla ilgilenmiyor ama artık Skipper var.
- Baban nerede? - Şurada.
Ne iş yapıyor?
- Avukat. - Annen nerede?
Ben üç yaşındayken öldü.
Öyle mi? Yeni bir annen var mı?
Hayır, annem öldükten sonra babam iki kez evlendi
ve onlar da kanserden öldü.
- Hepsi de. - Şaka yapıyorsun.
Babanın aksanı var mı?
- Bilmiyorum. Fark eder mi? - Şey, biraz.
- Olduğunu sanmıyorum. - Harika. Annem ona bayılacak.
Aksanları olmayan insanları sever.
Hollywood'a.
- Bize. - Evet.
- Hâlâ inanamıyorum… - Anne!
Yeni bir arkadaş edindim ve babası zengin, üzgün ve aksanı yok.
Ona hangi sırada olduğumu söylemeyi unutma.
Merhaba.
Neden buradasın?
Sizi son bir kez görebilmek için uçuşumu değiştirdim.
Bir daha asla yüzümü yıkamayacağım.
Bu çok iyi.
Kız arkadaşım, dostum, annemin yeni kocası, umarım.
Hepimiz batıya doğru giden yeni bir jetteyiz.
Hayatın bundan daha iyi olması bilimsel olarak imkânsız.
Merhaba. Biraz şatobiryan alır mısınız?
- Hayır. - Hayır.
Tavuk sever misiniz?
Pek sevmem.
- Kızarmış tavuk sevmez misin? - Kızarmış tavuğa bayılırım.
Bu da aynı onun gibi.
Buna tavuk cordon bleu deniyor.
Ama jet uçuşlarımızda çocuk menüsü de sunuyoruz,
sosisli sandviç, hamburger
ve fıstık ezmeli, reçelli sandviçten birini seçebilirsiniz.
Ben hardallı sosisli alacağım.
Ben hardalsız ve ketçapsız bir sosisli alacağım.
Mükemmel.
Bayılacağımı sandım.
35.000 fitte sosisli mi?
O kadar heyecanlıydım ki söyleyecek söz bulamıyordum.
Ama bir şey söylemem gerekiyordu, ben de Skip'e döndüm.
Resmî hava yolu rehberini beğendim.
Sağ ol.
Güneş parlıyordu, gökyüzü pırıl pırıl maviydi
ve ben yeni en iyi dostumla saatte 950 km hızla
sosisli sandviç yiyor ve kola içiyordum.
O andan itibaren işlerin daha iyiye gidebileceğini hiç düşünmemiştim.
Taksi yaptığımızda
LAX'taki uzay çağı tarzı yeni restoranı görebiliyordum.
Gerçekten çok güzeldi.
Bir ara orada yemek yemeyi çok isterim diye düşündüm.
Pencereden
körüğün uçağımızı karşılamak üzere süzülmeye başladığını görebiliyordum.
Anne, dışarıda film kameraları var.
- Şaka yapıyorsun. - Hayır, şaka yapmıyor.
- Tedbirli olmak, üzülmekten iyidir. - Evet.
Harika görünüyorsun.
Bütün bu kameralar orada ne arıyor?
Jetimizin kaptanı içindi.
Altmış iki yaşındaydı ve bu onun son uçuşuydu.
Doris bana senden bahsetti.
- Adın Jeff mi? - Evet.
Benimle körükte yürümeye ne dersin?
Ve Life Dergisi onun hakkında özel bir TV programı yapıyordu.
Tamam, son bir sorum var.
Emekli olduğuna göre, şimdi ne yapacaksın?
İmzayı atana kadar resmî olarak emekli olmadım
ama kameralarınızın önünde beni emekli edecekseniz…
Sanırım…
Sanırım
kanatlarımı
bu genç adama
vermek istiyorum…
…çünkü bence uçmak kanında var.
Hayatımdaki o anı o kadar ciddiye aldım ki
bugün ben de bir kaptanım
ve Doris'le evlendim, yine de kapatmam gereken bir ara vardı.
Tam olarak 13 yıl
ama yine de mutlu bir evliliğimiz var.
Sonuna kadar havacı bir çiftiz.
Aslına bakarsanız, onu neredeyse her gün görüyorum.
O JFK'in yeni sesi, ben de New York, Los Angeles seferini yapıyorum.
Çok uygun oldu.
Evet.
Annemi merak ediyorsanız, Skipper'ın babasıyla evlenmedi
ama bir süre onunla çıktı. Hepimiz bu iş yürüyecekmiş gibi davrandık.
Yine de çok mutlu.
Kaliforniya'daki Pasadena Playhouse'ta oyunculuk dersleri veriyor.
Şu anda 80 yaşında ve genç erkeklerden büyük keyif alıyor.
Liz de en sevdiği öğrencisi, neredeyse 20 yıldır öyle.
Harika bir hayattı.
BU FİLM
VE ELLA'YA
ANNEM VE BABAMA
VE KARDEŞLERİME ADANMIŞTIR
HEPSİ DE HAYATIMIN İLHAM KAYNAĞIDIR!
JOHN TRAVOLTA TARAFINDAN ANLATILMIŞTIR
BU BİR KURGU ESERİDİR.
YAŞAYAN YA DA ÖLMÜŞ GERÇEK KİŞİLERLE
YA DA GERÇEK OLAYLARLA
HERHANGİ BİR BENZERLİK TAMAMEN TESADÜFİDİR.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher