Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
FILM JOHNA TRAVOLTY
NOCNY LOT AEROPLANEM
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI JOHNA TRAVOLTY
REŻYSERIA: JOHN TRAVOLTA
28 GRUDNIA 1962
LOTNISKO IDLEWILD, NOWY JORK
Było późno, a terminal był niemal pusty.
Moja matka zobaczyła zdjęcie z nowego filmu z Liz Taylor.
Nazywał się Z życia VIP-ów.
Zapragnęła takiego samego płaszcza.
Znalazła go na kościelnym kiermaszu,
gdzie swoje ubrania sprzedawali bogaci ludzie.
- Do widzenia, babciu. - Do widzenia.
Będę tęsknić.
Do widzenia, mamo.
Do widzenia, kochanie.
Ostatnie wezwanie, Trans World Airlines,
lot nr 700 Royal Ambassador Super Jet do Londynu.
Boarding przy bramce nr 3.
Zapraszamy na pokład.
To był bardzo wyrafinowany głos.
Wyobraziłem sobie, że należy do pięknej kobiety,
być może jakiejś aktorki.
Może jeśli zachowam się jak Marilyn Monroe,
przeniosą nas do pierwszej klasy.
Powiedziała też, że wszystkie napoje są wtedy w cenie.
Oczywiście było mi wszystko jedno, chciałem po prostu polecieć.
Trans World Airlines, lot 393
Super Constellation do Pittsburgha,
Dayton, Chicago, Kansas City,
Denver i Los Angeles.
Trwa boarding w skrzydle zachodnim.
Zapraszamy na pokład.
W całym ciele czułem nieznaną mi wcześniej ekscytację.
Świadomości, że za chwilę po raz pierwszy będę lecieć,
nie dało się z niczym porównać.
Nawet z zabawą w lekarza z dziećmi sąsiadów.
To mówi samo za siebie.
Pamiętam każdy szczegół tej nocy.
Przygaszone światła w terminalu,
kolory logo linii lotniczych,
pośpiech, z jakim szliśmy do skrzydła zachodniego.
Nawet mama się chyba cieszyła,
choć pewnie z zupełnie innych powodów.
Pewnie myślała o darmowych drinkach
albo liczyła, że pozna jakiegoś przystojniaka.
Mama miała wtedy jakieś 49 lat i była dość atrakcyjna.
Miała niebieskie oczy, ładne włosy
i niezłą figurę jak na ten wiek. Tak mi mówiła.
Wyglądałaby jeszcze lepiej, gdyby nie urodziła mnie tak późno.
Wielu mężczyznom nie przeszkadzało trochę brzuszka.
Uważała, że niektórych to pociąga.
Może zakocha się w kimś naprawdę fajnym,
na przykład w pilocie czy coś.
Wspaniale było iść przez lotnisko Idlewild.
Nie mogłem uwierzyć, że naprawdę polecimy samolotem.
Zazwyczaj bywaliśmy na lotnisku, żeby kogoś pożegnać.
Raz mama leciała samolotem do pracy.
Grała w jakimś letnim przedstawieniu.
Tym razem miałem polecieć razem z nią.
Ciężko było w to uwierzyć.
Serce podeszło mi do gardła.
Wszystko nagle zwolniło.
Był taki piękny.
Biało-srebrny z dwoma czerwonymi pasami
i literami TWA z boku.
Co za widok.
W twarz wiał mi zimny wiatr, ale nic nie mogło przeszkodzić miłości.
Szlachetny wygląd, symbol siły i mocy.
To był początek niezapomnianego przeżycia.
Gdy wchodziliśmy po schodkach,
zauważyłem coś osobliwego.
Niewiele osób wsiadało z nami.
Tak naprawdę tylko kilka.
Udałem więc, że lecimy sami z mamą.
Czyż to nie wyjątkowe?
Witamy na pokładzie. Jest tu dużo cieplej.
Stewardessa była wysoka i szczupła.
Uśmiechała się ciepło.
Mamy też mapę awaryjną.
Była jakaś inna.
Ciężko było to uchwycić.
Mama się z nią później zapoznała.
Zostały niemal przyjaciółkami.
Spytałem jej, czemu Liz wydawała się inna.
Mama powiedziała, że Liz ma w sobie głębię
i wielki smutek, bo była w obozie koncentracyjnym.
Silniki uruchamiano po kolei,
a ja siedziałem w wielkim, miękkim, wygodnym fotelu.
Ledwo słyszałem ten szum.
Wielkie śmigła się obracały, a płomienie wydobywały się z tylnych dysz wylotowych.
Wiedziałem, że żyję w erze odrzutowców, ale wspaniale było siedzieć w samolocie,
który leciał dwa razy dłużej niż odrzutowiec.
Poza tym to był mój pierwszy lot.
Pamiętam, że drobne wkładałem do czarnej portmonetki w kwiaty.
Twoja babcia, moja matka,
dała mi tę portmonetkę na drobne.
Teraz ty powinieneś zacząć oszczędzać,
a któregoś dnia zrobimy sobie wycieczkę.
Może pojedziemy do Filadelfii albo Hartford.
Albo do Bostonu!
Tak.
Uwielbiałem, jak mama się czymś ekscytowała.
To dodawało życiu lekkości i nadziei.
To miała być niespodzianka.
Przeprowadzamy się do Los Angeles.
Na… Naprawdę?
Mój znajomy reżyser z Allentown Playhouse
obiecał, że jeśli przeprowadzimy się do lutego,
załatwi mi pracę w jakimś filmie.
Serio?
Nie wierzę.
Mama miała już doświadczenie jako statystka.
To nie brzmiało nieprawdopodobnie.
Uczyła też aktorstwa w szkole,
a wcześniej pracowała w teatrze.
A gdy nie pracowała, ja byłem jej publicznością.
Zaraz wracam.
Pójdę sprawdzić rozkład.
Niemal pofrunąłem do pokoju, gdzie trzymałem rozkład lotów.
United, American, TWA.
Jest. „Nocny lot aeroplanem.
Bilet w cenie 95 $, bilet dla dzieci za pół ceny”.
To to!
Harmonogram lotów.
„Trans World Airlines, lot 393
odlatuje z lotniska Idlewild o 21.00.
Lot Super Constellation do Los Angeles
z przystankami w Pittsburghu,
Dayton, Chicago, Kansas City, Denver i Los Angeles.
Przylot o 15.00 dnia kolejnego”.
Tylko Trans World Airlines
lata z 70 miast w USA do 15 miast za oceanem.
W kraju i na świecie
Wybierz…
TWA
Wybierz TWA
Gdy zszedłem,
w salonie było ciemno.
Z radia cicho sączyła się muzyka.
Leciało „Wives and Lovers” Jacka Jonesa.
W ciemności żarzył się papieros, w ręku trzymała kieliszek wina.
Wystraszyłem się, że to, co mówiła o przeprowadzce,
nie było prawdą.
Może to tylko jej marzenie.
No cóż.
Uznałem, że mimo to będę odkładać na wycieczkę.
Może… znów przejrzę rozkłady lotów.
Babcia jeździła 57 Plymouth Belvedere.
Był grudzień 1962 r.,
jechaliśmy na lotnisko Idlewild, a ja myślałem o locie 393.
Długo jeszcze?
Kiedy drogomierz pokaże 62,
dotrzemy na miejsce.
Fajnie było oglądać billboardy
przedstawiające te wszystkie możliwości.
„Doleć z Pan Am w siedem godzin do Paryża.”
Albo: „TWA, najprostsza droga do Kalifornii”.
A teraz siedzę w samolocie
i lecę w jedną z najdalszych możliwych tras.
Na pierwszym odcinku lotu było może 15 pasażerów.
Miałem na sobie czapkę myśliwską, którą zapomniałem zdjąć.
Pewnie wciąż było mi zimno.
W każdym razie tak byłem ubrany podczas startu.
Wiedziałem, że mama cieszy się moim szczęściem,
ale niecierpliwie wyczekiwała startu,
by móc zapalić i się napić.
Zachwycał mnie widok płomieni buchających z silników.
W gazetce pokładowej było napisane, że to typowe dla silników turbośmigłowych.
Polećmy razem
Odlećmy stąd
Jeśli masz chętkę na egzotyczny trunek
To znam pewien bar w Bombaju…
Pędziliśmy po pasie startowym, a mnie znów dopadło to uczucie.
W tym momencie samolot oderwał się od ziemi.
Nie wierzę, że lecę.
Mama patrzyła przed siebie, a potem odwróciła się do mnie z uśmiechem.
Taką ją zapamiętam.
Start był dużo łagodniejszy, niż się spodziewałem.
Z jakiegoś powodu wszystko, co się wtedy działo, wydawało się idealne.
Lata mijały i nawet jeśli działo się coś nieprzyjemnego,
to od początku drogi na lotnisko
aż do dotarcia na miejsce,
zawsze czułem się bezpieczny i szczęśliwy.
Mama lubiła pić manhattany, ja z kolei wolałem Coca Colę.
Podeszła do nas Liz.
Czego się napijecie?
- Mogę prosić Colę? - Pewnie.
- Manhattan. - Oczywiście.
Można już palić?
Jak najbardziej.
Papierosy Newport z filtrem.
Turkusowe pudełko z półksiężycem
zawsze kojarzy mi się z czymś przyjemnym.
Zapalała papierosa,
z przyjemnością zaciągała się po raz pierwszy,
a ja myślałem, jakie to radosne.
Wszyscy jej znajomi z teatru palili.
W sumie jak każdy znany mi dorosły.
Mogłem podziwiać rozgwieżdżone niebo.
Takie się przynajmniej wydawało.
„Tu jest tak pięknie. Czemu nie mieszkamy w samolotach?”
Myślałem o tym, że czasem późną nocą
leżę w łóżku i nie mogę spać,
słuchając szumu przelatujących nad domem samolotów,
które właśnie opuściły lotnisko Newark czy LaGuardia.
Zastanawiam się, dokąd lecą o tak późnej porze.
Kim są pasażerowie?
Zasnęli już? Czy na pokładzie są łóżka?
A teraz sam leciałem,
być może nawet samolotem, który kiedyś obserwowałem.
To drink od pana z miejsca 3D.
O, jak miło z jego strony.
Proszę mu podziękować.
Gdy mama chciała zrobić wrażenie,
jej głos często stawał się niższy i głębszy.
Mówiłem, że to jej teatralny głos.
Nie lubiła tego,
ale mimo wszystko go używała.
Chwilę później, jak na zawołanie,
najprzystojniejszy pan koło pięćdziesiątki
usiadł w tym samym rzędzie.
Mama zastanawiała się,
czy to on postawił nam napoje.
Można się przysiąść?
Jeszcze jak, w przeciwnym razie sama pana posadzę.
Bardzo stresuję się podczas lotów.
Wcale nie.
Nie rób tego.
Ale się nie stresujesz.
Kochanie, może pójdziesz do kokpitu porozmawiać z pilotami?
To był w sumie dobry pomysł, choć coś czułem, że mam przechlapane.
Zostawiłem więc mamę.
W połowie drogi zobaczyłem coś wyjątkowo osobliwego.
Witaj. Jestem trzymetrowym człowiekiem.
Chcesz mój autograf?
Kim?
TRZYMETROWY CZŁOWIEK!
Pracuję w cyrku Barnum and Bailey.
Jestem trzymetrowym człowiekiem.
Dobrze.
Na początku lat 60. drzwi do kokpitu były otwarte
i można było tam wejść,
zwykle po uzyskaniu pozwolenia od stewardessy.
Nie widziałem Liz,
więc po prostu otworzyłem drzwi.
Zobaczyłem trzech mężczyzn, którzy mnie nie zauważyli.
- Była piękna, nie sądzisz? - Wspaniała.
Nie wierzę, że zrobiła to z każdym z nas.
- Wiem. - Ja wierzę.
Usłyszałem tylko urywek.
Dopiero gdy podrosłem, zrozumiałem,
że pewnie mówili o seksie.
Cześć… Lecisz do Pittsburgha?
Nie, do Los Angeles.
Jak trafiłeś na tak długi lot?
Chciałem lecieć najdłużej, jak się da,
a mojej mamy nie stać na lot bezpośredni.
Liczyłem, że ucieszy ich moja miłość do samolotów,
ale skupili się tylko na niedogodnościach.
Jasne. Lecimy tylko do Chicago.
Jeśli będziesz się nudzić, wpadnij do nas.
Tylko najpierw zapytaj stewardessy, dobra?
Dobrze.
Dziękuję.
Trzymetrowy człowiek?
O, twoja nowa niunia.
Tak czy siak, leciałem samolotem, i to w nocy.
Nie mogło być lepiej.
Gdy wróciłem na miejsce, mama popijała drugiego drinka
i była już blisko ze swoim nowym znajomym.
To mój synek Jeff.
- Cześć, Jeff. - Cześć.
To jest Harry.
Pochodzi z Pittsburgha.
Jest prawnikiem.
I zna członków drużyny Pittsburgh Steelers.
Szaleństwo, co?
Jest pan żonaty? Ma pan dzieci?
Tak. Mam syna i córkę.
O, to dobrze.
Lubisz kurczaka?
Lubię smażonego kurczaka.
Ten jest bardzo podobny.
Nazywa się kurczak cordon bleu. Jest bardzo smaczny.
Dobrze, to poproszę.
Gdy wróciłem na miejsce, Harry szeptał coś mamie do ucha.
Poczekałem, aż skończy, żeby nie ryzykować.
Wspaniały mężczyzna.
Taki elokwentny.
Mama lubiła elokwencję, dobrą i wyraźną wymowę.
Nie przepadała za silnym akcentem,
chyba że była to część roli.
Mówiła, że poprawna wymowa jest oznaką dobrego wykształcenia.
Jej przyjaciółka Julia była piękną kobietą,
bardzo zamożną żoną bogatego wynalazcy.
Wydawało się, że ma wszystko,
ale moja mama nie mogła przeżyć, że mówiła z silnym akcentem z New Jersey.
Mówiła: „Jaka szkoda.
Taka piękna i bogata, a mówi z takim okropnym akcentem”.
Zabawne, że czasami mama sama mówiła z podobnym akcentem.
Jeśli będziemy kiedyś w Pittsburghu, Harry zaprosi nas na kolację.
O, z żoną i dziećmi?
Mądrala.
Gdy z mroku wyłoniła się zamieć śnieżna, wyjrzałem przez okno
i poczułem, że ktoś coś przede mną stawia.
Proszę bardzo.
Pachniało jak kurczak cordon bleu.
Rzeczywiście wyglądał lepiej niż smażony kurczak.
Zabrałem się do jedzenia.
Lubię kurczaka, ser też lubię.
Ale nie wiem, czy chcę jeść je razem.
Mamo, nie chcę tego jeść.
Mogę jeszcze Colę?
Jasne, kochanie.
Gdy podchodziliśmy do lądowania w Pittsburghu,
wreszcie zobaczyłem coś przez okno.
Byliśmy pod warstwą chmur,
opady śniegu były dość intensywne.
Miasto z góry wyglądało pięknie,
jakby mieniło się w śniegu.
Pomyślałem sobie,
że gdzieś na dole jest pewnie jakieś dziecko,
które wsłuchuje się w szum silników
i myśli: „Kto jest w tym samolocie?
Dokąd leci? I czy właśnie śpi?”.
Lądowanie było miękkie, prawie niezauważalne.
Niebieskie światła na drodze kołowania
odznaczały się w śniegu.
Gdy zbliżaliśmy się do bramki, przekazano komunikat.
Mówi pilot.
Z powodu śnieżycy
lot do Dayton i Chicago
będzie opóźniony.
Dodatkowych informacji udzieli obsługa przy bramce.
Bez obaw.
TWA zapewni pasażerom hotel.
- Bez opłat. - Dziękuję.
Czyli znajdą nam hotel?
- Tak. Bez obaw. - Świetnie.
Dobrze.
Zapytałem pana w recepcji, kiedy powstał hotel.
Powiedział, że w 1952.
Mogłem fantazjować o ludziach,
którzy znaleźli się w tej samej sytuacji, i to już w 1952 roku.
Dobrze, kochanie.
Dadzą nam znać, gdy samolot będzie gotowy,
ale to potrwa jeszcze kilka godzin. Prześpij się.
- Dobrze? - Tak.
A ja pójdę na dół na drinka.
Dobrze.
- W porządku? - Tak.
- Dobrze. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Czułem, że będzie tam też Harry,
ale siedziałem cicho.
Halo?
Tak, przyjdziemy.
Wybiegłem z pokoju i popędziłem korytarzem.
Wciskałem przycisk windy jak szalony.
Nie, przestań.
Mamo! Mamo, chodź! Spóźnimy się na samolot!
Chodź! Samolot odlatuje za 20 minut!
Spóźnimy się!
Mama wychodziła z jakiegoś innego pokoju.
Już idę.
Nawet jeśli była z Harrym, to było nieistotne.
Ważne było to, że mieliśmy tylko 20 minut,
żeby dostać się na samolot.
Jak na trzecią w nocy, mama była w świetnym humorze.
Ja zresztą też.
Spałem trzy godziny i byłem gotowy na resztę drogi.
Lot z Pittsburgha do Dayton trwał mniej niż godzinę
i okazał się dużo ciekawszy.
Obserwowałem mamę, która w ciągu 40 minut okazała więcej emocji,
niż kiedykolwiek widziałem.
O czym mogła opowiadać?
Później oczywiście poznałem historię Liz.
Nie pamiętam za wiele…
Byłam zdezorientowana.
Miałam tylko dziewięć lat, gdy próbowaliśmy uciec z kraju.
Udało się tylko mnie i bratu.
Niestety zabrali rodziców na naszych oczach.
Och, kochana.
Nie, już dobrze. Już sobie to poukładałam.
W Nowym Jorku był wtedy program telewizyjny.
Nazywał się Pamiętaj o nas.
Zawierał prawdziwe nagrania z czasów nazizmu.
Był główną przyczyną moich koszmarów.
Zawsze współczułem Liz.
Mama bardzo się o nią troszczyła.
Jakby istnienie kogoś, kto więcej wycierpiał,
przynosiło jej ulgę.
Nagle pożałowałem, że nie zapoznałem się z trzymetrowym człowiekiem.
Przynajmniej miałbym z kim pogadać.
Zamiast tego obserwowałem nocne niebo.
Cisza nocy, cisza gwiazd
Ciche dźwięki gitary
Fruwają nad ciszą Która nas otacza
Zostaliśmy na pokładzie podczas postoju w Dayton.
Zdrzemnęliśmy się nawet z mamą.
Nim się obudziliśmy, znów byliśmy w drodze.
Liz pozwoliła nam spać, o ile mieliśmy zapięte pasy.
Nikt nie dosiadł się w Dayton.
No, przynajmniej nikt ciekawy. O czwartej rano mało kto robi wrażenie.
Spaliśmy aż do Chicago.
Było wciąż ciemno, gdy dotarliśmy na niemal nowy terminal O’Hare.
To mój ostatni przystanek.
Tutaj wysiadam.
Ale mam dla was kilka niespodzianek.
Załatwiłam wam obojgu
lot pierwszą klasą
do Kansas City i Denver.
Kolejna niespodzianka czeka was w Denver.
No to…
Tutaj macie szczegółowe informacje.
Przekażcie to obsłudze.
- Dobrze? - Dziękuję.
- Dobrze. Do widzenia. - Dziękuję.
Myślałem tylko o tym, ile kosztowałby nas lot pierwszą klasą.
To było jakieś 185 $ w jedną stronę.
Mógłbym za to kupić mnóstwo zabawek i hot dogów.
I jeszcze starczyłoby na dwa lub trzy zwykłe loty.
Ach, ta Liz.
Nagle mama zaczęła się inaczej zachowywać.
Ta zmiana była dla mnie widoczna.
Szła wyprostowana, eleganckim krokiem, z podniesioną głową.
Lecieliśmy pierwszą klasą,
a ona była aktorką lecącą pierwszą klasą na Zachodnie Wybrzeże.
Na pewno żałowała, że nie założyła sztucznego futra.
Odradziłem jej to przed wyjściem.
Hollywood wzywa.
Kazali mi natychmiast przylecieć.
O, jest pani aktorką?
Tak. Skąd pani wie?
Mama często robiła tego typu komentarze.
Powodzenia w Hollywood.
Dziękuję.
Terminal był piękny. Z jakiegoś powodu
stoisko z hot dogami było otwarte nawet o 4.00.
Chciałem zjeść dwa.
Mama zamówiła jednego.
- Zjedzone? - Tak.
Mogę jeszcze hot doga?
Naprawdę aż tak bardzo go chcesz?
Tak, naprawdę.
Dobrze.
Z drzewa życia…
Pierwsza klasa w takich samolotach
była zwykle z tyłu, inaczej niż w odrzutowcach.
Zauważyłem, że siedzenia były większe.
Poza tym uwagę przyciągała dekoracja.
Jest na to duża szansa
Najlepsze jeszcze przed nami
Czyż nie byłoby wspaniale?
Myślisz, że widziałaś słońce Lecz umknął ci jego blask
Po starcie było dużo ciszej.
Pewnie dlatego siedzieliśmy z tyłu. W odrzutowcach było ciszej na przodzie.
Mama była cała podekscytowana, że lecimy pierwszą klasą.
Jeśli leciałabym na zaproszenie studia filmowego,
Gildia Aktorów Ekranowych żądałaby dla mnie biletu w pierwszej klasie.
Takie są zasady.
Lecieliśmy dalej na zachód,
a ja obserwowałem wschód słońca.
Gdy skręciliśmy nieco w prawo,
słońce wpadło przez okno,
a jego promienie zaczęły tańczyć na twarzy mojej mamy.
Pamiętasz, jak latem grałam w Light Up the Sky?
Jeden krytyk napisał, że jestem skrzyżowaniem Crawford ze Stanwyck.
Doskonały występ.
Ależ to było wspaniałe.
Leniwe popołudnie…
Po prawej zobaczyłem złote, połyskujące zasłony.
Ciekawiło mnie, co skrywały.
Rozejrzałem się za stewardessą.
Jedna stała przy kuchence.
Pomachałem do niej,
jakby była moją nauczycielką.
Wysoka, smagła, młoda i urocza
Idzie dziewczyna z Ipanemy
Gdy nas mija
Każdy na jej widok wzdycha
Tak? W czym mogę pomóc?
To był znajomy głos.
Podobny do tego, który słyszałem w terminalu w Nowym Jorku.
Dokładnie tak wyobrażałem sobie jego właścicielkę.
Do czego to jest?
To leżanka dla pasażerów lecących nocą przez cały kraj.
Już z nich nie korzystamy.
A kiedy z nich korzystaliście? W którym roku?
Czemu przestaliście? Ile ich jest?
Może odpowiem po kolei.
Dobrze.
Gdy wyprodukowano ten samolot,
aż do pojawienia się odrzutowców w 1959 r.,
korzystaliśmy z nich podczas długich lotów.
Takich, które trwały więcej niż osiem godzin.
Na przykład takich nocnych, długodystansowych.
Tutaj spali pasażerowie lecący pierwszą klasą.
Fajnie.
Skąd pani tyle wie?
Moja mama od dawna pracuje w tej branży.
Była stewardessą w latach 30.
W 1939 r. przeszła na emeryturę. Od tego czasu
zapowiada loty na lotniskach w Nowym Jorku.
Zaraz wracam.
Żartuje pani. Serio?
Ile ma teraz lat? Jakimi samolotami latała?
Skąd czyta te komunikaty?
Ma teraz 58 lat. Latała głównie samolotami DC-3.
Siedzi w małym pokoiku na tyłach terminalu TWA.
Jesteś dociekliwy. Chyba bardzo lubisz latać?
To twój pierwszy lot?
Doris rozwiała wszystkie wątpliwości.
Miałem nową przyjaciółkę.
Mamo! Obudź się!
Obudź się!
- Co się dzieje? - Nie uwierzysz.
Mama Doris czyta komunikaty na lotnisku Idlewild.
Ma 58 lat i była jedną z pierwszych stewardess.
Spodoba ci się.
Mówi bez akcentu i jest bardzo piękna.
- Kto? - Doris!
To cudownie, dziecko.
Nie mów tak do mnie przy Doris, dobrze?
Dobrze, kochanie. Daj mi jeszcze pospać.
Lubiłem takie fryzury.
I jasne oczy.
Nie mogłem oderwać wzroku.
Ile masz lat?
Dwadzieścia jeden.
- Jaki jest twój ulubiony samolot? - Boeing 707.
- Czemu? - Jest piękny i bardzo szybki.
Nieźle.
Masz chłopaka?
Miałam. Właśnie się rozstaliśmy.
Moja mama jest aktorką.
Naprawdę?
Mówiłem to, gdy chciałem komuś zaimponować.
To bardzo ciekawe.
Tak. Lecimy do Hollywood.
Wezwali ją.
Zagra w filmie, chyba z Paulem Newmanem.
Z Paulem Newmanem?
Nie do wiary.
Muszę już iść.
Mama mnie wołała.
Dobrze.
Boże. Czemu skłamałem?
To było głupie.
Mama-aktorka by wystarczyła.
Lotnisko w Kansas City nie było ciekawe.
No, może poza sklepem z zabawkami.
O Boże.
Mają zabawkową replikę niemal tego samego samolotu, którym lecimy.
Na całym świecie nie było lepszej zabawki.
Drzwi się otwierają, pasażerowie znikają,
pojawia się stewardessa.
O mój Boże.
Drzwi się zamykają,
pasażerowie wracają.
Silniki ruszają po kolei.
Boże. Samolot zaczyna kołować.
Było tak cudownie, że ciężko się było oderwać.
- To będzie 12,95 $ z podatkiem. - Dobrze.
Wypiszę rachunek.
Świetnie.
A potem zepsułem samolot.
Płakałem przez godzinę,
nawet podczas startu w drodze do Denver.
To był najdłuższy odcinek.
Czterogodzinny lot z powodu wiatrów czołowych.
Co się stało?
Zepsułem samolot.
Prawdziwe samoloty też się psują.
Tak?
Pewnie.
Nie wiedziałem.
To na zawsze zmieniło moje życie.
Z jakiegoś powodu nie mogłem zaakceptować, że coś nie jest doskonałe.
Szczególnie maszyny.
Do dziś zdarza mi się powtarzać jej odpowiedź.
Prawdziwe rzeczy też się psują.
Może chcesz się przespać na leżance?
Tak!
Doris, dziękuję, ale nie trzeba.
- Mamo! - To żaden problem.
Zaraz się tym zajmę.
Byłem taki podekscytowany.
Obserwowałem niebo.
Nie mogłem zmrużyć oka.
Chciałem tu jeszcze pobyć,
może nawet zjeść posiłek.
- Syn mówił, że jest pani aktorką. - Tak.
Gratuluję filmu z Paulem Newmanem.
To wspaniale.
Coś mu się pomyliło.
Nie mam jeszcze angażu.
Przyjaciel ma mi pomóc coś znaleźć.
On wie, że uwielbiam Paula Newmana.
Pewnie jakoś to powiązał.
Byłem sparaliżowany. Chciałem zniknąć.
Zaraz będzie obiad. Zapytam, czy jest głodny.
- Dziękuję. - Zaraz wracam.
Jesteś kochana.
Zaraz będzie obiad.
Lubisz kurczaka?
Lubię smażonego kurczaka.
Ten jest jeszcze lepszy.
Tak?
Nazywa się cordon bleu.
Mogę dostać Colę?
Pewnie. Zaraz przyjdę.
Dobrze.
Mężczyzna, który siedział chyba na miejscu 7D,
ciągle pił i palił Pall Malle.
Mama mówiła, że to bardzo mocne papierosy bez filtra.
Newports były znacznie słabsze.
Tak czy siak, ciągle zerkał na tytuł artykułu
w gazecie Kansas City Star.
Brzmiał on: „Katastrofa odrzutowca na lotnisku Idlewild”.
Poniżej było jakieś rozmazane zdjęcie.
Gdy byłem mały, katastrofy lotnicze raczej mnie intrygowały.
Chyba nie byłem w stanie uwierzyć,
że coś, co tak bardzo kochałem, może kogoś skrzywdzić,
a co dopiero zabić.
Zobaczyłem, że rozmawia z inną stewardessą, nie z Doris.
Wszystko w porządku?
W sumie to nie.
Ciężko mi to czytać, bo całkiem niedawno
zarezerwowałem lot z Chicago do Nowego Jorku
i… nie mogłem wsiąść do samolotu.
Wykłócałem się o miejsce, ale nie chcieli mnie wpuścić.
Wracałem cały zły, ale kiedy dotarłem do domu
i włączyłem telewizor okazało się, że samolot się rozbił.
Tamten samolot.
Dlatego… bardzo boję się latać.
Bardzo mi przykro.
Mogę pana zapewnić, że nic się nie stanie. Wszystko będzie dobrze.
W razie czego proszę mnie wezwać.
Dobrze wiedzieć.
Miał prawo się bać.
Sam raczej nie mógłbym go pocieszyć.
Mój samolot się zepsuł.
Sam widok by go pewnie przeraził.
Wtedy wpadłem na genialny pomysł.
Może kapitan by go naprawił.
Ten zabawkowy samolot.
Jest pan żonaty?
Nie, nie jestem.
Właśnie się rozwiodłem.
Co za zbieg okoliczności.
Moja mama jest aktorką.
Nie wiedziałem, co to zbieg okoliczności.
Naprawił go.
Boże, jest wspaniały.
Czemu nie ożeni się z moją mamą?
Dziękuję!
Wie pan, moja mama zagra w filmie,
chyba z Kirkiem Douglasem i Elizabeth Taylor.
I Paulem Newmanem.
Naprawdę? Z Paulem Newmanem?
- Co ty powiesz. - Muszę już iść.
Dziękuję.
Cześć, kochanie.
Kapitan naprawił samolot.
- Jest ekstra. - Ale świetnie.
Bardzo się cieszę.
Cieszyła się. Wiedziałem czemu.
Rozłożono przed nią obrus.
Mogła też podziwiać piękną porcelanę i sztućce.
Ojej.
Lenox.
Nieelegancko jest zaglądać pod talerz w towarzystwie.
Mama kochała antyki i drogą porcelanę.
Zaczęła czytać na głos menu, jak to miała w zwyczaju.
Mówiła swoim niskim, teatralnym głosem,
który zawsze mnie zawstydzał w restauracji.
„Przystawka do wyboru: koktajl z krewetek
lub grzyby faszerowane krabem.
Danie główne: wołowina w sosie własnym
- lub kurczak cordon bleu”. - Kurczak cordon bleu.
Wdrapałem się do mojej norki,
mojego małego świata.
Och, dobre życie
Pełne zabawy Chyba lepiej być nie może
Dziękuję.
Dobre życie
Możesz w nim ukryć Smutek, który w sobie nosisz…
Patrzyłem na mamę
i zastanawiałem się, jak spędzimy moje urodziny.
Rozbawiło mnie wspomnienie moich piątych urodzin.
Tak mi się spodobało, że chciałem świętować codziennie.
Mama ulegała mi przez jakieś pięć dni.
Potem musiałem zaakceptować, że urodziny zwykle świętuje się przez jeden dzień.
Ale nikt nie powiedział, że nie można ich świętować co miesiąc.
Pamiętam, jak kiedyś w kwietniu
przyjaciółka mamy wpadła, gdy świętowaliśmy, i spytała:
„To on nie ma urodzin w lutym?”.
Mama potwierdziła i dodała: „Nie odbieraj mu tego”.
Moja mama była kochana.
- Dziękuję. - Proszę.
Leżałem na boku.
Szum silników działał na mnie usypiająco.
Chwilę później już spałem.
Przez następne lata
sprawdzałem rozkłady lotów
w poszukiwaniu samolotu śmigłowego, którym mógłbym polecieć,
żeby znów się tak wyspać.
Jeśli się zastanawiasz…
Możesz tu zostać, tylko musisz się zapiąć, dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
Mówi kapitan.
Przez następne 20 minut może dojść do turbulencji.
Proszę zostać na miejscach z zapiętymi pasami.
Samolot zaczął trochę dudnić.
Silnik wydawał inne odgłosy, gdy zaczęliśmy się wznosić.
Niestety turbulencje się nasiliły.
Niektórzy pasażerowie zaczęli się rozglądać,
jakby mogli w ten sposób coś zmienić.
Mężczyzna z miejsca 12A wstał i zaczął iść na tył samolotu.
- W porządku? - Zaczął krzyczeć.
Proszę mnie nie śledzić!
Mogę panu jakoś pomóc?
Pobiegła za nim jakaś stewardessa.
- Może pomogę? Już dobrze. - Co za widok.
Mężczyzna trzymał ręce na szyi kobiety,
a ona trzymała ręce na jego szyi.
Stawiali sobie nawzajem opór.
Rozumiem pana.
Ale rozmawiali całkiem normalnie.
Musiało mu chodzić o coś więcej.
- Mamy problem. - Wydech.
Dziękuję.
Gdy wsiadł jako pierwszy,
podobno podano mu leki i usadowiono,
żeby przewieźć go do szpitala psychiatrycznego w Denver.
Dziękuję.
- Spokojnie. - Przepraszam.
Jestem do dyspozycji.
Byli tacy spokojni. Ciężko było uwierzyć, że coś jest nie tak.
Wspólnie udało im się go uspokoić.
Mimo to wszyscy czuli się potem nieswojo.
- Proszę usiąść, dobrze? - W porządku.
Powodzenia w filmie z Paulem Newmanem.
Dziękuję.
Przyda się.
Czemu samolot się zepsuł?
Nie wiem, kochanie.
Ale już dobrze.
Prześpimy się.
A jutro czeka nas wspaniały lot.
Może przeczytamy razem sztukę?
Poczytałabym Filadelfijską opowieść.
- W porządku. - Dobrze.
Pobyt w Denver był fajny.
Mama przeczytała dwa akty sztuki.
Odkąd pamiętam,
mama czytała mi sztuki zamiast bajek.
Obiad zjedliśmy w lotniskowej restauracji w Denver.
Jadłem tosta z serem, popijałem Colę i obserwowałem samoloty.
Było wspaniale.
Czy coś byłoby w stanie to przebić?
Nie bardzo.
Chciałem żyć wiecznie.
- Udanego lotu. - Dziękuję. Miłego lotu.
Jest tu dla pani wiadomość.
Tak, Liz już mi wspominała.
Chwila! To nie ta bramka!
Mamo, spóźnimy się!
To nie ten, mamo! Mówię ci!
To bezpośredni lot odrzutowcem do LA.
Znam je na pamięć.
Lot StarStream Boeing 707 Royal Ambassador.
- Dziękuję. Wezmę to. - Miłego lotu.
Dziękuję.
Niespodzianka, kochanie.
Lecimy odrzutowcem.
Co?
Nie wierzę.
Lecimy 707 do Los Angeles.
Nie cieszysz się?
To ta niespodzianka od Liz.
Co się stało?
Nic, po prostu…
Wsiądziemy do samolotu i zaczniesz się popisywać.
Chodźmy do bramki, dobrze?
Bardzo się cieszyłem. Ale czasem nie umiałem tego wyrazić.
Czułem, jakbym coś stracił.
Może dlatego, że żegnałem się z tamtym pięknym samolotem,
a może dlatego, że nie spotkam już Doris.
Nic nie powiedziała, a ja czułem się źle.
Oto on. Wyjątkowy okaz wśród samolotów.
To było dzieło sztuki, uwierzcie mi.
Leciałem odrzutowcem, i to pierwszą klasą.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Mama powiedziała, że mogę usiąść osobno i udawać, że lecę sam.
Sama usiadła obok uroczej pani imieniem Barbara.
Przyspieszenie wbiło mnie w fotel.
Wspaniale.
Było naprawdę wspaniale. Wzbiliśmy się prosto w niebo.
Chwilę później lecieliśmy już nad górami.
Widok ośnieżonych szczytów w popołudniowym słońcu był niezapomniany.
Wyrównaliśmy lot, a z głośników odezwał się kapitan.
Szanowni państwo, witamy w odrzutowcu.
Lecimy z prędkością 960 km/h na wysokości 10 000 m.
Lot do Los Angeles potrwa godzinę i 52 minuty.
Życzymy przyjemnej podróży.
Szampan na mój koszt.
Barbara była starsza od mamy
i bardzo ładna. Mama lubiła takie kobiety.
Wyrafinowane, zamożne i mówiące bez akcentu.
Nie.
Niestety mój mąż zmarł wiele lat temu.
Miał na imię Henry i…
Wszystko pani opowiem.
Stał na scenie, dopiero co został prezesem w Crocker Banku
- i nagle dostał zawału. - Boże.
- Och, Barbaro. - Miał 43 lata.
Postanowiłem się przejść.
Paradowałem tak, cały napuszony.
Tak, jak może iść ośmiolatek, wiedząc, że robi coś wyjątkowego.
Spojrzałem w lewo
i zobaczyłem chłopca.
Był ode mnie młodszy.
O jakieś dwa lata.
W ręce trzymał oficjalny przewodnik lotniczy,
który mają tylko pracownicy dużych biur podróży.
To najnowsza wersja OPL?
Tata dostaje je pocztą jako pierwszy.
Jej, szczęściarz z ciebie.
Zaraz wracam.
Mamo, mam przyjaciela!
- Ma nowy OPL. Jej… - Jeff, kochanie.
Jeff, to Barbara.
Jej ojciec jest właścicielem linii lotniczej.
Trans Caribbean Airlines.
- Naprawdę? - Tak.
Poza tym mój ojciec umieścił moje imię
na nosie nowiutkiego odrzutowca DC-8.
Ale super.
Samolot z jej imieniem.
Mam tu zostać, czy wracać do mojego nowego kumpla Skippera?
Ach, te dzieci.
Przez następną godzinę rozmawialiśmy o rzeczach, które fascynowały tylko nas.
Uwierzysz, że linie TWA miały bezpośredni lot
z Londynu do San Francisco, który trwał 22 godziny? To było aż do 1960 r.
Wow, naprawdę?
Nie znałem żadnych fanów lotnictwa, aż pojawił się Skipper.
- Gdzie jest twój tata? - Tam.
Czym się zajmuje?
- Jest prawnikiem. - A gdzie mama?
Zmarła, gdy miałem trzy lata.
Naprawdę? Masz teraz nową mamę?
Nie. Tata dwukrotnie się ożenił po śmierci mamy.
Obie żony też zmarły na raka.
- Wszystkie. - Żartujesz.
Mówi z akcentem?
Nie wiem. To ważne?
Trochę tak.
- Chyba nie mówi z akcentem. - Świetnie. Mama będzie zachwycona.
Uwielbia, jak ktoś mówi bez akcentu.
Za Hollywood.
- Za nas. - Tak.
- Nie wierzę… - Mamo!
Mam nowego przyjaciela.
Jego tata jest bogaty, smutny i mówi bez akcentu.
To powiedz mu, gdzie siedzę.
Cześć.
Co tu robisz?
Zmieniłam lot, żeby znów was spotkać.
Nigdy nie umyję twarzy.
To było niewiarygodne.
Moja dziewczyna, mój kumpel, nowy mąż mamy. Oby.
Wszyscy lecimy odrzutowcem na zachód.
Po prostu nie mogło być lepiej.
Dzień dobry. Macie ochotę na chateaubriand?
- Nie. - Nie.
Lubicie kurczaka?
Nie bardzo.
- Nie lubicie smażonego kurczaka? - Kocham smażonego kurczaka.
Ten jest bardzo podobny.
Nazywa się kurczak cordon bleu.
Podczas lotów odrzutowcem mamy też menu dziecięce.
Możecie wybrać hot doga, hamburgera lub kanapkę z dżemem i masłem orzechowym.
Poproszę hot doga z musztardą.
A ja hot doga bez musztardy i keczupu.
Świetnie.
Myślałem, że padnę.
Hot dog na wysokości 10 000 m?
Tak się cieszyłem, że brakowało mi słów.
Ale musiałem coś powiedzieć. Odwróciłem się do Skipa.
Fajny masz ten przewodnik.
Dzięki.
Słońce świeciło, niebo było błękitne,
a ja jadłem hot doga i popijałem Colę
z moim nowym przyjacielem, lecąc z prędkością 960 km/h.
Myślałem, że lepiej być nie może.
Gdy kołowaliśmy,
zobaczyłem nową, futurystyczną restaurację lotniskową.
Była przepiękna.
Chciałbym się tam kiedyś wybrać.
Wyjrzałem przez okno
i zobaczyłem rękaw, który sunął w naszą stronę.
Mamo, tam są kamery.
- Żartujesz. - Nie żartuje.
- Nigdy nie wiadomo. - Tak.
Świetnie wyglądasz.
Po co są te wszystkie kamery?
To był kapitan.
Miał 62 lata i to był jego ostatni lot.
Doris mi o tobie mówiła.
- Masz na imię Jeff? - Tak.
Chciałbyś ze mną wyjść?
Life Magazine robił o nim materiał.
No dobrze, ostatnie pytanie.
Co będzie pan robił na emeryturze?
Nie będę na emeryturze, dopóki się nie odmelduję,
ale jeśli mam to zrobić przed kamerami…
Myślę, że…
Myślę, że chciałbym
przekazać moją przypinkę
temu młodzieńcowi,
który, jak sądzę…
ma latanie we krwi.
Tak bardzo wziąłem to sobie do serca,
że dziś sam jestem pilotem.
Poślubiłem też Doris, choć musiałem trochę podrosnąć.
Zajęło mi to trzynaście lat.
Tak czy siak, jesteśmy małżeństwem.
Prawdziwa lotnicza para.
Właściwie widzimy się prawie codziennie.
Jest nową spikerką na JFK, a ja latam między Nowym Jorkiem a LA.
Dobrze się złożyło.
A, właśnie.
Jeśli zastanawiacie się, co z mamą, to nie wyszła za tatę Skippera,
choć trochę się spotykali.
Udawaliśmy, że coś z tego będzie. Mimo wszystko jest szczęśliwa.
Uczy aktorstwa w Pasadena Playhouse w Kalifornii.
Ma teraz 80 lat i dużo radości sprawia jej praca z młodymi.
Liz jest jej ulubioną uczennicą od niemal 20 lat.
Co za wspaniałe życie.
FILM DEDYKOWANY
JETTOWI
BENOWI
I ELLI
MOJEJ MATCE I OJCU
MOIM BRACIOM I SIOSTROM
WSZYSCY SĄ MOJĄ INSPIRACJĄ!
NARRATOR: JOHN TRAVOLTA
TEN FILM OPOWIADA FIKCYJNĄ HISTORIĘ.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO RZECZYWISTYCH OSÓB,
ŻYJĄCYCH LUB ZMARŁYCH, LUB RZECZYWISTYCH WYDARZEŃ,
JEST CZYSTO PRZYPADKOWE.
Napisy: Magdalena Marciniak