Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
A, baretasunaren mira dut.
Ez dago itsas hondoan bezalako baretasunik.
Orain, denbora amaitzen ari zaidanez,
argi oroitzen saiatzen naiz.
Garai batean korronte oro ezagutzen nuen,
alga arteko bide guztiak,
eta askatasun amaigabearen zirrara.
Bazegoen gozotasunez beteriko buffeta,
guztia niretzat.
Baina hoberena
bakarrik egotea zen.
A, bai, etxeko bakea eta lasaitasunaren falta sentitzen dut.
Bereziki txango madarikatu baten erdian.
Mila laurehun eta batgarren eguna gatibu.
Umemoko talde bat eta beren irakasle traketsa
itsas bizitzari buruz ikastera eta nire eguna hondatzera etorri dira.
Marcellus du izena. Ozeano Bareko olagarro erraldoia da.
Kevin, ez miazkatu kristala.
Ez dut ikusten. Ez dago hemen.
Kamuflatuta nagoelako, Kevin.
Irakurri kartela.
Akuario honetan,
metrika neurgarrietan kaskarragoa den espezie baten menpeko naiz.
Euren menpe egotea umiliagarria da.
Erredentzio zantzu bakarra kaiolan uzten didaten mural txikia da.
Bakoitza, bakarra eta berezia. Itsas barraskilo bat bezain arabeskoa.
Gizakietatik, gutxien gogaitzen nauena garbitzaile andrea dela uste dut.
Gaur antisozial samar gaude, e?
Bai, ulertzen dizut. Baina nigandik ezin zara ezkutatu.
Gaur maskor freskoak jaso izana espero dut.
Esan nion Terryri halibut izoztuaz kokoteraino egon behar zenuela.
Ez dakizu zuk ondo.
Bere espezie-kide baldarrek ez bezala, baditugu gauzak komunean.
Nahiago dugu gaua.
Bakardadeaz gozatzen dugu.
Kaixo, txikitxook.
Nik bezala, aingira otsoei ezinikusia die.
Jainkoarren.
Eta zoru itsaskorrei.
Eta itsas hondoarekin egiten dugu amets.
Bertan galdu genuenarekin.
- Zer moduz alergiak? - Ongi.
Miranda Downs ere kexaka dabil.
On egiten omen dio lotara joan aurretik zapi hotz bat oinetan ipintzeak.
Horrelakorik!
Tira, bere kontua da hori.
Noski.
Hamabost dolar, mesedez.
Ea ba, hamar eta bost. Tori.
- Ederki. - Gabon.
Gabon, Tova.
Kontuz gidatu.
Errepideak irristakor daude.
Beti bezala ba, eta osorik nago oraindik.
Mezu berria daukazu.
Sullivan andrea. Bruce naiz, Charter Village egoitzakoa, berriro.
Irrikaz gaude zu Bellinghamen izateko.
Zure plaza ofizialki konfirmatu behar duzu,
eta gero zure harreraz hitz egingo dugu.
Deitu, bai? Eskerrik asko.
Ez!
Ai, ez, kaka. Ez!
Kaben zotz!
Ene, ez.
- Joder! - Lasai.
Eta orain mugikorra? Joder.
Laguntzarik nahi?
Auto bat daukazu funtzionatzen duen erradiadorearekin?
Salgai ez dugun gauza bakarra.
Eta mugikor-kargagailu bat?
- Tanner! - Zer?
Ekarri kargagailu bat eta kafetxo bat estu eta larri dabilen adiskidearentzat.
Milesker.
Zerk zakartza Sowell Bayra?
Pertsona baten bila nabil.
- Lagunen bat? - Ez, dirua zor didate.
Abentura ederra, bai horixe.
Askoz ederragoa furgonetak funtzionatuko balu.
Tanner, gaurko da!
- Tori. - Milesker.
Joño, Friko! Itzelak dira, ia haien kontzertua ireki genuen.
Baina kontu politikoak medio...
- Baina guk jotzea nahi zuten. - "Guk"?
Nire taldeak, Sits Saltxitxa.
Zer? Bai zera.
- Sits Saltxitxan jotzen duzu? - Bai.
Nola ezagutu gintuzun? Bandcamp?
- Ezagutzen gaituzu? - Bai.
Txantxa zen.
- Eta zurea gezurra zen? - Bai.
Orain txarto sentitzen naiz.
Eta horrexegatik, gosaltzera gonbidatuko dizugu.
Sandwich itzela egiten dugu. Tanner!
A, hemen zaude. Dedio.
Jarri iezaiozu berezi bat...
- Zer instrumentu jotzen duzu? - Gitarra.
- Fits Saltxitxaren gitarristari. - Ongi.
Eta gero harremanetan jarriko zaitut Peterekin, auto-tailerrekoa.
- Txarra dago, e? - Bai.
Azkenak galtzerdi zaporea zuen.
Eta Harrietek Carol ikusi zuen itxarongelan.
Hizketan ari zirela, sintoma berak zituztela ohartu ziren.
Horrelaxe jakin zuten Fred biekin oheratzen ari zela.
- Ez! - Amatxo maitea.
Ruth zuria eta Ruth beltza Charlie Simpsonekin bezala.
Barb, ezin duzu esan "Ruth zuria" eta "Ruth beltza".
Ez, beren ile koloreak dira. Bestela, erraza da nahastea.
Baten batek haririk ekarri al du?
Labetik atera berriak.
Shop-Wayko Ethan ezagutzen duzue?
Ba marihuana erretzen du.
Gaztanbera erostera joan nintzen azken aldian usaindu nuen.
Mundu guztiak erretzen du maria.
Mariadun gurina dago, gomazko hartzak...
Zer, gomazko hartzak?
Tova, isil-isilik zaude gaur.
- Ondo zaude? - Ez luke gauean lan egin behar.
Ez luke batere lan egin behar.
Hau amorrua, zu belauniko eta kimiko horiekin imajinatzea!
Puntua egiten nabil. Hizkimizkiek ez didate axola.
Eta Carol eta Harriet gizon berarekin ibiltzen dira.
Ez nau harritzen ba.
Biak 30 urte daramatzate horma-paper berarekin.
Paperarena uler dezaket, baina Fred?
Sowell Bay arrainontzi bat da.
Willek horixe esan ohi zuen.
Ezin zuela kakahuete kremarik erosi
ordubete geroago herri osoak jakin gabe.
Will...
Berak sartu gintuen zerrendan,
zahar egoitza horren zerrendan, Charter Village.
Deika eta deika dabiltza nire planei buruz galdezka.
Gaixotu baino lehen apuntatu gintuen zerrendan.
Nire ustez, etxe horretan bakarrik geratuko ote nintzen beldurrez.
Willek saldu nahi zuen.
Duela 30 urte, Erik...
Erik joan ondoren.
"Gainditu", esan zuen.
"Aurrera egin, saldu etxea".
Ezin nuen.
Agian arrazoi zuen.
Agian... aurrera egin behar nuke.
Nirea baino handiagoa den akuario batean bizi arren,
garbitzaile andreak ere aske izan nahi duela antzeman dezaket.
Nire inteligentzia handiak oso sentikor egiten nau
izaki guztien portaerekiko.
Eta susmoa dut atzean utzi behar duen hori
maila sakonago batean dagoela.
Baina, baina...
Jainkoarren.
Mesedez.
Hau nazka.
Tira ba.
Listo.
Ai, ama!
Marcellus?
Nola iritsi zara hona?
O, ez. Lasai.
Ez kezkatu.
Ene, a zer korapiloa.
Ui, tira, utzi...
Ongi, listo. Ea ba.
Hori da, bai.
Ongi. Dena ondo aterako da, ez...
Marcellus.
Ai, ama.
Garai batean olagarrook oskola omen genuen.
Hura galtzea arriskutsua izan zen.
Harrapakarien menpean utzi gintuen, baina askatasuna ere eman zigun
zirrikituetatik barrena sartzeko,
esploratzeko, ehizan ibiltzeko eta, beharrezkoa denean, ihes egiteko.
Kartzela honetan,
nire asetze gastronomikoa horren esku dago.
- Baina zer...? - Baina nire ausardiak baditu ondorioak.
Minutu oro lehorrean igaroak
azala lehortzen dit eta nire hiru bihotzak mantsotzen ditu.
Gaur biziarekin ordaindu dut ia-ia.
Marcellus.
Salbatu egin nau.
Sekulako sustoa hartu dut.
Ez nuen bera erortzea nahi.
Instintuz tiratu dut.
Bere bihotzeko hutsunea nabaritu baitut.
Bere atsekabe ezkutua.
Bere bihotza.
Sendatzeko modua aurkitu behar dut.
Egin dezakedan gutxienekoa da nireak salbatu izanagatik eskertzeko.
Ai, ez.
Tova!
Ez dut gogoan egun argiz ikusi zintudan azkeneko aldia.
Gosaltzeko sandwichik nahi?
Tanner!
Prestatu sandwich bat.
Saltxitxa, arrautz eta gaztadun klasikoa da,
baina nik mostaza gehitzen diot.
Analgesikoak baino ez ditut nahi.
Zer dela-eta?
Ezer seriorik ez, orkatila bihurritu dut.
Orkatilak serioak dira.
Tanner!
- Ekarri botikina. - Ondo nago.
Te bat oina bendatzen dizudan bitartean?
Jainkoarren, ez.
Ez zenuke zutik egon behar.
Terryk ez du pentsatuko oina txarto izanda lan egingo duzula.
Terry.
Zer gertatzen da hemen?
A! Kaixo, Tova.
Gure lagun Marcellusek ihesbide bat aurkitu du.
Benetan?
Bai. Moluskuak ari dira desagertzen,
eta honek 225 gramo gizendu du hilabete bakarrean, beraz, garbi dago.
Baina ez da bere errua.
Amaieratik hurbil, denak jartzen dira horrela.
Zer esan nahi duzu?
Bihurrikerietan hasten direla. Joan aurretik dibertitzeko.
Bere unea iristear dago, antza.
Beste askok baino gehiago iraun du.
Zeri zor diot zu egunez ikusteko plazera?
Ba bueno...
- Tova. - Ez da ezer.
Inprobisazio talde bat?
Slipknotek inprobisatzen du.
- Beti egin izan da. - Bai zera.
Horra, millennial-ek ez duzue zuen nagusiengandik ikasten.
Jimi Hendrixek gitarra alderantziz jotzen zuen.
Ziur bere nagusiek ere...
- Kaka zaharra. - Zer?
Zure mekanikoak ziria sartu nahi dit. Ez dut hainbeste dirurik.
Ez zabiltza langile bila, ezta?
Tanner kontratatu berri dut.
Eta langile gisa kaskar samarra izan arren,
pare bat aste eman behar dizkiot.
Eta jende bila dabilen baten baten berri ez duzu?
Diru gehiegi da. Joder.
- Hartu atseden, Tova. - Ongi. Eskerrik asko, Terry.
Lasai.
Osatuko naiz.
Zer geratuko zait Sowell Bayn zu joan ondoren?
Tova, Bruce naiz, Charter Villagekoa.
Badakit ez didazula deituko, beraz, hara:
hiru urte daramatzazu zerrendan.
Plaza orain onartzen ez baduzu, lehentasuna galduko duzu.
Biharko jakin behar dut.
Gabon, ama.
Tira, mesedez, utzi memelokeriak.
Ea.
- Zer arraio gertatzen da hemen? - Zer? Ezer ez, ni soilik...
- Ai, ama. - Olagarroa.
- Zenbat denbora darama kanpoan? - Ez dakit. Ihes egiten aurkitu dut.
Lasai, Marcellus. Ni naiz.
Hemen nago. Uretara itzularaziko dizugu.
Ez kezkatu. Jaitsi hortik.
Kendu gauza hauek hemendik.
Lasai, tira.
Ea ba, Marcellus.
Segi. Ireki tapa.
- Zer tapa? - Ireki.
Kendu hori eta ireki tapa.
Aurrera, Marcellus.
Kendu. Ongi.
Hori da.
Primeran, Marcellus.
- Eskerrak. - Ostia puta.
Arraioa.
Azalduko didazu, mesedez?
Esan dizut. Animalia hori atzeko atetik irteten ikusi dut.
Marcellus izena du. Zergatik zegoen irekita atzeko atea?
Zaborra ateratzeko.
Ez nekien hau Night at the Museum-en bezala zela.
Gainera, itxita dago.
Ez naiz bezeroa. Tova naiz, garbitzailea.
Eta zu ordezkatuko nauen pertsona izango zara...
Ongi, bai. Ethanek zuri buruz hitz egin dit.
- Sentitzen dut oinarena. - Orkatila da.
Esamesaka aritu nahi badu, zehatza izan dadila.
Orain, txukundu hau.
- A zer anabasa. - Ongi.
Gorria da?
Bere umorearen arabera.
Patroia eta testura ere alda ditzake.
Kontxo.
Nora zoaz?
Etxera.
Ez duzu amaituko ala?
Amaitu dut.
Ez, begira lurzorua eta beirak zikinkeriaz beteak!
Zerrendan zegoena egin dut,
Terryk esandako guztia.
- Listo. - Entzun, txikito.
Gauzak ondo edo gaizki egin daitezke.
Barkatu, baina errespetu osoz,
hau ja ez da zure lana.
- Nire erara egingo dut. - A, ulertzen dut.
Terryri esan beharko diot ba
kontratatu duen mutilak bere olagarroa ia galdu duela.
- Gero deituko diot. - Ez.
Bale, sentitzen dut, baina dirua... Lan hau behar dut.
Eta Mark ondo dago.
- Marcellus du izena! - Barkatu, bai.
Marcellus.
Ongi dago, eta ez dut berriz atzeko atea irekita utziko,
zin degizut.
Mesedez,
ez esan inori.
Ez kontatu Terryri. Ez du jakin beharrik.
Zer? Zergatik eseri zara?
Prest nago Terryri ez kontatzeko...
Bai.
- Lana serio hartzen baduzu. - Bai.
Konpromisoa hartu eta atsegin handiz erakutsiko dizut
gauzak ondo egiteko modua.
Ongi, bai, erakutsidazu lanbasa nola erabiltzen den.
Hau da hau jarrera! Eskaini dizut nire...
Gizakiak eta euren hitz-jario etengabeak.
Isilduko balira,
agian begi-globoak hobeto erabiliko lituzkete.
Barkatu mutilarena, gizona edo dena delakoa.
Egia esan, hona etorri naiz esan nahi nizulako
egoitzako plaza onartu dudala.
Ai, ondo egin ote dudan esango bazenit!
Nola galaraziko diot etxetik ihes egitea?
Bere ikusmen kaskarragatik ez balitz,
beharbada ikusiko luke ar baldar horrek gehiago duela eskaintzeko
bere jarrerak iradokitzen duena baino.
Izan ere, tristura bera nabari dut bere begietan.
Kontxo, hemen da langile jauna!
- Furgoneta ja badabil? - Bai.
- Petek hilabete bat eman dit. - Eta lana?
Ametsa egia bihurtua.
Konponduko dizut hori eta behar duzun guztia.
Ordaindu nahi dizut.
Ez kezkatu, motel.
Konpainia ongi datorkit.
- Ziur ez duzula sofan lo egin nahi? - Ez, eskerrik asko.
- Gabon. - Gabon.
Bai zera.
Bai, erabili hau. Eta ez badu funtzionatzen, beste hau.
Ez dut txikle hori ukituko.
Ez dizut mastekatzeko eskatu. Desitsatsi eta kito.
Ondo xukatu.
Ondo xukatu. Indar guztiarekin.
- Hori egiten ari naiz. - Urez beteko duzu dena.
Gogor igurtzi, dena itsasten zaio-eta.
Garbitu ondo.
Haurrek miazkatzea gogoko dute.
Ez da nabaritzen. Patinaren parte da.
- Lurzorua. - Zapatei itsasten da.
Mugimendu zirkularrak, ez gora eta behera.
Bestela, markak geratzen dira.
Tira. Bai, hori da.
Ez da ezer ateratzen ari.
Nola ezetz?
Harraskatzen badut, gehiago nabarituko da.
Eta marka uzten badu?
Denbora gehiago ematen duzu eztabaidatzen, harraskatzen baino.
Ez. Oraindik ez duzu amaitu. Korapiloa egin behar diozu.
- Bestela, behera joango da. - Ondo dago.
Ez, ez dago ondo.
Gauzak ondo edo gaizki egin daitezke.
Badakit. Hamaika aldiz esan duzu.
Zure amak ez zizun gauza hauek erakutsi ala?
Ez zen ezer irakasteko nahikoa denbora geratu.
Ai, sentitzen dut.
Hurrengoan lotuko dut.
Tova, Mary Ann naiz.
Ethanek kontatu dit erori zinela.
Ene, min handirik ez ematea espero dut.
Gaur kazola bat eramango dizut.
Eta beste ezer behar baduzu, deitu.
Kaixo, Sullivan andrea, Jessica Snell naiz, Olympus Realtykoa.
Hitzordua berresteko baino ez da. Zure etxea saltzeko irrikaz nago.
Tova?
Barb! Bera da!
Zer ari zara erdigunean?
Etxean behar zenuke deskantsatzen!
Mertzeriara noa.
Zatoz unetxo bat!
Mary Annen agur-festa antolatzen ari gara!
Bai, sartu!
Zer ondo.
Bagenekien egunen batean etorriko zinela.
Joan beharra dut. Azken berde mataza gorde didate...
Ongi, baina joan aurretik, zer iruditzen Blue Canoeko gela pribatua?
- Zer? - Agur-bazkarirako.
Hango opilak maite ditu.
Eta, hortaz, sufritu behar dugu?
Uste dut atzeko erruloari kea dariola.
- Harriet? - Bide batez.
Egia da arloteak akuarioan ordezkatzen zaituela?
Ez da arlotea.
Ethanek dio dirua zor dion norbaiten bila dabilela.
Gangster bat da. Argi eta garbi.
Noren bila ibiliko da?
Simon Brinks.
Ez dut berarekin harremanetan jartzerik izan.
Bai, nahita izango da. Oso pertsona nabarmena da.
Bai, badakit higiezinen handi-mandi ahaltsua dela,
baina eskertuta egongo da kontaktuan jartzen gaituenarekin.
Eta higiezin agente arrakastatsua zarenez,
agian heroia izan nahi duzu.
Obra berri bat dauka hirian.
Agian langileburuaren zenbakia izango dut.
- Itzel. - Begiratzera noa.
Jessica?
Eta Jessica?
Barruan, niretzako gauza garrantzitsu bat egiten.
Bai, ziur. Jessica!
Ez didazu sinesten ala?
Jessicak milioi askoko etxeak saltzen ditu,
eta zuk ezin duzu bizarrik hazi eta brageta irekita daukazu, beraz...
- Amatxo maitea, Avery! - Ur beroa itxi duzu berriz?
Faktura murrizteko.
Denok ez gara lanean dutxatzen.
Padelsurfa egiten dut goizero eta alokairua ordaintzen dizut,
beraz, ez ukitu dendako ur-tenperatura, bale?
Edo bihar itzuliko naiz. Ondo zaude? Kezkatuta dirudizu.
Bai.
Barkatu, nor zen hori?
Bizarra hazi dezaket.
Zer?
Bizarra hazi dezakedala. Sekulako bizarra.
Edo kokospekoa, bibotea, edozein ile-aurpegi.
Ene, azkenean lasai lo egin ahal izango dut,
eskerrik asko.
Aizu, barkatu.
Bezeroak horrela tratatzen dituzu beti?
Surf taula batzuk erosteko asmoa nuen, baina orain ja ez.
Ez, surf taula batzuk?
Bai.
Hara.
Hauek padelsurferako dira.
Ba nik "surf taulak" esaten diet eta bezeroak beti du arrazoi.
Ezberdinak dira. Eta nahi dudan bezala hitz egingo dut nire denda baita.
Bai, noski.
Zurea da denda?
- Bai. - Nire adinekoa zara-eta!
Bueno, arazoa zuk daukazu ba.
Autoan bizi zarela dirudi.
Broma gutxi, nire autoan bizi naiz-eta.
Ama gaindosiaz hiltzen ikusi zuen furgoneta txatxu batean.
- Tira. - Ai, ama.
Barkatu.
- Ez, barkatu zuk. Zakarra izan naiz. - Ez nuen hori esan behar.
Lepoan mina duzu?
Estera mehe batean lo egiten dut, beraz...
- Okerragoa ere izan zitekeen. - Tori, erabili hau.
CBD oliodun pomada.
- Lasai, eskerrik asko. - Eraman. Etxearen kontura.
Hara, eskertzen dizut.
- Dutxatzeko esango nizuke... - Izotz-bainu bat da.
- Bai. - Honetan bainatuko naiz ba.
Ongi.
Ez.
Ez. Ui, barkatu!
- Kontuz ibili! - Aizu, lagun!
E, agente!
Nire furgoneta da.
Oraintxe nindoan.
- Klerak ez du gezurrik esaten. - Bost minutu izan dira!
Lasaitu.
- Sullivan andrea. - Ene, ez.
Erori zinela entzun dut. Ondo zaude?
Ondo nago. Mina dut, baina...
Espero dut nire adiskide maiteari...
- Cameron. - ...Cameroni arazorik ez sortu izana.
Oso adeitsua izan da eta mandatuak egitera ekarri nau.
Gogotsu ordainduko dut jaso duen isuna...
Ez, ez da beharrezkoa.
- Ongi. - Hurrengoan, aparkatu iskinean.
- Bale. - Bai.
Iskinean aparkatuko dugu.
- Igo autora. - Bale.
- Agur. - Aio.
Eskerrik asko.
Kabroi galanta gero.
Zer? Mesedez, bere lana egiten ari zen.
Arauei nabariki jaramonik ez egin arren, ondorioek harritzen zaituzte.
Ez da "nabarki" edo dena delakoa, nik...
Hau nazka.
Aizu, ez da...
Ethanen sarrera txukunago uztea espero dut.
Bai. Ez dut denborarik izan...
Limoi olioa eta ozpina emango dizkizut hau garbitzeko.
Ene, eskerrik asko.
Ez horregatik.
Jainkoarren.
- Agur. - Agur.
Nire bulegoan elkartzekoak ginela uste nuen.
Bai, baina entretenitu egin naiz.
Bueno, ba hauxe da etxea.
Nire aitak eraiki zuen egur-etxola gisa.
Bitxia da.
Baina bista ederrak ditu.
Hara! Egia da.
Zoragarriak dira, ezta?
- Xehetasunak ederrak dira oso. - Eskerrik asko.
Bigarren logela bat aipatu zenuen, ez?
Bai, han atzean, eskuinera.
Etxe zoragarria da.
Nortasun berezia du. Azkar salduko da.
Bai. Zera...
Jessica, diskrezioa eskatu nahi dizut.
- Oraindik ez diot inori esan. - Jakina.
Bide batez, herri txikia denez,
jendeak nahitaez hitz egingo du,
eta gomendagarria litzateke gelak guztiz hustea
oroimenak ekar ez ditzaten.
Tragedien oroimenak.
Barkatu, berandutu naiz. Simon delakoa aurkitu nahian nabil.
Hitz egin dut 9:30 diskotekako tipoarekin
eta udazkenean tarteren bat izango dutela dio.
Uste dut tipoak...
Zer?
Hara, Zoom bidez zurekin hitz egin nahi genuen
uste dugulako agian Sits Saltxitxak etenaldi bat egin behar lukeela,
behin betiko etenaldia.
Zertaz ari zara?
Txo, ez zaude hemen
eta ume bat izango dugu...
Bai, baina laster itzuliko naiz, eta umea birara ekar dezakezue.
A, ez, ni paso. Ez dut umea birara ekarriko.
Baina zer diozue? Gure banda da.
Gure banda da, gure bizitza.
Mesedez, txo.
Dibertigarria da, baina ez da gure bizitza.
Entseguetatik erdira etorri zara.
- Ez. - Gure egongelan.
Ez duzue ulertzen.
Diru pila lortzear nago.
- Cam. - Diskoa egiteko.
- Grabatu eta ateratzeko. - Cam.
Maite zaitugu, baina asko agindu arren, gero ez duzu ezer betetzen.
Eta orduan, tonu atseginean esan dit:
"Jendeak hitz egingo duenez...".
Badakit jendeak hitz egiten duela. Esamesak, txutxu-mutxuak...
Oraindik ere begiratzen didate, zera banintz...
Zer ordu da? Non dago Cameron?
Arranopola.
Aspaldi min eman zioten, baina zauria oraindik ez da itxi.
Ulertzen dut. Ni ere bizi naiz bizilagun mespretxagarrien begiradapean,
nire zauri larrienaren oroigarri etengabea.
Ez dut horretaz mintzatu nahi.
- Cameron! - Amaitzen ari naiz.
Ordubete berandu zabiltza.
Atea konponduko nuela agindu nion eta horretan nabil.
Berdin zait. Lan bat daukazu, ardurak dituzu!
Baina zer duzu? Zure lagunari fabore bat egiten nabil.
- Eta egun txarra izan dut. - Berdin zait.
Eta ez zaitut behar. Badakit lanbasa txatxu bat erabiltzen, bale?
Ederki.
Oso ondo, hor konpon. Zure bizitza da, zure lana.
Zer duzue?
Oihuka etorri da apur bat berandu nabilelako.
Arraioa, Cameron. Posturako gomendatu zintudan.
Ez da nire errua.
Burutik jota dago. Gauzak ondo edo gaizki egiten diren kontuarekin beti.
Ez dauka besterik.
Ongi, barkatu, ez nekien zerbait zenutela.
Ez daukagu ezer.
Baina oso gaizki pasa du.
Senarra gaixotu eta hil zen, eta semea galdu zuen.
Eta esan zituzten gauza izugarri horiek!
Tovak semea zuen?
Ez dagokit niri kontatzea.
Baina gauza bat esango dizut: emakume zoragarria da.
Eta ama zoragarria zen.
LIMOI OLIOA OZPINA
Garbitzaile andrea ez zen gau hartan itzuli.
Ezta hurrengoan ere.
Imajinatuko duzuen bezala, haren falta nabari nuen.
Zer?
Zirkuluka, ongi.
Hobeto? Ondo deritzozu?
Ez dago gaizki.
Baina zerbait gertatu zen.
Gaztea hizketan hasi zen.
Ez neska ederra herrikoa izateko,
objektiboki ederra da.
Gehiegitxo agian.
Ziur aski.
Eta behin hasita, ez zion hitz egiteari utzi.
Parekatzeko desioaz hitz egiten zuen.
Lagunduko dizut?
Eta erditu, baina hazi ez zuen amari buruz.
Ni baino galduagoa zegoen.
Eta nik banekien.
Txikia izan arren,
banekien arazoak zituela.
Hara-hona ibiliz emandako haurtzaroaz, izebarenetik lagun batenera,
edo ezezagun baten zulora.
Eta bere amaren heriotzaren berriaz.
Urteetan zehar babes hartu zuen gurpildun gordelekuan.
Esan zidaten furgoneta jarauntsi nuela.
Opari bat balitz bezala.
Eta txerritoki nazkagarri bat baino ez da.
Bertan, altxor ezkutuak aurkitu zituen.
Bere gurasoen objektuak.
Eta bere aitaren eraztun bat,
ezagutarazten zuenak aingirak maite zituela.
Bai, Simon Brinks.
Premia handiz hitz egin behar dut berarekin.
Antza, aingirak bezain iheskorra zen.
Kaixo?
Bai!
Bai, ostia! Barkatu.
Bere hitz-parrastada argigarria omen zen.
Baina nekagarria ere bai.
Eta kezkatzen ninduen ez ote nuen galdu garbitzaile andreari laguntzeko aukera.
- Ez diot garagardorik hartu. Utzi. - Gezurra!
- Erik, etorri hona. - Uzteko!
Erik, atzokoaz hitz egingo dugu?
Ez, ama. Eta ez sartu.
Zerbait egin beharra nuen.
Ez dut ezer irekita utzi, baina dena arakatu eta ez dut aurkitzen.
Ongi, berehala noa.
Iristean ikusi dut,
eta gero berriz ere xurgagailua pasatzean.
Eta gabon esatera etorri naiz, baina desagertu da.
- Gabon esatera? - Bai.
A, ongi.
Ez.
A, hortxe dago.
Harpa jo dizu.
Olagarrook ezkutaketan maisuak gara.
Zer grazia.
Txantxa ona.
Inguruneari egokitzen gara
gure bizilagunak engainatu eta manipulatzeko.
Gaurkoan, nahikoa izan da kamuflaje saio soil bat
garbitzaile andrea gaztearengana erakartzeko.
Ni ere pozten naiz zu ikusteaz, lagun.
E! Arraioa.
Adarra jotzen ari da.
Aurrera. Ez dizu ezer egingo.
Dedio.
Horra berriz ere
sentsazio ezagun hura.
Barkatu aurrekoan astakirten hutsa izateagatik.
Arrazoi osoa zenuen.
Bila zenbiltzan tipoa aurkitu zenuen?
Ez.
Simon Brinksek ez du nahi inork aurkitzea.
- Simon Brinks, promotorea? - Bai.
Hara, sentitzen dut.
Higiezin-negozioak oso konplikatuak dira.
Ez da negozio bat. Nire aita da.
Bueno, teknikoki.
Biologikoki-edo.
Ama utzi zuen haurdun zegoenean.
Duela hilabete batzuk jakin nuen, eta diru pila omen duela era bai.
Eta hona etorri naiz zor didan 18 urteko mantenua ordain dezan.
Baina ez dut aurkitu.
Berarentzat kale, galdu du aukera pertsona oso... bizia ezagutzeko.
- Milesker. - Ez horregatik.
Bentosaz beterik ditut zortzi garroak,
ukimena, usaimena eta dastamena dituztenak.
Ukitze bakarrarekin hautematen ditudan seinaleek
giza ulermen mugatuari ihes egiten diote.
Izan ere, ziur aski garro bakar batean
gizakiak buruan duena baino adimen handiagoa daukat.
Ikusmenak egunero okerrera egin arren, nire garroek honakoa hauteman dute:
garbitzaile andreak eta gazteak antzeko samina partekatzen dutela.
Bati laguntzeak, bestea senda zezakeen.
Ai, ama!
Nola egin duzu?
Ethanek lagundu dit. Beira atera genuen
eta azetonarekin garbitu.
Zein atsegina den.
Bazekien poztuko zinela.
Aizu, zera bururatu zait:
Simon Brinks bilatzean, telefono-aurkibidean begiratu zenuen?
Telefono-aurkibidea?
- Hemen bizi zara? - Bai.
Aurkibideen bila noa.
Ongi.
Zer ari zara akuarioan lanean?
Lanpetuta egoteko.
Dedio, a zer egur ederra.
Baina oholak aske daude.
Nire tranpa hilgarriak. Kakorratz-neskek beti esaten didate.
- Kakorratz, zer? - Hemen.
Hementxe! "S. Brinks".
Bai, begira.
- Bai zera! - Listo.
Bai, hementxe duzu.
- Sakatu botoia. - Banoa.
Nola ez.
Ez dago erabilgarri.
Ez etsi.
Begira, helbide bat dago.
Elsbethen dago, hemendik 80 kilometrora.
Nire furgonetak ezin ditu 80 kilometro egin.
Nik badaukat autoa.
Eramango zintuzket, baina ez ditut autobideak gogoko.
Nik gida dezaket.
Zer da?
Nire banda.
- Zure banda? - Sits Saltxitxa.
Sits Saltxitxa?
Bai, ez nion nik jarri.
Bueno...
erritmikoa da.
Zuri zer gustatzen zaizu?
Kenny G eta Michael Bublé? Baduzu diskoren bat hemen?
- Ez da izango! Zintak? - Ez.
- Zer vintage. - Ez dira nireak.
Mudhoney? Nola daukazu hain gustu ona?
- Ez ditut entzun nahi. - Harritzekoa.
Radiohead? 20 urte daramatzat entzun gabe.
- Benetan. Ez dut entzun nahi. - Abesti bakarra, bale?
Ea ba.
Ez, mesedez!
Tova, hau "I can't" da,
Pablo Honey-ko abestirik gutxietsiena.
Ez, zarata handiegia da.
Politagoa da belarriak estali gabe.
Bestia osorik entzungo dugu. Arauak dira.
- Zer? Ez. - Zer ari zara?
Gidatzean ezin duzu idatzi.
- Bale. - Arauak dira.
Ea ba.
Avery izeneko norbaitek dio beira-zuntzak...
- Eta letra txiki hau? - Aizu.
Besteen mezuak irakurtzea itsusia da.
Taulen dendako neska da?
Bai.
Elkarrekin zaudete?
Ez, elkarri idazten diogu.
Ezta hori ere. Lasai hartzen ari naiz.
Zer esan nahi du horrek?
Zer erantzungo diot?
Ez erantzun.
Bihar idatziko diot. Utzi mugikorra.
Zer? Noizbait Avery bezalako neska batekin irten nahi baduzu,
serio hartu behar duzu.
Serio hartzen dut. Flirteatzen ari naiz.
Eta zer da hori? Ezer ez. Hitz bakunak, begiradak...
Gauza garrantzitsuek denbora eta esfortzua eskatzen dute.
Ongi.
Ederki.
- Zer da hori? - Zer?
- Zer da? - Zer?
- Deika ari zara. - Ez horixe.
- Tova, eseki. - Nik ez diot deitu.
- Baietz ba. Eseki. - Ezetz!
Tova!
- Bai? - Ez!
Kaixo, Avery.
- Nik deitu dizut ala zuk niri? - Esekitzeko.
Ez, Tova Sullivan naiz.
- Dedio. - Autoan nago Cameronekin.
Gidatzen ari da
eta ezin dizu idatzi.
Barkatu.
Zita bat eduki nahi du zurekin,
padelsurfa egitera joan zaitezkete.
Zertan zabiltza?
Ba jakin ezazu, oso konpainia atsegina da, baina...
Bueno, guztiak bezala, ez? Bai.
Igandean ondo deritzozu?
Ederki iruditzen zaiola dio.
Bueno, ba...
- Bai. - Horixe dela uste dut.
Bueno, ba banoa...
- Banoa txirrina jotzera. - Ongi.
Bai.
Lelokeria bat da, ez?
- Teknikoki jazartzen ari naiz. - Cameron.
Bere denbora merezi duzu. Uztazu.
- Bai, egia. - Sakon hartu arnasa. Eta bota.
- Bale. - Ongi.
- Adeitsua izan. - Bai. Bale.
Jarri tente.
Kaixo. Simon Brinksen bila nabil.
Eta zer ostiagatik egon behar luke hemen?
Aurkibideko helbidea da.
Zer zara? Maritxua?
Ospa edo poliziari deituko diot.
- Alde! - Barkatu.
Ez. Ez da ondo joan.
- Ez. - Zer gertatu da?
- Sutan dago. - Zergatik?
Ez dakit eta ez dut jakin nahi.
Ez gara honaino etorri irainduak izateko.
- Ez. - Tova, zertan ari zara?
- Ez. - Ez horixe.
Tova, mesedez.
Serio ari naiz.
Tova, geldi!
- Jainkoarren. - Lotsagarria!
- Barkatu. - Nor ostia zara zu?
Tova Sullivan naiz, eta gazte honek milaka kilometro egin ditu.
Joaten ez bada,
ostiko batez bueltan bidaliko dut etxera!
Entzun ondo.
Bigarren aukera bat ematea erabaki du...
Tova, ez da Simon.
Kito, nazkatu naiz. Esan izen hori berriro...
- Behin bakarrik! - Goazen.
- Zoazte popatik hartzera! - Bagoaz.
- Bagoaz! - Ospa, marikoia!
- Azkar, sartu autoan! - Bagoaz, bai!
- Ezin dut azkarrago joan. Listo. - Ez itzuli!
Su arma bat zen?
- Baietz uste dut. - Amatxo maitea.
- Itxaron! Segurtasun-uhalak! - Ez dugu denborarik!
Bueno...
Gauza bat esango dizut: gizon hori ez da zure senidea.
Ez horixe.
Hartu horko irteera.
Nola ezagutzen duzu leku hau?
Hondartza lasaiak gogoko izan ditut beti.
Erik, nire semea, txikia zenean, itsas izarrak maite zituen,
eta senarrak, Willek, egun osoa itsas izarrak biltzen ematen zuen:
hondarrean zuloak eginez, harriak jasoz...
Aita ona zela dirudi.
Bai.
Oso aita ona zen.
- Sentitzen dut Simon aurkitu ez izana. - A, ez. Uda kaskar honen mailan.
Autoa hondatu zait, taldea desegin da, ama hil da...
Joan aurretik, amak beti esaten zidan
aita pozez zoratzen zegoela seme bat izateaz.
Beti esaten zuen, ez dakit zergatik.
Zergatik hartzen ote zuen atsegin hori pentsatzeaz?
Auskalo, egia zela sinetsi behar zuelako-edo.
Bere izena ezagutu eta eraztuna aurkitu nuenean,
zera sentitu nuen...
Nik ere sinetsi behar nuela sentitu nuen.
Neure buruari engainatu nion.
Bueno,
batzuetan gure buruari engainatu behar diogu.
Ez dakit zer arraiotan ari naizen,
ea geratu behar ote dudan ala ez, nora joan behar nukeen
edota zergatik nagoen hemen.
Bai. Ulertzen dizut.
Mila laurehun eta hogeita hiru egun gatibu.
Ai, ama, zer da hori?
Zer?
- O, ez! Ausartzea ere! - Ui, nahigabe izan da.
Ez nago etxetik hurbilago.
Baina nire buruargitasunari esker, gizakiak sinbiosirantz doazela nabari dut.
Lan asko dugu.
- Cameron? - Bai?
- Hemen zaude. - Kaixo.
Doinu polita zuen horrek. Terryk deitu dizu.
Txartela ahaztu zaizu.
- Tori. - Milesker.
Doinu polita zuen.
- Banoa. Agur. - Ongi.
Zoaz.
- Tova! - Bai?
- Ez duzu garagardorik nahi? - Ez, milesker.
Ethan, eskerrak eman nahi nizkizun Cameron ordezko gisa gomendatzeagatik.
Primeran doa. Eskerrik asko.
Eskerrak eman beharrik ez.
Baina...
tea hartuko dugu noizbait?
- Gorritzea. - Bale.
- Gizakien beste akats bat. - Konforme.
Kolore aldaketak babesgabe uzten ditu.
Olagarrook ez bezala, atentzioa ematen du ezkutatu nahi dutenean.
- Tova? - Tova!
Kaixo!
- Zer? - Tova!
- Kaixo! - Horrela jantzita joango zara?
Zer zabiltzate hemen?
Zitarako apainduko zaitugu.
- A, ez. - Galletak ekarri ditut.
Nork kontatu dizue?
- Utzi ikusten. - Zer?
Eta belarritako horiek?
- Gogoko ditut. - Mesedez.
Tori, hartu nire lepokoa.
- Ez dut nahi. - Jaka bat ekarri dizut.
Hori ere ez.
Ba margotu ezpainak.
Neskak, txoriburu halakoak.
Ez da zita bat.
Ethanekin tea hartuko dut.
Zerbait hartuko duzu begiko zaituen gizon batekin.
Ez nau begiko.
Tova, txora eginda daukazu.
Eta normala da.
Emakume aparta zara-eta.
Bai zera, zu ez zaude burutik...
- Zita bat da? - Bizarra mozten badu, bai.
Ez, arropa kontua da:
zita bat bada, alkandora eramango du. Tea bada, arropa informala.
Garrantzitsuena: baduzu babesik?
- Barb! - Jainkoarren! Lasaitu.
Bera da! Ezkutatu behar dugu.
- Non? - Sofa atzean!
- Zoazte etorri zareten lekutik! - Ez.
Isildu zaitezte, bizitzan behin bada ere.
- Kaixo, Ethan. - Tova, ederra zaude.
Eskerrik asko.
Barkatu atzerapena. Bizarra moztu behar nuen.
- Prest? - Itxura ona duzu. Goazen.
Prest zaudenean, jarri zutik.
Bai.
Bale.
Ez, uste dut makurtuta hobeto nagoela.
Uste dut zutik gehiago ikasiko duzula.
Bai.
- Ongi. - Belaunak apur bat tolestuta.
Hori da.
- Ondo. - Egunero egiten duzu?
Batzuetan birritan. Bakea ematen dit.
Bai, oso lasaigarria da.
- Zuk nahi zenuen klasea. - Tova izan zen.
Niretzat nahikoa zen padelsurf taulei buruz hitz egitea.
Altuegia naiz kirol honetarako.
Horrek berdin dio.
Nire kasuan ez, nik uste.
Trajeak bururako odol-garraioa moztu behar du?
Zorabiatzeko zorian zaudela sentituz gero, ongi jarrita duzu.
Bale, ederto ba.
Eta saiatu isiltzen. Hobeto kontzentratuko zara.
Bale.
Portutik joan nintzenean,
Dead-ak urtebetez edo bi urtez jarraitu nituen.
Dead-ak?
Grateful Dead-ak.
- A. - Bai.
Komunitate zoragarria zen.
Familia bat.
Artea sortzen hasi nintzen. Kaleko azoketan ibili nintzen bolada bat.
Gero konturatu nintzen jendea zela gehien gogoko nuena.
Eta Shop-Waya salgai jarri zutenean, ez nuen dudarik izan.
Nire salbagailua da.
Ez duzu inoiz bakarrik egon nahi?
Ez.
Ez, pozten nau egunero jendea ikusteak,
beren bizitzak nola aldatzen diren.
Elkarren aurkakoak gara ba. Nik...
Niretzat, akuarioa babesleku bat da jendearengandik ihes egiteko.
Baina ez zaude bakarrik.
Lagun egiten dizuten animaliatxo asko daude, ez?
Bai, hori egia da.
Egia.
Zure ametsa zen taula denda bat izatea?
Beste planak nituen, baina bizitzak beste norabide bat hartu zuen eta...
Nire 20ko hamarkada nahaspila izan zen eta bira asko eman nituen.
Gustatzen zait non amaitu nuen.
Ni oraintxe nabil jirabiraka.
- Tira. - Eta zer moduz?
Primeran, bai. Musikaria naiz eta ja ez dut talderik.
Eta furgoneta batean bizi naiz, beraz...
- Bide onetik zoaz. - Bide onetik, bai.
- Eta zer jotzen duzu? - Gitarra.
Itzel. Eta noiztik?
Ezaguera dudanetik.
Ama joan egin zen txikia nintzenean eta bere gitarra baino ez neukan.
Ezin nion jotzeari utzi.
Itzela da zure kabuz ikasi izana.
Zer musika jotzen duzu?
Kantautore abesti akustiko tristeak, amodio eta desamodioari buruzkoak?
Zer ba? Kontu erromantiko gustatzen?
- Bai. - Mutil tristeak?
Eta? Gogoko ditut sentiarazten dizuten abestiak.
"Ei, heldu eskua..." dioten mutil askorekin ibilia zara, ziur.
Ezaguna egiten zait.
- A bai? - Bai.
- "Egin dizudan kanta hau abestuko dizut". - Bai.
"Lotsa galdu eta unetxo batez negar egiteari utziko diot".
Zer zabiltza?
Ez!
Kaka zaharra.
- Ardo gehiago? - Ez.
- Bale.
A, kontzertu horretan...
Milwaukeen jo zutenean herrialde osoa zeharkatu nuen autoan.
Jendeak burua galdu zuen kanta hau jo zutenean.
Mundu guztia zutik.
A zer gaua!
Ai, ama.
- Zatoz. - Ez, Ethan.
- Bai horixe. - Ez dut dantzatzen.
Amatxo maitea.
Ethan, ez naiz dantzatzen dutenetakoa, benetan...
Ene, Ethan, barkatu.
Asko sentitzen dut.
Ondo zaude?
- Etxera eramango nauzu? - Bai.
- Hotz zara oraindik? - Bai.
Ea ba.
Eskerrik asko.
Ama, Kalkuluko etxeko lanekin lagunduko?
Bai, noski.
Itxaron dendaostean, berehala noa.
Zer?
Ez zen nire asmoa haur bat nuela horrela esatea.
Hori ez da haur bat, bibotea dauka.
- Eskerrik asko! - Ea, zoaz. Eskerrik asko, maitea.
Ez, lasai. Zoaz etxeko lanekin laguntzera.
- Ni... - Gera zaitezke.
- Ez. - Ez duzu...
Zoaz Matematikak egitera, nik zera egin behar...
Ez...
Ergel hutsa naiz.
Hanka bete-betean sartu dut. Ezustean hartu...
Zein nekagarriak diren gizakien parekatzeko erritualak.
Itsas zaldiaren dantza sinkronizatuak zortzi ordu baino ez ditu irauten.
- Hurrengo hitzordua niretzat. - Eskerrak.
Algak hazten ikustera itzul naiteke.
Nahigabe ardoz busti dut eta piknika izorratu.
Zorionez, kamiseta zahar txatxu hori zeraman.
- Grateful Dead-en kamiseta? - Ez dakit, agian.
Bueno, ez zen benetako zita bat.
Ez zeraman-eta alkandorarik.
O, ez.
Memorial Stadiumeko kontzertukoa da, bere ondasunik preziatuena.
Markoan ipinia dauka.
Kamiseta bat?
Bai, oso bitxia omen da. Milaka dolar balio ditu.
- Zer? - Bai.
Ai, ama.
Gaizki dago ondo sentitzea dena hondatu duen bakarra ez izateagatik?
Bai, gaizki dago.
Kontatu didazunaren arabera,
ez dut uste dena hondatu duzunik.
- Ez dakit ba. - Tori.
Ume bat dauka, baina igandea pasa du zurekin.
Gogoko zaituela esan nahi du.
Eta uste dut barkamen zintzo batek beste aukera bat emango lizukeela.
Benetan gustatzen bazaizu, eskaini iezaiozu denbora eta...
Esfortzua. Bai. Axola didala erakusteko.
- Bai. - Zure esaldiak buruz dakizkit.
- Ongi. - Benetan gustatzen zait.
Ez dakit, puntuala izateko gogoa pizten dit eta...
Ai, zer erromantikoa.
Ez, okerrena da.
Jada plan inozo asko egiten ari naiz.
Adibidez, gaurko mikro irekira apuntatu naiz
eta tabernara gonbidatzeko asmoa nuen,
eta abesten saiatu, abesten ez dakidan arren.
Ba joan behar zenuke.
Zer? Inorentzat jotzeko?
Bueno, inorentzat ez.
Oraindik zure falta sentitzen dut, Carrie.
Oraindik behar zaitut, Carrie.
- A zer ideia txoroa. Goazen. - Ez horixe.
- Bai. - Entzun nahi zaitut. Egizu nigatik.
Ez naiz abeslaria. Goazen garagardo bat hartzera.
Orain musikarako unea da, ez garagardorako.
Konforme.
Laneko tipo hura utzi.
Bale. Pikutara.
Laneko tipo hura utzi.
Txalo bero bat Timentzat.
Bueno, gaur gauean artista berri bat daukagu:
Cameron.
Kaixo, bai, Cameron naiz.
Duela gutxi Radiohead-en abesti hau entzun nuen
eta zarata gutxiagorekin jotzea pentsatu dut.
Mesedez, ahaztu itzazu hitzak
aitortu berri ditudanak.
Ez naiz ni izan,
hartua nauen zalantza arraro bat baizik.
Ixo!
Amorratu egiten nau.
Ez dago mundu honetan baretuko duenik.
Ixo, joder!
Musika entzun nahi dut!
Ahal banu ere,
saiatu arren,
ezin dut.
Ahal banu ere,
saiatu arren,
ezin dut.
Hainbeste gauzek
eusten naute.
Hainbeste hitz
aurkitu ezin ditudanak.
Orain uzten banauzu
jota baino jotago utziko nauzu.
Ahal banu ere,
saiatu arren,
ezin dut.
Ahal banu ere,
saiatu arren,
ezin dut.
Ahal banu ere,
saiatu arren,
ezin dut.
Ezin dut.
Bai!
Aupa!
- Cameron, zoragarria izan da. - Milesker. Goazen ba.
Ez! Orain, eztarriak bustitzera.
- Eskerrak. - Bai.
Kontuz tranpa hilgarriekin. Konponduko ditut.
- Bale. Ea ba, itxaron. - Batera ibili behar dugu.
Bai, zaude.
Zergatik duzu hainbeste janari?
Orkatila bihurritu nuen eta elbarri gisa tratatzen naute.
- Kakorratz-neskek. - Nortzuk?
Nire lagunek.
Nire ehule kluba da.
Kakorratz-neskak.
Bai.
Willek ez zuen ulertzen zergatik ziren nire lagunak.
Haurrak txikiak zirenean, ondo zegoen.
Baina orain lekuz kanpo sentitzen naiz.
Ba ostialako sukaldariak dira. Sukaldari apartak.
Erikek kazolak gogoko zituen. Barruan edozer izanda ere.
Hamahiru urte bete zituenean, lagunak gonbidatzeko esan nion
eta bere gogokoena prestatu: flygande Jacob-a.
Suediarra da.
Currya, oilaskoa, kakahueteak eta platanoa.
Hau nazka.
Horixe esan zuten bere lagunek: "Hau nazka".
Eta Erikek errepikatu zuen: "Hau nazka".
Baina gauerdian jaiki nintzen
eta hotz jaten aurkitu nuen, hozkailutik.
Niri begira geratu zen.
- Eta barrezka hasi ginen. - Saltsaren erdian harrapatua.
Ez ginen inoiz liskartzen, egia esan.
Behin izan ezik.
Ezberdin jokatzen ari zen.
Isilkor, gauean ihes egiten zuen, Willi garagardoa lapurtzen zion...
Willen ustez, neska batengatik zen. "Neska bat izango du", zioen.
Beti egoten da.
Galdetu nionean, sutan jarri zen,
nire amaren Dalarnako zaldi bat apurtu zuen eta...
oihu egin nion.
Amorruak jota oihu egin nion.
Ate danbateko bat emanez joan zen.
Hurrengo egunean ez zen gelatik atera eta ez zidan hitz egin.
Gauean nabigatzera irten zen. Etengabe egiten zuen.
Ez zen inoiz itzuli.
Eta ni...
Ni kaian eseri nintzen, bere zain.
Hantxe itxaron nuen.
Hiru egunen buruan ontzia aurkitu zuten.
Ainguraren soka moztua zegoen,
haitzetan amaituz gero Willek egiteko adierazi zion bezala.
Gaua txarra izan zen, haize asko.
Istripu bat izan zen, ziur...
Ziur nago istripu bat izan zela.
Istripu bat izan zen.
Baina poliziak...
Polizia batek galdetu zidan ea...
Ea...
Ea ez ote zuen soka orkatilari lotu
eta gero salto egin.
Eta orduan hasi ziren zurrumurruak eta esamesak eta...
kasu egiteari utzi nion.
Baina ez nuen sekula berriz ikusi.
Ez nuen sekula jakin...
ea...
nirekin haserretuta hil ote zen.
Ez, adin horretan mutilak ergel hutsak dira.
Ziur ez ziola buelta handirik eman.
Ohera joan behar dut.
Bale.
Tori betaurrekoak.
A, eskerrik asko.
Hartu kuxin bat eta lo egin sofan. Ez hartu autoa.
Ez kezkatu nigatik, moldatuko naiz.
- Bale. - Kontuz, eskailerak.
- Cameron, esnatu. - Zer?
Altxa. Ia hamabiak dira! Mary Annen bazkarira joan behar dut.
Ez dakit ajea garagardoarengatik ala kazolarengatik den.
- Loreak dauzkat. - Oraindik ez nago prest.
Kaixo.
Orain aire girotuaren azpian gaude.
Ama, ez gara berriz mahaiaz aldatuko.
Mahai biribila onartzeko prest nengoen,
baina lasaiago egoteko. Eta orain zarata eta airea dugu.
- Bale. - Hemen gaude!
- Milesker. - Zer politak.
- Kaixo denoi. - Kaixo, Tova.
- Andie! - Aurpegi txarra duzu.
Nekatuta egongo da.
Gangster arlotearekin pasa du gaua.
- Nola? - Biba zu!
Zer? Ixo.
Ez da arlotea, ezta gangsterra ere.
Jotzen ikustera joan nintzen, besterik ez.
Jo, zer?
Musika.
Oso musika polita.
Etxera lagundu zidan eta sofan lo egin zuen.
Malta likorea usaindu dut.
Andie?
Adam, zer zabiltza hemen?
- Kaixo! Hau nire emaztea da, Eliza. - Aupa.
Hilabete barru hona bizitzera gatoz.
Hemen bizi zara?
Ez, etxe-aldaketarekin laguntzera etorri naiz amari.
- Nire ama gogoratzen? - Aupa.
Eta bere lagunak: Janice, Barb eta Tova.
- Kaixo. - Aupa.
- Tova Sullivan? - Bai.
Adamek arrazoi zuen. Herri txikia da!
Zure etxea ikusi berri dugu.
- Zer? - Badian dagoen etxe polita, ez?
Bai.
Zein etxe berezia! Eskaintza asko egingo dizkizute.
Tova, zer arraiori buruz ari da?
Etxea salduko duzu?
Ai, ama, sekretu bat zen?
Ez, lasai. Ez kezkatu. Urte askotarako.
Bueno, ea ba.
Bale, bai. Etxea salduko dut.
- Zer? - Guri esan gabe?
Ellenek ondoko pisua hartu berri du.
- Badaukat beste leku bat. - Non?
Charter Village, Bellinghamen.
Oso urrun dago!
- Zaharren egoitza? - Golf-jokalari jubilatuentzat da!
Golfa gustatzen zait. Jokatzen ikasi nahi dut.
Ez, zu nirekin biziko zara blokeko baten bat hil arte.
Ez dut zure blokean bizi nahi.
Tova, utzi lelokeriak. Ez zara Charter Villagera joango.
Eta zer nahi duzu egitea? Nire umeekin bizitzera joatea?
Ongi, festazaleok. Nork nahi du kopa bat?
- Sullivan andrea. - Bai?
Barkatu lehengoagatik. Ez genekien sekretu bat zela.
Nahi gabe izan da, ez kezkatu.
Eriken ama zara, ezta?
Bai.
Azken urtean denbora asko pasa genuen elkar.
Oso mutil dibertigarria zen.
Ez nuen inoiz jendeak esandakoa sinetsi.
Ez luke halakorik egingo.
Planak genituen asteburu horretarako.
Nire etxolan.
Garagardoa ostu
eta txoratuta zeukan neska hori ekarri nahi zuen.
Zaude. Erikek ez zeukan neska-lagunik.
Ez dakit zehazki zer ziren.
Ez zuen kontu horretaz hitz egiten.
Nola zuen izena?
Daphne, uste dut. Ez, Cassie.
Ez dakit. Daphne edo Cassie, horrelako zerbait.
- Adam? - Nire emaztea da. Ondo...?
- Bai, ondo nago. - Bale.
Bueno ba.
Neska bat zegoen.
Neska bat zegoen!
Ai, ama.
Neska bat zegoen.
Badakit zer den miatzea.
Arrezife eta arrokak hondakinen bila arakatzea.
Baina haratago doa gizakiek objektuekin duten obsesioa.
Gogorarazteko erabiltzen dituzte.
Asteak daramatzat objektu baten bila
garbitzaile andreak eta gazteak niretzat agerikoa dena uler dezaten.
Baina misio hauek arrastoak uzten hasiak dira.
Nire bihotzak moteltzen ari dira.
Eta beldur naiz nire istorioa amaitzear dagoenez,
haiena ere bai.
Eta partaide guztiak ez ote diren hutsune batekin geratuko.
Ez.
Tova?
Ez daude irekita.
Daphne, Cassie...
Ez.
Ez. Dedio.
- Andie, kaixo. - Tova.
Urtekaria eskatu zenuen?
- Tova? - Zer...?
Zer demontre gertatzen da?
Andieren azken urteko urtekaria daukazu?
Tova, etxean zaude?
Nik ez nuen eskatu.
Ez nuen nahi.
Agian hemen.
Bale.
Ai, ama. Hemen dago.
Ikus dezagun.
Daphne...
Daphne Cassmore.
Hementxe dago. Bale, bost, zazpi,
seigarren orrialdea.
Hemen dago.
Bai, gogoratzen dut.
Urte horretan iritsi zen. Pena ematen zidan.
Beti mutil horrekin zebilen, Simon.
Erikekin ez?
Nik gogoan dudala, ez.
Agian Adam izenaz nahasi zen. Denbora asko pasa da.
Beharbada bai.
Gainera, zer frogatzen du honek, Tova?
Neska bat balego ere, zer?
Ez dakit.
Zoriontsua zela? Ez dakit.
Baina zoriontsua zen. Badakizu hori.
Tira, sentitzen dut.
Istilu ederra daukazu
eta ez dut zama izan nahi, barkatu.
Isilduko zara?
Ez zara zama bat.
Tova, nire laguna zara.
Eta lagunek hauxe egiten dute.
Oraindik ez naiz ohitu goian, ohe handi horretan, bakarrik lo egitera.
Nire aldean gelditzen naiz eta, goizero,
bakarrik egoteaz harritzen naiz.
Eta orain nire lagunak utzi behar ditut
eta inor ezagutzen ez dudan hiri batean bizi, nire bilobak kenduta.
Izututa nago.
Izututa nago, Tova.
Eta honi buruz zurekin hitz egin nahi nuke,
baina lanpetuegi zaude jendearentzat zama bat ez izaten saiatzen
eta laguna izatea ahaztu duzu.
Hara, zer zentzu du?
Zer zentzu du bizitza bizitzeari uzteak?
Kaixo?
Tova?
Zertan zabiltza?
Barkatu izutu bazaitut. Tranpa hilgarriak konpontzen ari naiz.
Ez da beharrezkoa. Alde hemendik.
Ez zenuen telefonoa hartzen edo atea irekitzen...
Horrek ez dizu sartzeko eskubiderik ematen. Alde.
Barkatu, laguntza behar zenuela uste nuen.
Ez dut laguntzarik ez konponketarik behar!
Ez dut ezer behar banoalako herritik!
Zergatik? Zer? Noiz?
Etxea saldu bezain pronto. Alde hemendik oraintxe bertan!
Bale.
- Baina... - Alde!
- Ospa! - Bale. Jesus.
- Zer moduz joan da? - Ez dut horretaz hitz egin nahi.
Sullivan andrea, berri onak: eskaintza bat egin digute etxearen truke.
Etorri eta sinatu besterik ez duzu egin behar. Laster arte.
Cameron.
Badirudi giza espeziearen berezko ezaugarria dela:
komunikazioa-gaitasun penagarriak.
Zergatik ez dituzte dauzkaten milioika hitzak erabiltzen
zer nahi duten elkarri esateko?
ZENBAKI EZEZAGUNA
- Bai? - Simon Brinksen bulegotik deitzen dizut.
- Cameron zara? - Bai, ni naiz.
Tova!
- Zer moduz orkatila? - Ezin hobeto.
Ikusten? Atseden hartzea baino hoberik ez.
Pozten naiz Cameron hain ongi moldatu izanaz.
Fidatzeko modukoa zen azkenean.
- Bai. - Bai.
Agur esatera etorri naiz.
Charter Villagera noa bizitzera.
Ondo iruditzen bazaizu, azken garbiketa bat egingo dut.
- Zure falta sentituko dugu. - Tira.
Baina, hasi baino lehen,
maizter berria daukagu.
Alaskako talde batek errekuperatu zuen
tranpa batetik ihes egitean zauritu baitzen.
Goizegi da, baina ezin nuen ezetz esan.
Goizegi, zergatik?
Marcellus makal samar ibili da gaur.
Marcellus?
Mila laurehun eta hogeita hamaikagarren eguna.
Azkena, beharbada.
Sentitzen dut hemen egon ez izana.
Neska horren bilaketan murgildu naiz, Daphne Cassmore delako hori,
eta Eriken gela hankaz gora utzi dut.
Sentitzen dut.
Lagun oso txarra izan naiz.
Asko sentitzen dut.
Barkatu.
Neuk eskatu behar dizut barkamena.
Huts egin dizut.
Cameron?
Hemen zaude.
Eseriko gara edo...?
Bai.
Bereizezinak ginen.
Bai, bistakoa da.
Orduan, zer arraio gertatu zen?
Ba ez dakit, Cameron.
Bera joan ondoren, ez zidan ezer kontatzen zuri buruz ez bazen.
Oso harro zegoen zutaz.
Eta zuri ondo iruditzen zitzaizun...
deus ere ez egiteak zure semeari laguntzeko?
Cameron, ez duzu ba...?
Asko sentitzen dut.
Ni ez naiz zure aita.
Lagun minak ginen, baina ez ditut emakumeak gogoko.
Ulertu ezazu. Nire aitak jakin izan balu, hilko ninduen.
Berak antzerkia egiten zuen aitak bakean utz nintzan.
- Ez nekien aitatzat ninduzula. - Orduan hau...
Hau ez da zurea?
AINGIRAK
Nire inizialak S. O. B. dira.
Ez nituzke eraztun batean grabatuko.
Institutuko maskota-edo izango zela uste nuen.
Aingirak?
Ez, gure maskota pirata bat zen. Inork ez ditu aingirak gogoko.
Eta nor arraio da nire aita?
Esango zizun. Lagunak zineten.
Ez zion inori esan.
Ez dakit zer esan. Gaztea zen eta beldurra zuen.
Bere aita nirea baino okerragoa zen.
Ziur aski jakingo ote zuen beldur zen.
Cameron, kaixo. Non zinen?
Zer axola dizu?
Aizu, sentitzen dut. Hanka sartu dut.
Zurekin ordaindu dut.
Zorionekoa zu, bistatik galduko nauzu-eta.
- Zer? - Hemen geratu naiz...
Eta alferrik!
Zer?
Inozo hutsa naiz!
Simon Brinks ez da nire aita.
Nire amaren lagun gaya da. Eta eraztuna ez da berea.
Eta norena da?
Ez dakit. Aingira madarikatuena!
Ene, ez!
Ez egin hori. Cameron. Entzun.
Ongi, ez zen zure aita eta sentitzen dut.
Baina ez duzu joan behar. Lan on bat daukazu.
Bizitza osoa hemen pasa nahi dudalakoan?
Akuarioak garbitzen eta lurretik txikleak kentzen?
Cameron!
Mesedez, ez zaitez joan.
Hemen gauza asko dituzu, zutaz arduratzen den jendea.
Horregatik zoaz zu?
Eta Marcellus, zer?
Ez zaio denbora asko geratzen. Behar zaitu.
Ez da nire arazoa.
Cameron, zu ez zara horrelakoa.
Ez. Banaiz, benetan.
Cameron!
Akuario guztietatik, justu horixe aukeratu behar zuen.
Aingira otsoak baino izaki basatiago gutxi daude.
Bizilagun gisa bat edukitzea nahikoa zigorra zen.
Baina nire gorrotoa pertsonala da.
Hain argia izanda, zuhurrago jokatu behar nuen.
Baina Ozeano Bareko buia tentazio handiegia da.
Zauriagatik izan ez balitz,
gizakien ustezko "erreskatea" saihestuko nuen.
Zaharragoa eta ahulagoa naiz, baina jakintsuagoa ere bai.
Eta oraingoan prest nator.
Gainera, nire etsaiari aurre egitea beste erremediorik ez dut.
Eraztun hori behar dudan froga da.
Baina, zer?
Marcellus.
Akuariora eramango zaitut. Ez mugitu.
Ai, ama.
Ene, a zer itxura.
Marcellus.
Lasai, lagunduko dizut. Eutsi.
Ai, ama, gaixoa.
Oraintxe eramango zaitut. Hori da.
Zer ari zinen hemen?
Ulertzen dut.
Ondo da.
Konforme, laguntxo.
LIMOI OLIOA
Kanpoan gaude, Marcellus.
Ikusten duzu?
Ia etxean zaude.
Hau nire etxea da, Marcellus.
Ezin dut leku hau utzi. Nire etxea da.
Baina badakit...
Etxera itzultzen utzi behar dizut.
Ondotxo dakigu ez zenuela hemen amaitu nahi, baina...
pozten nau Terryk zu salbatu izanak.
Zuk ni salbatu nauzulako.
Zoaz.
Itzuli etxera, Marcellus.
Agur.
Agur, adiskide.
Marcellus?
Ai, ama.
Amatxo maitea.
Marcellus.
Ai, ene...
Marcellus.
Ai, ama.
Aingura baten gisa hondoratzen naiz.
Nire besoak, harriak bezain astunak.
Eta gero, bat-batean,
esnatu egiten naiz.
Ez dizuet itxaropen faltsurik sortu nahi.
Nire heriotza hurbil dago.
Baina nahikoa denbora daukat.
Tova?
Tova.
Zertan zabiltza...?
- Blai eginda zaude. - Itzuli zara.
Bai.
Antza, gauzak ondo edo gaizki egin daitezke.
Eta Marcellus? Ezin dut aurkitu.
Aske utzi dut.
Serio?
Kontxo.
Tira, poztekoa da, ez?
Bere falta sentituko dut.
Eseriko zara nirekin unetxo bat?
Erakutsi nahi dizut Marcellusek utzi digun gauza bat.
Zer da?
Nire eraztuna.
Nola...?
Aingirak bisitatu ditu.
Nire semearen izena Erik Ernst Lindgren Sullivan zen.
Bere eraztuna da.
Zure amari eman zion. Daphne Cassmore. Uste dut...
maiteminduta zegoela.
Tova...
Orduan ni zure...
Uste duzu...
Esan nahi duzu Marcellusek jakin zuela...
nire amona zarela?
Ez dakit.
Baina...
Auskalo, ez dakit.
Hau da...
Lasai.
Murgiltzen ari naiz.
Itsasoko sakontasunetara.
Geratzen zaidan energia guztia erabiliz.
Bazter guztietan da bizitza.
Gogoan nuen bezain bikaina da.
Harik eta azkenean
berriro sentitu dezakedan arte.
Dastatu.
Nire gorputzeko zelula bakoitzarekin.
Etxean naiz.
Itsas hondoan kuzkurtua,
behin seme kuttun bat hartu zuen hondo beran,
aspaldi galduriko aita bat...
Hainbeste denbora okerreko pertsonaren bila.
Bai.
Tova!
Aupa.
- Lanpeturik nabil, beraz... - Barkatu.
Zure bizitza nirea baino askoz biribilagoa da.
Eta izutu egin nintzen.
Gogoko zaitut.
Eta bizitza horren parte izan nahi nuke,
uzten badidazu.
Ongi. Begiak errepidean.
Tova?
Bai?
Amatxo maitea.
Bere altxor kutxa da.
Bere gauzatxo guztiak.
Hau al da zure ama?
Bai.
Berak jarri zizun izena.
- Tira, jarraitu! - Ez, amaitu da.
Nola ez du ba Diane Jonesek belaunean min izango.
Egun osoa tenisean aritzen da-eta.
Urteak daramatzat esaten: gehiegi ahalegintzen da.
Binakako errekorrarekin obsesionatuta dago.
- Tova! Begira, bere bigarren bufanda da. - Zu ez al zeunden barbakoa zaintzen?
- Hemendik ari naiz. - A zer makina!
- Noski. - Jaurtitzearekin ez da nahikoa, Avery!
Mugimendua jarraitu behar duzu, tira!
- Hori da! - Ongi, ulertu dut. Hau ez da niretzat.
- Hirutik onena? - Ez dakit nik ba.
Tira, afaltzera!
Makarroi horiek bereziki zuretzat dira.
- Osorik jango ditut. - Ez dabil txantxetan.
Hanburgesarik?
Atseden har dezaket orain
garbitzaile andrea ere berriro etxean dela jakinda.
GIDARIA GALDETU NAHI DUZUNA
Zatoz, izartxo.
Eta badakit nire ordezkoa ederki zainduko dutela.
Ez dut ikusten. Non dago?
Emea da eta Agnetha du izena.
Garbitzaile andreak zaindu egingo du.
- Kaixo. - Kaixo!
Nire bizitza bere esku utziko nuke.
Heriotzarekin egin nuen bezala.
A, badator.
Begira iezaiozu.
Bai.
Gizakiak, gehienak, txepelak eta traketsak dira.
Baina, batzuetan, izaki izugarri argiak izan zaitezkete.
Azpitituluak: Loinaz C. A.