Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Como estraño o silencio.
Non hai silencio coma o do fondo do mar.
E, agora que se me esgota o tempo,
tento recordalo con viveza.
Antes coñecía todas as correntes,
todos os camiños entre as algas.
E o ímpeto da liberdade infinita.
Había un bufete de exquisiteces,
todas á miña disposición.
Mais o mellor de todo
era que podía estar só.
Como estraño a paz e a tranquilidade do meu fogar.
Sobre todo durante o inferno das excursións.
Día 1401 do meu cativerio.
Unha manda de crías de oito anos e a inepta da mestra
viñeron aprender sobre a vida mariña e arruinarme a tarde.
Este de aquí chámase Marcellus e é un polbo xigante do Pacífico.
Kevin, non lambas o cristal.
Non o vexo. Non está aí dentro.
Iso é porque me camuflei, Kevin.
Le o cartel.
Neste acuario,
estou sometido a unha especie inferior segundo todos os criterios obxectivos.
Estar á súa mercé dáme unha lección de humildade.
Só teñen unha cousa boa: ese mural minúsculo que me deixan na cela.
Todos son únicos.
Tan intricados coma un caracol Naticídeo.
De todos os humanos,
coido que a limpadora é a que máis podo tolerar.
Andas algo antisocial esta noite?
Enténdote ben.
Pero non podes agocharte de min.
Espero que che desen vieiras fresquiñas.
Díxenlle a Terry que debías estar cheo de tanto halibut conxelado.
Non o sabes ti ben.
A diferenza do resto da súa torpe especie, nós temos cousas en común.
Ambos somos nocturnos.
Apreciamos a soidade.
Ola, bonitiños.
Coma min, ten aversión ás anguías lobo.
Arre concho!
E aos chans pegañentos.
E os dous soñamos co fondo do mar.
Co que perdemos alí.
- Como levas a alerxia? - Ben.
Miranda Down tamén se me queixou da súa.
A ela funciónalle poñer nos pés un pano frío antes de ir para a cama.
Manda truco.
Iso é cousa súa, non é?
É.
Quince dólares, por favor.
Dez. Cinco. Velaí tes.
- Perfecto. - Boa noite.
Boa noite, Tova.
Conduce con tino. As estradas estanche moi traizoeiras.
Coma sempre, e sigo enteiriña.
Hai unha mensaxe nova.
Señora Sullivan, son eu de novo, Bruce, da residencia Charter Village.
Será un pracer tela na nosa comunidade en Bellingham.
Só preciso que me confirme que desexa a praza.
Logo falaremos dos pasos para mudarse.
Chame cando poida. Grazas.
BORRAR
Non!
Non, merda! Non!
Estás de broma?
Ai, non.
E agora o móbil. Oi, que raio!
Necesitas algo?
Si, un coche cun radiador que traballe.
Debe ser o único que non temos.
Xa, e un cargador de móbil?
- Tanner! - Si?
Trae un cargador de móbil e un café para o noso amigo en apuros.
Grazas.
Que te trae por Sowell Bay?
Ando a buscar alguén.
- Un amigo? - Alguén que me debe pasta.
Unha busca ben divertida.
Seríao ben máis cunha furgalla que andase.
Tanner, non te oio mover!
- Toma. - Grazas.
De nada.
Hostia, Friko. Encántanme. Case lles abrimos un concerto.
Complicouse por lerias internas. Pero queríannos.
A quen?
A miña banda, Salchicha de Avelaíña.
O que? Espera aí.
- Tocas en Salchicha de Avelaíña? - Si.
Como nos descubriches? Por Bandcamp?
- Ti coñécesnos? - Coñezo.
Era broma.
- E o teu era mentira? - Si.
Contra, agora síntome fatal.
Para compensarcho, convídote a almorzar.
Facemos uns sándwichs fantásticos. Tanner!
Estás aquí. Contra.
Un sándwich especial para o...
Que instrumento tocas?
A guitarra.
- O guitarrista de Salchicha de Avelaíña. - Si.
Logo douche o número de Peter, o mecánico.
- Sabe mal, non si? - Fatal.
A última cafeteira que fixo sabía a pés.
Harriet coincidiu con Carol
na sala de espera.
Puxéronse a falar e viron que tiñan os mesmos síntomas.
Descubriron que Fred Murphy se deitaba coas dúas.
- Vai de aí! - Meu Deus.
Coma Charlie Simpson con Ruth branca e Ruth negra.
Barb, non podes dicir "Ruth branca" e "Ruth negra".
Éche pola cor do pelo, para non confundilas.
Ningunha máis se dignou a traer o labor?
Acaban de saír do forno.
Sabedes Ethan, do Shop-Way?
Fuma maría.
Cheiroume cando fun mercar requeixo.
Mary Ann, todo o mundo fuma maría.
Está na manteiga, nos osiños de goma...
Nos osiños de goma?
Tova, hoxe estás moi calada.
Atópaste ben?
- Non debía traballar de noite. - Non debías traballar.
Detesto imaxinarte a catro patas con eses produtos químicos.
Estou calcetando. Non me interesan os chismes.
E Carol e Harriet saen co mesmo home.
Home, e logo!
As dúas tiveron o mesmo papel de parede durante 30 anos.
Podo entender o do papel, pero o de Fred?
Sowell Bay é un acuario.
Iso é o que dicía Will.
Dicía que non podía mercar manteiga de cacahuete
sen que o soubese toda a vila unha hora despois.
Will...
Foi el quen nos apuntou
nesa gardería para maiores, Charter Village.
Non paran de chamarme para saber que vou facer.
Anotounos xusto antes de enfermar.
Coido que lle preocupaba que acabase soa nesa casa.
Will quería vendela.
Hai 30 anos, xusto despois de que Erik...
Despois de que se fose.
"Pasa páxina", dicía.
"Pasa páxina. Vende a casa."
Non fun capaz.
Se cadra levaba razón.
Se cadra teño que...
pasar páxina.
Aínda que vive nun tanque meirande ca o meu,
deduzo que a limpadora tamén quere fuxir.
A miña intelixencia superior capta dun xeito único
o comportamento de todos os seres.
E sospeito que iso do que precisa escapar
axexa nun lugar máis profundo.
Polo amor de Deus!
Arre concho.
Será posible?
Que noxo.
Listo.
Ben.
Deus santo.
Marcellus?
Como chegaches ata aquí?
Ai, non. Tranquilo.
Tranquilo.
Enleácheste.
Deixa que...
Ben, xa o soltei. Listo.
Xa está. Moi ben. Ti tranquilo.
Marcellus.
Meu Deus.
Disque os polbos antes tiñamos cuncha.
Renunciar a ela foi perigoso.
Quedamos expostos ante os predadores,
pero tamén nos deu liberdade
para coármonos polas gretas e os buratos.
Para explorarmos. Para cazarmos.
E, se for necesario, escaparmos.
Nesta prisión,
a miña satisfacción gastronómica depende disto.
- Pero que...? - Pero a miña valentía ten consecuencias.
Cada minuto fóra da auga sécame a pel e debilítame o latexo dos tres corazóns.
Esta noite hóubome de custar a vida.
Marcellus.
Salvoume.
Case me matas do susto.
Non pretendía facela caer.
O tirón foi intuitivo.
Porque sentín o burato no seu corazón.
O seu sufrimento oculto.
O corazón da limpadora...
Debo dar co xeito de sandalo.
É o mínimo que podo facer para compensala
por salvar os meus.
Meu Deus.
Tova!
Non lembro a última vez que te vin de día.
Apetéceche almorzar un sándwich?
Tanner!
Fai un sándwich.
Hai o clásico de salchicha, ovo e queixo, pero co meu toque secreto: mostaza grosa.
Non, só quero uns analxésicos.
E logo que tes?
Nada grave. Escordei un nocello.
Iso é grave.
Tanner!
- A botica de urxencias. - Non fai falla.
Un té mentres che vendo o pé?
Non, saca de aí.
Non deberías apoiar o pé.
Espero que Terry non che faga traballar esta noite cun pé mal.
Terry.
Que andas a facer?
Anda! Ola, Tova.
Parece que o noso amigo Marcellus atopou unha saída.
Si?
Desaparecen moluscos do tanque de corais e este engordou 200 gramos nun mes,
así que ata cabos.
Pero non é culpa súa.
Todos se portan así preto do final.
Que queres dicir?
Empezan a dar guerra. Quérense divertir por derradeira vez.
Cría que lle quedaba máis, pero xa vai vello.
Durou ben máis que a maioría.
E logo ti por aquí de día?
Pois...
- Tova. - Non é nada.
Están sobrevalorados.
Slipknot repite acordes, improvisa.
- Algo máis vello cá fame. - Era boa.
O problema dos milenials é que rexeitades aprender dos vellos.
Eu só digo que Jimi Hendrix tocaba a guitarra do revés
e seguro que os vellos daquela...
- Mi madriña. - Que foi?
O teu mecánico crávame.
Isto é... Non o podo pagar.
Necesitas xente?
Acabo de contratar a Tanner. E, aínda que o faga terriblemente mal,
merece unhas semanas para gañar o posto.
E non sabes de ningún choio temporal?
É carísimo. Mi ma.
- Lembra descansar, Tova. - Si. Grazas, Terry.
Tranquilo.
Estarei ben.
Que farei eu en Sowell Bay cando ti xa non esteas?
Tova, son Bruce, de Charter Village.
Como sei que non me vai chamar, dígollo por aquí.
Leva tres anos na lista de espera.
Se non confirma a praza xa, terá que empezar de cero.
Preciso a resposta mañá.
Boa noite, mamá.
Veña, colega, deixa de facer o parvo.
Vamos.
- Que raio pasa aquí? - Nada. É que...
- Meu Deus. - Un polbo.
Canto leva fóra?
Non sei. Pilleino agora na porta traseira.
Acouga, Marcellus. Son eu.
Estou aquí. Ímoste meter de novo na auga.
Tranquilo, só tes que avanzar.
Saca todo iso de aí. Ti tranquilo.
Veña, vamos.
Veña, Marcellus.
Sigue. Abre a tapa.
- Onde? Cal? - Ábrea.
Saca as abrazadeiras e abre a tapa. Vamos, Marcellus.
Arreda de aí. Moi ben.
Así.
Moi ben, Marcellus.
- Hostia. - Ben.
Miña nai.
Agora quero unha explicación.
Xa llo dixen. Atopei esa cousa saíndo por atrás.
Non é unha cousa, é Marcellus. E que facía a porta aberta?
Estaba sacando o lixo.
Ignoraba estar en Night at the Museum.
E, por certo, xa cerramos.
Non son unha visitante. Son Tova Sullivan, a limpadora.
E ti serás quen contrataron para substituírme mentres...
De acordo. Si, Ethan faloume de vostede.
- Sinto o da perna. - A perna non, o nocello.
Se rexouba, polo menos que sexa preciso.
Limpa todo isto. Vaia desfeita.
Si, xa vou.
Entón é vermello?
Depende do estado de ánimo.
Tamén pode cambiar de padrón e textura.
Vaia.
- A onde vas? - Para a casa.
Non pensas acabar?
Xa acabei.
Non tal. Mira o chan e os cristais todos manchados.
Fixen todo o da lista, señora. Todo o que me pediu Terry.
- Rematei. - Oe, amiguiño.
Hai dous xeitos de facer as cousas: ben ou mal.
Desculpe, pero agora non traballa aquí, así que vai ao meu xeito.
- Entendo. - Si.
Terei que contarlle a Terry
que o tipo que contratou no meu sitio case lle perde o polbo.
- Chámoo na casa. - Non.
Desculpe. De acordo. Faime moita falta a pas... este choio.
E Mark está ben.
- Marcellus! Chámase Marcellus. - Perdón. Marcellus.
Está ben, e prometo non volver deixar a porta traseira aberta.
Por favor, non llo conte a ninguén.
Non llo conte a Terry. Non ten por que sabelo.
Que fai? Por que senta?
Supoño que podo non contarllo a Terry...
Si.
- ...se prometes tomar o traballo en serio. - Si.
Se te comprometes,
non me importa ensinarche a facer ben as cousas.
Si, claro. Pódeme ensinar a usar a fregona.
Esa é a actitude? Acabo de darche unha...
Os humanos e a súa leria incesante.
Se calasen un pouco,
se cadra sacaríanlles máis proveito aos ollos.
Lamento o dese rapaz, ou home, ou o que sexa.
Eu...
en realidade vin porque che quería contar que aceptei a praza en Charter Village.
Oxalá me puideses dicir se fixen ben.
Como evito que abandone o seu fogar?
Se a súa visión non fose limitada, se cadra vería que este macho babeco
pode ter máis que ofrecer do que aparenta.
De feito, nótolle a mesma pena nos ollos.
Velaquí vén o traballador.
- Xa funciona a furgoneta? - Si. Pete deume un mes para pagar.
Que tal o choio?
Un soño feito realidade.
Podo arranxar iso e o que faga falla.
Quero gañar o pan.
Non te preocupes, rapaz.
Gústame a compañía.
- Seguro que non queres o sofá? - Non, amáñome. Grazas.
- Boa noite. - Boa noite.
Era boa.
Si, dálle con isto. E, se non sae, usas isto.
Non tocarei esa goma de mascar.
Non che pido mascárela, só quitárela do chan.
Escórrelle toda a auga.
Escórrella toda. Faino con todo o teu peso.
- Xa o fago. - Ou quedarán charcos.
Cómpre fretares con forza. Pégaselle todo.
Límpao ben.
Aos nenos encántalles lambelo.
Case non se nota.
- Parece parte da pátina, do chan. - Pégase aos zapatos.
En círculos, non de arriba a abaixo.
Se non, quedan marcas.
Veña. Si, así.
Non sae.
Sae tal.
Se rasco isto, penso que se notará máis. Mesmo pode quedar un burato.
Perdes máis tempo discutindo do que leva rascala.
Non, non acabaches. Teslle que facer un nó.
- Se non, escorrerá ata o fondo. - Está ben.
Non está ben.
Hai dous xeitos de facer as cousas: ben ou mal.
Xa o sei. Díxomo unhas 600 veces.
Túa nai non che ensinou nada disto?
Non, non quedou tempo abondo para ensinarme nada.
Vaia, síntocho.
Fareille un nó a próxima vez.
Tova, son Mary Ann.
Ethan contoume que caíches.
Espero que non che doia moito.
Heiche levar un guiso hoxe.
E chámame se necesitas algo máis.
Ola, Sra. Sullivan. Son Jessica Snell, da inmobiliaria Olympus.
Confírmolle a cita. É un pracer axudarlle a vender a casa.
INMOBILIARIA OLYMPUS
Tova?
Barb, é ela!
Que fas aquí? Deberías estar na casa descansando o pé.
Vin...
mercar la.
Entra un momento.
Estamos planeando a despedida de Mary Ann.
Si, pasa.
Que ben.
Por fin. Sabiamos que virías algún día.
Teño que ir mercar la. Gardáronme a última madeixa verde.
Está ben, pero antes dime que opinas da parte de atrás do Blue Canoe.
- Que? - Para o xantar de despedida de Mary Ann.
Encántanlle os seus bolos.
Non por iso debemos sufrir todas.
Coido que me fumea o rolo de atrás.
- Harriet? - Unha pregunta.
É certo que o vagabundo te está substituíndo no acuario?
Non é vagabundo.
Segundo Ethan, veu aquí en busca de alguén que lle debe cartos.
Iso chéirame a gánster que mete medo.
A quen andará buscando?
Simon Brinks.
Si, non dou contactado con el.
Imaxino que é intencionado. É unha persoa moi coñecida.
Seino, é un magnate da construción.
Agradecerallo moito a quen nos poña en contacto.
Pensei que, como axente inmobiliaria de éxito,
talvez che interesase ser a heroína.
Empezou unha obra nova no centro.
Poida que teña o número do encargado.
- Xenial. - Vou mirar.
Jessica?
Onde vai Jessica?
Foi atrás. Estame mirando un tema moi importante.
Si, seguro. Jessica!
Por que dis iso?
Porque Jessica vende casas por millóns de dólares
e ti non dás deixado barba e tes a bragueta aberta.
- Por Deus, Avery! - Volviches apagar o quentador?
Para baixar a factura.
Non todo o mundo se ducha no traballo.
Sabes que remo antes de traballar, e págoche a renda.
Así que ten a auga a unha temperatura normal.
Ou volverei mañá. Estás ben? Pareces moi preocupado.
Si.
Perdoa, quen era esa?
- Si que dou deixado barba. - Como dis?
Que dou deixado barba. Unha barba impresionante.
Ou perilla ou bigote.
Calquera pelo facial.
Vaia, por fin vou poder durmir de noite.
Grazas.
Desculpa.
Sempre tratas así os clientes?
Ía mercar unhas táboas de surf,
pero agora cambiei de idea.
Ías mercar unhas táboas de surf?
- Si. - Vaia.
Esas son táboas de surf de remo.
Eu chámolles de surf, a secas. O cliente sempre ten a razón.
Son diferentes. E é a miña tenda, pódolle falar á xente como me pete.
Si, claro.
Ti es...? O negocio é teu?
- É. - Se terás a miña idade.
Iso máis ben é problema teu.
Parece que vives no coche.
Saíuche mal o chiste, porque é onde vivo.
Na furgalla noxenta onde me morreu a nai de sobredose.
Así que...
Perdoa.
Non, perdoa ti. Fun ruín.
- Perdoa por dicir iso. - Dóeche o pescozo?
Doe. É que durmo sobre un lisco de espuma.
Hainos peores.
Proba isto.
É bálsamo de tigre con aceite de CBD.
- Non fai falla, grazas. - Queda con el. Convida a casa.
Vaia, que amable. Grazas.
- Ofrecíache unha ducha, pero... - Está coma o xeo.
- Si. - Mellor voume bañar con isto.
De acordo.
Non.
Non pode ser. Perdón.
- Ten coidado! - Amodo!
Ei! Axente!
É a miña furgoneta.
Xa marchaba.
- Excedeu o tempo. - Só foron cinco minutos, meu!
Tranquilícese.
- Señora Sullivan. - Ai, non.
Contáronme que caeu. Está ben?
Estou, si. Dóeme, pero...
Meu Deus, espero que non metese o meu bo amigo...
- Cameron. - ...Cameron en problemas.
É un anxo. Ofreceuse a traerme a uns mandados.
Pagarei con gusto calquera multa que...
Non, non fai falla.
- Ben. - A próxima vez aparquen na esquina.
- De acordo. - Si.
Na esquina. Aparcaremos na esquina.
- Sube ao coche. - Vou.
- Adeus. - Adeus.
Grazas.
Mi ma, cacho imbécil.
Non digas iso. Só facía o seu traballo.
Non podes saltar as normas flagrantemente e sorprenderte coas consecuencias.
Non saltei nada "fragrantemente". El...
Vale, non é...
Espero que lle deixes a eira a Ethan un chisco máis limpa.
Claro. Non tiven tempo de...
Preparareiche aceite de limón e vinagre para limpares aquí.
Vaia, moitas grazas.
De nada.
Coiro.
- Adeus. - Adeus.
Perdoe, non quedaramos na oficina?
E quedaramos, pero entretivéronme.
Esta é a casa. Inicialmente, meu pai construíuna como unha cabana.
Ten as súas cousiñas.
Pero as vistas son bonitas.
Non era broma.
Xa. Fermoso, non si?
- Os detalles son incribles. - Grazas.
Non dixo que tiña outro cuarto?
Si, está á dereita no final do corredor.
É unha casa preciosa.
Ten moito encanto. Venderase nun amén.
Xa.
Jessica, agradecería discreción.
- Por agora ninguén sabe que me mudo. - Claro.
Por certo, como é unha vila pequena
e é inevitable que a xente fale,
aconséllolle limpar ben todos os cuartos
para evitar calquera recordo
dunha traxedia.
Perdón polo atraso. Estaba tentando localizar o tal Simon.
Por fin me contestou o tipo do 9:30 Club.
Seica se cadra ten un oco no outono.
Penso que está... Que pasa?
Xa.
Queriamos facer unha videochamada porque...
pensamos que Salchicha de Avelaíña debería tomar un descanso.
Se cadra para sempre.
Que queres dicir?
Ti non estás aquí, meu.
- Nós imos ser pais, así que... - Xa.
Pero non tardarei en volver e vós podedes traer o bebé á xira.
Saca de aí. Non quero facer tal cousa.
Pero como dicides iso, tíos? É a nosa banda.
É a nosa banda. A nosa vida.
Veña, tío.
Pasámolo ben, pero non é a nosa vida.
Virías á metade dos ensaios.
- Non. - No noso salón.
Penso que non o entendedes. En breve vou ter cartos a mancheas.
- Cam. - De sobra para gravarmos un álbum.
Cam.
Querémoste, tío, pero falas moito e nunca cumpres.
E entón achégaseme e dime educadamente:
"Por certo, como a xente vai falar..."
Ben sei como fala a xente.
Hai moitos chismes e rumores.
Séguenme mirando como se fose...
Que hora...? Onde se meteu Cameron?
Arre concho!
Fixéronlle dano hai tempo, pero aínda sente a ferida aberta.
Compréndoa.
Tamén vivo vixiado por veciños horribles.
Un recordatorio constante da miña peor ferida.
Prefiro non falar diso.
- Cameron! - Estou rematando isto.
Vas cunha hora de atraso.
Prometinlle a Ethan arranxarlle a porta, e vouno facer.
Tanto me ten. Tes un traballo. Tes responsabilidades.
Que tripa lle doe? Estou facendo algo bo polo seu amigo.
- E tiven un día de merda. - Non preciso os motivos.
Nin eu a súa axuda. Sei fregar o maldito chan, estamos?
De acordo.
De acordo. É a túa vida e o teu traballo. Impórtacheme ben.
Que pasou?
Veume berrar por chegar un chisquiño tarde.
Arre demo, Cameron. Recomendeite eu para ese traballo.
Non é culpa miña.
Está tola. Sempre coa leria de que as cousas se fan ben ou mal.
É todo o que ten.
Perdoa, non sabía que tiñades algo.
Non temos tal.
É que sufriu moito.
O home enfermoulle e morreu, perdeu o fillo,
e a xente dixo cousas horribles.
Tova tiña un fillo?
Non me corresponde contalo.
Pero si che direi unha cousa: é unha muller marabillosa.
E era unha nai marabillosa.
ACEITE DE LIMÓN, VINAGRE
A limpadora non volveu aquela noite.
Nin a seguinte.
Como podedes imaxinar, eu estrañábaa.
Que?
En círculos, si.
Mellor?
Váleche así?
Terá que valer.
Pero entón pasou algo.
O humano novo comezou a conversar.
Non está boa para ser dunha vila.
Está boa de verdade.
Se cadra de mais.
É moi posible.
Unha vez empezou, xa non parou.
Falaba de como desexaba unha femia.
Necesitas axuda?
E da nai que o pariu pero non o criou.
Ela era peor calamidade ca min.
E eu sabíacho.
Mesmo de cativo sabía que tiña problemas.
De que pasou a nenez entre a cova dunha tía,
a dun amigo e a dun descoñecido.
E de como soubera que lle morrera a nai recentemente
no cubil con rodas onde se refuxiara durante anos.
Dixéronme que herdara a furgoneta.
Que era como unha especie de...
agasallo.
Pero, en realidade, é un cortello noxento.
Alí atopou tesouros agochados.
Artefactos dos seus pais.
E un anel que pertencera a seu pai,
que só revelaba que lle encantaban...
ANGUÍAS
...as anguías.
Si, Simon Brinks.
É moi importante que fale con el.
E parecía tan escorregadizo coma elas.
Ola?
Si!
Ben! Perdón.
O seu parrafeo resultábame revelador,
pero tamén me esgotaba.
E inquietábame que perdese a oportunidade de axudar a limpadora.
- Non lle collín cervexas. Non me rifes. - Mentes!
- Erik, non me deixes coa palabra na boca! - Déixame en paz!
Erik, podemos falar do de onte?
Non, mamá. Non entres.
Cumpría facer algo.
As portas estaban pechadas. Busquei por todas as partes e non o atopo.
Está ben, vou agora mesmo.
Vino cando cheguei
e despois mentres aspiraba.
Logo vin darlle as boas noites, pero desaparecera.
- Darlle as boas noites? - Si.
Ben.
Non.
Velaí está.
Estábache tomando o pelo.
- Os polbos somos os mestres do disfrace. - Si.
Unha bromiña moi graciosa.
Adaptámonos a calquera ambiente para enganar e manipular os veciños.
Esta noite chegou cunha pouca camuflaxe para facer que a limpadora regresase
co humano novo.
Eu tamén me alegro de verte, amigo.
Deus que o fixo!
Métese contigo.
Dálle, non che fará dano.
Mi ma.
Velaí outra vez.
Esa sensación familiar.
Perdón por ser un imbécil o outro día.
O responso estaba xustificado.
Atopaches o tipo que buscabas?
Non.
É obvio que Simon Brinks non quere que o atopen.
- Simon Brinks, o promotor? - Si.
Síntocho. Os tratos inmobiliarios son moi complicados.
Non é por un trato. É meu pai.
Tecnicamente. A nivel biolóxico ou como sexa.
Deixou a miña nai ao quedar preñada.
Ata hai uns meses non sabía quen era. Aí descubrín que está podre de cartos.
Así que vin cobrar os 18 anos de pensión alimentaria que me debe.
Pero non o atopo.
Pois sen dúbida perdeu de coñecer unha persoa moi... vivaz.
- Grazas. - De nada.
Teño as oito patas cubertas de ventosas
coas que podo sentir, ulir e saborear.
Os sinais que percibo cun só toque escapan á limitada comprensión humana.
De feito, seguro que teño máis intelixencia nun só tentáculo
ca un humano en todo o cranio.
Malia estar perdendo visión, as miñas ventosas detectaron o seguinte:
a limpadora e o humano novo comparten unha pena semellante.
Tal vez axudar a un sande o outro.
Meu Deus.
Como o fixeches?
Axudoume Ethan. Sacamos o cristal e limpámolo con acetona.
Que detalle tivo.
Sabía que te faría feliz.
Estiven pensando.
Para localizares a Simon Brinks,
buscáchelo na guía telefónica?
Na guía telefónica?
- Vives aquí? - Si.
Pasa, vou buscar as guías.
Por que raio traballas nun acuario?
Gústame estar ocupada.
Mi ma, que madeira tan bonita.
Pero o sobrado está un pouco frouxo.
Son as miñas trampas mortais, como sempre din as Calceiretas.
- As que? - Meu Deus, téñoo.
Atopeino. "S. Brinks."
Si, aquí.
- Manda carallo. - Así que...
Si, aquí está.
- Preme o botón. - Está ben.
O que esperaba.
Xa non existe.
Non podes renderte tan facilmente. Tes un enderezo.
En Elsbeth, a 80 quilómetros.
A furgoneta non me aguanta 80 quilómetros nin de broma.
Eu teño coche.
Levaríate, pero non conduzo pola autoestrada.
Podo conducir eu.
Que é iso?
A miña banda.
- Tes unha banda? - Salchicha de Avelaíña.
Salchicha de Avelaíña?
Si. Non foi idea miña.
Pois ten...
ritmo.
Que che gusta entón?
Kenny G e Michael Bublé? A ver, tes algún CD?
- Alucino! Fitas? - Non.
- Xa choveu. - Non son miñas.
Mudhoney? Como tes tan bo gusto musical?
- Non quero escoitalas. - Mi madriña.
Radiohead? Haberá 20 anos que non os escoito.
- En serio, non quero escoitalas. - Só unha canción.
- Vai. - Non, por Deus.
Tova, esta é "I Can't".
A canción máis menosprezada de Pablo Honey, probablemente.
Non, é moito ruído.
Soa mellor se sacas os dedos dos oídos.
Escoitaremos toda a canción. É unha norma da viaxe.
- Que foi? Nada diso. - Para. Que fas?
Non se escribe ao volante.
- De acordo. - Outra norma da viaxe.
Léocho.
Unha tal Avery di que a fibra de vidro... Por que tes a letra tan miúda?
- Non podes ler as mensaxes dos demais. - É a da tenda de táboas de surf de remo?
É, si.
Estades saíndo?
Non, só nos escribimos.
E moi pouco. Fágome o interesante.
Se ti o dis. Que queres que lle conteste?
Non quero que lle contestes. Escribireille mañá. Deixa o móbil.
Se pretendes chegar a saír con alguén coma Avery,
tela que tomar en serio.
Xa a tomo en serio.
Estou flirteando.
Flirtear? Iso non é nada. Son palabras e miradas e...
Todo o importante implica tempo e esforzo.
Está ben.
- Que é iso? - O que?
- Estala chamando. - Non tal.
- Tova, colga xa. - Non a chamei.
- Estala chamando. Colga! - Non tal.
Tova!
- Ola? - Non!
Ola, Avery.
- Chamáchesme ti ou fun eu? - Colga.
Non, son Tova Sullivan.
- Manda nabo. - Estouche con Cameron.
Vai conducindo e non che pode escribir.
Síntoo.
Di que lle gustaría pedirche unha cita.
Talvez podiades ir remar algún día.
Que fas?
Francamente, é moi boa compañía, pero...
Si, sonche todos así. Abofé.
Que tal o domingo?
Di que o domingo lle vai ben.
Si, penso que é...
- Si. - Penso que é esa.
Ben, pois vou...
- Vou timbrar. - Si.
Si.
É unha estupidez, non é?
Porque, tecnicamente, pode ser acoso.
Cameron, mereces que che dedique tempo. Cala.
- Está ben. - Inspira fondo. Expira.
- Ben. - Ben.
- E sé educado. - Si. De acordo.
Enderéitate.
Ola. Busco a Simon Brinks.
A Simon? Por que carallo ía estar aquí?
Dei co seu enderezo na guía.
Es maricas ou algo así?
Lisca antes de chame a policía.
- Fóra de aquí! - Perdón.
- Non. Non foi nada ben. - Que pasou?
- Cabreouse. - E logo?
Non sei. Prefiro non descubrilo.
Non, non conducimos ata aquí para que nos insulten.
- Non, ho. - Non, Tova. Que fas?
- Non. - De ningún xeito.
Faime caso.
Tova, falo en serio. Non, para!
- Arre demo. - Que vergonza.
- Síntoo moito. - Quen raio é vostede?
Son Tova Sullivan, e este mozo fíxolle miles de quilómetros.
Como non saia da miña propiedade, fágoo volver por onde veu a patadas.
- Escóiteme ben. - Tova.
Elixiu darlle outra oportunidade...
Tova, non é Simon.
Acabouse. Se dis ese nome unha vez máis...
- Unha soa! - Vamos.
- Fóra de aquí! - Vamos!
- Xa marchamos. - Lisca, maricón!
- Que xa marchamos! - Vamos, sube ó coche!
- Fago o que podo. Estou. - Non volvades!
Era unha pistola?
- Penso que si. - Meu Deus.
- O cinto. Non! Espera, o cinto! - Non dá tempo!
Pois...
está claro que ese home non é parente teu.
En absoluto.
Sae aquí. Colle esta saída.
Como coñeces este sitio?
Sempre me gustaron as praias tranquilas.
Erik, o meu fillo, de neno adoraba as estrelas de mar.
O meu home, Will, botaba o día axudándolle a collelas.
Cavaba na area e levantaba pedras.
Parecía bo pai.
Si.
Era moi bo pai.
Sinto que non atopases a Simon.
Tranquila, é típico do meu verán.
Avaríase o coche, sepárase a banda, miña nai...
morre.
Antes de marchar, sempre me dicía
que a meu pai lle facía moita ilusión ter un fillo.
Repetíao sen parar. Non sei por que. Eu alucinaba.
Por que furgaba máis na ferida?
Pero, non sei, supoño que necesitaba crelo ou...
Entón, cando souben o seu nome e atopei o seu anel,
foi coma se...
Foi coma se eu tamén necesitase crelo.
Pero estaba sendo un completo iluso.
Xa.
Ás veces cómpre sermos ilusos.
Sinceramente, non sei que raio fago.
Non sei se debería quedar ou marchar nin a onde ir. Non sei nin que fago aquí.
Xa.
Enténdote ben.
Día 1423 do meu cativerio.
Deus santo, que é iso?
O que?
- Terás peito! O certo é que... - Foi sen querer.
Non estou máis preto da casa.
Pero, grazas á miña astucia, os humanos avanzan cara á simbiose.
Temos choio.
- Cameron? - Si?
- Atopeite. Ola. - Ola.
Soaba ben. Estívote chamando Terry.
Quedouche a chave e ofrecinme a traela.
- Toma. - Grazas.
Moi bonito. Teño que marchar. Abur.
Vale. Vai.
- Tova! - Si?
- Quedas a tomar unha cervexa? - Non, grazas.
Por certo, Ethan, grazas por propoñeres a Cameron para substituírme.
Foi un acerto. Moitas grazas.
Non mas tes que dar.
Pero...
gustaríame invitarte a un té.
- O rubor. - De acordo.
- Un dos moitos fallos do deseño humano. - Vale.
O cambio de cor déixaos desprotexidos.
Ao contrario dos polbos, chaman a atención cando máis desexan agocharse.
- Tova, estás na casa? - Tova!
Ola!
- Que? - Tova!
- Aquí está. - Vas ir así?
Que facedes aquí?
Vimos prepararte para a cita.
- Non. - Traio galletas.
Quen volo contou?
- Déixame verte. - Que?
Levas ese pendentes?
- Si, gústanme. - Cala.
Está ben, toma o meu colar.
- Non o quero. - Trouxen unha chaqueta.
- Non a quero. - Ao menos pinta os beizos.
Non sexades parvas. Non é unha cita.
Vou tomar un té con Ethan.
Vas tomar algo cun home que babexa por ti desde hai un ano.
Non babexa por min.
Tova, tolea por ti. E é normal.
Es moi bo partido.
Miña nai, ti toleaches de...
- É unha cita? - Se recorta a barba, si.
Non, sábese pola roupa.
Se é unha cita, levará camisa.
Se non, irá informal.
O máis importante: tes protección?
- Barb! - Barb! A ti chóveche?
É el. Agachádevos.
- Onde? - Detrás do sofá!
- Saíde por onde entrastes. - Non, quedamos.
Calade por unha vez na vida.
- Ola, Ethan. - Tova, estás preciosa.
Grazas.
Perdón polo atraso. Tiña que recortar a barba. Lista?
Quédache ben. Lista, si.
Cando esteas listo, érgueste.
Si.
Moi ben.
Non, síntome moito máis cómodo abaixo.
Sacaraslle máis proveito á clase se te pos de pé.
Xa.
- Si. - Dobra un pouco os xeonllos.
Xa o tes.
- Ben. - Falo todos os días?
Ata dúas veces. É moi meditativo.
Si, é moi relaxante.
- Pediches ti a clase. - Foi idea de Tova.
Eu conformábame con falarmos das táboas.
- Dáme que son moi alto para este deporte. - Iso non inflúe.
Xa, pero debo ser unha excepción.
Estes traxes deben cortarche o rego ao cerebro?
Se sentes que te vas desmaiar,
entón está ben posto.
Ben, é o que sinto.
Mellor proba a ir calado. Así concéntraste.
Vale.
Tras deixar o choio no porto,
seguín os Dead durante un ano ou dous.
- Os Dead? - A banda Greatful Dead.
Si.
Era unha comunidade marabillosa.
Unha familia.
Empecei a crear arte. Durante un tempo vendina en feiras.
Aí foi cando descubrín que o que máis me gusta é a xente.
Así que, cando puxeron á venda o Shop-Way, non o pensei.
Tornou no meu sustento.
Nunca desexas estar só?
Non.
É un pracer ver xente todos os días, observar como lles cambia a vida.
Es xusto o contrario a min. Eu...
O acuario é un refuxio onde escapo da xente.
Pero non estás soa.
Hai unha chea de bichos que che fan compañía.
Si, é certo.
É certo.
Sempre quixeches vender destas táboas?
Non, tiña outros plans, pero cambioumos a vida.
Os meus 20 foron caóticos e fíxenme experta en dar bandazos.
Pero gústame como acabei.
Eu ando a bandazos agora mesmo.
- Si. - E que tal che vai?
Moi ben.
Son músico e a miña banda separouse.
- E vivo nunha furgoneta, así que... - Vas por bo camiño.
- Vou por bo camiño. - Si.
- E que tocas? - A guitarra.
Que chulo. Desde cando?
Desde que teño memoria.
Miña nai abandonoume de neno e só me deixou a súa guitarra.
Fedellaba nela todo o tempo.
Está xenial que aprendeses só a tocar.
Que tipo de música tocas?
De cantautor? Cancións acústicas tristes de amor e desamor?
Por que? Gústanche as románticas?
- Si. - Dun tío triste.
Que mal ten? Gústanme as que fan sentir.
Sairías con moitos que che dixeron: "Ven, rula, quero..."
Resúltame familiar.
- Sóache? Dinche... - Si.
- "Tócoche unha canción que compuxen." - Tal cal.
"Vou tapar a cara coa melena e parar de chorar un momento." E...
Pero que...?
Non.
Miña nai!
- Máis viño? - Non.
Está ben.
Ese concerto.
Crucei o país no coche cando tocaron en Milwaukee.
E o público toleou cando versionaron esa canción.
Todo o mundo de pé.
Vaia noite!
Mi madriña.
- Bailas? - Non, Ethan.
- Claro que podes. Veña. - Non bailo.
Virxe santa.
Ethan, non che son disto.
En serio.
Como sinto, Ethan.
Síntocho moito.
Ti estás ben?
- Lévasme á casa, por favor? - Si.
- Aínda tes frío? - Teño.
Vale.
Grazas.
Mamá, pódesme axudar co cálculo?
Si, claro.
Vai atrás. Xa vou nun intre.
Como?
Perdoa, non era así como che quería contar que teño un neno.
Non é un neno. Ten bigote.
- Grazas. - Vale. Vai atrás. Grazas, meu rei.
Non pasa nada. Debería... Deberías ir axudarlle co cálculo, porque...
- Podes quedar. - Non.
Non tes por que...
Dálles ás matemáticas. Eu teño que...
Non, Ca...
Que idiota son.
Estragueino todo. É que me pillou de...
- O tedio do ritual de apareamento humano. - Se me...
Mesmo o baile sincronizado dos cabalos de mar dura só oito horas.
- Despois teño cita eu. - Menos mal.
Podo seguir vendo medrar as algas.
Tireille o viño por riba e estraguei o pícnic.
Por sorte, mancheille só esa camiseta vella estúpida.
- A de Greatful Dead? - Non sei. Supoño.
Seguro que non era unha cita.
Non levaba camisa.
Contra, esa é a do concerto no Memorial Stadium.
É a súa posesión máis prezada. Tena enmarcada nunha parede.
Unha camiseta?
Si, existen moi poucas. Coido que vale miles de dólares.
- O que? - Si.
Meu Deus.
Está mal sentirme algo mellor por non ser o único que estragou todo?
Está, si.
Polo que me contaches,
non creo que estragases nada, a verdade.
- Non sei. - Toma.
Ten un fillo, pero sacou tempo para estar contigo.
Débeslle de gustar moito.
Coido que terás outra oportunidade cunha desculpa sincera.
Se che gusta de verdade, teslle que dedicar tempo e...
E esforzo. Xa. Demostro que me importa.
- Si. - Metíchesme as túas frases.
- Ben. - Si que me... Si que me gusta de verdade.
Non sei, fai que queira... ser puntual e...
Que romántico.
Non tal. É algo malo.
Xa fixen un montón de plans estúpidos.
Como anotarme no micro aberto desta noite nun bar ao que quería invitala.
E ía intentar cantar, cando nin sequera canto.
Deberías ir igualmente.
E actuar para ninguén?
Non, para ninguén non.
Aínda te estraño, Carrie.
Aínda te necesito, Carrie.
- Non, é unha parvada. Vámonos. - Non.
- Si. - Quérote oír. Faino por min.
Nin sequera son cantante. Mellor tomamos unha cervexa.
Agora toca cantar, non beber.
- Vale. - Volvemos se deixas a ese do traballo.
Vale. Que carallo.
Se deixas a ese do traballo.
Un aplauso para Tim.
Ben, hoxe temos un intérprete novo.
Cameron.
Si, ese son eu, Cameron.
Hai pouco volvín escoitar unha de Radiohead.
Ocorréuseme probala con menos barullo.
Por favor, esquece as palabras
que acabo de soltar.
Non fun eu,
senón unha estraña dúbida que me está consumindo.
Silencio!
Cabréame.
Non hai nada neste mundo que a silencie.
Calade, hostia!
Intento escoitar a música!
Aínda que podería,
aínda que o intento,
non dou.
Aínda que podería,
aínda que o intento,
non dou.
Hai tantas cousas
que me reprimen.
Hai tantas palabras
que non logro atopar.
Se me dás por perdido agora,
quedarei máis desfeito ca nunca.
Aínda que podería,
aínda que o intento,
non dou.
Aínda que podería,
aínda que o intento,
non dou.
Aínda que podería,
aínda que o intento,
non dou.
Non dou.
Bravo!
- Cameron, fixéchelo xenial. - Grazas. Xa podemos marchar.
Non, agora toca beber.
- Grazas a Deus. - Si.
Ollo coas trampas mortais. Téñochas que arranxar.
- Vale. Miña nai. Espera. - Tes que vir canda min.
Espera. Xa vou.
Por que tes como 18?
Escordei o nocello e trátanme coma unha inválida.
- As Calceiretas. - As que?
As miña amigas.
O club de calceta. As Calceiretas.
Si.
Will non entendía como podiamos ser amigas.
Cando os fillos eran pequenos, estaba ben.
Agora síntome un pouco fóra de lugar.
Pois cociñan caralludamente.
De marabilla.
A Erik encantábanlle os guisos. Todos. "Faime un guiso."
Cando fixo 13 anos, díxenlle que invitase os amigos
e lles facía o seu favorito, flygande Jakob.
Éche un prato sueco.
Leva curry, polo, cacahuetes e plátano.
Que noxo.
Xusto o que dixeron os seus amigos: "Que noxo."
E entón Erik dixo: "Que noxo."
Pero levanteime de noite
e cacheino coméndoo frío da neveira.
Quedou mirando para min.
E escachamos a rir.
Collíchelo na allada.
Non rifabamos.
De veras.
Agás unha vez.
Estaba moi...
diferente.
Volvérase hermético, escapulíase de noite, roubáballe cervexas a Will.
Will sempre pensou que tiña que ser por culpa dunha moza.
Sempre hai unha moza.
Ao preguntarlle a Erik, cabreouse.
Esnaquizou un dos cabalos de Dalarna de miña nai e eu...
berreille.
Berreille moitísimo.
Marchou feito un raio. Bateu a porta.
Ao día seguinte, non saíu do cuarto. Non quería falar comigo.
Aquela noite saíu navegar, cousa que facía decote.
Nunca regresou.
Eu só...
Eu... sentei a esperar no embarcadoiro.
Simplemente esperaba.
De alí a tres días, atoparon o barco.
A corda da áncora estaba cortada,
xusto como lle ensinara Will se lle quedaba enganchada nas rochas.
Estaba moi mala noite. Ventaba moito.
Foi un accidente. Estou...
Estou segura de que foi un accidente.
Foi un accidente.
Pero un dos...
Un dos policías preguntoume se podía ser que...
Se podía ser que...
Se podía ser que atase a corda
a un nocello
e saltase.
Entón...
empezaron os rumores e os díxomes.
Pechei os oídos.
Pero xamais o volvín ver.
Nunca souben se seguía...
Se el...
morrera enfadado comigo.
Non, os rapaces son imbéciles a esa idade.
Seguro que non o pensou.
Téñome que deitar.
Está ben.
Toma as lentes.
Grazas.
Busca unha almofada e durme no sofá. Non conduzas.
Non te preocupes por min. Xa me apaño.
- Ben. - Coidado cos chanzos.
- Cameron, esperta. - Que foi?
Quedamos durmidos. Case son as doce. Teño o xantar de Mary Ann.
Mi ma, non sei se a resaca é da cervexa ou dos guisos.
- Xa teño as flores e... - Téñome que vestir.
Ola.
Agora estamos debaixo do aire.
Mamá, non imos volver cambiar de mesa.
Rula, acepteilles a mesa redonda
por ser máis tranquila, seica, pero agora hai ruído e corrente.
- Vale. - Chegamos.
- Grazas. - Que bonitas.
- Ola a todas. - Ola, Tova.
- Ola, Andie. - Tova, que mala cara.
Estará cansada.
Pasou a noite co gánster vagabundo.
- Por Deus. - Aí estás ti!
Non digas iso. Non é vagabundo nin gánster ningún.
Non, só o vin tocar.
Tocar o que?
Música. Unha música preciosa.
Despois levoume á casa e durmiu no sofá.
Cheirábame a licor de malte.
Andie?
Adam, que fas aquí?
- Ola! Esta é a miña muller, Eliza. - Ola!
- Ola. - Ola.
Mudámonos á vila o mes que vén.
Vives aquí?
En Portland. Vin axudar a miña nai coa mudanza.
- Lémbrala? Mary Ann. - Ola.
As súas amigas: Janice, Barb e Tova.
- Ola. - Ola.
Tova. Tova Sullivan?
- Si. - Adam tiña razón. É unha vila pequena.
- Acabamos de verlle a casa. - O que?
Non é esa fermosa na enseada?
É.
É moi especial. Seguro que lle fan moitas ofertas.
Tova, que diaños está a dicir?
Vas vender a casa?
Non se podía contar?
Tranquila, non pasa nada. Un pracer coñecervos.
Ben, que hai?
Está ben. Vou vender a casa.
- O que? - E non nos dis nada?
Xusto Ellen Brown pillou o piso do meu andar.
- Xa teño outra casa. - Onde?
En Charter Village, Bellingham.
Queda moi lonxe.
- Esa residencia de anciáns? - É para golfistas xubilados.
Gústame o golf. Quero aprender a xogar.
Non, vivirás comigo ata que morra outro no edificio.
Non, non me gusta o teu edificio.
Tova, é un disparate. Non te vas mudar a Charter Village.
E que queres que faga? Que me mude cos fillos?
Esas festeiras! Quen quere unha copa?
- Oia, Sra. Sullivan. - Si?
Síntolle moitísimo o de antes. Ignorabamos que fose un segredo.
Sei que foi sen querer.
É a nai de Erik, non si?
Son.
Quedabamos moito no último ano de instituto. Era...
Era un tío moi divertido.
Nunca crin o que dicía a xente.
El xamais faría iso.
Xusto quedaramos esa fin de semana na cabana dos meus pais.
Ía collerlles cervexa
e traer esa rapaza pola que toleaba.
Un momento. El non tiña moza.
Descoñézolle que relación tiñan.
Apenas falaba do tema.
Como se chamaba?
Daphne, creo. Non. Cassie.
Non sei. Ou Daphne ou Cassie, algo así.
- Adam? - Chámame a muller. Está...?
- Si, estou ben. - De acordo.
Ben.
Había unha moza.
Meu Deus.
Había unha moza.
Eu ben sei o que é rebuscar.
Procurar comida entre os arrecifes e as rochas.
Pero a obsesión dos humanos cos obxectos vai máis alá.
Axúdanlles a lembrar.
Levo semanas buscando un obxecto que axude a limpadora e o humano novo
a comprender o que eu vexo clarísimo.
Pero estas misións estanme a pasar factura.
Os corazóns vanme máis amodo.
E temo que, ao achegarse o final da miña historia,
tamén chegue o da súa.
E todos os implicados quedarán cun burato.
Non.
Tova?
Nin os abriu.
Daphne ou Cassie.
Non.
Non. Maldita sexa.
- Andie. Ola. - Tova?
Tes o anuario do último curso?
- Tova? Que diaños pasa? - O que?
Tes o anuario do último curso de Andie?
Tova, estás na casa?
Eu non o pedín porque non o quería.
Se cadra está aquí.
Ben.
Meu Deus, velaquí está.
A ver.
Daphne.
Daphne... Cassmore.
Atopeina. Ben. Cinco, sete, páxina seis.
Velaquí está.
Recórdoa.
Entrou nova aquel ano. Dábame pena.
Sempre estaba con ese tío, Simon.
Non con Erik?
Non, que eu lembre.
Talvez Adam che dese mal o nome. Foi hai moito tempo.
Pode ser.
Ademais, que demostraría iso, Tova?
Que tivese moza.
Non o sei.
Que era feliz. Non o sei.
Pero era feliz. Sabes que o era.
Síntoo moitísimo.
Sei que o estás pasando mal.
Non quero ser unha carga. Síntoo moito.
Pararás?
Non es unha carga.
Tova, es a miña amiga.
E isto é o que fan as amigas.
Sabías que aínda non me afixen a durmir nesa cama grande de arriba eu soa?
Durmo no meu lado e cada mañá esperto sorprendida de estar soa.
E agora debo deixar as miñas mellores amigas
e mudarme a unha cidade onde só coñezo os meus netos.
Teño medo.
Teño medo, Tova. E encantaríame falalo contigo, pero...
estás tan ocupada tentando non ser unha carga
que esqueciches como ser unha amiga.
Non sei.
Que sentido ten?
Que sentido ten se deixas de vivir?
Ola?
Tova?
Pero que fas?
Perdoa, non te quería asustar. Vin arranxar esas trampas mortais.
Non tes que arranxar nada. Sae de aí.
É que non colles o teléfono nin abres a porta...
Iso non che dá dereito a entrar sen permiso. Sae de aí.
Perdoa, pensei que necesitabas axuda.
Non necesito axuda nin que arranxes nada!
Non necesito nada porque me vou mudar!
Por que? Cando?
Así que venda a casa. Agora sae de aí!
Está ben.
- Eu... - Lisca!
- Arre demo.
- Como che foi? - Non quero falar do tema.
Sra. Sullivan, moi boas novas. Fixéronlle unha oferta pola casa.
Só ten que vir asinar os papeis. Falamos.
Cameron.
Parece algo característico da especie humana
ter pésimas habilidades comunicativas.
¿Por que os humanos non usan os seus millóns de palabras
para dicirlles aos demais o que desexan?
NÚMERO OCULTO
- Diga. - Ola, chamo da oficina de Simon Brinks.
- Falo con Cameron? - Si, son eu.
Tova!
- Que tal o nocello? - Como novo.
Que che dixen? Non hai nada coma descansar.
Que ben que Cameron estivese á altura.
Resultou ser moi cumpridor.
- Si. - Si.
A verdade é que me veño despedir.
Múdome ao outro lado da baía, a Charter Village.
Se che parece ben, quero limpar isto por última vez.
- Estrañarémoste, Tova. - Xa.
Antes de empezares, ven coñecer a nova inquilina.
Rehabilitouna un grupo en Alaska
tras esgazar unha pata ao saír dunha nasa.
Adiantouse algo, pero non podía negarme.
Como que se adiantou?
Marcellus non se atopa moi ben hoxe.
Marcellus?
Día 1431.
Talvez o último.
Lamento non estar aquí.
Obsesioneime tanto buscando esa moza, a tal Daphne Cassmore,
que puxen o cuarto de Erik patas arriba.
Síntoo.
Fun unha pésima amiga.
Síntoo moito.
Síntoo.
Son eu quen o sente.
Falleiche.
Cameron?
Mírate.
Sentamos nunha mesa?
Si.
Eramos inseparables.
Xa, tal parece.
Entón que carallo pasou?
Non sei, Cameron.
Marchou e case non souben máis dela. Só cando me falaba de ti.
Estaba moi orgullosa.
¿E a ti pareceuche ben
non axudares unha merda o teu fillo?
Cameron, pensas que...?
Síntoo moito.
Non son teu pai.
Era a miña mellor amiga, pero non me ían as mulleres.
Meu pai mataríame de sabelo, así que...
ela encubriume para zafarme del.
- Non sabía que crías que era teu pai. - Entón isto...
Isto non é teu?
As miñas iniciais son S. O. B.
Así que claramente non é meu.
Pensei que sería a mascota do instituto.
Unha anguía? Non.
A nosa era un pirata. A ninguén lle gustan as anguías.
Entón quen raio é meu pai?
Contaríacho. Erades moi amigos.
Non llo contou a ninguén.
Non sei que dicirche, Cameron. Era nova, tiña medo.
Seu pai era peor ca o meu.
Seguro que a aterraba que o descubrise.
- Cameron, ola. Onde estabas? - A ti que che importa?
Escoita. Perdóame, non debín poñerme así.
Desquiteime contigo.
Tranquila, xa non me volverás ver o pelo.
- Que queres dicir? - Perdín o tempo aquí
en balde.
Por que?
Como se me ocorre?
O tal Simon Brinks non é meu pai.
Era o amigo gay de miña nai. O anel non era seu.
Entón de quen é?
Non sei. Das malditas anguías?
Non.
Non fagas iso, Cameron.
Escoita. Non é teu pai, cousa que lamento.
Pero non tes por que marchar. Tes un bo traballo...
Cres que quero pasar así o resto da vida?
Fregando acuarios e raspando gomas de mascar do chan?
Cameron!
Non marches, por favor.
Aquí tes moito. Tes xente á que lle importas.
Por iso marchas ti?
E que pasa con Marcellus? Non lle queda moito tempo. Necesítate.
Non é problema meu.
Cameron, vales máis ca isto.
Non tal. De veras que non.
Cameron!
De todos os tanques, tiña que escoller aquel.
Existen poucas criaturas máis feroces ca as anguías lobo.
Ter unha de veciña xa é castigo abondo.
Pero o meu odio é algo persoal.
Dada a miña infinita sabenza, debín ser ben máis cauto.
Pero é difícil resistirse á tentación dun boi de Dungeness.
De non ser pola ferida, eludiría o suposto rescate dos humanos.
Talvez sexa máis vello e débil, pero tamén son máis sabio.
Esta vez vin preparado.
Ademais, non me queda outra que enfrontarme ao meu inimigo.
Ese anel é a proba que preciso.
Pero que raio...?
Marcellus.
Xa te levo ao teu acuario. Non te movas.
Meu Deus.
Pero mírate.
Marcellus.
Moi ben, aguanta. Metereite aquí. Aguanta.
Meu Deus.
Xa te levo. Veña, vamos.
Pero que facías aquí?
Entendo.
Está ben.
De acordo, amigo meu.
ACEITE DE LIMÓN
Estamos fóra, Marcellus.
Notas que estamos fóra?
Xa case estás na casa.
Este é o meu fogar, Marcellus.
Non podo marchar. É o meu fogar.
Pero sei...
Sei que che teño que deixar ir ao teu.
Ambos sabemos que non querías acabar aquí, pero...
alégrame moito que te salvase Terry.
Porque ti me salvaches a min.
Ale, sae.
Volve á casa, Marcellus.
Adeus.
Adeus, amiga.
Marcellus?
Meu Deus.
Marcellus.
Meu Deus.
Marcellus.
Meu Deus.
Primeiro, afúndome coma unha áncora.
As patas pesan coma rochas.
E despois, cun espasmo,
esperto.
Non quero darvos falsas esperanzas.
A miña morte é inminente.
Pero teño tempo abondo.
Tova?
Tova!
Tova.
Pero que...?
- Estás pingando. - Cameron, volviches.
Volvín.
Hai dous xeitos de facer as cousas: ben ou mal.
Onde está Marcellus? Non o atopo.
Axudeino a volver á casa.
En serio?
Contra.
Iso está ben, non si?
Pero vouno estrañar.
Podes sentar aquí comigo un pouco?
Quéroche amosar algo que nos deixou Marcellus.
O que?
O meu anel.
- Como...? - Foi visitar as anguías.
O meu fillo chamábase Erik Ernst Lindgren Sullivan.
Era o seu anel.
Regaloullo a túa nai, Daphne Cassmore.
Penso que namorara dela.
Tova.
Son o teu...
¿Estasme a dicir que Marcellus descubriu
que es miña avoa?
Non o sei.
Eu...
Non o sei.
É que...
Tranquilo.
Nado cara a abaixo.
Cara ás profundidades do océano.
Emprego ata a última gota de enerxía que me queda.
A vida invádeo todo.
É tan extraordinario como o lembraba.
Ata que, por fin,
volvo a sentilo,
a saborealo,
con cada centímetro do corpo.
Estou na casa.
Acubillado polo mesmo fondo do océano
que outrora acolleu un fillo moi querido
e un pai perdido.
Todo este tempo estiven buscando quen non era.
Si.
Tova!
Ola.
- Estou ocupada. - Perdóame. Eu...
A túa vida é moito máis grande ca a miña.
Asusteime.
Gústasme moito.
E encantaríame formar parte desa gran vida, se me deixas.
Tova?
Dime.
Meu Deus.
A súa caixa de tesouros.
As súas cousiñas.
Esta é túa nai?
É.
Escolleuche o nome.
Diane Jones leva tempo cun xeonllo mal,
pero segue xogando ao tenis.
Levo anos dicindo que se esixe demasiado.
Está obsesionada co récord de dobres.
- Tova, mira. Vai pola segunda bufanda. - Non ías vixiar a grella?
- Xa a vixío desde aquí. - É unha máquina.
- Claro. - Non é tan pequeno, Avery.
Tes que acompañar o lanzamento co brazo.
- Xenial. - Entendo, pero este xogo non é para min.
- Dúas de tres? - Non sei.
Veña, a cear!
Eses macarróns teñen o teu nome.
Si, vounos papar todos.
- Dío en serio. - Queres?
Xa podo descansar
agora que sei que a limpadora tamén está de novo no seu fogar.
TOVA SULLIVAN, GUÍA PREGÚNTAME O QUE QUEIRAS!
E sei que a miña suplente queda en boas mans.
Non o vexo. Onde está?
É unha femia e chámase Agnetha.
A limpadora coidará dela.
Ola.
Eu confiaríalle a vida
igual que lle confiei a morte.
Velaí vén.
Fixádevos.
Si.
Os humanos, polo xeral, son simples e torpes.
Pero, ás veces, podedes ser criaturas ben brillantes.
Subtítulos: Lucía Vázquez