Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Sessizliği nasıl da özlüyorum.
Denizin dibindeki o sessizlik başka hiçbir yerde yok.
Artık fazla zamanım da kalmadığı için
tüm berraklığıyla hatırlamaya çalışıyorum.
Eskiden tüm akıntıları, yosunların arasındaki yolları bilirdim.
Ve sonsuz özgürlüğün verdiği coşkuyu.
Karşımda sadece beni bekleyen bir lezzet şöleni vardı.
Ama en iyisi de...
...yalnız kalabiliyordum.
Yuvamdaki huzuru ve sessizliği nasıl da özlüyorum.
Bilhassa yere batasıca okul gezilerinde.
Esaretimin 1.401'inci günü.
Bir üçüncü sınıf güruhuyla münasebetsiz öğretmenleri
deniz yaşamını öğrenip öğleden sonramı mahvetmeye geldi.
Bu arkadaşın adı Marcellus. Kendisi bir dev Pasifik ahtapotu.
- Kevin, camı yalamayı bırak. - Onu göremiyorum. İçeride yok.
Çünkü kamufle oldum Kevin. Sen tabelayı oku.
Bu akvaryumun içindeyken
kayda değer her ölçütte benden aşağı olan bir türün hizmetindeyim.
Onların insafına kalmak gururuma dokunuyor.
Olumlu tek özellikleri hücreme bıraktıkları minik duvar resmi.
Her biri eşsiz. Ay salyangozunun kabuğu gibi ayrıntılı.
Tüm insanlar arasında en katlanabildiğim kişi temizlikçi kadın.
Bu akşam biraz antisosyal miyiz?
Evet, o hissi bilirim.
Ama benden saklanamazsın.
Umarım bugün taze tarak bulmuşsundur.
Terry'ye söyledim. Donmuş pisi balığından bıkmışsındır.
Tahmin bile edemezsin.
Yavan türdeşlerinin aksine onunla bazı benzerlikler paylaşıyoruz.
İkimiz de gececiyiz.
Yalnızlıktan zevk alıyoruz.
Merhaba canlarım.
O da benim gibi kurt yılan balıklarından tiksiniyor.
Ya sabır!
Bir de yerin yapış yapış olmasından.
Denizin dibi ikimizin de aklından çıkmıyor.
Oradaki kayıplarımızı düşünüyoruz.
OLAĞANÜSTÜ AKILLI YARATIKLAR
- Alerjin ne âlemde? - İdare eder.
Miranda Downs da alerjiden şikâyetçiydi.
Gece yatmadan önce ayağına soğuk bez basarak rahatlamış.
- Aklına gelir miydi? - Onun bileceği iş tabii.
Evet.
Tamam. On beş dolar tuttu.
On. Beş. Tamam, al bakalım.
- Fevkalade. - İyi geceler.
İyi geceler Tova. Dikkatli git. Yollar kaygan.
Hep kaygandır. Yine de sapasağlam yaşıyorum.
Bir yeni mesajınız var.
Bayan Sullivan. Yine ben, Bruce. Charter Village Huzurevi'nden.
Bellingham'de aramıza katılmanızı iple çekiyoruz.
Beni ararsanız yerinizi kesinleştirmiş oluruz.
Sonra da taşınma sürecini konuşuruz. Beni arayın. Teşekkürler.
Hayır ya!
Hayır ya, kahretsin. Yapma!
MARKET
Şaka mı bu?
Olamaz.
- Telefon da gitti. Ne oluyor ya? - Yardım edebilir miyim?
Radyatörü çalışan bir arabanız var mı?
- Dükkânımızda bir o yoktur. - Tabii. Peki telefon şarj cihazı?
- Tanner. - Efendim?
Hayatın sillesini yemiş dostumuza şarj cihazı ve kahve getir.
Teşekkürler.
- Seni Sowell Körfezi'ne hangi rüzgâr attı? - Birini arıyorum.
- Arkadaşın mı? - Hayır, borcu olan biri.
Onu aramak zevkli olmalı.
Evet, çalışan bir karavanla daha zevkli olur.
Tanner, hiç ses vermiyorsun.
- Sağ olasın. - Ne demek.
Hayda! Friko. Onları severim. Alt grupları olacaktık.
Sonra bir sürü tezgâh döndü.
- Bizi çok istemişlerdi. - Siz kimsiniz?
Grubum, Güve Sosisi.
Ne? Bir dakika.
- Güve Sosisi'nde mi çalıyorsun? - Evet.
Bizi nereden duydunuz? Bandcamp'ten mi?
- Bizi tanıyor musun? - Evet.
Şaka yaptım.
- Sen de yalan mı söyledin? - Evet.
Üzüldüm şimdi.
Bu bahaneyle sana kahvaltı ikram edelim.
Müthiş bir sandviç yapıyoruz. Tanner!
Burada mısın? Aman ya.
Şeye özel sandviçten yap... Ne çalıyordun sen?
Gitar.
- Güveç Sosisi'nin baş gitaristine. - Tamam.
Sonra da tamirci Peter'la görüşürsün.
- Kötü, değil mi? - Kötü.
Son demlediği kahvenin tadı çorap gibiydi.
Harriet bekleme odasında Carol'ı görüyor.
Sohbet ederlerken aynı semptomları taşıdıkları anlaşılıyor.
Meğer Fred Murphy ikisiyle de yatmış.
- Olamaz! - İnanmıyorum.
Beyaz Ruth ve Siyahi Ruth ile Charlie Simpson hikâyesi gibi.
"Beyaz" ve "Siyahi" diye ayıramazsın Barb.
Saç renkleri yahu. Öyle demezsem karışıklık oluyor.
Bir tek ben mi iplik getirdim?
Şimdi çıktı. Yer misin?
Marketteki Ethan'ı biliyorsunuz. Ot içiyormuş.
Peynir almaya girdiğimde kokusu burnuma geldi.
Mary Ann, herkes ot içiyor.
- Tereyağına, jöleli ayıcıklara koyuyorlar. - Ayıcıklara da mı?
Tova, bugün çok sessizsin. Bir şeyin yok ya?
- Geceleri çalışmamalı. - Hiç çalışmamalı.
Onca kimyasal kullanman, bir de eğilip kalkman beni üzüyor.
Ben örgümü örüyorum. Dedikodular ilgimi çekmiyor.
Carol ve Harriet aynı adamla çıkıyorlar.
Tabii ki çıkarlar.
İkisinin evinde de 30 yıldır aynı duvar kâğıdı var.
Duvar kâğıdını anlarım da Fred ne alaka?
"Sowell Körfezi resmen bir akvaryum." Eskiden Will öyle derdi.
"Fıstık ezmesi alsam tüm kasaba bir saatte öğrenir" derdi.
Will.
Bizi Charter Village Huzurevi'nin bekleme listesine yazdırmış.
Ne yapacağımı öğrenmek için beni arayıp duruyorlar.
Will hastalanmadan önce bizi listeye yazdırmış.
O evde bir başıma kalırım diye korktuğundan olsa gerek.
Will orayı satmak istemişti.
Bundan 30 yıl önce, Erik...
Aramızdan ayrılır ayrılmaz.
"Geride bırak" demişti.
"Geride bırak. Evi sat."
Yapamadım.
Belki de Will haklıydı.
Belki de geride bırakmalıyımdır.
Yaşadığı akvaryum benimkinden büyük
ama temizlikçi kadının da serbest kalmak istediğini görebiliyorum.
Üstün zekâm sağ olsun.
Tüm yaratıkların davranışlarına eşsiz derecede duyarlıyım.
Onun kurtuluşundaki anahtarın
daha derinlerde yattığını seziyorum.
Hayret bir şey yahu!
Ya sabır.
Pes yani.
Ne kadar iğrenç.
Oldu işte.
Tamam.
Amanın.
Marcellus?
Buraya nasıl geldin?
Hayır, korkma.
Korkma. Şu hâle bak. Düğüm olmuşsun. Bunu şuradan...
Tamam, halledeceğim. Peki.
İşte böyle. Halledeceğiz. Hepsi geçecek. Hepsi...
Marcellus.
Amanın.
Eskiden biz ahtapotların kabuğu varmış.
Onu bırakmak tehlikeye yol açtı.
Yırtıcılara karşı savunmasız kaldık
ama bize özgürlük de tanıdı.
Çatlaklardan ve yarıklardan geçer olduk.
Keşfettik. Avlandık. Gerektiğinde de kaçabildik.
Bu zindandaki damak zevkimi de ona borçluyum.
- Nasıl ya? - Ama bu özel cesaretimin bir bedeli var.
Suyun dışında geçirdiğim her dakika cildim kuruyor ve üç kalbim yavaşlıyor.
Bu gece az kalsın canımdan oluyordum.
Marcellus.
- Hayatımı kurtardı. - Ödümü kopardın.
Niyetim onu düşürmek değildi.
İçgüdüsel olarak çektim.
Çünkü kalbindeki boşluğu hissettim.
Bastırdığı kederi.
Temizlikçi kadının kalbi.
Ne yapıp edip onu iyileştirmeliyim.
Beni kurtarmasının karşılığı olarak hiç değilse bunu yapayım.
Amanın.
Tova!
Seni en son gündüz vakti kim bilir ne zaman gördüm?
Kahvaltılık sandviç ister misin?
Tanner.
Bir sandviç hazırla.
Bildiğin sosisli, yumurtalı, peynirli ama gizli malzemem tam tahıllı hardal.
- Yok, ağrı kesici almaya geldim. - Ne rahatsızlığın var?
- Önemli değil. Bileğimi burktum. - Bilek önemlidir ama.
Tanner!
- İlk yardım çantasını getir. - Gerek yok.
Ayağını sarayım, sen bir çay iç.
- Daha neler. Olmaz. - Ayakta durmaman lazım.
Terry bu gece topallayarak çalışmanı umarım beklemiyordur.
Terry. Ne oluyor?
Hoş geldin Tova.
Dostumuz Marcellus bir kaçış yolu bulmuş.
- Sahiden mi? - Resif tankındaki yumuşakçalar azalıyordu.
Bu eleman da iki ayda çeyrek kilo aldı. Gerisini sen düşün.
Ama onun suçu değil. Sona yaklaşınca böyle olurlar.
O ne demek?
Sorun çıkarmaya başlarlar. Son bir kez eğlenmek isterler.
Daha zamanı var diyordum ama yaşlanmaya başlamış.
Çoğundan uzun yaşadı.
Gündüz vakti bu ziyaretini neye borçluyum?
Şey, yani...
- Tova. - Ciddi bir şey değil.
- Balon bir jam grubu. - Slipknot akor döndürüyor. Yani doğaçlama.
- Ezelden beri olan bir şey. - Hadi be.
Y kuşağının sorunu bu. Büyüklerinizden ders almıyorsunuz.
Mesela Jimi Hendrix gitarı tersten çalarmış.
Eminim ki onun büyükleri...
- İnanmıyorum ya. - Ne oldu?
Tamircin beni kazıklıyor.
Benim param buna yetmez.
- Eleman aramıyorsun, değil mi? - Tanner'ı daha yeni aldım.
İçler acısı performansına rağmen
birkaç hafta şans vermek zorundayım.
Bildiğin bir yer var mı? Geçici eleman arayan birileri?
Çok yüksek bir fiyat. Çüş yani.
- Dinlenmeyi ihmal etme Tova. - Etmem. Sağ olasın Terry.
Merak etme.
İyileşeceğim.
Sen de gidersen Sowell Körfezi'nde benim için ne kalır?
Yine ben, Charter Village'dan Bruce.
Aramanı beklemem yersiz, o yüzden şimdi söylüyorum.
Üç yıldır bekleme listesindesin.
Yerini şimdi devralmazsan sürece yeniden başlaman gerekecek.
Yarına kadar kararını ver.
İyi geceler anne.
Yapma dostum. Oyun oynamayı bırak.
Hadi git.
- Ne oluyor burada ya? - Ne? Bir şey olmuyor. Ben...
- Eyvah! - Ahtapot.
- Ne zaman çıktı? - Bilmiyorum. Onu arka kapıda buldum.
Tamam Marcellus. Geçti, ben geldim.
Geldim. Seni tekrar suya koyacağız.
Geçti artık. Hadi aşağı in.
Şunların hepsini kaldır.
Geçti artık. Hadi gel.
Hadi Marcellus.
Devam et. Sen de kapağı aç.
- Nerede? Hangisi? - Aç.
Kelepçeyi çıkarıp kapağı aç. Devam et Marcellus.
Hadi gir. Tamam, işte bu kadar.
Aferin sana Marcellus.
- Girdi işte. - Vay be.
Çok şükür.
Şimdi bir açıklama yapar mısın?
Dedim ya. O şeyi arka kapıda buldum.
Şey değil o. Adı Marcellus. Arka kapı neden açıktı?
Çöpü çıkarıyordum. Müzede Bir Gece yaşayacağımı bilmiyordum.
Aslına bakarsanız şu an kapalıyız.
Müşteri değilim. Tova Sullivan, temizlikçiyim.
Görünüşe göre yerime seni almışlar.
Tamam, doğru. Evet, Ethan sizden bahsetmişti.
- Bacağınıza üzüldüm. - Bacağım değil, bileğim.
Dedikodu yapacaksa bari doğru düzgün anlatsın.
- Topla buraları. Dağınıklığa bak. - Tamam.
- Rengi kırmızı mıymış? - Ruh hâline göre değişiyor.
- Desenini, dokusunu da değiştirebiliyor. - Vay be.
- Nereye gidiyorsun? - Eve.
- Bitirmeden mi gideceksin? - Bitirdim.
Hayır, yerlerin hâline bak. Camlar da kir içinde.
Listedeki her şeyi bitirdim. Terry ne istediyse yaptım.
- Bitti. - Bak evlat.
Her işin bir doğrusu, bir de yanlışı vardır.
Pardon, saygısızlık etmeyeyim ama işi ben aldım ve böyle çalışırım.
- Anlaşıldı. - Evet.
O zaman ben de Terry'yle konuşayım bari.
"Yerime aldığın adam yüzünden ahtapot kaçıyordu" diyeyim.
- Eve gidince ararım. - Yok.
Özür dilerim, haklısınız. Bu işe çok ihtiyacım var.
Mark da iyi durumda.
- Marcellus! Onun adı Marcellus. - Pardon. Marcellus.
İyi durumda. Size söz veriyorum. Arka kapıyı bir daha açık bırakmayacağım.
Lütfen kimseye bir şey söylemeyin.
Terry'ye söylemeyin. Bilmesine gerek yok ki.
Ne oluyor? Niye oturdunuz?
- Şimdilik Terry'ye söylemesem de olur. - Evet.
- Ama işi ciddiye alacağına söz vereceksin. - Tabii ki.
Sahiden kararlıysan sana doğru düzgün bir eğitim verip
doğru iş yapmayı öğretebilirim.
Peki, tamam. Bana paspas yapmayı falan öğretin.
Üslubun bu mu olacak? Fırsat bulmuşsun...
İnsanlar ve kapanmak bilmeyen çeneleri.
Biraz sessiz olabilseler belki de gözlerini daha iyi kullanırlar.
Çocuk, adam, her kimse. Onun kusuruna bakma.
Buraya sana bir şey söylemeye geldim.
Charter Village'ı kabul ettim.
Keşke doğru yapıp yapmadığımı bana söyleyebilseydin.
Yuvasından kaçmasına nasıl mâni olacağım?
Bu kadar dar görüşlü olmasaydı
belki de bu kalın kafalı erkeğin
hâl ve tavırlarından fazlasını sunabileceğini görürdü.
Doğruya doğru şimdi. Erkeğin de bakışlarında aynı hüzün var.
Geldi bizim mavi yakalı.
- Karavan çalışıyor mu? - Evet.
- Pete ödemem için bir ay verdi. - İş nasıl?
Hayallerimdeki gibi.
O kapıyı düzelteceğim. Tamirat işleri bende.
- Borcumu ödemek isterim. - Dert etme evlat.
Arkadaşlık etmen yeterli.
- Kanepede yatmıyor musun şimdi? - Gerek yok. Sağ olasın.
- İyi geceler. - İyi geceler.
Olmaz.
Olur, bunu kullan. İşe yaramazsa bunu kullan.
- Bir çocuğun sakızına dokunmam. - "Çiğner misin?" demedim. Yerden kazı.
Şimdi suyunu sık.
Hiç su kalmasın. Tüm gücünü ver.
- Gücüm bu kadar. - Yoksa akar.
Bastırarak silmelisin. Her şey oraya yapışıyor.
İyice temizle.
Çocuklar orayı yalamaya bayılıyor.
Fark edilmiyor bile. Eskimiş.
- İçine işlemiş. - Ayakkabıya yapışıyor.
Dairesel hareketler. Aşağı yukarı değil. Aşağı yukarı yaparsan iz kalır.
Hadi. Evet, işte öyle.
Hiçbir şeyin çıktığı yok.
Hayır, çıkıyor.
Bunu kazırsam daha çok dikkat çeker. Hatta çukur bile kalabilir.
Kazıyacağın yerde tartışmakla zaman harcıyorsun.
Hayır, işin bitmedi. Düğüm de atman lazım.
Yoksa dibe kayar.
- Bir şey olmaz. - Hayır, olur.
Her işin bir doğrusu, bir de yanlışı vardır.
Farkındayım. 600 kere falan söyledin.
Annen sana bunları hiç öğretmedi mi?
Yok, bana bir şey öğretecek kadar vakit geçirmedi.
Üzüldüm.
Bir dahakine düğüm atarım.
Tova, ben Mary Ann.
Ethan söyledi. Düşmüşsün. Umarım canın çok acımıyordur.
Bugün sana güveç getireceğim. Başka bir şey lazımsa ararsın.
Bayan Sullivan, merhaba. Ben Olimpos Emlak'tan Jessica Snell.
Randevu teyidi için aradım. Ev satış sürecinizde yanınızdayım.
OLİMPOS EMLAK
Tova?
Barb, sahiden de oymuş. Sokakta ne işin var?
- Evde ayağını dinlendirmelisin. - İplik almaya çıktım.
İçeri gelsene.
Biz de Mary Ann için veda partisi planlıyorduk.
- Evet, gel hadi. - Ne güzel.
Şükür kavuşturana. Elbet bir gün geleceğini biliyorduk.
İplikçiye gitmem lazım. Yeşil renkten bir yumak kalmış...
Gidersin ama önce fikrini söyle. Mavi Kano'nun arka odası nasıl?
- Ne? - Mary Ann'in veda yemeği için.
- Oradaki ekmeklere bayılıyor. - Çilesine ortak mı olalım?
Arkamdaki bigudi yandı galiba.
- Harriet? - Aklımdayken...
Senin akvaryumdaki işini bir serseriye vermişler, doğru mu?
Serseri değil ki.
Ethan'ın dediğine göre ona borcu olan birini bulmaya gelmiş.
Çeteci işte. Çeteciyim diye bas bas bağırıyor.
Acaba kimi arıyor?
Simon Brinks.
Evet, ona ulaşabilmek çok zor.
Bilerek zorlaştırmıştır. Kendisi çok tanınmış biri.
Biliyorum. Resmen bir emlak imparatoru.
Ama bizi görüştürecek kişiye minnettar olacaktır.
Başarılı ve güçlü bir emlakçı olarak bu kahramanlığı yapmak istersiniz dedim.
Merkezde yeni bir inşaata başladı. Belki ustabaşının numarasını bulabilirim.
- Şahane. - Bir bakayım.
Jessica?
Jessica nerede?
Arka tarafa gitti. Önemli bir işimi hallediyor.
- Öyledir kanka. Jessica! - "Öyledir" ne alaka?
Jessica milyon dolarlık evler satıyor.
Oysa senin sakalın tam çıkmıyor, fermuarın da açık olunca...
- İnsaf be Avery! - Sıcak suyu yine mi kapattın?
Fatura şişmesin diye. Herkes iş yerinde yıkanmıyor.
Malum, işe kürek çekip geliyorum. Sana kira da ödüyorum.
Su normal banyo sıcaklığında kalabilir mi?
Ya da yarın geleyim. Sen iyi misin? Çok ürkmüş gibisin.
İyiyim.
Pardon, kimdi o?
- Sakal bırakabilirim. - Ne dedin?
Sakal bırakabilirim, dedim. Hem de çok gür bir sakal olur.
Ya da keçi sakalı, bıyık.
Yüzümde kıl çıkıyor.
İyi bari. Bu gece rahat uyurum. Çok teşekkür ederim.
AZGIN DALGALAR
Kusura bakma. Müşterilere hep böyle mi davranırsın?
Sörf tahtası alasım vardı ama şimdi tamamen vazgeçtim.
Sörf tahtası mı alacaktın?
- Evet. - Vay be.
Ama onlar kürek sörfü tahtası.
Doğrudur. Ben sörf tahtası diyorum. Müşteri de daima haklıdır.
Farklı tahtalar. Bir de bu dükkân benim, istediğim gibi konuşurum.
Evet, belli.
Bu dükkân senin mi yani?
- Evet. - Ama benim yaşlarımdasın.
O da seninle alakalı bir durum.
Arabada yatıyor gibisin.
Şakayken kaka oldu çünkü arabada yatıyorum.
İçinde annemin aşırı dozdan öldüğü iğrenç bir karavan.
- Yani... - Deme.
- Affedersin. - Özür dilerim. Kabalık ettim.
- Keşke söylemeseydim. - Boynun mu ağrıyor?
Evet, ufacık bir süngerde uyuyorum.
- Daha kötüsü de olabilirdi. - Şunu bir dene.
CBD yağlı Tiger Balm merhemi.
- Kalsın. Sağ ol. - Al işte. Benden olsun.
Çok incesin. Teşekkürler.
- Duş teklif ederdim ama... - Aslında buz banyosu.
- Evet. - Ben gideyim bari.
- Bununla yıkanayım. - Tamam.
Hayır. Hayır.
- Olamaz. Pardon. - Hey! Önüne bak!
- Yavaş ol birader. - Hey! Memur Bey!
O benim karavanım. Hemen çekiyorum.
- Tebeşir yalan söylemez. - Beş dakika oldu ya!
- Şey yapsanız... - Sakin olun.
- Bayan Sullivan. - Hayır.
Düşmüşsünüz. Daha iyi misiniz?
Yok bir şeyim. Acımasına acıyor tabii.
Umarım başına iş açmadım, benim güzel arkadaşım...
- Cameron. - Cameron'a yük olmayayım.
Nezaket gösterip arabasına aldı da işlerimi halledebildim.
Cezası ne kadarsa seve seve öderim.
Hayır, hiç gerek yok.
- Tamam. - Gelecek sefer köşeye park et.
Anladık. Köşedeki yere. Köşeye park ederiz.
- Arabaya bin. - Tamam.
- Hoşça kalın. - Hoşça kalın.
Teşekkür ederim.
Ne aşağılık herifmiş.
Ne? Deme öyle. Adam sadece işini yapıyordu.
Kuralları fütursuzca hiçe sayıp başına gelenlere şaşıramazsın.
"Fütürist" falan değilim. O herif...
Tamam, o kadar da değil.
Bari Ethan'ın garaj yolunu bu kadar dağınık bırakma.
Bırakmıyorum. Fırsat bulamadım...
Burayı temizlemen için sana limon yağı ve sirke hazırlayacağım.
- Eksik olma ya. - Rica ederim.
Pes.
- Hoşça kal. - Hoşça kal.
Pardon. Hani ofise gelecektiniz?
Evet, gelecektim. Fırsat bulamadım.
Pekâlâ, evimiz burasıdır. Babam kütük ev olarak inşa etti.
Evin bazı tuhaflıkları vardır. Öte yandan manzarası güzeldir.
- Dediğiniz kadar varmış. - Biliyorum. Çok hoş, değil mi?
- Detaylar inanılmaz. - Teşekkür ederim.
İkinci yatak odası var mıydı?
Var. Koridorun sonunda, sağda.
Muhteşem bir ev.
- Çok nitelikli. Eminim çabucak satılır. - Muhakkak öyledir.
Jessica, senden bir ricam var. Bu konu aramızda kalsın.
- Taşındığımı kimseye söylemedim. - Elbette.
Sonuçta burası küçük bir kasaba.
İnsanlar ister istemez konuşacaktır.
Her odanın etraflıca temizlenip eşyaların kaldırılması yerinde olur.
Kötü anılar canlanmasın.
Özür dilerim, geciktim. Simon'a ulaşmaya çalışıyordum.
9:30 Club'ın işletmecisi nihayet aradı. Sonbaharda sahne ihtimalimiz varmış.
Galiba onun... Ne oldu?
Anladım. Zoom toplantısı yapmak istedik
çünkü bize göre Güve Sosisi ara verse iyi olur.
Hatta temelli mi ara verse?
- Ne? Nasıl yani? - Sen burada değilsin.
Biz de bebek bekliyoruz.
Peki ama yakında döneceğim. Bebeği de turneye getirebilirsiniz.
Yok daha neler. Bebeği turneye getirmek istemem.
Anlamadım, ne diyorsunuz ya? Bu bizim grubumuz.
- Bizim grubumuz. Bizim hayatımız. - Yapma be kanka.
Eğleniyoruz ama hayatımız da değil yani.
Provaların yarısına gelmişsindir.
- Hayır. - Salonda yaptık.
Anlamıyorsunuz galiba. Yakında turnayı gözünden vuracağım.
- Cam. - Albüm yapılır.
- Albüm parası çıkar. - Cam.
Dostum, seni seviyoruz. Atıp tutarsın ama icraat sıfır.
Sonra yaklaşıp usulca şöyle dedi,
"İnsanların neler diyeceği malum."
Neler diyeceklerini biliyorum. Dedikodu yapacaklar.
Hâlâ aynı gözle bakıyorlar. Sanki şeymişim gibi...
Saat kaç? Cameron nerede kaldı?
Hayret bir şey yahu!
Uzun zaman önce incinmişti ama yarası hâlâ kapanmamıştı.
Anlıyorum.
Beni de çirkin komşularım gözetliyor.
Aldığım en ağır yarayı durmaksızın hatırlatıyorlar.
Anlatmak istemiyorum.
- Cameron! - Şunun çok az işi kaldı.
Bir saat geciktin.
Ethan'a tamir sözü vermiştim. Şimdi o sözümü tutuyorum.
Mazeretini sormadım. Bir işin var. Sorumlulukların var.
Senin sorunun ne? Arkadaşına bir iyilik yapıyorum.
- Günüm çok kötüydü. - Mazeretinle ilgilenmiyorum.
Ben de senin yardımınla ilgilenmiyorum. Paspas yapmayı biliyorum.
Peki.
Peki. Senin hayatın, senin işin. Beni ilgilendirmez.
- Ne oldu? - Biraz geciktim diye azarlamaya gelmiş.
Yuh ama Cameron. Seni o işe ben önermiştim.
Benim suçum değil ki. Kafayı yemiş. İlla doğrusu, yanlışı olacak.
Elinde bir o kaldı.
Özür dilerim. Çift olduğunuzu bilmiyordum.
Değiliz ki.
O kadın çok şey yaşadı.
Kocası hastalanıp öldü. Oğlunu kaybetti.
Üstüne bir de iğrenç dedikodular.
Tova'nın oğlu mu vardı?
Anlatması bana düşmez.
Ama şu kadarını söyleyeyim. O muhteşem bir kadındır.
Muhteşem de bir anneydi.
CAMERON - LİMON YAĞI CAMERON - SİRKE
Temizlikçi kadın o gece gelmedi.
Ertesi gece de.
Tahmin edileceği üzere onu özledim.
Ne var?
Daireler, tamam.
Daha iyi mi? Memnun musun?
İdare eder.
Ama sonra bir şey oldu. Delikanlı sohbet etmeye başladı.
Köylü güzeli değil. Tartışmasız güzel.
- Hatta fazla güzel. - Büyük ihtimalle.
Çenesi açılınca durmak bilmiyordu.
Kendine eş bulma arzusunu anlattı.
Bir şey mi lazım?
Ayrıca onu doğurmasına rağmen büyütmeyen annesini.
Benden bile daha büyük bir fiyaskoydu. Bunun da farkındaydım.
Çocukluğumda bile sorunlu biri olduğunu biliyordum.
Savrularak geçen çocukluk yıllarını anlattı.
Teyzesinden dostuna, oradan da bir yabancının evine.
Bir de annesinin kısa süre önceki vefatından bahsetti.
Yıllardır gizlendiği tekerlekli sığınağında can vermiş.
Karavan bana "miras" kalmış. Öyle dediler.
Sanki bir hediyeymiş gibi.
Aslına bakarsan içini bok götürüyor.
Biriktirilmiş hazineler bulmuş.
Ebeveynine ait kalıntılar.
Bir de babasının yüzüğünü.
"EELS" işlemesi gösteriyor ki babası yılan balığı seviyormuş.
Evet, Simon Brinks. Onunla mutlaka görüşmeliyim.
Ayrıca bulunması zor biriymiş.
Alo?
Evet!
Evet! Pardon.
Gevezeliği bazı şeyleri açığa çıkardı.
Ama aynı zamanda yorucuydu.
Temizlikçi kadına yardım fırsatını kaçırdım mı diye endişelendim.
- Birasını almadım. Söylenme. - Yalan söylüyorsun.
- Erik, arkanı dönüp gitme. - Düş yakamdan ya!
- Erik, dün olanları konuşabilir miyiz? - Olmaz anne. İçeri girme.
Müdahale etmek gerekiyordu.
Hiçbir kapıyı açık bırakmadım. Her yere baktım ama onu bulamıyorum.
Tamam, hemen geliyorum.
Onu ilk geldiğimde gördüm, sonra da süpürge yaparken gördüm.
Sonra iyi geceler demeye geldim ama hiçbir yerde bulamadım.
- İyi geceler demeye mi? - Evet.
Ne güzel.
Eyvah.
Orada duruyor işte.
Sana oyun oynamış.
- Biz ahtapotlar kamuflaj ustasıyızdır. - Evet.
Komikmiş. Çok komik bir şakaymış.
Komşularımızı kandırıp yönlendirmek için her ortama uyum sağlarız.
Bu geceki basit kamuflaj gösterimle temizlikçi kadını yemlemiş oldum.
- Delikanlıya dönüverdi. - Görüştüğümüze ben de sevindim dostum.
Ne oluyor ya?
Sana takılıyor.
Uzat elini. Canını yakmaz.
Vay be.
Geri gelmişti.
O tanıdık his.
Özür dilerim, geçen gece hıyarlık ettim.
Beni eleştirmekte haklıydın.
- Aradığın adamı buldun mu? - Hayır.
Simon Brinks kesinlikle bulunmak istemiyor.
- Müteahhit Simon Brinks mi? - Evet.
Üzüldüm şimdi. Emlak işleri çok zahmetli oluyor.
İş falan yok. O adam benim babam.
Teknik olarak yani. Ya da biyolojik olarak falan.
Annemi hamileyken terk etmiş.
Varlığından birkaç ay önce haberim oldu. Meğer para içinde yüzüyormuş.
Buraya bana borçlu olduğu 18 yıllık çocuk nafakasını almaya geldim.
Ama onu bulamıyorum.
Çok gözü pek birini tanıma fırsatını kaçırdığı kesin.
- Teşekkür ederim. - Bir şey değil.
Sekiz kolumun her biri vantuzlarla kaplı.
Onlar sayesinde dokunabiliyor, koku ve tat alabiliyorum.
Bir temasla algıladığım sinyaller insanların kısıtlı idrakinin çok ötesinde.
Tek bir dokunacımdaki zekâ seviyesi
tüm insan kafatasında bulunandan fazla.
Görüşüm günden güne azalsa da vantuzlarım bir şeyi tespit etti.
Temizlikçi kadın ile delikanlı benzer bir kederi paylaşıyorlar.
Birine yardımla öteki de iyileşebilir.
Gözlerime inanamıyorum.
Onu nasıl becerdin?
Ethan yardım etti. Camı söküp lekeyi asetonla çıkardık.
- Aferin ona. - Senin buna sevineceğini biliyordu.
Aklıma gelmişken sorayım. Hani Simon Brinks'i arıyordun ya?
Telefon rehberine baktın mı?
Telefon rehberi mi?
- Burada mı yaşıyorsun? - Evet.
Ben rehberleri getireyim.
Tamam.
- Niye bir akvaryumda çalışıyorsun ki? - Meşguliyeti severim.
Bu ahşap muhteşem. Parkeler biraz gevşemiş ama.
Kendi bubi tuzaklarım. Örgüt bana sürekli hatırlatıyor.
- Kim? - Buldum işte.
Buldum. "S. Brinks."
Evet, burada.
- Oha. - Yani...
Evet, burada işte.
- Bassana düğmeye. - Tamam.
Şaşırmadım.
Kullanım dışı.
Böyle kolay pes edemezsin. Bak, burada adresi var.
Elsbeth'te. Buraya 80 kilometre uzakta.
- Karavanım 80 kilometre yol yapamaz. - Benim arabam var.
Seni götürürdüm ama otobana çıkmıyorum.
Ben kullanırım.
Bu nedir?
Benim grubum.
- Grubun mu var? - Evet, Güve Sosisi.
- Güve Sosisi mi? - Haklısın. İsmi ben bulmadım.
En azından ritmik.
Peki, sen neler dinlersin?
Kenny G ve Michael Bublé mi? Arabada CD falan var mı?
- Neler var? Yok artık. Kaset mi? - Hayır.
- Çok nostaljik. - Benim değil.
Mudhoney mi? Müzik zevkin niye bu kadar iyi?
- Onları dinlemek istemiyorum. - Yuh!
Radiohead mi? En son 20 yıl önce dinlemiştim.
- Hayır. Dinlemek istemiyorum. - Tamam, tek bir şarkı. Dur.
- Tamam. - Olamaz, hayır.
Tova. "I Can't" bu.
Pablo Honey albümündeki en gözden kaçmış şarkı olabilir.
- Hayır, çok gürültülü. - Kulağını tıkamazsan daha hoş gelebilir.
Sonuna kadar dinleyeceğiz. Seyahatte kural böyledir.
Hay aksi.
- Ne? Olmaz. - Dur. Hayır, ne yapıyorsun?
Yok. Direksiyonda mesajlaşmak yasak.
- Seyahatte kural böyledir. - Tamam.
Bakayım şimdi. Avery yazmış. Diyor ki fiberglas...
- Yazılar niye bu kadar ufak? - Başkalarının mesajları okunmaz.
- Kürek sörfü dükkânındaki Avery mi? - Evet, o.
- Çıkıyor musunuz? - Hayır, sadece mesajlaşıyoruz.
O da arada bir. Kendimi ağırdan satıyorum.
- Ne demekse artık. Ne cevap yazayım? - Cevap yazmanı istemiyorum ki.
Ona yarın mesaj atarım. Bırak telefonu.
Avery gibi biriyle çıkma hayali kuruyorsan o kızı ciddiye almalısın.
Alıyorum zaten. Buna flört denir. Flört ediyorum.
Flört nedir ki? Geçeceksin onu. Biraz konuşulur, bakışılır ve...
Kıymetli olan her şeye zaman ve emek gerekir.
Peki.
- Bu ne? - Ne var?
- Ne oluyor? - Ne var?
- Onu arıyorsun. - Hayır, aramıyorum.
- Tova, telefonu kapat. - Onu aramadım.
- Arıyorsun işte. Kapat. - Aramadım.
Tova.
- Alo? - Hayır ya.
Merhaba Avery.
- Ben mi aradım? Yoksa sen mi aradın? - Kapatsana ya.
Yok. Hayır, ben Tova Sullivan.
- İnanmıyorum. - Cameron'la arabadayım.
- Araba kullandığı için cevap yazamıyor. - Kusura bakma.
Seni doğru dürüst bir randevuya çıkarmak ister.
- Belki kürek çekmeye gidersiniz. - Ne yapıyorsun sen?
Söylemeden edemeyeceğim. Arkadaşlığı çok iyi ama...
Hepsi aynı değil mi zaten? Evet.
Pazar uygun mudur?
Pazar günü çok uygunmuş.
Evet, galiba...
- Evet. - Galiba burası.
Peki, ben gideyim o zaman.
- Kapıyı çalayım. - Evet.
Tamam.
Çok aptalca, değil mi? Teknik olarak tacize girmiyor mu?
Sana biraz zaman ayırmalı. Yapma böyle.
- Peki, tamam. - Derin bir nefes al. Şimdi ver.
- Peki. - Tamam, dur.
- Kibar ol. - Peki. Tamam.
Dik dur.
Merhaba. Simon Brinks'e bakmıştım.
- Simon mı? Niye burada olsun ki? - Adresini rehberden buldum.
Hayırdır? Gey falan mısın sen? Git buradan yoksa polis çağırırım.
- Defol! - Özür dilerim.
- Hayır. Hiç iyi olmadı. - Ne oldu?
- Çok kızdı. - Neden?
Bilmiyorum, merak da etmiyorum.
Hayır, bunca yolu hakaret işitmeye gelmedik.
- Hayır. - Tova, ne yapıyorsun?
- Yapma. - Kesinlikle olmaz.
Tova, lafımı dinle. Şaka yapmıyorum. Hayır, dur.
- Eyvah. - Yazıklar olsun.
- Kusura bakmayın efendim. - Sen kimsin?
Adım Tova Sullivan. Bu delikanlı nerelerden kalkıp geldi.
Bahçemi terk etmezse kıçına bir koyarım, başladığı yere geri döner.
Dinle beni efendi. Sana ikinci bir şans vermeyi seçti...
Tova, bu adam Simon değil.
Tamam, yeter. O ismi bir daha söylersen...
- Bir kere daha! - Çabuk ol.
- Defolun! - Gidelim.
- Gidiyoruz. - Seni gidi eş cinsel!
- Koş! Arabaya bin! - Gidiyoruz işte!
- Hızım bu kadar. Bindim. - Bir daha gelmeyin!
Tabanca mıydı o?
- Evet, galiba tabancaydı. - Tanrım.
- Emniyet kemeri. Dur, kemerini tak! - Ona zaman yok.
Sana şu kadarını söyleyeyim, o kişi senin akraban değildi.
Alakası yok.
Buradan dön. Tam şuradan gir.
Burayı nereden biliyorsun?
Sakin kumsalları hep sevmişimdir.
Oğlum Erik küçükken denizyıldızlarını çok severdi.
Eşim Will yardım ederdi. Akşama kadar denizyıldızı toplarlardı.
Kumu kazardı, taşları kaldırırdı.
İyi bir babaymış.
Evet.
Çok iyi bir babaydı.
- Simon'ı bulamamana üzüldüm. - Üzülme. Bu yaz benim için böyle geçiyor.
Araba bozuldu, grup dağıldı, annem öldü.
Terk etmeden önce hep anlatırdı.
Babam bir çocuğu olacağı için çok heyecanlanmış.
Niyeyse dilinden düşürmezdi. Ben de şaşkınlıkla dinlerdim.
Annem niye bunu yüzümüze vuruyordu ki?
Ne bileyim işte. Belki de buna inanmaya ihtiyacı vardı.
Sonra babamın adını öğrenip yüzüğünü bulduğum zaman...
Sanki ben de inanmaya ihtiyaç duydum.
Kendimi bir hayale kaptırmışım.
Evet.
Bazen hayal görmek gerekir.
Açıkçası ne yaptığımı hiç bilmiyorum.
Kalsam mı, gitsem mi? Nereye gideyim? Neden buradayım?
Evet. O hissi bilirim.
Esaretimin 1.423'üncü günü.
- Amanın. O da ne? - Ne oldu?
- Hayır, bunu da yapmazsın. Aslında... - Hay aksi. Kazara oldu.
Yuvamdan hâlâ uzağım.
Ama kıvrak zekâm sayesinde insanlar simbiyoza evriliyor.
- Cameron? - Efendim?
- Gördüm. Merhaba. - Tova.
Güzel çaldınız. Terry seni arıyordu.
Anahtarı unutmuşsun. Onu getirdim.
- Al. - Sağ ol Tova.
- Güzel çaldınız. Kaçtım. Hoşça kalın. - Tamam.
Yürüsene.
- Tova. - Efendim?
- Kalsana. Bir bira içeriz. - İstemem, sağ ol.
Cameron'ı yerime önerdiğin için teşekkür etmek istiyorum Ethan.
- Çok makbule geçti. Teşekkür ederim. - Teşekküre gerek yok.
Ama...
Çay içmeye gidelim mi?
- Yüz kızarması. - Tamam.
- İnsandaki bir diğer tasarım hatası. - Olur.
Renklerinin değişmesi onları korumuyor.
Ahtapotların aksine saklanmak isterken dikkat çekiyorlar.
- Tova, evde misin? - Tova?
Merhaba!
- Tova! - Bunu mu giyeceksin?
- Burada ne işiniz var? - Seni randevuna hazırlayacağız.
- Hayır. - Kurabiye getirdim.
Kimden duydunuz?
- Bir bakayım. - Ne var?
Bu küpeleri mi seçtin?
- Evet, onları severim. - Yapma.
Peki, bir önerim var. Kolyemi al.
- Kolyeni istemiyorum. - Ceket getirdim.
- Ceketini de istemiyorum. - Ruj sür bari.
Hanımlar, saçmalıyorsunuz. Bu bir randevu falan değil.
Ethan'la çay içeceğim.
Bir yıldır sana abayı yakmış adamla bir şeyler içeceksin.
Abayı falan yakmadı.
Tova, adam sana deli oluyor. Bu da gayet normal.
Senin gibisini bulamaz.
Pes! Sen iyice tozutmuşsun da...
Bu bir randevu mu?
- Tıraş olursa randevudur. - Hayır, kıyafete bakılır.
Randevuysa yakalı gömlek giyer. Amacı çaysa gündelik kıyafetle gelir.
En önemli soru şu. Korunuyor musun?
- Barb! - Barb, kendine gel yahu.
Ethan geldi. Saklanmalıyız.
- Nereye? - Kanepenin arkasına!
- Girdiğiniz kapıdan çıkın. - Girdik artık.
Susun. Bir kere de ses çıkarmayıverin.
- Merhaba Ethan. - Tova, harika görünüyorsun.
Teşekkür ederim.
Affedersin, biraz geciktim. Tıraş olmam gerekiyordu.
- Hazır mısın? - Yakışmış. Hazırım.
- Tamam, hazır olunca ayağa kalk. - Anladım.
Tamam. Ben hiç kalkmayayım çünkü aşağıda daha iyiyim.
- Kalkarsan daha çok şey öğrenirsin. - Tabii, doğru.
- Tamam. - Dizlerini biraz kır.
Oluyor.
- Güzel. - Her günün böyle mi?
- Bazen günde iki sefer. Meditatif oluyor. - Evet, çok rahatlatıcı.
- Ders isteyen sendin. - Tova'nın fikriydi.
Aslında kürek sörfünde tahtaları konuşsam bana yeterdi.
- Bu spor için fazla mı uzunum? - Öyle bir kriter yok.
Benim durumum bir istisna olabilir.
Bu tulum yüzünden beynime kan gitmiyor.
Bayılacakmış gibi hissediyorsan doğru giymişsin demektir.
- Anladım. Tam o durumdayım. - Susmayı denersen belki odaklanabilirsin.
Peki.
Limandaki işimden emekli olunca bir iki yıl Dead'in peşinden gittim.
- Neyin? - Grateful Dead grubunun.
- Anladım. - Evet.
Müthiş bir topluluktu. Hatta aileydi.
Sanat yapmaya başladım. Sokak festivallerinde görev aldım.
Sonra en büyük mutluluğu insanlardan aldığımı anladım.
O yüzden market satılığa çıkınca hemen harekete geçtim.
Bana tutunacak dal oldu.
Hiç yalnız kalasın gelmiyor mu?
Hayır.
Her gün insan görmek neşe verici. Hayatlarının değişimine tanık oluyorum.
Benim tam zıddımsın. Ben...
Akvaryum benim için bir sığınak. Orada insanlardan uzaklaşıyorum.
Ama yalnız da değilsin.
Bir sürü yaratık sana yârenlik ediyor.
Evet, doğru.
Haklısın.
Kürek sörfü dükkânı açmak hayalin miydi?
Hayır, başka planlarım vardı ama hayat farklı gelişti.
Yirmili yaşlarım berbat geçince manevra yapmada ustalaştım.
Ama geldiğim yerden memnunum.
Ben de bu aralar manevra sürecindeyim.
- Nasıl gidiyor peki? - Bomba gibi.
Müzisyenim. Grubumuz dağıldı.
- Bir karavanda yaşıyorum. - Demek ki doğru yoldasın.
- Çok doğru. Aynen. - Evet.
- Müzisyensin. Ne çalıyorsun? - Gitar.
Güzel. Ne zamandır?
Kendimi bildim bileli.
Annem ben küçükken terk etti. Tek varlığım onun gitarıydı.
Elime alıp çalmadan duramadım.
Kendi başına öğrenmen etkileyici.
Ne tür şeyler çalıyorsun?
Aşk ve gönül yarasına dair kendi hüzünlü, akustik bestelerini mi?
- Niye? Romantik, akustik mi seversin? - Evet.
- Hüzünlü çocuk. - Nesi var? Hissiyatlı şarkı severim.
Öyleyse çok sevgilin oldu.
- "Aşkım, çek beni" falan dediler. - Tanıdık geldi.
- Tanıdık mı? Ne dediler? - Evet.
- "Sana yazdığım şarkıyı çalayım." - Evet, dediler.
"Şu saçımı açıp artık gözyaşlarıma ara vereyim."
Niye ya...
Olamaz. Aman ya!
- Şarap? - Almayayım.
- İstemem. - Peki.
Ah şu konser.
Milwaukee'deki konser için ülkenin bir ucundan kalkıp gelmiştim.
Bu şarkıyı çaldıklarında seyirci kafayı yemişti.
Herkes ayaktaydı. Ne geceydi ama.
Hoppala.
- Ne dersin? - Ethan, hayır.
- Yaparsın. Hadi. - Hayır, dans edemem.
Hayret bir şey.
Ethan, hiç benlik değil. Ciddiyim.
Ethan, çok özür dilerim. Kusura bakma.
İyi misin?
- Beni eve götürür müsün? - Tabii.
- Hâlâ üşüyorsun, değil mi? - Evet.
Tamam.
Sağ ol.
Anne, matematik ödevim için yardım eder misin?
Ne demek, tabii. Sen arkaya geç. Hemen geliyorum.
Ne?
Çocuğum olduğunu sana başka şekilde söyleyecektim.
Çocuk değil bu. Bıyığı var.
- Eyvallah! - Tamam, hadi arkaya. Sağ ol tatlım.
Yok, sorun değil. Ben... Sen gidip ödevine yardım et.
- Sonuçta... - Kalabilirsin.
- Yok. - Gitmesen de...
- Sen matematiği hallet. Ben de... - Hayır, dur.
Ne kadar aptalım.
Her şeyi mahvettim. Boşluğuma geldi.
- İnsanların bezdirici eşleşme ritüelleri. - Fırsat olsa...
Denizatlarının senkronize dansı bile yalnızca sekiz saat sürer.
- Sıradaki randevun benimle. - Çok şükür.
Yosunun büyümesini izlemeye döneyim.
Şarabı adamın üzerine boca ettim. Pikniği mahvettim.
Neyse ki sadece değersiz eski tişörtü kirlendi.
- Grateful Dead tişörtü mü? - Bilmem. Galiba.
Gerçek bir randevu olamazdı zaten. Gömlek bile giymemişti.
Yapma. Memorial Stadium konserinden o.
En değerli eşyası o. Çerçeveletip duvarına asmış.
- Tişörtü mü? - Nadir bir parça. Değeri binlerce dolar.
- Ne? - Evet.
Hayda!
Yalnız ben batırmamışım diye daha iyi hissetmem yanlış mı?
Evet, yanlış.
Anlattıklarına bakılırsa bence hiçbir şeyi batırmamışsın.
- Bilmem ki. - Al.
Bir çocuğu var ama sana zaman ayırmış.
Demek ki senden hoşlanıyor.
Samimi şekilde özür dilersen sana bir şans daha verecektir.
Ondan sahiden hoşlanıyorsan zaman geçirmeli ve...
Emek vermelisin. Söyledin. İlgini gösterir.
- Evet. - Cümlelerin beynime kazındı.
- İyi bari. - Evet, ondan sahiden hoşlanıyorum.
Ne bileyim işte. Onun sayesinde geç kalmak istemiyorum.
- Ne kadar romantik. - Değil. Kötü.
Bir sürü aptalca plan yapıyorum.
Akşamki açık mikrofona kaydolmuştum. Onu çarşıdaki bara davet edecektim.
Şarkı falan söyleyecektim. Hiç de beceremem.
- Bunu... - Yine de gitmelisin.
- Boşluğa mı şarkı söyleyeyim? - Hayır, boşluğa değil.
Seni hâlâ özlüyorum Carrie
Sana hâlâ muhtacım Carrie
- Yok, çok aptalca. Gidelim. - Hayır.
- Evet. - Seni dinlemek istiyorum. Hatırım için.
Şarkıcı bile değilim ki. Gel bir bira içelim.
Biranın sırası değil. Şimdi müzik zamanı.
Peki.
Ofisteki adamı şutlarsan
Peki. Varsın olsun.
Ofisteki adamı şutlarsan
Tim'e bir alkış alalım.
Pekâlâ, bu akşam yeni bir yetenek var.
Cameron.
Evet, benim adım Cameron.
Bildiğim bir Radiohead şarkısını geçenlerde yine dinledim.
Daha az gürültülü çalayım istedim.
Lütfen unut
Az önce ağzımdan çıkanları
Söyleyen ben değildim
İçimi kemiren tuhaf bir şüpheydi
Sessiz olun!
Durmadan sarsıyor kafesimi
Bu dünyada onu dizginleyecek Hiçbir şey yok ki
Kesin lan!
Müziği dinlemeye çalışıyorum.
İmkânım olsa bile
Çabalasam bile
Yapamıyorum
İmkânım olsa bile
Çabalasam bile
Yapamıyorum
Öyle çok şey var ki
Gün yüzüne çıkarmayan beni
Ne kadar arasam da
Bulamadığım onlarca kelime var
Benden vazgeçersen şimdi
Çökerim hiç çökmediğim kadar dibe
Dibe
İmkânım olsa bile
Çabalasam bile
Yapamıyorum
İmkânım olsa bile
Çabalasam bile
Yapamıyorum
İmkânım olsa bile
Çabalasam bile
Yapamıyorum
Yürü be!
- Cameron, harikaydı. - Tamam, sağ ol. Artık gidebiliriz.
Hayır. Şimdi içeceğiz.
- Çok şükür. - Evet.
Bubi tuzaklarına dikkat et. Bir ara tamir edeyim.
Tamam. Aman, dur.
- Benimle birlikte gel. - Dur. Geliyorum.
Niye 18 tane var?
Bileğimi burktum diye bana malul muamelesi yapıyorlar.
- Örgüt üyeleri. - Kim?
Arkadaşlarım.
Örgü kulübüm. Örgüt.
Öyle. Will bir türlü anlayamaz, onlarla niye arkadaşlık ettiğimi sorardı.
Çocuklar küçükken her şey güzeldi.
Şimdi kendimi yabancı gibi hissediyorum.
Ama çok iyi aşçılarmış. Mükemmel şeflermiş.
Erik güvece bayılırdı, neli olursa olsun. "Bana bir güveç ver."
13'üncü doğum gününde arkadaşlarını çağırabilirsin demiştim.
En sevdiği yemek olan Uçan Jacob'ı yapacaktım.
İsveç yemeğidir. İçinde köri, tavuk, fıstık ve muz var.
İğrenç.
Arkadaşları da aynısını dedi. "İğrenç."
Erik de öyle dedi. "İğrenç."
Ama gecenin bir yarısı uyandım. Erik'i yerken yakaladım.
Buzdolabından çıkarmış, soğuk soğuk yiyordu.
Sonra bana baktı.
Kahkahayı patlattık.
Donakalmış olmalı.
Gerçekten hiç kavga etmedik.
Gerçekten.
Bir sefer hariç.
Davranışları çok değişmişti.
Ketumdu, geceleri gizlice çıkıyordu, Will'den bira çalıyordu.
Will hep bir kız olduğuna yordu. "İllaki sevgilisi vardır" dedi.
- Genelde bir kız vardır. - Erik'e sorduğumda birden parladı.
Annemden kalan Dala atı biblosunu kırdı ve ben...
Ona bağırdım. Ciddi ciddi bağırdım.
Öfkeyle dışarı çıktı. Kapıyı çarptı.
Ertesi gün odasından hiç çıkmadı. Benimle bu konuyu konuşmadı.
Akşamına da yelkenliyle denize açıldı. Hep açılırdı zaten.
Bir daha da dönmedi.
Ben...
İskelede oturup bekledim.
Sadece bekledim.
Tekneyi üç gün sonra buldular.
Çapa halatı düzgünce kesilmişti.
Kayalara takıldığı takdirde Will'in kesmesini öğrettiği gibi.
Zorlu bir geceydi. Çok rüzgârlıydı.
Kaza oldu, ben...
Kaza olduğuna eminim.
Kazaydı.
Ama...
Polislerden biri bana bir şey sordu.
Acaba...
Acaba halatı
ayak bileğine bağlamayıp
atlamış olabilir miymiş?
Sonra dedikoduların ardı arkası kesilmedi.
Kulak asmayı bıraktım.
Ama Erik'i bir daha hiç görmedim.
Emin olamadım, acaba hâlâ...
Acaba...
...ölürken bana hâlâ kızgın mıydı?
Hayır, oğlan çocukları o yaşlarda çok aptal olurlar.
Eminim durup düşünmemiştir bile.
Ben en iyisi biraz uzanayım.
Peki.
- Dur, gözlüğünü al. - Sağ olasın.
Bir yastık bulup kanepede uyu. Araba falan kullanma.
Merak etme. Başımın çaresine bakarım.
- Tamam. - Basamaklara dikkat et.
- Cameron, uyan. - Ne oluyor?
Kalk, uyuyakalmışız. Öğlen olmuş. Mary Ann'in yemeğine gitmeliyim.
Akşamdan kalmayım ama biradan mı, güveçten mi?
- Çiçeklerimi aldım... - Hemen giyinmeliyim.
Merhaba.
- Burası da havalandırmanın altı. - Anne, başka masaya geçmeyeceğiz.
Yuvarlak masaya katlanmaya razıydım.
Sessiz olsa tamamdı ama hem gürültülü hem cereyanlı.
- Tamam. - Biz geldik.
- Teşekkür ederim. - Çok güzel.
- Herkese merhaba. - Merhaba Tova.
- Andie. - Tova, kötü görünüyorsun.
Yorgun düştü tabii. Geceyi evsiz çeteciyle geçirmiş.
- Yok artık. - Helal sana.
Şunu keser misiniz artık? Evsiz değil, çete üyesi de değil.
Onun performansını izlemeye gittim.
Ne performansı?
Müzik. Güzel müzik.
Sonra beni eve bıraktı ve kanepede uyudu.
- Burnuma bira kokusu geldi. - Andie?
- Adam, burada ne arıyorsun? - Merhaba.
- Tanıştırayım, eşim Eliza. - Selam.
Gelecek ay buraya taşınıyoruz. Sen burada mısın?
Yok, annem taşınıyor diye Portland'dan geldim.
- Annem Mary Ann'i hatırlarsın. - Selam.
- Dostları Janice, Barb, Tova. - Merhaba.
Tova. Tova Sullivan mı?
- Evet. - Adam ciddiymiş. Kasaba küçükmüş.
- Demin evinizi gezdik. - Ne?
- Koydaki güzel ev, değil mi? - Evet.
Çok özel bir ev. Eminim bir sürü alıcı çıkar.
Tova, bu hanım neden bahsediyor?
Evini mi satıyorsun?
Pot mu kırdım?
Hayır, hiç önemli değil. Tanıştığımıza çok memnun oldum.
Bir bakalım.
İyi be, tamam. Evi satıyorum.
- Ne? - Bize söylemeden mi?
Ellen Brown da koridordaki daireyi yeni tuttu.
- Benim gidecek yerim var. - Neresi?
- Bellingham'deki Charter Village. - Çok uzak.
- Yaşlılar evi mi? Orası... - Golfçüler için. Emekli profesyonellere.
Golfü severim. Oynamayı öğrenmek istiyorum.
Hayır, binadaki biri ölene kadar benimle kalacaksın.
Olmaz. Senin binanla ilgilenmiyorum.
Tova, saçmalıyorsun. Charter Village'a taşınmıyorsun.
Ne yapayım peki? Çocuklarımın yanına mı taşınayım?
Pekâlâ millet. Kimler içki istiyor?
- Bayan Sullivan. - Evet.
Çok özür dilerim. Onlardan gizlediğinizi bilmiyorduk.
Sahiden masumca bir hataydı.
Erik'in annesisiniz, değil mi?
- Evet. - Lise sonda hep takılırdık. O...
O çok eğlenceli biriydi.
İnsanların söylediklerine hiçbir zaman inanmadım.
Öyle bir şey yapmazdı.
Aslında o hafta sonu birlikte takılacaktık.
Bizim kulübeye gidecektik. Birkaç bira ve vurulduğu kızı getirecekti.
Bir dakika. Kız arkadaşı yoktu ki.
Aralarındaki ilişkiyi tam olarak bilmiyorum.
Ama Erik bu konuda çok ketumdu. Kızın adı neydi ya?
Galiba Daphne'ydi. Hayır, Cassie'ydi.
Bilemedim. Daphne veya Cassie. Öyle bir şeydi.
- Adam? - Eşim çağırıyor. Siz...
- Evet, iyiyim. Yok bir şey. - Tamam.
Oldu.
Bir kız varmış.
Tanrım.
Bir kız varmış.
Didik didik aramayı iyi bilirim.
Resiflerin ve kayaların altına bakarsın.
Ama insanların nesne takıntısı daha derin bir mesele.
Onlar sayesinde hatırlıyorlar.
Haftalardır gördüğüm apaçık bir gerçeği
temizlikçi kadınla delikanlıya anlatacak bir nesne arıyorum.
Ama bu görevler artık beni yıpratıyor.
Kalp atışlarım yavaşlıyor.
Korkarım kendi hikâyem sona yaklaşırken
onların hikâyesi de bitiyor.
Yer alan herkesin kalbinde bir boşluk kalacak.
Hayır. Hayır.
Tova?
Açılmamışlar bile.
Daphne, Cassie...
Hayır ya.
Yapma. Tanrım.
- Andie açtı. Merhaba. - Tova.
Lise sonda yıllık almış mıydın?
- Tova? Ne oluyor yahu? - Şey...
Andie'nin lise son yıllığı sende mi?
Tova, evde misin?
- Çünkü ben almadım. İstemedim. - Belki buradadır.
Tamam.
Amanın. İşte burada.
Bakalım.
Daphne...
Daphne Cassmore.
Buldum, tamam. Beş, yedi... Altıncı sayfadaymış.
- İşte burada. - Onu hatırlıyorum.
Son sınıfa yeni başlamıştı. Hâline acırdım.
Hep bu çocuklaydı. Simon.
- Erik'le değil mi? - Hatırlamıyorum. Hayır.
Adam yanlış isim söylemiştir. Aradan yıllar geçmiş.
Olabilir.
Bir kız olsa bile bu neyi kanıtlayacak ki Tova?
Ne bileyim ben. Erik'in mutlu olduğunu kanıtlar.
Ama mutluydu zaten. Bunu sen de biliyorsun.
Çok özür dilerim. Biliyorum, bu ara işin başından aşkın.
- Sana da yük oldum. Çok özür dilerim. - Şunu keser misin?
Yük falan olmuyorsun. Sen benim arkadaşımsın Tova.
Biz böyle arkadaşlık ederiz.
Üst kattaki büyük yatakta tek başıma uyumaya hâlâ alışamadım.
Kendi tarafıma yatsam da her sabah yalnız uyandığıma şaşırıyorum.
Şimdi bir de dostlarımı geride bırakıp
torunlarım dışında kimseyi tanımadığım bir şehre taşınmam gerekiyor.
Korkuyorum.
Korkuyorum Tova. Keşke seninle bunu konuşabilsem
ama kimseye yük olmamakla o kadar meşgulsün ki
nasıl arkadaşlık edildiğini unuttun.
Yani ne anlamı kalıyor ki?
Yaşamayı bırakınca hayatın ne anlamı kalıyor ki?
Merhaba?
Tova?
Ne yapıyorsun yahu?
Affedersin, korkutmadım umarım. Şu tuzakları tamir etmeye geldim.
Tamir edilecek bir şey yok. Çık oradan.
Peki. Telefona bakmıyorsun. Kapıyı açmıyorsun.
Bunlar eve girmene bahane mi? Çık oradan.
Özür dilerim. Yardım istersin sandım.
Ne yardım ne tamir istiyorum. Hiçbir şey istemem çünkü taşınıyorum.
Neden? Ne? Ne zaman?
- Evi satar satmaz. Çık oradan artık. - Tamam.
- Ben... - Çık dışarı!
- Çık! - Peki. Hayret bir şey ya.
- Nasıl geçti? - Konuşmak istemiyorum.
Bayan Sullivan, müjdemi isterim. Ev için bir teklif aldık.
Gelip evrakları imzalamanız gerek. Yakında görüşürüz.
Ah be Cameron.
İnsan türüne has bir özellik.
İletişim becerileri feci.
İnsanların milyonlarca kelimesi var.
Niye isteklerini söylemek için onları kullanmazlar ki?
BİLİNMEYEN NUMARA
- Evet? Alo? - Simon Brinks'in ofisinden arıyorum.
- Cameron'la mı görüşüyorum? - Evet, benim.
Tova.
- Bileğin nasıl oldu? - Sapasağlam.
Gördün mü? Dinlenmek gibisi yoktur.
- Cameron'ın faydalı olmasına çok sevindim. - Güvenilir bir çocukmuş.
- Öyle. - Evet.
Aslında veda etmeye geldim.
Karşı yakadaki Charter Village'a taşınıyorum.
Sakıncası yoksa son bir temizlik yapayım.
- Seni özleyeceğiz Tova. - Evet.
Ama başlamadan önce seni yeni kiracımızla tanıştırayım.
Alaska'daki bir grup onu tedavi etmiş.
Yengeç kapanından kaçarken bacağını yaralamış.
Biraz erken geldi ama geri çeviremedim.
Ne demek erken geldi?
Marcellus bugün biraz kötü görünüyordu.
Marcellus?
1.431'inci gün.
Belki de son günüm.
Gelemediğim için üzgünüm.
Daphne Cassmore denen kızı aramaya kendimi çok kaptırdım.
Erik'in odasını darmadağın ettim.
Özür dilerim.
Hayırsız bir arkadaş oldum.
Çok özür dilerim.
Özür dilerim.
Asıl ben özür dilerim. Seni yarı yolda bıraktım.
Cameron?
Bak sen şu işe.
Masaya geçelim mi?
Olur.
Hiç ayrılmazdık.
Evet, öyle. Belli oluyor.
E, niye böyle oldu o zaman?
Bilmiyorum Cameron.
Gittikten sonra pek sesi çıkmadı. Bir tek senden bahsederdi.
Seninle hep övünürdü.
Sen de sorun etmiyordun yani.
Kendi evladın için kılını bile kıpırdatmamayı takmıyordun.
Cameron, öyle mi...
Çok özür dilerim. Ben senin baban değilim.
Annen can dostumdu ama kadınlara hiç ilgi duymadım ki.
Anlamaya çalış. Babam öğrense beni gebertirdi.
Annenin yardımı sayesinde babamdan korunmuş oldum.
- Beni baban sandığını bilmiyordum. - Peki, tamam.
Bu senin değil mi?
Benim ismimin ilk harfleri "SOB".
Onu da yüzüğe yazdırmam.
- Okul maskotunuz falandır diyordum. - Yılan balığı mı? Hayır.
Okul maskotumuz korsandı. Yılan balığını kim sever ki?
Öyleyse babam kimdi be?
- Annem söylemiştir. Can dostundu. - Bunu kimseyle paylaşmazdı.
Ne diyebilirim ki Cameron? Annen gençti, korkmuştu.
Babası benimkinden beterdi.
Kulağına gidecek diye ödü kopmuştur.
- Cameron, merhaba. Nerelerdeydin? - Umurunda mı ki?
Bak, özür dilerim. Öyle davranmamalıydım.
- Hıncımı senden çıkardım. - Neyse ki benden temelli kurtuluyorsun.
- Ne demek bu? - Burada takılıp kalmışım.
- Hem de boşu boşuna. - Ne?
Resmen aklımı yitirmişim. Simon Brinks babam bile değilmiş.
Annemin gey dostuymuş. Bu yüzük de onun değilmiş.
Kimin yüzüğüymüş?
Bilmiyorum. Yılan balıklarının.
Hayır, yapma. Atma oraya. Cameron, beni dinle.
Tamam, o adam baban değilmiş. Üzücü bir haber.
Ama gitmen gerekmiyor. Burada iyi bir işin var.
Sence hayatımı böyle mi geçirmek istiyorum?
Akvaryum ovalayıp yerden sakız kazıyarak mı?
Cameron.
Lütfen gitme.
Burada bir sürü şeye sahipsin. Seni önemseyenler var.
O yüzden mi gidiyorsun?
Marcellus ne olacak? Günleri sayılı. Sana ihtiyacı var.
Benim sorunum değil.
- Cameron, sana hiç yakışmıyor. - Hayır, yakışıyor. Ben tam da buyum.
Cameron!
Bu kadar akvaryum dururken ona atmasa şaşardım zaten.
Kurt yılan balığından daha vahşi çok az yaratık vardır.
Bir tanesiyle komşu olmam başlı başına bir ceza zaten.
Ama özel de bir nefretim var.
Engin bilgeliğimden hareketle daha ihtiyatlı davranmam gerekirdi.
Ama Dungeness yengecinin cazibesine karşı koymak çok zordur.
Eğer yaralanmasaydım insanlarca "kurtarılmaktan" kaçabilirdim.
Yaşlandım ve güçten düştüm ama bir yandan da bilgeleştim.
Bu sefer hazırlıklı geldim.
Üstelik düşmanımla yüzleşmeye de mecburum.
O yüzük benim aradığım kanıt.
Bu ne yahu?
Marcellus.
Seni geri götüreceğim. Dur orada.
Eyvahlar olsun.
Şu hâline bak.
Marcellus.
Tamam, dayan. Seni suya sokacağız. Sık dişini.
Amanın.
Hadi seni geri götürelim. Gidiyoruz.
Niye buralara kadar geldin ki?
Anladım.
Öyle olsun.
Öyle olsun dostum.
CAMERON LİMON YAĞI
Dışarı çıktık Marcellus.
Belli oluyor mu?
Yuvana dönmene az kaldı.
Burası da benim yuvam Marcellus.
Ayrılamıyorum. Yuvam burası.
Ama farkındayım.
Seni yuvana uğurlamam gerek.
Burada olmak istemediğini ikimiz de biliyoruz ama...
İyi ki Terry seni kurtarmış.
Çünkü sen de beni kurtardın.
Hadi git bakalım.
Yuvana dön Marcellus.
Güle güle.
Hoşça kal dostum.
Marcellus?
Aman Tanrım.
Marcellus.
Aman...
Ah be Marcellus.
Aman Tanrım.
Önce bir çapa gibi batıyorum.
Kollarım kaya gibi ağır.
Sonra vücudum seğiriyor.
Uyanıyorum.
Boşuna umutlandırmış gibi olmayayım. Ölümüm çok yakın.
Ama hâlâ yeterli zaman var.
Tova?
Tova. Ne yapıyorsun? Ne oldu?
- Islanmışsın. - Cameron, geri geldin.
Evet.
Galiba her işin bir doğrusu, bir de yanlışı vardır.
Marcellus nerede? Her yere baktım.
Yuvasına gitmesine izin verdim.
Sahi mi?
Vay be.
İyi oldu herhâlde.
Ama onu özleyeceğim.
Burada benimle biraz oturur musun?
Marcellus'un bize bıraktığı bir şeyi göstermek istiyorum.
Ne o?
Yüzüğüm.
- Nasıl... - Yılan balıklarını ziyaret etmiş.
Oğlumun adı Erik Ernst Lindgren Sullivan'dı.
Bu onun yüzüğü.
Annen Daphne Cassmore'a verdi.
Galiba ona âşıktı.
Tova...
Ben senin...
Marcellus bunu anladı mı diyorsun yani?
Senin babaannem olduğunu mu çözdü?
Bilmiyorum.
Ben...
Bilmiyorum. Bilmiyorum.
Yani...
Geçti artık.
Derine iniyorum.
Denizin derinliklerine.
Kalan gücümün tümünü kullanıyorum.
Yaşam fışkırıyor.
Hatırladığım kadar muhteşem.
Ve nihayet
onu yeniden hissediyorum.
Tadını alıyorum.
Vücudumun her zerresiyle.
Yuvamdayım.
Vaktiyle çok sevilen bir evladı,
nicedir kayıp bir babayı sarmalamış okyanus tabanı
beni de kucaklıyor.
Baştan beri yanlış kişiyi aramışım.
Evet.
Tova.
Selam.
- Çok işim var, o yüzden... - Affedersin.
Benimkine kıyasla senin dünyan çok daha büyük.
Paniğe kapıldım.
Senden çok hoşlanıyorum.
İzin verirsen o büyük dünyaya girmek isterim.
Tova?
Efendim?
Amanın.
Onun hazine kutusu.
Tüm ıvır zıvırları.
Bu senin annen mi?
Evet.
Adını baban koymuş.
Diane Jones'un dizi tabii ki ağrır. Tenisten vazgeçemiyor.
Dilimde tüy bitti. Kendini fazla zorluyor. Aklı fikri çiftler rekorunda.
- Baksana Tova. İkinci atkısını örüyor. - Hani mangala bakacaktın?
- Buradan bakıyorum. - Otomatiğe bağladı.
- Tabii. - Anahtar deliği değil Avery.
Sonuna kadar kolunu indirme işte.
- İşte bu kadar. - Anlaşıldı. Bana göre değil.
- İkiye gelen kazansın mı? - Bilemedim.
Tamam, yemeğe gelin!
- Fırında makarna sana özel yapıldı. - Biliyorum. Hepsini yiyeceğim.
- Şakası yok. - İster misin?
Madem temizlikçi kadın da yuvasına döndü artık istirahat edebilirim.
REHBER TOVA SULLIVAN İSTEDİĞİNİZİ SORUN
Gel bakalım denizyıldızı.
Yerime gelenin emin ellerde olduğunu biliyorum.
- Görmüyorum. Nerede bu şey? - Şey değil, Agnetha adında bir dişi o.
Temizlikçi kadın onunla ilgilenecektir.
Merhaba.
Ona canımı emanet ederim.
Ölümümü emanet ettiğim gibi.
İşte geliyor. Şuna da bakın.
Ekseriyetle insanlar yavan ve beceriksizdir.
Ama nadiren de olsa olağanüstü akıllı yaratıklar oluyorsunuz.
Alt yazı çevirmeni: Melih Tu-men