Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Trzymajcie tempo, dziewczyny.
Co? O nie.
Auguste!
Auguste, co ty wyprawiasz?
Ty pojebana psychopatko!
Ogarnij się, Luna. Nie możesz tak mówić do ludzi.
Wyrzucasz moje rzeczy przez okno!
To podręcznikowa definicja psychopaty!
Nagrałaś mnie, jak spałam!
Żebyś zobaczyła jak głośno chrapiesz.
Masz totalny bezdech senny!
Na pewno nie gorszy
niż twoje zużyte podpaski w otwartym koszu na śmieci.
Cały pokój jebie jak włoska kanapka!
Auguste!
Nie! Tylko nie frytownica! Używasz jej częściej niż ja.
I to bez pytania!
Przestań!
Mam dostawę z Chipotle dla Steve’a.
Ała!
Dziewczyny! Do mojego gabinetu. I to już.
WSPÓŁLOKATORKI
- Jaka ty jesteś wredna. - A ty jesteś zwykłym śmieciem!
Jesteś jebaną, pragnącą uwagi suką.
Ona się musi wyprowadzić!
Dosyć!
Dziewczyny, na początku roku, kiedy zamieszkałyście razem,
byłyście nierozłączne.
Pamiętacie?
Było dobrze. Bujałyście się razem, śmiałyście się, imprezowałyście.
No, zanim odkryłam, jaka jest okropna.
- Ty masz totalnie zero zalet! Błagam! - O Boże!
Dziewczyny, jest październik.
Macie przed sobą cały rok.
Jeśli nie znajdziecie sposobu na wspólne życie w tym pokoju,
sytuacja się zaostrzy i przerodzi w coś okropnego.
- Zaostrzy? - Nie ma nic gorszego niż ona.
- Jestem w piekle. - Jest wkurzająca! „W piekle”.
- Jestem w piekle. - Obie jesteśmy!
O Boże. Uwierzcie mi.
- Widziałam to. - Nienawidzę cię.
- Zamknij się. - Ty się zamknij.
Może być o wiele gorzej.
- Zamknij się, kurwa! - Sama się zamknij!
Wszystko zaczęło się od studentki, która…
Jak ją opisać, by zachować profesjonalizm?
Pracowita, ale taka sobie szarocipka.
Czas powitać najlepszą uczennicę, Rebeccę Anderson.
Zaraz. To nie ona.
To ona.
Chyba nie myślicie, że była prymuską?
Devon była mądra i ludzie cieszyli się na jej widok,
ale nie zauważali, gdy jej nie było w pobliżu.
Dla mnie szkoła to coś więcej niż lekcje,
mecze piłkarskie, no i rzecz jasna, nielubiany przez wszystkich posiłek.
Bajgle z taco? Dlaczego?
Wal się.
To, co zapamiętam najbardziej,
to przyjaźnie, które tu zawarłam.
Przyjaciele, których będę cenić do końca życia.
Jak powiedział największy mówca naszych czasów:
„Jakie to szczęście mieć coś, co sprawia, że trudno się pożegnać”.
Powiedział to
Kubuś Puchatek.
Widzę cię! Cześć, kochanie!
- Byłaś najlepsza. - Cześć.
- Zrobić ci z kimś zdjęcie? - Nie, zrobiłam sporo przed uroczystością.
- No dobra. - Na Snapchacie masz pusto.
- O, to jest urocze. - No.
- I to, ale ostatnie jest… - To samo.
- Odłóż to. - Dobra.
Świetnie wyglądamy.
Widzę moje koleżanki, więc…
Chodźmy się przywitać.
Nie. Spotkajmy się przy aucie.
- Dobra. - Pa.
- Cześć, Bella, Ella, Emma, Ava. - Devon, chodź.
Jasne.
Teraz tylko nasza czwórka, okay?
O tak.
Tak. Pewnie.
Dzięki.
- Masakra. - Devon, zaczekaj.
Tak?
Musimy dodać honorowego piątego członka.
Señor Michaels!
Uchwyć mój dobry profil.
Możesz nam zrobić?
Pewnie, nie ma sprawy.
Teraz na zdzirowato.
Pozujemy, wyginamy, teraz pupa.
Troszkę wyżej, kochana. Sorki, ale mam już ze 40 lat.
- Zrobić ci herbatę? - Tak, misiu. Na sen.
Hej. Co się dzieje?
Impreza Emmy jest o 22:00. Jest 21:45.
No, nie idę.
Masz zrobione włosy i makijaż, czyli zamierzałaś iść.
Ale jestem w dresie. Wyjście z domu jest fizycznie niemożliwe.
No tak. To ma sens.
Totalny sens. Co gotujemy?
- To nie dla ciebie. Już jadłeś. - Wiem.
Ale jestem ciekawy, co jest tak pyszne,
że powstrzymuje naszą córkę przed pójściem na imprezę.
Na pewno nie chcesz iść? To ważna noc.
Liceum to była strata czasu. Poznam ludzi na studiach.
Pewnie, ale przecież lubisz swoje koleżanki.
- Jest Ella, Emma, Enema, Anemia. - To nie są ich imiona.
Emma chyba zaprosiła cię na imprezę?
Na imprezę, na którą zaproszono wszystkich maturzystów.
Ale potem wszyscy idą na afterparty ze swoimi przyjaciółmi.
Bella robi nocowankę, ale mnie nie zaprosiła.
Bo będą brać ketę i końskie środki uspokajające.
Nie chcą przy tobie, bo wiedzą, że jesteś na to za dobra.
Olewasz imprezę?
I dobrze. Jebać je.
Tak, jebać je w dupę.
Dobrze, że nie znam ich imion. Głupie pizdy.
- Co się z tobą, kurwa, dzieje? - Tato!
Co?
- Nie mów tak! - Sama mówiłaś…
Dajcie tacie ketę. Traci rozum.
Może wszyscy weźmy ketaminę.
- Kiedy masz ten wyjazd adaptacyjny? - Za parę tygodni.
- Spoko. To za niedługo. - No.
Mam pytanie.
Skoro chodzi o adaptację do uniwerka, to dlaczego jedziecie do lasu?
Bo chodzi o integrację, nie o szkołę.
Jesteś typem podwórkowym, więc będzie super.
Cieszę się, że zacznę od nowa.
Totalnie to rozumiem.
Nie potrzebuję miliona znajomych.
Po prostu chcę mieć najlepszą przyjaciółkę, czaisz?
Stara, ja jestem twoim najlepszym przyjacielem.
Chodziło mi o kogoś spoza domu.
Tylko nie rób niczego na siłę.
Ludzie wyczuwają desperację.
To żałosne, nie?
Idę na studia, a jeszcze nigdy nie miałam przyjaciółki.
Nie tak żałosne, jak udawanie, że palisz jointa.
Co? Ja…
- Palę. - No nie wiem.
- Musisz się zaciągnąć, żeby poczuć. - Serio mówię. Czuję to, przysięgam.
Spoko.
Coś czuję.
- Tak? - Nie, że nic.
To dobrze.
Cześć, jestem Ellie. Witam na wyjeździe adaptacyjnym.
To ma być dla was okazja do zabawy i poznania się.
Waszym przewodnikiem będzie dzisiaj Goose.
Siema, ludziska. Dzięki, Ellie.
Goose! To ja. Nie studiowałem, bo nie miałem lekko w życiu.
Pracuję tu. Zaczynamy.
Gdy będziecie na linach, poczujecie instynkt,
chęć dotknięcia drążka.
Nie róbcie tego. Nie dotykajcie metalowego drążka.
Mówię wam, rozharatacie sobie, kurwa, ręce.
Jasne? Jak w filmie Oszukać przeznaczenie.
Pamiętajcie, macie uprzęże.
Ale udawajcie, że ich nie ma,
bo upadki nie są fajne nawet z uprzężą.
Jak dotąd obyło się bez zgonów.
Jedna taka zamieniła się w warzywo, ale już jest okay.
Możecie tu palić.
Pić też, pod warunkiem, że dołączy do was Goose.
- Goose ma luz. Pytania? - Sorki za spóźnienie.
Jesteś z tej grupy?
- Tak. - Przegapiłaś całą gadkę, stara.
Jakoś się połapię.
Jak masz na imię?
Goose.
Ale śmieszne.
A ty?
Celeste.
Ale śmieszne!
Każdy pierwszoroczniak wie, że ma przejebane, jak nie pozna tu ludzi.
Devon była zdeterminowana, by znaleźć to, czego pragnęła.
Najlepszą przyjaciółkę.
- Ktoś coś robi wieczorem? - Jakaś laska założyła grupę na Snapie.
- Mogę cię dodać. - Dodasz mnie też?
Ale im bardziej się starała…
Tak. Jasne.
Dobra, znajdę cię później.
…tym większa biła od niej desperacja.
Mało nie zeszłam na zawał!
Z każdą godziną,
Devon była coraz bardziej przekonana, że będzie sobą z liceum,
czyli dziewczyną bez przyjaciół.
O nie!
Hej! Trzymaj się tego.
Dobra, dzięki.
Hej! O Boże! Co jest, do cholery?
Masz kurwa mózg, koleś?
Fajne tatuaże.
Ciągnij druta!
Grubo.
Jazda!
Jak tam, cwaniaro? Boisz się? Wyglądasz na wystraszoną.
A ty, jakbyś stracił opiekę nad dziećmi.
Ale śmieszne!
Nawet nie mam żony.
Sorki, da się tym jechać wolniej?
Nie. Kiedy dam ci sygnał, schodzisz i jedziesz.
No to jadę.
- Nie! - Co miałam zrobić?
O Boże! Nie wiem, co…
Uwaga!
Kopnęłaś mnie w cycka!
Przepraszam!
Ta dziewczyna potrzebuje opiekunki na pełny etat.
Dobra, ludzie.
ADAPTACJA PIERWSZOROCZNIAKÓW
Ludzie!
Dobra. Hej! Patrzcie na mnie!
Cześć.
Dobierzemy się teraz w pary i zagramy w grę terenową.
Zwycięska drużyna dostanie superowe bluzy unisex.
Tak, to bardzo ekscytujące, więc z rozwagą wybierzcie partnera.
Świetnie się bawię, a ty?
Kto nie ma pary, może być ze mną.
Skorzystam z tej okazji, aby ponarzekać na mój otwarty związek.
Chcesz być ze mną w parze?
Uprzedzam, że jestem w tym kiepska.
Mam to.
„Za pięć punktów zrób zdjęcie osoby depilującej nogi”.
Absolutnie nie.
Totalnie. 80 tysięcy rocznie i nie mogą nam nawet dać bluz?
Skąd jesteś?
Montclair, New Jersey. A ty?
Stamford w Connecticut, ale z gównianej dzielnicy.
Nieważne. Zahartowało mnie to. Jaki kierunek?
Projektowanie architektoniczne. Może z zarządzaniem budową.
To tak jak ja.
Serio?
Nie, no co ty. Merchandising modowy albo komunikację modową.
Co będzie łatwiejsze.
Jestem pierwszą osobą z rodziny, która idzie na studia, więc zero presji.
To duże osiągnięcie. Powinnaś być dumna.
Sorry, że to powiedziałam. Nie chcę ci dyktować, jak masz się czuć.
Jestem pewna, że czujesz dumę bez mojej zachęty.
Przestań się martwić.
Jedno, co musisz o mnie wiedzieć, to że mam na wszystko wyjebane.
Dr Schilling. Kto mówi, że ma wyjebane, ten najbardziej się przejmuje.
O nie. Celeste naprawdę miała wyjebane.
- Mogę ją wziąć na ręce? - Babinkę Melissę? Pewnie.
Hej, mysiu-pysiu. Ale z ciebie słodziaczek.
Skończ z tymi dziecinnymi tekstami i pozwól jej dokończyć.
- Mam hennę o czwartej. - Co za chamówa.
Dobra, henna o czwartej. Szanuję.
Może zrób sobie od razu regulację brwi?
Pomimo tego, że wyjazd adaptacyjny trwał tylko parę dni,
Devon i Celeste wyglądały jak stare przyjaciółki.
Pływały łódką. Zaplatały sobie nawzajem warkocze.
Między nimi było tyle intymności,
że wyglądały jak z lesbijskiej telenoweli.
A były?
Nie.
Nudy.
W ostatni dzień pobytu
Devon postanowiła zadać najważniejsze pytanie.
Hej!
Podwieźć cię?
Nie, rodzice mnie odbierają.
- Córunia tatunia? - No.
Urocze.
Chciałam zapytać wczoraj, ale pomyślałam: „Nie wyjdź na desperatkę”.
Tak w ogóle, to nie używam słowa „desperatka”.
Co ty, Devon. Jest okay.
To dobrze.
Chcesz być moją współlokatorką?
Mam pokój dla prymusów na głównym kampusie. Z własną łazienką.
Tak.
Świetnie. Tak! Ale czad.
Napiszę do ciebie.
Ustalimy, kto chce którą stronę. Mam małą lodówkę.
Jest mojego taty, ale mama pozwoliła mi ją wziąć.
- Super. - Tak.
Tylko wiesz, ja nie szukam współlokatorki.
Szukam przyjaciółki na śmierć i życie.
Miałam już fałszywych przyjaciół i nie jest mi to potrzebne.
Wiesz, kogo chcę?
Kogoś, kto zakopie ciało.
Zrobisz to, Devon?
Przyniosę wapno, taśmę klejącą, piły i peleryny.
- Zajebiście, ty szurnięta desperatko. - Taka ze mnie desperatka.
- Celeste, chciałam zapytać… - Mam już współlokatorkę.
- Dobra. Pa. - Pa. Bip-bip.
- Pa, Dev. - Pa.
Minęły dwa tygodnie odkąd Celeste zgodziła się zamieszkać z Devon.
Z początku dziewczyny ciągle ze sobą rozmawiały,
ale Celeste przestała odpisywać na wiadomości.
Podczas pakowania Devon zaczęła się nakręcać.
Czy Celeste w ogóle się pojawi?
LUBISZ THE CURE? JESTEŚ TAM?
NADSZEDŁ TEN DZIEŃ! NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ AŻ CIĘ ZOBACZĘ
Dobra.
Ostra Dynia załadowana wszystkim, co mieliśmy w domu.
Kluczyki do samochodu zapakowanego przeze mnie bez twojego udziału.
- Przepraszam. - Na pewno nie jechać z tobą?
Pomożemy ci urządzić pokój.
Nie, żadni rodzice tak nie robią.
Wszyscy rodzice właśnie tak robią.
Ale to ty tu rządzisz.
Właśnie.
Jeszcze jedno.
Nie, tato. Mam pieniądze z wakacji.
- Ja wezmę. - Spadaj mi stąd.
To na czarną godzinę. Alkohol to nie czarna godzina.
- Dobra. - Ciastka z maryśką też nie.
- Dzięki, tato. Doceniam to. - Czekaj! Jeszcze to.
Proszę, córeczko.
Mamo, nie. Ja je zniszczę. Są zbyt ładne.
Zniszczysz, to zniszczysz. Nie wkładaj do mikrofali.
Świetnie, teraz muszę przepakować cały bagażnik.
O kurczę. Zabierasz Leniwca?
- No pewnie. - Fajnie.
Nie zejdź na zawał, tato. Ja to zrobię.
Dam radę. Mogę to zrobić.
Dobra.
ODCZYTANO 10:31
Nie mam zajęć jeszcze przez tydzień, więc może jednak zostanę.
Pojadę w przyszłym semestrze.
Kochanie, nakręcasz się.
Będzie super.
A co, jeśli nie znajdę przyjaciół?
Znajdziesz przyjaciół.
A jak nie, to pierdol ich.
Tak. A Leniwiec niech patrzy, jak ich pierdolisz.
- O nie. - Nie rób tego!
Bo jest zboczony.
- No, chyba ty. - Fuj.
- Zboczony przyjaciel rodziny. - Nie mów znajomym.
O Boże.
Ostrożnie z tym.
- Cześć. Witam. - Cześć.
- Ja to wezmę. - Dobra.
O kurczę. Ale jesteście szybcy.
Będę za wami tęskniła.
Dasz sobie radę.
- Nie wierzę, że razem mieszkamy! - Ja też!
Ale się cieszę.
- Hej. - Przestraszyłaś mnie.
Mamy zajebiście różowy kibel.
Widziałaś?
- O matko! Jest piękny. - Wiem.
Różowy kibelek!
- Różowy kibelek! - Różowy kibelek!
Te cztery plakaty mówią o mnie wszystko.
Naprawdę? Dobrze wiedzieć.
Możesz trzymać swoje rzeczy w lodówce.
Jest wspólna.
Lodówka twojego taty.
Ciekawe, co jeszcze dostaniemy od taty w tym roku.
To będzie mój kombuchowy pałac.
Śliczne.
Nie, moja mama je zrobiła.
Czekaj. Powinny być na widoku.
Pewnie. Super.
Wiesz, co byłoby koszmarem?
Co?
Gdybyś od razu zaczęła wieszać setki małych polaroidów.
- Wiesz jakich? - Ze światełkami?
Żałosne. Spoko, masz przyjaciół, ale nie stawiaj im ołtarzyka w pokoju.
To też totalne zagrożenie pożarowe.
Pewnie, Strażaku Samie.
Słuszna uwaga.
- O mój Boże, jaki brzydki pies! - Pierdol się, stary.
To jest… powalone.
Nie wkradaj się w moje sny.
O której zazwyczaj chodzisz spać?
Około trzeciej w nocy.
A ty?
Właśnie o tej porze.
Kiepska robota, bo udało mi się wejść do tego je****** domu!
Mogę już iść spać?
Gra w butelkę, seria z kuzynami!
Dzięki.
- O mój Boże. - No dalej. Cofaj, chłopie!
O Boże! Panie Jezu!
O Bo…
Szpitalne psikusy!
- Kurwa mać! Co do cholery? Co to, kurwa… - Jem krewetki i skaczę na trampolinie.
Czy mogłabyś może zgasić światło?
Pewnie.
Myślisz, że chociaż jedna osoba wali teraz konia?
- Sorki. - Tak. Ale nie przeszkadza mi to…
- Tu 724. Powtórz za mną… - Dobranoc, Devon.
Śpij dobrze.
Siedem rzeczy z Sephory, które łatwo ukraść.
Gaslighting jest zły.
Chyba że osoba, która doświadcza…
Siedem minut szalonych odgłosów zwierząt.
- Dobrze spałaś? - Nieźle. A ty?
Nie wiem. Przydałyby się ciemne rolety.
Przed chwilą to powiedziałam.
O, cześć.
Jestem Amber. Chyba jesteśmy sąsiadkami.
Przepraszam za hałas w nocy.
Próbowałam powiesić półkę, a Olivia…
- Ćwiczyłam na przesłuchania jesienne. - Tak.
- Jestem Celeste, a to Devon. - Cześć.
Chcecie zobaczyć nasz pokój?
Uroczy.
- Mówiłam, że to głupie. - Jest OK.
- Przepraszam. - Cześć.
Cześć. Jak dojść do dolnej stołówki?
To tam. Zamykają o 11:00.
- A która jest? - 10:58.
Cholera. Dobra.
Lecimy!
- Przestańcie! - Już idę!
- Weźcie bekon! - Proszę nie zabierać!
Podajcie mi jajka!
Dajcie jajka!
- Pomocy! - Czekaj.
Szybciej, dziewczyny.
Masz bekon?
Możemy pogadać o zapisach?
Jestem na medycynie
i potrzebuję zajęć, na których się wyłączę.
Słyszałam, że Poezja w Ameryce jest łatwa.
Łatwa? Wchodzę w to.
Uwielbiam poetów.
Wszyscy popełniają samobójstwa w szalony sposób.
- Dobre. - Celeste, brakowało nam ciebie wczoraj.
Byłyśmy u dwunastu chłopaków. Przypadkiem, ale było fajnie.
- Wow. - Co robimy dzisiaj? Idziemy gdzieś?
Nie wiem. Muszę spytać mojej menedżerki ds. towarzyskich.
Chcemy gdzieś iść?
Tak, na pewno dziś wychodzimy.
Co dzisiaj ubierasz? Nie wiem, jaki będzie klimat.
- Wiem. - Może ubiorę…
Patterson, mogę oddzwonić? Jestem ze współlokatorką.
Dobra. Pa.
- Nie musisz kończyć. - To tylko mój terapeuta.
I tak kończyliśmy. Jest moją podporą.
TERAPIA (2) TATA
Dużo rozmawiacie. To świetnie.
Mam dużo problemów rodzinnych.
Mój tata był woźnym w moim liceum i było mi z tym trochę ciężko.
Już idę!
Cześć, Kyle z Instacart.
Dzięki, przystojniaku. Pięć gwiazdek za wygląd.
Jestem gejem, więc…
Dobra. Ciemne rolety dostarczone.
Mnóstwo innych pierdół też.
Podaj blika, oddam ci połowę.
Jesteśmy współlokatorami. Nie liczmy, kto komu co wisi.
Poza tym obie toniemy w kredytach studenckich.
O kurczę, Devon.
Rodzice płacą za twoje czesne?
To źle?
Nie, to musi być miłe.
Pracowałam całe lato w Wetzel’s Pretzels.
Poza tym rodzice każą mi płacić za książki, paliwo i inne rzeczy.
Uwielbiam takie przydymione oczy. Mogę coś zrobić?
No… jasne.
Tak. Masz mega usta.
- Trzeba je podkreślić. - O Boże.
- Wyglądają bosko. - Dzięki.
2511!
Piątkowa rozgrzewka! Kto chce kielicha?
- Ja! - Dobra.
- Rozgrzewka! - Zaczynamy o 18:30.
- Oj tak. - Dobra.
Czy właśnie tworzy się czwórka Devon?
Być może.
A więc wieczorem dziewczyny poszły do…
- Rewiru starszyzny. - Jak my w pierwszy weekend.
Nasze wyjście było do bani.
Twoim zdaniem wszystko jest do chrzanu.
Poszłyśmy na pizzę do Chi-Chi.
Myślałyśmy, że obok siedzi CeeLo Green, ale to był gruby gej w pelerynie.
W każdym razie dziewczyny wyszły,
każda ubrana w swoim stylu.
Serio?
Cześć.
Idę na imprezę, kochanie.
Nie wiem, ilu facetów tam będzie.
Przepraszam, to znowu mój chłopak.
Co jest? Czemu nigdzie nas nie chcą?
Bo jesteśmy na pierwszym roku.
Starsze dziewczyny są o nas zazdrosne.
Przecież nie chcemy podrywać im chłopaków.
Chcemy tylko ich alkohol. Co to ma być?
- Co ty robisz? - Co to ma być?
Nie chcę, żebyś siedział w pokoju, bo to przygnębiające.
Dobra, wyślę ci zdjęcie z łazienki.
Ja pierdzielę.
Znowu. To normalnie nie ma końca.
- Co? - Co?
Hey! Stop.
To impreza zamknięta członków klubu Totalne Frisbee.
Dobrze się składa, bo mamy zamiar się zapisać.
Tak, uwielbiamy frisbee.
- Jest najlepsze. - Byłam w drużynie szkolnej.
Wszystkie umiecie rzucać? W takim razie zapraszam panie.
- Widzimy się na treningu. - Jesteś wielka.
Niedziela, 6:30 rano. Widzimy się.
O nie.
O ja pierniczę!
- Zróbmy sobie zdjęcie. - Tak!
Dzięki.
- Urocze! - Urocze.
- Zrobisz tylko nam dwóm? - Jasne.
- Dawaj! - Tak.
Wyglądasz uroczo.
- Urocze! - Urocze!
- Totalnie! - Wyślij mi.
- Spoko. - Wyślij mi.
Ruszaj i kręć! O tak.
Cześć.
Ja się tym zajmę.
O matko. Rób zdjęcie.
O matko!
Nie używaj tego.
Stoi tu od zeszłego roku.
Dzięki.
Co tak pachnie?
Dobrze czy źle?
Nie jestem pewna.
To paella.
Zakochałam się w niej w Hiszpanii i ciągle mam na nią ochotę.
- Chcesz spróbować? - Jasne.
O mój Boże!
Bardzo ostra.
- Niedobra. Tak. Ostra. - No, niedobra.
Mamy sól, cebulę w proszku i płatki czerwonego chili.
- Kiedy byłeś w Hiszpanii? - W zeszłym semestrze.
Na seminarium Gaudiego w Barcelonie.
Studiujesz architekturę?
- Tak. - Ja też!
- A raczej będę, jak zaczną się zajęcia. - Jesteś na pierwszym roku?
Tak. Pierwszoroczna Devon.
To znaczy, jestem na pierwszym roku i mam na imię Devon.
Gramy w beer ponga, ale muszę przyznać, że jestem kiepska.
A ty to kto?
Michael.
Michael, obserwuję cię.
Jak ją wyruchasz, to ja ciebie wyrucham.
Przyjąłem.
Nie, ona jest pijana.
Nie.
Pij!
Będziemy żyć wiecznie!
Wszystko okay?
Ten koleś gotował ryż w trakcie imprezy?
Najpierw pomyślałam, że to przykre, a potem, że totalny dół.
- No. - Ale jest na ostatnim roku.
- Nie przeszkadzałoby mi to. - O Boże.
Bo twój chłopak jest jeszcze w liceum.
Miłość mojego życia.
Starsi faceci zawsze lubią młodsze. To obrzydliwe.
On ma chyba tylko 21 lat.
No to spoko. Ja mam 20.
Masz 20 lat?
Byłam przez chwilę na innym uniwerku, a potem zrobiłam przerwę między studiami.
Raczej przerwę między udami. Sorki. Próbuję grać słowami. Nie wychodzi.
To nienormalne, że tak interpretujesz grę słów.
Mam kaca i wstrząs mózgu.
Jaki wstrząs? Po prostu jesteś głupia.
Naucz się pić przed wyjazdem do Panamy, bo nie będę cię tam niańczyć.
- Kiedy jedziecie do Panamy? - Na ferie wiosenne.
- Jedźcie z nami! - No! Ale musicie już teraz kupić bilety.
Na kwiecień?
Wszyscy jadą do tego samego kurortu.
- Bilety szybko znikają. - No.
- Już wam wysyłam link. - Jestem za.
Nie mam przy sobie karty,
ale jak zabukujesz, to bliknę ci potem kasę.
- Musisz to zrobić dzisiaj. - Tak, natychmiast.
- Oddasz mi, prawda? - O mój…
Zamknij się i bukuj. Proszę!
- Proszę! Mamusiu! - No dalej!
O Boże, rób to!
Floryda!
Jestem jeszcze pijana.
- Zróbmy to. - Tak!
- Naprawdę jedziemy do Panama City? - Tak!
Namówię Devon, żeby zrobiła sobie tam tatuaż!
Nie ma szans.
Dzień dobry wszystkim.
- Jak się macie? - Dobrze.
Aż tak dobrze?
Ręka do góry, kto zrobił zadanie na dzisiaj?
Widzę modele waszych ulubionych budynków.
Kto nie zrobił zadania?
Dlaczego?
Bo pierwsze zdanie mówiło, żeby przeczytać cały sylabus,
a ostatnie, żeby zignorować zadania na pierwszy dzień.
Tak! Pierwsza zasada projektowania: czytajcie pieprzony sylabus!
A ci, którzy zrobili, dostaną ocenę?
Nie dostaną.
Ty powinieneś się cieszyć.
Z tyłu siedzi wasz asystent nauczania, Michael.
Jeśli odczujecie potrzebę napisania do mnie, napiszcie do niego.
Pracuję w piątki od 14:00 do 16:00, ale piszcie, kiedy chcecie.
Uwielbiam wasze rozwlekłe wymówki pisane przez ChatGPT.
To jej asystent?
- To może pójść w dwie strony. - Nic nie mogą. Nierówna relacja.
Dziewczyno, proszę cię. To student. Wszystko gra.
Przeleciała asystenta?
Opowiem wam o ich romansie na dworze.
Muszę wyprowadzić Melissę. Widzę, że jej tyłek pulsuje.
Fuj!
- Co przenosi informację genetyczną? - Jądro.
Nie. Jakie komórki krwi zwalczają infekcje?
- Jądro. - Nie.
Gówniano się czuję.
- Idź do pokoju i się prześpij. - Nie mogę.
Jutro muszę oddać pracę na temat historii dżinsu.
Ile już napisałaś?
Nic.
Napiszę za ciebie.
Idź odpocząć.
Nie masz jutro zaliczenia z projektowania?
Już to zrobiłam. Muszę tylko powkuwać na historię sztuki.
Dobra.
Dziękuję.
Obiecuję, że ci to wynagrodzę, moja mała geniuszko.
Na twoim miejscu
nie spałabym dziś w naszym pokoju.
Nie chcesz się tym zarazić, uwierz mi.
Dziewczyno, zakrywaj usta.
DŻINSY BYŁY OBECNE W KAŻDYM MOMENCIE HISTORII.
NIEZNANY NUMER
Cześć.
- Kurwa, koleś! Co jest? - Ej! Uczymy się.
Przepraszam.
Wyjdziemy na zewnątrz?
Tak.
Dobra.
- Skąd masz mój numer? - Ja… Z listy kontaktowej.
Przepraszam, jeśli to było dziwne. Chciałem być zabawny.
- To było bardzo dziwne. - No tak.
Ale fajne.
- Dokąd idziesz? - Do Addison.
Akademik dla prymusów?
Jedyny z prywatnymi łazienkami.
Tak, żyję jak w bajce, srając w swoim pokoju.
No tak.
- Tak. - Super.
Skąd zainteresowanie pierwszorocznej Devon architekturą?
Moja babcia Gigi mieszka w domu projektu Franka Lloyda Wrighta.
- Co? - No.
Nie wierzę.
Właściwie to projektu Marionn Mahony Griffin.
- Była kreślarką w jego firmie. - Wiem, kim była.
To chyba nawet lepiej.
Myślę, że chciałbym odwiedzić Gigi.
Uwielbia gości.
Zrobi negroni i poprosi cię do tańca.
Dobra, sprzedany Gigi.
Ale ostrzegam, jeśli pocałuje cię w policzek,
nigdy tego nie zmyjesz.
O kurczę.
Gigi to mój typ.
- Jest singielką. - Świetnie.
Cześć, Celeste. Przyniosłem ci zupę i elekt…
Hej, chodzimy razem na poezję.
O Boże.
No wiesz, ja ci zrobiłem dobrze, ale ty…
Wypierdalaj.
Dobra.
Tak przy okazji, jestem Theo.
Do zobaczenia na zajęciach.
Złączyłam łóżka, bo on jest zapaśnikiem.
- Jest wielgachny. - Myślałam, że jesteś chora.
To chyba uczulenie. Dzwoniłam do ciebie.
CELESTE NIEODEBRANE
Spoko.
Twoja praca.
Dzięki.
Wyślesz mi ją mailem? Może będę chciała coś poprawić.
Tak. Pewnie.
Zepsuliśmy ci to?
Tak.
Coś wymyślę.
- Kto dzwoni? - Devon.
- Cześć. - Cześć, kochanie.
- Gdzie jesteś? Wygląda groźnie. - Co? Jestem w pralni. Piorę pościel.
Coś nie tak? Co jest?
To Celeste. Jest totalnie wkurzająca.
- Myślałam, że ją lubisz. O co chodzi? - Ona…
Pomogłam jej z pracą, bo mówiła, że jest chora,
a gdy wróciłam do domu, nagle była zdrowa.
Hej, słońce. Nie piszemy prac za innych.
Boże, tato. Nie o to chodzi.
Dobra, kończę.
- Nie, nie kończ! - Nie!
Porozmawiajmy o tym.
- Mów, co ci zrobiła, słonko. - Jest okay.
Cała moja lodówka jest pełna jej śmierdzącej kombuchy.
Nigdy nie sprząta łazienki.
Pożyczyła moją nową bluzę. Nie zdążyłam nawet zdjąć ceny.
Ale Dev… Dobra.
Próbowałaś z nią porozmawiać?
Co? Nie. To byłoby dziwne.
Kochanie, nie obgadujemy ludzi.
Rozmawiamy z nimi, dobrze?
- Tak. - Rozumiesz?
Tato, to FaceTime.
Nie przykładaj do ucha.
- Myślał, że to EarTime. - Nic się nie stało.
Tęsknię za wami.
My za tobą też.
My też. Przyjedziesz do domu, tak?
- Na Święto Dziękczynienia. - Okay.
Skoro mówimy o podróżach, zauważyłem opłatę 4000 dolarów
za bilety lotnicze na karcie kredytowej na czarną godzinę.
Boże, przepraszam. To na ferie wiosenne. Oddam, jak Celeste mi odda.
- Nie ma ojca, którego może naciągać? - O Boże.
O kurczę! Nie wierzę, że są wolne maszyny.
- Hej. - Nieźle. Rozmawiasz z rodzicami?
Tak, rozmawiam z rodzicami.
O Boże!
Cześć, mamo. Cześć, tato. Jestem Celeste.
- Cześć Celeste. - Hej.
Wasza córka to zdecydowanie najlepsza część studiów.
Wiesz, ona mówi to samo o tobie.
- Prawda, kochanie? - Oj tak.
Celeste, co robisz na święta? Coś fajnego na Święto Dziękczynienia?
Zostaję w akademiku, bo mam takie tam problemy rodzinne.
Przynajmniej będę mogła się wyspać.
Przepraszam, dzwoni mój terapeuta.
- O północy? - Miło było.
Celeste, miło cię poznać, kochanie.
- Devon? Dev? - Tak?
Zaproś ją do nas.
- Co? Nie. - Dev.
O północy dzwoni do terapeuty. Wygląda jak jakiś włóczęga.
- Można jeszcze mówić „cyganka”? - Nie.
Fajnie mieć przyjaciółkę. Lubisz ją, więc się dogadajcie.
Nie słyszałaś, co mówiłam? Nie zaproszę jej.
Zaproś ją do nas.
Matko, jak fajnie wyjechać z miasteczka uniwersyteckiego.
Dzięki, Dev.
Spoko. Będzie fajnie.
No i jeszcze
chcę cię przeprosić za tamtą noc w trakcie sesji.
Wiesz, czasami coś robisz, a potem zdajesz sobie sprawę,
że to było, kurwa, totalnie głupie.
Nie ma sprawy.
Ale wolałabym, żebyś nie siadała na twarzach facetów w moim łóżku.
To bardzo rozsądna prośba. Mogę się do niej dostosować.
Wierzę w ciebie.
- Nie mówiłaś, że jesteś aż tak bogata. - Nie jestem. Jesteśmy klasą średnią.
Czemu bogaci zawsze mówią, że są klasą średnią?
Cześć!
Cześć.
- Urosłaś? Jesteś wyższa? - Może. No.
Hej. Obejmiemy się?
- Tak. - Nie wiem, jakie… Okay.
Dobra, zasady. Ściągamy buty.
- Zdejmij kowbojki. - Nie, nie musisz.
Kapitan Zrzęda. Cześć, dziewczyny. Celeste, rób co chcesz, kochanie.
- Cześć, Devon. - Cześć, mamo.
Cześć.
- Ślicznie wyglądasz. - Witaj w domu, dupku.
- Cześć. - Cześć.
- Hej. - Hej.
- Jestem Alex. - Cześć.
Mogę wziąć… Okay.
Jaki dżentelmen.
- Rycerska natura. - Tak.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
Brian, zamówimy sushi.
Lubisz sushi?
- Uwielbiam. - Tak?
- Dobra, zamówmy. - Dobra.
Co jest nie tak z pałkami z kurczaka?
Nie, zamówmy węgorza za 200 dolców.
WŁOSKA KANAPKA NIE CIERPI, GDY NADCHODZĘ
Pierwsze miejsce w szkolnych zawodach pływackich?
Nie, tak naprawdę to byłam ostatnia.
Rodzice to dla mnie zrobili, bo byli dumni, że wzięłam udział.
Spójrz na napis. „Najlepsza próba”.
Wow, rodzice nie chcieli, żebyś źle się czuła?
No, kochają mnie.
Czasem chyba nawet za bardzo.
A to co?
O Boże.
- „Jestem więcej niż moim lękiem”. - To tylko takie małe afirmacje.
Możesz je powiesić w naszej łazience.
Nie, już ich nie potrzebuję.
Dlaczego? Bierzesz coś?
Tak, Effexor.
- W bardzo małej dawce. - Dlaczego mi nie powiedziałaś?
To dla mnie prywatna sprawa.
- Ja ci powiedziałam o moim terapeucie. - Wiem. Powinnam była ci powiedzieć.
Przepraszam. Nie wiem dlaczego.
Sorry. W porządku. Wszystko gra. Jest okay.
Hej, Celeste.
Grasz w Catana?
Nigdy nie grałam w planszówki, bo zawsze byłam popularna.
Co to jest Catan?
To świetna zabawa. Budujesz drogi i osady.
Alex, przemyślimy to.
Jasne.
- Kiedy twój brat się ujawnił? - Nie mówił o tym jeszcze.
Aha, spoko.
Wyjdźmy gdzieś wieczorem.
Jak skończymy grać w Catan? To długa gra.
To zagrajmy innym razem.
Dobra.
Możemy iść na kręgle albo do galerii. Zamykają o 22, ale możemy pójść na chwilę.
- Nie. Do baru. - Aha.
Nie wpuszczą nas. Wszędzie sprawdzają dowody.
No cóż,
dobrze się składa,
a nawet bardzo dobrze się składa,
że mamy dowody!
- Dzięki, że mi to pożyczyłaś. - Spoko. Świetnie wyglądasz.
PRAWO JAZDY DEVON WEISZ
Użyłaś mojego prawdziwego imienia?
Tak, żebyś nadal mogła płacić kartą.
To mądre.
No, zmienia się adres zamieszkania.
W ten sposób nie mogą cię namierzyć.
Nigdy cię nie znajdą pod adresem 126 Crestview Road, Stamford, Connecticut.
To mój adres. Zmieniłam tylko zdjęcie.
Więc wygląda na to, że to mój bar, nie twój.
Dobra, czas na penisa.
Hej, stary.
Pokażcie dowody, drogie panie.
Tak.
Dobra. Co pijecie?
Serio?
Poprosimy dwie tequile z wodą i limonką oraz sześć shotów z zielonej herbaty.
Na rachunek?
Tak.
Masz kartę?
Tak, mam.
Devon?
Cześć!
Devon! Ale super.
Nie sądziłam, że cię tu spotkamy.
Wyglądasz uroczo.
To Ella, Emma, Ava i Enema.
Jestem Celeste, przyjaciółka Devon.
Miło cię poznać.
Znamy Devon z liceum.
Fajnie.
Przedstawisz się czy będziesz się gapić?
Patrzyłem na twoje tatuaże.
Nieprawda, ale spoko. Kto chce strzelić shota?
To wszystko?
- Serio? - Darmowy alkohol.
Chcesz?
Co? Jasne.
O kurwa.
Devon, za co pijemy?
- Za to, że nie jesteśmy już w liceum. - To prawda.
- Kocham cię. - Na zdrowie.
Znajdź mnie później.
Dobra.
Następna postać przypomina nam, że nigdy nie jest za późno na nowości.
Leo spędził lata…
Prawie pobiłem staruszkę, żeby zdobyć te malutkie pianki.
Ale mam je!
Leo to prawdziwa inspiracja. Przywołuje miłe wspomnienia…
- D, pytałaś mamę, czy potrzebuje pomocy? - Robię purée ziemniaczane.
To najłatwiejsze. Zobacz, czy czegoś nie potrzebuje.
- Jezu! - Bądź do dyspozycji.
- Dobra. - Mick Jagger w okularach.
- Celeste, możesz sobie siedzieć. - Nie, nalegam.
Dobra. Kocham cię, Brian.
Kochanie, a marchewki?
Jestem wkurzająca. Jestem sztuczna.
Udaję kogoś innego…
Widziałeś Drag Race?
Nie.
Obejrzyj.
Spodoba ci się.
Nie chcę być dla wszystkich…
Czuję się bardzo atakowana!
Celeste to równa babka. Dobrze się bawiłyście?
Niestety tak.
Na studiach, gdy miałam kaca,
piłam butelkę wina, jadłam nuggetsy z kurczaka,
i przesypiałam cały dzień.
To totalnie przygnębiające, mamo.
Wszystkie mamy są trochę przygnębione. Sama zobaczysz.
Dzień dobry, rodzino Weisz!
Wesołego Dziękczynienia!
- Hej. - Hej, mamo.
- Wesołego Dziękczynienia! - Hej!
- Przyniosłam negroni. - Cześć.
- Hej. - Dobrze cię widzieć.
- Wesołego Święta Dziękczynienia. - Wzajemnie.
Jak tam studia, kochanie?
Jesteś już architektką?
Jeszcze nie.
Powiedziałaś profesorom o domu, w którym mieszkam?
- Tak, powiedziałam. - I nie przyniosło ci to… Ojej.
Kim jest ta piękna młoda kobieta?
To moja współlokatorka, Celeste.
Celeste?
Jestem twoją Gigi.
Chodź tutaj.
Jest Brian! Cześć!
Bulla, znowu zapuściłeś wąsy.
- Żeby cię wkurzyć. - Udało ci się.
D, pomożesz mi z indykiem?
- Zawołać Alexa? - Nie ufam mu.
- Jesteś rozchwytywana. - Zrobię brukselkę.
Dzięki, kochana.
- Cześć, mamo. - Chodź, córeczko.
- Przynieś to. - Dobra.
- Potrzebuję lodu. - Już się robi.
- Napijesz się czegoś? - Tak.
To jest niezły patent. Można ćwiczyć jak z kettlebell, o tak.
Można też nim machać.
To nie ma być wyzywające. Jeśli jest, to źle to robię.
- Jest. - No to kończę.
Zrobisz mi zdjęcie?
Pewnie.
- Dobre. - Na siatkę?
- Nie. - Tylko na stories? Dobra.
Zanurzę go.
Słuchaj, jak skwierczy.
Celeste jest zabawna.
- No. - Ale ty jesteś zabawniejsza.
- Dzięki. - Pilnuj go, dobrze?
Hej, D?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jesteś taka urocza!
- Ty jesteś urocza! - O Boże.
- Pokaż! - Nie wierzę!
Cześć, kochanie.
Cześć.
- Siedzisz tu sama? - Tak.
Już nie.
Twoja przyjaciółka jest bardzo ładna.
Ale te tatuaże są okropne.
- Co to ma być? - Przestań. Nie mów tak.
Zmienię cię.
Nie. Idź do środka. Mam to pod kontrolą.
Nie pozwalają mi tam nic robić. Mogę pilnować indyka.
Bądź z przyjaciółką. Przyprowadziłaś ją. Idź do niej.
Dobra.
- Dobra. - Pa.
W twoim wieku zrobiłam sobie tatuaż z moim chłopakiem z college’u, Vernem.
Vicky, byłaś szurnięta na jego punkcie.
Miała obsesję na punkcie Verna. Wszyscy mieli.
Nigdy nie zapomnę, jak bardzo mnie uszczęśliwiał.
Vern jest teraz mężem Whitney Cummings.
- No co ty? - Kogo?
Udaję, że nie przeszkadza mi gadanie o Vernie, ale mi przeszkadza.
Devon ma swojego Verna.
To jej asystent.
- Co ty mówisz? - Serio?
Moja Devon lubi chłopca.
Za każdym razem, gdy jest w pobliżu,
mówi: „Michael, kocham cię”.
Nie mówię tak.
- Coś się tam dzieje. - Co?
O Boże!
Mamo!
Devon, pomóż!
Idź! Mamo!
- Pomocy! - Co robić?
- Gigi się pali! - Nie wiem, co robić!
Już.
O Boże! Mamo, wszystko w porządku?
Mamusiu… O Boże.
Nic ci nie jest?
- Rozlałam drinka. - Odłóżmy to.
Wszystko dobrze? Jesteś cała?
- Cała. - To dobrze.
- Miałaś pilnować garnka. - Kazała mi iść do środka! Sama nie wiem!
Brian, wyluzuj.
Devon nie jest dzisiaj sobą, więc przejęłam odpowiedzialność.
Jaki masz rozmiar głowy?
Zrobię ci czapkę na szydełku.
Czapki babci są kultowe.
- Celeste, to było niesamowite. - Anioł.
Była jak strażak.
Następnego dnia Devon obudziła się z bólem brzucha na myśl o tym,
że resztę weekendu musi spędzić z Celeste.
MUSIAŁAM WYJECHAĆ! SPRAWY RODZINNE
Od razu poczuła się lepiej.
Hej, D, wstałaś już? Chodź na śniadanie.
Robię gofry.
Nie spal ich, tato!
Za późno.
Devon wróciła do akademika na swoje 19. urodziny.
STO LAT DEVON! KOCHAM CIĘ, STARA DUPO
TWOJA SZALONA WSPÓŁLOKATORKA CELESTE
- Wszystkiego najlepszego! - O matko.
Wielkie dzięki. Bardzo mi miło.
Nie ma sprawy. Podoba ci się?
Tak. Nie mogę w to uwierzyć.
Może z okazji twoich urodzin wybierzemy się w czwórkę do Abby?
To restauracja śródziemnomorska z fajkami wodnymi.
- Brzmi świetnie. - Dobra, super.
- Idę pod prysznic. - Jasne.
Czy to mój stanik i majtki?
Tak, były w mojej szufladzie.
CELESTERDURAND1 CIĘ OZNACZYŁA
STÓWKA WSPÓŁLOKATORKO!
Celeste sprawiła, że niepokój Devon przerodził się w totalną paranoję.
Aby zasięgnąć drugiej opinii, udała się do najmądrzejszej kobiety na kampusie.
Hejka, mordeczko.
Jesteś częścią tej historii?
Dlaczego byłaś obcięta od garnka?
To był bob.
Jakim cudem to widzisz? Dziwne.
Wow. Są świetne.
- Moja mama robi ceramikę. - Super, fajnie.
Pracownia spawalnicza jest 20 minut stąd,
więc pomyślałam: „Pierdolę chodzenie”.
Uczelnia się na to zgadza?
Nie.
Przyszłaś, żeby podziwiać wystrój mojego pokoju?
Jak wygląda proces zmiany współlokatorki?
Wow.
Zamiana współlokatora to ostateczność.
Uczelnia wyraża zgodę tylko w szczególnych przypadkach.
Musiałaby zagrażać twojemu życiu albo…
Mam problem z granicami. Możesz mi coś doradzić?
Z komunikacją jest tak, że nie dostaniesz tego, czego chcesz,
jeśli o to nie poprosisz.
Bądź bezpośrednia.
- Możemy o czymś pogadać? - Nie teraz. Najpierw Słodkie zmartwienia.
Ja pierniczę! Nie mogę uwierzyć, że nigdy nie widziałaś tego filmu.
Byłaś totalnie trzymana pod kloszem.
Ciekawostka: Stacey Dash miała 30 lat, kiedy grała w tym filmie.
Trzydzieści? Prawie tyle, co ty.
WNIOSEK O ZMIANĘ WSPÓŁLOKATORKI
Hej! Kurwa, co jest?
Przepraszam, ja…
Muszę podładować komputer.
Zaraz padnie.
- Cofnij. - Dobra.
- Masz już świadectwo? - Tak.
Jestem ugotowana. A ty?
Zawaliłam. Ojciec mnie zabije.
Bardzo mi się podobały wasze wiersze w tym semestrze.
Tak bardzo,
że cała klasa powinna je usłyszeć przed przerwą zimową.
No dalej. Kto zacznie?
Kto się zgłasza?
- Nie wszyscy naraz. - Ja mogę.
Celeste, zapraszam.
Mój wiersz nosi tytuł:
Dziewczyna, której prawie nie ma.
Jest ósma rano.
Dziewczyna metodycznie Dobiera elementy stroju,
Który zostanie zauważony Przez dokładnie zero osób.
Jak gdyby…
jej celem było
bycie niedostrzegalną,
nieszkodliwą,
nieistotną.
To dziewczyna, której prawie nie ma.
Jest południe.
Dziewczyna śmieje się zbyt głośno Z dowcipu przystojniaka z ostatniego roku.
On jest kalejdoskopem.
Ona jest beżowa,
A jednocześnie przejrzysta.
To dziewczyna, której prawie nie ma.
Jest dziesiąta wieczorem.
Dziewczyna czeka, Aż ktoś zrobi za nią plany.
Zastanawia się:
„Czy istnieję tylko po to, By potęgować blask innych?
Czy jestem jak szklana ściana,
Tak przezroczysta, Że można przejść przeze mnie?”
Jeb, szur, dup
Nie ma jej.
To dziewczyna, która kiedyś była.
Świetna robota, Celeste.
Podoba mi się twój sposób użycia obrazów i zabawa formą.
Dobra, otwórzmy dyskusję. Co jeszcze zauważyliście?
Mara?
Celeste świetnie uchwyciła pustkę tej postaci.
Wszyscy znamy tę dziewczynę.
Chce się do niej podejść i powiedzieć:
„Nie jesteś ofiarą. Po prostu jesteś do bani”.
Znasz moją byłą?
To było niestosowne. Ktoś jeszcze?
Theo?
Myślałem, że mieliśmy rymować.
Nie musisz rymować. Nie każdy wiersz musi się rymować.
Zabiłabym cię za taki wiersz o mnie.
Już taki napisałaś.
Pamiętasz piosenkę,
którą zaśpiewałaś na open miku w Delvin Basement?
To nie mój tekst. To piosenka Brandi Carlile.
- Serio? - Tak, głupia suko.
Widzicie? Dowiadujemy się nowych rzeczy. Zaczynamy proces gojenia ran.
O nie! Przepraszam, doktor Schilling.
Nic się nie stało, George.
Feekie! Świetny rzut, ty gówniany dupku!
Pierdolony amator.
Jezu!
Mam zwidy, czy to ten sam George?
To George.
Kończy kolejne kierunki, żeby móc grać we frisbee.
Dobra, na czym to ja skończyłam?
No tak, przerwa świąteczna.
Dar od uczelnianych bogów, który nadchodzi, gdy jest potrzebny.
Devon spędziła pierwsze tygodnie w domu, rozmyślając o gównianym wierszu Celeste.
W sylwestra Michael napisał do niej na priv.
No, Michael.
Im więcej Devon rozmawiała z Michaelem, tym bardziej skupiała się na nauce.
Może ten semestr nie będzie jednak aż taki zły.
Profesor Ziemann, przyszła Devon.
Panno Weisz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Podczas przerwy zimowej byłam na kolacji z dziekanem wydziału.
Pokazałam mu twoje prace z zakresu analizy konstrukcji.
Był zdumiony, że jesteś na pierwszym roku.
- Naprawdę? - Tak.
Myślałaś o zgłoszeniu się na WaltonCon?
- To coś jak TED Talk? - Broń Boże.
To coroczny konkurs, w którym student z każdego kierunku
przedstawia projekt poprawiający życie na kampusie.
- Rozmawialiśmy z Michaelem, tak? - Tak.
- I uważamy, że powinnaś się zgłosić. - Super.
- Na pewno to rozważę. - Dobra.
Właśnie to rozważyłam.
Tak, zgłoszę się.
Świetnie.
Widzę w tobie siebie.
Nie w dziwny sposób. W normalny.
Hej.
Co tam? Co porabiasz?
Co ty porabiasz?
Właśnie skończyłem pracę i idę poćwiczyć.
Ja też.
SAMOTNE WALENTYNKI? ZADZWOŃ NA LINIĘ WSPARCIA
Otwieram oczy teraz
Pan Pozytywny…
Czemu przestałaś? Śpiewaj dalej!
Spokojnie, nie wrzucę tego.
Chyba.
Olivia gadała z chłopakiem do czwartej nad ranem.
To chore. Niech to robi gdzieś indziej.
Wiem! A rano miałam Zooma z biologii
i cała moja grupa słyszała, jak uprawiają seks przez FaceTime.
- 2511! - 2511!
Cześć!
- Impreza przybyła! - Hej, Alex!
Zawsze chciałem to powiedzieć.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć! - Hej!
Co ty tu robisz?
- Celeste mnie zaprosiła. - Na imprezę. Taka fajna niespodzianka.
Ale masz wieśniackie przebranie?
Co?
Nie wiedziałem, że mamy mieć kostiumy.
- Tak! - Dobra.
Pięknie.
- Nieźle, co? - Super.
- Świetnie. - Zgadniesz nasze?
Piesek.
Wieśniackie zdziry?
- Nie, Alex. - Nie! Proste życie.
Nicole i Paris. Nie mamy peruk, bo kosztują 30 dolców.
Przepraszam.
- JWoww chce zacząć pić. - Dobra.
Ekipa z New Jersey. Znam.
Nie potrzebuję litości.
Potrzebuję wypłaty.
Nikt z was nie widział Erin Brockovich?
IMPREZA W WIEŚNIACKIEJ PRZYCZEPIE!!!
Dobra.
Jej!
Studia są super.
- W liceum jest tylu dupków. - Powiedz kto. Wpierdolę im.
- Chodź tańczyć! - Tak? Dobra. Już idę.
- O kurczę! - Tak!
Ten jest słodki. Zatańcz z nim.
Zatańcz z nim!
- Nie. - Tak!
A kogo my tu mamy?
Kłamliwe siostry. Nie przychodzicie na treningi.
Pewnie myślałyście, że nic nie powiem,
bo wy jesteście piękne,
a ja to paczka chipsów z tyłkiem biegacza.
Ale wiecie, na co przyszedł czas?
Czas wypierdalać z mojego domu.
Hej, George!
Spoko. Są ze mną.
A to przepraszam.
I zapodam sobie grzybki.
- George! - Podziel się z koleżankami!
- Cześć. - Cześć.
- Jaki elegancki. - Dzięki.
Jesteś prawnikiem z wieśniackiej przyczepy?
Nie. Właśnie wróciłem z pogrzebu.
Nie żartuję. Naprawdę byłem na pogrzebie.
O Boże. Bardzo mi przykro.
Nic nie szkodzi. To był przyjaciel mojego taty.
Wiesz, pracuję nad projektem na WaltonCon.
- Na pewno dasz radę. - Dzięki.
Ja się tak denerwowałem, że zacząłem mówić bardzo szybko.
Dziesięciominutowa prezentacja zajęła mi 45 sekund.
Nieźle.
- Na pewno nie chcesz się przebrać? - Nie mam kostiumu.
No co ty. Na pewno coś wymyślimy.
Jak widać, łatwo się tu uczy.
Dlatego mam dobre oceny.
Wow.
Masz bardzo ograniczony wybór to tego motywu imprezy.
To jest wieśniackie.
„Śmierdzący Ogrodnik?” Co to jest?
Moja ulubiona koszulka.
- Nie jest zła. Pasuje do motywu. - Dobra.
Masz jakieś japonki?
Dobra.
Co to jest?
To nie tylko moje.
Nosimy ją na zmianę na wyjazdach.
Jest w twojej szafie, czyli nosisz najczęściej.
Tak.
Jak wyglądam?
Świetnie.
No.
- Leży idealnie. - Tak.
- Nie jest ci w tym gorąco? - Zawsze.
Bardzo.
Wsypuję tam puder dla dzieci. Dzięki temu jest świeżo.
- Pomóc ci z zamkiem? - Tak, jasne.
Dobra.
- Dobrze? - Tak.
Dobra.
Załóż głowę.
- No tak. - Dobra.
Dzięki.
Proszę bardzo.
Okay. Gotowe.
Ostrożnie. Słabo widać.
O rany!
- Sorry! - Spoko. Jesteś cała?
- Wszystko gra. - Dobra.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że wyglądam tak uroczo jako Wally.
- Ty też wyglądasz uroczo. - Nie słyszę cię.
Devon!
Zabierz Alexa do domu.
- Powiedział, że coś wziął. - Co?
Alex.
- Wszystko spoko? - Devon…
Co się dzieje? Co wziąłeś?
Celeste dała mi molly.
O ja pierdzielę.
Idźcie. Ja się nim zajmę.
Dobrze. Wyrzuć to z siebie.
Wyrzuć to z siebie.
Dobrze jest.
No tak, jesteś Joe Exotic.
Hej!
- Dałaś mojemu bratu molly? - Że co?
Właśnie rzyga!
- Dlaczego to zrobiłaś? - Myślisz, że go naćpałam?
Tak właśnie myślę.
Ja pierdolę. Kręciło mu się w głowie, więc dałam mu aviomarin.
- Powiedziałam, że to molly, żeby wziął. - Devon się zestresowała.
- Nie wtrącaj się. - No dobra.
Kurwa mać. Hej, kochanie. Jestem na imprezie.
Nie wiem. Dwudziestu kolesi. Dlaczego się na mnie wściekasz?
Chyba zdajesz sobie sprawę z tego, że niańczyłam twojego brata
podczas gdy ty robiłaś… Nie wiem, kurwa, co.
To drugi raz.
Drugi raz ratuję członka twojej rodziny. Należy mi się chyba jebane „dziękuję”?
Dzięki.
Dobra, nieważne.
To była chrupka rozmowa.
To w końcu dała jej bratu aviomarin, czy go naćpała?
Sos jest w torbie.
- Dzięki, seksowny robocie. - Wiesz, jestem gejem.
Dr Schilling, czy Devon poprosiła o zmianę pokoju?
Nie mogła.
Miała dwa bezzwrotne bilety do Panamy.
- O kurwa! - O Boże.
Następny jest Carter G.
Carter G zaśpiewa drivers license.
Ale dołujący wybór.
- Carter G. Proszę. - Dziękuję.
W zeszłym tygodniu dostałem prawo jazdy
Już wcześniej o tym rozmawialiśmy
Tak bardzo cię to ucieszyło…
Devon!
Koleś się totalnie wczuwa.
No.
Chcę z tobą pogadać.
Jasne.
Tej nocy, kiedy twój brat nas odwiedził,
wyznał mi, że jest gejem.
- Co? - To było naprawdę urocze.
Opowiadał mi o tym facecie,
Peterze Kuplowskym, w którym się zakochał.
- Wow, Peter to jego najlepszy przyjaciel. - To właśnie powiedział.
Myślę, że powinnaś wiedzieć.
Dzięki, że mi powiedziałaś.
I nie mogę sobie wyobrazić
Jak możesz odczuwać szczęście
Teraz, gdy mnie nie ma
A tak przy okazji,
nadal wisisz mi dwa tysiące za hotele i loty.
Wiszę twojemu tacie.
Oczywiście nie mam tej kasy akurat w tej chwili.
Wiesz co? Jej!
Dzięki, że pomagasz mi dobrze się z tym czuć.
- Jesteś na mnie zła? - Pogadamy o tym później.
Kupię nam drinki.
Jestem przerażająco trzeźwa.
To na drinki cię stać?
MICHAEL TO TY?
W basenie jest ze stu facetów.
Serio? Mam ich wszystkich wyprosić?
Co tu robisz? Miałeś mieć rozmowy o pracę.
Pomyślałem sobie: „Jebać to. To moje ostatnie ferie wiosenne”.
I nie mogłem się oprzeć 14-godzinnej podróży
z najgorszym kierowcą na świecie.
Zamknij się, królowo dramatu. Zasnąłem tylko dwa razy.
Nie mogę pozwalać mu prowadzić.
Czaję.
- Zostajesz tu? - Nie wiem. Zobaczymy, co przyniesie noc.
Następna na scenie jest Devon W.
Devon W.
O Kurde, Devon. Zgłosiłaś się?
Nie. To chyba…
Devon Weisz z Walton. Devon Weisz.
- Wygląda na to, że ktoś cię zgłosił. - Devon Weisz.
Ta osoba jest tutaj.
- Chłopaki przestańcie. - Dawaj, Devon.
Nie chcę!
Nie, dzięki. Ludzie!
Tak! Brawa dla Devon W. Dawaj, Devon.
- To nie ja wybrałam. - Jesteś tu, to śpiewaj.
Nie znam tej piosenki.
Tekst jest na ekranie.
Ludziska, dodajcie jej otuchy. No już.
Opuszczam moją klatkę I radzę sobie dobrze
Musi, musi się udać Tak bardzo tego chcę
Rozpoczął to pocałunek Dlaczego teraz jest tak
To był tylko buziak To był tylko buziak
Teraz próbuję zasnąć
- Dawaj, Devon! - A ona wzywa taksi…
Bierze od niego chmurę Gdy on fajkę pali
Teraz idą do łóżka I już boli mnie brzuch
Wiem, że to w mojej głowie Ale ona dotyka go
On teraz rozbiera ją
Zniknij, precz
Tak!
Dawaj, dajesz!
Czy to nie ta dziewczyna, która kopnęła cię w cycka?
Wciąż mnie, kurwa, boli.
To zabija mnie
- I ma kontrolę! - Kocham cię!
Z zazdrości Wpadam w otchłań nicości
Płynę przez chore bajki Dławią mnie twe wymówki
To cena, jaką płacę Przeznaczenie wzywa mnie
Otwieram oczy teraz
Pan Pozytywny to ja
Dawaj, Devon!
Ale czad!
Już nigdy
Devon W!
MICHAEL GDZIE ZNIKNĘŁAŚ?
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Mam cię w „Znajdź moich znajomych”.
- Chodź tu. - Przepraszam.
Nic się nie stało.
Wszystko w porządku.
- Uwielbiam jej brata. - Ja też. Wkurza mnie, że mój jest hetero.
Totalnie. Moja siostra jest lesbijką, ale to nie to samo.
Boże! Do końca życia będę patrzyła na ten głupi tatuaż, myśląc,
jak bardzo jej nienawidzę.
Kosztował mnie 400 dolców.
W sumie to 800, bo wkręciła mnie, żebym zapłaciła za jej.
Tata cię zabije. A tatuaż jest totalnie zainfekowany.
Wiem.
- Idę zapłacić. - Dobra. Poczekam na zewnątrz.
Dowód, skarbie.
Proszę.
Adres?
126 Crestview Road, Stamford, Connecticut.
Pewnie jest tam fajnie.
Moja siostra wyszła za bogacza ze Stamford.
Teraz myśli, że jej gówno nie śmierdzi.
Jest z gównianej części Stamford?
Tak gównianej, że stać ją na 300 tatuaży, ale nie stać jej, żeby mi oddać kasę.
To chyba jakiś żart.
O ja pierdolę.
Jest totalną kłamczuchą.
Co jest ze mną nie tak, że ludzie nie są ze mną szczerzy?
- To nie twoja wina. - Odnoszę wrażenie, że jednak jest.
W gimnazjum myślałam, że liceum będzie lepsze.
W liceum liczyłam na studia.
Nigdy się nie uda. Przenigdy.
Jestem gejem.
Co?
Nie, nic.
Chciałem ci tylko powiedzieć, że chyba jestem gejem.
Spoko.
Dzięki, że mi powiedziałeś.
No.
Fajnie zrobić coming out, jedząc Taco Bell.
Tak to się właśnie robi.
Mam nadzieję, że to nie zmienia twojego zdania o mnie.
Żartujesz?
To świetnie.
- No i znowu jesteś moim przyjacielem. - Wszyscy wracają z podkurczonym ogonem.
No, wracają.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Co zrobimy z Celeste?
Myślisz, że skoro jestem gejem,
a wszyscy geje to mściwe suki, to wiem, co zrobić?
Masz rację.
Jeśli zburzycie mnie i mojego konia,
czy nie okazujecie tej samej nietolerancji,
o jaką mnie oskarżacie?
Nie, nie mieszaj mnie do tego.
Hej, pomniku konfederata. Nie chcemy cię na naszym kampusie.
Wypierdalasz stąd.
Nie!
- O ja pierdolę. - W końcu umarłem!
Bardzo ładnie. Dramatycznie przesadzona prezentacja.
Dodam tylko, że to nie pomnik Konfederata.
To pierwszy trener lacrosse’u naszej uczelni.
Akurat tak się składa, że miał konia.
- Zaszczytem jest… - Powodzenia, Devon.
- Nie mów za szybko. - Dam radę. Dzięki.
Brawa dla Devon Weisz.
- Było świetnie. - Dobra robota.
Dziękuję, profesor Ziemann.
Ten konkurs ma pomóc studentom rozwiązać problemy ich codziennego życia.
Największym problemem studentów pierwszego roku
nie jest radzenie sobie z nadmiarem nauki
ani łączenie pracy z życiem towarzyskim.
Jest nim życie z chujowym współlokatorem.
Projektowanie konstrukcyjne może tu pomóc.
Standardowy pokój dwuosobowy ma 16 metrów kwadratowych.
Jest mały,
a wydaje się jeszcze mniejszy, gdy dzielisz go z totalnym socjopatą.
To moja współlokatorka, Celeste.
Nie powinnam używać jej imienia? Sorry.
Odstawiłam leki, więc nie myślę jasno.
Ta lalka to ja.
Wygląda na załamaną, ponieważ ja jestem załamana.
W naszych pokojach szafy są obok siebie, co nie zapewnia prywatności.
„Patrzcie na te ciuchy, które nie są moje.
Nie mogę się doczekać, żeby je założyć bez pytania”.
Podziękowania dla mojego brata Alexa, który podkłada głos Celeste.
Podnosząc szafę,
utrudniamy dostęp kleptomance o lepkich palcach.
„O nie! Nie dosięgnę.
Chcę nosić twoje staniki i majtki”.
Teraz przyjrzyjmy się typowemu układowi łóżek.
Zdarzyło wam się wrócić do domu i zastać współlokatora jedzącego w waszym łóżku?
No właśnie.
Ja kiedyś wróciłam do domu
i zastałam współlokatorkę zjadaną przez kogoś na moim łóżku.
W jej łóżku?
Montując łóżka chowane, zwiększamy przestrzeń mieszkalną.
A Celeste będzie trudniej przelecieć niskiego przystojniaka,
kiedy ja piszę za nią wypracowania.
„Czujesz kombuchę?”
Lalka Celeste to cały ja.
Jak dotąd ten projekt przynosi korzyści tylko mnie.
Więc zapytałam siebie:
„Czego potrzebuje Celeste?”.
To trudne,
bo dorastała w skromnych warunkach
w tym oto domu.
O ja pierdolę!
Więc oto ona.
Dźwiękoszczelna ścianka działowa.
Teraz nie muszę słuchać kłamstw o tym, że tata Celeste jest woźnym,
podczas gdy tak naprawdę jest dyrektorem generalnym Staples.
O Boże, stara!
Staples? Tej restauracji?
Czyli Celeste to pieprzone nepo baby?
Dokładnie.
I jeszcze jedno.
Tylko po stronie Celeste.
Światełka z polaroidami.
- Jak w naszym pokoju. Wzięła… - Tak.
Dziękuję za uwagę. Architektura górą.
Tak przy okazji,
asystenci nie powinni korzystać z danych studentów w celach randkowych.
Devon!
To było chore, ale w dobrym sensie.
Dzięki.
Skąd wzięłaś te mebelki?
Zrobiłam je z bratem.
Wytrzymasz tam sama?
Pewnie.
Zobaczymy się później.
ALEX NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Dzwoniłem do ciebie z 15 razy.
Co się dzieje?
PETER, PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA BAL? KOCHAM, ALEX WEISZ
Nie rozumiem. Ty to zrobiłeś?
No co ty.
Możesz przyjechać do domu?
Mam dziś egzamin, ale zaraz po nim się spakuję i wrócę.
Bardzo mi przykro, Alex.
Nie byłem jeszcze gotowy.
Naprężenie i odkształcenie.
Naprężenie to siła wewnętrzna przypadająca na jednostkę powierzchni.
Nie rozumiem.
Nawet nie próbowała ze mną porozmawiać.
Zamiast tego zrobiła prezentację o tym, że jestem beznadziejną współlokatorką.
To było upokarzające.
Rozumiem, że to mogło być trudne.
Wszystko dlatego,
że podobał się jej chłopak, który lubił mnie.
To nie moja wina.
Chodź.
Co jest do cholery?
Devon…
- To tymczasowe rozwiązanie. - Mieszkasz tutaj?
Spoko.
Poradzę sobie.
Co słychać, Devon?
Byłaś dziś w szkole mojego brata?
Przepraszam, o co mnie teraz oskarżasz?
Pokaż mi torbę.
O nie… Dobra.
Ukradłaś miski mojej mamy?
O Boże, Devon. Co to za obsesja na punkcie tych okropnych misek?
- Twoja mama nie jest w tym dobra. - Dobra, weźmy głęboki oddech.
- Deeskalujemy. - Wara od mojej rodziny!
- Dobra. - Potrzebujesz pomocy.
Niech twój nadziany tata znajdzie ci nowego terapeutę.
Nie! Deeskalacja.
Chodźmy.
Jesteś…
totalnie rozpieszczona!
Mieszkasz w domu za 20 milionów! Widziałam na necie! Masz w domu windę!
Super. Brawo.
Obie macie dobre argumenty, ale rzucanie miskami jest niebezpieczne.
- Chyba mam odłamek w oku. - I pomyśleć, że byłyśmy przyjaciółkami.
Przyjaciółkami?
Całowałaś się z chłopakiem, który mi się podobał!
Myślisz, że tylko się całowaliśmy?
O nie, wyruchałam go.
Ruchaliśmy się podczas ferii wiosennych.
Ruchaliśmy się podczas ferii zimowych.
Kiedy przyszłaś do jego biura, żeby się z nim pobujać,
byłam pod biurkiem,
bo właśnie skończyliśmy się ruchać.
Tak więc…
Jesteś obleśna.
Słuchajcie, nie wytykajmy sobie.
On na ciebie nie leciał. Pogódź się z tym.
Masz w sobie
klimat młodszej siostry.
Hej! Nie masz uprawnień, żeby to obsługiwać!
Nie!
Obie wyluzujcie.
Moje plakaty!
Jesteś strażakiem to gaś to.
- Mamy dużo emocji. - Co jest?
Cholera!
Muszę to jakoś ugasić.
Musimy stąd wyjść!
Pożar! Chodźcie, idziemy!
Kurwa, pali się!
O Boże!
To moje!
I co z tego?
Chodź!
Hej, Devon! Porozmawiajmy.
- Chcesz pogadać? To gadajmy! - Dawaj.
Dlaczego kłamałaś, że jesteś biedna?
Bo jak jesteś bogata to ludzie myślą, że masz fajne życie.
A moje życie nie jest fajne. Moja mama ma Alzheimera.
Tata się z nią rozwiódł, a jego nowa żona jest dwa lata starsza ode mnie.
A ty machałaś mi przed oczami
twoją jebaną idealną rodziną przez cały rok!
Mogłaś mi o tym powiedzieć, i byłabym twoim wsparciem,
bo od tego są przyjaciele, ty pierdolona psychopatko!
Przestańcie! Musimy się ewakuować.
Kurwa, Olivia, zamknij się!
- Co takiego zrobiłam? - Nie umiesz wyczuć sytuacji!
Ach tak? Przecież tu się pali!
No tak, twoja urocza maskotka. Z chęcią oderwę jej ten jebany łeb!
Przestań!
Oddaj mi ją!
Oddawaj!
Oddaj mi kurwa mojego leniwca!
Przykro mi to mówić, ale właśnie tak Devon zabiła Celeste.
- Co? - Nie!
Żartuję.
Ale przez Devon spalił się akademik.
Ostrożnie. Wszystko w porządku? Nie za ciasno?
Kim jest ten koleś i dlaczego cię dotyka?
Jest strażakiem!
Błagam, rozstańcie się. Natychmiast ze sobą zerwijcie.
Publicznie wyoutowała mojego syna w jego szkole.
Podejrzewaliśmy, że jest gejem, ale nie powinna była tego zrobić.
Poza tym jest mi winna 2000 dolarów.
To teraz nieważne, Brian.
Dwa tysiące dolarów. Chcę, żeby to było w protokole.
Nie odpowiadaj na żadne pytania. Ona nic nie zrobiła. Koniec końców…
Nic nie mów.
Moja córka jest niewinna. Nie zrobiłaby tego.
Jak na poprzedniej uczelni.
- Tu nie wolno parkować. - Dobra.
Celeste!
Przepraszam za spóźnienie. Długo czekaliśmy na prawników.
Cieszymy się, że nic ci nie jest.
Dzięki, Katie.
John, on nadal jest głodny.
- Mogę go nakarmić w aucie? - Jasne.
Powiedziałeś mamie?
Nie. Po co?
Do jakiej szkoły chcesz teraz iść? Ta się spaliła.
Nie potrzebuję szkoły. Potrzebuję kurwa rehabilitacji.
Mam PTSD.
Masz chorobę weneryczną?
Wow.
No, to było naprawdę mocne.
I to właśnie, moje drogie,
jest siła dobrego opowiadania.
A teraz obie wynocha stąd.
To koniec?
Koniec.
Dobra.
Hej.
Sorki, że powiedziałam, że walisz jak włoska kanapka.
Sorki, że nagrałam cię, jak śpisz.
Dzięki.
- Tęsknię za naszą przyjaźnią. - Ja też.
- Pa, Melisso. - Pa, Melisso.
Jest urocza.
Dziękujemy, doktor Schilling.
- Było super. - Bardzo uzdrawiająco.
Cieszę się, że wam pomogło.
A co się stało z Celeste?
No cóż,
Celeste wyleciała z dwóch kolejnych uczelni,
więc ojciec w końcu odciął ją finansowo.
Teraz…
Ale śmieszne.
O Boże, to ty!
Pracujesz w Staples?
To jest bardzo śmieszne.
O rany!
Pracujesz w Staples!
- W Staples! - Zamknij się kurwa!
Karma to suka!
Szkoda tylko, że Devon tak źle skończyła.
Totalnie.
Chujowo.
Co się z nią stało?
Ma nową współlokatorkę.
Dobra, Weisz. To twoja cela.
Miłego pobytu przez kolejne dwa miesiące.
Fajnie.
Świeżak.
Jak masz na imię?
Rzeźnia.
Bo przerabiam na mielonkę takie chujki jak ty.
Dobra, spoko.
Pozwól, że objaśnię ci kilka rzeczy.
Po pierwsze, nie dotykaj moich rzeczy.
Po drugie, nie noś moich ubrań.
Po trzecie, nie uprawiaj seksu w moim łóżku.
Przestrzegaj tych trzech zasad,
to cię nie podpalę, kiedy będziesz spała.
Ja tylko żartowałam.
O rany!
Jest dobrze, mała.
Wyluzuj.
Jestem Louise.
Witaj w klatce.
Mam tu lodóweczkę z napojami.
Masz ochotę na wodę LaCroix?
Nie, dziękuję.
Oczywiście.
Masz rodzinę?
Mam brata.
Właśnie wyszedł.
Z więzienia?
Nie, z szafy.
O kurczę!
To musiało mu ulżyć.
Tak. Myślę, że tak.
Spoko. Skąd jesteście?
- Z Montclair w New Jersey. - Montclair?
Okradłam cztery sklepy jubilerskie w Montclair.
- To byłaś ty? - To byłam ja!
- O matko! - Słyszałaś o mnie?
Tak, słyszałam!
Czuję się teraz bardzo sławna.
Dlatego idę…
- No co ty! Polubiły się? - Kurwa, nie wierzę!
Tak, to naprawdę słodkie.
A co z resztą?
Co, desperatki? Chcecie wiedzieć o wszystkich?
- Tak! - No!
Dobra. Proszę bardzo.
Michael zamieszkał na Staten Island,
gdzie otworzył hiszpańską restaurację o nazwie „Miguel's”.
Zamknięto ją pół roku później, po recenzji w „New York Timesie”:
„Paella smakuje jak gówno”.
Wyłysiał w wieku 25 lat.
Zrażony doświadczeniami siostry, Alex nie poszedł na studia.
Wraz z narzeczonym, Peterem Kuplowskym, prowadzi znany podcast o Drag Race.
George został najpłodniejszym dawcą spermy w USA.
Jest ojcem 13 tysięcy dzieci.
Wszystkie potrafią rzucać.
Robot gey jest w szczęśliwym związku z panseksualnym odkurzaczem Roomba.
Devon i Louise zostały zwolnione przedterminowo za dobre sprawowanie
i założyły najszybciej rozwijającą się firmę architektoniczną na Manhattanie.
Naprawdę są przyjaciółkami na całe życie.
PRZEGLĄD ARCHITEKTONICZNY Z WIĘZIENIA DO PENTHOUSE’U
Napisy: Maja Konkolewska