Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Rory! Rory!
Twój tata pokazał mi rysunek,
który wykonałeś jako dziecko.
Miałeś też napisać, kim chcesz być, gdy dorośniesz.
- OK. - Pamiętasz?
Chyba pamiętam
ten rysunek.
W skrócie: „Wygram cztery największe turnieje”.
I będę najlepszym graczem na świecie.
„I będą mi płacić”.
No dobra, to też tam było.
Powitajcie Mistrza Świata do lat dziesięciu w golfie,
Rory'ego McIlroya.
Naprawdę ćwiczyłeś w domu?
W jaki sposób?
Uderzałem piłki do pralki mojej mamy.
Ciężko w to uwierzyć, więc zobaczmy.
Przejdźmy tam, Rory.
No dobrze.
Czy mistrzowie mają ze sobą coś wspólnego?
Jaki jest wspólny mianownik?
Czy jest to wola zwycięstwa?
Raczej wiara.
Nie udało się. Próbuj dalej.
Nawet nie wiara, tylko przekonanie.
Wiesz, że wygrasz.
Amerykanie mają Tigera Woodsa, my młodego Rory'ego.
Chłopak potrafi uderzać.
Powodzenia.
Trzeba mieć zajawkę i umieć działać pod presją.
Wygrywanie w wielkoszlemowych turniejach
to uzależnienie, którego nie chce się rzucić.
Chcę wygrywać największe turnieje,
być na szczycie światowego rankingu przez długi czas.
Rory McIlroy jest o jedno zwycięstwo od zdobycia Wielkiego Szlema w golfie.
Brakuje mu już tylko zielonej kurtki turnieju Masters.
Zwyciężając w turnieju Masters,
Rory stanie się szóstym golfistą w historii,
który zdobył karierowego Wielkiego Szlema.
To wielkie osiągnięcie. Mam resztę kariery,
żeby wygrać turniej Masters.
Rozczarowany, że nie zdobył Wielkiego Szlema.
Ale na pewno kiedyś mu się uda.
Ten tytuł mistrzowski wciąż mu umyka.
Czas ucieka. Czy Rory przejdzie do historii?
Rory nie wygrał żadnego wielkoszlemowego turnieju od 2014 roku.
Traci coraz więcej okazji.
Miał ich już 16.
Jak radzisz sobie z rozczarowaniami?
Czy uczą cię czegoś?
Czy to wyczerpujące
odpowiadać na takie pytania?
Jest to wyczerpujące, ale gdy w końcu wygram kolejny wielkoszlemowy turniej,
będzie to coś wspaniałego.
Spędziłbym sto takich niedziel, żeby zgarnąć
kolejne mistrzostwo w wielkim turnieju.
RORY MCILROY: TURNIEJ MASTERS CZEKA
Witajcie na jedynym w swoim rodzaju,
tradycyjnym turnieju Masters.
Będzie to kolejna emocjonująca podróż
po legendarnych polach Augusty.
RUNDA FINAŁOWA
Witajcie na polach Augusty w dniu,
który może stać się jednym z najwspanialszych w historii sportu.
Rory McIlroy spróbuje zdobyć pierwsze zwycięstwo w turnieju Masters.
Chyba nigdy nie szedłem na turniej Masters,
grając i czując się tak dobrze i pewnie,
jak w tym roku.
A było to moje siedemnaste podejście.
Wspaniale jest tak się czuć.
Wiedziałem, że to może być ten rok.
Było wokół mnie dużo szumu.
Jeszcze nigdy nie prowadził, wchodząc do rundy finałowej,
z Wielkim Szlemem na wyciągnięcie ręki.
To może być historyczny dzień.
McIlroy próbuje, jako szósty w historii,
zdobyć Wielkiego Szlema.
POLE TRENINGOWE
Niesie bardzo ciężkie brzemię.
Czułem, że najtrudniej będzie
wygrać w niedzielę z Brysonem.
Pokrzyżować mu plany może
Bryson DeChambeau, z którym Rory McIlroy
boleśnie przegrał w zeszłorocznym turnieju U.S. Open.
Podchodzimy do gry zupełnie inaczej.
Mamy swoją historię rywalizacji.
Powiedziałeś mi wczoraj, że jesteś gotowy na finał.
Co to dla ciebie oznacza?
Ekscytuję się, że mam tę szansę.
To będzie frajda i wspaniała bitwa.
Idzie na spotkanie z przeznaczeniem.
To jego siedemnasta próba zdobycia zielonej kurtki.
Czułem się tak, jakby dwóch bokserów wchodziło na ring.
Bryson DeChambeau wchodzi niczym gladiator na pierwszy dołek.
Uderza Rory McIlroy.
Fizycznie i technicznie jest gotowy.
Czy mentalnie również?
U Rory'ego zawsze jest to zagwozdką.
Ja miałem wynik 12 poniżej par, a Bryson dziesięć poniżej par.
Starałem się go nie widzieć.
Nie patrzeć, jak uderza.
Po prostu skupić się na sobie.
Zamknąłem się w swojej własnej bańce.
Skupiłem się na swojej szansie.
By spełnić życiowe marzenie.
Znosi ją nieco na prawo.
Wylądowała w bunkrze.
Trudny początek.
W golfie na najwyższym poziomie
liczy się samokontrola.
Bycie silnym mentalnie ułatwia wykonywanie fizycznych ruchów
i uderzanie w piłkę.
Niedobrze. McIlroy ma trudności ze zdobyciem bogey na pierwszym dołku.
Dwa niecelne uderzenia. Kończy dołek z podwójnym bogey.
McIlroy traci prowadzenie z początku dnia
już po kilku chwilach rundy finałowej.
Droga dla DeChambeau stoi teraz otworem.
Bryson wykorzystuje tę szansę.
Przed turniejem Masters
Rory McIlroy mówił, że tajemnica sukcesu
to gotowość na rozczarowanie.
Jeśli kibicujecie dziś wieczór Rory'emu…
IRLANDIA PÓŁNOCNA
…to mam nadzieję, że macie wsparcie przyjaciół i rodziny.
To nic takiego.
WITAJCIE W HOLYWOOD
W jego rodzimym klubie w Holywood w hrabstwie Down nikt w niego nie wątpił.
Po każdym ważnym zwycięstwie lokalna piekarnia piecze jego ciastka.
Moje dorastanie nie było zwyczajne.
Moi rodzice i golf byli w nim stale obecni.
Wszystkie wspomnienia z dzieciństwa mam stąd, z Holywood Golf Club.
Mój tata pracował tu przez znaczną część mojego dzieciństwa.
Nasze życie kręciło się wokół klubu.
Mama lub tata podrzucali mnie tu o 7.30 lub 8 rano,
a odbierali o 20 wieczorem.
Rozgrywałem 54 dołki dziennie.
Latem chodziłam o 22 w nocy
po polu golfowym, szukając go tam.
MATKA RORY'EGO
Nie mogłam go znaleźć.
Był zdeterminowanym chłopcem.
Jestem jedynakiem.
Zawsze dobrze się czułem sam ze sobą.
A w golfie jesteś ty, twoje myśli i piłka.
Zawsze to uwielbiałem.
Kiedyś mówiłem Rosie, że on jest dziwny.
OJCIEC RORY'EGO
Nie dokazuje z dzieciarnią. Co z nim?
Rosie mówiła, żeby po prostu pozwolić mu uczyć się grać.
Był szczęśliwym dzieckiem.
- Jak się czujesz, Rory? - Dobrze.
Rodzice nie namawiali go.
Rory sam chciał dobrze grać.
Z całego serca go wspierali.
Trenowałem go. Opowiedziałem mu historię starego irlandzkiego zawodowca,
z którym kiedyś grałem, Paddy'ego Skerritta.
Ćwiczył chwyt, gdy kładł się spać.
Robił to, aż zasnął.
Pewnego dnia Gerry powiedział mi,
że znaleźli Rory'ego śpiącego w łóżku z rękami w chwycie.
Miałem na tym punkcie obsesję.
Uwielbiałem grać.
Wyobrażałem sobie, że gram w wielkoszlemowych turniejach
przeciwko największym golfistom, na których grze się wychowywałem.
Witamy na tym jedynym w swoim rodzaju,
tradycyjnym turnieju.
Oglądałem, jak Tiger wygrywa Masters w kwietniu 1997 roku.
Oto i ono. Wiekopomne zwycięstwo.
Pomyślałem, że też tak chcę.
REWELACYJNY ZAMACH RORY'EGO
NIEBYWAŁY MISTRZ
Miał wtedy około ośmiu lat. Gerry woził go wszędzie.
Grał w turniejach w całej Irlandii.
Ludzie sami się do nas zgłaszali, mówili, że organizują turniej,
pytali, czy chcemy przyjechać.
Mówiła mi, że może to dar od Boga.
Jeśli się nie postaramy,
to nigdy się nie dowiemy.
Powiedziała mi, co zrobi.
Że ona będzie chodzić na nocne zmiany,
a żebym ja też brał dodatkowe prace.
Więc ja pracowałam nocą, a Gerry za dnia.
Tak to finansowaliśmy.
Zaledwie dziewięcioletni Rory McIlroy z Holywood idzie w ślady
swojego golfowego idola, Tigera Woodsa.
Rory ma podobnie wielkie ambicje.
Przejść na zawodowstwo i wygrać wszystkie wielkoszlemowe turnieje.
Po tym wywiadzie powiedziałem mu,
że będzie świetnie, jeśli wygra choć jeden.
Powiedział, że wygra wszystkie i poszedł.
Powiedziałem: „No dobra”.
Był jednym z najbardziej utytułowanych irlandzkich amatorów.
Jestem wiecznym optymistą.
Bywam naiwny w pewnych kwestiach, ale wolę iść przez życie jako marzyciel.
Pozytywne reakcje ze strony taty
i dobre wyniki w turniejach napędzały mnie.
Stawałem się coraz lepszy, więc marzenie stawało się coraz większe.
Wierzę w siebie bezgranicznie.
Obym szybko wygrał ważny turniej, pokazał innym młodym, że to możliwe.
RUNDA FINAŁOWA
Wszyscy obserwują irlandzkiego geniusza
uważanego przez wielu za następcę Tigera Woodsa.
Olśniewający 21-latek Rory McIlroy ma przewagę czterech uderzeń.
Jeśli ją dziś utrzyma, dla wielu
będzie to świt nowej ery w sporcie.
Po raz pierwszy prowadziłem,
wchodząc do finału wielkich mistrzostw.
Czułem, że w tym roku przebiję się
i wygram pierwszy wielkoszlemowy turniej.
Ten młodzieniec gra jak doświadczony wyga.
Uwielbiam jego styl.
Skupiony, podejmuje świetne decyzje.
Widzowie na całym świecie, w tym w jego rodzimym klubie
w Holywood w Irlandii Północnej, są gotowi
powitać go jako nowego mistrza turnieju Masters.
Uwaga! Uderza Rory McIlroy.
Na pierwszym dołku miałem bogey.
Zauważyłem, że kilku zawodników przede mną
miało świetny start.
Wybitnie. O rety!
Myślałem tylko o tym, że miałem
przewagę czterech uderzeń, a teraz mam przewagę jednego uderzenia.
Dość duża presja.
Zbyt często patrzyłem na tablicę wyników.
O nie.
Najlepiej gram, gdy jestem
wesoły, zrelaksowany i beztroski.
Ale staram się też być bardzo skupiony na celu.
Jestem tu, aby osiągnąć cel.
Próbowałem być kimś, kim nie jestem.
McIlroy na dziesiątym dołku.
DOŁEK 10
Rory musi tutaj uważać.
To kluczowy drive. Powinien celować w cztery uderzenia.
Czy wypadła poza pole?
Co?
Czy jest poza polem?
To może być bardzo daleki aut.
- Bardzo słabe uderzenie. - Jest rozkojarzony.
Zahaczyłem o prawą stronę drzewa.
Co teraz?
Szukałem swojej piłki koło tych domków,
których wcześniej nie zauważyłem.
Czy widziałeś kiedyś coś podobnego
- na dziesiątym dołku? - Nigdy.
Jak mówi Mike Tyson: „Każdy ma plan,
aż dostanie w twarz”.
Dostałem w twarz i nie wiedziałem, co robić.
To dosyć szokujące.
Nie taki miał plan.
Od tamtej chwili wszystko toczyło się szybko.
- Oby nie poleciała znów w lewo. - O rety.
Potrójny bogey na dziesiątym.
A na dwunastym puttowałem cztery razy. To było jak paniczne krótkie zwarcie.
Nie miałem kontroli. Co się działo?
Natomiast od 13. do 18. dołka wszystko spowolniło.
Był to marsz skazańca do 18. greena.
Dołącza do długiego, barwnego korowodu
największych sportowców, którzy implodują, gdy patrzy na nich świat.
Golfista załamał się w ostatniej rundzie.
To jedna z najbardziej dramatycznych scen w Auguście.
Była to bardzo upokarzająca sytuacja.
Czy zaszkodzi mu to w przyszłości?
Mam nadzieję, że nie.
Smutno było na to patrzeć.
Rok 2011
prawdopodobnie wycisnął na mnie większe piętno, niż zdawałem sobie sprawę.
Próbowałem się z tym ułożyć,
ale pewnie nadal nie dociera do mnie, jak bardzo zranił mnie tamten dzień.
Moje podświadome ruchy po tamtych polach.
Część tego
prawdopodobnie nadal tam tkwi.
W 2025 roku
nie zacząłem najlepiej.
Próbujesz powiedzieć światu, że żyjesz w swoim własnym wewnętrznym świecie.
Łatwo powiedzieć.
Niepewny początek.
Piłka zatrzymuje się. Nie turla się dalej.
Pozostał mu niesamowicie trudny putt.
Coraz większa frustracja McIlroya po katorżniczym początku rundy.
Emocjonuję się w grze.
Potrafię iść z impetem lub wręcz przeciwnie,
pogrążać się.
W golfie wszystko zależy od ciebie.
Od nikogo innego.
Choć oczywiście zdaję sobie sprawę, co robi obok Bryson.
Czy Brysonowi uda się birdie i obejmie prowadzenie?
Sztywne ręce, skulone ramiona, najlżejsze muśnięcie putterem.
Udało się. Zajęło mu to dwa dołki. DeChambeau wyszarpał prowadzenie
w turnieju Masters z rąk McIlroya.
Wracamy pamięcią do 2011 roku.
Czy znowu to zrobił?
Wszyscy w Wielkiej Brytanii oglądali,
jak Rory McIlroy załamuje się w finałowej rundzie turnieju Masters.
To był koszmar dla zawodnika z Irlandii Północnej.
Po dziewięciu dołkach prowadził, a przegrał dziesięcioma uderzeniami.
Gdy przegrałeś Masters w drugiej połowie,
wielu martwiło się, jak to na ciebie wpłynie.
Czy ty się martwiłeś?
Wszedłem do finału z przewagą czterech uderzeń.
Miałem olbrzymią szansę wygrać mój pierwszy wielkoszlemowy turniej.
Spartaczyłem to. Nie było to miłe uczucie.
Następnego ranka zadzwoniłem porozmawiać z mamą i tatą.
Wtedy dotarło do mnie,
że nie pamiętam, kiedy ostatni raz płakałem przez golf.
Czułem, jakbym ich zawiódł.
Płakałam, oczywiście. On też.
Zachowywał się na polu inaczej.
Nie był sobą.
Współczujesz swojemu dziecku.
Wiem, przez co przeszedł.
IRLANDZKI SMUTEK
Nad jego głową zawisł olbrzymi znak zapytania.
Czy wygra wielki turniej?
Nie sądzę. Ten upadek był spektakularny.
Wielki upadek. Może być mu bardzo trudno
podnieść się z tego.
Powiedziałam: „Głowa do góry
i wyprostuj się jak człowiek”.
Przez te dwa miesiące między Augustą a U.S. Open
trenowałem i szukałem sposobów, jak stać się lepszym.
Podejrzewałem, że Rory będzie miał tremę
po swoim występie w turnieju Masters.
Jeszcze długo będą go o to pytali.
Na pewno do czasu, aż znów wygra.
Może już w tym tygodniu.
Był bardzo pewny siebie.
Przychodziło mu to bez żadnego trudu.
Z takim nastawieniem możesz osiągnąć, co tylko chcesz.
BYŁY CADDIE RORY'EGO
Bez wątpliwości co do tego, co robisz.
Zawsze uważałem to za jego największy atut.
Moim celem na ten tydzień było spoglądać ponad publiką.
Wyprostowany i głowa do góry.
Gdy pokazujesz światu, że jesteś gotowy,
to twoja fizjologia wpływa na psychikę.
Podoba mi się jego duch walki mimo druzgocącego finału
turnieju Masters. Cieszy się, że tu jest.
Ma wolę, by wrócić na wielką arenę zmagań.
Myślę, że to imponujące.
Aby to miało znaczenie, musi zdobyć ten puchar.
Nikt nie wie tego lepiej niż Rory.
Przed ostatnią rundą prowadził czterema czy pięcioma uderzeniami.
Spytałem go, jak się czuje.
Powiedział, że trochę nerwowo, ale dobrze.
Powiedziałem mu,
że przez osiem lat z rzędu pracowałem
w trzech miejscach, 90 godzin tygodniowo.
Nie poddałem się.
Im więcej w coś włożysz,
tym więcej z tego wyciągniesz.
Rory McIlroy kroczy niczym mistrz.
Na ostatnich pięciu dołkach świetnie się bawiłem.
Miałem przewagę ośmiu uderzeń.
Pamiętam, że wypatrywałem w tłumie taty.
Było tam mnóstwo ludzi.
Nie mogłem go znaleźć.
Ale idąc wzdłuż osiemnastego dołka, widziałem, jak idzie po lewej stronie.
Był tam i oglądał, jak spełniam
życiowe marzenie, wygrywam wielkoszlemowy turniej.
Rory McIlroy mistrzem U.S. Open 2011.
Po tym, co zaszło…
To dopiero siła woli.
Inaczej nie można tego nazwać.
Najlepszego z okazji Dnia Ojca.
Dzięki temu uwierzyłem, że mogę osiągnąć
coś wyjątkowego w tym sporcie.
Bryson DeChambeau ma przewagę jednego uderzenia.
McIlroy z wynikiem dziesięć poniżej par.
Wspaniała kontrola McIlroya. Piłka zakręca za dołkiem.
Mimo trudnego położenia, świetne uderzenie na greena.
Czy McIlroyowi uda się ten putt?
Jeśli trafi, 35-latek obejmie współprowadzenie.
Po łuku w prawo.
Wygląda to dobrze. Trafia.
Pierwszy birdie w rundzie finałowej.
Bryson DeChambeau nie trafia.
Rory McIlroy znów wychodzi na prowadzenie.
Uwielbiam to.
Uwielbiam dzisiejszą niedzielę w Auguście.
To absolutne szaleństwo.
To będzie niewiarygodny spektakl, jak tak dalej pójdzie.
DOŁEK 4
Przydałoby mu się dobre uderzenie.
Zwiększyć presję.
Udało mu się.
Ma szansę na większą przewagę
- niż ta, z którą dziś zaczynał. - Otóż to.
Jeśli teraz trafi,
to zyska trzy punkty.
Wrzawa dla Rory'ego na czwartym dołku.
Spójrzcie na reakcję publiki.
Poznałem Rory'ego w 2011 roku.
MENEDŻER RORY'EGO
Wygrał wtedy U.S. Open.
Miał jasny, długoterminowy cel w golfie.
NAJLEPSZE NADEJDZIE
Już w wieku dziewięciu lat
mówił, że chce wygrać wszystkie wielkie turnieje.
To dość zuchwała aspiracja.
Chcę, żeby zapamiętano mnie jako jednego
z najlepszych w historii golfa.
Aby tak się stało, trzeba wygrać
kilka najważniejszych mistrzostw.
Są cztery najważniejsze turnieje:
Masters, U.S. Open, Open Championship
oraz PGA Championship.
Pan kudłaty rusza w stronę osiemnastego dołka.
Ma szansę na zwycięstwo z najwyższą przewagą w historii PGA Championship.
Nie chciałem zadowolić się tym, co osiągnąłem.
Chciałem udowodnić, że mam jeszcze większe aspiracje w golfie.
Wielki szum wokół niego pojawił się w 2014 roku, gdy wygrał Open w Hoylake.
Mistrz.
Prowadził w British Open od początku do końca.
Tylko Jack Nicklaus, Tiger Woods i on
wygrali trzy z najważniejszych turniejów przed 25. rokiem życia.
Oto pytanie.
Czy jest następcą Tigera Woodsa?
Golf może mieć następcę Tigera Woodsa.
Typowano go jako kolejną legendę golfa.
Wiązały się z tym olbrzymie oczekiwania.
Co za lato.
Pierwszy zawodnik z Europy, który wygrał trzy wielkie turnieje.
Pozostaje już tylko turniej Masters.
Czy to kolejny cel?
Tak, zielona kurtka. To mój cel na przyszły rok.
To byłby Wielki Szlem.
Tylko pięciu golfistom się to udało.
Byłby to olbrzymi wyczyn w wieku 25 lat.
TRZY ZDOBYTE, ZOSTAŁ JEDEN
Próba zdobycia Wielkiego Szlema
to próba wejścia do panteonu
absolutnych legend tego sportu.
Gene Sarazen.
Ben Hogan.
Gary Player.
Jack Nicklaus.
Tiger Woods, mój absolutny idol.
I tu właśnie
pojawiają się wszystkie te wątpliwości.
Czy jestem tego godzien?
Czy to właśnie jest moim celem?
To coś jakby syndrom oszusta.
Dlaczego?
Nie. Coś takiego?
Że niby ja?
Do tego to prowadzi.
To trochę przerażające.
Rory McIlroy. Za rok w turnieju Masters
zawalczy o pierwszą zieloną kurtkę i Wielkiego Szlema.
Nie trafia. Nie.
Nie mogę tak grać.
Znaczenie turnieju Masters dla niego
i dla jego historii jako golfisty
uwydatniło się po 2014 roku.
Już tyle razy się zawiódł. To jego jedenaste podejście
do zdobycia karierowego Wielkiego Szlema.
Przez większość mojej kariery nie skupiałem się wyłącznie na Masters.
Od 2015 do 2025 roku zawsze chodziło o turniej Masters i coś jeszcze.
O nie. W dół!
W porządku!
Kwestia Wielkiego Szlema stała się sporym ciężarem.
Może nie dawałem tam z siebie wszystkiego
w pewnych względach.
Bo gdy jest się tak blisko jakiegoś celu,
a potem z jakiegoś powodu nie udaje się,
to jest to trudne.
Przez lata rozmawiałem z różnymi osobami o presji.
Spotkałem się na lunch z Jackiem.
Owacje dla Jacka Nicklausa zmierzającego do ostatniego greena.
Rozmawialiśmy o wielu aspektach tej gry.
ZDOBYWCA WIELKIEGO SZLEMA
Rozmawiałem z nim o cierpliwości.
Cierpliwości. To nadejdzie.
Jesteś zbyt dobry, żeby było inaczej.
Wielu ma na to swój sposób.
Poznajesz swoje mocne strony
i działasz po swojemu, a nie tak, jak ktoś inny by działał.
Wiem, o co chodziło Jackowi. Za młodu miałem tendencję
do agresywnego, zawadiackiego stylu gry.
Potężne uderzenie Rory'ego McIlroya.
Trudno będzie pokonać kogoś, kto uderza tak strasznie daleko.
Drugie uderzenie spod sosen.
Kolejne dobre uderzenie.
Piękna piłka. Wylądowała jak motyl z obolałymi stopami.
Moje podejście było zbyt skrajne.
Grałem bardzo zawadiacko,
ale gdy miało to znaczenie dla rywalizacji,
to robiłem się zbyt niepewny i ostrożny.
I tu też przegrał.
Nie do wiary.
Grać mądrze, ale też znać swoje szanse.
Rory pokonał już parę trudnych dołków.
Idzie do trudnego siódmego.
To najtrudniejszy tor w tym tygodniu.
Niecelny strzał może dużo kosztować.
Zmagałem się z siódmym dołkiem przez cały tydzień.
Nie!
Niezadowolony z rozpoczęcia.
Piłka zeszła bardzo mocno w lewo.
Uderzyła w jedno z drzew.
Bryson wymierza.
Poświęcił nieco dystansu dla celności.
Szedłem tam, błagając o to,
by był tam jakiś prześwit.
Z Harrym zawsze mówimy sobie: „Aby było
miejsce na zamach i prześwit”.
Rozmawia z Harrym Diamondem, swoim pomocnikiem.
Chyba mogę uderzyć prawie tam.
Harry błagał mnie, żeby uderzyć w bok
i skończyć w czterech.
A ja na to, że widzę tam prześwit.
On odpowiada, że nic tam nie ma.
Mówię mu,
że uda mi się ironem dziewięć.
Podoba mi się to. Chyba mi się uda.
Tak jest, Rory!
Zahaczyła o gałązkę sosny.
Piłka ląduje na greenie. Prawie wpada.
Cóż za uderzenie. Rory wybucha śmiechem.
Nie może w to uwierzyć.
Znów gra jak za młodu.
Nie wierzy, że mu się to udało.
Udane uderzenia w kluczowych momentach.
TRENER RORY'EGO
Tylko on tak potrafi.
Co też myśli sobie teraz Bryson?
Bardzo dobre uderzenie.
Genialne.
Jeśli Rory ma jakąś wadę,
to jest nią tendencja do utraty kontroli nad grą
pod presją.
- Za krótki. - Właśnie.
Nie sądził, że tak można.
Bryson się nie poddaje.
Wokół tego finału zrobił się większy szum
przez to, co stało się rok wcześniej.
Miałem kolejną szansę na wygraną.
Zacząłem świetnie.
Potem trochę się spiąłem.
Okropne chybienia McIlroya.
Komentowałem 18. dołek rundy finałowej.
Na nikim nie było tyle presji w ostatnich 10 latach.
Rory nie wygrał żadnego turnieju wielkoszlemowego od 2014 roku.
Bryson w Pinehurst wygrał i zyskał sobie przychylność publiki.
Bryson ma wrodzony hart ducha,
którego nie czuć u Rory'ego.
Rory mówił później, że zapewne
wypadł nieco z rytmu, bo trochę za bardzo…
TRENER RORY'EGO
…analizował sytuację. Tylko jak tego nie robić?
Co się między wami stało na dziewiątym dołku?
Obaj mieliśmy świetne dwa pierwsze uderzenia.
Bryson.
Przepiękne uderzenie.
To ważne uderzenie.
Musi wylądować koło dołka i uważać na skraj bunkra.
McIlroy świetnie to oszacował.
Będzie puttował pod górkę z podobnej odległości, co Bryson.
Ma szansę na wynik 13 poniżej par.
Ja byłem przekonany…
że mam teraz puttować,
że jego piłka jest nieco bliżej od mojej.
Spojrzeliśmy na siebie i powiedziałem,
że chyba moja kolej.
On na to, że chyba jednak jego kolej.
To bardzo znany wybieg podczas meczu.
Obaj chcieliśmy uderzać pierwsi.
Puttowanie przed rywalem zwiększa presję na tego drugiego.
Mówi, że może rzucimy monetą.
Ja na to, że nie. To finał Masters,
a nie jakaś wtorkowa partyjka.
Nie ma mowy.
Nie zamierzałem ustąpić.
Chciałem postawić na swoim.
Wskazałem więc na sędziego.
Może przyjdzie i zmierzy?
On na to, że nie trzeba, mogę uderzać, nie obchodzi go to.
Poczułem, że to bardzo ważny moment.
McIlroy z szansą na birdie.
McIlroy!
Byłem z siebie dumny, że nie ustąpiłem.
Czas na odpowiedź DeChambeau.
Musi odpowiedzieć od razu.
McIlroy pokazał mu, kto tu jest szefem.
Rory rozpocznie drugą połowę od przewagi czterech uderzeń.
Przed drugą połową poczułem, że od tego momentu Bryson
przestał liczyć się w tym turnieju.
W drodze na ostatnie dziewięć dołków, tych najbardziej ekscytujących w golfie.
I najbardziej stresujących.
Gary Player, trzykrotny mistrz Masters,
powiedział, że Masters nie wygrywa się strategią, ale pewnością siebie.
Ich pewność siebie zostanie dziś przetestowana.
Niedobrze. Może wpaść do wody.
Ten plusk mówi wszystko.
To tu zaczęły się dla niego kłopoty w 2011 roku.
Rory prowadzi.
Na pewno pamięta 2011 rok
i dziesiąty dołek. Jak mu pójdzie pierwsze uderzenie?
Chyba musiał uderzyć w drzewo.
Pamiętamy, co wydarzyło się w 2011 roku.
W 2011 miałem chyba największą szansę.
Nie myślałem tylko o 2011 roku,
ale o wszystkich następnych latach, kiedy miałem szanse,
ale zawsze robiłem coś nie tak.
Mógłbym omówić każdy rok i wskazać moment, w którym coś zepsułem.
Witajcie na tym jedynym w swoim rodzaju turnieju.
Wypadła z toru.
Witajcie na tym jedynym w swoim rodzaju turnieju.
Czy może nie jest tak, że bardzo chcesz to wygrać,
ale ta chęć nie jest dość duża i staje się przeszkodą?
Witajcie na tym jedynym w swoim rodzaju,
tradycyjnym turnieju.
Odbiła się od głowicy zraszacza
i wpadła w azalie.
Czy oczekiwania zdobycia Wielkiego Szlema miały na ciebie wpływ?
Czy znalazłeś równowagę między tym, że cię to motywuje,
a związaną z tym presją?
Czuć ciężar staranności wymaganej do tego,
by stać się największym zawodnikiem.
Czujesz się w średnim wieku, w sile wieku?
Czy wierzysz, że to wygrasz,
w tym roku lub kiedykolwiek?
Najlepiej jest odciąć się od szumu.
Ale nie przychodzi mi to łatwo.
Zawsze żywo reagowałem na zachęty i pozytywne opinie.
Wszystko zależy od pewności siebie.
Gdy Rory zaczynał,
zabierałem go w każdą niedzielę
na dziewięć dołków.
Zmieniałem par dołków na karcie wyników.
Pierwszy dołek, par cztery, zmieniałem na par pięć.
To go ośmielało. Na koniec dnia
szliśmy na colę i chipsy.
Chłopaki w barze pytali, jak mu dziś poszło.
„Trzy poniżej par”. Uwielbiał to.
Był tego wzrostu.
„Trzy poniżej par? Wspaniale, Rory”.
Gdy zaczął uzyskiwać wyniki poniżej par,
to się tego nie bał.
Bo to wszystko było tu.
Tak wielu na całym świecie oczarowanych tą chwilą, pragnących,
żeby to w końcu się dokonało.
Tak!
Doskonale.
Dziś jest to inny zawodnik
niż w 2011 roku.
W 2025 roku zacząłem niedzielę dużo gorzej niż w 2011 roku.
Łatwo byłoby sfrustrować się po pierwszej połowie.
Ale chyba dzięki doświadczeniu tych 14 lat, nie spanikowałem.
Wiedziałem, że do końca daleko.
Kij wypada mu z rąk.
To bez znaczenia.
Co za uderzenie.
Czułem, że moja cierpliwość została nagrodzona na tym dołku.
Kolejny birdie dla Rory'ego McIlroya.
Potrójny bogey z 2011 roku jest już tylko
odległym wspomnieniem dla McIlroya.
Rory! Rory!
Bryson.
Zaskoczyło mnie, że nie był w formie.
Wielu myślało, że naprawdę tam zawalczy.
Rory i Bryson prowadzili
na pierwszych dziewięciu dołkach.
Rory miał teraz dużą przewagę. Prawie zapomnieliśmy,
że są tam też inny zawodnicy.
Justin Rose.
DOŁEK 11
Kilka uderzeń więcej od Rory'ego.
Daleko, by zdobyć birdie na 11. dołku.
Potrzebuje czegoś wyjątkowego, jeśli ma się to wydarzyć.
Mamy coś wyjątkowego.
Justin Rose.
Jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.
W drugiej połowie Justin pokazał klasę.
Nagle znów się zaczęło.
DOŁEK 11
Leci w stronę pierwszego wzgórka.
Delikatnie.
Jeszcze 15 centymetrów i byłaby mokra.
Mówił, że nie będzie zwracał uwagi na tablicę wyników.
DOŁEK 12
Ciekawe, czy jednak zerknął.
Właśnie tak.
Przewaga Rory'ego może nie wystarczyć,
bo ten facet jest w natarciu.
Justin Rose i kolejny birdie?
O raju.
Ma ex aequo drugie miejsce.
Pojawiła się presja,
ale nadal prowadziłem.
Kolejne potknięcie Rory'ego może wzmocnić pozycję Justina Rose'a.
DOŁEK 12
Czy Rory zagra zachowawczo na 12. dołku?
Dobrze.
W porządku.
Dobry podwójny putt i skończyłem w trzech.
Na 10., 11. i 12. dołku miałem par. Byłem bardzo zadowolony.
Idzie do 13. dołka.
Jak pisał Bobby Jones, kilka turniejów rozstrzygnęło się na tym dołku.
Wiele szans na zwycięstwo w Masters
zaprzepaszczono na 13. dołku.
Chyba już po turnieju. Po takim uderzeniu?
Bunkry po lewej, woda z przodu i po prawej.
Jego nadzieje na pierwszą zieloną kurtkę
mogły właśnie utonąć w strumyku.
Wkraczamy w inny wymiar.
Mierzysz się z historią,
ze wspomnieniami,
myślami, które chodzą ci po głowie,
próbując wygrać jeden z najważniejszych turniejów.
To jedna z przeszkód, która okazała się dla mnie taka trudna.
Trzeba pokonać swoje demony
związane z tymi dołkami,
ale też wszystkie te małe chochliki czające się
w zakamarkach, które nie są twoje.
Zwykle podszedłbym do tego dołka tak, by dotrzeć do greena w dwóch uderzeniach
i mieć szansę na eagle.
Ale nie chciałem zbytnio ryzykować.
Powiedziałem Harry'emu, że mam spory zapas.
Może zagramy to na trzy strzały?
On na to, że super.
Zacząłem trójką.
Potem bezpiecznie ironem ósemką.
Pierwsze dwa uderzenia były dość dobre.
Wspomniana tablica wyników.
Idąc wzdłuż 13. dołka, nie da się jej nie zauważyć.
Próbowałem unikać tablic wyników.
Łatwo powiedzieć.
Gdy doszedłem do piłki, Justin właśnie zdobył kolejnego birdie.
DOŁEK 15
Jest w środku.
Chyba sobie żartuje?
McIlroy będzie teraz pod olbrzymią presją.
Publika reagowała.
Wziąłem zamach i w ostatniej chwili…
Nachyliłem się odrobinę.
Bardzo spięty.
Niewytłumaczalne.
- Nieudane krótkie uderzenie. - Dziesięć metrów.
Całkiem nietrafione.
Kolejne słabe uderzenie pod presją.
Musi teraz celować w bogey.
Zastanawia więc strategia, że zbastował
i postanowił zagrać to na trzy uderzenia.
Przy tej adrenalinie i przyzwyczajaniu ciała
do sięgnięcia po sukces.
Zwłaszcza te uderzenia na siódmym dołku,
gdzie uderzał ironem dziewięć ponad drzewami,
cieszył się, skakał i grał agresywnie.
To kluczowy moment.
To ma ograniczyć straty.
Podwójny bogey dla McIlroya.
Jego czwarty w tym tygodniu.
Nikt nie wygrał turnieju Masters
z czterema podwójnymi bogey.
Droga do tytułu jest znowu otwarta.
Widzowie czują, że na coś się zanosi
przez te ostatnie kilka dołków.
To był pierwszy raz podczas tego turnieju,
kiedy mój umysł
nie wszedł automatycznie na pozytywne tory.
Rory'emu właśnie zaschło w ustach.
Nie do wiary.
Musi utrzymać lokomotywę na torach.
Przez całą karierę mam pewną kwestię z Augustą.
Taką, że jeden fragment psuje mi cały turniej.
Mocne uderzenie.
Trochę za krótkie.
Ze względu na blizny z przeszłości
zawsze czekałem, aż zdarzy się coś złego.
McIlroy z szansą na par.
Do środka.
Dalej!
Nie wierzę!
Stracił prowadzenie 89. turnieju Masters.
Myślałeś, że to pewniak, a teraz nie dajesz mu szansy.
Musiałem zrobić Rosie drinka, żeby ją uspokoić.
Ona…
Sam też się napiłem.
Znam Rory'ego jak własną kieszeń.
Co roku, gdy zbliżał się turniej Masters,
Rory nie był sobą.
Nie.
Zawsze był bardzo…
podenerwowany? Chyba tak.
Gdy mówiłeś o turnieju Masters, to robił się nerwowy.
Za bardzo się starał.
Nie wiem, czy jestem z tego dumny, ale przyznam,
że próbowałem wielu rzeczy przed Augustą.
Przyjeżdżałem tu bardzo wcześnie,
bardzo późno, nie brałem udziału
w par-3 dzień wcześniej,
brałem w nim udział, unikałem mediów,
ćwiczyłem tydzień przed,
nie ćwiczyłem tydzień przed.
Próbowałem nawet hipnozy.
Nie takiej hipnozy,
jak zapewne myślicie.
Będziesz w bardzo głębokim śnie.
Że ktoś cię klepie i zasypiasz.
Jest w tym nieco więcej nauki.
Nabierałem formy w zwyczajnym tempie.
Ale gdy dochodziłem do turnieju Masters, grałem dobrze, ale nie dość dobrze.
Zawsze porównywano mój występ i wyniki
ze wcześniejszymi w mojej karierze.
Prawie zacząłem nie znosić mistrzostw wielkoszlemowych za to,
że mają tak olbrzymie znaczenie dla tego sportu.
Zaczęło mnie to mocno gryźć.
Nie wygrałem wielkiego turnieju od dziesięciu lat.
Chyba straciłem nieco miłości do tej gry
przez ten czas.
Wiecie, tę dziecięcą radość i entuzjazm.
Jak się z tego wykaraskasz?
Zawsze czułem się dobrze sam ze sobą.
Bywam uparty
i nieskory do szukania pomocy. Czuję, że mogę poradzić sobie
ze wszystkim sam.
Musiałem coś z tym zrobić.
Pamiętam, że strasznie się borykałem. Wracałem właśnie ze Scottish Open.
Jechałem na Open Championship do Birkdale i słuchałem audiobooka
„W golfie nie chodzi o perfekcję” Boba Rotelli.
Zbyt często teorie Freuda upraszczane są do wiary w to,
że ludzie są ofiarami okoliczności poza ich kontrolą.
Ja tego nie kupuję.
Osoba z wielkimi marzeniami może osiągnąć wielkie rzeczy.
Osoba próbująca spełnić swoje marzenia bez przekonania
skazuje się na życie pełne frustracji i przeciętności.
Znałem Boba Rotellę przez całą karierę.
Pomyślałem, że może po prostu do niego zadzwonię.
Wszyscy mamy wątpliwości i boimy się.
PISARZ, PSYCHOLOG
Porażka nigdy nikogo nie rujnuje.
Wątpliwości i strach zabijają.
Z Rorym jest tak, że przygotowujemy się, zakładając,
że będzie miał nieudane uderzenia,
że w którymś momencie mu nie pójdzie.
A trzeba widzieć to, czego się chce, a nie, czego się nie chce
lub czego się boi.
McIlroy widział, jak traci prowadzenie.
Wie, jak ważny jest ten moment.
Rozmawialiśmy z Rorym o tym, jak się czuje,
gdy gra najlepiej, jak potrafi.
Gdy jest najszczęśliwszy, przepełnia go największa radość
i naprawdę kocha ten sport, który mówi, że tak kocha.
Gdybyś codziennie kończył grę,
wracał do pokoju,
spoglądał w lustro i mówił: „Świetnie się tam dziś czułem”.
Wiesz, że dałeś sobie szansę,
Tyle możemy zrobić.
Czy uda mu się dobry start na tym par-5?
Czy odwróci swój los?
Może się przyblokować.
Pozostał na torze, ale może być przyblokowany.
Niewielki grymas na twarzy.
Zniosło około 20 metrów w lewo. Uderza z cienia
po lewej stronie.
W najlepszym wypadku może celować w prawy bunkier,
a potem na green.
Potrzebowałem zrobić coś zaskakującego,
bo zmierzałem w niewłaściwym kierunku.
Gdy jestem nakręcony
i pod presją, wtedy najtrudniej się mi uderza.
Stanąłem tam
i wykonałem najbardziej ufny, zaangażowany zamach.
Od razu wiedziałem.
Zacząłem iść za piłką.
Czy to wystarczy?
Wystarczy.
Bardzo blisko!
Uderzenie życia.
Jedno z najlepszych uderzeń, jakie widziałem.
Niewielu by tego spróbowało,
ale chyba czuł, że tego właśnie potrzebuje.
Czujesz, że potrzebujesz takiego? Śmiało.
Zapamiętam uczucie podczas tego uderzania
do końca życia.
Nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się
lepsze uderzenie pod taką presją.
Rory! Rory!
Gotowy na eagle
i objęcie prowadzenia.
Ma szansę znów rozpalić płomień nadziei.
Coraz bardziej nikły.
Spogląda na nią. Złe wieści.
Musi z tym żyć.
Jeszcze nie skończył wypędzania demonów przeszłości.
Nie wiem, po co ją oglądał.
To było złe uderzenie. Wie to.
A więc birdie. I tak jest na prowadzeniu.
To potworne, co trzeba robić, żeby dokończyć tę grę.
Pewnego dnia, gdy był jeszcze nastolatkiem,
ktoś w tłumie powiedział:
„Gdyby ten dzieciak umiał puttować, to wygrałby wszystko”.
Gdy dorastałem, była to moja najmniej lubiana część gry.
Zawsze bardziej lubiłem dłuższe uderzenia,
długie drive'y, uderzenia ironami.
DOŁEK 16
Im bliżej dołka,
tym więcej presji.
Zawsze czułem, że to musi być trudne,
bo zawsze takie było.
Gdy puttujesz idealnie, a piłka nie wpada,
to zaczynasz wątpić. Na przykład na 15. dołku.
Nie trafiłem. Więc puttując na 16. dołku,
myślę, że poprzedni ciężko mnie doświadczył.
Może nie robić takiej przerwy?
I nie trafiłem z drugiej strony.
Dwa putty z rzędu. Mogły się udać.
DOŁEK 18
Rose puttuje na współprowadzenie.
Wpadaj do dziury!
Jest szansa.
Co za putt!
Justin Rose.
Żadne prowadzenie nie jest tu pewne.
Wszyscy jesteśmy temu winni.
Czy chodzi o zamach, krótkie uderzenia, czy puttowanie,
myślimy o mechanice
i czytamy instrukcje…
DOŁEK 17
…jak powinno się to robić, zamiast pozwolić temu się dziać.
Wygląda całkiem nieźle. Tak. Na torze.
Żeby bezsprzecznie wygrać, potrzebuje birdie na 17. lub 18. dołku.
Gdy pomagałem Rory'emu z puttowaniem,
najwięcej rozmawialiśmy o wytrwałości.
Potrzebna jest przy puttowaniu bardziej,
niż w innych częściach gry.
Bo nigdy nie kończysz na 18 puttach. Prawie na każdym dołku masz
niecelnego putta.
Musi trafić, by podwyższyć wynik do 12 poniżej par
i objąć prowadzenie przed ostatnim dołkiem.
Gdy najlepsi na świecie psują putty,
to zdarza im się złościć.
Ale wiedzą, jak tam wrócić i dać sobie kolejną szansę na bycie wielkim.
Rory McIlroy prowadzi jednym uderzeniem
przed 72. dołkiem 89. turnieju Masters.
Justin już wtedy ukończył turniej.
Zdałem sobie sprawę,
że potrzebuję par, by wygrać Masters.
Jak trudne jest to rozpoczęcie w normalnych warunkach?
To najwęższy tor na tym polu.
Doskonały moment na takie uderzenie.
Od razu ruszył za nią.
Ostrożnie.
Piękne uderzenie.
Jeden krok bliżej.
Chwila prawdy dla Rory'ego McIlroya.
Wpadła do bunkra.
Musi uderzać z piasku.
Jeśli ma tego dokonać, to zrobi to
w najtrudniejszy z możliwych sposobów.
Brak mi słów, żeby opisać to, co widzę.
Najwyższej klasy zawodnikom to się nie zdarza,
a co dopiero Rory'emu McIlroyowi.
Chybić w greena z nieco ponad 100 metrów?
Słuchając komentatorów telewizyjnych,
oni wciąż mówią o tym,
jak to nie możesz robić takich błędów,
jeśli chcesz wygrywać takie turnieje.
Natomiast ja uczę: jasne, że możesz. Ludzie robią to
bez przerwy.
Jak reagować na niecelne uderzenie?
Po prostu zachować cierpliwość.
Czekać na dobre rzeczy.
Ponownie, w normalnych warunkach
udałoby mu się to stamtąd wybić.
Piłka leżała w dobrej pozycji,
na wzniesieniu.
Jak już trzeba wybijać z bunkra,
to jest to najlepsze położenie.
Tym puttem może wygrać Masters.
Słychać ten
jednostajny szept tłumu,
który cichnie, gdy nachyla się nad piłką.
Jest cisza.
Jak zachować sportową, instynktowną postawę i uderzyć,
nie myśląc o wszystkim, co jest na szali,
o karierowym Wielkim Szlemie?
WITAMY W RODZIMYM KLUBIE MCILROYA
Tę historię pisano miliony razy.
Wciąż powtarzano te pytania.
Kiedy? Czy?
Czy potrafi to zrobić?
Jak bardzo tego chce?
Wszystko to prowadziło do tej chwili.
Nie.
Będzie play-off.
Czy po tym rozczarowaniu uda mu się zebrać i ogarnąć myśli?
Powinienem był wygrać to
w regulaminowej rundzie, w czterech uderzeniach.
Tego typu myśli chodzą po głowie.
Nie stanął na wysokości zadania.
W ferworze walki osiąga słabsze wyniki.
Był o krok od wygranej w tym turnieju.
Zamiast zrobić ten krok, zawahał się.
To był długi spacer z 18. greena do punktacji.
W powietrzu czuć było ewidentne napięcie.
Na szczęście szedłem z Harrym.
Harry powiedział, że życzylibyśmy sobie
takiej sytuacji w poniedziałek rano.
Od razu wprowadziło mnie to w świetny nastrój.
Rzeczywiście wtedy życzylibyśmy sobie takiej sytuacji.
Wsiedliśmy do wózka golfowego
i po raz pierwszy tego dnia poczułem nieco spokoju.
Błoga cisza, długie cienie,
świergot ptaków.
Pomyślałem, że jest bardzo miło.
Zacząłem myśleć bardzo pozytywnie o tej chwili.
Miałem drugą szansę.
Moja pierwsza myśl była taka,
żeby uderzyć tak samo, jak dziesięć minut wcześniej.
Taki sam zamach i pierwsze uderzenie.
„Nagła śmierć” na 18. dołku o zieloną kurtkę turnieju Masters.
Jeden z nich wróci do domu zdruzgotany.
Dobrze to wygląda.
Wyśmienite uderzenie.
Szybuje wzdłuż toru.
O wiele dalej niż Justin Rose.
Ileż adrenaliny w tych dwóch fantastycznych uderzeniach.
Obaj zaczęliśmy świetnie,
ale piłka Jamesa była ze 30 metrów bliżej.
Ma fantastyczną okazję,
żeby wywrzeć presję na McIlroyu.
Ląduje tuż obok dołka.
Troszkę pechowo, że się zatrzymała.
Mogła się cofnąć o kilka metrów.
Świetny strzał. Tuż obok flagi.
Gdy była w powietrzu, pomyślałem sobie: „O nie”.
Przede mną było bardzo podobne uderzenie, co w poprzedniej rundzie.
Piłka leżała płasko.
Tak jest, tak jest.
Tak jest!
Nie!
Cóż za uderzenie McIlroya.
Ci dwaj Europejczycy idą łeb w łeb.
Kto ma więcej hartu ducha, by pewnie trzymać śliskiego puttera?
Rose uderza pierwszy.
Wpadaj do dołka!
Rory!
Kolejna szansa McIlroya
na zakończenie tego.
Niecały metr od dołka.
Świetny approach McIlroya.
Świetnie się pozbierał po rozczarowaniu w regulaminowej grze.
Spójrzcie na te długie cienie.
Jakież symboliczne w tej chwili.
Długa droga do tego momentu.
Cała ta historia.
Długa podróż dobiegła końca.
McIlroy ukończył swoje arcydzieło.
Wykrzyczałem to najgłośniej, jak potrafiłem, dwa razy.
Było to jakby pierwotne uwolnienie, którego nigdy wcześniej nie poczułem.
Był to
taki moment,
w którym cała kariera przeleciała mi przed oczami.
Wszystkie wzloty i upadki, rozczarowania,
każda niedziela wieczór, kiedy wracałem z tego turnieju
z poczuciem rozczarowania.
Dla tej chwili było warto.
Był to pojedynek McIlroya z samym sobą.
Taka jest historia jego kariery.
Dzień mojego ślubu był cudownym dniem,
podobnie jak narodziny mojej córki Poppy.
Ale tamte dni były
szczęśliwe i pełne radości.
Temu towarzyszyła bardziej olbrzymia ulga.
Rory! Rory!
Dokonało się.
Gdy trafił i skończył,
to za nic nie mogłam przestać płakać.
Płakałam bite dwie i pół godziny.
Całe to cierpienie się zakończyło.
To była jedna z…
najlepszych rzeczy, jakie widziałem.
Wiele osób towarzyszyło mi w tej drodze.
Widzieć, jak bardzo cieszą się ze mną,
było dla mnie bardzo znaczące i wyjątkowe.
Nigdy…
w najśmielszych marzeniach nie sądziłem, że do tego dojdzie.
Jako ośmiolatek mówiłem, że chcę wygrać wszystkie
największe turnieje i dołączyć do zdobywców Wielkiego Szlema.
Poniekąd było to dość naiwne marzenie.
WIELKI SZLEM - 1935
Ale to ono mnie napędzało.
WIELKI SZLEM - 1965
Chciałem, żeby ten ośmiolatek był dumny.
Dumny z tego, że się nie poddał.
Nigdy tego nie zapomnę.
Dlaczego nie?
Dlaczego tylko sześć osób tego dokonało?
To musi być wyjątkowe.
Wiedziałam, że mój syn jest wyjątkowy.
- Kochamy cię, Rory! - Też was kocham.
Na koniec chcę bardzo podziękować
mojej rodzinie,
mojej drużynie.
Towarzyszyli mi przez całą tę drogę.
Wiedzą, jakie brzemię nosiłem.
Przyjeżdżałem tu co roku i próbowałem.
Chciałbym powiedzieć mojej córce Poppy,
która siedzi wśród publiczności:
„Nigdy nie porzucaj marzeń”.
To nigdy nie miało być proste.
Miało być nieco zagmatwane.
Z DUMĄ ŚWIĘTUJEMY MISTRZA
Augusta była moim obsesyjnym celem
Cieszę się, że go osiągnąłem.
Nigdy go nie okiełznam i nie będę miał w pełni pod kontrolą.
Ale odnajdywałem w sobie tę wytrwałość,
żeby zebrać się w sobie, wrócić tam
i znów spróbować. Z tego jestem najbardziej dumny.
Jestem najbardziej dumny z tego, że nie straciłem nadziei.
Napisy: Bartosz Sobala
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel