Downloaded from YTS.BZ
Hi, guys. Ready na ba kayo?
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Okay.
Ladies, gentlemen, mga kaibigan,
palakpakan natin si Sheng Wang!
Kumusta, DC?
Grabe.
Salamat sa pagpunta n'yo.
Salamat sa pag-imbita sa 'kin. Sana okay lang kayo.
Okay na okay naman ako.
Sinusubukan kong kumain ng mas maraming berries.
Sobrang passionate ko sa antioxidants.
Weird nga, e. Di ko naman alam kung ano 'yong oxidants.
Basta ang alam ko, tutol ako sa mga 'yon.
Parang tuwing kumakain ka ng masarap,
may mga oxidant na gusto kang pabagsakin.
Di ba? Kaya pag nakakain ako ng steak saka nakapag-martini ako,
tinatawag ko 'yong berries ko.
Pinapapasok ko 'yong antioxidants.
Sabi ko, "Uy, pare.
"Ikaw na'ng bahala diyan.
"Pagmukhain mong aksidente."
Minsan kinakain ko 'yong berries bago ako mag-dinner.
Naglalagay ako ng patibong.
Wala silang alam sa mangyayari. Akala nila mag-o-oxidize na sila.
Mahilig ako sa berries.
Pero alam n'yo kung sino'ng pinakamahilig do'n?
'Yong mga anak ng mga kaibigan n'yo.
Pag dumating 'yong mga anak nila,
itago n'yo agad 'yong berries sa ilalim ng broccoli.
Masakit matutunan 'yon, pare.
Dumating 'yong kaibigan ko kasama 'yong anak niya.
Mabait akong host. Naglabas ako ng snacks, inumin.
Pati 'yong berries.
Masaya akong masaya sila.
Tapos na-realize ko,
"Hindi alam ng batang 'to kung magkano 'yon."
Grabe kung makalamon.
Dinadakot niya.
No'n ko lang nakitang hinawakan nang gano'n 'yong berries.
Hindi gano'n kumain no'n.
Para kang nagdi-display ng iaalay na puso ng tao.
Di ako umimik kasi maganda 'yon sa kanila, e.
Pero sa isip-isip ko, "Hindi 'yon makatwiran."
Sinubukan kong kumalma kaso naba-bother ako.
Sa sobrang pagka-bothered ko, di ko masundan 'yong usapan ng matatanda.
Di ko alam kung ano'ng pinag-uusapan. Kinukuwenta ko pa 'yong damage.
"Di n'yo ba nakikita 'yong nangyayari? Ninanakawan tayo."
Di ko alam ang gagawin ko. Pinakita ko kung pa'no kumain ng berry.
Sinubukan kong maging halimbawa.
Sabi ko, "Uy!
"Kuha ka ng isa.
"Tingnan mo 'yong kulay, 'yong texture.
"Maging present ka sa berry.
"Nguyain mo, namnamin mo.
"Pag naka-one cup ka na, tama na 'yon.
"Tapos na."
Di siya marunong makiramdam.
Sa sobrang inis ko, bilis-bilis kong kinain 'yong berries.
Tinago ko sa esophagus ko.
Kailangan mong tanggapin 'yon.
Pag may mga bata,
di mo masasabi kung ano'ng posibleng mangyari.
Gano'n talaga.
No'ng isang araw, nasa bahay ako ng kaibigan ko.
Nag-iinuman ang tropa sa fire pit sa likod ng bahay.
Masayang kulitan lang.
Lumabas 'yong anak ng kaibigan ko.
Bigla siyang tinanong.
'Yon bang bigla na lang susugod sa 'yo 'yong anak mo,
tapos tatanungin ka tungkol sa science sa harap ng lahat.
Natahimik kami.
Hirap na hirap mag-explain 'yong kaibigan ko
kung pa'no nagwo-work 'yong buwan.
Kinakabahan ako para sa kanya.
Alam kong alam niyang nakikinig din kami.
Gusto rin naming malaman.
"Magandang tanong 'yon, a. Uy, bakit nga ba ganyan 'yan?"
Di namin alam ang sagot pero hinuhusgahan namin 'yong sagot niya.
Kasi pag nagpapaliwanag sa bata 'yong kaibigan mo,
minsan kailangan niyang simplehan.
Pero mare-realize mo,
"Naku, bobo pala talaga 'yong kaibigan ko."
Alam n'yo, kayang linawin ng mga bata ang sitwasyon mo.
No'ng isang araw, nasa playground kami ng pamangkin ko.
Masaya lang kami hanggang sa nahirapan siya sa monkey bars.
Kaya sabi ko, "Ipakita ko sa 'yo kung pa'no."
Nalaman kong wala na pala akong monkey bar powers.
Di ko alam na ganito pala kaaga mawala 'yong skill na 'yon.
Wala na. Masakit isipin na minsan sa buhay ko,
nag-monkey bars ako sa pinakahuling pagkakataon.
Kaso walang nag-picture no'n, walang kahit ano.
Akala ko kaya ko. Confident ako,
kasi nakakapag-pull-ups ako, e.
Kaso sa monkey bars,
buhat ng isang kamay lang 'yong buong body weight mo,
tapos magsi-swing ka.
Kaya hinihila mo 'yong mga G.
Nakalimutan ko 'yong g-force.
Nasa unang bar ako, aabante na ako.
Tapos no'ng dumadami na 'yong mga G,
nakaramdam ako ng kirot dito.
'Yong rotator cuff ko.
Na para bang sinasabi, "Bumitaw ka na, boy.
"Ooh, malapit na akong mapigtal sa katawan mo."
Nasaktan din ang damdamin ko.
Gusto ko sana siyang pakitaan ng masayang skill
na pwede niyang hasain sa praktis at experience.
Kaso ang naipakita ko, kung ga'no kabilis bumigay ang katawan.
Nakakainis din kasi nakakita ako ng videos ng mga terrorist
na nagte-training sa monkey bars.
Akala ko kalokohan lang 'yon.
Pero ngayon, sabi ko, "Grabe, ang athletic nila
"Baka maging problema sila."
Masaya akong makapag-perform sa magagandang theater na tulad nito.
Ang ganda. Sobrang ganda.
Hindi laging ganito.
'Yong isa sa mga huling show ko sa LA, sa loob ng adult novelty store.
Gusto ko 'yong show na 'yon kasi may libreng parking sila.
Oo, 'yon ang kink ko.
Ginawa ko 'yong set ko, tapos nagtingin-tingin ako.
Nakakita ako ng edible bra na gawa sa hard candy.
Naintriga ako, kaso sabi ko, "Pambata 'yan.
"Di na ako ganyan kumain ng candy."
Game ako. Pwede tayong maglaro.
Titikim ako, pero itabi natin 'yong iba.
Ano'ng akala mo, kakainin ko 'yong buong bra?
Di ko kakainin 'yong buong candy, girl. Sasakit ang ulo ko.
Siguraduhin mong may panty ka na gawa sa paracetamol.
Baka meron kayo diyan na mas bagay sa panlasa ng matatanda.
Imbes na bra na gawa sa candy,
pasties na lang kaya na dark chocolate?
Bittersweet, at least 75% 'yong cacao.
Pwede namang 85%.
Di ako natatakot.
Kinuha ko 'yong kahon ng bra.
Binasa ko sa likod 'yong nutritional data.
Ga'no karami 'yong protein nito?
Nagulat ako.
Sabi sa kahon, eight grams of sugar.
Di na masama 'yon.
Kung kakain ka ng matamis, okay lang 'yong eight grams.
Tapos no'ng binasa ko ulit, 26 servings daw.
Grabe! Isang bra, 26?
Madalas dalawa lang kami sa kuwarto.
Uy, pangmaramihan 'tong recipe na 'to.
Magandang isuot 'yong bra sa potluck.
"Sabihin n'yo pag magde-dessert na kayo. Pinainitan na niya."
Di ko kayang ubusin mag-isa 'yong 26 servings.
Ayoko nga.
Ayoko.
Mataas 'yong A1C ko.
Prediabetic na nga ako, e.
Ayokong maputulan ng paa para lang makakita ng booby.
Magagalit 'yong nanay ko.
Ginawa niya 'yong paa na 'yon.
Nagkita kami ng pamilya ko sa Houston nitong nakaraan.
Nabisita ko ulit 'yong bahay kung saan ako lumaki.
Nakakatuwang bumalik do'n sa edad na 'to
kasi may mga mapapansin ka na hindi mo nakita no'ng bata ka.
Di ba? Na-realize ko na 'yong kinalakhan kong bahay,
nakaka-depress 'yong lighting.
Sobrang obvious na ngayon.
Pero no'ng bata ako, di ko maisip kung ano'ng mali.
Sabi ko palagi no'ng bata ako, "Pero bakit ang lungkot?"
Muntik nang maging maganda 'yong kabataan ko.
Kailangan lang namin ng mga ilaw.
Madali lang ayusin 'yon.
Kaso hindi priority ng first-generation immigrants
'yong vibes.
Ang akala nila sa ambiance, asawa ni Jay-Z.
Madalas isa lang ang ilaw sa mga kuwarto.
Nasa itaas, do'n sa gitna.
Saktong-saktong pang-interrogation.
Sobrang dramatic ng mga shadow.
Pagpasok mo, biglang ang laki ng eye bags mo.
Hindi malungkot 'yong mga magulang ko.
Lagi lang silang mukhang magkukuwento tungkol sa multo.
Malala 'yong sa pinsan ko
kasi sobrang dami ng fluorescent light na kinabit ng tito ko sa bahay nila.
Mas energy efficient nga 'yon,
pero hindi pagmamahal 'yon.
Hindi 'yon cozy. Nakakakilabot 'yon.
Mas malakas pa 'yong tunog ng fluorescent light.
Rinig 'yon sa malayo.
Wala ka pa do'n, alam mo na agad.
"Pero ayokong magtagal ngayong gabi."
Umuugong 'yon na parang bangaw
tapos samahan mo pa ng mainit-init na autopsy table.
Talagang aatakihin ka ng panic attack.
Pinalaki ako sa bahay na may no-shoe policy.
Ibig sabihin, pagkauwi mo,
titigil ka sa may pinto para maghubad ng sapatos,
saka ka papasok.
Pero may mga kaibigan akong hindi gano'n.
Kaya no'ng bumisita ako sa kanila,
excited akong maka-try ng gano'n ka-exotic.
May isang summer na lahat ng bata sa lugar namin,
nagpupuntahan kina Mark,
kasi meron siyang Street Fighter II sa Super Nintendo.
Oo, big deal 'yon no'ng panahong 'yon.
Pero excited ako noon na pumasok sa loob mula sa labas
nang hindi humihinto.
Dire-diretso lang ako.
Di lang ako basta tatambay sa may pinto.
Papasok ako sa kaloob-looban no'ng bahay.
Papasok ako sa sala.
Titingnan ko ang pakiramdam pag nakasapatos ka sa carpet.
Grabe, ngayon lang ako nakalakad sa bahay nang ganito kakapit ang paa.
Tapos naka-below 27 degrees pa 'yong AC.
Para kayong nakatira sa hotel.
Ang pinakamatindi, pag pumunta ka sa banyo.
Kasi minsan, ang pagka-set up no'n,
mapapasabi ka ng, "Hala!
"Gusto ba nilang tumapak ako sa bath mat nang nakasapatos?"
Feeling ko, kalapastanganan 'yon.
'Yon ang unang lalapat sa katawan mo pagkalabas mo sa shower.
Di ko magagawa 'yon sa bahay.
Parang gusto ko na tuloy i-try.
Pero kung mabuting kaibigan ako, hindi. Kung may pake ako sa 'yo,
kakaangan ko 'yon.
Ganito ako papasok.
Gano'n ang pagmamahal.
Di mo laging nakikita 'yong ginagawa ko para sa 'yo.
Hindi nagyayabang ang pagmamahal.
Tina-try kong i-maintain 'yong no-shoe policy sa bahay ko,
pero hindi 100 percent 'yon.
Dapat flexible ka. Minsan nagmamadali ka, nakasapatos ka na,
nakalabas ka na, tapos naiwan mo pala 'yong wallet mo.
Kaso wala ka nang oras para ulitin lahat 'yon.
Kaya magiging espesyal ang araw na 'to.
Papasok ka ngayon nang nakasapatos.
Pero di ka maglalakad nang normal.
Babalik ka sa loob na parang lava 'yong sahig.
Para kang…
Mukha kang baliw.
Pero lahat 'yon, backed by science.
Alam mo ang ginagawa mo.
Malalaki 'yong hakbang para konti lang
'yong point of contamination.
Nakatingkayad ka para konti lang 'yong surface area.
Tapos mabilis 'yong galaw mo kasi may three-second rule.
Gano'n 'yong mga laro mo pag anxious kang tao na nagpapanggap
na kontrolado mo ang buhay mo.
Maraming bagay sa mundo na hindi natin kontrolado.
Paminsan-minsan pag nasa tour ako, magho-hotel ako
tapos matataon na 'yong mattress, malapit nang bumigay.
Nangyayari 'yon.
Madalas medyo lumulubog na 'yon.
No'ng isang araw, lumang mattress na memory foam 'yong natapat sa 'kin.
Mukhang okay naman, wala kang nakitang mali.
Pero pagkahiga mo, may naramdaman ka.
Memory 'yon ng ibang tao.
Sobrang linaw na alaala no'n.
May kakaibang puwang
na nilikha ng katawan na wala do'n
pero malinaw 'yong bakas ng pagkawala niya.
Nasa loob ako ng hulma ng mas malaking lalaki.
Magkaiba kami ng hugis.
Hindi ako ang susi sa kandadong 'yon.
May mga kanto ako, siya naman puro kurba.
Para akong nakahiga sa maliit na skate park.
Ewan ko kung halata n'yo sa aura ko,
pero gumagamit na ako ng shallots sa pagluluto.
Kita n'yo naman, e.
May glow.
Maganda 'yong shallots, pare.
Nito ko lang nalaman 'yon. Sabi ko, "Hello, sibuyas?
"Di mo sinabi, may maganda ka palang pinsan.
"Grabe, sa'n siya galing? Iba 'yong amoy niya."
Magkamukha sila,
pero magkaiba 'yong trato mo.
Balewala sa 'yo 'yong sibuyas. Bumibili ka ng sako-sako,
tapos nilalagay mo muna sa madilim na sulok.
Pero pag nag-uwi ka ng isang shallot,
may plano ka na para do'n.
May susundin kang recipe ngayong gabi.
Ibubuhos mo lahat. Gagamitin mo 'yong mandolin slicer.
Isusuot mo 'yong Michael Jackson glove mo para di mahiwa 'yong fingerprints mo.
Ine-explore ko lahat ng klase ng aromatics.
Nahiligan ko 'yong leek nitong mga nakaraan.
Gusto ko ang leek, pero nagsisisi ako na iniwasan ko 'yon nang matagal.
Kasi pag unang beses mong makakita no'n, mai-intimidate ka.
Sabi ko, "Grabe, batak na batak 'yong green onion, a.
"Ba't gano'n 'yon?"
Sinusubukan kong kumain ng organic. Di 'yon papasa sa drug test.
Ang kapal masyado.
Ba't hinayaan nilang magkagano'n?
Nakalimutan nila.
Dapat mga three years ago pa nila hinarvest 'yon.
Dapat hinayaan na nila ngayon.
Malapit na 'yong maging puno, e.
Mahilig akong magluto. Gusto ko 'yong buong proseso.
Gusto ko 'yong nagagawa ng herbs at spices.
Magical talaga 'yon para sa 'kin.
Isa sa mga paborito kong spice 'yong cumin.
Maganda 'yong isang 'yon.
Maraming iba't ibang kultura na gumagamit no'n sa buong mundo.
Meron 'yong malalim na savory profile.
Medyo maasim 'yong amoy, may konting bahid ng anghit.
Pampiyesta 'yong spice na 'yon, sobra.
Tuwing naaamoy ko 'yong cumin, sabi ko,
"Parang may naaamoy akong ibang tao sa kusina, a.
"Hello?
"Parang may kakatapos lang maglinis ng bakuran, a.
"Salamat. Ikukuha lang kita ng tubig.
"Halika nga rito. Ang sexy naman ng amoy mo."
Minsan pag napapadalas 'yong kain ko sa labas,
sinusubukan kong bumawi.
Gumagawa ako ng healthy smoothie sa bahay.
Kaso lagi akong napapasobra
kasi sinisiksik ko lahat ng dapat sanang kinain ko
no'ng linggong 'yon.
Sobrang daming salad, lahat ng klase ng prutas,
walnuts, mushroom powder, flax seeds, turmeric, paminta.
Ang kinalabasan ng smoothie ko,
dark gray.
Ang lapot.
Parang basang semento.
It sucks,
pero di naman mahigop sa straw.
Kailangang gamitan 'yong smoothie ko ng kutsilyo at tinidor.
Masyadong malapot.
Dapat dagdagan ng liquid para sa tamang consistency.
Ayos. May dalawang galon tuloy ako ngayon ng smoothie.
Damay 'yong girlfriend ko.
Sabi ko, "Babe, ginawan din kita ng snack. Sorry."
Wala akong pormal na culinary training.
Natututo lang ako habang gumagawa. Nag-i-improvise ako.
Di ako nag-uulit ng niluto ko
kasi di ko alam kung pa'no nangyari no'ng unang beses.
Pag nagustuhan ng girlfriend ko,
sinasabi ko, "I-enjoy mo na kasi di na babalik 'yan.
"Pinagpala tayo ngayong gabi."
Ako ang madalas magluto.
Pero minsan, bumibili 'yong girlfriend ko ng special kitchen tool
na di naman namin ginagamit.
Pero kakain 'yon ng storage space.
Umuwi siya sa bahay na may dalang malaking garlic press.
Lagi tuloy nagtatrapik sa kitchen drawer.
'Yong pag bubuksan mo 'yong drawer,
ilulusot mo 'yong kamay mo para pakalmahin lahat.
Kumbaga, "Uy…
"Relax.
"Uy, kalma lang. Higa. Ako lang 'to. Higa na.
"Ba't ba ang gulo-gulo mo?
"Ginulo mo silang lahat diyan. Pati 'yong tongs, natataranta na."
Tapos magagasgasan 'yong kamay mo
kasi walang pinta 'yong kahoy sa side na 'yon.
One time, nag-uwi 'yong girlfriend ko ng spiralizer
para makagawa ng zucchini noodles kahit wala namang nae-excite do'n.
Nakakalungkot 'yon.
Kasi sa una, nakaka-excite makitang gumana 'yon.
Mapapasabi ka, "Mukha ngang noodle."
Oo nga!
Sa loob-loob mo, gusto mong maniwala. Sabi mo, "Baka nga.
"Baka nga noodle 'to."
Pero pag kakain ka na, alam mong hibla ng gulay 'yon.
Gumising ka nga.
Di ko kayang manood ng sci-fi thriller habang kumakain ng zoodles.
Kasi may hangganan 'yong kaya kong paniwalaan.
Pwede kong paniwalaan 'yong evil robots galing sa future
na nag-time travel para wasakin tayo,
o pwede akong magkunwaring spaghetti 'yan.
One time, nag-uwi 'yong girlfriend ko ng interesting na Japanese onion slicer.
May isang hawakan 'yon tapos may walong blade sa ibabaw.
Isang stroke, walong hiwa.
Di ko nagamit 'yon.
Pero last year, naglilinis ako. Kinuha ko 'yon.
Nakalimutan ko na kung ano 'yon. May takip sa ibabaw.
Mali 'yong hawak ko.
Pagbukas ko, nahagod ng daliri ko 'yong walong blade.
Tapos…
tinapon ko!
No'n lang namin nagamit 'yon.
Brand new pa 'yon. Ilang taon nang nasa drawer,
naghihintay lang umatake.
Napuruhan ako. Nakakabilib.
'Yon ang pinakapantay-pantay na sugat ko.
Sabi no'ng doktor, pang-restaurant 'yong mga hiwa ko.
Naghahanap na ulit ako ngayon ng bagong toaster oven.
Napapanahon na ulit.
Basic brand 'yong sa 'min. Di na masama. Ten years na 'yon.
Gumagana pa,
kaso gumagana din pag walang tao sa bahay.
Masyado nang magaling.
Kaya nagtitingin-tingin kami. Di ako sigurado,
pero nasa punto ako ng buhay ko na parang maa-afford ko na
'yong Breville toaster.
Baka lang.
Kailangan kong kuwentahin ulit.
Sobrang mahal, pero sobrang ganda.
Gusto ng mga kaibigan ko 'yong kanila kaya excited ako.
Tapos naisip ko, kung gano'n nga talaga kaganda 'yon,
posibleng 'yon na ang huling toaster ko.
Grabe, ang bigat no'n.
Di pa ako ready do'n.
Gusto ko lang maging crispy 'yong dino nuggets ko.
Napapaisip tuloy ako ngayon tungkol sa mortality ko.
Napapaisip ako kung kanino ko ipapamana 'tong heirloom na 'to.
Sino sa mga pamangkin ko ang may charisma
para ikuwento ang buhay ko sa Antique Roadshow?
Hanggang ngayon,
may mga frugal habits pa rin ako mula pagkabata
na hindi maalis sa 'kin.
Hirap pa rin akong gumamit ng buong paper towel.
Gusto kong hatiin sa dalawa. Sa jowa ko 'yong isa.
O kaya, iiwan kong nakakabit
tapos iro-roll ko pabalik para maayos ang itsura.
Sa restaurant, pag inabutan ako ng wet wipes,
di ko 'yon ginagamit agad.
Sabi ko, "Uy, maibulsa nga 'to.
"Gusto kong itabi muna.
"Masyado 'tong special para dito."
Basa 'yon, individually wrapped, kaya parang commitment 'yon.
Pag pinili mong gamitin, isang beses lang 'yon.
Dapat sulitin mo.
Kaya dala mo lang 'yon palagi. Handa ka.
Tuloy lang ang buhay.
Minsan may mangyayari tapos mapapasabi ka…
"Oras na ba?
"Hindi. Di pa.
"Di pa 'to malala.
"May tissue ako. Mamasa-masa 'yong bote ng tubig ko.
"Gagawin ko lang 'to.
"Ayos lang ako. Di ko pwedeng sayangin dito 'yong wipes."
Kaya maghihintay ka ulit.
Tapos isang araw, dadating 'yong tamang moment.
Excited kang magamit 'yon.
Pagbukas mo ng wrapper, makikita mong ubos na 'yong liquid.
Nililinis mo tuloy 'yong daliri mong may sauce
gamit 'yong wipes na parang dryer sheet na gamit na.
Technically, matanda na ako,
pero feeling ko, marami pa akong kakainin bago ako tuluyang magtanda.
Sinusubukan kong i-push ang sarili ko nang paunti-unti.
Minsan pagkatapos kong manood ng scary movie,
pumapasok ako sa madilim na kuwarto sa apartment ko.
Pero di ko bubuksan 'yong ilaw. Nilalakasan ko lang ang loob ko.
Ibig sabihin, lalakad ka lang nang normal.
Pagpasok mo, huwag mong bibilisan.
Bahay mo 'yon.
Panindigan mo.
Pag bigla kang kumaripas,
malalaman ng mga multo na takot ka sa kanila.
Huwag mong hayaang matuwa sila.
Kalma lang. Kalmado ako pagpasok.
Ginagawa ko 'yong dapat kong gawin.
Tatalikod ako.
Aalis na.
Kalmadong-kalmado.
Malapit na. Kita ko na 'yong ilaw sa hallway.
Sa last three steps,
tatakbo na ako.
Hanggang do'n sa pinto, tapos tatalon ako papunta sa liwanag.
Pero pag nasa ere ka, wag mong i-overextend 'yong binti mo.
Pag gano'n, masusunggaban at makakaladkad ka sa kamatayan mo.
Alam mo na 'yon. Takbo, lukso, tiklop.
Tapos ilabas mo 'yong kaduwagan mo na parang…
Kung hindi n'yo alam, Taiwanese 'yon ng "yikes".
Minsan nilalakasan ko ang loob ko sa shower.
Di ko hinihintay na uminit 'yong tubig. Di ko nga tine-test, e.
Dire-diretso lang ako na parang mandirigma.
Mahirap. Ang hirap.
Kung gusto mo ng matindi, huwag mong buksan 'yong tubig.
Subukan n'yo ngayong gabi.
Pag-uwi mo, maghubad ka.
Pumasok ka sa tahimik at tuyong shower.
I-feel mo 'yong tensiyon.
Iba. Hindi 'yon neutral.
Tingnan mo 'yong mga nozzle sa showerhead mo.
Tapos gamit ang kamay mo,
pabuhusin mo ang tubig.
Huwag kang matitinag.
Huwag mong haharangan.
Lakasan lang ng loob. Pag nakita ng mga multo 'yon,
matatakot sila.
'Yong nagmumulto, sila na ang matatakot.
Sasabihin nila, "Baliw ang mokong na 'to. Ayoko na dito!"
Tapos aalis na sila.
Pag ramdam mong naglalaho na 'yong espiritu,
sabihin mo, "Boo."
Tina-try kong i-celebrate 'yong maliliit na panalo ko.
May bago akong milestone.
Bumibili na ako ng mga toothbrush
nang bultuhan.
Bago 'yon sa 'kin.
Madalas nabubuhay ako noon nang toothbrush to toothbrush.
Walang backup.
Bumibili lang ako ng tingi.
Isa lang 'yon.
Gagamitin ko 'yon
hanggang sa wala nang dalawang bristles na parallel.
Tapos gagamitin ko pa rin 'yon
kasi kukumbinsihin ko ang sarili ko na mas effective 'yon
ngayong buhaghag na 'yon.
Mas tumitibay na 'to.
Malapit ko na 'tong i-promote sa kusina.
Sense of security 'yon.
Masarap sa pakiramdam na pag-uwi ko ngayong gabi,
kung gusto ko ng bago, meron akong bago.
Pag dumating ka, ako'ng bahala. Walang problema.
Hanggang apat na kaibigan, pwede.
Tapos ang maganda sa multipack, makakapili ka ng kulay.
Opportunity 'yon.
Wag kang magmadali, maging intentional ka.
Anong kulay ang magdadala ng energy na kailangan mo ngayon?
'Yong blue? Nakakakalma 'yon.
Dagat 'yon ng kapayapaan.
'Yong pula? A, oo, masaya 'yon, kaso medyo maanghang.
Powerful 'yong purple.
Pinipili ko lang 'yon pag gusto kong baguhin ang narrative.
Minsan di ka masaya sa buhay mo.
Baka sunod-sunod 'yong mga maling desisyon mo.
Kailangan mong i-adjust 'yong behavior mo ayon sa mga core values mo.
Sige na nga, purple toothbrush.
Tara.
Pupuksain pa natin 'yong mga plaque at mga demonyo.
Gusto kong maging mas mabuting tao.
Sinusubukan ko naman. Gusto ko talagang matuto.
Di ko lang talaga naitutuloy palagi.
Kaya ang daming nakabukas na tab sa computer ko, e.
Maraming resources sa internet na feeling ko, mapapakinabangan ko.
Pero kumbaga, hindi pa ngayon.
Saka pa.
Pero i-send mo sa 'kin 'yong link.
Gusto ko ng link. Magbubukas ako ng tab. May sistema ako.
Mas marami kang tab na nakokolekta, mas lumiliit ang mga 'yon.
Ganito sa simula.
Tapos nagiging…
Hala, wala nang info.
Di mo na alam kung para saan 'to pero ang dami nila.
Nakakahiya 'yon, di ba?
Pag may work meeting ka, ise-share mo 'yong screen mo.
Di mo ise-share 'yon.
Magbubukas ka ng bagong window.
Aasta ka na parang, "Walang problema, boss.
"Okay ako. Andito ako para sa shareholders."
Every few months, gustong mag-update ng browser.
Sasabihin mo, "Teka. Pa'no 'yong collection ko?"
'Yong browser mo, "Kami'ng bahala.
"Ire-reopen namin lahat ng tab.
"Pero ang dami, ha. Dapat gumagamit ka ng bookmarks."
Every few years, nagka-crash nang tuluyan ang computer mo.
Mawawala na 'yong mga tab habambuhay.
Nakakapanlumo 'yong pakiramdam ng pagkawala no'n.
Pero maiisip mo, "Sa wakas, malaya na ako.
"Salamat, ginawa mo 'yong di ko magawa para sa sarili ko."
Ewan ko ba sa mga technology na 'yan.
Di ako sigurado kung nakakabuti sa buhay natin.
Alam kong weird ang ibang parte ng buhay dahil do'n.
Nawala 'yong headphones ko no'ng nakaraan.
Naiwan ko sa labas ng Atlantic City.
Di ko na siya makukuha ulit.
Pero sa tulong ng tech,
pwede ko pa rin siyang i-check.
Kung gusto ko, makikita ko kung asan siya ngayon.
Hindi healthy 'yong gano'n.
Alam ko kung saan siya nakatira, kung saan nagtatrabaho.
Alam kong nacha-charge siya regularly.
Naka-move on na siya.
Tuloy lang ang buhay niya. Ako, wasak.
May option na kalimutan 'yong device, kaso…
Ayokong makalimot!
Ayokong bumitaw. Minsan ka nang nawala sa 'kin.
Di ako makapaniwalang basta ka makikipagpair up sa iba.
Tina-try kong wag magpadala sa konsumerismo, sa mga materyal na bagay.
Pero inaalagaan ko rin 'yong mga meron ako.
Gaya nitong salamin.
Nagko-contacts ako pag pisikalan 'yong gagawin ko.
Pag maglalaro ako ng basketball o pupunta ako sa strip club.
Kasi pag nagsuot ka ng salamin sa strip club
tapos malapit ka sa stage,
malaki ang posibilidad na tatanggalin 'yon ng dancer.
Di lang dalawang beses nangyari sa 'kin 'yon.
Kung gusto mong umarte na parang sexy librarian, sige lang.
Susuportahan kita.
Pero magdala ka ng sarili mong props.
Hindi 'to laruan.
Medical device 'to.
Mga optician lang ang pinapahawak ko dito.
Pero dahil wala kang saplot, pagbibigyan kita ngayong gabi.
Kukunin nila 'yong salamin mo, isusuot nila nang nakababa sa ilong,
tapos titingnan ka nang malagkit.
Sexy moment dapat 'yon,
kaso hindi ko siya makita nang malinaw.
"Apat yata 'yong utong niya."
Magbabago siya ng diskarte. Huhubarin niya 'yong salamin
tapos bibigyan niya ng close-up tour ng katawan niya.
Sabi ko, "Wow, ang saya naman niyan para sa salamin ko."
Kaso di ko naman kita 'yong nakikita ng salamin.
Wala 'yang Bluetooth connection sa occipital lobe ko.
Tapos ibabalik niya 'yong salamin ko. Siyempre, ang daming smudge no'ng lens.
May mga booby print sa lenses ko.
Personal touch 'yon, kaso di ako nate-turn on sa forensics, e.
Di ko dala 'yong lens cloth.
Papanoorin ko tuloy nang low-res 'yong buong show.
Nagpahinga ako sa pagto-tour.
Umuwi ako sa LA para sa jury duty.
Di ko naman tina-try na mapili.
Pero na-draft ako sa first round. Number one pick, baby.
Proud ako sa sarili ko, tapos bigla akong nag-alala.
Sabi ko, "Kung first pick ako, di kami makakapasok sa playoff."
Nagawa na namin 'yong selection process. Tapos na.
Biglang nagtaas ng kamay si juror three, gustong makatakas.
Sabi niya, "Your Honor, naghahanap ako ng trabaho.
"Baka may interview ako next week."
Tiningnan siya no'ng judge,
tapos nagdesisyon 'yong judge na huwag siyang tanggalin sa jury.
Kasi judgmental ang judge.
Base sa nakita niya,
sabi niya, "Wala kang mahahanap na trabaho."
Tingin ng judge, walang magha-hire sa kanya.
Tapos ginawa niyang co-worker ko 'yong lalaki.
Kaya napaisip ako sa sistema.
Kasi sa papel, marangal naman 'yong jury duty.
Pero ang totoo, sobrang casual lang, 'no?
Parang sabi ng gobyerno, "Ano?
"Free ka ba?
"Punta ka sa bayan. May problema kami
"sa field na wala kang background experience,
"wala kang insight o interes.
"Pero may dalawang sobrang biased na panig
"na magpepresent ng magkasalungat na argumento
"para patunayang tama sila.
"Tapos sabihin mo sa amin kung ano talaga ang totoo.
"Kaya mo 'yan."
Sobrang nakaka-pressure 'yon, ha.
Sagrado ang korte.
Posibleng maitama mo do'n ang mga mali ng nakaraan.
Nakabihis ang mga tao para do'n. Naka-robe 'yong judge.
Naka-suit 'yong mga abogado.
Pormal na okasyon 'yon
puwera lang sa jury.
Para kaming mga walang pakialam sa kakalabasan no'n.
Nakabihis kami na parang naabala kami
at gusto naming malaman ng korte na hindi ito magandang timing.
Di namin nagawa nang maayos 'yon.
Tatlong linggo 'yong trial
pero walang nag-notes.
Walang notes. Nasa isip namin, "Matatandaan ko naman siguro."
Kaya no'ng deliberation na, wala kaming kahit ano.
Pinapakiramdaman na lang namin.
Sabi namin, "Ewan ko…
"Guilty?"
Pangit pakinggan pero relax lang.
Wala namang nakatayang buhay. Civil case 'yon.
Kinasuhan ng US corporation 'yong Canadian corporation.
Kaya nag-home team na lang kami.
Ibigay na natin ang gusto ng fans. Tara na.
Ang ikli no'ng discussion.
Andun kaming lahat nang 9:00 a.m.
Tapos na kami nang 9:10.
Sa trial, kanya-kanya kami ng lunch.
Pero nalaman namin na sa deliberation,
pag hanggang tanghali ka, sagot ng korte 'yong lunch mo.
Kaya nagkasundo kaming lahat unanimously.
Sabi namin, "Uy, huwag muna nating ibigay 'yong sagot.
"Kalma lang. Ihahain natin ang hustisya pag naghain na sila ng turkey sandwich."
Quid pro sando.
Tatlong oras naming pinatagal 'yong hatol
para sa libreng pagkain.
Tapos di naman pala kasarapan 'yong sandwich.
Sayang ang oras.
Sayang lang din 'yong calories.
Bilang jury, nagpakita kami ng poor judgment
hanggang sa pinakahuling sandali.
Kaya tama lang 'yon sa 'min.
Gumagana ang sistema.
Habang tumatanda ako,
mas nababaling ang atensiyon ko sa kalikasan.
Do'n ako pumupunta ngayon para matahimik at sumaya ako.
Kahit 'yong mga pinupuntahan kong party, sobrang outdoorsy na rin.
May napuntahan akong dalawang bachelor party na gano'n.
'Yong una, para sa kaibigan kong si Louis. Pumunta kami sa Costa Rica.
Sobrang tropical.
Maraming water activities.
Madalas basa kami.
Labinlimang lalaki na nasa 40s nila,
na maluwag 'yong board shorts.
Kita ko 'yong mga kuyukot nila.
Di ko ginusto 'yon.
Pag may hinala ka na may kuyukot sa may tagiliran mo,
halos imposibleng magpatuloy ka lang sa buhay mo.
Kailangan mong kumpirmahin. Sasabihin mo, "Teka, saglit lang.
"Ayoko sanang gawin 'yon."
Ang lakas kasing makahatak ng kuyukot, e.
Parang cleavage lang din 'yong kuyukot.
Tumatawag 'yon ng atensiyon gamit ang panggagaya.
Kusa kang napapatingin sa aninong nabubuo do'n.
"Ano 'tong misteryong gustong lutasin ng isip ko?"
Di mo ginusto 'yon. Instinct 'yon.
Dopamine 'yon. Basta gano'n.
Makapangyarihan 'yon.
'Yon din ang ginagamit nilang batayan pag nagde-design ng botanical garden.
Lagi nilang ginagawang liko-liko 'yong daan
para ma-curious ka.
"Ano'ng meron pagkalampas ng kurbadang 'yon?
"Medyo gusto kong malaman."
Minsan, susundan mo 'yong liko
tapos mapapadpad ka sa magandang taniman ng mga begonias.
Minsan naman,
sa puwet ng tropa mo.
"Wala dapat ako sa garden na 'yon.
"Staff only area 'yon."
'Yong isa pang bachelor party,
backpacking trip naman 'yon.
Hindi sa mga hostel. Sa kagubatan.
Sino'ng nakapag-backpacking na nang gano'n?
May ilan-ilan lang. Ayan, tama 'yang ganyang karami.
Ganyan karami lang dapat
kasi di na natin kailangang mamuhay nang gano'n.
Weird na choice 'yon.
Ang intense no'n.
Iba 'yon sa camping. Nakapag-camping na ako. Chill lang 'yon.
Pag camping, magda-drive ka lang papunta sa campsite.
Tapos magka-camp ka.
'Yong backpacking, magda-drive ka
papunta do'n sa hindi naman campsite.
Hihinto ka sa highway, ibababa mo lahat ng gamit,
bubuhatin mo, tapos sasabihin mo, "Salamat, kotse."
"Ako na ang bahala.
"Sa susunod na 42 kilometers, magkukunwari akong kotse.
"Off-road ako. Subaru."
Di pa ako nakakagamit ng gano'ng bag.
Wala akong gano'n. Di pa ako nakakagamit no'n. Ang laki, e.
Kahit no'ng bata ako, di ko gusto 'yon.
Parang may mali sa ratio.
Masyadong malaki 'yong bag para sa tao.
Ako 'yong tipong naka-Jansport.
Para sa 'kin, dapat 'yong bag, mula lang dito hanggang dito.
Hindi ko gusto na sobrang laki no'n.
Umaabot na nang lampas sa ulo mo.
Sabi ko, "Huy!
"Ano'ng ginagawa mo? Backpack ka, di ba?
"Do'n ka sa likod."
Pinlano 'yon ng kaibigan ko para sa bachelor party.
Di 'yon traditional. Saka alam kong spiritual siya.
No'ng sinabi niyang gusto niyang maiba,
sabi ko, "Okay, sige. Walang laklakan, walang strippers."
Sabi niya, "Oo, tapos wala ring silong, walang kuryente."
Para 'yong, "Mag-party tayo!
"Pero iwasan natin 'yong masaya at komportable."
Walang ibang pumunta.
Kaming dalawa lang 'yong nag-bachelor party.
Dalawang lalaking nasa gubat nang apat na araw
at chine-check ang isa't isa gabi-gabi kung may garapata sila sa katawan.
Naging romantic bigla.
Pero ang tanong,
kung mas marami ba'ng pumunta, mababawasan ang kabaklaan no'ng party?
Ewan ko. Wala yatang math na makaka-solve sa equation na 'yon.
Inakyat namin 'yong trail sa baybayin ng Northern California.
Ang ganda do'n.
Ilang beses kong naranasan sa biyahe na tanaw ko 'yong dagat mula sa bangin,
tapos natutulala ako sa ganda.
Sabi ko sa kaibigan ko, "Salamat sa pagpaplano ng lahat ng 'to.
"Feeling ko, once-in-a-lifetime 'to
"kasi malamang di ko na uulitin 'to."
Sabi niya, "Salamat, sumama ka. Kung hindi, mag-isa lang ako."
Tahimik lang kaming nakatayo do'n.
Ninanamnam namin 'yong ganda ng tanawin.
Tapos naisip ko, "Pwedeng-pwede ko siyang patayin ngayon.
"Ayoko namang gawin 'yon.
"Pero kung gusto ko, ito ang tamang oras."
Ayokong manakit ng tao, pero gusto ko 'yong opportunity.
Pag nasa nature ka, ramdam mong kalmado ka,
konektado ka sa universe.
Mapapaisip ka ng malalalim na tanong gaya ng,
"Mamamatay-tao ba ako?"
Sapat na 'yong apat na araw sa kagubatan
para mabago 'yong pananaw ko, 'yong pagtingin ko sa buhay.
Pagbalik ko sa normal kong buhay,
di ako makapaniwala kung gaano tayo kasuwerte.
'Yong mga basic.
Basurahan.
Pag apat na araw kang walang basurahan,
mare-realize mo na mahiwagang sisidlan 'yon.
Pwede mong ilagay do'n ang kahit ano. Kahit ano.
Di mo na magiging responsibilidad 'yon.
Hindi, problema na 'yon ng lipunan.
Di mo na aalalahanin 'yon.
Bahala na 'yong apo mo.
Para akong toddler.
Sabik na sabik akong mag-poo-poo sa toilet.
Ang suwerte natin sa toilet.
Apat na araw kaming naghuhukay ng butas do'n.
Mabilis na pro tip lang.
Kung magba-backpacking kayo,
maghukay na agad kayo sa gabi.
Dapat maagap kayo.
Gawin n'yo pagkakain ng dinner, pag nalagyan n'yo na ng bala.
Di n'yo gugustuhing maghukay
kung kailan andiyan na.
Di n'yo gugustuhing magipit sa oras.
Hindi maganda 'yon.
Paggising ko no'ng second day, medyo emergency na.
Lalabas na. Kumuha ako ng pala.
Tumakbo ako. Di ako makapag-isip. Nagkamali ako ng liko.
Napunta ako sa parteng matigas 'yong lupa.
Di ko mahukay.
Desperado na ako.
Sabi ko, "Baka dapat tapusin ko na 'to. Mamaya ko na lang ibabaon 'yong katawan."
Tama din naman.
Alam mo na ngayon kung ga'no kalaki 'yong katawan.
Kung naghukay ka muna, magge-guesstimate ka.
Tatanungin mo ang sarili mo, "Mas malaki ba 'yong mata mo kesa puwet?"
'Yong unang hukay ko,
kulang 'yong butas.
Sinubukan kong ibaon pagkatapos. Naging maliit na burol.
Huwag daw mag-iwan ng bakas, pero binago ko 'yong topography.
Kailangan nilang i-update 'yong mapa.
Sobrang memorable no'ng trip. Maraming magandang wildlife.
Isa sa pinakanakakamanghang nakita namin, 'yong malaking black bear.
No'ng lumapit kami,
dire-diretso 'yon paakyat sa matarik na daan.
No'ng nakita ko 'yong pinagsamang lakas at bilis niya,
gumuho ang mundo ko.
Kasi may plano ako, e.
Sabi ko, kung kailangan kong tumakas sa bear,
magfe-fake ako pakaliwa, tapos kakanan ako.
No'ng nakita kong ang bilis no'ng bear, sabi ko, "Di 'yon realistic."
Pag nag-fake ako pakaliwa, dedo talaga ako no'n.
Pag inatake ako ng bear,
dapat maging present lang ako.
Di ba? Matuto kang tanggapin 'yong mga bagay na di mo na mababago.
Inhale, exhale.
"Ano'ng nangyayari? Grabe, ang sarap ko.
"Nilalapang ako. Masyado akong masarap para magpunta sa gubat.
"Uy, mukhang nahihirapan ka sa hita, a. Batak kasi 'yan dahil sa hiking, bear.
"Sorry. Dapat sa bahay mo ako hinuli last week.
"Malambot pa ako no'n."
No'ng day one, nag-hike kami nang 13 kilometers.
Nasa teritoryo kami ng mga bear.
Wala nang signal.
No'ng gumabi na, sobrang dilim. Di mo kita ang kamay mo.
Tanda ko, pumasok kami sa tent.
Sinara ko 'yon. Sabi ko, "Zip.
"Mukhang ligtas na tayo.
"Pwede bang mawalan na lang tayo ng malay nang walong oras?
"Nasa loob naman tayo, e.
"Loob na 'to.
"Ginawa ko 'to hanggang sa pinakataas.
"Kumbaga ginawa kong force field 'yong windbreaker.
"Kung di natin sila kita, pa'no nila malalamang andito tayo?
"Sige na, mga bear, tulog na kayo.
"Narinig n'yo 'yong zipper. Tulog na. Good night."
Lalo akong natakot
kasi katabi ng pinto 'yong sleeping bag ko.
Pero naisip ko,
"Malamang di naman dadaan 'yong bear sa tamang pinto.
"Di 'yon papasok dito na parang Kool-Aid Man.
Mas nakakatakot 'yon pag binuksan nga no'ng bear 'yong zipper.
Nakakatakot 'yon.
Tuwing ginagawa ko 'yon, kinikilabutan ako.
May…
Salamat. May konting oras pa tayo,
pero gusto ko lang magpasalamat sa pagpunta n'yo dito.
Salamat sa pagpunta n'yo.
Ano…
Salamat, andito kayo. Malaking bagay 'to sa 'kin.
Twenty-three years na akong nagsa-stand-up comedy.
First major tour ko ito, tapos sold-out 'yong mga theater.
Grabe.
Parang panaginip.
Pero ang totoo, ang goal ko no'ng una pa lang,
hasain lang 'yong craft ko.
Gusto kong maging mas magaling at mahanap ko 'yong crowd ko.
Pero di ko naisip ang ibig sabihin no'n.
Na-realize ko,
iba't ibang demographic ng fans ang nahahatak ng mga komedyante
sa mga show na 'to.
Nakikilala ko kung sino kayo.
Kasi pag nakakausap ko 'yong mga nagtatrabaho sa ganitong shows,
sinasabi nilang gusto nila 'yong audience ko
kasi nag-eenjoy lang kayo, pero hindi kayo sumosobra.
Konti lang ang napapalayas sa mga show ko.
Kahit sa Philadelphia, peaceful naman.
Chill lang.
Kasi mababait kayo.
May respeto kayo sa sarili, sa ibang tao.
Saka gusto n'yo lang matulog nang maaga.
Gets ko kayo.
Medyo proud nga ako sa inyo, e.
Alam kong may bedtime routine kayo na gustong-gusto n'yo nang simulan.
Ang dami no'n. Magbu-brew pa kayo ng chamomile tea.
Magha-hot shower pa kayo, magsi-skin care routine.
May lymphatic drainage massage pa.
Magme-meditate, magbabasa ng libro na 13 months n'yo nang di matapos-tapos.
Ang dami.
Kaya nagpapasalamat ako na kayo ang fans ko,
kasi mabait, loving, saka wholesome 'yong vibe.
Gusto kong suklian ang suporta at kabaitan n'yo
ng konting transparency.
Naniniwala akong dapat n'yong malaman. Gusto kong umamin.
May pekeng ngipin ako.
Andito sa gitna, sa harap.
Kaya 56 minutes ko kayong naloko.
Crown 'to.
Totoo lahat puwera lang dito sa crown. Kung dentista ka, number eight 'to.
Naputol ko noon 'yong ngipin. Iba pa ang buhay ko no'n.
Nasa New York ako, may mga maling desisyon ako.
Di ko pa naa-activate no'n 'yong purple toothbrush ko.
Traumatic 'yon. 'Yong mga unang ngipin mo, katuwaan lang.
'Yong pangalawa, totoo na 'yon.
Di na babalik 'yon.
Hiyang-hiya ako. Desperado na ako.
Sabi ko sa dentista ko,
"Please, i-control-Z mo 'yong ginawa ko sa sarili ko."
Sobrang reassuring niya.
Sabi niya, "Walang problema. Lalagyan natin ng crown 'yan."
Di ko pa alam 'yon noon. Sabi ko, "Gawin mo ang dapat mong gawin."
Pag nilagyan nila ng crown ang putol na ngipin,
hinahasa muna nila 'yong natira
hanggang sa maging duguang piraso na lang.
Madalas ayaw ng mga dentista na makita, isipin, o malaman mo 'yon.
Pero gusto niyang ipakita sa 'kin 'yong gawa niya.
May time na binaba niya 'yong salamin sa harap ko.
Di ko alam ang nangyayari. Akala ko tapos na.
Akala ko parang sa barbero na ipapakita sa 'yo 'yong likod ng ulo mo.
Ihahanda ko na 'yong tip mo.
Sumilip ako.
Kakilabot.
Di ako nag-react kasi ayokong bigyan 'yon ng kapangyarihan.
Nablangko 'yong mukha ko.
Umiwas ako ng tingin. Sabi ko, "Huwag mo nang uulitin 'yan."
Dabi ko, "Di ko alam kung bakit kailangan ko pang sabihin 'to,
"pero pumunta ako dito para dagdagan 'yong ngipin.
"Gusto ko ng dagdag na ngipin.
"Kanina pang mali 'yong ginagawa mo!"
Takot na takot pa rin ako sa nakita ko.
Sa salamin, nakikita ko 'to.
Pero sa isip ko, alam ko ang totoo.
Kaya gusto kong protektahan 'yong crown.
Di ko ginagamit 'yon. Di ko 'yon pinangkakagat o pinambubukas.
Palamuti lang 'yon.
Alam kong pag nalaglag 'yon, may maliit na goblin sa loob.
Nagkukubli.
Lagi kong kasama.
Pag tiningnan n'yo nang maigi, makikita n'yo.
Mas malaki at mas maputi 'to nang konti kesa sa iba.
Kasi pag pinagdaanan mo 'yon, makakapili ka ng kulay.
Pipili ka ng hue.
Sa pagitan ng off-white at ng off-er white.
Pwedeng mas maputi o mas madilim,
depende kung ano'ng tingin mong patutunguhan ng buhay mo.
May ambisyon ka pa ba, o ready ka nang magpapetiks-petiks lang?
Desisyon mo 'yon.
Pero kung susubukan mo, dapat honest ka sa sarili mo.
Hanggang saan pa ba ang ipuputi no'ng ibang ngipin?
Saka ilang taon mong titiisin na may pagkatingkad-tingkad kang ngipin?
Ako si Sheng Wang. Salamat, DC.
Salamat. Mag-ingat kayo.
Magmahalan kayo, magtulungan.
Hanggang sa muli.
Nagsalin ng Subtitle: Moonnette Maranan
PARA SA MGA PAMANGKIN KO
SALAMAT SA MGA NINUNO KO, MGA LOLO'T LOLA, MOM AT DAD
MGA TIYAHIN AT TIYUHIN, MGA PINSAN, MGA KAPATID