Downloaded from YTS.BZ
Γεια σας! Είστε έτοιμοι;
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ωραία.
Κυρίες, κύριοι, κόσμε, υποδεχτείτε τον Σενγκ Γουάνγκ!
ΣΕΝΓΚ ΓΟΥΑΝΓΚ: ΜΟΒ
Τι λέει, Ουάσιγκτον;
Ω, ρε.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Ελπίζω να είστε καλά.
Εγώ νιώθω πολύ καλά.
Προσπαθώ να τρώω περισσότερα μούρα.
Έχω πάθος με τα αντιοξειδωτικά.
Περίεργο.
Ούτε τι είναι οξειδωτικά δεν ξέρω.
Μόνο ότι είμαι εναντίον τους.
Φαίνεται πως κάθε φορά που τρως κάτι νόστιμο,
έρχονται μερικά οξειδωτικά και πάνε να σου το χαλάσουν.
Εντάξει; Οπότε, αν φάω μπριζόλα και πιω μερικά μαρτίνι,
καλώ τα μούρα μου.
Στέλνω τα αντιοξειδωτικά.
"Άντε", λέω, "χειρίσου το αυτό.
Κάν' το να φανεί σαν ατύχημα".
Καμιά φορά τρώω τα μούρα πριν από το γεύμα.
Στήνω παγίδα.
Δεν ξέρουν τι τα περιμένει. Νομίζουν ότι θα οξειδώσουν.
Μ' αρέσουν τα μούρα, αλλά ξέρετε σε ποιον αρέσουν περισσότερο;
Στα παιδιά των φίλων σας.
Όταν έρχονται τα παιδιά τους,
να κρύβετε γρήγορα τα μούρα κάτω από το μπρόκολο.
Είναι σκληρό μάθημα.
Ήρθε η φίλη μου με το παιδί. Είμαι καλός οικοδεσπότης.
Βγάζω σνακ, αναψυκτικά, τα μούρα.
Χαίρομαι που χαίρονται.
Και μετά συνειδητοποιώ. "Η μικρή δεν έχει ιδέα πόσο κοστίζουν".
Τα τρώει σαν τρελή.
Με τις χούφτες.
Δεν έχω ξαναδεί να κρατάνε έτσι τα μούρα.
Δεν τα τρως έτσι τα μούρα.
Έτσι επιδεικνύεις ανθρώπινη καρδιά που προσφέρεται για θυσία.
Δεν λέω τίποτα, τους κάνουν καλό.
Αλλά σκέφτομαι "Αυτό δεν είναι λογικό".
Προσπαθώ να είμαι χαλαρός, αλλά μ' ενοχλεί.
Τόσο πολύ, που δεν παρακολουθώ την κουβέντα με τους μεγάλους.
Δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάμε. Υπολογίζω τις ζημιές μου.
"Κανείς δεν βλέπει τι γίνεται εδώ; Μας ληστεύουν".
Δεν ξέρω τι να κάνω. Πάω να της δείξω πώς να τρώει μούρα.
Κάνω το μοντέλο συμπεριφοράς.
Λέω "Έλα, πάρε ένα.
Κοίταξέ το. Εκτίμησε το χρώμα, την υφή.
Εστίασε στο μούρο.
Μάσησέ το αργά, απόλαυσέ το.
Όταν φας ολόκληρη χούφτα, φτάνει για σήμερα. Τελειώσαμε".
Δεν ξέρει να πιάνει υπονοούμενα.
Απογοητεύομαι. Αρχίζω να τρώω τα μούρα όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Τα κρύβω στον οισοφάγο μου.
Πρέπει να το αποδεχτείς αυτό.
Όπου υπάρχουν παιδιά, τα πάντα είναι απρόβλεπτα.
Συμβαίνουν διάφορα. Τις προάλλες, είμαι σε σπίτι φίλου.
Πίνουμε μπίρες με την παρέα γύρω από τη φωτιά στην αυλή.
Χαλαρά κι ωραία.
Ξαφνικά βγαίνει το παιδί του φίλου.
Με μια ερώτηση.
Αυτό που ξαφνικά, ανεξήγητα, έρχεται το παιδί σου καταπάνω σου
και σου την πέφτει με μια ερώτηση για την επιστήμη μπροστά σε όλους.
Τώρα έχει πέσει σιωπή.
Τώρα ο φίλος μου παλεύει να εξηγήσει πώς δουλεύει το φεγγάρι.
Αγχώνομαι για λογαριασμό του.
Ξέρω ότι ξέρει ότι ακούμε κι εμείς.
Θα θέλαμε κι εμείς να μάθουμε.
"Καλή ερώτηση. Γιατί είναι έτσι;"
Εμείς δεν ξέρουμε την απάντηση, αλλά αξιολογούμε τη δική του.
Επειδή όταν ο φίλος σου εξηγεί κάτι στα παιδιά,
ίσως χρειαστεί να το πει απλά.
Κι εσύ τότε καταλαβαίνεις ότι "Αμάν, ο φίλος μου είναι ηλίθιος".
Τα παιδιά ξεκαθαρίζουν τα πράγματα.
Πήγα την ανιψιά μου στην παιδική χαρά.
Όλα καλά, ώσπου άρχισε να παλεύει με τη γέφυρα αναρρίχησης.
Λέω "Κάτσε να σου δείξω πώς γίνεται".
Ανακαλύπτω ότι έχω χάσει τις δυνάμεις γέφυρας αναρρίχησής μου.
Δεν ήξερα ότι είναι μια δεξιότητα που τη χάνεις τόσο νωρίς.
Τελείωσε. Πονάω που ξέρω ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου
έκανα γέφυρα αναρρίχησης για ύστατη φορά,
αλλά κανείς δεν έβγαλε φωτογραφία, ξέρω γω.
Νόμιζα ότι το είχα. Ήμουν σίγουρος.
Ξέρω να κάνω έλξεις.
Αλλά εκεί κρεμιέσαι με όλο σου το βάρος στο ένα χέρι και πας πέρα δώθε.
Μαζεύεις G.
Είχα ξεχάσει την g-force.
Είμαι στην πρώτη μπάρα, ξεκινάω πρόσθια κίνηση,
κι όπως αρχίζουν να μαζεύονται G,
νιώθω έναν πόνο εδώ.
Το στροφικό μου πέταλο
έλεγε "Άσ' το, αγόρι μου.
Θα με ξεριζώσεις από τον κορμό σου".
Πληγώθηκα και συναισθηματικά.
Ήθελα να της δείξω μια χαρούμενη δεξιότητα
που θα ανέπτυσσε με την εξάσκηση και την εμπειρία.
Αντίθετα, της έδειξα πόσο γρήγορα φθείρεται και σε προδίδει το σώμα.
Και είχα δει και βίντεο
με τρομοκράτες που εκπαιδεύονταν σε γέφυρα αναρρίχησης.
Πάντα το θεωρούσα χαζό,
αλλά τώρα λέω "Διάολε, είναι πολύ αθλητικοί.
Ίσως έχουμε πρόβλημα".
Νιώθω ευγνώμων που εμφανίζομαι σε ωραία θέατρα σαν αυτό.
Είναι πολύ όμορφο.
Δεν είναι πάντα έτσι.
Μια από τις τελευταίες παραστάσεις μου στο ΛΑ ήταν σε μαγαζί με ερωτικά είδη.
Μ' αρέσουν αυτά, επειδή έχουν δωρεάν πάρκινγκ.
Ναι, έτσι φτιάχνομαι εγώ.
Έκανα την παράσταση. Μετά, έριξα μια ματιά
και βρήκα ένα βρώσιμο σουτιέν από σκληρή καραμέλα.
Με ιντρίγκαρε, αλλά λέω
"Αυτά είναι για τους νέους. Εγώ δεν τρώω πια τέτοια γλυκά".
Θέλω να περνάω καλά. Ας παίξουμε.
Θα τσιμπήσω κάτι, αλλά το υπόλοιπο άσ' το για μετά.
Έλα τώρα, δεν περιμένεις να φάω ολόκληρο σουτιέν.
Δεν θα φάω τόση ζάχαρη, κοπελιά. Θα με πιάσει πονοκέφαλος.
Καλύτερα τα εσώρουχα που φτιάχνονται από Tylenol.
Έχεις κάτι πιο κατάλληλο για ενήλικες ουρανίσκους;
Αντί για ολόκληρο σουτιέν από καραμέλα,
τι θα 'λεγες για δυο καλύμματα θηλών από μαύρη σοκολάτα;
Γλυκόπικρη, με τουλάχιστον 75% κακάο.
Μπορούμε και με 85%. Δεν φοβάμαι.
Πήρα το κουτί του σουτιέν.
Το γύρισα ανάποδα να δω τα διατροφικά δεδομένα.
Πόση πρωτεΐνη έχει το σουτιέν;
Εξεπλάγην. Έλεγε 8 γραμμάρια ζάχαρη.
Όχι και πολύ άσχημο.
Αν είναι να φας κάτι γλυκό, τα 8 γραμμάρια είναι λογική ποσότητα.
Και κοίταξα πιο προσεκτικά. Έλεγε 26 μερίδες.
Μωρέ! Ένα σουτιέν 26 μερίδες;
Συνήθως είμαστε μόνο δύο στο δωμάτιο.
Αυτή η συνταγή είναι για ομαδική χρήση.
Ωραίο σουτιέν για να κάνεις μπουφέ.
"Πείτε μου πότε θέλετε το επιδόρπιο. Το έχει ζεστάνει".
Εγώ δεν μπορώ να φάω μόνος μου 26 μερίδες.
Με τίποτα.
Η A1C μου είναι ανεβασμένη.
Ναι, είμαι ήδη προδιαβητικός.
Δεν θα χάσω ένα πόδι για να δω ένα βυζί.
Η μαμά μου θα γινόταν έξαλλη.
Εκείνη το έφτιαξε το πόδι.
Είδα πρόσφατα την οικογένειά μου στο Χιούστον.
Ξαναπήγα στο σπίτι όπου μεγάλωσα.
Ενδιαφέρον να επιστρέφεις σε τέτοια ηλικία.
Προσέχεις πράγματα που δεν έβλεπες ως παιδί.
Τώρα καταλαβαίνω ότι το σπίτι όπου μεγάλωσα
έχει καταθλιπτικό φωτισμό.
Τώρα πια είναι ολοφάνερο.
Αλλά ως παιδί δεν καταλάβαινα τι έφταιγε.
Ως παιδί, έλεγα πάντα "Γιατί είναι λυπημένο;"
Παραλίγο να έχω καλή παιδική ηλικία.
Λίγες λάμπες χρειαζόμασταν μόνο.
Αυτό διορθώνεται εύκολα,
αλλά οι μετανάστες πρώτης γενιάς δεν δίνουν σημασία στην αύρα.
Νομίζουν ότι "άμπιενς" είναι η γυναίκα του Jay-Z.
Τα περισσότερα δωμάτια έχουν ένα φως. Ένα μόνο, στη μέση του ταβανιού.
Τέλειο για ανάκριση.
Πολύ δραματικές σκιές.
Μπαίνεις μέσα και ξαφνικά έχεις σακούλες στα μάτια.
Οι γονείς μου δεν νοιάζονταν.
Απλώς πάντα φαίνονταν έτοιμοι να σου πουν μια ιστορία με φαντάσματα.
Ο ξάδερφός μου ήταν χειρότερα,
επειδή ο θείος μου είχε βάλει πάρα πολλά φώτα φθορισμού
στο σπίτι τους.
Ίσως αυτό είναι πιο οικονομικό,
αλλά δεν είναι πράξη αγάπης.
Δεν είναι ζεστό, είναι ανατριχιαστικό.
Ο φθορισμός είναι κυρίως ήχος.
Τον ακούς να έρχεται.
Πριν φτάσεις εκεί, το ξέρεις ήδη.
"Αλλά δεν θέλω να μείνω πολύ απόψε".
Έχει το βουητό αλογόμυγας
και τη ζεστασιά τραπεζιού νεκροτομείου.
Σε φτιάχνει για κρίση πανικού.
Μεγάλωσα σ' ένα σπίτι όπου δεν φορούσαμε παπούτσια,
που θα πει πως όταν φτάνεις σπίτι,
σταματάς στην είσοδο, βγάζεις τα παπούτσια σου
και μετά προχωρείς.
Αλλά έχω φίλους που δεν έζησαν έτσι.
Κι όταν πήγαινα σπίτι τους,
ενθουσιαζόμουν που θα δοκίμαζα κάτι τόσο εξωτικό.
Ένα καλοκαίρι,
τα παιδιά της γειτονιάς πήγαν στο σπίτι του Μαρκ
επειδή είχε πάρει το Street Fighter II στο Super Nintendo.
Ναι, ήταν μεγάλη ιστορία τότε.
Αλλά εγώ ανυπομονούσα μόνο να μπω μέσα απ' έξω
χωρίς να σταματήσω.
"Θα μπω κατευθείαν.
Δεν θα περιφέρομαι στο χολ, θα μπω στα άδυτα του σπιτιού.
Θα πάω μέχρι και στο σαλόνι.
Θα δω πώς είναι το χαλί αν φοράς παπούτσια.
Διάολε, ποτέ δεν με είχε συνεπάρει τόσο να διασχίσω ένα σπίτι.
Και το κλιματιστικό κάτω από τους 26 βαθμούς.
Λες και ζεις σε ξενοδοχείο.
Το αποκορύφωμα είναι όταν πας στο μπάνιο,
επειδή καμιά φορά είναι φτιαγμένο έτσι
που λες "Θεέ μου,
πρέπει να πατήσω το χαλάκι με τα παπούτσια;"
Μου φαίνεται ιεροσυλία.
Είναι το πρώτο που αγγίζει το σώμα σου όταν βγαίνεις από το ντους.
Ποτέ δεν θα το έκανα στο σπίτι.
Τώρα θέλω να το δοκιμάσω.
Αλλά όχι αν είμαι καλός φίλος.
Αν νοιάζομαι για σένα, θα περάσω πάνω από το χαλάκι.
Θα μπω έτσι.
Αυτό θα πει αγάπη.
Δεν βλέπεις πάντα τι κάνω για σένα.
Η αγάπη δεν καυχιέται.
Στο σπίτι μου προσπαθώ να μη φοράμε παπούτσια,
αλλά δεν είναι απαράβατος κανόνας.
Υπάρχουν εξαιρέσεις.
Καμιά φορά βιάζεσαι, φοράς παπούτσια,
έχεις ήδη βγει έξω, αλλά έχεις ξεχάσει το πορτοφόλι σου.
Δεν έχεις χρόνο να το ξανακάνεις από την αρχή.
Οπότε, είναι ειδική περίσταση.
Σήμερα θα μπεις μέσα με τα παπούτσια.
Αλλά δεν περπατάς κανονικά.
Μπαίνεις μέσα σαν το πάτωμα να είναι λάβα. Κάνεις…
Φαίνεται τρελό.
Αλλά όλα βασίζονται στην επιστήμη.
Ξέρεις τι κάνεις.
Πας με άλματα για να ελαχιστοποιήσεις τα σημεία επαφής.
Πατάς στις μύτες για να ελαχιστοποιήσεις την επιφάνεια.
Και κινείσαι γρήγορα λόγω του κανόνα των 3 δευτερολέπτων.
Τέτοια παιχνίδια παίζεις
όταν είσαι αγχώδης και προσποιείσαι πως έχεις τον έλεγχο της ζωής σου.
Πολλά πράγματα στον κόσμο είναι εκτός του ελέγχου σου.
Πότε πότε, στις περιοδείες, είμαι στο ξενοδοχείο
και βρίσκω το στρώμα στη δύση της ζωής του.
Συμβαίνει.
Συνήθως είναι λίγο πεσμένο.
Τις προάλλες είχα στρώμα από αφρό μνήμης και φαινόταν μια χαρά.
Δεν έβλεπες τίποτα στραβό, αλλά όταν ξάπλωνες ένιωθες κάτι.
Ήταν η μνήμη κάποιου άλλου.
Ήταν μια ζωντανή ανάμνηση.
Υπήρχε ένα μοναδικό κενό από ένα σώμα που λείπει,
αλλά σαφώς ορίζεται από τα όρια της απουσίας του.
Κι εγώ είμαι περικυκλωμένος από έναν πιο μεγαλόσωμο άντρα.
Είχαμε άλλο σωματότυπο.
Δεν είμαι εγώ το κλειδί της κλειδαριάς.
Εγώ είχα γωνίες εκεί που αυτός είχε καμπύλες.
Ένιωθα σαν να ξάπλωνα σε μίνι πίστα σκέιτ.
Δεν ξέρω αν το βλέπετε στην αύρα μου,
αλλά μαγειρεύω με εσαλότ.
Το βλέπετε.
Έχω μια λάμψη.
Είναι ωραία τα εσαλότ.
Πρόσφατα τα ανακάλυψα. Λέω "Τι λέει, κρεμμύδι;
Δεν μου είπες ότι έχεις τέτοια ωραία ξαδέρφη.
Από πού είναι; Μυρίζει διαφορετικά".
Μοιάζουν, αλλά δεν τους φέρεσαι το ίδιο.
Τα κρεμμύδια είναι δεδομένα.
Τα αγοράζεις με το τσουβάλι και τ' αφήνεις στο σκοτάδι για μετά.
Αλλά όταν φέρνεις στο σπίτι ένα εσαλότ, έχεις κάνει σχέδια.
Απόψε θα εφαρμόσεις μια συνταγή.
Θα τα δώσεις όλα. Θα βγάλεις το μαντολίνο κοπής.
Θα φορέσεις το γάντι του Μάικλ Τζάκσον για να μη φας τα δακτυλικά αποτυπώματα.
Εξερευνώ όλα τα αρωματικά.
Μόλις πέρασα από τη φάση "πράσα".
Μ' αρέσουν τα πράσα, αλλά μετανιώνω που τα απέφευγα καιρό.
Επειδή όταν δεις το πρώτο σου πράσο, τρομάζεις.
Λέω "Διάολε, είναι ένα φρέσκο κρεμμυδάκι με μούσκλια.
Τι φάση;"
Προσπαθώ να τρώω βιολογικά. Αυτό δεν περνάει το αντι-ντόπινγκ.
Παραείναι φουσκωτό.
Γιατί το άφησαν να γίνει έτσι;
Το ξέχασαν.
Έπρεπε να το είχαν θερίσει πριν από τρία χρόνια.
Έτσι όπως έγινε, άσ' το.
Σε λίγο θα γίνει δέντρο.
Μ' αρέσει το μαγείρεμα. Όλη η διαδικασία.
Μ' αρέσει η δύναμη των βοτάνων και των μπαχαρικών.
Για μένα είναι κάτι μαγικό.
Ένα από τα αγαπημένα μου είναι το κύμινο.
Είναι καλό.
Πάρα πολλές κουλτούρες του κόσμου χρησιμοποιούν το ίδιο μπαχαρικό.
Έχει ένα βαθύ, πικάντικο προφίλ,
λίγη μπόχα, μια υποψία ιδρώτα.
Είναι γιορτινό μπαχαρικό, πολύ γιορτινό.
Όποτε μυρίζω κύμινο, λέω
"Μυρίζει σαν κάποιον άλλον σ' αυτήν την κουζίνα.
Γεια;
Μυρίζει σαν κάποιος να τελείωσε μια δουλίτσα στον κήπο.
Ευχαριστώ, να σου φέρω λίγο νερό.
Έλα μέσα κι εσύ κι η σέξι μπόχα σου".
Καμιά φορά, όταν έχω φάει έξω πολλές φορές,
προσπαθώ να επανορθώσω φτιάχνοντας ένα υγιεινό σμούθι στο σπίτι.
Αλλά πάντα το παρακάνω.
Προσπαθώ να στριμώξω μέσα ό,τι έπρεπε να έχω φάει στη βδομάδα.
Τόσες σαλάτες, κάθε είδους φρούτο,
καρύδια, μανιτάρια σκόνη, λιναρόσπορο, κουρκουμά, μαύρο πιπέρι.
Τα σμούθι μου βγαίνουν σκούρο γκρι.
Είναι παχύρρευστο.
Μοιάζει με βρεγμένο μπετό.
Είναι αηδία.
Και δεν ρουφιέται με καλαμάκι.
Το σμούθι μου το πίνεις με μαχαίρι και πιρούνι.
Είναι πολύ πηχτό.
Πρέπει να προσθέσεις υγρό για να πετύχεις τη σωστή υφή.
Τέλεια. Τώρα έχω δύο λίτρα σμούθι.
Να πω και στην κοπέλα μου.
"Μωρό μου, σου έφτιαξα κι εσένα σνακ. Συγγνώμη".
Δεν έχω εκπαιδευτεί επίσημα στη μαγειρική.
Πολλά τα έμαθα στην πορεία, αυτοσχεδιάζοντας.
Ποτέ δεν φτιάχνω το ίδιο γεύμα,
επειδή δεν ξέρω πώς έγινε την πρώτη φορά.
Αν της αρέσει το φαγητό,
λέω "Απόλαυσέ το, δεν θα το ξαναφάμε.
Απόψε ήμασταν τυχεροί".
Συνήθως μαγειρεύω εγώ, αλλά πότε πότε
η κοπέλα μου αγοράζει κάποιο εργαλείο κουζίνας που δεν χρησιμοποιούμε,
αλλά πιάνει χώρο στην αποθήκευση.
Ήρθε σπίτι με μια χοντρή πρέσα σκόρδου.
Κανονικό μποτιλιάρισμα στο συρτάρι.
Ξέρετε, όταν πας ν' ανοίξεις το συρτάρι
και το άλλο σου χέρι μπαίνει και καθησυχάζει τους πάντες;
"Ήρεμα.
Χαλαρώστε, ξαπλώστε. Εγώ είμαι, ξαπλώστε.
Γιατί κάνετε τόση φασαρία;
Τους έχετε αναστατώσει όλους. Τη ζαλίσατε τη λαβίδα".
Και γρατζουνάς το χέρι σου.
Δεν το βάφουν το ξύλο από αυτήν την πλευρά.
Μια φορά η κοπέλα μου ήρθε μ' έναν κόφτη λαχανικών
για να φτιάξει νουντλς από κολοκύθια, που σε κανέναν δεν αρέσουν.
Θλιβερό, έτσι;
Όταν το πρωτοβλέπεις να δουλεύει, ενθουσιάζεσαι.
Λες "Αυτό μοιάζει με νουντλ.
Αλήθεια!"
Και μέσα σου θες να το πιστέψεις.
Λες "Ίσως.
Ίσως είναι νουντλ".
Αλλά όταν κάθεσαι να φας, ξέρεις ότι είναι χορδή λαχανικού.
Ξύπνα, ηλίθιε.
Δεν θα δω θρίλερ επιστημονικής φαντασίας τρώγοντας κολοκυθο-νουντλ.
Έχει και όρια η δυσπιστία μου.
Μπορώ να πιστέψω ότι κακά ρομπότ από το μέλλον
έρχονται να μας καταστρέψουν
ή να προσποιηθώ ότι αυτό είναι σπαγγέτι.
Μια φορά ήρθε με έναν ενδιαφέροντα γιαπωνέζικο κρεμμυδοκόφτη.
Έχει μια λαβή πάνω στην οποία υπάρχουν οκτώ λεπίδες.
Ένα χτύπημα, οκτώ κοψίματα.
Δεν τον χρησιμοποίησα ποτέ.
Πριν από έναν χρόνο, καθάριζα.
Τον έβγαλα. Τον είχα ξεχάσει.
Είχε καπάκι. Βάζω κατά λάθος το χέρι μου.
Όταν το άνοιξα, πέρασα το δάχτυλο κι από τις οκτώ λεπίδες.
Και μετά το πέταξα!
Η μόνη φορά που το χρησιμοποίησα.
Καθόταν ολοκαίνουριο στο συρτάρι χρόνια,
περιμένοντας να χτυπήσει.
Και μ' έκοψε καλά. Εντυπωσιάστηκα.
Ήταν το πιο ομοιόμορφο τραύμα που έχω πάθει ποτέ.
Ο γιατρός είπε ότι οι χαρακιές είχαν χειρουργική ακρίβεια.
Τώρα έχω βγει στη γύρα για καινούριο φουρνάκι.
Ήρθε πάλι η ώρα.
Έχουμε μια απλή μάρκα. Όχι κακή. Το έχουμε δέκα χρόνια.
Δουλεύει ακόμα, αλλά τώρα δουλεύει κι όταν δεν είναι κανείς σπίτι.
Παραγίνεται καλό.
Ψάχνουμε λοιπόν κάποιες επιλογές και δεν ξέρω,
αλλά είμαι σε φάση της ζωής μου που ίσως αντέχω οικονομικά
ένα φουρνάκι Breville.
Ίσως.
Πρέπει να ξαναδώ τα νούμερα.
Είναι πολύ ακριβό, αλλά πανέμορφο.
Στους φίλους μου αρέσουν τα δικά τους.
Αλλά μετά σκέφτηκα πως αν είναι τόσο σπουδαίο,
υπάρχει πιθανότητα να είναι το τελευταίο μου φουρνάκι.
Ζόρικο αυτό.
Δεν είμαι έτοιμος.
Απλώς θέλω να κάνω τραγανές τις κοτομπουκιές μου.
Τώρα πρέπει να σκεφτώ τη θνητότητά μου;
Ν' αναρωτιέμαι σε ποιον θ' αφήσω αυτό το κειμήλιο;
Ποιο ανίψι έχει το χάρισμα να πει την ιστορία μου στο Antique Roadshow;
Μέχρι σήμερα,
διατηρώ κάποιες συνήθειες από τα παιδικά μου χρόνια,
που δεν μπορώ ν' αποβάλω.
Δυσκολεύομαι να χρησιμοποιήσω ολόκληρο φύλλο χαρτί κουζίνας.
Θέλω να το σκίσω στα δύο.
Να δώσω το μισό στην καλή μου.
Ή να το αφήσω στο ρολό
και μετά να το τυλίξω πάλι για να φαίνεται ωραίο.
Στο εστιατόριο, αν μου δώσουν υγρό μαντιλάκι,
συνήθως δεν το χρησιμοποιώ αμέσως.
Λέω "Κάτσε να το βάλω στην τσέπη μου.
Θα το φυλάξω γι' αργότερα.
Τώρα δεν είναι ειδική περίσταση".
Είναι υγρό, σε ατομική συσκευασία, το νιώθω σαν δέσμευση.
Όταν πεις ότι θα το χρησιμοποιήσεις, έχεις μία ευκαιρία.
Κάν' τη να αξίζει.
Και το κρατάς πάνω σου. Είσαι έτοιμος.
Και προχωράς στη ζωή.
Κάπου κάπου κάτι προκύπτει και λες…
"Ήρθε η ώρα;
Μπα, όχι ακόμα. Δεν είναι και τόσο άσχημα.
Έχω χαρτοπετσέτες, έχω παγάκια.
Θα το κάνω έτσι.
Είμαι καλός. Δεν θα σπαταλήσω ολόκληρο μαντιλάκι γι' αυτό".
Και περιμένεις. Συνεχίζεις.
Και κάποτε βρίσκεις μια στιγμή που αξίζει.
Ανυπομονείς, τώρα θα το χαρείς.
Ανοίγεις το περιτύλιγμα κι όλο το υγρό έχει εξατμιστεί.
Τώρα καθαρίζεις τα δάχτυλά σου
με κάτι σαν χρησιμοποιημένο φύλλο στεγνωτηρίου.
Θεωρητικά είμαι ενήλικας,
αλλά νιώθω ότι έχω λίγη δουλίτσα για να γίνω πραγματικά ώριμος.
Προσπαθώ να με πιέσω με μικρά βήματα.
Καμιά φορά, όταν έχω δει ταινία τρόμου,
μπαίνω σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο στο διαμέρισμά μου
αλλά δεν ανάβω τα φώτα. Προσπαθώ να φανώ γενναίος.
Αυτό θα πει ότι συνεχίζεις φυσιολογικά.
Όταν μπαίνεις, μην αρχίζεις να περπατάς πιο γρήγορα.
Σπίτι σου είναι.
Φέρσου ανάλογα.
Όταν αρχίσεις να τρέχεις,
τα φαντάσματα θα καταλάβουν ότι σε τρόμαξαν.
Μην τους δώσεις αυτήν την ικανοποίηση.
Χαλαρά. Μπαίνω μέσα, είμαι χαλαρός.
Κάνω τη δουλειά μου, κάνω ό,τι έχω να κάνω.
Γυρίζω.
Αρχίζω να φεύγω.
Πολύ χαλαρά.
Πλησιάζω. Βλέπω το φως του διαδρόμου.
Στα τρία τελευταία βήματα,
τρέχω.
Κατευθείαν στην πόρτα, και μετά κάνω ένα άλμα στο φως.
Αλλά όταν είσαι στον αέρα, μην τεντώνεις το πίσω πόδι.
Έτσι σε αρπάζουν και σε σέρνουν στον χαμό σου.
Ξέρεις τι να κάνεις. Τρέξιμο, άλμα, μάζεμα.
Και μετά βγάζεις τον ήχο του δειλού…
Αν δεν το ξέρετε, αυτό στα ταϊβανέζικα θα πει "αμάν".
Καμιά φορά κάνω τον γενναίο στο ντους.
Δεν περιμένω να ζεσταθεί το νερό.
Ούτε καν το δοκιμάζω.
Μπαίνω μέσα σαν πολεμιστής.
Δύσκολο πράγμα.
Αν θες να είσαι τελείως τρελιάρης, δεν ανοίγεις καν το νερό.
Δοκιμάστε το απόψε.
Πηγαίνετε σπίτι, βγάλτε τα ρούχα σας.
Μπείτε σ' ένα ήσυχο, στεγνό ντους.
Νιώστε την ένταση.
Είναι διαφορετικό. Δεν είναι ουδέτερο.
Δείτε τα ακροφύσια στην κεφαλή του ντους.
Και μετά, με το χέρι σας,
ψεκαστείτε.
Μη διστάσετε.
Μην μπλοκάρετε.
Φανείτε γενναίοι.
Όταν το βλέπουν αυτό τα φαντάσματα…
τρομάζουν.
Ο κυνηγός γίνεται το θήραμα.
Λένε "Ο τύπος είναι τρελός. Δεν μένω άλλο εδώ!"
Και φεύγουν.
Κι όταν νιώσετε ότι το πνεύμα αρχίζει να εξανεμίζεται, πείτε…
"Μπου!"
Προσπαθώ να γιορτάζω τις μικρές νίκες της ζωής μου.
Πρόσφατα πέτυχα κάτι.
Άρχισα ν' αγοράζω οδοντόβουρτσες χονδρική.
Δεν το έχω ξανακάνει.
Σ' όλη μου τη ζωή ζούσα τη μια οδοντόβουρτσα μετά την άλλη.
Χωρίς εφεδρεία. Πήγαινα και τις έπαιρνα μία μία.
Είχα μία,
κι αυτήν χρησιμοποιούσα μέχρι που να μην είναι ούτε δύο τρίχες παράλληλες.
Και συνέχιζα να τη χρησιμοποιώ
πείθοντας τον εαυτό μου ότι κάνει καλύτερη δουλειά
τώρα που έγινε έτσι μαλλιαρή.
Δυναμώνουν.
Σε λίγο θα τη βάλω να καθαρίζει την κουζίνα.
Νιώθεις ασφάλεια.
Καλό είναι να ξέρω πως όταν γυρίσω σπίτι απόψε,
αν θέλω καινούρια, έχω.
Αν έρθετε, σας έχω. Κανένα πρόβλημα.
Φέρτε και τέσσερις φίλους.
Και το καλύτερο στην πολυσυσκευασία είναι ότι διαλέγεις χρώμα.
Είναι ευκαιρία.
Με την άνεσή σου, σκέψου το, δες μέσα σου.
Ποιο χρώμα δίνει την ενέργεια που χρειάζεσαι αυτήν τη στιγμή;
Το μπλε; Είναι χαλαρωτικό.
Ένας ωκεανός γαλήνης.
Το κόκκινο; Ναι, ωραίο είναι, αλλά λίγο πικάντικο.
Το μοβ είναι δυνατό.
Διαλέγω το μοβ μόνο όταν θέλω ν' αλλάξω το αφήγημα.
Καμιά φορά δεν κάνεις ζωάρα.
Μπορεί να πήρες αυτοκαταστροφικές αποφάσεις.
Πρέπει να προσαρμόσεις τη συμπεριφορά σου βάσει του αξιακού πυρήνα σου.
Και τότε, "Έλα, μοβ οδοντόβουρτσα.
Φύγαμε.
Έχουμε να νικήσουμε πλάκα και δαίμονες".
Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Προσπαθώ. Έχω την επιθυμία να μάθω.
Απλώς δεν το κάνω πάντα πράξη.
Γι' αυτό έχω τόσες καρτέλες ανοιχτές στον υπολογιστή μου.
Το ίντερνετ έχει τόσες πηγές που νιώθω ότι θα με ωφελήσουν.
Αλλά όχι σήμερα.
Αργότερα.
Αλλά στείλε μου εκείνο το λινκ.
Θέλω το λινκ. Θ' ανοίξω καρτέλα. Έχω σύστημα.
Όσο πιο πολλές καρτέλες μαζεύεις, τόσο πιο μικρές γίνονται.
Αρχίζει έτσι.
Μετά γίνεται "Ωχ, δεν χωράει άλλες πληροφορίες".
Δεν ξέρεις τι είναι αυτό, αλλά έχει κι άλλα.
Κι είναι και ντροπιαστικό.
Σε μια σύσκεψη πρέπει να μοιραστείς την οθόνη.
Αυτή εδώ δεν είναι για μοίρασμα.
Ανοίγεις νέο παράθυρο.
Λες "Όλα καλά, αφεντικό.
Καλά είμαι. Περιμένω τους μετόχους".
Κάθε τόσο, ο φυλλομετρητής θέλει ενημέρωση.
Λες "Μισό, και η συλλογή μου;"
Ο φυλλομετρητής: "Μην κολλάς. Θα τις ανοίξουμε ξανά όλες τις καρτέλες.
Αλλά είναι πολλές.
Να χρησιμοποιείς σελιδοδείκτες".
Κάθε λίγα χρόνια, ο υπολογιστής σου κρασάρει τελείως.
Όλες οι καρτέλες εξαφανίζονται για πάντα.
Η αίσθηση της απώλειας σε καταρρακώνει.
Αλλά μετά λες "Επιτέλους, ελεύθερος.
Ευχαριστώ που έκανες ό,τι δεν μπορούσα να κάνω μόνος μου".
Δεν ξέρω με όλη αυτήν την τεχνολογία.
Δεν ξέρω αν όντως σου βελτιώνει τη ζωή.
Ξέρω ότι κάνει κάποια μέρη της ζωής περίεργα.
Ξέρετε. Πρόσφατα έχασα τα ακουστικά μου.
Τα άφησα κάπου έξω από το Ατλάντικ Σίτι.
Δεν θα τα πάρω πίσω.
Αλλά με τη δύναμη της τεχνολογίας,
μπορώ ακόμα να τα τσεκάρω.
Αν θέλω, μπορώ να δω πού βρίσκονται τώρα.
Αυτό δεν είναι υγιές.
Ξέρω πού ζουν. Ξέρω πού δουλεύουν.
Ξέρω ότι φορτίζονται τακτικά.
Προχώρησαν.
Κάνουν τη ζωή τους. Εγώ πονάω.
Μπορώ πάντα να ξεχάσω αυτήν τη συσκευή, αλλά…
δεν θέλω να ξεχάσω!
Δεν θέλω να τα παρατήσω. Ήδη σ' έχασα μια φορά, κοπελιά.
Δεν το πιστεύω ότι θα κάνεις άλλη ζεύξη.
Προσπαθώ να μην κολλάω με διάφορα, τον καταναλωτισμό, τα υλικά αγαθά.
Αλλά προσπαθώ και να φροντίζω αυτά που έχω.
Αγόρασα αυτά τα γυαλιά.
Φοράω φακούς επαφής αν είναι να κάνω κάτι σωματικό,
όπως να πάω να παίξω μπάσκετ ή σε στριπτιζάδικο.
Επειδή αν φοράς γυαλιά σε στριπτιζάδικο
και καθίσεις κοντά στη σκηνή,
υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σου βγάλει η χορεύτρια τα γυαλιά.
Μου συνέβη πάνω από δύο φορές.
Κι αν θες να παίξεις τη σέξι βιβλιοθηκάριο, κάν' το.
Θα σε στηρίξω,
αλλά φέρε δικά σου αξεσουάρ.
Δεν είναι παιχνίδι.
Είναι ιατρική συσκευή.
Συνήθως αφήνω να τα αγγίζουν μόνο οι οπτικοί.
Αλλά μια και δεν φοράς ρούχα, θα το αφήσω να περάσει απόψε.
Σου βγάζουν τα γυαλιά, τα φοράνε, τα βάζουν χαμηλά στη μύτη
και σου ρίχνουν λάγνες ματιές.
Υποτίθεται ότι είναι σέξι,
αλλά δεν είναι. Για να δω, μισοκλείνω τα μάτια.
"Νομίζω ότι έχει τέσσερις ρώγες".
Και μετά αλλάζει τακτική. Βγάζει τα γυαλιά
και τους κάνει μια κοντινή ξενάγηση στο σώμα της.
Λέω "Θα το γλεντάνε τα γυαλιά".
Αλλά δεν μπορώ να δω τι βλέπουν.
Δεν συνδέονται με Bluetooth με τον ινιακό λοβό μου.
Τελικά παίρνω πίσω τα γυαλιά μου.
Φυσικά, οι φακοί μου είναι θολωμένοι.
Έχουν πάνω αποτυπώματα βυζιών.
Είναι προσωπική πινελιά, αλλά εμένα δεν με ανάβει η ιατροδικαστική.
Δεν έχω φέρει το πανάκι.
Τώρα πρέπει να δω το σόου σε χαμηλή ανάλυση.
Έπρεπε να διακόψω λίγο τις περιοδείες.
Έπρεπε να γυρίσω στο Λος Άντζελες για να κάνω τον ένορκο.
Ναι, δεν πήγαινα γυρεύοντας.
Αλλά με πήραν από τον πρώτο γύρο. Νούμερο ένα επιλογή, μωρό μου.
Καμάρωσα τον εαυτό μου και μετά φοβήθηκα.
Λέω "Αν είμαι εγώ η πρώτη επιλογή, η ομάδα δεν θα φτάσει στα πλέι οφ".
Έγινε η διαδικασία επιλογής. Τελειωμένη υπόθεση.
Κι ο ένορκος 3 σηκώνει το χέρι. Θέλει να φύγει.
"Κυρία πρόεδρε", λέει, "ψάχνω για δουλειά.
Ίσως έχω συνέντευξη την άλλη βδομάδα".
Η δικαστής τού ρίχνει μια ματιά
κι αποφασίζει ότι θα τον κρατήσει στους ενόρκους.
Επειδή ως δικαστής, κρίνει.
Και βάσει των όσων είδε,
λέει "Δεν πρόκειται να πιάσεις δουλειά".
Τον έκρινε ακατάλληλο για εργασία.
Και μετά τον έκανε συνάδελφό μου.
Κι έτσι αμφισβήτησα το σύστημα.
Επειδή στα χαρτιά οι ένορκοι είναι ευγενής ιδέα,
αλλά στην πραγματικότητα φαίνεται κάτι πολύ πρόχειρο.
Η κυβέρνηση λέει "Για πες, είσαι ελεύθερος;
Πέρνα από το κέντρο. Έχουμε κάτι
σ' έναν τομέα στον οποίο δεν έχεις καμιά εμπειρία,
καμιά γνώση και κανένα ενδιαφέρον,
αλλά όπου δύο προκατειλημμένες πλευρές
θα παρουσιάσουν άκρως αντίθετα επιχειρήματα επιμένοντας ότι έχουν δίκιο.
Και μετά θα μας πεις εσύ την αλήθεια.
Το 'χεις".
Είναι μεγάλη πίεση.
Το δικαστήριο είναι ιερό,
εκεί μπορείς να διορθώσεις τα λάθη του παρελθόντος.
Κι ο κόσμος ντύνεται ανάλογα. Ο δικαστής φοράει τήβεννο.
Οι δικηγόροι φορούν κοστούμια.
Είναι επίσημο το κλίμα,
εκτός από τους ενόρκους.
Εμείς είμαστε σαν να μη μας νοιάζει καθόλου το αποτέλεσμα.
Είμαστε ντυμένοι λες και μας ξεβόλεψαν
και θέλουμε να ξέρει το δικαστήριο ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.
Δεν κάναμε καλή δουλειά.
Η δίκη κράτησε τρεις βδομάδες
και κανείς δεν κράτησε σημειώσεις.
Τίποτα. Όλοι έλεγαν "Αυτό μάλλον θα το θυμηθώ".
Και την ώρα της συνεδρίασης δεν είχαμε τίποτα.
Το πήγαμε βάσει ενέργειας.
Λέμε "Δεν ξέρω…
Ένοχος;"
Ακούγεται φρίκη, αλλά ηρεμήστε.
Δεν παιζόταν η ζωή κανενός.
Ήταν αστική υπόθεση.
Αμερικανική εταιρεία μήνυε καναδική εταιρεία.
Οπότε υποστηρίξαμε την έδρα.
Δώστε στους οπαδούς αυτό που θέλουν. Πάμε.
Ήταν πολύ σύντομη συζήτηση.
Μαζευτήκαμε στις 9 το πρωί.
Στις 9.10 είχαμε τελειώσει.
Το θέμα είναι ότι στη δίκη πληρώνεις εσύ το φαγητό σου.
Αλλά την ώρα της συνεδρίασης ανακαλύψαμε
ότι αν δουλέψεις ως το μεσημέρι κερνάει το δικαστήριο.
Οπότε, ως ένορκοι, ψηφίσαμε ομόφωνα.
"Μη δώσουμε ακόμα την απάντηση.
Χαλαρά. Θα αποδώσουμε δικαιοσύνη όταν δώσουν σάντουιτς με γαλοπούλα".
Δούναι και λαβείν σάντουιτς.
Κρατήσαμε την ετυμηγορία άλλες τρεις ώρες
για λίγο δωρεάν φαΐ.
Και τα σάντουιτς ήταν έτσι κι έτσι.
Δεν άξιζε η αναμονή.
Ούτε και οι θερμίδες.
Ως ένορκοι, δείξαμε κακή κρίση μέχρι τέλους.
Πήραμε αυτό που μας άξιζε.
Το σύστημα λειτουργεί.
Όσο μεγαλώνω, βλέπω ότι στρέφομαι προς τη φύση.
Εκεί πάω τελευταία για να βρω ηρεμία και χαρά.
Ακόμα και τα πάρτι όπου πάω γίνονται υπαίθρια.
Πήγα σε δύο τέτοια μπάτσελορ.
Το πρώτο ήταν για τον φίλο μου τον Λούις. Πήγαμε στην Κόστα Ρίκα.
Είναι πολύ τροπική.
Πολλές δραστηριότητες στο νερό.
Βρεχόμασταν συχνά.
Δεκαπέντε σαραντάρηδες τύποι
με μαγιό βερμούδες σε λάθος μέγεθος.
Είδα τις χαραμάδες όλων των κολλητών μου.
Δεν ήταν δική μου επιλογή.
Όταν υποψιάζεσαι ότι υπάρχει κωλοχαράδρα στο οπτικό σου πεδίο,
είναι σχεδόν αδύνατον να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Πρέπει να το επιβεβαιώσεις. Μια στιγμή.
"Δεν ήθελα να το κάνω αυτό".
Η κωλοχαράδρα σε σαγηνεύει.
Λειτουργεί σαν ψευδομπούστο.
Ζητάει την προσοχή με τη δύναμη της μίμησης.
Τα μάτια σου έλκονται σ' αυτήν τη σκιά που βαθαίνει.
"Τι μυστήριο είναι αυτό που θέλει να λύσει το μυαλό μου;"
Δεν είναι επιλογή σου. Είναι ένστικτο.
Είναι ντοπαμίνη, ξέρω γω.
Είναι πανίσχυρο.
Είναι η ίδια αρχή που χρησιμοποιούν όταν σχεδιάζουν έναν βοτανικό κήπο.
Κάνουν το μονοπάτι όλο στροφές
για να είσαι περίεργος.
"Τι είναι πίσω από αυτήν τη στροφή;
Θέλω να μάθω".
Καμιά φορά ακολουθείς την καμπύλη
και σε βγάζει σε μια όμορφη συστάδα με μπιγκόνιες.
Άλλες φορές είναι ο πισινός του φίλου σου.
"Δεν πρέπει να είμαι σ' αυτόν τον κήπο.
Είναι μόνο για το προσωπικό".
Το άλλο μπάτσελορ που πήγα ήταν πεζοπορία με σακίδια.
Όχι σε ξενώνες, αλλά στη φύση.
Έχει κάνει κανείς σας τέτοια πεζοπορία;
Κάτι λίγοι. Ναι, αυτό είναι το σωστό.
Είναι η σωστή ποσότητα,
επειδή δεν θέλουμε πια να ζούμε έτσι.
Είναι τρελή επιλογή.
Δυνατή εμπειρία.
Δεν είναι σαν το κάμπινγκ. Αυτό είναι χαλαρωτικό.
Στο κάμπινγκ, πας απλώς με το αυτοκίνητο.
Κατασκηνώνεις.
Στην πεζοπορία, πας με το αυτοκίνητο όχι στον χώρο του κάμπινγκ.
Σταματάς στην εθνική, ξεφορτώνεις,
τα φοράς στην πλάτη και λες "Ευχαριστώ, αμάξι.
Τώρα αναλαμβάνω εγώ.
Για τα επόμενα 40 χιλιόμετρα, θα κάνω πως είμαι αυτοκίνητο.
Είμαι εκτός δρόμου. Είμαι Subaru".
Δεν έχω φορέσει ποτέ τέτοιο σακίδιο.
Ούτε είχα ποτέ. Δεν έχω φορέσει.
Είναι τεράστια. Από παιδί, δεν μου άρεσε η όψη τους.
Ενιωθα πως η αναλογία ήταν λάθος. Πολλή τσάντα για άνθρωπο.
Είμαι παιδί των απλών JanSport.
Για μένα, ένα σακίδιο πρέπει να φτάνει από δω μέχρι εδώ.
Δεν μ' αρέσει που αυτά είναι τόσο μεγάλα
που προβάλλουν πάνω από το κεφάλι σου.
Λέω "Επ!
Τι κάνεις; Είσαι σακίδιο πλάτης.
Μείνε στην πλάτη".
Ο φίλος μου σχεδίασε το ταξίδι για το μπάτσελορ πάρτι.
Όχι κάτι παραδοσιακό. Και ήξερα πως είναι παιδί της φύσης.
Όταν είπε ότι ήθελε κάτι διαφορετικό,
λέω "Εντάξει. Ούτε ποτά ούτε στριπτιζούδες".
Λέει "Ναι, αλλά ούτε στέγη, ούτε ρεύμα".
Λες και είπε "Έχουμε πάρτι!
Αλλά απέχουμε από διασκέδαση και άνεση".
Δεν ήρθε κανείς άλλος.
Το μπάτσελορ ήμασταν εγώ κι αυτός.
Δυο τύποι μόνοι στη φύση για τέσσερις μέρες,
να τσεκάρουν για τσιμπούρια ο ένας τον άλλον κάθε βράδυ.
Κατά λάθος ρομαντικό.
Αλλά το θέμα είναι,
αν ήταν κι άλλοι, θα γινόταν λιγότερο γκέι το πάρτι;
Δεν ξέρω. Δεν έχουμε στοιχεία για να λύσουμε την εξίσωση.
Κάναμε το μονοπάτι έξω από την ακτή της νότιας Καλιφόρνια
και ήταν πανέμορφα.
Πολλές φορές στη διαδρομή
βρέθηκα πάνω σ' έναν γκρεμό να ατενίζω τον ωκεανό,
συγκλονισμένος από την ομορφιά.
Κι έλεγα στον φίλο μου "Ευχαριστώ που τα σχεδίασες όλα.
Είναι σαν εμπειρία ζωής,
επειδή μάλλον δεν θα το ξανακάνω ποτέ".
Και είπε "Ευχαριστώ που ήρθες. Αλλιώς θα ήμουν μόνος μου".
Στεκόμασταν εκεί σιωπηλοί,
προσπαθώντας να απορροφήσουμε όλη αυτήν τη μεγαλοπρέπεια.
Και μετά σκεφτόμουν "Θα τον σκότωνα εδώ και τώρα.
Δεν θέλω.
Αλλά αν το έκανα, θα ήταν η καλύτερη στιγμή".
Δεν θέλω να κάνω κακό σε κανέναν, αλλά μου αρέσουν οι ευκαιρίες.
Όταν είσαι στη φύση νιώθεις τόσο ήρεμος,
τόσο συνδεδεμένος με το σύμπαν.
Σε κάνει να σκέφτεσαι βαθυστόχαστα.
"Είμαι δολοφόνος;"
Τέσσερις μέρες στη φύση ήταν αρκετές
για να μου αλλάξουν οπτική, να μου αλλάξουν στάση.
Όταν γύρισα στην κανονική ζωή,
δεν το πίστευα πόσο καλά είμαστε.
Τα βασικά.
Ένας σκουπιδοτενεκές.
Τέσσερις μέρες χωρίς σκουπιδοτενεκέ
και θα καταλάβεις ότι είναι μαγικό δοχείο.
Βάζεις μέσα ό,τι θες.
Δεν είναι πια δική σου ευθύνη.
Όχι, είναι ευθύνη της κοινωνίας.
Δεν χρειάζεται ν' ανησυχείς.
Θα βρει άκρη η εγγονή σου.
Ένιωθα σαν παιδάκι.
Δεν έβλεπα την ώρα να κάνω κακάκια στην τουαλέτα.
Τι απόλαυση η τουαλέτα.
Ήμασταν εκεί έξω τέσσερις μέρες και σκάβαμε τρύπες.
Μια γρήγορη συμβουλή.
Αν πάτε ποτέ πεζοπορία,
σκάψτε την τρύπα σας το προηγούμενο βράδυ.
Να είστε προνοητικοί.
Μετά το βραδινό,
όταν θα 'χει γεμίσει το όπλο.
Δεν θέλετε να σκάβετε τρύπα εκείνη την ώρα.
Δεν θέλετε να σκάβετε τρύπα υπό πίεση.
Δεν θα είναι όμορφο.
Ξύπνησα τη δεύτερη μέρα από ανάγκη.
Έπρεπε να πάω. Πήρα ένα φτυάρι, έτρεξα έξω, δεν σκεφτόμουν καθαρά.
Έστριψα λάθος.
Κατέληξα σ' ένα μεγάλο κομμάτι τερακότα.
Δεν σκαβόταν με τίποτα.
Είχα απελπιστεί.
Λέω "Ίσως πρέπει πρώτα να κάνω τη δουλειά και να θάψω μετά το πτώμα".
Εχει λογική.
Τώρα ξέρεις πόσο μεγάλο είναι το πτώμα.
Όταν σκάβεις από πριν, εικάζεις.
Αναρωτιέσαι "Είναι τα μάτια σου πιο μεγάλα από τον πισινό σου;"
Η πρώτη μου τρύπα
δεν ήταν αρκετά μεγάλη.
Προσπάθησα να το θάψω τελικά.
Έγινε λοφάκι.
Λένε "Μην αφήνεις ίχνη".
Εγώ άλλαξα το τοπίο.
Τώρα πρέπει να ενημερώσουν τον χάρτη.
Ήταν αξέχαστο ταξίδι. Είδαμε πολλά όμορφα ζώα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που είδαμε ήταν μια ενήλικη μαύρη αρκούδα.
Όταν την πλησιάσαμε,
σκαρφάλωνε σε μια πολύ απόκρημνη πλαγιά.
Κι όταν είδα αυτήν τη δύναμη κι αυτήν την ταχύτητα,
με διέλυσε.
Είχα ένα σχέδιο.
Έλεγα πως αν έπρεπε να ξεφύγω από μια αρκούδα,
θα κάνω ότι πάω αριστερά και θα πάω δεξιά.
Μετά είδα την αρκούδα ν' ανεβαίνει σβέλτα
και λέω "Δεν σκέφτομαι ρεαλιστικά.
Θα κάνω ότι πάω αριστερά και μετά θα πεθάνω στ' αλήθεια.
Αν μου επιτεθεί αρκούδα,
θα πρέπει απλώς να είμαι παρών".
Πρέπει να δέχεσαι τα πράγματα που δεν μπορείς ν' αλλάξεις.
Εισπνοή, εκπνοή.
"Τι συμβαίνει; Φίλε, είμαι πεντανόστιμος.
Με κατασπαράζει. Είμαι μούρλια, δεν πρέπει να πηγαίνω στο δάσος.
Σε βλέπω, ζορίζεσαι με το μπούτι.
Ναι, έχω σφιχτούς τετρακέφαλους από την πεζοπορία.
Ας μ' έπιανες την περασμένη βδομάδα, στο σπίτι.
Ήμουν τρυφερός".
Την πρώτη μέρα περπατήσαμε 13 χιλιόμετρα.
Μπήκαμε βαθιά στη χώρα των αρκούδων.
Μας κόπηκε το σήμα.
Τη νύχτα έχει τόσο σκοτάδι που δεν βλέπεις το χέρι σου.
Και θυμάμαι, συρθήκαμε στη σκηνή
κι εγώ έκλεισα το φερμουάρ. Λέω "Φερμουάρ.
Μάλλον τώρα είμαστε ασφαλείς.
Μπορούμε να ξεραθούμε οκτώ ώρες;
Αφού είμαστε μέσα.
Τώρα είμαστε μέσα. Έτσι το ανέβασα μέχρι πάνω.
Βασικά μετέτρεψα το αδιάβροχο σε δυναμικό πεδίο.
Αν δεν τις βλέπουμε, πώς θα ξέρουν ότι είμαστε εδώ;
Λοιπόν, αρκούδες, στα κρεβάτια σας.
Ακούσατε το φερμουάρ. Ώρα για ύπνο, καληνύχτα".
Ένιωθα να κινδυνεύω
επειδή ο υπνόσακός μου ήταν δίπλα στην πόρτα.
Αλλά μετά λέω
"Η αρκούδα μάλλον δεν θα μπει από την κανονική είσοδο.
Θα μπουκάρει σπάζοντας τον τοίχο".
Θα ήταν πιο τρομακτικό αν η αρκούδα χρησιμοποιούσε το φερμουάρ.
Αυτό είναι τρομακτικό. Όποτε το κάνω, μου σηκώνεται η τρίχα.
Εμείς…
Ευχαριστώ. Μένει λίγη παράσταση ακόμα,
αλλά θέλω να σας πω ένα ευχαριστώ που είστε εδώ.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Εγώ…
Ευχαριστώ που είστε εδώ. Δεν το θεωρώ δεδομένο.
Κάνω σταντ απ 23 χρόνια τώρα,
είναι η πρώτη μου μεγάλη περιοδεία και ξεπουλάμε.
Να τρελαίνεσαι.
Όνειρο, ξέρετε.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι στόχος μου εξαρχής
ήταν να βελτιώνω την τέχνη μου.
Να γίνομαι όλο και καλύτερος, κι ίσως τελικά να βρω το κοινό μου.
Αλλά δεν είχα σκεφτεί τι σημαίνει αυτό.
Τώρα συνειδητοποιώ
ότι κάθε κωμικός προσελκύει διαφορετικό κοινό
στις παραστάσεις.
Κι εγώ μαθαίνω ποιοι είστε, επειδή όποτε έχω την ευκαιρία
να μιλήσω με ανθρώπους που δουλεύουν σ' αυτό,
πάντα μου λένε ότι τους αρέσει το κοινό μου,
επειδή θέλετε να περάσετε καλά, αλλά δεν το παρακάνετε.
Ελάχιστους έχουμε πετάξει έξω.
Ακόμα και στη Φιλαδέλφεια ήταν ήσυχα.
Χαλαρά.
Είστε ευγενικοί.
Σέβεστε τον εαυτό σας και τους άλλους.
Και θέλετε να πηγαίνετε νωρίς για ύπνο.
Σας παραδέχομαι.
Κατά κάποιον τρόπο, σας καμαρώνω.
Ξέρω ότι έχετε μια ρουτίνα χαλάρωσης που ανυπομονείτε να ξεκινήσετε.
Έχετε πολλά να κάνετε. Να φτιάξετε χαμομήλι.
Να κάνετε ένα ζεστό ντους. Να περιποιηθείτε το δέρμα σας.
Να κάνετε λεμφικό μασάζ.
Να διαλογιστείτε, να διαβάσετε το βιβλίο που προσπαθείτε 13 μήνες να τελειώσετε.
Είναι πολλά.
Σας ευχαριστώ, λοιπόν, που είστε οι φαν μου.
Είστε πάντα καλοί κι αγαπησιάρηδες.
Θέλω ν' ανταποδώσω τη στήριξη και την καλή σας διάθεση
με λίγη διαφάνεια.
Πιστεύω ότι σας το χρωστάω. Θέλω να είμαι ειλικρινής.
Έχω ένα ψεύτικο δόντι.
Εδώ στη μέση, μπροστά.
Σας κοροϊδεύω 56 λεπτά τώρα.
Είναι θήκη.
Όλα τ' άλλα είναι αληθινά.
Αν είστε οδοντίατροι, είναι το οκτώ.
Το έσπασα πριν από χρόνια. Ήταν άλλη εποχή της ζωής μου.
Ζούσα στη Νέα Υόρκη, δεν έκανα καλές επιλογές.
Προφανώς, πριν ενεργοποιήσω τη μοβ οδοντόβουρτσα.
Είναι τραυματικό. Τα πρώτα δόντια είναι της πλάκας.
Τα δεύτερα είναι σοβαρή υπόθεση.
Δεν ξαναβγαίνουν.
Ντρεπόμουν πολύ. Ήμουν απελπισμένος.
Πήγα στην οδοντίατρο.
"Σε παρακαλώ, κάνε αναίρεση σ' αυτό που έκανα στον εαυτό μου".
Ήταν καθησυχαστική.
Λέει "Κανένα πρόβλημα. Θα του βάλουμε θήκη".
Δεν ήξερα τι θα πει αυτό. Λέω "Κάνε ό,τι πρέπει. Πάμε".
Όταν βάζουν θήκη σε σπασμένο δόντι,
πρώτα λιμάρουν ό,τι έχει απομείνει απ' αυτό
μέχρι να μείνει ένα μικρό, ματωμένο κούτσουρο.
Οι περισσότεροι οδοντίατροι δεν θέλουν να το βλέπεις ή να το ξέρεις.
Η δική μου ήθελε να μου δείξει τη δουλειά της.
Κάποια στιγμή, κότσαρε έναν καθρέφτη μπροστά μου.
Δεν ήξερα τι συνέβαινε. Νόμιζα ότι τελειώσαμε.
Πως ήταν όπως ο κουρέας σου δείχνει πώς είσαι από πίσω.
Να ετοιμάσω το φιλοδώρημα.
Έριξα μια γρήγορη ματιά.
Τρόμος.
Δεν αντέδρασα για να μην του δώσω δύναμη.
Έμεινα ανέκφραστος.
Απομάκρυνα το βλέμμα. Λέω "Μην το ξανακάνεις αυτό".
Λέω "Δεν ξέρω γιατί πρέπει να σου το πω αυτό,
αλλά ήρθα εδώ για να βάλω δόντι.
Να μεγαλώσω το δόντι μου.
Εσύ τόση ώρα κάνεις το ανάποδο!"
Αυτό που είδα με στοιχειώνει ακόμα.
Στον καθρέφτη βλέπω αυτό,
αλλά στο μυαλό μου ξέρω την αλήθεια.
Έχω, λοιπόν, κίνητρο να προστατέψω τη θήκη μου.
Δεν τη χρησιμοποιώ. Δεν μασάω, ούτε σκίζω πράγματα.
Είναι απλώς διακοσμητική.
Ξέρω ότι αν πέσει ποτέ η θήκη, από μέσα έχει ένα μικρό τελώνιο.
Που παραμονεύει.
Είναι πάντα μαζί μου.
Κι αν κοιτάξεις προσεκτικά, βλέπεις
ότι αυτή η θήκη είναι λίγο μεγαλύτερη και πιο λευκή από τις άλλες.
Επειδή σ' αυτήν τη διαδικασία σ' αφήνουν να διαλέξεις χρώμα.
Διαλέγεις απόχρωση.
Κάπου μεταξύ υπόλευκου και πιο υπόλευκου.
Διαλέγεις πιο ανοιχτό ή πιο σκούρο,
αναλόγως πού βλέπεις ότι σε πάει η ζωή.
Έχεις ακόμα φιλοδοξίες ή είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις;
Εσύ αποφασίζεις.
Αλλά αν το κάνεις, πρέπει να είσαι ειλικρινής.
Πόσο λευκά θα γίνουν τα άλλα δόντια;
Και πόσα χρόνια θ' αντέξεις να έχεις ένα κατάλευκο δόντι;
Είμαι ο Σενγκ Γουάνγκ. Ευχαριστώ, Ουάσιγκτον.
Ευχαριστώ. Να προσέχετε τον εαυτό σας.
Ν' αγαπιέστε και να αλληλοστηρίζεστε.
Τα λέμε την επόμενη φορά.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη
ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΙΨΙΑ ΜΟΥ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ, ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ, ΓΟΝΕΙΣ,
ΘΕΙΟΥΣ, ΑΔΕΛΦΟΞΑΔΕΡΦΙΑ, ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΟΥ