Downloaded from YTS.BZ
Witam wszystkich. Jesteście gotowi?
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Dobra.
Panie i panowie, przywitajcie Sheng Wanga!
SHENG WANG: PURPLE
Co słychać, DC?
O kurczę.
Dziękuję, że przyszliście.
Dzięki za gościnę. Mam nadzieję, że u was wszystko dobrze.
Ja czuję się nieźle.
Staram się jeść więcej jagód.
Mam bzika na punkcie tych całych antyoksydantów.
To dziwne.
Nawet nie wiem, czym są oksydanty.
Wiem tylko, że jestem na „nie”.
Mam wrażenie, że zawsze gdy zjem coś pysznego,
jakieś utleniacze chcą mnie zniszczyć.
Więc gdy zjem steka i wypiję martini,
od razu wzywam jagody.
Wysyłam antyoksydanty
i mówię: „Mordeczki, ogarnijcie to.
Niech to wygląda na wypadek”.
Czasem jem jagody przed kolacją.
Zastawiam pułapkę.
Żarcie nie wie, co je czeka. Myśli, że będzie utleniać.
Lubię jagody, ale wiecie, kto je lubi najbardziej?
Dzieci waszych przyjaciół.
Gdy wpadają do was dzieciaki,
lepiej schowajcie jagody pod brokułami.
To była trudna lekcja.
Kiedyś odwiedził mnie kumpel i jako dobry gospodarz
wyciągnąłem przekąski, napoje, jagody.
Chciałem ich ugościć.
Nagle dotarło do mnie, że mała nie ma pojęcia, ile one kosztują.
Wcinała je jak szalona.
Całymi garściami.
Nigdy nie widziałem, by ktoś tak trzymał jagody.
Nie tak się je jagody.
Tak się prezentuje ofiarę z ludzkiego serca.
Nic nie powiedziałem, bo są zdrowe,
ale myślałem sobie, że to nierozsądne.
Starałem się być wyluzowany, ale mnie to ubodło.
Tak bardzo, że nie mogłem się skupić na rozmowie z dorosłymi.
Nie wiedziałem, o czym gadamy, bo byłem zajęty oceną strat.
„Nikt nie widzi, co się dzieje? Okradają nas!”
Nie wiedziałem, co robić. Pokazywałem jej, jak się je jagody.
Dawałem dobry przykład.
Mówiłem jej: „Weź jedną.
Spójrz. Doceń kolor i teksturę.
Bądź obecna z jagodą.
Żuj powoli, delektuj się.
Cały kubek wystarczy. To koniec”.
Nie zrozumiała aluzji.
Wkurzyłem się i zacząłem jeść te jagody jak najszybciej.
Chowałem je w przełyku.
Trzeba to zaakceptować, prawda?
Gdy w grę wchodzą dzieci, spotkania robią się mniej przewidywalne.
Różnie bywa.
Ostatnio byłem u kumpla.
Piliśmy piwko z ziomeczkami przy ognisku na podwórku.
Wygłupialiśmy się.
Nagle przyszedł dzieciak kumpla.
Z pytaniem za 100 punktów.
To sytuacja, gdy dziecko podbiega do ciebie bez ostrzeżenia
i zadaje ci naukowe pytanie na oczach wszystkich.
Zapadła cisza.
Mój kumpel próbował wytłumaczyć, jak działa Księżyc.
Stresowałem się za niego.
Wiedziałem, że wie, że my też słuchamy.
My też chcieliśmy wiedzieć.
„Dobre pytanie. Czemu tak jest?”
Nie znaliśmy odpowiedzi, ale świadomie go ocenialiśmy.
Bo gdy kumple tłumaczą coś dzieciom,
często muszą to uprościć.
Ale czasem zdajesz sobie sprawę: „O nie, mój kumpel to debil”.
Dzięki dzieciom zderzamy się z rzeczywistością.
Ostatnio zabrałem siostrzenicę na plac.
Było fajnie, dopóki nie zaczęła się męczyć na drabinkach.
Chciałem jej pokazać, jak to się robi.
Okazało się, że straciłem moc chodzenia po drabinkach.
Nie wiedziałem, że można ją stracić tak wcześnie.
To koniec. Byłem załamany, że w pewnym momencie życia
po raz ostatni przeszedłem po drabinkach
i nikt nie zrobił zdjęcia ani nic.
Byłem pewny, że dam radę,
bo umiem się podciągnąć.
Ale na drabinkach cały ciężar ciała spoczywa na jednej ręce i to w zwisie.
Więc przeciążenie jest spore.
Zapomniałem o sile grawitacji.
Złapałem pierwszą poprzeczkę, zacząłem się bujać,
a gdy przeciążenie wzrosło,
poczułem ból tutaj.
Mój pierścień rotatorów
powiedział: „Lepiej odpuść, chłopcze.
Bo zaraz zerwę się z tułowia”.
Poczułem też ból emocjonalny.
Chciałem pokazać jej radosną umiejętność,
którą mogłaby rozwijać dzięki praktyce,
a zamiast tego pokazałem jej, jak szybko ciało zdradza człowieka.
Byłem też zły, bo widziałem filmiki,
na których terroryści ćwiczą na drabinkach.
Zawsze myślałem, że to głupie,
ale teraz myślę, że są, cholera, wysportowani.
Mogą stanowić problem.
Jestem wdzięczny, że mogę występować w tak pięknych teatrach.
Ślicznie tutaj.
Nie zawsze tak jest.
Jeden z moich ostatnich występów w LA odbył się w sklepie erotycznym.
Spodobało mi się, bo mieli darmowy parking.
Tak, to mój fetysz.
Po występie poszperałem po półkach
i znalazłem jadalny stanik z cukierków.
Zaintrygował mnie,
ale stwierdziłem, że to dla młodych, bo ja już nie jem cukierków.
Lubię się zabawić. Zabawmy się.
Skubnę troszkę, ale resztę zostawmy na później.
„Daj spokój. Nie oczekuj, że zjem cały stanik.
Nie dam rady, dziewczyno, bo rozboli mnie głowa.
Lepiej przygotuj bieliznę z paracetamolu.
Masz coś bardziej odpowiedniego dla dorosłego podniebienia?
Zamiast całego biustonosza z cukierków
może wystarczą dwa nasutniki z gorzkiej czekolady?
Co najmniej 75% kakao.
Może być nawet 85%. Nie boję się”.
Podniosłem opakowanie ze stanikiem.
Odwróciłem, by sprawdzić wartości odżywcze.
Ile białka ma ten stanik?
Byłem zaskoczony. Zawierał osiem gramów cukru.
To nie tak źle.
Jeśli chcesz sobie dogodzić, osiem gramów to rozsądna ilość.
A potem przeczytałem dalej: „26 porcji”.
Kurde! Jeden stanik, 26 porcji?
Zwykle w sypialni jesteśmy tylko we dwójkę.
To przepis dla większej grupy.
To świetny stanik na imprezę składkową.
„Dajcie znać, kiedy chcecie deser. Ona już go podgrzała”.
Sam nie dam rady zjeść 26 porcji.
Nie ma mowy.
Mam podwyższony poziom glukozy.
Mam stan przedcukrzycowy.
Nie mogę stracić stopy, żeby zobaczyć cycka.
Mama by się wkurzyła.
To ona zrobiła tę stopę.
Ostatnio odwiedziłem rodzinę w Houston.
Udało mi się odwiedzić dom, w którym dorastałem.
Ciekawie było tam wrócić w tym wieku,
bo zauważyłem rzeczy, których nie widziałem jako dziecko.
Na przykład dotarło do mnie, że mój dom
ma przygnębiające oświetlenie.
Teraz to takie oczywiste,
ale jako dziecko nie potrafiłem rozgryźć, o co biega.
Zawsze się zastanawiałem: „Czemu tu jest tak smutno?”.
Byłem tak blisko szczęśliwego dzieciństwa.
Wystarczyłoby tylko kilka lamp.
To łatwe do naprawienia,
ale imigranci pierwszego pokolenia mają inne priorytety niż klimacik.
Myślą, że atmosfera to jakieś wymyślne imię.
W większości pokoi jest tylko jedno światło — górne, na środku.
Idealne do przesłuchań.
Rzuca bardzo dramatyczne cienie.
Wchodzisz tam i nagle masz wielkie worki pod oczami.
Moi rodzice nie byli smutni,
po prostu zawsze wyglądali, jakby mieli opowiedzieć straszną historię.
Moja kuzynka miała gorzej,
bo wujek zamontował w ich domu za dużo świetlówek.
Może i są bardziej energooszczędne,
ale to forma znęcania się.
Nie są przytulne, a upiorne.
Świetlówki to głównie dźwięk.
Słyszysz je z daleka
i zanim dotrzesz, już wiesz.
„Ja dzisiaj tylko na chwilkę”.
To połączenie brzęczenia muchy końskiej
z ciepłem stołu do autopsji.
Idealne warunki do ataku paniki.
Wychowałem się w domu, w którym nie nosiło się butów.
Po wejściu do domu
zatrzymywało się w przedpokoju, zdejmowało buty
i dopiero można było iść dalej.
Ale moi przyjaciele żyli inaczej.
Kiedy ich odwiedzałem,
jarałem się, że zakosztuję egzotyki.
Pewnego lata wszystkie dzieciaki z sąsiedztwa zebrały się u Marka,
bo dostał Street Fighter II na Super Nintendo.
Wtedy to było coś.
Mnie najbardziej cieszyło to, że wejdę do środka
bez zatrzymywania.
Przejdę od razu do pokoju.
Nie będę się kręcił po przedpokoju, tylko pójdę w głąb domu.
Aż do samego salonu.
Poczuję, jak to jest chodzić w butach po dywanie.
Nigdy nie chodziłem po domu z taką przyczepnością.
Do tego klimatyzacja ustawiona poniżej 26 stopni.
Zupełnie jakby mieszkali w hotelu.
Najciekawiej jest w łazience,
bo czasem jest tak urządzona,
że zastanawiasz się,
czy możesz wejść na matę łazienkową w butach.
To dla mnie świętokradztwo.
To pierwsza rzecz, której się dotyka po wyjściu spod prysznica.
Nigdy bym tak nie zrobił w domu.
Ale u ciebie chcę spróbować.
Chyba, że się przyjaźnimy.
Jeśli jesteś dla mnie ważny, to ominę dywanik w łazience.
Wejdę tam tak.
To jest miłość.
Nie zawsze widzisz, co dla ciebie robię.
Miłość nie jest chełpliwa.
Staram się nie nosić butów w domu,
ale nie zawsze się da.
Czasem trzeba.
Spieszysz się, masz buty na nogach,
już wyszedłeś, ale zorientowałeś się, że zapomniałeś portfela.
Nie masz czasu na cały ten rytuał.
Więc czeka cię wyjątkowa okazja.
Wchodzisz do domu w butach.
Ale nie idziesz normalnie.
Stąpasz, jakby podłoga była z lawy.
Robisz tak…
To dziwactwo.
Ale poparte naukowo.
Wiesz, co robisz.
Robisz szerokie kroki, żeby zminimalizować punkty skażenia.
Chodzisz na palcach, żeby zminimalizować powierzchnię.
I poruszasz się szybko z powodu zasady trzech sekund.
Tak to jest
być lękliwą osobą, która udaje, że ma kontrolę nad życiem.
Na świecie jest tyle rzeczy, których nie kontrolujemy.
Czasem, gdy zatrzymuję się w hotelach,
napotykam materace u schyłku życia.
Zdarza się.
Zwykle są po prostu oklapłe.
Ostatnio natrafiłem na materac z pianki memory, który wyglądał okej.
Nic mu nie dolegało, ale gdy się położyłem, poczułem coś.
To było wspomnienie kogoś innego.
To było żywe echo minionych dni.
Towarzyszyła mu specyficzna pustka, utworzona przez ciało, którego nie ma,
ale wyraźnie zdefiniowana przez granice jego nieobecności.
A ja leżałem w konturach większego faceta.
Mieliśmy inne kształty.
Nie jestem kluczem do tego zamka.
Miałem ostre krawędzie tam, gdzie on obłe kształty.
Czułem się, jakbym leżał na miniaturowym skateparku.
Nie wiem, czy to widać po mojej aurze,
ale ostatnio gotuję z szalotką.
Widać.
Lśnię.
Są super. Szalotki są super.
Niedawno je odkryłem. „Co tam, cebulo?
Czemu nie powiedziałaś, że masz seksi kuzynkę?
Kurde, skąd ona jest? Pachnie inaczej”.
Są podobne, ale traktuje się je inaczej.
Cebulę się lekceważy.
Kupuje się ją na worki, a potem rzuca w ciemny kąt.
Gdy przynosisz do domu szalotkę, to znaczy, że masz plany.
Wieczorem będziesz gotować według przepisu.
Dasz z siebie wszystko. Wyciągniesz mandolinę,
założysz rękawiczkę Michaela Jacksona, żeby nie zetrzeć odcisków palców.
Ostatnio eksploruję różne aromatyczne warzywa.
Dopiero co przeszła mi faza na pora.
Uwielbiam pory i żałuję, że tak długo ich unikałem.
Gdy zobaczyłem go po raz pierwszy, byłem onieśmielony.
Pomyślałem sobie: „Ale przypakowany szczypiorek.
O co chodzi?
Staram się jeść organicznie. To coś nie przejdzie testu na doping.
Jest za gruby.
Czemu pozwolili mu tak urosnąć?
Zapomnieli o nim.
Powinni byli go zebrać jakieś trzy lata temu.
Teraz to już niech sobie rośnie, zaraz będzie z niego drzewo”.
Uwielbiam gotować i cały ten proces.
Uwielbiam moc ziół i przypraw.
To dla mnie prawdziwa magia.
Jedną z moich ulubionych przypraw jest kmin rzymski.
To świetna przyprawa.
Wiele różnych kultur na całym świecie używa tej przyprawy.
Ma głęboki, wytrawny profil
i lekki smrodek z nutą potu.
To bardzo odświętna przyprawa.
Gdy czuję kmin rzymski, myślę:
„Ktoś chyba plącze się po kuchni.
Halo?
Czy ktoś właśnie skończył pracę w ogródku?
Dzięki, naleję ci wody.
Chodź tu z tym seksownym piżmem”.
Czasem po długiej serii jedzenia na mieście
próbuję odkupić winy, robiąc w domu zdrowy koktajl.
Ale zawsze przesadzam,
bo próbuję wcisnąć wszystko, czego żałuję, że nie zjadłem wcześniej.
Wrzucam różne sałaty, różne owoce,
orzechy, proszek grzybowy, siemię lniane, kurkumę, pieprz.
Mój koktajl wychodzi ciemnoszary.
Jest kleisty.
Wygląda jak mokry beton.
Ssie,
ale nie wessiesz go przez słomkę.
Mój koktajl trzeba jeść nożem i widelcem.
Jest za gęsty.
Trzeba go czymś rozwodnić dla lepszej konsystencji.
Świetnie. Teraz mam osiem litrów smoothie.
Muszę angażować dziewczynę.
„Kochanie, zrobiłem ci przekąskę. Przepraszam”.
Nie mam formalnego wykształcenia kulinarnego.
Uczę się w trakcie, improwizuję.
Nigdy nie powtarzam dań,
bo nie wiem, jak je zrobiłem za pierwszym razem.
Jeśli jej smakuje,
mówię: „Delektuj się, bo już nigdy się nie powtórzy.
Dziś nam się poszczęściło”.
Zwykle to ja gotuję, ale czasami
moja dziewczyna kupi jakieś narzędzie kuchenne, którego nie użyjemy,
ale zajmie nam miejsce w szufladzie.
Kiedyś kupiła dość sporą wyciskarkę do czosnku,
która zrobiła nam korek w szufladzie.
Wiecie, jak to jest, gdy otwieracie szufladę
i drugą ręką musicie uspokoić zawartość?
„Hej…
Spokojnie.
Wyluzujcie, połóżcie się. To tylko ja.
Czemu się rzucacie?
Tak się nakręciłyście, że szczypce wpadły w panikę”.
A potem macie zdarte kostki,
bo po tamtej stronie nie malują drewna.
Raz moja dziewczyna przyniosła do domu spiralizer,
żeby robić makaron z cukinii, który nikogo nie ekscytuje.
To smutne, nie?
Gdy pierwszy raz go widzicie, jesteście podjarani.
Myślicie: „Bez kitu wygląda jak makaron”.
No serio!
I w głębi serca chcecie wierzyć.
Myślicie: „Może.
Może to jest makaron”.
Ale gdy siadacie do stołu, wiecie, że to warzywna nitka.
Obudźcie się, głupcy.
Nie mogę oglądać thrillera sci-fi i zajadać się nitkami.
Zawieszenie niewiary ma swoje granice.
Mogę uwierzyć, że złe roboty z przyszłości
podróżują w czasie, by nas zniszczyć,
albo uwierzyć, że jem spaghetti.
Kiedyś moja dziewczyna przyniosła japońską krajalnicę do cebuli.
Ma rączkę, a na górze osiem ostrzy.
Jeden ruch, osiem cięć.
Nigdy jej nie używałem.
Rok temu robiłem porządki.
Zapomniałem o niej.
Miała wieczko.
Źle je chwyciłem
i gdy ją otworzyłem, przejechałem palcem po wszystkich ośmiu ostrzach.
I wtedy ją wyrzuciłem!
To był jedyny raz, kiedy jej użyliśmy.
Przez lata leżała nieużywana w szufladzie,
czekając na atak.
Poharatała mnie. Byłem w szoku.
To była najrówniej odmierzona rana, jaką kiedykolwiek miałem.
Lekarz powiedział, że to cięcia restauracyjnej jakości.
Obecnie szukam nowego opiekacza.
Znowu nadszedł ten czas.
Mamy podstawowy model. Nie jest zły. Ma już 10 lat.
Nadal działa, ale teraz działa też, gdy nikogo nie ma w domu.
Robi się coraz lepszy.
Rozważamy różne opcje i nie jestem pewien,
ale chyba jestem na takim etapie życia, że będzie mnie stać na opiekacz Breville.
Może.
Muszę to wszystko jeszcze raz przeliczyć.
Jest drogi, ale bardzo ładny.
Znajomi go chwalą, więc się cieszę.
Ale pomyślałem sobie, że jeśli jest taki świetny,
to istnieje szansa, że to będzie mój ostatni opiekacz.
Rany, to przytłaczające.
Nie jestem gotowy.
Chciałem tylko zjeść chrupiące dino-nuggetsiki,
a teraz kontempluję śmierć.
Zastanawiam się, komu przepiszę ten rodzinny skarb?
Które z moich siostrzeńców dźwignie
opowiedzenie mojej historii w Łowcach staroci?
Do dziś
mam nawyk oszczędzania z dzieciństwa,
którego nie mogę się wyzbyć.
Wciąż trudno mi zużyć cały listek ręcznika papierowego.
Rozrywam go na pół.
Drugą połówkę daję ukochanej.
Albo zostawiam ją na rolce
i zawijam, żeby ładnie wyglądał.
Gdy w restauracji dają mokrą chusteczkę,
nie zużywam jej od razu.
Chowam ją do kieszeni.
Zostawiam ją na później.
Jest zbyt wyjątkowa na teraz.
Jest mokra, zapakowana, więc to zobowiązanie.
Masz tylko jedną szansę, by jej użyć.
Nie zmarnuj jej.
Więc nosisz ją przy sobie. Jesteś gotowy.
I idziesz przez życie.
Od czasu do czasu pojawia się sytuacja i myślisz sobie…
„Czy to już czas?
Nie, jeszcze nie. Nie jest tak źle.
Mam serwetki. Lód skroplił się na szklance.
Zrobię tak.
Jest dobrze. Nie zmarnuję na to całej chusteczki”.
Więc czekasz dalej.
Aż w końcu nadchodzi godny moment.
Cieszysz się na tę chwilę.
Otwierasz opakowanie, a tam nie ma już płynu.
Próbujesz wyczyścić palce z sosu BBQ
czymś, co przypomina używaną chusteczkę do suszarki.
Technicznie rzecz biorąc, jestem dorosły,
ale czuję, że muszę jeszcze trochę dorosnąć.
Staram się robić małe kroczki.
Na przykład czasem po obejrzeniu horroru
wchodzę do ciemnego pokoju w moim mieszkaniu
bez zapalania światła i próbuję być odważny.
To znaczy, że idziecie normalnym tempem.
Nie przyspieszajcie, gdy wejdziecie.
To wasz dom.
Zachowujcie się jak u siebie.
Gdy zaczniecie się motać,
to duchy obczają, że się cykacie.
Nie dajcie im tej satysfakcji.
Zachowajcie spokój. Mnie się udaje.
Ogarniam, co trzeba. Robię swoje.
Odwracam się.
I wychodzę.
Na luzie.
Idę. Widzę światło na korytarzu.
I ostatnie trzy kroki podbiegam.
Do samej futryny, a potem robię sus w światło.
Ale w powietrzu nie wyciągajcie zbytnio tylnej nogi.
To wtedy dajecie się złapać i wciągnąć na śmierć.
Wiecie, co robić. Bieg, sus, noga.
A potem wydajecie tchórzliwy jęk…
Jeśli nie wiecie, to po tajwańsku znaczy „jejku”.
Czasem próbuję być odważny pod prysznicem.
Nie czekam, aż woda się nagrzeje.
Nie sprawdzam.
Wchodzę pod wodę jak wojownik.
To trudne.
Jeśli chcecie zaszaleć, nie odkręcajcie wody.
Spróbujcie dzisiaj.
Wróćcie do domu, rozbierzcie się.
Wejdźcie do pustej i suchej kabiny.
Poczujcie to napięcie.
To coś innego. To nienaturalne.
Przyjrzyjcie się dyszom w słuchawce.
A potem własnymi rękami…
oblejcie się.
Nie cofajcie się.
Nie osłaniajcie.
Bądźcie odważni.
Kiedy duchy to zobaczą…
to one się przestraszą.
Prześladowcy staną się prześladowanymi.
Pomyślą: „To jakiś szaleniec. Nie mogę tu zostać!”.
I sobie pójdą.
Gdy poczujecie, że się rozpraszają,
powiedzcie: „Bu!”.
Staram się cieszyć z małych sukcesów w życiu.
Wszedłem na nowy poziom.
Zacząłem kupować szczoteczki do zębów hurtowo.
To dla mnie nowość.
Przez większość czasu żyłem od szczoteczki do szczoteczki.
Bez zapasów.
Kupowałem pojedyncze.
Miałem jedną
i używałem jej, póki żadne dwa włoski nie były równoległe.
A potem dalej jej używałem,
bo wmawiałem sobie, że jest skuteczniejsza,
odkąd zrobiłem z niej taką pokrakę.
Wyrobiła się.
Wkrótce awansowałbym ją do kuchni.
Zapas daje poczucie bezpieczeństwa.
Dobrze wiedzieć, że gdy wrócę do domu,
jeśli tylko zechcę, mogę mieć nową szczoteczkę.
Gdy ktoś mnie odwiedzi, to spoko.
Może przyprowadzić czwórkę znajomych.
W multipaku najlepsze jest to, że można wybrać kolor.
To okazja.
Nie spiesz się, pomyśl, czego chcesz.
Jaki kolor tchnie energię, której teraz potrzebujesz?
Niebieski. Jest kojący.
Jak ocean spokoju.
Czerwony. Tak, jest żywiołowy, ale i lekko pikantny.
Fioletowy symbolizuje siłę.
Wybieram fioletową tylko wtedy, gdy chcę zmienić narrację.
Czasem nie żyjesz pełnią życia.
Może podejmujesz autodestrukcyjne decyzje.
Teraz musisz dostosować swoje zachowanie do swoich wartości.
„Chodź tutaj, fioletowa szczoteczko.
Jedziemy.
Mamy osad i demony do pokonania”.
Chcę być lepszym człowiekiem.
Staram się. Lubię się uczyć,
ale czasami brakuje mi konsekwencji.
Dlatego mam tyle otwartych kart w przeglądarce.
W internecie jest tyle informacji, z których mógłbym skorzystać.
Ale nie dzisiaj.
Później.
Ale jakby co, wyślij mi ten link.
Chcę go. Otworzę go w nowej karcie. Mam system.
Im więcej kart zbierasz, tym mniejsze się robią.
Zaczyna się tak,
a potem nagle: „Nie widać literek”.
Nie wiesz więc, co kryją, ale jest ich cała masa.
I jest ci wstyd, prawda?
Jesteś na callu i musisz udostępnić ekran.
Tego ekranu nie udostępnisz.
Otworzysz nowe okno.
Udasz: „Wszystko w porządku, szefie.
Jestem tu dla akcjonariuszy”.
Gdy przeglądarka wymaga aktualizacji,
myślisz: „Zaraz, a co z moją kolekcją?”.
A przeglądarka na to: „Spokojnie.
Otworzymy na nowo wszystkie karty.
Dużo ich.
Powinieneś korzystać z zakładek”.
Co kilka lat komputer pada na amen.
Wszystkie karty znikają na zawsze.
Poczucie straty przytłacza.
Ale potem myślisz: „Nareszcie wolność.
Dzięki, że zrobiłeś to, za co nie mogłem się zabrać”.
Nie wiem, co myśleć o technologii.
Nie wiem, czy ułatwia nam życie,
ale wiem, że udziwnia pewne aspekty życia.
Niedawno zgubiłem słuchawki.
Zostawiłem je gdzieś w Atlantic City.
Już ich nie odzyskam.
Ale dzięki potędze technologii
mogę sprawdzać, co u nich.
Jeśli chcę, mogę zobaczyć, gdzie są w tej chwili.
To niezdrowe.
Wiem, gdzie mieszkają. Wiem, gdzie pracują.
Wiem, że regularnie się ładują.
Poszły w swoją stronę.
One żyją dalej, a ja cierpię.
Mogę zapomnieć to urządzenie, ale…
ja nie chcę zapomnieć!
Nie chcę odpuścić. Już raz cię straciłem, dziewczyno.
Nie wierzę, że sparowałaś się z byle kim.
Próbuję nie dać się wciągnąć w konsumpcjonizm, materializm,
ale dbam o rzeczy, które mam.
Kupiłem te okulary.
Zakładam soczewki, gdy robię coś fizycznie,
na przykład gdy idę grać w kosza albo do klubu ze striptizem.
Bo jeśli masz na sobie okulary w klubie
i siedzisz blisko sceny,
to istnieje szansa, że tancerka zdejmie ci je z nosa.
Mnie się to przytrafiło więcej niż dwa razy.
Jeśli chce udawać seksowną bibliotekarkę, proszę bardzo.
Wspieram inicjatywę,
ale niech przyniesie własne rekwizyty.
To nie zabawka.
To urządzenie medyczne.
Zwykle pozwalam je dotykać tylko optykom,
ale skoro jest nago, to dziś przymknę na to oko.
Zdejmuje okulary, zakłada je, zsuwa na nos
i rzuca zmysłowe spojrzenia.
To ma być seksowne,
ale nie jest, bo ja ledwo widzę.
„Chyba ma cztery sutki”.
Potem zmienia taktykę: zdejmuje okulary
i robi im wycieczkę po całym ciele.
Myślę sobie: „Rany, to prawdziwa gratka dla tych okularów,
ale ja nie widzę tego, co one.
Nie są połączone Bluetoothem z moim płatem potylicznym”.
W końcu oddaje mi okulary.
I oczywiście szkła są całe umazane.
Mam odciski cycków na szkłach.
To się nazywa indywidualne podejście, ale mnie nie kręci kryminalistyka.
Nie mam ściereczki.
Teraz muszę oglądać cały występ w niskiej rozdzielczości.
Musiałem przerwać trasę.
Musiałem wrócić do LA, żeby zasiąść na ławie przysięgłych.
Nie chciałem zostać wylosowany,
ale wybrali mnie w pierwszej rundzie. Byłem pierwszy, skarbie.
Byłem z siebie dumny, a potem się zmartwiłem:
„Skoro byłem pierwszy, to drużyna nie wejdzie nawet do play-offów”.
Przeszliśmy cały proces selekcji.
W ostatniej chwili jeden z nas próbował się wymigać.
Powiedział: „Wysoki sądzie, szukam pracy.
Mogę mieć rozmowę o pracę”.
Sędzia spojrzała na niego
i zdecydowała, że zostanie w ławie przysięgłych.
Bo sędzia sądzi.
Spojrzała na niego
i stwierdziła, że chłop nie znajdzie pracy.
Uznała, że jest nie do zatrudnienia
i zrobiła z niego mojego współpracownika.
Zacząłem wątpić w ten system.
W teorii ława przysięgłych to szlachetna idea,
ale w rzeczywistości wypada to mega losowo.
Rząd pyta: „Masz czas?
Przyjedź do centrum. Mamy sprawę
z dziedziny, w której nie masz żadnego doświadczenia,
wglądu ani zainteresowania,
i w której dwie nieobiektywne strony
przedstawią przeciwstawne argumenty, by udowodnić, że mają rację,
a potem to ty powiesz nam, kto ma rację.
Dasz radę”.
To ogromna presja.
Sąd to miejsce święte.
Tam można naprawić błędy przeszłości.
Ludzie są ubrani stosownie. Sędzia ma togę.
Prawnicy — skrojone garnitury.
To dość formalna sprawa,
poza ławą przysięgłych.
My wyglądamy, jakby wynik rozprawy nas nie obchodził.
Jakby ktoś nas od czegoś oderwał
i chcemy udowodnić sądowi, że to nie jest idealny moment.
Nie spisaliśmy się.
Proces trwał trzy tygodnie,
a nikt nie robił notatek.
Nikt nie notował. Wszyscy pomyśleli: „Raczej zapamiętam”.
Kiedy nadszedł czas narady, nie mieliśmy nic.
Kierowaliśmy się energią.
Mówiliśmy: „No nie wiem…
winny?”.
Brzmi strasznie, ale luz.
Nikt nie ryzykował życiem.
To była sprawa cywilna.
Amerykańska korporacja pozywała kanadyjską,
więc wybraliśmy drużynę gospodarzy.
Daliśmy fanom to, czego chcieli.
To była krótka dyskusja.
Zebraliśmy się o 9.00.
O 9.10 było po wszystkim.
Podczas procesu każdy kupuje lunch we własnym zakresie,
ale dowiedzieliśmy się, że gdy narada
trwa do południa, lunch funduje sąd.
Nasza decyzja była jednogłośna:
„Nie podawajmy jeszcze odpowiedzi.
Wyluzujmy. Wydamy wyrok, gdy oni wydadzą kanapki z indykiem”.
Quid pro szamo.
Wstrzymaliśmy się z werdyktem trzy godziny,
żeby dostać darmowe jedzenie,
a kanapki były przeciętne.
Nie warte zachodu.
Nie warte nawet kalorii.
Jako ławnicy wykazywaliśmy się złym osądem do samego końca.
To była karma.
System działa, ludzie.
Z wiekiem coraz bardziej ciągnie mnie do natury.
To tam teraz szukam spokoju i radości.
Nawet imprezy, na które chodzę, są na świeżym powietrzu.
Byłem na dwóch takich kawalerskich.
Pierwszy był mojego kumpla Louisa. Polecieliśmy na Kostarykę.
Było tropikalnie.
Dużo sportów wodnych.
Często byliśmy mokrzy.
Piętnastu czterdziestolatków
w źle dobranych kąpielówkach.
Zobaczyłem rowy wszystkich moich ziomków.
I to nie z wyboru.
Gdy podejrzewasz, że w twoim polu widzenia jest rowek,
kontynuowanie życie staje się niemal niemożliwe.
Musisz to potwierdzić. Myślisz: „Chwila…
Nie chciałem tego widzieć”.
Rów przyciąga jak magnes.
Działa jak pseudodekolt.
Przyciąga uwagę poprzez naśladownictwo.
Oczy naturalnie lgną do tego rozwijającego się cienia.
„Co to za tajemnica, którą mój umysł chce rozwiązać?”
To nie wybór, to instynkt.
To dopamina czy coś.
To bardzo silne.
Tą samą zasadą kierują się projektanci ogrodów botanicznych.
Zawsze projektują krętą ścieżkę,
by wzbudzić ciekawość.
„A co jest za tym zakrętem?
Chcę wiedzieć”.
Czasem podążasz za instynktem
i natrafiasz na piękną grządkę begonii.
Innym razem na tyłek ziomka.
„Nie powinno mnie tu być.
To strefa tylko dla personelu”.
Na innym kawalerskim wybraliśmy się na pieszą wędrówkę.
Nie spaliśmy w hostelu, ale w dziczy.
Ktoś z was był kiedyś na takim wypadzie?
Kilka osób. To odpowiednia liczba.
To właściwa liczba,
bo nie musimy już tak żyć.
To był szalony wybór.
To było mocne.
To nie to samo co biwak. Biwakowanie jest spoko.
Wtedy jedzie się na pole namiotowe.
I się biwakuje.
Na wędrówkę jedziesz gdzieś, gdzie nie ma pola namiotowego.
Zatrzymujesz się przy drodze,
zakładasz plecak i mówisz: „Dzięki, samochodziku.
Dalej pójdę sam.
Przez następne 40 kilometrów będę udawać, że jestem tobą.
Czas na off-road. Jestem Subaru”.
Nigdy nie nosiłem takiego plecaka.
Nawet nigdy takiego nie miałem.
Są ogromne. Nawet w dzieciństwie mi się nie podobały.
Zawsze uważałem, że proporcja plecak-człowiek jest zaburzona.
Wolałem zwykły plecak JanSport.
Według mnie plecak powinien sięgać odtąd dotąd.
Nie lubię, gdy plecaki są tak duże,
że wystają ponad głowę.
„Hej!
Co ty wyprawiasz? Jesteś plecakiem, nie?
No to wracaj na plecy”.
Mój kumpel zaplanował kawalerski w naturze.
To nietypowe. Wiedziałem, że jest duchowym gościem,
więc gdy chciał czegoś innego,
powiedziałem: „Spoko, czyli bez picia i striptizerek”,
a on na to: „No, i bez schronienia, i prądu”.
To jak powiedzieć: „Zabawa,
ale bez przyjemności i wygody”.
Nikt inny nie przyszedł.
Na kawalerskim byliśmy tylko ja i on.
Dwóch facetów w dziczy przez cztery dni,
sprawdzających się nawzajem na obecność kleszczy.
Przypadkiem zrobiło się romantycznie.
Ale pytanie brzmi:
czy więcej chłopaków uczyniłoby imprezę mniej gejowską?
Nie wiem. Nie jestem dobry z matmy.
Szliśmy szlakiem na wybrzeżu północnej Kalifornii.
Było pięknie.
Wiele razy podczas tej podróży
stałem na klifie z widokiem na ocean,
przytłoczony pięknem.
Powiedziałem kumplowi: „Dzięki, że wszystko zaplanowałeś.
To niepowtarzalna okazja,
bo pewnie nigdy już tego nie zrobię”.
On odparł: „Cieszę się, że jesteś. Inaczej byłbym sam”.
Staliśmy tam w ciszy,
chłonąc majestat przyrody.
A potem pomyślałem: „Mógłbym go teraz zabić.
Nie to, że chcę,
ale gdybym chciał, to byłby to najlepszy moment”.
Nie lubię krzywdzić ludzi, ale uwielbiam okazje.
Przebywanie na łonie natury daje spokój i poczucie jedności z wszechświatem.
Skłania do głębokich przemyśleń,
na przykład: „Czy jestem mordercą?”.
Cztery dni w dziczy wystarczyły,
by zmienić moją perspektywę i punkt widzenia.
Gdy wróciłem do normalnego życia,
nie mogłem uwierzyć, jak dobrze mamy.
Podstawy.
Kosz na śmieci.
Wystarczą cztery dni bez kosza,
by uświadomić sobie, że to magiczny pojemnik.
Możesz tam wrzucić, co tylko chcesz,
i przestaje być twoją odpowiedzialnością.
Nie, to problem społeczeństwa.
Ty nie musisz się już martwić.
Twoja wnuczka to ogarnie.
Czułem się jak dziecko.
Nie mogłem się doczekać kupy na toalecie.
Co za przyjemność — toaleta.
Przez cztery dni kopaliśmy dołki.
Krótka rada:
jeśli wybieracie się na wędrówkę,
wykopcie dołek wieczór wcześniej.
Bądźcie przezorni.
Zróbcie to po kolacji, gdy już załadujecie magazynek.
Nie chcecie kopać dołka w ostatniej chwili.
Nie chcecie kopać dołka pod przymusem.
To nie będzie przyjemne.
Drugiego dnia obudziłem się w nagłej potrzebie.
Musiałem. Wziąłem łopatę.
Wybiegłem. Nie myślałem jasno.
Zgubiłem się.
Trafiłem na wielki kawałek twardej jak skała ziemi.
Nie mogłem się przebić.
Byłem zdesperowany.
Pomyślałem: „Może najpierw załatwię sprawę, a potem zakopię ciało”.
To miało sens.
Przynajmniej wiecie, jak duże jest ciało.
Kopiąc z wyprzedzeniem, trzeba zgadnąć
i zadać sobie pytanie: „Czy masz oczy większe niż tyłek?”.
Mój pierwszy dołek
był za mały.
Spróbowałem go zakopać
i powstało małe wzgórze.
Każą nie zostawiać śladów, a ja zmieniłem topografię.
Teraz muszą zaktualizować tę falowaną mapę.
To był niezapomniany wypad. Widzieliśmy wiele pięknych zwierząt.
Jednym z najbardziej spektakularnych był dorosły niedźwiedź czarny.
Gdy go napotkaliśmy,
sprawnie wspinał się po stromym zboczu.
Gdy zobaczyłem tę siłę połączoną z prędkością,
załamałem się.
Bo miałem plan.
Gdybym musiał uciekać przed niedźwiedziem,
udałbym, że biegnę w lewo, a skręciłbym w prawo.
Ale gdy zobaczyłem jak zapierdziela pod górę, zmieniłem zdanie.
Udałbym, że biegnę w lewo, a potem umarłbym na serio.
Gdyby zaatakował mnie niedźwiedź,
musiałbym być po prostu obecny.
Trzeba nauczyć się akceptować rzeczy, których nie można zmienić.
Wdech, wydech.
„Co się dzieje? Ale jestem pyszny.
Jestem rozszarpywany, bo jestem zbyt smaczny, by przebywać w lesie.
Widzę, że walczysz z udem.
Tak, mam napięte czworogłowe po wędrówce, misiu.
Wybacz. Mogłeś mnie dorwać tydzień temu.
Wtedy byłem delikatny”.
Pierwszego dnia przeszliśmy 13 km.
Dotarliśmy do krainy niedźwiedzi.
Nie było zasięgu.
Po zmroku było tak ciemno, że nie widziałem ręki.
Pamiętam, jak wpełzliśmy do namiotu.
Zasunąłem suwak…
„No to chyba jesteśmy bezpieczni.
Możemy teraz stracić przytomność na osiem godzin?
W końcu jesteśmy w środku.
Jesteśmy zamknięci. Zasunąłem suwak aż do samej góry.
Zrobiłem z wiatrówki pole siłowe.
Skoro ich nie widzimy, dlaczego one miałyby nas widzieć?
Dobra, misie, idźcie spać.
Słyszałyście suwak. Pora do spanka, dobranoc”.
Czułem się zagrożony,
bo mój śpiwór leżał tuż przy wejściu,
ale pomyślałem:
„Niedźwiedź raczej nie skorzysta z drzwi wejściowych.
Wpadnie przez ścianę jak w kreskówce”.
Bardziej przerażające byłoby, gdyby niedźwiedź użył zamka.
To okropne.
Zawsze gdy to robię, mam gęsią skórkę.
Ma…
Dziękuję. Mamy jeszcze chwilę,
ale chcę wam podziękować za przybycie.
Dziękuję, że przyszliście.
Nie…
Dziękuję, że przyszliście. Nie biorę tego za pewnik.
Od 23 lat robię stand-up
i to moja pierwsza duża trasa, a wszystkie bilety się wyprzedały.
To szaleństwo.
To spełnienie marzeń.
Ale od samego początku chciałem tylko szlifować swój fach.
Chciałem być coraz lepszy i w końcu znaleźć swoją widownię.
Ale nie wiedziałem, jaka ona będzie.
Bo teraz widzę,
że każdy komik przyciąga inną demografię fanów na swoje występy.
Dowiaduję się, jacy jesteście, bo kiedy tylko mogę,
rozmawiam z ludźmi z obsługi, np. z bileterami,
a oni zawsze mówią, że lubią moją publiczność,
bo lubicie się dobrze bawić, ale nie przesadzacie.
Rzadko wyrzucają kogoś z moich występów.
Nawet w Filadelfii było spokojnie.
Było na luzie.
Bo jesteście mili.
Szanujecie siebie i innych.
I chcecie iść wcześnie spać.
Widzę was.
W pewnym sensie jestem z was dumny.
Wiem, że macie wieczorny rytuał, na który czekacie cały dzień.
Macie tyle do zrobienia. Musicie zaparzyć rumianek,
wziąć gorący prysznic, zrobić pielęgnację skóry
i drenaż limfatyczny.
Pomedytować, poczytać książkę,
którą kończycie od 13 miesięcy.
To dużo roboty.
Dlatego jestem za was wdzięczny,
bo z wami zawsze jest miło i przyjemnie.
Chcę się odwdzięczyć za wasze wsparcie
odrobiną szczerości.
Jestem wam to winien i chcę się do czegoś przyznać.
Mam sztuczny ząb.
Tutaj, na środku, z przodu.
Oszukiwałem was przez jakieś 56 minut.
To korona.
Reszta jest prawdziwa.
Dla dentystów to ząb numer osiem.
Złamałem go kilka lat temu. Prowadziłem wtedy inne życie.
Mieszkałem w Nowym Jorku i byłem pogubiony.
To było, zanim zacząłem używać fioletowej szczoteczki.
To traumatyczne. Pierwsze zęby są dla draki,
ale drugie są na serio.
Nie odrosną.
Byłem zawstydzony i zdesperowany.
Poszedłem do dentystki
i kazałem jej wcisnąć „Ctrl+Z”.
Uspokoiła mnie:
„Nie ma sprawy. Założymy koronę”.
Nie wiedziałem, o co chodzi. „Niech pani robi, co trzeba”.
Gdy zakładają koronę na złamany ząb,
najpierw piłują to, co z niego zostało,
aż zostanie mały, krwawiący kikut.
Większość dentystów nie chce, by pacjenci byli tego świadomi.
Moja dentystka postanowiła pokazać mi swoją pracę.
W pewnym momencie przybliżyła mi do twarzy lusterko.
Nie wiedziałem, co się dzieje. Myślałem, że skończyliśmy.
Myślałem, że to jak u barbera, gdy pokazują tył głowy.
Już szykowałem napiwek.
Więc rzuciłem okiem.
Horror.
Nie zareagowałem, bo nie chciałem dawać mu władzy.
Zamarłem na twarzy.
Odwróciłem wzrok. „Nigdy więcej tego nie rób”.
Powiedziałem: „Nie wiem, czy mnie pani zrozumiała,
ale przyszedłem tu po więcej zęba.
Chciałem zwiększyć objętość zęba,
a pani zrobiła coś zupełnie odwrotnego!”.
To, co zobaczyłem, wciąż mnie prześladuje.
W lustrze widzę to,
ale w głębi duszy znam prawdę.
Dlatego muszę chronić tę koronę.
Nie używam jej do gryzienia ani szarpania.
Jest czysto dekoracyjna.
Bo doskonale wiem, że pod koroną siedzi mały goblin.
Czai się.
Jest ze mną zawsze.
Jeśli się przyjrzycie, zobaczycie,
że korona jest nieco większa i bielsza od reszty.
Bo kiedy przechodzisz ten proces, możesz wybrać kolor.
Wybierasz odcień.
Coś pomiędzy złamaną bielą a jeszcze bardziej złamaną bielą.
Czyli jaśniejszy lub ciemniejszy
w zależności od tego, jak widzisz swoją przyszłość:
czy wciąż masz ambicje, czy już się poddałeś.
Ty decydujesz.
Ale jeśli się zdecydujesz, musisz być ze sobą szczery.
Jak bardzo wybielą się twoje pozostałe zęby?
Ile lat jesteś w stanie chodzić z jednym zarąbiście jasnym zębem?
Jestem Sheng Wang. Dzięki, DC.
Dziękuję. Dbajcie o siebie.
Kochajcie się, wspierajcie.
Do zobaczenia.
Napisy: Paulina Iwaniak
DLA MOICH SIOSTRZEŃCÓW
DZIĘKUJĘ MOIM PRZODKOM, DZIADKOM I RODZICOM
ORAZ DALSZEJ I BLIŻSZEJ RODZINIE