Downloaded from YTS.BZ
สวัสดีทุกคน พร้อมกันมั้ย
Official YIFY movies site: YTS.BZ
โอเค
สุภาพสตรี สุภาพบุรุษ และทุกคน ขอเสียงต้อนรับเชง แวงค่ะ
(เชง แวง: สีม่วง)
ว่าไง ดีซี
โอ้ แหม
ขอบคุณมากที่มาดูกัน
ขอบคุณมากที่ให้ผมมาแสดง หวังว่าทุกคนจะสบายดีนะ
ผมรู้สึกดีมาก
ผมพยายามกินเบอร์รีให้มากขึ้น
ผมชอบกินอาหารที่มีสารต้านอนุมูลอิสระมาก
แปลกดีนะ
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนุมูลอิสระคืออะไร
รู้แค่ว่าผมต่อต้านมัน
ดูเหมือนว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เรากินของอร่อย
จะมีสารอนุมูลอิสระที่พยายามจะทำร้ายเรา
เนอะ เพราะงั้นหลังผมกินสเต๊กกับมาร์ตินี่แล้ว
ผมก็จะเรียกเบอร์รีมา
ผมส่งสารต้านอนุมูลอิสระเข้าไป
ผมบอกว่า "นี่ เพื่อน ไปจัดการให้หน่อย"
"ทำให้ดูเหมือนอุบัติเหตุด้วยล่ะ"
บางทีผมก็กินเบอร์รีก่อนกินข้าวเย็นด้วยซ้ำ
วางกับดักไว้ก่อนเลย
พวกมันไม่รู้หรอกว่ากำลังจะเจออะไร มันนึกว่ากำลังจะได้ออกซิไดซ์
ผมชอบเบอร์รีนะ ชอบมากด้วย แต่รู้ไหมว่าใครที่รักการกินเบอร์รีที่สุด
ลูกเพื่อนคุณไง
เวลาเพื่อนพาลูกมาบ้าน
รีบเอาเบอร์รีไปซ่อนใต้บรอกโคลีโดยด่วนเลย
นี่เป็นบทเรียนราคาแพงจริงนะ
เพื่อนพาลูกมาบ้านผม ผมก็เป็นเจ้าบ้านที่ดี
ผมเอาขนม เครื่องดื่ม เอาเบอร์รีออกมา
พวกเขาแฮปปี้ ผมก็ดีใจ
แล้วผมถึงได้รู้ว่า "ยัยเด็กนี่ไม่รู้เลยสักนิดว่ามันราคาเท่าไหร่"
นางกินมูมมามมาก
กินเป็นกำๆ
ผมไม่เคยเห็นใครถือเบอร์รีแบบนั้น
ใครเขากินเบอร์รีแบบนั้นกัน
นั่นมันท่าถือหัวใจมนุษย์ในพิธีบูชายัญ
ผมไม่พูดอะไรเพราะมันดีต่อพวกเขา
แต่ในใจผมนี่แบบ "แบบนี้ไม่ใช่แล้วมั้ง"
ผมพยายามทำเฉยๆ แต่ที่จริงคือเซ็งมาก
ผมเซ็งมากจนฟังที่พวกผู้ใหญ่คุยกันไม่รู้เรื่องเลย
ผมไม่รู้ว่าเราคุยอะไรกันอยู่ เพราะมัวแต่ประเมินความเสียหายอยู่
"นี่ไม่เห็นกันเหรอว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เรากำลังโดนปล้น"
ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมพยายามสาธิตให้ดูว่ากินเบอร์รีกินยังไง
ผมพยายามทำตัวเป็นแบบอย่าง
ผมแบบ "นี่ หยิบทีละลูก
ดูมันก่อน ชื่นชมสีสัน เนื้อสัมผัส
อยู่กับปัจจุบันกับเบอร์รี
เคี้ยวช้าๆ ค่อยๆ ละเลียด
พอกินหมดถ้วยนึงก็พอแล้วสำหรับวันนี้ พอแล้ว"
แต่น้องเขาไม่เก็ตเลย
ผมหงุดหงิดมาก เลยเริ่มกินเบอร์รีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ซ่อนมันไว้ในหลอดอาหารผม
มันเป็นอะไรที่ต้องยอมรับใช่ไหม
พอมีเด็กอยู่ในซีน บรรยากาศมันจะคาดเดาไม่ได้ทันที
อะไรก็เกิดขึ้นได้
วันก่อนผมไปบ้านเพื่อน
แก๊งเพื่อนผู้ชายนั่งล้อมกองไฟดื่มเบียร์หลังบ้าน
มานั่งเฮฮาไร้สาระกัน
จู่ๆ ลูกเพื่อนผมก็เดินออกมา
ถามคำถามใส่พ่อ
คืออยู่ดีๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีบริบทใดๆ ลูกคุณวิ่งมาหาคุณ
แล้วซัดคำถามวิทยาศาสตร์ใส่คุณต่อหน้าทุกคน
ทีนี้ก็เงียบกริ๊บกันหมด
ตอนนี้เพื่อนผมก็พยายามอธิบาย ว่าดวงจันทร์ทำงานยังไง
ผมนี่ลุ้นแทนเขาจนเยี่ยวเหนียวเลย
เพราะผมรู้ว่าเขาก็รู้ว่า พวกเรากำลังฟังอยู่เหมือนกัน
เอาจริงๆ พวกเราก็อยากรู้
"เป็นคำถามที่ดีนะ ทำไมมันเป็นแบบนั้นเนอะ"
เราไม่รู้คำตอบหรอก แต่เรากำลังตัดสินคำอธิบายเขาอย่างตั้งใจมาก
เพราะเวลาเพื่อนอธิบายอะไรให้เด็กฟัง
บางครั้งก็ต้องพูดให้มันง่ายลงจะได้เข้าใจ
แต่มีบางครั้งที่คุณเริ่มคิดได้ว่า "เฮ่ย ไม่ดิ นี่เพื่อนฉันโง่จริงนี่หว่า"
เด็กๆ นี่ทำให้เราเห็นสภาพตัวเองชัดขึ้นนะ
อย่างวันก่อน ผมพาหลานไปสนามเด็กเล่น
ทุกอย่างก็สนุกดีจนเธอเล่นบาร์โหนไม่ได้
ผมก็แบบ "โอเค เดี๋ยวลุงสาธิตให้ดูว่าเขาเล่นกันยังไง"
แล้วผมก็พบความจริง ผมสูญเสียพลังบาร์โหนไปแล้ว
ผมไม่รู้เลยว่านี่เป็นทักษะ ที่แค่วัยเท่านี้ก็เสียไปได้แล้ว
มันจบแล้ว มันทำให้ผมใจหายนะ ที่รู้ว่า ณ จุดหนึ่งในชีวิตนี้
ผมโหนบาร์เป็นครั้งสุดท้าย
แต่ไม่มีใครถ่ายรูปหรืออะไรไว้เลย
ตอนแรกผมนึกว่าผมยังไหว ผมชัวร์ป้าบมาก
เพราะผมดึงข้อได้ตั้งหลายที
แต่บาร์โหนมันคือเอาน้ำหนักตัวทั้งหมด ไปลงที่มือข้างเดียว แล้วแกว่งตัว
เจอแรงจีเข้าเต็มๆ
ผมลืมเรื่องแรงโน้มถ่วงไปเลย
ผมจับบาร์อันแรก เริ่มเหวี่ยงตัวไปข้างหน้า
แล้วพอแรงจีเริ่มเพิ่มขึ้น
ผมก็รู้สึกเจ็บจึ้กตรงนี้
กล้ามเนื้อหัวไหล่ผม
มันแบบ "ปล่อยมือดีกว่าเหอะ ไอ้หนุ่ม"
"ฉันจะฉีกหลุดจากลำตัวแกแล้วนะ"
ผมเจ็บที่ใจด้วยนะ
เพราะผมตั้งใจจะโชว์ทักษะสนุกๆ ให้หลานดู
ที่เธอสามารถพัฒนาต่อ ด้วยการฝึกฝนและประสบการณ์
แต่สิ่งที่ผมให้หลานเห็นกลายเป็น ร่างกายเราไม่นานก็ทรยศและพังซะแล้ว
มันยิ่งสะเทือนใจไปอีกเพราะผมเคยเห็นคลิป
ที่พวกผู้ก่อการร้ายฝึกโหนบาร์
ผมเคยคิดว่ามันงี่เง่าสุดๆ
แต่ตอนนี้ผมคิดว่า "โห พวกนี้ฟิตใช้ได้เลย"
"พวกนี้อาจเป็นปัญหาทีหลังก็ได้นะ"
ผมรู้สึกขอบคุณมาก ที่ได้มาแสดงในโรงละครสวยๆ แบบนี้
มันดีมากจริงๆ ดีมากๆ
แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้เสมอไป
โชว์ล่าสุดที่ผมเล่นที่แอลเอ ผมไปเล่นในร้านขายของผู้ใหญ่
ผมชอบแสดงที่นั่นเพราะที่จอดรถฟรี
ใช่ นั่นละรสนิยมเฉพาะตัวผม
ผมแสดงเสร็จก็เดินดูของนิดหน่อย
แล้วไปเจอยกทรงกินได้ ทำจากลูกกวาดน้ำตาลแข็ง
ผมสนใจนะ แต่ก็คิดว่า
"นั่นมันของวัยรุ่นเขา อันตัวเราไม่กินลูกอมแบบนั้นแล้ว"
ผมก็พร้อมจะสนุกนะ เราเล่นกันได้
เดี๋ยวจะแทะนิดนึง แต่ที่เหลือเอาไปเก็บไว้ก่อน
ไม่เอาสิ จะมาคาดหวังให้ผมกินทั้งตัวได้ไง
ผมไม่กินน้ำตาลขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวปวดหัวตายพอดี
มีชุดชั้นในที่ทำจากไทลินอลไหมล่ะ
มีอะไรที่เหมาะกับตุ่มรับรสของผู้ใหญ่หน่อยไหม
แบบว่าแทนที่จะเป็นยกทรงทั้งตัวทำจากลูกกวาด
เอาเป็นแผ่นปิดหัวนม ทำจากดาร์กช็อกโกแลตดีกว่าปะ
เอาแบบดาร์ก โกโก้ไม่น้อยกว่า 75 เปอร์เซ็นต์
จะ 85 เปอร์เซ็นต์เลยก็ได้ ผมไม่กลัวหรอก
ผมหยิบกล่องยกทรงนั่นขึ้นมาดู
พลิกอ่านข้อมูลคุณค่าทางโภชนาการ
ยกทรงมีโปรตีนเท่าไหร่
ผมก็แปลกใจนะ มันเขียนว่าน้ำตาลแปดกรัม
ไม่เลวเลยนะนั่น
ถ้าอยากตามใจปากตัวเองนิดนึง แปดกรัมนี่ถือว่ากำลังดี
แล้วพอดูต่อไป มันเขียนว่า 26 หน่วยบริโภค
โหย! ยกทรงตัวเดียว 26 คนเลยเหรอ
ปกติในห้องมีแค่เราสองคนนี่
สูตรนี้คิดขึ้นมาไว้สำหรับงานเลี้ยงเป็นหมู่คณะนี่นา
นี่มันยกทรงที่เหมาะจะใส่ไปงานปาร์ตี้ แบบเอาอาหารไปแชร์กัน
"พร้อมกินของหวานก็บอกนะ เธออุ่นของไว้ให้แล้ว"
แต่ผมกิน 26 หน่วยบริโภคคนเดียวไม่ไหวหรอก
ไม่มีทาง
ค่าน้ำตาลสะสมผมก็สูงอยู่แล้ว
ใช่ ผมมีภาวะก่อนเบาหวานแล้ว
ผมไม่ยอมโดนตัดเท้าเพื่อจะได้เห็นนมหรอก
แม่ผมคงโกรธแน่ๆ
แม่เป็นคนทำเท้านี่ขึ้นมานะ
ช่วงนี้ผมเพิ่งได้กลับไปเจอครอบครัวที่ฮิวสตัน
ได้กลับไปบ้านที่ผมโตมา
มันน่าสนใจที่ได้กลับไปตอนอายุเท่านี้
เพราะเราจะสังเกตเห็น สิ่งที่เรามองไม่ออกตอนยังเด็ก
เหมือนอย่างผมเพิ่งรู้ว่าบ้านที่ผมโตมานี่
แสงไฟมันหดหู่มาก
ตอนนี้เห็นชัดมาก
แต่ตอนเด็กๆ ผมไม่มีทางดูออกว่ามันผิดปกติตรงไหน
ตอนเด็กๆ ผมแค่รู้สึกว่า "ทำไมมันเศร้าจังอะ"
ผมเกือบจะมีวัยเด็กที่ดีแล้วนะ
เราขาดแค่โคมไฟไม่กี่ดวงเอง
แก้ไม่ยากเลย
แต่ผู้อพยพรุ่นแรกๆ ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับบรรยากาศหรอก
พวกเขาคิดว่าบรรยากาศ "แอมเบียนซ์" คือชื่อเมียของเจย์ซี
เกือบทุกห้องมีไฟดวงเดียว แค่ดวงเดียวตรงกลางเพดานห้อง
เหมาะกับการสอบสวนมาก
แสงเงาให้ความดราม่าสุดๆ
เดินเข้าไปปุ๊บ ถุงใต้ตาก็ปูดขึ้นมาทันทีเลย
พ่อแม่ผมไม่ได้ไม่มีความสุขนะ
แค่หน้าตาเขาเหมือน กำลังจะเล่าเรื่องผีให้ฟังตลอดเวลา
แต่ลูกพี่ลูกน้องผมนี่หนักกว่า
เพราะลุงผม เล่นติดไฟฟลูออเรสเซนต์ซะเต็มบ้านเลย
มันอาจจะประหยัดพลังงานกว่า
แต่ทำแล้วไม่น่ารักเลย
มันไม่ชวนอบอุ่น มันน่าขนลุก
ไฟฟลูออเรสเซนต์ มันมีเสียงด้วย
คุณได้ยินเสียงมัน
ก่อนจะไปถึงคุณก็รู้แล้ว
"คืนนี้ขอไม่อยู่นานนะ"
มันมีเสียงหึ่งๆ เหมือนแมลงวันหัวเขียว
จับคู่มากับความอบอุ่นของโต๊ะผ่าชันสูตรศพ
บรรยากาศพร้อมจะแพนิกได้ทันที
ผมโตมาในบ้านที่มีกฎห้ามใส่รองเท้าในบ้าน
ซึ่งหมายความว่าพอคุณกลับถึงบ้าน
คุณต้องหยุดที่ทางเข้า ถอดรองเท้าออก
แล้วถึงเข้าไปในบ้านได้
แต่ผมมีเพื่อนที่บ้านเขาไม่เป็นแบบนั้น
แล้วพอผมได้ไปบ้านพวกเขา
ผมงี้ตื่นเต้นสุดๆ ที่จะได้ลองอะไรแปลกใหม่
ผมจำได้ว่ามีอยู่ซัมเมอร์นึง
เด็กๆ ทั้งละแวกไปรวมตัวกันที่บ้านมาร์ค
เพราะเขาเพิ่งได้เกมสตรีทไฟเตอร์ 2 ที่เล่นในซูเปอร์นินเทนโดมา
ใช่ ตอนนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มาก
แต่สิ่งที่ผมตื่นเต้นจริงๆ คือการเดินจากข้างนอกบ้านเข้าข้างใน
โดยไม่ต้องหยุดเลย
ผมจะได้เดินตรงเข้าไปเลย
ไม่ต้องมัวอ้อยอิ่งแถวโถงทางเข้า แต่จะตรงดิ่งเข้าไปในบ้านนั้นเลย
ผมจะเดินดิ่งไปถึงห้องนั่งเล่น
จะได้รู้สึกว่าพรมมันเป็นยังไงตอนใส่รองเท้าอยู่
โห ไม่เคยเดินในบ้านไหน ที่พื้นมันหนึบขนาดนี้มาก่อนเลย
แล้วบ้านเขายังตั้งแอร์ ต่ำกว่า 26 องศาเซลเซียสด้วยนะ
รู้สึกเหมือนอยู่โรงแรมเลย
จุดพีคสุดคือเวลาจะเข้าห้องน้ำ
บางบ้านจัดวางไว้ แบบที่คุณต้องหยุดคิดว่า "โอ้ พระเจ้า
นี่ฉันต้องใส่รองเท้า เหยียบไปบนพรมเช็ดเท้านี่เหรอ"
ผมรู้สึกเหมือนทำบาปเลย
เพราะพรมเช็ดเท้าคือสิ่งแรก ที่ร่างกายคุณสัมผัสหลังออกจากฝักบัว
อยู่บ้านผมทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ตอนนี้ผมแอบอยากลอง
แต่ถ้าผมเป็นเพื่อนที่ดี ผมจะไม่ทำ
ถ้าผมห่วงคุณเหมือนห่วงตัวเอง ผมจะก้าวข้ามพรมเช็ดเท้าไป
ผมจะเข้าไปท่านี้
นี่แหละคือความรัก
คุณไม่มีโอกาสได้เห็นทุกอย่างที่ผมทำเพื่อคุณ
เพราะความรักไม่โอ้อวด
ผมพยายามรักษากฎ ไม่ใส่รองเท้าในบ้านที่บ้านผมเอง
แต่มันก็ไม่ 100 เปอร์เซ็นต์
บางทีก็ต้องยืดหยุ่นบ้าง
บางทีคุณรีบมาก คุณใส่รองเท้าแล้ว
ก้าวเท้าออกไปแล้ว แล้วนึกได้ว่าลืมกระเป๋าตังค์
แต่คุณไม่มีเวลามาถอดใหม่ใส่ใหม่อีกรอบ
เพราะงั้นคราวนี้จะเป็นโอกาสพิเศษละ
วันนี้คุณจะใส่รองเท้าเข้าบ้าน
แต่คุณจะไม่เดินตามปกติ
คุณจะเดินกลับเข้าไปเหมือนพื้นเป็นลาวา
คุณจะแบบ…
มันดูติงต๊องมาก
แต่มันมีหลักวิทยาศาสตร์รองรับ
คุณรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร
คุณก้าวเท้ายาวๆ เพื่อลดจุดปนเปื้อน
คุณเดินด้วยปลายเท้าเพื่อลดพื้นที่สัมผัส
และคุณเขย่งก้าวกระโดดเพราะกฎสามวินาที
นี่คือเกมที่คุณเล่น
เมื่อคุณเป็นคนขี้วิตกกังวล ที่แสร้งทำเป็นว่าคุณควบคุมชีวิตได้
มีหลายอย่างในโลกที่เราควบคุมไม่ได้
อย่างเวลาผมออกทัวร์แสดง บางทีก็ต้องนอนโรงแรม
แล้วดันได้ที่นอนที่ใกล้หมดอายุขัยพอดี
มันเกิดขึ้นได้
ส่วนใหญ่ก็จะแค่ยวบๆ หน่อย
วันก่อนผมเจอที่นอน แบบเมมโมรีโฟมหลังเก่าซึ่งก็ดูปกติดี
มองไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ แต่พอนอนลงไป คุณรู้สึก
มันคือความทรงจำของใครคนอื่น
เป็นความทรงจำที่ชัดเจนมาก
มีรอยเว้าเฉพาะตัว ที่เกิดจากร่างกายซึ่งไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
แต่ขอบเขตของการหายไปยังคงอยู่อย่างชัดเจน
และผมต้องเข้าไปนอน ในรูปรอยของผู้ชายร่างใหญ่
เรารูปร่างไม่เหมือนกันเลย
ผมไม่ใช่กุญแจที่พอดีกับล็อกนั้น
ผมเหลี่ยมตรงที่เขาโค้ง
มันเหมือนผมกำลังนอนอยู่บนสนามสเกตน้อยๆ
ไม่รู้ว่าพวกคุณดูออกจากออร่าผมไหม
แต่ช่วงนี้ผมทำกับข้าวที่ใส่หอมแดง
ดูออกใช่ไหม
ดูมีประกายเนอะ
มันดีนะ หอมแดงนี่มันดีจริงๆ
ผมเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานนี้เอง ผมแบบ "ว่าไง หัวหอม"
"ไม่บอกกันเลยนะว่ามีญาติสุดแซ่บแบบนี้"
"โห มาจากไหนเนี่ย กลิ่นไม่เหมือนกันเลย"
มันคล้ายกัน แต่คุณปฏิบัติกับมันไม่เหมือนกัน
หัวหอม คุณไม่ต้องอะไรมากได้
คุณซื้อเป็นกระสอบ แล้วโยนไว้ตรงมุมมืดไว้ใช้ทีหลัง
แต่พอซื้อหอมแดงกลับบ้านสักหัว คุณมีแผนละ
คืนนี้คุณจะทำตามสูตรจริงจัง
คุณจะแสดงฝีมือเต็มที่ คุณจะใช้เครื่องหั่นผักอย่างหรู
ใส่ถุงมือข้างเดียวแบบไมเคิล แจ็กสัน เพื่อจะได้ไม่สไลซ์ลายนิ้วมือหลุดไปด้วย
ช่วงนี้ผมกำลังลองพวกผัก ที่ให้กลิ่นหอมทั้งหลายอยู่
เพิ่งผ่านช่วงคลั่งต้นกระเทียมฝรั่งมา
รักเลย แต่ก็เสียใจที่เลี่ยงมันมานานมาก
เพราะตอนเห็นต้นกระเทียมฝรั่งครั้งแรก มันแอบน่ากลัวนะ
ผมแบบ "โห นี่ต้นหอมที่ไปอัปหุ่นมาเหรอ"
"จะใหญ่ไปไหน"
ผมพยายามกินอาหารออร์แกนิก แต่ไอ้นี่ตรวจสารกระตุ้นยังไงก็ไม่ผ่าน
มันบึกเกินไป
ทำไมปล่อยให้มันโตขนาดนั้น
ลืมมันไปเลยละสิ
น่าจะเก็บเกี่ยวตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว
ป่านนี้แล้วก็ปล่อยมันไปเถอะ
อีกหน่อยก็จะเป็นต้นไม้แล้ว
ผมชอบทำอาหารมาก ชอบทั้งกระบวนการเลย
ผมชอบพลังของสมุนไพรและเครื่องเทศ
สำหรับผม มันมหัศจรรย์จริงๆ
เครื่องเทศที่ผมใช้ประจำคือยี่หร่า
ของดีเลย
หลายวัฒนธรรมทั่วโลกใช้เครื่องเทศตัวเดียวกันนี้
มันมีรสชาติที่เข้มข้น
กลิ่นฉุนนิดๆ มีกลิ่นตัวหน่อยๆ
เป็นเครื่องเทศที่รื่นเริงมาก
ทุกครั้งที่ได้กลิ่นยี่หร่า ผมจะแบบ
"ได้กลิ่นใครอยู่ในครัวเหรอ"
"ฮัลโหล"
"กลิ่นเหมือนมีคนเพิ่งทำสวนมาเลย"
"ขอบคุณนะ เดี๋ยวเอาน้ำให้ดื่ม"
"เข้ามาเลย กลิ่นเหงื่อเซ็กซี่เชียว"
บางทีหลังจากกินข้าวนอกบ้านติดๆ กันหลายวัน
ผมจะพยายามไถ่บาป ด้วยการปั่นสมูทตี้สุขภาพกินเองที่บ้าน
แต่ผมมักจะทำมากเกินไป
เพราะผมพยายามยัดทุกอย่าง ที่ควรจะกินให้ครบตลอดทั้งสัปดาห์ลงไปทีเดียว
มันจะมีสลัดสารพัด ผลไม้ทุกชนิด
วอลนัต ผงเห็ด เมล็ดแฟลกซ์ ขมิ้น พริกไทยดำ
สมูทตี้ผมออกมาสีเทาเข้ม
เหนียวหนืด
ดูเหมือนปูนซีเมนต์เปียก
อย่างห่วย
แต่มันดูดผ่านหลอดไม่ได้
สมูทตี้ผมนี่ต้องกินด้วยมีดกับส้อม
มันข้นเกินไป
ต้องเติมของเหลวลงไป เพื่อให้ได้ความข้นที่พอดี
เยี่ยมเลย ตอนนี้ผมมีสมูทตี้สองแกลลอนละ
ต้องลากแฟนมาร่วมชะตากรรม
ผมแบบ "ที่รัก ผมทำของว่างให้คุณด้วย ขอโทษนะ"
ผมไม่ได้เรียนทำอาหารแบบเป็นเรื่องเป็นราว
ส่วนใหญ่คือเรียนเอาหน้างาน ด้นสดเอาเลยตอนนั้น
ผมไม่เคยทำเมนูเดิมซ้ำสองครั้ง
เพราะผมไม่รู้ว่าครั้งแรกมันเกิดขึ้นได้ยังไง
ถ้าแฟนผมชอบอาหารจานนั้น
ผมจะบอกว่า "กินให้พุงกางเลยนะ เพราะมันจะไม่กลับมาอีกแล้ว"
"คืนนี้เราโชคดี"
ส่วนใหญ่ผมเป็นคนทำอาหาร แต่ก็มีบางครั้ง
แฟนผมจะซื้ออุปกรณ์ครัวพิเศษ ที่เราแทบไม่ได้ใช้กลับมา
แต่กินพื้นที่เก็บของสุดๆ
เธอกลับมาพร้อมที่บีบกระเทียมอันใหญ่บึ้ม
ทำให้ลิ้นชักครัวการจราจรติดขัดไปหมด
รู้ใช่ไหม เวลาเปิดลิ้นชัก
มืออีกข้างต้องยื่นเข้าไปคอยปลอบพวกมันก่อน
แบบ "เฮ้…"
"ใจเย็นๆ"
"เฮ้ ใจเย็นๆ นอนลงไป นี่ฉันเอง นอนลง"
"ทำไมเอะอะโวยวายจัง"
"ดูสิ ทำเอาทั้งลิ้นชักแตกตื่นหมดแล้ว ที่คีบยังหูตาแตกเลย"
แล้วข้อนิ้วคุณก็ถลอกหมด
เพราะด้านนั้นเขาไม่ทาสีกัน
ครั้งหนึ่งแฟนผมกลับบ้าน พร้อมเครื่องทำบะหมี่ผักแบบเกลียว
เอาไว้ทำเส้นซูกินีที่ไม่มีใครตื่นเต้นกับมันเลย
มันน่าเศร้านะ
เพราะตอนที่เห็นมันทำงานครั้งแรก คุณจะตื่นเต้น
คุณจะแบบ "หูย มันดูเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวจริงๆ"
เหมือนจริงๆ นะ
และในใจคุณก็อยากจะเชื่อ
คุณคิดว่า "อาจจะมั้ง"
"หรือว่าอาจจะเป็นบะหมี่จริงๆ ก็ได้"
แต่พอคุณนั่งลงกิน มันก็แค่ผักเส้นปะ
ตื่นได้แล้ว ไอ้โง่
ผมนั่งดูหนังไซไฟระทึกขวัญไป แล้วกินซูกินีเส้นไปไม่ได้หรอก
เพราะผมยอมเชื่อได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น
จะให้ผมเชื่อว่าหุ่นยนต์ชั่วร้ายจากอนาคต
เดินทางข้ามเวลามาทำลายโลก
หรือจะให้ผมแกล้งเชื่อว่านั่นคือสปาเกตตี
ครั้งหนึ่งแฟนผมกลับมา พร้อมที่สไลซ์หัวหอมญี่ปุ่นหน้าตาน่าสนใจมาก
มีด้ามจับอันเดียว ข้างบนมีใบมีดประมาณแปดใบ
กดครืดเดียวได้แปดชิ้น
ผมไม่เคยใช้มันเลย
ประมาณปีที่แล้ว ผมเคลียร์ลิ้นชัก
ผมดึงมันขึ้นมา ลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร
มันมีฝาครอบอยู่ด้านบน
ผมจับผิดท่า
พอเปิดออก นิ้วผมก็ลากผ่านใบมีดทั้งแปดใบ
แล้วผมก็เขวี้ยงมันทิ้งทันที
นั่นคือครั้งเดียวที่เราได้ใช้มัน
มันวางใหม่เอี่ยมอยู่ในลิ้นชักมาหลายปี
รอเวลาที่จะเล่นงานผม
แล้วมันก็เล่นผมได้เต็มๆ ผมนี่ทึ่งเลย
มันเป็นบาดแผลที่เรียงห่างเท่ากันสวยที่สุด ที่ผมเคยโดนมา
หมอยังบอกเลยว่ารอยบาดผมนี่ คุณภาพระดับร้านอาหารเลย
ตอนนี้ผมกำลังหาเครื่องปิ้งขนมปังเครื่องใหม่
ถึงเวลานั้นอีกแล้ว
เรามีเครื่องปิ้งขนมปังยี่ห้อพื้นๆ มันก็ไม่แย่ เราใช้มาสิบปีแล้ว
มันยังทำงานอยู่ แต่ตอนนี้มันทำงาน ตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย
ชักจะดีเกินไปแล้ว
เราก็เลยเริ่มดูตัวเลือกใหม่ๆ ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจนะ
แต่ตอนนี้ผมมาถึงจุดที่อาจจะพอมีเงินซื้อ
เครื่องปิ้งขนมปังเบรวิลล์ได้แล้ว
อาจจะนะ
ต้องกลับไปคำนวณตัวเลขอีกที
มันแพงมาก แต่ก็สวยมาก
แล้วเพื่อนๆ ผมก็ชอบของที่เขาใช้อยู่มาก ผมเลยตื่นเต้น
แต่แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้ามันดีขนาดนั้นจริงๆ
ก็มีโอกาสที่มันจะเป็นเครื่องปิ้งขนมปัง เครื่องสุดท้ายของผม
โห หนักในนี้เลย
ผมยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนั้น
ผมแค่อยากทำไดโน่นักเก็ตผมให้กรอบแค่นั้น
แต่ตอนนี้ผมต้องมานั่งคิดถึงความตายเนี่ยนะ
ตอนนี้ผมต้องมานั่งคิดว่าควรยกมรดกชิ้นนี้ให้ใคร
หลานผมคนไหนที่มีเสน่ห์พอ จะได้ออกรายการแอนทีคโรดโชว์เล่าเรื่องผม
จนถึงทุกวันนี้
ผมยังมีนิสัยประหยัดติดตัวมาจากวัยเด็ก ที่เลิกไม่ได้สักที
อย่างเช่น ผมยังทำใจ ใช้กระดาษทิชชูทั้งแผ่นไม่ได้
ผมอยากฉีกมันแบ่งครึ่ง
แล้วเอาอีกครึ่งให้แฟน
หรือไม่ก็ปล่อยไว้อย่างนั้นบนม้วน
แล้วม้วนกลับให้มันดูสวยๆ
ถ้าไปกินข้าวร้านอาหารแล้วเขาให้ทิชชูเปียกมา
ผมมักจะไม่ใช้ทันที
ผมจะแบบ "ขอเก็บใส่กระเป๋าก่อน"
"เก็บไว้ใช้ทีหลังดีกว่า"
"ใช้ตอนนี้ไม่คุ้ม"
มันเปียก ห่อแยกเป็นชิ้นๆ เลยรู้สึกเหมือนต้องตั้งใจใช้
พอคุณเลือกจะใช้มัน คุณมีโอกาสแค่ครั้งเดียว
ต้องใช้ให้คุ้ม
คุณก็เลยพกติดตัวไว้ตลอด พร้อมจะใช้มัน
แล้วคุณก็ใช้ชีวิตไป
บางครั้งบางคราวสถานการณ์มันก็มา แล้วคุณก็แบบ…
"ตอนนี้รึเปล่านะ"
"ไม่ ยังไม่ถึงขั้นนั้น แค่นี้ยังพอไหว"
"มีทิชชูอยู่ แก้วน้ำก็มีหยดน้ำเกาะอยู่"
"แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว"
"ไม่เป็นไร จะใช้ทิชชูเปียกทั้งซอง กับเรื่องแค่นี้ไม่ได้หรอก"
แล้วคุณก็รอไป รอต่อไป
จนในที่สุด วันหนึ่งคุณก็เจอโมเมนต์ที่คู่ควร
คุณตื่นเต้นมากที่จะได้ใช้มันให้ฉ่ำปอดสักที
คุณฉีกซองออกมา แล้วพบว่าน้ำหายไปหมดแล้ว
ตอนนี้คุณเลยพยายามจะเช็ดนิ้วที่เลอะบาร์บีคิว
ด้วยแบบแผ่นหอมอบผ้าที่หมดสภาพแล้ว
ในทางเทคนิค ผมเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนะ
แต่ผมรู้สึกว่าผมยังต้องอีกนิด กว่าจะเป็นผู้ใหญ่จริงๆ
ผมพยายามฝึกตัวเองนะ แบบค่อยๆ ทีละขั้น
อย่างบางที หลังดูหนังผีจบ
ผมจะเดินเข้าไปในห้องมืดๆ ในอะพาร์ตเมนต์ผม
แต่ผมจะไม่เปิดไฟ ลองทำตัวให้กล้าๆ หน่อย
คือคุณต้องเดินด้วยจังหวะปกติ
พอเข้าไปแล้ว อย่าเร่งฝีเท้า
นั่นบ้านคุณนะ
ทำตัวให้สมกับเป็นเจ้าของบ้านสิ
ถ้าคุณเริ่มเดินจ้ำๆ
เท่ากับคุณบอกผีว่าคุณกลัวมัน
อย่าให้พวกมันได้ใจ
นิ่งไว้ ผมเดินเข้าไป นิ่งๆ
ผมทำธุระของผม ทำสิ่งที่ต้องทำ
ผมหันกลับ
แล้วเริ่มเดินออกมา
นิ่งสุดๆ
ใกล้แล้ว เห็นไฟตรงโถงทางเดินแล้ว
สามก้าวสุดท้าย…
ผมวิ่ง
วิ่งไปจนถึงกรอบประตู แล้วก็โดดเข้าหาแสงไฟ
แต่ตอนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ อย่าเหยียดขาหลังมากเกินไป
นั่นแหละคือจังหวะที่คุณจะโดนคว้า แล้วถูกลากไปสู่จุดจบ
คุณรู้ดี เพราะงั้นวิ่ง กระโดด หดขา
แล้วก็ส่งเสียงขนหัวลุกออกมาแบบ…
เผื่อคุณไม่รู้… เป็นภาษาไต้หวัน แปลว่า "หยึย!"
บางทีผมก็พยายามทำตัวกล้าๆ ตอนอาบน้ำเหมือนกันนะ
อย่างไม่รอให้น้ำอุ่นก่อน
ไม่ลองดูด้วยซ้ำ
ผมเดินเข้าไปเลยเหมือนนักรบ
มันยากนะ
ถ้าอยากบ้าให้สุดก็อย่าเพิ่งเปิดน้ำ
คืนนี้ลองไปทำดู
กลับบ้าน ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด
ก้าวเข้าไปในส่วนอาบน้ำที่แห้งและเงียบ
รู้สึกถึงความตึงเครียดนั่นดู
มันแปลกๆ ไม่แค่เฉยๆ เลยแหละ
มองที่รูพวกนั้นที่ฝักบัวคุณ
แล้วใช้มือของคุณเอง
เปิดน้ำฉีดใส่ตัวเอง
อย่าหลบ
อย่าบัง
กล้าๆ ไว้
พอผีเห็นคุณทำแบบนั้น…
มันจะกลัว
จากผีหลอกกลายเป็นหลอกผี
พวกมันจะแบบ "ไอ้หมอนี่มันบ้า บ้านนี้อยู่ไม่ได้แล้ว"
แล้วมันก็หนีไป
พอคุณรู้สึกได้ว่าวิญญาณร้ายนั่นกำลังสลายไป
คุณก็หันไป "แฮ่!"
พยายามฉลองชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตน่ะ
ไม่นานนี้ผมเพิ่งบรรลุขั้นใหม่
ผมเริ่มซื้อแปรงสีฟันแบบยกแพ็กแล้ว
นี่เรื่องใหม่สำหรับผมนะ
แทบทั้งชีวิตที่ผ่านมา ผมอยู่แบบแปรงชนแปรง
ไม่มีสำรอง
ผมออกไปซื้อทีละด้าม
ผมมีแค่ด้ามเดียว
และผมจะใช้ด้ามนั้น จนกว่าจะไม่มีขนแปรงเส้นไหนขนานกัน
แล้วผมก็ยังใช้มันต่อ
เพราะผมจะกล่อมตัวเองว่า มันน่าจะทำความสะอาดได้ดีขึ้น
พอผมทำจนมันฟูๆ แบบนี้แล้ว
ขนมันแข็งแรงขึ้น
แล้วไม่นานผมจะเลื่อนขั้นมัน ให้ไปทำหน้าที่ในครัว
มันเป็นเรื่องของความรู้สึกปลอดภัย
มันรู้สึกดีที่รู้ว่าเมื่อผมกลับบ้านคืนนี้
ถ้าอยากใช้ด้ามใหม่ ผมก็มีให้ใช้
ถ้าคุณแวะมาที่บ้าน ผมก็มีให้คุณ ไม่มีปัญหา
คุณพาเพื่อนมาด้วยได้ถึงสี่คนเลยด้วย
แล้วข้อดีที่สุดของแบบแพ็กก็คือคุณได้เลือกสี
นั่นแหละคือโอกาส
ใช้เวลาค่อยๆ ตั้งใจเลือก ถามใจตัวเองดู
สีไหนที่ให้พลังงานที่คุณต้องการตอนนี้
สีฟ้า อันนี้ผ่อนคลาย
เป็นมหาสมุทรแห่งความสงบ
อันสีแดง เยี่ยม สนุกดี แต่อาจจะแซ่บไปนิดนะ
สีม่วงนี่คือสายพลัง
ผมจะหยิบสีม่วง เฉพาะตอนที่อยากเปลี่ยนบทชีวิต
บางครั้งคุณก็ไม่ได้ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด
อาจจะเผลอตัดสินใจอะไร ที่ทำร้ายตัวเองเป็นชุดๆ
ตอนนี้ถึงเวลาต้องปรับพฤติกรรม ให้กลับมาตรงกับความเป็นคุณแล้ว
งั้นก็ มา เจ้าแปรงสีฟันสีม่วง
ลุยกันเลย
เรามีทั้งคราบหินปูนและปีศาจในใจที่ต้องกำจัด
ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้นใช่ไหมล่ะ
ผมพยายามอยู่ ผมมีความอยากเรียนรู้
แค่บางทีไม่ค่อยมีแรงทำให้จบ
นั่นแหละเหตุผลที่ในคอมผม มีแท็บเปิดค้างไว้เพียบ
ก็ในอินเทอร์เน็ตมันมีทรัพยากรเยอะมาก ที่ผมรู้สึกว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับชีวิตผม
แต่แบบ ไม่ใช่วันนี้
ไว้ก่อน
นี่ แต่ส่งลิงก์นั้นมาให้ด้วย
ผมอยากได้ลิงก์นั่น ผมจะเปิดแท็บเก็บไว้ ผมมีระบบของผม
ยิ่งคุณเปิดแท็บไว้มากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งเล็กลงเท่านั้น
ตอนแรกมันก็ใหญ่เท่านี้
แล้วก็กลายเป็น "อ้าว ไม่มีข้อมูลให้เห็นแล้ว"
คุณไม่รู้ว่านี่แท็บอะไร แต่มีเป็นกองเต็มไปหมด
และมันน่าอายใช่ไหม
เวลามีประชุมงานแล้วต้องแชร์หน้าจอ
คุณจะไม่แชร์หน้าจอนั้นเด็ดขาด
คุณเปิดหน้าต่างใหม่เลย
คุณทำท่าแบบ "ทุกอย่างเรียบร้อยครับเจ้านาย"
"ผมโอเค ผมพร้อมประชุมกับผู้ถือหุ้นแล้ว"
ทุกๆ สองสามเดือน เบราว์เซอร์มันจะเด้งมาให้อัปเดต
คุณก็แบบ "เดี๋ยวๆ แล้วคอลเลกชันของฉันล่ะ"
เบราว์เซอร์ก็แบบ "ไม่ต้องห่วง เราจัดการให้
เราจะเปิดแท็บทั้งหมดกลับมาให้เอง"
"แต่มันเยอะมากนะ"
"คุณควรใช้บุ๊กมาร์ก"
ทุกๆ สองสามปี คอมพิวเตอร์ของคุณจะพังไปเลย
แท็บทั้งหมดหายวับไปตลอดกาล
ความรู้สึกสูญเสียนั้นทำคุณแตกสลาย
แต่แล้วคุณก็แบบ "ฉันเป็นอิสระแล้วซะที"
"ขอบคุณนะที่ทำในสิ่งที่ฉันทำเองไม่ได้"
ผมไม่ค่อยแน่ใจเรื่องเทคโนโลยีพวกนี้
ผมไม่รู้ว่ามันทำให้ชีวิตเราดีขึ้นจริงไหม
แต่ที่แน่ๆ มันทำให้บางอย่างในชีวิตมันแปลกขึ้น
อย่างล่าสุด ผมทำหูฟังหาย
ลืมไว้ที่ไหนสักแห่งนอกแอตแลนติกซิตี
ผมคงไม่ได้มันคืนแล้ว
แต่ด้วยพลังของเทคโนโลยี
ผมยังเช็กดูหูฟังได้อยู่
ถ้าผมอยากรู้ ผมเช็กได้เลยตอนนี้ว่ามันอยู่ที่ไหน
ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเลย
ผมรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ผมรู้ว่ามันทำงานที่ไหน
รู้ด้วยว่ามันได้รับการชาร์จไฟเป็นประจำ
มันมูฟออนแล้ว
ไปตามเรื่องตามราวแล้ว แต่ผมนี่พังเลย
มันมีตัวเลือกให้ลืมอุปกรณ์นี้ได้ แต่…
ผมไม่อยากลืมนี่
ผมไม่อยากปล่อยวาง "ฉันเสียแกไปครั้งหนึ่งแล้ว"
"ไม่อยากเชื่อเลยว่า แกจะไปจับคู่กับใครที่ไหนก็ไม่รู้"
ผมพยายามไม่ทำตัววัตถุนิยม ยึดติดกับของนอกกายพวกนี้นะ
แต่ขณะเดียวกัน ผมก็พยายามดูแลของที่มีอยู่ให้ดี
อย่างแว่นตานี่
เพราะงั้นถ้าต้องทำอะไรที่ต้องออกแรง ผมจะใส่คอนแทคเลนส์แทน
อย่างเวลาเล่นบาสหรือไปคลับเปลื้องผ้า
นึกออกไหม เพราะถ้าใส่แว่นไปคลับเปลื้องผ้า
แล้วนั่งใกล้เวที มีโอกาสสูงมาก
ที่นักเต้นจะดึงแว่นออกจากหน้าคุณ
ผมเคยโดนมาแล้วไม่ต่ำกว่าสองครั้ง
ถ้าอยากเล่นบทบรรณารักษ์สุดเซ็กซี่ ก็เอาเลย
ผมจะสนับสนุนคุณ
แต่เอาพร็อปของคุณมาเองดิ
นี่ไม่ใช่ของเล่น
นี่คืออุปกรณ์ทางการแพทย์
ปกติผมยอมให้แค่ช่างทำแว่นจับแว่นผมนะ
แต่ไหนๆ คุณไม่ได้ใส่เสื้อผ้า คืนนี้ผมจะยอมให้ละกัน
พวกเธอเอาแว่นคุณไปใส่ แล้วก็เลื่อนลงมาไว้ที่ปลายจมูก
แล้วก็ส่งสายตายั่วยวนมาให้
มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่เซ็กซี่นะ
แต่เปล่าเลย เพราะผมต้องหยีตามองเธอ
"เธอมีสี่หัวนมรึเปล่าน่ะ"
แล้วเธอก็เปลี่ยนมุกใหม่ เธอถอดแว่นออก
แล้วพาแว่นไปทัวร์ตามร่างกายเธอ
ผมก็แบบ "โห แว่นคงจะสำราญบานใจน่าดู"
แต่ผมมองไม่เห็นสิ่งที่แว่นเห็น
มันไม่ได้เชื่อมต่อบลูทูธ กับกลีบท้ายทอยสมองของผม
ในที่สุดผมก็ได้แว่นคืน
และแน่นอน เลนส์แว่นผมเลอะไปหมด
มีรอยนมติดอยู่บนเลนส์
มีรอยส่วนตั๊วส่วนตัวทิ้งไว้ แต่ผมไม่เกิดอารมณ์กับคราบนิติเวชนี่หรอก
ผมไม่ได้เอาผ้าเช็ดเลนส์มา
ตอนนี้ผมเลยต้องดูโชว์ต่อจนจบ แบบความละเอียดต่ำ
ผมต้องพักจากการทัวร์อยู่ช่วงหนึ่ง
ต้องกลับบ้านที่แอลเอไปทำหน้าที่ลูกขุน
ใช่ ผมไม่ได้อยากถูกเลือกเลยนะ
แต่ผมถูกเลือกตั้งแต่รอบแรก ตัวเลือกอันดับหนึ่งครับผม
ผมก็ภูมิใจอยู่นะ แล้วก็เริ่มกังวล
ผมแบบ "ถ้าฉันเป็นตัวเลือกแรก ทีมนี้คงไม่ได้เข้ารอบเพลย์ออฟแหง"
เราผ่านกระบวนการคัดเลือก ทุกอย่างเรียบร้อย
จังหวะสุดท้าย ลูกขุนหมายเลขสามยกมือ เขาพยายามจะขอถอนตัว
เขาบอกว่า "ท่านครับ ผมสมัครงานอยู่"
"ผมอาจจะมีสัมภาษณ์งานสัปดาห์หน้า"
ผู้พิพากษามองเขาแวบนึง
แล้วเธอก็ตัดสินใจว่า เขาจะต้องอยู่ในคณะลูกขุนต่อ
เพราะผู้พิพากษาก็ต้องตัดสินใช่ไหมล่ะ
และจากที่เธอเห็น
เธอคิดว่า "นายไม่มีทางได้งานหรอก"
เธอตัดสินว่าเขาไม่น่าจ้าง
แต่เธอก็ให้เขามาเป็นเพื่อนร่วมงานผม
มันทำให้ผมตั้งคำถามกับระบบ
เพราะในทางทฤษฎี หน้าที่ลูกขุนมันดูสูงส่งมาก
แต่ในความเป็นจริง มันดูสบายๆ มากเลยเนอะ
รัฐบาลก็แค่แบบ "ไง คุณว่างไหม"
"มาที่ศาลหน่อย เรามีสถานการณ์
ในสาขาที่คุณไม่มีประสบการณ์พื้นฐาน
ไม่มีความรู้ หรือความสนใจเลย
แต่เราจะให้สองฝ่ายที่เห็นต่างกันสุดขั้ว
นำเสนอข้อโต้แย้งที่ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาถูก
แล้วคุณช่วยบอกความจริงให้เราหน่อยนะ"
"คุณทำได้น่า"
มันกดดันมากนะ
ศาลเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
ที่ที่คุณน่าจะได้แก้ไขความผิดพลาดในอดีต
และผู้คนก็แต่งตัวให้เหมาะแก่กาลเทศะ ผู้พิพากษาสวมเสื้อคลุม
ทนายความสวมสูทสั่งตัด
มันเป็นพิธีการมาก
ยกเว้นคณะลูกขุน
พวกลูกขุนอย่างพวกผม แต่งตัวเหมือนไม่มีอะไรได้เสียกับผลลัพธ์เลย
เราแต่งตัวเหมือนเสียไม่ได้
และอยากให้ศาลรู้ว่าเวลานี้มันไม่ใช่สุดๆ
เราทำหน้าที่ได้ไม่ดีเลย
การพิจารณาคดีใช้เวลาสามสัปดาห์
แต่ไม่มีใครจดบันทึกเลย
ไม่มีใครจด ทุกคนคิดว่า "ฉันคงจำได้แหละ"
พอถึงเวลาประชุมตัดสินคดี เราแทบไม่มีข้อมูลอะไรอยู่ในหัว
เราเลยตัดสินกันจากฟีลล้วนๆ
เราแบบ "ไม่รู้สิ…"
"ผิดมั้ง"
ฟังดูแย่มากใช่ไหม แต่ใจเย็นก่อน
ไม่มีชีวิตใครแขวนอยู่บนเส้นด้าย
มันเป็นคดีแพ่ง
เป็นคดีบริษัทอเมริกันฟ้องบริษัทแคนาดา
เราเลยตัดสินให้ทีมเจ้าบ้านชนะ
แฟนๆ อยากได้ก็ให้เขาไปเถอะ
เป็นการประชุมตัดสินคดีที่สั้นมาก
เรามารวมตัวกันตอนเก้าโมงเช้า
เก้าโมงสิบนาที เราก็เสร็จแล้ว
ประเด็นคือระหว่างการพิจารณาคดี เราต้องหาอาหารกลางวันเอง
แต่พอมาถึงช่วงประชุมตัดสิน
เราได้รู้ว่าถ้าทำงานถึงเที่ยง ศาลจะเลี้ยงข้าว
พวกลูกขุนก็เลยเห็นพ้องต้องกันแบบเอกฉันท์
เราแบบ "เฮ้ย อย่าเพิ่งส่งคำตัดสิน"
"อุบไว้ก่อน เราจะมอบความยุติธรรม ตอนที่เขามอบแซนด์วิชไก่งวงให้"
ความยุติธรรมไปไก่มา
พวกเราถ่วงคำตัดสินไปอีกสามชั่วโมง
เพื่ออาหารฟรี
แล้วแซนด์วิชก็บ้านๆ มาก
ไม่คุ้มกับการรอเลย
ไม่คุ้มกับแคลอรีที่เสียไปด้วยซ้ำ
ในฐานะคณะลูกขุน เรามีวิจารณญาณที่ย่ำแย่ตั้งแต่ต้นยันจบ
ก็สมควรแล้วที่ได้แบบนั้น
ระบบมันเวิร์กแล้วนะทุกคน
พออายุมากขึ้น ผมรู้สึกว่า ผมเริ่มหันเข้าหาธรรมชาติมากขึ้น
นั่นแหละคือที่ที่สมัยนี้ ผมไปหาความสงบกับความสุข
แม้แต่ปาร์ตี้ที่ผมไป ก็เริ่มเป็นแนวเอาต์ดอร์มากขึ้น
ผมไปงานปาร์ตี้สละโสดแบบนี้มาสองงาน
งานแรกเป็นของหลุยส์ เพื่อนผม เราไปคอสตาริกา
เป็นเขตร้อนชื้นมาก
กิจกรรมทางน้ำเยอะมาก
เราตัวเปียกกันตลอด
ผู้ชาย 15 คนในวัยสี่สิบกว่า
ใส่กางเกงขาสั้นบอร์ดชอร์ตที่ไม่พอดีตัว
ผมเห็นร่องก้นเพื่อนๆ ครบทุกคน
ผมไม่ได้เลือกจะดูนะ
รู้ไหม เวลาเราสงสัยว่ามีร่องก้นอยู่แว้บๆ แถวนี้
มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะใช้ชีวิตต่อไปเฉยๆ
คุณจะถูกบังคับให้ต้องยืนยันให้ชัวร์ แบบ "แป๊บนึงนะ"
"ฉันไม่ได้อยากจะทำนะ"
เพราะร่องก้นมันมีพลังดึงดูด
ร่องก้นทำหน้าที่เหมือนร่องอกเทียม
มันเรียกร้องความสนใจ ด้วยพลังแห่งความคล้ายคลึง
สายตาคุณจะถูกดึงไปหา เงาวับๆ แวมๆ นั้นโดยอัตโนมัติ
"นี่มันปริศนาอะไร ที่สมองรู้สึกอยากจะไขให้ได้น่ะ"
คุณไม่ได้เลือก มันคือสัญชาตญาณ
โดพามีนหรืออะไรสักอย่าง
มันทรงพลังมาก
มันคือหลักการเดียวกับ ที่เขาใช้ตอนออกแบบสวนพฤกษศาสตร์
เขาจะทำทางเดินให้คดเคี้ยว
เพื่อกระตุ้นให้อยากรู้อยากเห็น
"หลังโค้งนี้ไปมันมีอะไรน่ะ"
"อยากรู้จังแฮะ"
บางทีคุณเดินตามโค้งไป
แล้วมันก็นำคุณไปยังแปลงดอกบีโกเนียสวยๆ
แต่บางครั้งก็เป็นก้นเพื่อนคุณ
"ฉันไม่ควรเข้ามาในสวนนี้เลย"
"โซนนี้สำหรับเจ้าหน้าที่เท่านั้น"
ปาร์ตี้สละโสดอีกงานที่ผมไป คือการแบกเป้เที่ยว
ไม่ใช่แบบไปนอนตามโฮสเทลนะ แต่ไปเข้าป่า
มีใครเคยแบ็กแพ็กแบบนั้นไหม
มีนิดหน่อย ใช่ จำนวนเท่านี้แหละใช่แล้ว
นั่นคือจำนวนที่ถูกต้องแล้ว
เพราะเราไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว
มันเป็นทางเลือกที่บ้าบอ
มันโหดนะ
มันไม่เหมือนการตั้งแคมป์ ผมตั้งแคมป์มาเยอะ มันชิลๆ
การตั้งแคมป์ก็แค่ขับรถไปที่ลานกางเต็นท์
คุณตั้งแคมป์
แบ็กแพ็ก คุณขับรถไปในที่ที่ไม่ใช่ที่ลานกางเต็นท์
คุณจอดรถข้างทางหลวง ขนของทุกอย่างลงมา
แบกขึ้นหลัง แล้วพูดว่า "ขอบคุณนะ รถ"
"ที่เหลือฉันจัดการเอง"
"อีก 42 กิโลต่อจากนี้ ฉันจะทำเป็นว่าฉันเป็นรถ"
"ฉันคือรถออฟโรด ฉันคือซูบารุ"
ผมไม่เคยแบกเป้พวกนั้นเลย
ผมไม่เคยมี ไม่เคยสะพาย
มันใหญ่มาก ตั้งแต่เด็กผมก็ไม่ชอบทรงของมันแล้ว
ผมรู้สึกว่าสัดส่วนมันเพี้ยน กระเป๋าใหญ่เกินตัวคน
ผมเป็นเด็กที่ใช้เป้แจนสปอร์ตธรรมดา
สำหรับผม เป้ควรมีขนาดแค่จากตรงนี้ถึงตรงนี้
ผมไม่ชอบที่เป้พวกนั้นมันใหญ่
จนมันเริ่มสูงเลยหัวคุณ
ผมแบบ "เฮ้ยๆ"
"จะทำอะไรน่ะ แกเป็นเป้สะพายหลังใช่มั้ย"
"งั้นก็อยู่แค่หลังสิ"
เพื่อนผมเป็นคนวางแผนทริปนี้ ให้เป็นปาร์ตี้สละโสด
มันไม่ใช่แบบที่เขาทำๆ กัน แล้วผมก็รู้ว่าเขาเป็นสายจิตวิญญาณ
พอเขาบอกว่าอยากทำอะไรที่ต่างออกไป
ผมก็แบบ "โอเค เจ๋ง ไม่ดื่มเหล้าเมาหัวทิ่ม ไม่จ้างสาวเปลื้องผ้า"
เขาก็แบบ "ใช่ แต่ก็ไม่มีที่พัก ไม่มีไฟฟ้าด้วย"
นั่นไม่ต่างกับพูดว่า "มาปาร์ตี้กัน"
"แต่ของดทั้งความสนุกและความสบายนะ"
ไม่มีใครไปด้วยเลย
ปาร์ตี้สละโสดมีแค่ผมกับเขา
ผู้ชายสองคนอยู่ในป่านานสี่วัน
ผลัดกันตรวจหาเห็บให้กันทั้งตัวทุกคืน
กลายเป็นโรแมนติกโดยไม่ตั้งใจ
แต่คำถามคือ
ถ้ามีผู้ชายเพิ่มขึ้น ปาร์ตี้นี้จะดูเกย์น้อยลงไหม
ผมไม่รู้ ผมว่าเรายังไม่มีคณิตศาสตร์ ที่จะแก้สมการนั้นได้
เราเดินป่าตามเส้นทาง นอกชายฝั่งแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ
มันสวยมาก
หลายครั้งระหว่างการเดินทาง
ผมพบว่าตัวเองอยู่บนหน้าผา ที่มองไปเห็นมหาสมุทร
ผมตื้นตันกับความงามตรงหน้า
จนพูดกับเพื่อนว่า "ขอบคุณนะที่วางแผนจัดทริปนี้"
"นี่มันเหมือนเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตเลย
เพราะฉันคงไม่ทำอีกแล้ว"
เขาก็แบบ "ดีใจที่นายมาด้วย ไม่งั้นฉันคงต้องมาเอง"
แล้วเราสองคนก็ยืนกันเงียบๆ
พยายามซึมซับ ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติไว้ทั้งหมด
แล้วผมก็คิดในใจว่า "จะฆ่าหมอนี่ตอนนี้ก็ได้นะเนี่ย"
"ก็ไม่อยากทำหรอกนะ"
"แต่ถ้าจะทำ นี่แหละจังหวะเหมาะที่สุด"
ผมไม่อยากทำร้ายใครนะ แต่ผมชอบความมีโอกาสให้ทำ
ธรรมชาติมีบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกสงบ
รู้สึกเชื่อมโยงกับจักรวาล
จนทำให้เราตั้งคำถามลึกๆ กับตัวเองว่า
"หรือจริงๆ แล้ว ฉันเป็นฆาตกรนะ"
สี่วันในป่านี่เพียงพอแล้ว
ที่จะเปลี่ยนมุมมองของผม เปลี่ยนทัศนคติของผม
พอผมกลับมาใช้ชีวิตปกติ
ผมนี่แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเรามีชีวิตดีขนาดไหน
กับสิ่งพื้นฐาน
ถังขยะ
ลองอยู่สี่วันโดยไม่มีถังขยะดูสิ
แล้วคุณจะรู้ว่ามันคือภาชนะวิเศษ
คุณโยนอะไรก็ได้ลงไป อะไรก็ได้
แล้วมันก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของคุณอีกต่อไป
ใช่แล้ว มันเป็นปัญหาของสังคม
คุณไม่ต้องกังวลแล้ว
หลานคุณในอนาคตจะหาทางออกเอง
ผมรู้สึกเหมือนเด็กเล็ก
ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้ไปอึในห้องน้ำ
โถส้วมเนี่ยคือสวรรค์ชัดๆ
สี่วันที่เราอยู่ในป่าต้องขุดหลุมตลอด
ขอแนะนำในฐานะมือโปร
ถ้าคุณไปเดินป่า
ให้ขุดหลุมไว้ตั้งแต่คืนก่อนหน้า
คิดล่วงหน้านิดนึง
ขุดหลังมื้อเย็น
หลังคุณใส่กระสุนเข้ารังเพลิงแล้ว
อย่าไปขุดหลุมเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน
คุณไม่อยากขุดหลุมตอนกำลังปวดหนักแน่ๆ
มันจะออกมาไม่สวยแน่
ผมตื่นมาเช้าวันที่สอง รู้สึกว่าข้าศึกบุกแล้ว
ต้องเดี๋ยวนั้นแล้ว ผมหยิบพลั่ว
แล้ววิ่งออกไป สมองยังไม่แล่น
ผมเลี้ยวผิดทาง
เลยไปโผล่ตรงที่ดินแข็งโป๊ก
ผมขุดไม่เข้า
ผมเริ่มสิ้นหวัง
คิดในใจว่า "หรือเราต้องจัดการมันก่อน แล้วค่อยกลับมาฝังศพทีหลังวะ”
ก็สมเหตุสมผลไหมล่ะ
เพราะคุณได้รู้แล้วว่าศพมันใหญ่แค่ไหน
แต่ถ้าคุณขุดไว้ล่วงหน้า คุณต้องกะขนาดเอา
ต้องถามตัวเองว่า "นี่ตาเราจะใหญ่กว่าก้นหรือเปล่า"
หลุมแรกของผม
ยังหลุมไม่พอ
ตอนสุดท้ายผมพยายามกลบๆ ไป
มันเลยกลายเป็นเนินน้อยๆ
เขาบอกว่า "อย่าทิ้งอะไรไว้"
แต่ผมไปเปลี่ยนภูมิประเทศมันซะเลย
ตอนนี้เขาเลยต้องไปอัปเดตแผนที่ เส้นยึกๆ นั่นกันใหม่แล้ว
ครั้งนั้นเป็นทริปที่น่าจดจำจริงๆ เราได้เห็นสัตว์ป่าสวยๆ เยอะเลย
หนึ่งในสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดที่เราได้เห็น คือหมีดำโตเต็มวัย
ตอนที่เราเจอหมี
มันกำลังกระโจนวิ่งขึ้นเนินชันๆ แบบเร็วมาก
พอผมเห็นพลังของมันบวกกับความเร็วขนาดนั้น
มันทำผมท้อเลย
เพราะก่อนหน้านั้นผมมีแผน
ผมบอกตัวเองว่าถ้าต้องวิ่งหนีหมี
ผมจะหลอกไปทางซ้าย แล้วพุ่งไปทางขวา
แต่พอเห็นหมีวิ่งขึ้นเขาเร็วขนาดนั้น ผมก็ "แผนนี่ไม่น่าจะเข้าท่าว่ะ"
ผมจะหลอกไปทางซ้าย แล้วผมก็จะตายจริง
ถ้าผมโดนหมีทำร้าย
ผมคงต้องอยู่กับปัจจุบันให้ได้
ใช่ไหม เราต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ สิ่งที่เราเปลี่ยนแปลงไม่ได้
หายใจเข้า หายใจออก
"ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น แหม ตัวฉันอร่อยมากเลย"
"ฉันกำลังโดนขย้ำอยู่ ตัวฉันอร่อยไป อยู่ป่านี้ไม่ได้หรอก"
"โอ้ เนื้อต้นขาแข็งเคี้ยวไม่เข้าเหรอ"
"เออ ต้นขาฉันตึงเพราะเดินเขามา หมีเอ๊ย"
"โทษที แกน่าจะจับฉันจากที่บ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน"
"ตอนนั้นฉันอย่างนุ่มเลย"
วันแรก เราเดินป่าไปราว 13 กิโล
เข้าไปลึกในเขตที่หมีอยู่มาก
ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์แล้ว
พอตกกลางคืน มันมืดมากจนมองมือตัวเองก็ยังไม่เห็น
ผมจำได้ว่าเราคลานเข้าไปในเต็นท์
แล้วผมก็รูดซิปขึ้น ผมพูดว่า "รูด"
"นี่แปลว่าเราปลอดภัยแล้วสินะ"
"แบบนี้คือเรานอนหลับอุตุ ไปแปดชั่วโมงได้อยู่ใช่ไหม"
"เพราะเราอยู่ข้างในไง"
"นี่คือข้างในสิ ฉันรูดซิปขึ้นไปจนสุดแล้วนี่"
"เหมือนแปลงผ้าใบกันลมเป็นสนามพลังแล้ว"
"ถ้าเราไม่เห็นพวกมัน พวกมันจะรู้ได้ไงว่าเราอยู่ในนี้"
"เอานะ หมี ไปนอนได้แล้ว
ได้ยินเสียงรูดซิปแล้วนี่ เข้านอนได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์"
ผมรู้สึกอันตรายกว่าเดิม
เพราะถุงนอนผมอยู่ติดทางเข้าเต็นท์พอดี
แต่แล้วผมก็แบบ
"หมีคงไม่น่าจะ เข้าตามตรอกออกตามประตูมั้ย"
"มันจะพุ่งทะลุเข้ามาเหมือนคูลเอดแมนมากกว่า"
แต่ถ้าหมีรูดซิปเข้ามาจริง มันจะน่ากลัวกว่าอีก
เมื่อกี้น่ากลัวมาก
เมื่อไหร่ที่ผมทำแบบนั้น ผมขนลุกเองทุกครั้งเลย
เรา…
ขอบคุณครับ เรายังเหลือเวลาแสดงอีกนิดหน่อย
แต่ผมอยากขอหยุดสักครู่ เพื่อบอกว่าขอบคุณที่มาวันนี้
ขอบคุณที่มานะครับ
ผม…
ขอบคุณที่มาดูนะครับ ผมไม่เคยคิดว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา
ผมเล่นเดี่ยวไมค์มา 23 ปีแล้ว
และนี่คือทัวร์ใหญ่ครั้งแรกของผม และเราก็ขายบัตรหมดเกลี้ยง
บ้ามาก
มันเหมือนฝันเลย
แต่เอาจริงๆ เป้าหมายของผมตั้งแต่แรก
คือแค่อยากพัฒนาฝีมือ
อยากเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้วสักวันหนึ่งอาจจะได้เจอผู้ชมของผม
แต่ผมไม่เคยคิดให้มันจริงจัง ว่ามันหมายความว่ายังไง
เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่า
นักแสดงตลกแต่ละคน ดึงดูดกลุ่มแฟนที่มาดูแตกต่างกัน
แล้วผมก็กำลังเรียนรู้ว่าพวกคุณเป็นกลุ่มไหนยังไง
เพราะทุกครั้งที่ผมได้คุยกับทีมงาน อย่างพนักงานต้อนรับ
พวกเขามักจะบอกว่าชอบคนดูของผม
เพราะพวกคุณมาเพื่อความสนุก แต่ไม่เลยเถิด
แทบไม่มีใครโดนเชิญออกจากโชว์ผมเลย
ขนาดที่ฟิลาเดลเฟียที่เขาเฮ้วๆ กันก็ยังสงบดี
ชิลมาก
เพราะพวกคุณเป็นคนใจดี
คุณเคารพตัวเอง เคารพคนอื่น
แล้วก็แค่อยากกลับบ้านไปนอนเร็วๆ
ผมรู้นะ
ในแง่หนึ่ง ผมภูมิใจในตัวพวกคุณนะ
ผมรู้ว่าคุณมีตารางกิจวัตรก่อนนอน ที่อยากจะรีบๆ ทำแล้ว
มีอะไรต้องทำเยอะมาก คุณต้องชงชาคาโมมายล์
ต้องอาบน้ำอุ่น ต้องทาครีมบำรุงผิวโน่นนี่
ต้องนวดระบายน้ำเหลือง
ต้องนั่งสมาธิ
ต้องอ่านหนังสือเล่มนั้น ที่พยายามอ่านให้จบมา 13 เดือนแล้ว
มันเยอะ
ผมเลยรู้สึกขอบคุณที่พวกคุณเป็นแฟนคลับ
เพราะมันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่น น่ารัก และรู้สึกดี
ผมอยากตอบแทนการสนับสนุน และความหวังดีของพวกคุณ
ด้วยการเปิดเผยความจริงสักหน่อย
ผมคิดว่าผมติดค้างพวกคุณ ผมเลยอยากสารภาพตรงๆ
ผมมีฟันปลอมซี่นึง
อยู่ตรงกลาง ด้านหน้านี่เลย
เพราะงั้นพวกคุณโดนหลอกมาสัก 56 นาทีแล้ว
ซี่นี้ครอบฟัน
ซี่อื่นเป็นของจริงหมดยกเว้นซี่นี้
ถ้าคุณเป็นหมอฟัน มันคือฟันซี่ที่แปด
ผมทำฟันซี่นั้นหักเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นชีวิตผมต่างจากตอนนี้
ผมอยู่ที่นิวยอร์ก และทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่
แน่นอนว่าเป็น ช่วงก่อนที่ผมจะหยิบใช้แปรงสีฟันสีม่วง
มันเป็นเรื่องสะเทือนใจนะ ฟันชุดแรก ของขำๆ
ฟันชุดที่สอง ของจริง
มันไม่งอกกลับมาแล้ว
ผมอายมาก สิ้นหวังมาก
ผมไปหาหมอฟัน บอกว่า
"ได้โปรด ช่วยกดคอนโทรล-แซด ยกเลิกสิ่งที่ผมทำกับตัวเองให้ที"
หมอให้ความมั่นใจมาก
เธอบอกว่า "ไม่มีปัญหา เราจะใส่ครอบฟันให้"
ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ผมบอก "ต้องทำอะไรทำเลยครับ เอาเลย"
เวลาจะใส่ครอบฟันให้ฟันที่หัก
เขาต้องกรอเศษฟันที่เหลืออยู่ซี่นั้น
ให้เหลือเป็นตอเล็กๆ เลือดซิบๆ
หมอฟันส่วนใหญ่ไม่อยากให้คุณ เห็น คิด หรือรู้ว่ามันหน้าตาเป็นยังไง
หมอฟันผม อยากโชว์ผลงานของเธอ
ระหว่างที่ทำอยู่ เธอก็เอากระจกมาจ่อหน้าผม
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมนึกว่าเสร็จแล้ว
ผมนึกว่าเหมือนตอนช่างตัดผม เอากระจกส่องให้ดูด้านหลังหัว
ผมเกือบจะควักทิปให้แล้ว
ผมมองเร็วๆ แวบหนึ่ง
สยดสยอง
แต่ผมไม่แสดงอาการ เพราะไม่อยากให้มันมีอำนาจเหนือผม
หน้าผมนิ่งสนิท
ผมหันหน้าหนีแล้วบอกว่า "อย่าได้ทำแบบนี้อีกเชียว"
ผมบอกว่า "ก็ไม่รู้ว่า ทำไมผมต้องมาบอกคุณเอาป่านนี้
แต่ผมมาที่นี่เพื่อเพิ่มฟัน"
"ผมอยากได้ฟันเพิ่มขึ้น"
"คุณทำผิดมาตลอดเลย"
สิ่งที่ผมเห็นยังคงตามหลอกหลอนผม
ในกระจก ผมเห็นแบบนี้
แต่ในหัว ผมรู้ความจริง
ผมเลยมีแรงจูงใจที่ต้องปกป้องครอบฟันซี่นี้
ผมไม่ใช้มันเลย มันไม่ได้มีไว้กัดหรือฉีก
มันมีไว้ประดับเฉยๆ
เพราะผมรู้ว่าถ้าครอบฟันหลุดออกมา จะมีก็อบลินตัวจิ๋วอยู่ข้างใน
แอบซุ่มอยู่
มันอยู่กับผมตลอดเวลา
และถ้าคุณดูใกล้ๆ คุณจะสังเกตได้ว่า
ครอบฟันนี่ใหญ่กว่าและขาวกว่า ฟันซี่อื่นนิดหน่อย
เพราะตอนทำครอบฟัน เขาให้คุณเลือกสีเอง
คุณเลือกเฉดสีเอง
ระหว่างสีขาวนวลกับสีขาวน้วนนวล
คุณจะเลือกสีอ่อนหรือเข้มก็ได้
ขึ้นอยู่กับว่าคุณคิดว่าชีวิตคุณจะไปทางไหน
คุณยังมีความทะเยอทะยานอยู่ไหม หรือพร้อมจะปล่อยไปตามลมแล้ว
คุณตัดสินใจเลย
แต่ถ้าคุณจะเลือกสีขาว คุณต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง
ฟันที่เหลือมันจะขาวได้ถึงระดับนั้นจริงไหม
แล้วคุณพร้อมจะใช้ชีวิต กับฟันที่ขาวจั๊วะอยู่ซี่เดียวแบบนั้นได้กี่ปี
ผมเชง แวง ขอบคุณครับดีซี
ขอบคุณครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ
รักกัน ให้กำลังใจกัน
แล้วพบกันใหม่ครับ
คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์
(แด่หลานๆ ของผม)
(ขอบคุณบรรพบุรุษ ปู่ย่าตายาย แม่และพ่อ ลุงป้านาอา)
(ญาติๆ พี่ๆ น้องๆ หมู่บ้านและต้นไม้สุดที่รักของผม)