Downloaded from YTS.BZ
Merhaba millet. Hazır mısınız?
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Pekâlâ.
Hanımlar, beyler, sevgili konuklar, Sheng Wang için güçlü bir alkış alalım!
Merhaba DC!
Vay canına.
Geldiğiniz için çok sağ olun.
Beni ağırladığınız için sağ olun. Umarım keyfiniz yerindedir.
Ben gayet iyiyim.
Daha sık orman meyvesi yemeye çalışıyorum.
Antioksidan tüketmek bende bir tutkuya dönüştü.
Çok garip. Oksidanların ne olduğunu bilmiyorum bile.
Sadece onlara karşı olduğumu biliyorum.
Ne zaman lezzetli bir şey yesen
şu oksidanlar seni mahvetmek için pusuda bekliyor.
Biftek ve birkaç martini götürdükten sonra orman meyvelerini desteğe çağırıyorum.
Antioksidanları yolluyorum.
"Hadi aslanlarım, şunun icabına bakın" diyorum.
"Kaza süsü verin."
Bazen orman meyvelerini yemekten önce yiyorum.
Tuzak kuruyorum.
Başlarına geleceklerden haberleri olmuyor. Oksitleyeceklerini sanıyorlar.
Ben orman meyvelerini seviyorum ama onları yemeyi en çok kim sever?
Arkadaşlarınızın çocukları.
Arkadaşlarınızın çocukları gelince
orman meyvelerini brokolinin altına saklayın.
Acı tecrübeyle sabittir.
Arkadaşım çocuğuyla geldi. Misafirperverimdir.
Atıştırmalık, içecek, orman meyvesi çıkardım.
Memnun etmeyi seviyorum.
Sonra fark ettim ki kızın fiyatlardan hiç haberi yok.
Meyveleri resmen gömüyor.
Avuç avuç.
Orman meyvelerinin öyle tutulduğunu görmemiştim.
Öyle meyve yenmez.
Kurban edilmiş insan kalbi öyle tutulur ancak.
Faydalı olduğu için bir şey demedim.
Ama içimden "Bu kadarı da fazla" diyordum.
Çaktırmıyordum ama rahatsızdım.
O kadar rahatsızdım ki yetişkinlerin sohbetini takip edemiyordum.
Ne konuştuğumuzu bilmiyordum. Zararımı hesaplamakla meşguldüm.
"Şu olanları kimse görmüyor mu? Resmen soygun var."
Ne yapacağımı bilemedim. Ona nasıl yeneceğini göstermeye çalıştım.
Ona örnek olmaya çalıştım.
"Bak, bir tane al.
Ona bak. Rengini, dokusunu incele.
Meyveyle bütünleş.
Yavaşça çiğne, tadını çıkar.
Bir kâse yedin mi bugünlük yeter zaten. Bitti gitti."
Laftan anlamıyor ki.
O kadar sinirlendim ki meyveleri hızla yemeye başladım.
Onları yemek boruma sakladım.
Şunu kabul etmek zorundasınız.
İşin içinde çocuklar varsa muhabbetin nereye gideceğini bilemezsiniz.
Her şey olabilir.
Geçen gün arkadaşımın evindeydim.
Bahçede, ateş başında birkaç arkadaş bira gömüyorduk.
Gırgır, şamata gırla.
Birden arkadaşımın çocuğu geldi.
Sözlü sınav yaptı.
Bir bakıyorsun, durup dururken çocuğun fırlayıp gelmiş
ve herkesin içinde pat diye bir fen bilgisi sorusu soruyor.
Bir anda sessizlik oldu.
Arkadaşım Ay'ın mantığını anlatmaya çabalıyordu.
Onun adına gerildim.
Dinlediğimizi biliyordu sonuçta.
Biz de öğrenmek istiyorduk.
"Güzel soru. Niye öyle sahi?"
Cevabı bilmiyorduk ama verdiği yanıtı puanlıyorduk.
Sonuçta çocuklara bir şey anlatırken aptala anlatır gibi konuşmanız gerekir.
Ama bazen de şunu fark edersiniz, "Yok ya, arkadaşım cidden aptalmış."
Çocuklar durumunuzu yüzünüze vurur.
Mesela geçen gün yeğenimi parka götürdüm.
Asılma demirlerinde zorlanana kadar hiçbir sorun yoktu.
"Nasıl yapılacağını göstereyim" dedim.
Meğer demirlerde asılarak yürüme becerimi kaybetmişim.
Bunun erken yaşta kaybedilebilecek bir beceri olduğunu bilmiyordum.
Olan olmuş, hayatımın bir noktasında son kez demirlerde yürümüşüm
ve bu beni büyük hüsrana uğrattı.
Üstelik kimse fotoğraf filan da çekmemiş.
Becerebileceğimi sanmıştım, sonuçta birkaç barfiks çekebiliyorum.
Ama demirlerde bütün vücut ağırlığını tek elle kaldırıp sallanman gerekiyor.
Yani G kuvvetine maruz kalıyorsun.
G kuvvetini unutmuşum.
İlk demirdeydim, hafiften ileri doğru ivmelendim
ve G kuvveti artmaya başladıkça şuramda bir ağrı hissettim.
Omuz kaslarım
"Hiç zorlama kanka" diyordu.
"Birazdan gövdeni parçalayacağım."
Duygusal açıdan da incindim.
Egzersizle ve deneyimle geliştirebileceği eğlenceli bir beceri göstermek istemiştim.
Oysa vücudun ne kadar çabuk çökebileceğini göstermiş oldum.
Moralimi bozan bir şey de
teröristlerin o demirlerde eğitim aldıklarını görmüştüm.
Bana hep çok saçma gelirdi
ama şimdi "Vay be, epey atletiklermiş" diyorum.
"Başa bela olabilirler."
Böyle güzel salonlarda sahne alabildiğim için çok mutluyum.
Çok güzel. Burası çok güzel.
Hep böyle olmuyor.
LA'deki son gösterilerimden biri bir erotik ürünler mağazasındaydı.
Orada sahne almayı seviyorum çünkü otopark ücretsiz.
Benim fetişim de bu.
Gösteriden sonra biraz etrafa bakındım
ve sert şekerden yapılmış yenilebilir bir sütyen buldum.
İlgimi çekti ama dedim ki
"Bu gençler için. Artık böyle şekerler yemiyorum."
Eğlenmeye varım. Oynayabiliriz.
Bir ısırık alırım ama kalanını sonraya saklayalım.
Hadi ama, koca sütyeni yememi beklemeyin.
O kadar şekeri yiyemem kızım, başım ağrır.
Tylenol'dan yapılmış iç çamaşırın varsa ne âlâ.
Yetişkin damak tadına uygun bir şeyin var mı?
Mesela şekerden koca bir sütyen yerine
birkaç tane bitter çikolatalı meme ucu kapağı nasıl olur?
Şöyle hafif acı, en az %75 kakaolu.
Yüzde 85'e kadar çıkarabiliriz. Korkmam.
Sütyenin kutusunu aldım.
Besin değerlerini okumak için çevirdim.
Sütyende ne kadar protein var?
Şaşırdım. Sekiz gram şeker yazıyordu.
Çok da kötü değil.
Tatlı kaçamağı yapacaksanız sekiz gram oldukça makul.
Sonra biraz daha baktım. 26 porsiyon yazıyordu.
Nasıl ya? Bir sütyen 26 porsiyon mu?
Genelde odada sadece iki kişi oluruz.
Bu tarif gruplar için hazırlanmış.
Tam yemekli partiye giyilecek sütyen.
"Tatlıya hazır olduğunuzda söyleyin. Hatun onu sıcak tutuyor."
Tek başıma 26 porsiyon yiyemem. İmkânsız.
İmkânsız. A1C değerim yüksek.
Evet, zaten gizli şekerim var.
Meme görmek için ayağımı kaybedemem.
Annem çok kızar.
O ayağı o yaptı sonuçta.
Geçenlerde Houston'da ailemi görme fırsatı buldum.
Büyüdüğüm evi yeniden ziyaret ettim.
Bu yaşta geri dönmek ilginç
çünkü çocukken göremediğiniz bazı şeyleri fark ediyorsunuz.
Mesela büyüdüğüm evin ışıklandırmasının depresif olduğunu yeni fark ettim.
Şu anda gün gibi ortada.
Ama çocukken nerede terslik olduğunu anlayamamıştım.
Çocukken hep "Ama burası niye kasvetli?" diyordum.
Neredeyse iyi bir çocukluk geçirecekmişim.
Sadece birkaç lamba eksikmiş.
Kolay bir çözümü varmış
ama birinci nesil göçmenler ambiyansa pek önem vermez.
"Ambiyans"ı Jay-Z'nin karısı sanıyorlar.
Odaların çoğunda tek bir ışık var. Ortada, tavandan sarkan tek bir ışık.
Sorgu için mükemmel.
Gölgeler çok keskin.
İçeri giriyorsun, göz altı torbaların balon gibi gözüküyor.
Annemler mutsuz değildi.
Sadece sanki her an korku öyküsü anlatacak gibi duruyorlardı.
Kuzenimin durumu daha beterdi
çünkü amcam evlerine çok fazla floresan lamba takmıştı.
Daha tasarruflu olabilir
ama huzur filan bırakmaz.
Konforlu değil, ürkütücü.
Floresan lambalar daha çok sesleriyle bilinir.
Geldiğini duyarsınız.
Oraya daha varmadan anlarsınız.
"Ama bu akşam uzun kalmak istemiyorum."
At sineğinin vızıltısıyla
otopsi masasının sıcaklığının birleşimi gibidir.
Tam panik atak ortamı.
Ayakkabıyla girilmeyen bir evde büyüdüm.
Yani eve geldiğinizde
antrede durup ayakkabılarınızı çıkarır
içeri öyle girerdiniz.
Ama böyle yaşamayan arkadaşlarım vardı.
Onlara gittiğimde
böyle egzotik bir şeyi denemekten büyük heyecan duyardım.
Bir yaz, mahallenin bütün çocukları Mark'ın evinde toplanacaktı
çünkü Super Nintendo'suna Street Fighter II almıştı.
O zamanlar büyük olaydı.
Bense hiç durmadan
dışarıdan içeri girmeyi dört gözle bekliyordum.
Direkt içeri girecektim.
Antrede oyalanmayacak, o evin derinliklerine inecektim.
Salonun ortasına kadar gidecektim.
Halıya ayakkabıyla basma hissini tadacaktım.
Vay be, daha önce hiçbir evde ayaklarım zemine böyle tutunmamıştı.
Termostatı da 26 derecenin altına çekmişler.
Sanırsın oteldeyiz.
Asıl olay da banyoda kopuyor.
Bazen öyle bir düzeni oluyor ki "Yok artık" diyorsun.
"Banyo paspasına ayakkabıyla mı basacağım yani?"
Bana günahmış gibi geliyor.
Duştan çıkınca vücudunuzun ilk temas ettiği şey bu.
Bunu evde katiyen yapamam.
Şimdi bir deneyesim var.
Ama ayıp olmasın diye yapmam.
Seni kendim kadar düşünüyorsam paspasın üzerinden atlarım.
Oraya şöyle girerim.
İşte sevgi budur.
Senin için yaptıklarımı her zaman göremezsin.
Sevgi gösteriş değildir.
Ayakkabı kuralını evimde de uygulamaya çalışıyorum
ama her zaman değil.
İstisnalar oluyor.
Bazen acelen vardır, ayakkabını giyip evden çıkmışsındır
ve cüzdanını unuttuğunu fark edersin.
Ama her şeyi baştan yapacak vaktin yoktur.
Özel bir anın arifesindeyiz demek oluyor bu.
Bugün eve ayakkabıyla gireceksin.
Ama normal yürümeyeceksin.
Yerde lav varmış gibi gireceksin.
Şöyle…
Gülünç gözüküyor.
Ama bilimsel temellere dayanıyor.
Ne yaptığını biliyorsun.
Kirlenme noktalarını en aza indirmek için geniş adımlar atıyorsun.
Temas alanını daraltmak için parmak uçlarında duruyorsun.
Üç saniye kuralı sebebiyle hızlı hareket ediyorsun.
Hayatı kontrol altındaymış gibi davranan evhamlı insanların oyunları bunlar.
Hayatta kontrol edemediğimiz pek çok şey var.
Turnedeyken arada sırada otelde kalıyorum
ve ömrünün son demlerini yaşayan bir yatağa denk geliyorum.
Oluyor öyle.
Genelde biraz içe göçmüş oluyor.
Geçen gün eski bir visco yatak denk geldi, gayet de iyi görünüyordu.
Görünürde bir sorun yoktu ama uzandığında bir şey hissediyordun.
Başka birinin hatırasını.
Hatırası fazla canlıydı.
Orada olmayan bir bedenin yarattığı eşsiz bir boşluk vardı
ama yokluğunun sınırları son derece belirgindi.
Daha cüsseli bir adamın bıraktığı çizgilerin içindeydim.
Şekillerimiz farklıydı. O kilidin anahtarı ben değilim.
Onun kıvrımları vardı, benimse köşelerim.
Ufak bir kaykay parkında yatar gibiydim.
Yaydığım enerjiden anlamışsınızdır belki
ama arpacık soğanla yemek yapıyorum.
Belli oluyordur.
Bir ışıltı var.
Arpacık soğanı harika bir şey. Onu yeni keşfettim.
"Hayırdır soğan? Seksi bir kuzenin olduğunu söylememiştin" dedim.
"Nereli bu? Farklı kokuyor."
Aslında benzerler ama ikisine aynı muameleyi yapmıyorsun.
Soğanı kanıksamışsın.
Çuvalla alıp sonra kullanmak için karanlık bir köşeye atıyorsun.
Ama bir arpacık soğanı aldığında planlar yaparsın.
Akşam yemeğini bir tariften yapacaksın.
Zahmetten kaçınmayıp doğrayıcıyı çıkaracaksın,
parmak uçlarını doğramayasın diye Michael Jackson eldiveni takacaksın.
Her türlü aromatik bitkiyi deniyorum.
Geçenlerde pırasaya sardım.
Pırasayı seviyorum ama ondan uzun süre kaçındığıma pişmanım.
Çünkü pırasayı ilk gördüğünde biraz tırsıyorsun.
"Oha, bildiğin kas yapmış yeşil soğan bu.
Nasıl ya?"
Organik beslenmeye çalışıyorum. O şey doping testinden geçemez.
Çok kalın.
Niye öyle olmasına izin vermişler ki?
Tarlada unutmuşlar. Üç yıl önce hasat etmeleri gerekirdi.
Bu saatten sonra kalsın. Yakında ağaç olacak zaten.
Yemek yapmayı seviyorum. Tüm süreci seviyorum.
Otların ve baharatların gücünü seviyorum.
Bana gerçekten büyülü geliyor.
En sevdiğim baharatlardan biri kimyon.
Çok güzel bir baharat.
Dünyanın dört bir yanında farklı kültürler aynı baharatı kullanıyor.
Yoğun, rayihalı bir profili var.
Biraz tuhaf gerçi, hafiften ter kokusuna çalıyor.
Çok eğlenceli bir baharat.
Kimyonu her kokladığımda "Bu mutfakta biri daha var" diyorum.
"Merhaba?
Biri azıcık bahçe işi yapmış gibi kokuyor.
Teşekkürler, sana su getireyim.
O seksi kokunla gel bakalım içeri."
Bazen birkaç gün dışarıda yemek yedikten sonra
evde sağlıklı bir smoothie yaparak günah çıkarmaya çalışırım.
Ama hep işin suyunu çıkarırım
çünkü o hafta yemiş olmam gereken her şeyi içine koymaya çalışırım.
İçine tonla yeşillik, türlü meyveler,
ceviz, mantar tozu, keten tohumu, zerdeçal, karabiber koyarım.
Benim smoothie'm koyu gri olur.
Kıvamı koyudur.
Islak betona benzer.
Kesinlikle berbat
ve pipetten geçmez.
Benim smoothie'mi çatal bıçakla içmeniz gerekir.
Çok koyudur. Doğru kıvam için sıvı eklemen gerekir.
Harika. Şimdi sekiz litre smoothie'm oldu.
Kız arkadaşımı çağırmam gerekti. "Hayatım, sana da içecek yaptım.
Özür dilerim."
Aşçılık eğitimi filan almadım.
İş başında öğreniyorum, doğaçlama yapıyorum.
Aynı yemeği iki kez yapmam
çünkü ilk seferinde nasıl yaptığımı bilmiyorum.
Kız arkadaşım yemeği beğenirse "Tadını çıkar, bir daha yapamam" diyorum.
"Bu akşamın değerini bilelim."
Genelde yemeği ben yaparım ama kız arkadaşım bazen
hiç kullanılmayan ama yer kaplayan özel bir mutfak gereci satın alır.
Eve kocaman bir sarımsak eziciyle geldi.
Mutfak çekmecesinde trafik sıkıştı.
Hani çekmeceyi açarsın,
öbür elinle herkesi sakinleştirmen gerekir ya?
"Hey…
Sakin olun.
Bir durun. Yatın. Yabancı yok. Siz yatın.
Niye bu kadar gerginsiniz?
Ortalığı birbirine katmışsınız. Burası çorbaya dönmüş."
Parmaklarınız yara bere içinde kalır çünkü çekmecenin içini boyamazlar.
Bir keresinde kız arkadaşım spiral doğrayıcıyla geldi.
Kimsenin umurunda olmayan şu kabak spagettiden yapmak istiyordu.
Çok üzücü çünkü ilk denediğinde insan heyecanlanıyor.
"Cidden spagetti gibi" diyorsun.
Benziyor da.
İçten içe inanmak istiyorsun. "Belki" diyorsun.
"Belki spagettidir."
Ama sofraya oturduğunda sebze şeridi olduğunu anlıyorsun.
Uyan aptal.
Hem bilim kurgu filmi izleyip hem "kabagetti" yiyemem.
Çünkü kendimi ancak bir yere kadar kandırabilirim.
Ya gelecekten gelen kötü robotların bizi yok etmeye çalıştığına inanabilirim
veya bunun spagetti olduğuna inanabilirim.
Bir gün kız arkadaşım ilginç bir Japon soğan doğrayıcısıyla geldi.
Tek sapı var, üstünde de sekiz bıçak var.
Bir vuruşta sekiz dilim.
Hiç kullanmadım.
Ama geçen sene temizlik yaparken buldum. Ne olduğunu unutmuşum.
Üstünde bir kapak vardı. Elimi yanlış koymuşum.
Açınca parmağım sekiz bıçağın üzerinden geçti.
Sonra da onu fırlatıp attım!
Onu bir tek o zaman kullandık.
Yıllarca çekmecede gıcır gıcır yattı,
saldıracağı günü bekledi.
Beni fena biçti. Takdir ettim.
Yaşadığım en simetrik yaralanmaydı.
Doktora göre kesiklerim restoran kalitesindeymiş.
Şu aralar yeni bir mini fırın arıyorum. Yine o zaman geldi.
Basit bir fırınımız var. Fena değil. On yıldır bizimle.
Hâlâ çalışıyor ama artık evde kimse yokken de çalışıyor.
Kendini aştı.
Seçeneklere göz atıyoruz.
Emin değilim ama sanırım hayatımın şu aşamasında
Breville marka bir fırın satın alacak durumum var.
Belki.
İyice hesaplamam lazım.
Çok pahalı ama çok güzel.
Arkadaşlarım çok memnun, heyecanlıyım.
Ama sonra düşündüm, gerçekten bu kadar iyiyse
bu hayatımda alacağım son mini fırın olabilir.
Bu çok ağır geldi.
Buna hazır değilim.
Tek derdim dino nugget'larımı çıtır yapmak.
Gelmiş bana faniliğimi sorgulatıyorsun.
Şimdi bu yadigârı kime bırakacağımı düşünüyorum.
Hangi yeğenim antika eşya programında hikâyemi anlatacak karizmaya sahip?
Bugün hâlâ
çocukluğumdan kalma o tutumluluk alışkanlıklarımdan
vazgeçebilmiş değilim.
Mesela bir yaprak kâğıt havlu kullanmakta hâlâ zorlanıyorum.
Onu ikiye bölmek, öbür yarısını sevgilime vermek istiyorum.
Ya da ruloda bırakabilirim,
düzgün görünsün diye de tekrar sararım.
Restoranda ıslak mendil verdiklerinde genelde hemen kullanmam.
"Bunu cebime koyayım" derim.
"Sonra kullanırım. Şimdi kullanmak için fazla özel."
Islak, tekli paket, insana bir sorumluluk yüklüyor.
Tek seferlik bir kullanım hakkın var.
Hakkını vermen lazım.
Üzerinizde taşıyorsun. Hazırsın.
Hayatına devam ediyorsun.
Zaman zaman bir şeyler oluyor ve şöyle diyorsun…
"Vakti geldi mi?
Yok, daha değil.
Bu durum o kadar kötü değil. Peçetem var. Buzlu suyum terlemiş.
Şöyle ıslatırım.
Gerek yok. Islak mendili bunun için heba edemem."
Beklemeye devam edersin.
Nihayet bir gün açmana değecek bir an gelir.
Hakkını vereceğin için sevinirsin.
Paketi açarsın ve bütün ıslaklığı gitmiştir.
O barbekü soslu parmaklarını
kullanılmış bir kurutucu mendiliyle temizlemeye çalışırsın.
Kâğıt üstünde bir yetişkinim
ama tam bir yetişkin olmak için biraz daha yolum var sanki.
Kendimi ufak ufak zorlamaya çalışıyorum.
Mesela bazen korku filmi izledikten sonra
evimdeki karanlık bir odaya girerim
ama ışıkları açmam bile, cesur olmaya çalışırım.
Bu doğal hızını korumak demek.
İçeri girince tempoyu artırmamalısın.
Orası senin evin.
Ona göre davran.
Telaşla hızlanırsan hayaletlere korktuğunu belli edersin.
Onlara bu zevki tattırma.
Sakin ol. Ben girince sakin kalırım.
İşimi hallederim, gerekeni yaparım ve arkamı dönerim.
Çıkmaya başlarım.
Gayet sakince.
Yaklaşırım. Koridorun ışığı gözükür.
Son üç adımda koşarım.
Kapı pervazına kadar gelip ışığa atlarım.
Ama havadayken arka bacağını fazla uzatma.
Seni böyle yakalayıp eceline sürüklerler.
Akıllı ol. Koş, zıpla ve toparlan.
Sonra da ödlekçe bir ses çıkarırsın.
Belki bilmiyorsunuzdur, bu ses Tayvan dilinde "eyvah" demektir.
Duş alırken de bazen cesur olmaya çalışırım.
Suyun ısınmasını beklemem. Elimle yoklamam bile.
Bir cengâver gibi direkt altına girerim.
Zordur.
Daha da çılgın olmak istersen suyu bile açma.
Bunu bu akşam deneyin. Eve gidin, soyunun, çıplak kalın.
Sessiz, kuru bir duşa girin.
O gerginliği hissedin.
Bambaşka bir şey. Etkisiz filan değil.
Duş başlığınızdaki deliklere bakın.
Sonra da kendi elinizle
tazyikli suyu verin.
Korkmayın.
Engel olmayın.
Cesur olun.
Hayaletler bunu görünce
sizden korkarlar.
Avcı av oluverir.
"Bu adam deli. Burada kalamam!" derler.
Ve giderler.
O hayaletin uzaklaştığını hissettiğinde
"Böh!" dersin.
Hayatımdaki ufak zaferlerin tadını çıkarmaya çalışırım.
Geçenlerde bir seviye atladım.
Diş fırçalarımı toptan almaya başladım.
Bu benim için yeni.
Hayatımın çoğunu diş fırçasından diş fırçasına yaşadım.
Yedeksiz.
Tek dal sigara otlanmak gibiydi.
Bir tane fırçam vardı
ve tek bir kılı bile dik kalmayana dek kullanırdım.
Sonra onu kullanmaya devam ederdim
çünkü böyle saçaklanınca daha etkili olduğuna kanaat getirirdim.
Güçleniyorlar.
Yakında mutfak işlerine terfi edecek.
İnsana güven veriyor.
Bu gece eve gittiğimde yeni bir fırça istersem elimin altında.
Bana gelirseniz size de var. Sorun yok.
Dört arkadaş getirme hakkınız var.
Çoklu paketin en iyi yanı ise renk seçme şansı vermesi.
Bu bir fırsat.
Acele etme, düşün, kendine kulak ver.
Şu an ihtiyacın olan enerjiyi hangi renk verebilir?
Mavi olan rahatlatıcı. Âdeta bir dinginlik denizi.
Kırmızı olan eğlenceli ama biraz da acı.
Mor olan güçlü.
Yalnızca kökten bir değişim istediğimde mor olanı seçerim.
Bazen hayatın iyi gitmez.
Seni aşağı çeken bazı kararlar almışsındır.
Şimdi kendi değerlerine göre davranışlarını düzeltmen gerekiyordur.
Hadi bakalım mor diş fırçası.
İş başına.
Yenmemiz gereken bakteri plakları ve buhranlar var.
Daha iyi biri olmak istiyorum.
Çabalıyorum. Öğrenme isteğim var.
Sadece sonunu getirmekte zorlanıyorum.
Bu yüzden bilgisayarımda bir sürü sekme açık.
İnternette faydalanabileceğim dünya kadar kaynak var, evet.
Ama bugün değil.
Sonra.
Ama o linki gönder bana.
O linki istiyorum. Ona bir sekme açarım. Bir sistemim var.
Sayıları arttıkça sekmeler küçülüyor.
Başta böyleler.
Sonra "Aha, hiç bilgi kalmadı" oluyor.
Şunun neyi temsil ettiğini bilmiyorsun ama bir sürü var.
Bu utanç verici, tamam mı?
İş toplantısında ekranı paylaşman gerekir.
O ekranı paylaşamazsın.
Yeni pencere açarsın. "Her şey yolunda patron" rolü kesersin.
"İyiyim. Hissedarlar bana güvenebilir."
Tarayıcın arada bir güncelleme ister.
"Dur, koleksiyonum ne olacak?" dersin.
Tarayıcın, "Rahat ol, onu bize bırak. Tüm sekmeleri yeniden açacağız" der.
"Çok varmış gerçi. Yer işaretleri kullanmalısın."
Birkaç yılda bir bilgisayarın tamamen çöker.
Tüm sekmeler sonsuza dek kaybolur.
Kaybetme duygusu seni kahreder.
Ama sonra "Sonunda özgürüm" dersin.
"Benim yapamadığımı yaptığın için sağ ol."
Bu teknoloji işini pek bilemiyorum. Hayatımızı iyileştirdiğinden emin değilim.
Hayatın bazı kısımlarını garip hâle getirdiği kesin gerçi.
Tamam mı? Geçenlerde kulaklığımı kaybettim.
Atlantic City taraflarında unutmuşum.
Artık geri gelmez.
Ama teknolojinin gücü sayesinde hâlâ takipte kalabiliyorum.
İstersem şu anda nerede olduğunu görebilirim.
Bu hiç sağlıklı değil.
Nerede oturduklarını, çalıştıklarını biliyorum.
Düzenli olarak şarj edildiğini biliyorum.
O hayatına devam etti. Keyfine bakıyor. Bense perişanım.
"Bu cihazı unut" seçeneği var ama…
Unutmak istemiyorum!
Bırakmak istemiyorum. Seni bir kez kaybettim kızım.
Önüne gelenle eşleşmeni kaldıramıyorum.
Tüketim çılgınlığına, maddiyata kapılmamaya çalışıyorum.
Ama sahip olduklarıma da iyi bakıyorum.
Mesela bu gözlüğü aldım.
Fiziksel bir şey yapacaksam lens takıyorum.
Mesela basketbol oynarken ya da striptiz kulübüne giderken.
Çünkü striptiz kulübüne gözlükle giderseniz
ve sahneye yakın oturursanız
büyük ihtimalle dansçı gözlüğünüzü çıkaracaktır.
Birkaç kez başıma geldi.
Seksi kütüphaneci rolü yapmak istiyorsan buyur yap. Seni desteklerim.
Ama kendi aksesuarını getir.
Bu oyuncak değil, tıbbi bir eşya.
Normalde optisyenden başkasına elletmem
ama madem çıplaksın bu gecelik görmezden geleceğim.
Gözlüğünü alıp takarlar burnun ucuna doğru indirirler
ve sana ateşli bakışlar atarlar.
Seksi bir an olması lazım ama değil
çünkü ona gözlerimi kısarak bakarım.
"Sanırım dört meme ucu var."
Sonra taktik değiştirir.
Gözlüğü çıkarır ve onu vücudunda gezintiye çıkarır.
"Vay be, gözlük epey eğleniyor" derim.
Ama gözlüğün gördüğünü göremiyorum.
Gözlüğüm oksipital lobuma Bluetooth'la bağlı değil.
Sonunda gözlüğümü geri alırım.
Tabii ki camları leş gibi olmuştur.
Camlarda meme izi var.
Kişisel bir dokunuş olabilir ama adli tıp beni pek tahrik etmez.
Gözlük mendilim de yok.
Şimdi gösteriyi düşük çözünürlükte izlemek zorundayım.
Turneye ara vermek zorunda kaldım.
Ufak bir jüri görevi için Los Angeles'a dönmem gerekti.
Evet, seçilmeye çalışmadım bile.
Ama ilk turda seçildim. Hem de bir numaradan bebeğim.
Önce gururlandım, sonra endişelendim.
"İlk ben seçildiysem bu takım playoff'a kalamaz" dedim.
Seçim süreci tamamlandı. İş bitmişti.
Üç numaralı jüri üyesi el kaldırdı. Caymak istedi.
"Sayın Yargıç, iş başvurusu yapıyorum. Haftaya mülakata çağrılabilirim."
Yargıç onu şöyle bir süzdü ve jüride kalmasına karar verdi.
Çünkü yargıç yargılar.
Gördüklerine dayanarak "Sen iş filan bulamazsın" dedi.
Onun işe alınmayacağına kanaat getirdi.
Sonra onu jüri arkadaşım yaptı.
Bu da bana sistemi sorgulattı.
Kâğıt üstünde jüri görevi onur verici bir şey
ama gerçekte çok lakayıt geliyor.
Devlet şöyle diyor, "E, müsait misin?
Hadi gel.
Hiçbir deneyiminin, bilginin ve ilginin olmadığı
bir mevzuyla karşı karşıyayız
ama aşırı yanlı iki tarafın
haklılıklarını kanıtlamak için zıt argümanlar sunmasını izleyeceğiz.
Sonra da bize gerçeği sen söyleyeceksin.
Sana güveniyoruz."
Büyük bir baskı, anlıyor musunuz?
Mahkeme kutsaldır,
geçmişin yanlışlarını düzeltebileceğiniz bir yerdir.
Herkes buna uygun giyinir, yargıç cübbe giyer mesela.
Avukatlar özel takımlar giyer.
Epey resmî bir ortamdır.
Jüri hariç.
Jüri olarak sonuçla hiç alakamız yokmuş gibi görünürüz.
Sanki bizi zorla getirmişler de
mahkemeye müsait olmadığımızı anlatmak istermişiz gibi giyinmişizdir.
İyi iş çıkarmadık.
Dava üç hafta sürdü
ama kimse not tutmadı.
Not tutan yok. Herkes "Muhtemelen hatırlarım" diyor.
Müzakere zamanı geldiğinde elde hiçbir şey yoktu.
Modumuza göre karar verdik.
Şöyleydik, "Ne bileyim…
Suçlu mu acaba?"
Kötü geliyor ama rahat olun.
Kimsenin hayatı söz konusu değildi. Ticari davaydı.
ABD'li bir şirket Kanadalı bir şirkete dava açmıştı.
Millî takımımızı seçtik.
Taraftarlara istediklerini verelim gitsin.
Çok kısa bir müzakereydi.
Sabah 09.00'da toplandık. 09.10'da işimiz bitmişti.
Duruşma esnasında öğle yemeğini kendin alıyorsun
ama öğrendiğimize göre müzakere sırasında
öğlene kadar çalışırsan yemeğini mahkeme ısmarlıyor.
Jüri olarak oy birliğiyle karar vermiştik.
Ama "Kararı hemen açıklamayalım" dedik.
"Durun. Hindili sandviçler dağıtılınca biz de adalet dağıtırız."
Sandviç karşılığı karar.
Kararı üç saat boyunca açıklamadık.
Beleş yemek için.
Üstelik sandviçler de vasat ötesiydi.
Beklediğimize değmedi. Aldığım kaloriye bile değmedi.
Jüri olarak son ana dek yanlış kararlar verdik.
Cezamızı çektik. Sistem işliyor arkadaşlar.
Yaşım ilerledikçe kendimi doğaya vermeye başladım.
Huzuru ve mutluluğu artık orada buluyorum.
Eğlence tarzım bile doğayla iç içe hâle geldi.
Bu şekilde iki bekârlığa veda partisine gittim.
İlki arkadaşım Louis içindi. Kosta Rika'ya gittik.
Tropikal bir yer.
Bol bol su aktivitesi yaptık.
Sürekli ıslak gezdik.
Kırklı yaşlarında 15 adam
eğreti duran şort mayolarıyla.
Bütün kankalarımın çatalını gördüm.
Benim tercihim değildi.
Çevrenizde bir kıç çatalı olduğundan şüphe duyduğunuzda
hayatınıza devam etmeniz neredeyse imkânsızdır.
Doğrulamak zorundasınız. "Bir saniye bekle."
"Bunu yapmak istememiştim."
Çünkü kıç çatalı mıknatıs gibidir.
Kıç çatalı sahte bir dekolte görevi görür.
Taklit yoluyla ilgiyi üzerine toplar.
Gözleriniz doğal olarak o belirginleşen gölgeye takılır.
"Zihnimin çözmek istediği bu gizem de ne?"
Bu sizin seçiminiz değil, içgüdü.
Dopamin falan işte.
Çok güçlüdür.
Botanik bahçesi tasarlarken aynı prensibi kullanıyorlar.
Sizi meraklandırmak için yolu hep dönemeçli yaparlar.
"Ama şu dönemecin ardında ne var?
Merak ettim şimdi."
Bazen dönemeci takip edersiniz
ve sizi güzel bir begonya tarlasına götürür.
Bazen de kankanızın götüne götürür.
"O bahçede işim ne?
Orası personele mahsus."
Gittiğim öbür bekârlığa veda partisi sırt çantasıyla yapılan bir geziydi.
Hostelde değil, vahşi doğada kalmalı.
Bu şekilde sırt çantalı gezi yapan var mı?
Birkaç kişi. Evet, şaşırmadım.
Hiç şaşırmadım çünkü artık öyle yaşamak zorunda değiliz.
Çılgın bir tercih.
Acayip bir şey.
Kamp yapmaya benzemiyor. Çok kamp yaptım, o rahat.
Kamp alanına araçla gidersin.
Kampını yaparsın.
Sırt çantasıyla gezide kamp alanı olmayan bir yere sürersin.
Otoyolda durup eşyanı indirirsin,
hepsini sırtına takıp "Sağ ol araba. Buradan sonrası bende" dersin.
"42 kilometre boyunca araba taklidi yapacağım.
"Arazideyim. Subaru'yum."
O tarz çantalardan hiç takmamıştım.
Hiç almadım ve kullanmadım. Çok büyükler.
Çocukken bile görünüşlerini sevmezdim. Orantısız gelirdi.
Çanta oranı fazlaydı.
Klasik JanSport'çu tiplerdenim.
Bana göre bir sırt çantası şuradan şuraya olmalı.
O çantaların başını aşacak kadar büyümesi hiç hoşuma gitmiyor.
"Hop!" diyorum.
"Ne yapıyorsun? Sen sırt çantası değil misin?
O zaman sırtıma dön."
Arkadaşım bekârlığa vedası için bu geziyi planlamış.
Geleneksel değil. Onun spiritüel biri olduğunu biliyordum.
"Farklı olsun istiyorum" dediğinde
"Tamam, fazla içmek yok, striptizci yok" dedim.
"Evet ama dört duvar ve elektrik de yok" dedi.
"Hadi kutlayalım ama eğlence ve konfordan uzak duralım" demek gibi.
Başka kimse gelmedi.
Bekârlığa veda partisi ben ve ondan ibaretti.
Dört gün boyunca vahşi doğada yalnız iki erkek.
Her gece birbirlerini kene kontrolünden geçiriyorlar.
Hikâye kazara romantik oldu.
Ama asıl soru şu,
daha fazla erkek olsa parti daha az mı gey olurdu?
Bilemedim. O denklemi çözebilecek verilere sahip değiliz.
Kuzey Kaliforniya kıyısındaki bir patikada yürüdük
ve çok güzeldi.
Yolculuk boyunca pek çok kez
kendimi okyanusa bakan bir falezde, manzaraya hayranlıkla bakarken buldum.
Arkadaşıma dedim ki "Her şeyi planladığın için sağ ol.
Hayatta bir kez yaşanacak bir şey bu çünkü muhtemelen bir daha yapmam."
O da "Geldiğin için sağ ol, yoksa yalnız olurdum" dedi.
İkimiz orada sessizce durduk,
o muhteşem manzarayı doya doya yaşamaya çalıştık.
Sonra içimden "Bu adamı şu anda öldürebilirim" diye geçirdim.
"İstemiyorum ama yapacak olsam şimdi tam sırası."
Kimseyi incitmek istemem ama fırsatları severim.
Doğada olmak insanı sakinleştiriyor, evrenle bütünleştiğini hissettiriyor.
İnsana şöyle derin sorular sordurtuyor.
"Ben katil miyim?"
Vahşi doğada dört gün hayat görüşümü değiştirmeme yetti.
Bakış açım değişti.
Normal hayata döndüğümde
sahip olduğumuz şeylerin değerini çok iyi anladım.
Temel şeylerden bahsediyorum.
Çöp kutusu.
Dört gün çöp kutusuz kalın, onun sihirli bir kap olduğunu anlarsınız.
İçine her ne koyarsan koy
artık senin sorumluluğundan çıkmıştır.
Artık o toplumun sorunudur.
Senin derdin değil. Torunun düşünsün.
Küçük çocuk gibiydim. Tuvalete kaka yapmayı iple çekiyordum.
Tuvalet ne büyük bir nimetmiş.
Doğada dört gün boyunca çukur kazdık.
Ufak bir tüyo.
Sırt çantasıyla geziye giderseniz
çukuru geceden kazın.
Biraz öngörülü olun.
Akşam yemeğinden sonra, mermiyi namluya sürdükten sonra kazın.
Son anda çukur kazmak istemezsiniz.
Baskı altında çukur kazmak istemezsiniz.
Hiç hoş olmaz.
İkinci gün uyandım, acil bir durum patlak verdi.
Tuvaletim vardı. Küreği alıp dışarı koştum.
Uyku sersemiydim. Yanlış yola saptım.
Kendimi geniş, kurak bir toprak parçasının üzerinde buldum.
Toprağı kazamadım.
Köşeye sıkışmıştım.
"Önce işimi halledip sonra cesedi gömmem gerekecek" dedim.
Mantıklı aslında.
Artık cesedin büyüklüğünü biliyorsun.
Önceden kazarken tahmin etmen gerekiyor.
Kendine sormalısın, "Gözün mü aç, popon mu?"
İlk çukurum yeterince derin değildi.
Bitince gömmeye çalıştım. Ufak bir tepe oldu.
"İz bırakma" derler. Resmen arazi yapısını değiştirdim.
Artık o kıvrımlı haritayı güncellemeleri lazım.
Unutulmaz bir geziydi. Yaban hayatının güzelliklerini gördük.
Şahit olduğumuz en muhteşem şeylerden biri devasa bir kara ayıydı.
Ona rastladığımızda dik bir yamacı koşar adım tırmanıyordu.
O güçle o hızı bir arada görünce
moralim bozuldu.
Çünkü planım vardı.
Olur da bir ayıdan koşarak kaçmam gerekirse
sola çalım atıp sağa kaçacaktım.
Ayının yamacı hızla çıktığını görünce "Bu gerçekçi değil" dedim.
Sola çalım atıp sonra da ölüp gideceğim.
Bir ayı bana saldırırsa kabullenmekten başka çarem yok.
Değiştiremeyeceğin şeyleri kabullenmeyi öğrenmelisin.
Nefes al, nefes ver.
"Şu anda ne oluyor? Vay be, çok lezzetliyim.
Paramparça oluyorum. Ormanda olmak için fazla lezzetliyim.
Kalça eti seni biraz zorladı galiba.
Evet, yürüyüşten dolayı üst kaslarım gergin be ayı.
Kusura bakma. Beni geçen hafta evde yemeliydin.
O zaman yumuşacıktım."
İlk gün 12 kilometre yürüdük.
Ayı bölgesinin içlerine girdik.
Telefon çekmiyordu.
Gece zifirî karanlık oluyor, elini bile göremiyorsun.
Çadıra girdiğimizi hatırlıyorum.
Fermuarı çektim. Şöyle…
"Sanırım artık güvendeyiz.
Sekiz saat kütük gibi uyumamızda sakınca var mı?
Sonuçta içerideyiz.
Burası içerisi. Fermuarı ta tepeye kadar çektim.
Rüzgârlığı âdeta bir güç alanına çevirdim.
Biz onları göremiyorsak onlar bizi nasıl görecek?
Pekâlâ ayılar, yatma vakti.
Fermuar sesini duydunuz. Yatma vakti, iyi geceler."
Ben daha tedirgindim çünkü uyku tulumum kapının yanındaydı.
Sonra dedim ki "Ayı muhtemelen kapıdan girmeyecektir.
Pat diye içeri dalacaktır."
Ayı fermuarı açarak girse daha sinir bozucu olurdu.
Bu kısım çok korkunç. Her yaptığımda tüylerim ürperiyor.
Biz…
Teşekkürler. Bitirmemize az kaldı.
Burada olduğunuz için hızlıca teşekkür etmek istiyorum.
Geldiğiniz için sağ olun.
Ben…
Burada olduğunuz için sağ olun. Bunu kanıksamıyorum.
23 yıldır stand-up yapıyorum,
bu ilk büyük turnem ve kapalı gişe oynuyoruz.
Bu çok acayip.
Gerçekten rüya gibi ama dürüst olmak gerekirse
en başından beri tek amacım kendimi geliştirmekti.
Hep daha iyi olmayı ve kitlemi bulmayı amaçladım.
Ama bunun anlamını hiç düşünmemiştim.
Şimdi fark ediyorum,
her komedyen bu gösterilere farklı bir hayran kitlesi getiriyor.
Ben de sizi tanıma sürecindeyim
çünkü bu gösterilerde çalışanlarla, yer gösterenlerle konuşuyorum
ve hep seyircimi sevdiklerini söylüyorlar.
Genelde gülmeyi seviyorsunuz ama abartmıyorsunuz.
Gösterilerimden pek az kişi kovulur.
Philadelphia'da bile gayet huzurlu geçti.
Sakin geçti.
Çünkü naziksiniz. Kendinize ve başkalarına saygınız var.
Bir de erken yatmak istiyorsunuz.
Sizi anlıyorum. Bir bakıma sizinle gurur duyuyorum.
Sabırsızlıkla başlamayı beklediğiniz bir gevşeme rutininiz var.
Yapacak çok iş var. Papatya çayı demleyeceksiniz.
Sıcak duş alacaksınız. Cilt bakımı yapacaksınız.
Lenfatik drenaj masajınız var.
Meditasyon var,
13 aydır bitiremediğiniz o kitabı okuyacaksınız.
Çok iş var.
İyi ki sizin gibi hayranlara sahibim çünkü hep nezih, samimi bir ortam var.
Desteğinize ve iyi niyetinize
biraz şeffaflıkla karşılık vermek istiyorum.
Bunu size borçluyum. Dürüst konuşmak istiyorum.
Takma bir dişim var.
Şurada, ortalarda bir yerde.
Yani 56 dakikadır kandırılıyorsunuz.
Bu bir kaplama. Bu kaplama hariç hepsi gerçek.
Diş hekimiyseniz, sekiz numaralı diş.
O dişi yıllar önce kırdım. Hayatımın farklı bir dönemiydi.
New York'ta yaşıyordum, bazı kötü seçimler yaptım.
Mor diş fırçamı kullanmaya başlamadan önceydi.
Tam bir travma. İlk dişlerin eğlenceliktir.
İkinci dişler ise harbidir.
Bir daha çıkmazlar.
Çok utandım. Çok çaresizdim.
Dişçime gittim
ve "Lütfen, kendime yaptığımı CTRL+Z ile geri al" dedim.
İçimi çok rahatlattı. "Sorun yok. Üstüne kaplama yaparız" dedi.
Anlamını bilmiyordum. "Ne gerekiyorsa yap" dedim.
Kırık dişe kaplama yaparlarken
önce dişten geriye kalanı yontup
minik, kanlı bir kütüğe çeviriyorlar.
Çoğu dişçi o şeyi görmenizi, düşünmenizi, bilmenizi istemez.
Dişçim eserini bana göstermek istedi.
İşlem sırasında bir ara yüzüme ayna tuttu.
Ne olduğunu anlamadım. Bittiğini sanıyordum.
Berberin enseni göstermesi gibi bir şey sandım.
Bahşişi hazırlıyordum.
Hızlıca bir göz attım.
Dehşet.
Ona prim vermemek için tepki vermedim.
Yüzümdeki tüm ifadeyi sildim.
Kafamı çevirdim ve "Bunu bir daha yapma" dedim.
"Şu anda nereden icap etti bilmiyorum
ama ben buraya daha fazla diş için gelmiştim" dedim.
"Dişlerimin çoğalmasını istiyordum.
Baştan beri tersini yapıyormuşsun!"
Gördüğüm şey hâlâ aklımdan çıkmıyor.
Aynada bunu görüyorum ama zihnimde gerçeği biliyorum.
Bu yüzden o kaplamayı korumaya niyetliyim.
Onu kullanmıyorum. O ısırmak ya da koparmak için değil.
Sadece dekoratif.
O kaplama bir gün düşerse içinden minik bir goblin çıkacak.
Pusuda bekliyor.
Daima benimle.
Yakından bakarsanız anlarsınız,
bu kaplama diğerlerinden bir tık daha büyük ve daha beyaz.
Çünkü bu işlem sırasında sana bir renk seçtiriyorlar.
Bir ton seçiyorsun.
Kırık beyaz ile daha kırık beyaz arasında bir ton.
Hayatının gidişatına göre daha açık veya koyu bir ton seçebilirsin.
Hâlâ hırsın yerinde mi, yoksa akışına bırakmaya hazır mısın?
Karar senin.
Ama bunu yapacaksan kendine karşı dürüst olmalısın.
Diğer dişler en fazla ne kadar beyazlayabilir?
O bembeyaz sırıtan dişinle kaç yıl gezmeye razısın?
Ben Sheng Wang. Teşekkürler DC.
Teşekkürler. Kendinize iyi bakın.
Birbirinizi sevin, kollayın.
Gelecek sefere görüşürüz.
Alt yazı çevirmeni: Cem Arıkan
YEĞENLERİM İÇİN
ATALARIMA, DEDEME VE NİNEME, ANNEME VE BABAMA,
TEYZE, AMCA, KUZEN VE KARDEŞLERİME TEŞEKKÜRLER