Downloaded from YTS.BZ
OP 13 JANUARI 2012 RAAKTE DE COSTA CONCORDIA EEN ROTS.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
HET SCHIP VERGING MET 4000 PASSAGIERS AAN BOORD.
DEZE FILM GEBRUIKT ARCHIEFBEELDEN
VERTAALDE PASSAGIERAANKONDIGINGEN
EN DE OPNAMES VAN DE ZWARTE DOOS.
Maken we water?
En hoe. Ik ga nu naar beneden.
We waren niet op vakantie geweest sinds de baby.
Dit leek me een heel mooi moment…
…voor die reis waar we het al zo lang over hadden.
Het betekende veel voor ons.
Die nacht was ik al vier maanden aan boord als danseres.
Wist ik veel dat er iets zou gebeuren?
Het ene moment ben je aan het feestvieren met je familie…
En ineens ben je…
…machteloos.
Het was alsof de aarde onder ons openging.
Mensen hielden de muren vast, en elkaar.
Dit lijkt wel Titanic.
Angst en paniek op cruiseschip Costa Concordia.
Heel eerlijk…
…hier denk je aan als je een boot of vliegtuig in stapt.
Wat nou als het misgaat?
Dat is nu gebeurd.
Je denkt heel vaak terug aan die nacht.
Het was het engste wat…
…ik ooit heb meegemaakt.
God, wat heb ik gedaan?
We waren wel in Europa geweest, maar nog nooit samen.
Dit was onze langste vakantie samen.
Zeker ook de verste.
Onze dochter was 14 maanden oud.
Dit leek ons een mooi moment voor een grote reis.
Er ging een koffer vol speelgoed, luiers en doekjes mee.
We hadden zoveel spullen.
We gingen naar Parijs, Zwitserland, Venetië, Barcelona…
En we eindigden met een cruise.
Daarom hadden we deze trip gekozen.
We maakten heel veel foto's en filmpjes.
En mooie herinneringen natuurlijk.
Ik wilde altijd al naar Italië.
Dat stond hoog op mijn verlanglijst.
Maar ik wist niet dat ik op cruise ging.
Dat had ik niet verklapt. Alleen dat we naar Italië gingen.
Dit was bedoeld als verrassing.
We waren drie jaar samen.
Ik wilde haar ten huwelijk vragen.
En dat wil je natuurlijk doen…
…op een hele romantische plek.
Op deze reis was er veel om uit te kiezen.
Dit zou het perfecte moment worden.
Op zo'n plek kan ze toch geen nee zeggen?
Zo denkt iedereen, toch?
Toen ik aankwam…
…vond ik het schip echt waanzinnig groot.
Ik was zeventien.
Mijn moeder werd 50.
Ze nam mij en mijn vriendje mee.
En haar beste vriendin, Luisa.
Wij deden altijd alles samen.
Toen ik zeven was, kreeg ze kanker.
Een paar maanden voor ons vertrek…
…ging ze in remissie.
Dus wilden we haar verjaardag extra groot vieren.
We gingen gelijk het schip verkennen.
Ik wist dat het een enorm schip zou zijn.
Ik weet nog heel goed dat ik aan boord ging…
…en dat alles zo overweldigend en luxe was.
Heel weelderig, overal kroonluchters.
Alles leek van goud, glas en marmer.
Heel klassiek Italiaans.
Alles was glimmend en perfect.
Ik wist niet wat voor hut we zouden krijgen.
Het was een dure reis.
En ik was maar een student.
Hij zorgde dat we de best mogelijke hut kregen.
We kregen er eentje met een balkon, en dus met een mooi uitzicht.
Op het balkon…
…wees Nick me op…
…de reddingsboten, twee verdiepingen lager.
Dus ik maakte daar een foto van.
Ik was nog nooit op een cruise geweest.
Dus vroeg ik: wat nou als dit gaat zoals met de Titanic…
En ik zei: dat gebeurt niet.
Ik was vaker op cruise geweest. Het wordt geweldig.
Niet doen, kinderen, weg daar.
Passagiers aan boord: 3208.
Crew: 1023.
Het was waanzinnig aan boord.
Iemand vroeg ons…
…wat we de hele week wilden doen.
We boekten bij de spa. Heerlijk allemaal.
Het ging heel snel.
We waren ingecheckt, liepen rond.
Ik nam overal foto's van.
Wat zo gaaf is aan een cruise…
…is dat alles voor je geregeld wordt.
Als nieuwe moeder…
…was dat zo handig.
Er waren eindeloos veel restaurants.
Theaters, shows, een casino…
Het enige lastige was om te beslissen…
…wat je wilde doen.
Er was een ijsjeszaak waar je je eigen sundae's kon maken.
Volgens mij 24 uur per dag.
Pak maar ijs als je dat wilt.
Dit was in de hoogtijdagen van Walking Dead.
Dus hadden we het vaak over wat we zouden doen als zombies kwamen.
Welk wapen zou je gebruiken om weg te komen?
Welke kant zou je opgaan?
Hoe zou je een langzame zombie stoppen?
Als hij zo praatte…
…lette ik vaak niet zo goed op.
Dat moest wel van hem.
Ja, je moet wel opletten.
Dus begon ik meer op mijn omgeving te letten.
Het was een mooie avond.
Het was helder en koud, want het was januari.
Maar het was een doodgewone avond.
Ik heb 43 jaar voor Costa gewerkt.
Je bent altijd op een schip.
Met kerst, oud en nieuw, Pasen, in weekenden…
Ik voelde me aan boord meer thuis dan thuis.
Op de Concordia had ik 800 mensen onder me werken.
Op vrijdag de 13e was ik…
…al vier maanden aan boord als danseres.
Het was mijn droombaan.
Het was de hemel op aarde.
Ik zag de wereld, was in topvorm.
Ik had leuke vrienden.
Het was magisch.
Namens het management en de crew…
…verwelkom ik u graag aan boord.
Ik zag de kapitein af en toe.
De eerste keer was in de crewlift.
Het enige wat ik wist…
…was dat hij relatief nieuw was op dit schip.
Geniet van uw cruise.
Mijn moeder kwam eens op bezoek…
Hij praatte wat met haar.
En hij zei dat hij…
…met vrienden zou gaan vissen op het eiland.
Maar dat moest ze niet doorvertellen. Want dat mocht niet.
Dat gaf het gevoel dat hij…
…de grens een beetje opzocht.
De kapitein belde me die avond rond negenen.
De hoofdkelner had hem gevraagd…
…of het schip dicht langs het eiland Giglio wilde varen.
Daar woonden zijn moeder en zus.
Hij vroeg me of ik bij hem op de brug wilde komen staan.
Dat vond ik vreemd, want…
…het was donker. Wat moesten we zien?
Maar de kapitein vroeg het.
Dus dan doe je dat.
Hallo?
Kapitein, met Ciro. Nog zes mijl.
Zes mijl, mooi, goed.
We zijn er bijna. Om 21.44 uur zijn we er.
Mijn vriend Andrea en ik gingen naar het zwembaddek.
Toen ik de deur opendeed…
…voelde ik de zeewind.
Het was er donker…
…maar er hingen een paar lampjes.
Het water glinsterde.
Ik leunde over de rand en keek naar de zee.
Andrea stond achter me.
Het leek wel Titanic, zei hij.
Op dat moment…
Voelde ik me…
…een beetje vreemd.
Maar doe niet zo gek.
Stop die gedachte maar weg.
En toen belde mijn moeder.
Ze zaten in het restaurant.
Het diner was begonnen. Of we ook kwamen.
Het was een belangrijk etentje.
Om middernacht…
…zou ze jarig zijn.
We gingen lekker uit eten.
Zeg maar 'hoi, papa.'
Daarna was het bedtijd.
We legden haar in bed.
We deden wat we altijd deden om bedtijd.
Pyjama aan.
Ik had gedoucht, ging in mijn boxershort in bed liggen.
Toen ik ging liggen, zei ik…
…dat ik doodop was.
Wat een lange dag.
Ik neem de controle over.
Snelheid?
15,3.
Ga maar naar 16 knopen.
We kwamen dichtbij bij het eiland. Ik vond te dichtbij.
Dat zei ik ook tegen de kelner, die naast me stond.
Dit lijkt me te dichtbij.
Ineens zagen we de kust heel duidelijk.
We hadden die avond een half uur pauze.
Ik had iets met een barman uit Peru.
Die werkte in de Londra Bar, achterop dek 5.
Achterop het schip. Ik wilde hem zien, dus zei ik…
…zullen we naar de Londra Bar gaan?
Dat leek ons wel wat.
350.
340.
350. Stuurboord.
Oké.
Anders raken we de rotsen.
Naarmate we het eiland naderden…
…viel het me op dat we geen vaart minderden.
Toen raakte ik wel in paniek.
Hard naar stuurboord.
Wil hij dat we stranden?
Mijn hemel.
De kelner zei, nee…
…de kapitein weet wat hij doet.
Hij kon die zin niet afmaken.
Ik hoorde en voelde getril.
De kamer leek te kantelen. Dat was schrikken.
Ik voelde dat er iets goed mis was.
We hoorden gekraak.
En daarna geschraap.
Dat wil je echt niet horen.
Duizend borden vielen kapot.
Ik schrok van het lawaai.
Er vielen pannen met kokend water om.
Ik was één van 180 koks.
Niemand wist iets.
Het zal wel ruige zee zijn. Het komt wel goed.
Na een paar seconden…
…bleek het toch niet in orde.
Wat heeft hij gedaan?
Sluit de waterdichte deuren achter.
Waterdichte deuren sluiten.
God, wat heb ik gedaan?
Ik keek en zag…
…dat we met links op de rotsen waren geknald.
Je zag het water gewoon het schip inlopen.
Waar zijn we geraakt?
Een rots. Boven water.
In het midden.
We stonden aan de grond genageld.
Rustig aan.
Ga maar gewoon zitten.
Zitten?
Ja.
Iedereen schrok.
Ik keek naar mijn moeder tegenover me.
En zij zei: alles is in orde.
Alles is oké.
Ze wilde zorgen dat ik…
…me niet te druk maakte.
Maar ik wist wel beter.
We stonden daar echt van: wat nu?
Ik voelde al m'n emoties wegebben.
Ik keek naar Nicholas en hij zei…
…we moeten hier weg, en wel nu.
Hij zei: hoorde je dat? Voelde je dat?
Ik voelde paniek.
Ik ging in een soort crisismodus.
Men zegt wel eens dat ik emotieloos ben.
Op dat moment moest ik overleven.
Hoe krijg ik mijn familie hier uit?
Ik zei dat Meghan de baby moest halen. We moeten gaan.
Door zijn reactie…
…werd ik bang.
Ik pakte Lila uit haar wiegje.
En vergat haar speentje.
Ze begon direct te huilen.
Ik trok snel een spijkerbroek aan.
Ik had geen shirt. Meghan stond met Lila.
En we renden zo de deur uit.
Direct na de botsing…
…dacht ik: ik moet kijken hoe het beneden is.
In de buurt van de machinekamer…
…zag ik de hoofdingenieur lopen. Duidelijk geschrokken.
Het was een ramp daar beneden. Het water gutste naar binnen.
Ik voelde me hulpeloos.
Geef me de hoofdingenieur.
Waar is de hoofdingenieur?
Het is de kapitein over de noodprocedure.
Start de pompen.
De hoofdingenieur, kapitein.
Maken we water?
En hoe. Ik ga nu naar beneden.
Maar waar dan?
Bakboord. Ik ga kijken.
Waar aan bakboord?
De machinekamer.
Is er veel water?
Ja, ik kan er niet bij.
Misschien elders?
Een moment, we doen de pompen aan.
U hoort, kapitein.
Oké.
Kom, start de noodpompen.
Er staat water tot aan de werkplaats.
Zinken we? Ik begrijp het niet.
We rennen de gang op.
Ik dacht dat we zouden kantelen.
Het was voor mij een race naar de reddingsboten.
We renden zo snel mogelijk de trappen op.
Meghan en de baby achter mij.
Je voelt adrenaline en paniek.
Lila huilde en huilde.
We namen twee treden tegelijk. Ik met de baby in m'n armen.
Ik had het zwaar.
Ik werd er misselijk van.
Ik moest overgeven.
Doen en doorrennen, zei John. Niet stoppen, doorgaan.
Op de vierde verdieping, bij de reddingsboten…
…stond een stel reddingsvesten uit te delen.
Er stonden maar een paar mensen.
Het was angstig stil.
Niemand wist iets.
Er werden geen instructies gegeven.
En toen ging het licht uit.
Het werd pikdonker.
Ik was ineens Meghan en Lila kwijt.
Ik wist niet hoe ver ze achter me zaten. Maar ze waren er niet.
Ik was bang.
Ik riep hem.
We zochten elkaars stem.
Het voelde als een eeuwigheid.
Toen we elkaar vonden, zei ik…
…hou me vast, niet meer loslaten.
Ik had Lila vast en racete de trap op.
De hoofdingenieur kwam met mij naar de brug.
Hij keek met de kapitein naar de plattegronden.
Om te kijken wat de schade kon zijn.
Waar was die rots?
Er ging geen alarm af.
Op de brug was de klap amper merkbaar geweest.
Maar de mensen in het restaurant achter…
….voelden echt de hele klap.
Brug.
Met Jose van de Londra Bar.
Willen jullie iets omroepen?
Dat alles in orde is?
De passagiers worden nerveus.
Laten we voor nu aankondigen dat er een stroomstoring is.
Doe dat maar. Stroomstoring.
Dames en heren, graag uw aandacht.
Een bericht van de kapitein.
Er is een stroomstoring gaande.
Alles is onder controle.
Onze techneuten werken aan een oplossing.
Meer informatie volgt.
Ze zeiden steeds dat alles in orde is.
Ga maar terug naar uw hut.
Dit was een bericht van de kapitein.
Gaat u terug naar uw hut.
Ik dacht: ik ga zeker niet naar mijn hut.
Zeker niet.
Zou ik die nog kunnen vinden?
Onderweg naar beneden zie ik bange passagiers.
Ze stellen me allerlei vragen.
Ik wilde niet tegen de kapitein ingaan.
Niet iets anders zeggen, en zo onzekerheid scheppen.
Eigenlijk kon ik niets doen.
We weten niet wat er is.
We vertrouwen op de aankondigingen.
Er was een klein gebrek.
Wat de kapitein zegt, moet kloppen.
Mijn baas zei: nergens naartoe gaan.
Blijf waar je bent.
We moeten het eten uitserveren.
Het duurde lang voor de lichten weer aan gingen.
We gingen nog steeds de trap op.
We kwamen op het dek met de reddingsboten.
Daar stonden honderden mensen. -En dan voel je paniek.
Geschreeuw, geruzie, wat moeten we doen?
Crewleden zeiden steeds…
…dat we niet zouden evacueren.
Lila huilt nog steeds.
Ik was net moeder.
Dat ik haar niet kon helpen…
Ik wilde voor mijn kind zorgen, mijn dochter troosten.
Het was zwaar om Meghan te zien worstelen.
Ik weet nog dat ik John aankeek…
…en zei: we moeten van dit schip af.
Twee, toch?
Twee compartimenten onder?
In de eindeloze verwarring…
…belde de kapitein steeds met de crisiscoördinator van het bedrijf.
De compartimenten staan onder. Ik heb het verknald.
Het schip loopt vol, maar we zinken niet.
Ik ga voor anker. We blijven hier.
Laat maar sleepboten komen.
Dat was een leugen. Naar mijn mening…
…was de kapitein volledig in paniek.
Hij had geen idee wat er was gebeurd.
In het restaurant…
…zochten we raad en daad bij de crew.
Maar zij leken in paniek te zijn.
Uiteindelijk zeiden de obers dat we naar het zwembaddek moesten.
Iedereen ging er snel vandoor.
Iedereen was in paniek.
Naar de andere kant, alstublieft.
Er lagen kapotte borden en glazen op de vloer.
Wij waren netjes gekleed voor het diner.
Op hoge hakken.
We kwamen uiteindelijk bij het zwembad.
Daar zag ik door het raam…
…het eiland Giglio.
Ik zie de kust. Geen zorgen.
Kijk, Alice, daar is het land al.
We zagen de lichtjes.
We zagen de haven.
We lagen vlak bij land.
Dan komt het ook wel goed.
Dat ontspande mensen wel.
En dat was het probleem.
We voelden ons veilig.
Zet de diesel aan.
Geen stroom.
De diesel kan zonder stroom.
We kunnen hier echt niets.
Er is nul elektra.
De diesel start niet.
Ik ga boven kijken waarom niet.
Drie van de koks…
…zaten vast in een lift.
Ze schreeuwden en klopten op de deur.
Met vier man…
…trokken we de deur open om ze te bevrijden.
Achterop dek 5 helde het schip steeds verder over.
Ik dacht: ik kan hier niet blijven. Ik moet van dit schip af.
In de gang zag ik mijn leidinggevende.
Ze wilde weten waar ik naartoe ging.
Naar het verzamelpunt, zei ik. Nee, zei ze.
Ga naar de lounge en vermaak de passagiers.
Ik geloofde mijn oren niet.
Dus nam ik direct ontslag.
Ik ging naar het verzamelpunt.
Wachtte niet op signalen.
Geen noodsein, niks.
Ik stond op dek 4, vooraan het schip.
Als crew hadden we…
…een heel eigen gedeelte.
De baas kwam er uiteindelijk ook aan…
…maar die zag er…
…lijkbleek uit.
Echt wit weggetrokken.
Hij leek wel een zombie.
Hij had een overall aan.
Een soort onesie.
En hij was echt zeiknat.
Hij kon niets meer zeggen.
Toen dacht ik…
We hebben geen leider meer.
Dan moet ik het doen.
Ik zei op de brug tegen de werkers…
…dat het schip begon over te hellen.
Er had een lichtje moeten gaan branden bij ze.
Zij weten: hoe meer het schip helt…
…hoe instabieler het wordt.
Het water kwam steeds dichterbij ons.
Eerst leken de reddingsboten heel hoog.
Maar nu kwamen we op waterniveau.
Dat maakte me bang.
Dus begon ik alles maar te filmen.
Mensen houden zich vast…
…zodat ze niet wegglijden.
Niemand zegt wat we moeten doen.
En toen zei Nicholas…
Deze boot gaat zinken. We moeten eraf.
Wacht, haar man.
We gooiden een reddingsboot open en…
…keken hoe die omlaag moest.
We zagen ook een kok.
In een reddingsvest.
Hij zegt tegen ons dat we…
…niet aan de boten mogen zitten.
Hij doet een hek dicht.
Eén voor één. -Wacht even, wat wil je zeggen?
Ik liet me horen. Dit slaat nergens op.
We moeten van deze boot af.
We werden een beetje gek.
Het werd duidelijk…
…dat dit geen stroomstoring was.
De passagiers geloofden dat niet meer.
Dus belden ze de politie.
Met agent Grosseto.
Ja, ik heb net ook al gebeld.
Het schip blijft kantelen.
Er zijn ook veel kinderen aan boord.
Blijf kalm, we zijn ermee bezig.
Met agent Grosseto.
Hallo, ik zit op een cruiseschip…
…de Costa Concordia?
Ja, mevrouw, we weten ervan.
Het schip helt helemaal over.
En ze vertellen ons niets.
Ik heb twee kleine kinderen. Wat moet ik doen?
Kustwacht Livorno, met Costa Concordia.
Goedenavond, Concordia.
Hebben jullie problemen aan boord?
Ja, dat klopt.
Stroomstoring. We zijn aan het verifiëren.
Hebben jullie hulp nodig?
Of blijven jullie bij Giglio?
Ja, we blijven hier.
Een stroomstoring?
Niemand zei wat er echt aan de hand was.
De kapitein wilde zichzelf vrijspreken van wat er precies was gebeurd.
In mijn ogen een doodzonde.
Er komt een kok die zegt…
Er is iets groots gebeurd.
Dek C lekt.
Daarna vergat ik alles om me heen.
Ik rende naar beneden…
Als ik betaald kreeg…
…verstopte ik mijn geld onder mijn bed.
Ik had grote schulden.
Mijn familie had problemen door mij.
Ik wilde genoeg verdienen om mijn schuld af te betalen.
Al dat harde werk, al dat geld lag…
…onder m'n bed.
Ik wilde mijn geld halen.
Mijn hut zat op dek B.
Ik zag het hoofd beveiliging staan.
Hij hield me tegen. Ik mocht…
…niet naar dek B.
Niemand mocht daar nog in.
Maar ik moest belangrijke spullen halen.
Niets is belangrijker dan je leven, zei hij toen.
Hij had gelijk.
Ik moest naar mijn reddingsboot.
Costa, hebben jullie een update voor ons?
We zijn het lek aan het evalueren.
Dus er is ook een lek? Niet alleen een storing?
Ja, we hebben een lek.
Wat voor hulp hebben jullie nodig?
Een sleepboot.
De passagiers hebben al reddingsvesten aan.
Zijn er doden gevallen?
Waar komt het lek door?
Geen doden.
Op de brug heerst chaos.
Men is sprakeloos. Weet niet wat te doen.
Ze drukken op de alarmknop.
Dus gaat het alarm af.
Ineens horen we sirenes.
En toen werd het stil.
Eén alarm, toen twee.
Op dat moment denk je…
Ja, natuurlijk. We wisten het.
Dat was een van de dieptepunten van de avond.
Honderden mensen begonnen te duwen.
Om maar bij de reddingsboten te komen.
Ik werd geduwd door oudere mannen.
Dames en heren, uw aandacht.
Blijf kalm en ga naar uw verzamelpunt op dek 4.
Op een schip heerst een militaire mentaliteit.
Hiërarchie is er heel belangrijk. Iedereen heeft z'n rol.
Waarom duurde het 45 minuten tot er alarm werd geslagen?
De kapitein wou kijken hoe de situatie zich ontwikkelde.
Wat mij betreft, had dat alarm al na vijf minuten moeten gaan.
Ik ging naar dek 4.
Om te proberen mensen te helpen.
Om de reddingsactie te leiden.
Het schip lag schuin.
Mijn moeder had het moeilijk op haar hakken.
Ze hield me stevig vast.
Ik mocht haar niet loslaten.
Op dat moment…
…zeiden we niets, maar…
…wisten we wat we moesten doen.
NICK: één voor één.
PATTY: eerst de kinderen.
We hielpen mensen de reddingsboten in.
Je weet nooit wat voor mens je bent.
Vlucht je of vecht je?
Je weet nooit of jij zo iemand bent…
…die stil blijft staan.
Of die juist in actie schiet.
Ga maar.
Politie.
We maken elkaar af. Stuur hulp.
Breng de kinderen hierheen.
Alle kinderen hierheen.
Op een reddingsboot past maar 150 man.
Dus het moeten er niet meer zijn.
Stop, straks slaan we om.
Stop.
We komen in de buurt bij die 150 man.
Mensen boden geld voor een plekje. Zo triest.
Ook oudere mensen.
Echt vreselijk.
Hoe heet je? -Nicholas.
Waar kom je vandaan? -Uit San Diego.
Dit helpt.
Ik zat in de reddingsboot te wachten.
Mensen wilden hun naam op camera hebben.
Steve en Kathy uit Port Huron, Michigan.
Marie en Melissa.
We blijven bij elkaar.
Ja, we blijven bij elkaar.
Het is zo eng.
Ze dachten dat ze dood zouden gaan.
We zaten aan de hoge kant van het schip en gingen met velen…
…een klein metalen blik in.
Uiteindelijk konden we een reddingsboot op.
Maar die moest nog het water in.
Als je zat, wilde je alleen dat horen.
We zijn wel zover.
Ik zag de mensen in de reddingsboten.
Die waren bang.
Ze wachtten op het sein verlaat schip.
Waarom komen die boten niet naar beneden?
We verwachtten het sein verlaat schip.
Dat kwam maar niet, en niemand wist waarom.
Iedereen had een reddingsvest aan.
Wij niet.
Luisa keek naar mijn moeder…
…en zei dat ze niet kon zwemmen.
Ze was behoorlijk bang.
Mijn moeder wilde naar de hut.
Ze wilde Luisa's reddingsvest halen.
En ze wilde ook andere schoenen aan.
Ik zei: niet doen.
Wat een slecht idee.
Ik ga echt niet terug naar de hut.
Twee dekken lager.
Maar zij gingen wel.
Als ik niet mee wilde…
…moest ik maar bij Andrea blijven.
Als we de boten uitzetten…
…mag ik dan verlaat schip verklaren?
We evacueren passagiers.
Dat is iets anders. We evacueren.
Gaan ze beginnen?
Ja, ze komen naar beneden nu.
Zodra ik in een reddingsboot zat…
…belde ik mijn moeder.
Waar ben je, vroeg ik.
Ze zei dat zij ook op het punt stond in een reddingsboot te stappen.
We gaan naar beneden.
Op de reddingsboot voelden we ons niet veel beter.
Toen die langzaam begon te zakken…
…hielden we elkaars hand vast en zeiden we het Onze Vader.
Keer op keer op keer.
We zouden dit samen doen.
We zagen onze hut.
Boven waar de reddingsboten zaten.
Die zat nu op zeeniveau.
Moet je 'm zien hellen.
Mijn god, de boot zinkt.
Zeg dat niet zo hard.
Als je er nog op zit, schrik je daarvan.
Wij zijn weg.
Ik zag dat de crew toestemming kreeg om de reddingsboten te laten zakken.
En ik dacht: godzijdank.
We waren nu bijna van die boot af.
We zaten aan de hoge kant.
Ik had Lila vast…
…en voelde direct…
…een soort vrije val, als in een achtbaan.
We vielen flink, met een knal, en rolden.
Ik ben zo bang.
De boot viel om en de tachtig passagiers ook.
Iedereen viel tegen elkaar aan.
Het was een en al lichamen, geschreeuw en gehuil.
Door de hoek van het schip…
…raakte de reddingsboot de zijkant.
Wij zaten aan de hoge kant van de reddingsboot.
We moesten ons echt afzetten.
Onze voeten bloedden.
Lila's gehuil maakte Meghan echt kapot.
Ik dacht niet dat ik haar vast kon blijven houden.
Dus gaf ik haar aan jou.
Het voelde bloedlink.
Zou die boot weer vallen?
We zaten nog hoog boven het water.
Onder ons hadden mensen hulp nodig.
Maar ik…
…ik was alleen maar met mijn gezin bezig.
We wisten niet hoe we hieruit moesten komen.
Ik hoorde mezelf vragen of we…
…dood zouden gaan.
Deze kant op, jongens.
Radio's mee en meekomen.
Via de trap naar buiten.
Brug verlaten.
Dat zei ik niet. Kom mee.
Ik heb nooit 'verlaat schip' gehoord.
Dat bevel wilde de kapitein niet geven.
Als hij dat zegt, is het schip echt verloren.
Mensen verlaten het schip, maar ik…
…zat in een moeilijke positie. Ik was er nog.
Ik was bang, want ik kon niet zwemmen.
Om op een cruise te mogen werken…
…moet je kunnen zwemmen.
Mij trokken ze een reddingsvest aan…
…en duwden ze in het zwembad.
Ik dreef wat, en werd er weer uitgehaald.
Einde training.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Het schip zonk nu snel.
Ik ga dood.
Toen zag een collega me staan…
…huilend. En die zei: kom mee.
Het water stond nu tot aan dek 3.
Hij nam me mee naar dek 4, aan de andere kant.
Ik kwam daar aan en stapte in een reddingsboot.
Er zaten nog veel mensen op de boot.
Niet iedereen was gered.
Ik kon het niet geloven.
Dit moest toch een nachtmerrie zijn?
Een van mijn werkvrienden…
…zei tegen me: zie je dat?
De kapitein zat in de reddingsboot.
Dat vond ik verrassend.
Waarom is hij eerder weg dan ik?
Hij gaat zinken, hoor.
Kijk 'm overhellen. -Moet je zien.
Naarmate het schip zonk, helden we steeds verder over.
Staan lukte niet meer.
Dus verplaatsen we ons naar de zijkant van het schip.
Wat we zo hoog op het schip ook zagen…
…was een reddingsboot die te water wilde…
…maar door de hoek…
…aan het rollen kwam.
Mensen vielen in het water.
Help.
In ons open gedeelte…
…zitten openslaande deuren.
Met daar achter een hal.
Heel breed.
Aan de andere kant zit een railing.
Maar door de hoek, werd het haast onmogelijk om daar te komen.
We moesten die hal door, richting een reddingsboot.
Of we moeten in het water springen.
Ik riep naar alle crewleden…
We zouden mensen die gang door gooien.
Dan kunnen ze de railing vastpakken.
En naar beneden klimmen…
…richting het water.
Ik sta aan de ene kant, iemand anders aan de andere.
We pakken mensen vast en gooien ze.
Toen iedereen aan de andere kant was…
…bleven we met z'n vijven daar achter.
We waren zo hoog komen te zitten, de gang was nu echt een liftschacht.
Daar kwamen we nooit overheen.
Alles werd angstig rustig.
Een beetje alsof we op een onbewoond eiland zaten.
We moeten die reddingsboot uit.
Boven ons zat een luik dat open kon. Duidelijk het ontsnappingspunt.
Wie niet onderaan de boot lagen…
…begonnen daar doorheen te klimmen.
Eén voor een klommen we ons vrij.
Van bovenop de reddingsboot moest je op het cruiseschip klimmen…
…dat nu boven ons lag.
We moesten een gat overbruggen.
We vormden een menselijke keten.
Maar ik kon er niet uitklimmen…
…met Lila in m'n armen.
Ik moest haar aan een vreemde geven.
Boven de zee. In het donker.
Als je uitglijdt, lig je in het water.
Weet ik veel hoe ver onder ons.
Ik heb hoogtevrees.
Het idee dat ik tegen een schip op moest klimmen…
…laten we zeggen een verdieping of zes… Dat is echt idioot.
Maar er was geen andere uitweg.
We moesten dus weer het schip op.
Een duister moment in de avond.
Eerst denk je: is er nog een reddingsboot?
Maar al snel bleken die allemaal weg.
Ik zei tegen John: we zwemmen wel. We kunnen dit overleven.
We hebben dat heel serieus besproken.
Hoever we moesten springen.
Zou Lila dat overleven.
Kunnen we met haar door zulk koud water?
Je praat over je overlevingskansen…
…als je het schip verlaat.
Dan ga je de werkelijkheid wel inzien.
Misschien komen we hier niet uit.
Als christen leer je niet te onderhandelen met God.
Maar dat doe je toch.
Ik zei: God, haal me van dit schip.
Ik zal Lila tonen wie Jezus is. Ik zal haar goed opvoeden.
Maar haal ons van dit schip.
We helden zover over en zaten aan de hoge kant.
Ik zag een crewlid.
In een wit pak.
Hij had in elk geval een uniform aan.
Hij keek van Lila naar ons.
En zei: ga naar de andere kant. Jullie zullen moeten zwemmen.
Dat is jullie beste kans.
Vooraan het schip…
…zie ik een groepje passagiers staan.
Konden die daar niet weg?
Waarom zijn ze niet bij de rest?
Ik liep hun kant op.
Je kon de wanden niet meer van de vloeren onderscheiden.
Dus ik liep feitelijk over de muren.
Ik probeerde of de deuren mijn gewicht zouden dragen.
En toen viel er een als een luik onder me open.
Ik viel de duisternis in.
En raakte buiten bewustzijn.
Op het eiland wisten we niet…
…wat we moesten.
Niemand stond daar te helpen.
Ik riep…
'Kan iemand ons helpen?'
En in de verte hoorde ik: 'Ga naar de kerk.'
Ik belde direct mijn moeder.
Maar haar telefoon ging niet over.
Ze zat op een reddingsboot. Ze moest toch ergens zijn.
We zochten haar en Luisa.
Het was druk op het eiland.
Mensen vinden was onmogelijk.
We liepen elke winkel in.
De kerk.
De crew weet niets. Het schip zinkt.
Wie weet of er nog mensen aan boord zijn.
We vonden een hoekje in die kerk.
Iedereen was bang en koud.
Ik vond van die foliedekens.
En nam die mee naar de kerk.
Je hoorde steeds mensen namen roepen.
We zochten overal.
En daarna ben ik maar op de kade gaan staan.
Naar het schip kijken.
Misschien moest haar boot nog komen.
Na verloop van tijd…
…helde het schip nog verder over.
Het lijkt Titanic wel.
Het was heel eng om te zien.
Je zag mensen met hun armen zwaaien.
Ze smeekten om hulp.
Vreselijk om te zien.
Wij waren dan veilig…
…maar zij zaten nog vast op het schip.
Er was een open hal…
…richting een railing aan de overkant.
Dat was de manier om daar te komen.
Eigenlijk was het een soort glijbaan van 60 meter lang.
Je moest op je kont eraf.
En kon dan niet meer opstaan.
De boot bewoog nog zoveel. Om de haverklap…
…kwam er weer een meubelstuk voorbij glijden.
Ik hield Lila tegen mijn borst.
Ik liet me naar beneden glijden.
Dat gaat niet in een rechte lijn.
Je gaat veel te hard. Op je rug.
Overal komen meubelstukken los. Ik ging denk ik wel 30 kilometer per uur.
Ik raakte iets. Lila stootte haar hoofd.
Echt heel hard.
Is ze wel oké?
Ik dacht niet dat ze dat had overleefd.
Toen we beneden kwamen zei hij…
Haast als een biecht…
…dat Lila haar hoofd had gestoten.
Ik zag de pijn op zijn gezicht.
Ik wilde kijken of ze oké was.
Dat ze nog huilde.
Ze was oké, we moesten door.
Toen ik weer bijkwam…
…liep ik mezelf even na.
Ik had mijn been gebroken.
Ik zag dat ik in het restaurant was.
Ik riep om hulp.
Maar niemand hoorde me.
Naast me lag een pan.
Daarmee probeerde ik op de grond te slaan.
We zaten vast op een deur.
Op dek 5. En ik hoorde gebonk.
Geen mechanisch gebonk.
Het klonk alsof…
…mensen wilden laten weten waar ze precies zaten.
Maar we konden niet bij ze komen.
Aan de lage kant zagen we het water.
We waren er zo dichtbij.
We probeerden de aandacht van de reddingsboten te trekken.
Ik kon mensen op een van de boten recht aankijken.
Ik maakte oogcontact.
Heel even keken we elkaar aan.
Ik hield Lila omhoog en zei: 'Bambino'. 'Neem mijn kind mee.'
Ze schudde haar hoofd.
Ze had vast willen helpen, maar kon het niet.
Ik was echt een gebroken mens.
Ik kon alleen maar bidden.
Ineens zagen we een paar lege reddingsboten.
In de buurt van het schip.
We zagen beweging.
We schoten in actie.
Kwamen ze terug voor mensen?
Toen we hun aandacht hadden getrokken…
…probeerden ze bij ons te komen.
Het voelde als een eeuwigheid dat we daar stonden.
Ondertussen…
…bleef het schip maar overhellen.
Elke minuut kon onze laatste zijn.
De boten lagen drie of vier meter onder ons.
De zee was ruw.
De boot sloeg tegen het schip.
Het was moeilijk om op de reddingsboot te komen.
Maar we wisten erin te klimmen.
We waren zo opgelucht.
We voeren weg.
Als je omhoog keek…
…zag je niet eens de lucht.
Je zag alleen maar het schip.
Lila werd stiller.
Ik had haar vast en hoopte dat ze oké was.
Dat er niets mis was.
Ik voelde me alleen. Niemand kwam ons redden.
Toen hoorden we de helikopters.
Maar het schip hing over ons heen.
Ze zagen ons niet.
Ik kon niet op waterniveau komen. Kon het schip niet meer in.
We zonken.
Op dat moment…
…flitste mijn leven voor mijn ogen.
Mijn vader had altijd gezegd…
…dat ouders hun kinderen niet horen te overleven.
Ik besloot te knokken.
Hoe overleef ik dit?
Hoe konden we onszelf zichtbaar maken?
Ik had een zaklamp in mijn zak.
Ik ken geen morse.
Maar ik begon maar te flitsen.
Rescue India Mike Alpha.
Zeg het maar.
Iemand seint naar ons. We gaan helpen.
Mooi.
Er kwam een man als James Bond naar beneden gezeild.
We werden de helikopter ingetrokken.
Een voor een. Alle vijf.
We hebben drie mensen te pakken.
We gaan naar luchthaven Grosseto.
Daar worden ze behandeld.
Toen we wegvlogen…
…zag ik alles wat ik liefhad…
…en mijn hele leven verdwijnen.
Maar ik leefde nog.
Het was laat op vrijdagavond.
Mijn feed stond vol met cruisepassagiers.
Ergens bij Toscane, bij Giglio.
Ik wilde er naartoe, zien wat er aan de hand was.
Het volle cruiseschip is gestrand en is aan het hellen.
Het leek wel de film Titanic, zeggen passagiers.
Er worden zeventig mensen vermist.
Ik kwam de volgende dag in de vroege ochtend op Giglio aan.
Ik zal de aanblik van de Costa Concordia nooit vergeten.
Je zag echt een enorme rots…
…uit de bodem steken.
Het was mijn taak om uit te leggen hoe dit was gebeurd.
Een Italiaans cruiseschip is gestrand voor de kust van Toscane.
Hier denk je aan als je een vliegtuig of…
…een boot instapt. Wat nou als het misgaat?
Dat is nu gebeurd.
Het schip ligt in ondiep water, maar is zo groot…
…en ligt op een moeilijke plek.
Tientallen Italiaanse kustwachtduikers…
…doorzoeken de omgeving en binnenkant van het schip.
Kijken of ze mensen kunnen vinden.
Ik ben duiker bij de brandweer.
Gespecialiseerd in grotduiken.
Twee duiken van 40 minuten. De totale operatieduur is twee uur.
Mijn moeder was jarig.
Ik had in het restaurant moeten zitten.
Haar toe moeten zingen. En nu stond ik op Giglio.
Op de grond.
Geen idee waar ze was.
Ik vroeg me af of ik haar ooit weer zou zien.
Het water was koud in januari, dus met de tijd…
…slonk de kans op overleving behoorlijk.
Loskoppelen.
Goed.
Het is doodeng.
Je kunt zo op de zeebodem eindigen.
Vast komen te zitten in dit schip. Zelf een slachtoffer worden, geen redder.
Alles wat niet vastzat, was een obstakel.
Er hingen draden.
Er waren scherpe randen.
Veel risico's voor de duikers.
Het werd eindelijk dag, er was licht.
Ik was nog steeds in het restaurant.
Ik was onderkoeld geraakt.
Nog een nacht in die condities…
Ik wist niet of ik dat zou overleven.
Ik dacht bij mezelf…
Als ik hier ooit nog uitkom…
…moet ik maar eens gaan nadenken over een gezin.
Dat ontbrak eraan in mijn leven.
We hadden al 48 uur niet geslapen.
De deur ging open…
…en de baas zei: 'Nog een redding.'
De hotelmanager, Manrico Giampedroni…
…was door getuigen gezien…
…terwijl hij mensen probeerde te redden.
Mijn collega's doorzochten het schip.
Ze riepen naar overlevenden.
'Dit is de brandweer…
…is daar iemand?'
Was er iemand, hoorde iemand ze?
Op een gegeven moment…
…hoorden ze iets.
Rustig aan, kalm.
We zaten heel diep in het schip.
Zonder enig natuurlijk licht.
Daar kwam geen licht.
Het was net een grot.
We doen het rustig aan.
Heel goed.
Rustig.
Heel goed.
En toen zag ik de man die we zochten.
Ik vroeg hoe hij heette.
Manrico, zei hij.
Manrico Giampedroni.
Hij zei dat hij Francesco heette…
Een van de redders.
Ik moest me geen zorgen maken.
We kwamen er wel uit.
Dertien jaar later komen er nog steeds tranen.
Ongelooflijk.
Bij rampen horen ook wonderen.
Ditmaal een crewlid dat vastzat.
Gevonden door redders die van hut naar hut gingen.
Hij zat twee dagen vast met een gebroken been.
Dacht u dat u doodging?
Ja, ik was helemaal alleen in dat restaurant.
Na de schok, de paniek en de chaos…
…nu tranen van opluchting.
Danseres Rose Metcalf werd als een van de laatsten gered van het schip.
Anderen, zoals Nick Tally, werden ook in veiligheid gebracht.
Italiaanse gezinnen gaven me hun kinderen.
'Neem mijn kind mee op de boot.'
Pas na anderhalf uur konden we een reddingsboot op.
Ik moest twee jaar wachten.
Het lichaam van mijn moeder werd als een van de laatsten gevonden.
Dat ze haar vonden…
…gaf helemaal geen troost.
Costa Concordia heeft mijn leven verwoest.
Ze was mijn hele wereld.
En ik die van haar.
Hoe heet dit mooie meisje?
Ze heet Stefania.
Van wie is ze?
De kapitein van het in Toscane gestrande schip…
…is gepakt door de politie.
Hij wordt verdacht van doodslag en het verlaten van het schip.
Twee ernstige strafbare feiten binnen het zeerecht.
Er kwamen 32 mensen om, ook een kind van vijf.
In de dagen na het ongeluk…
…kregen we alleen informatie van het PR-team van Costa.
En die hadden al besloten wiens schuld dit was.
Er wordt druk met vingers gewezen.
De eigenaar zegt dat de kapitein schuld heeft.
Dit was een menselijke fout.
De kapitein volgde niet het protocol.
Een van de meest dramatische momenten…
…volgde op 17 januari.
Een lokale journalist vond in zijn auto een USB-stick.
Daar stond een gesprek op…
…tussen de kustwacht en kapitein Schettino.
Op het moment dat hij het schip al had verlaten.
KUSTWACHT: Wat doet u hier?
SCHETTINO: Helpen bij de reddingsactie.
KUSTWACHT: Dat moet u aan boord doen. Weigert u dat?
SCHETTINO: Zeker niet.
KUSTWACHT: Weigert u aan boord te gaan, kapitein?
Iemand zegt dat de kapitein weer aan boord moet gaan.
Dat is heftig.
KUSTWACHT: Ga weer aan boord. Dat is een bevel.
U heeft verlaat schip verklaard. Nu ben ik de baas.
Ga weer aan boord.
Is dat duidelijk? Hoort u me?
SCHETTINO: Ik ga niet terug.
Gevolg van die opname was…
…dat mensen hem leerden kennen als Kapitein Klaploper.
Mag ik er langs?
De Italiaanse kapitein, Francesco Schettino…
…arriveert bij de rechtbank.
Net zo zelfverzekerd als hij aan boord altijd was.
De kapitein verscheen voor de rechter…
…op aanklacht van doodslag, het veroorzaken van een ramp…
…en letsel aan 150 mensen.
Die rechtszaak duurde jaren.
In een theater in Grosseto.
Ik was bij elke hoorzitting.
De ramp wordt geweten…
…aan kapitein Schettino.
Hij zou nalatig zijn geweest in zijn bevelvoering…
…maar ontkent dat zelf.
Hij staat erop dat anderen ook schuld hebben.
Alles ging over kapitein Schettino.
Maar een vraag die veel mensen stelden…
…was of dit ook een mechanisch falen kon zijn.
Na het ongeluk vonden ze de zwarte doos.
Maar daar was iets mee.
Een tijdlang leek het…
…dat we nooit zouden weten…
…wat er die avond op de brug was gebeurd.
Ik was in 2012 een jonge IT-onderzoeker.
Ik kreeg schijven uit de Costa Concordia.
Twee experts hadden zich daar al over gebogen.
Zonder succes.
Ik was in de ban.
Ik schreef software die de hele avond in beeld bracht.
Waar zijn we geraakt?
We hebben geen stroom.
Er ging iets mis met de noodgenerator van de Concordia.
Die ging meermalen aan en uit.
Maakte haast nooit verbinding met het noodstroom.
Om de noodapparaten van stroom te voorzien.
Het is onmogelijk te zeggen hoe mensen om het leven kwamen.
Maar minstens twee reddingsboten…
…werkten niet goed…
…door een falen van de noodgenerator.
Die mensen moesten weer uitstappen…
…en een andere reddingsboot zoeken.
We weten ook dat…
…doordat de noodgenerator niet werkte…
…de liften het niet deden.
350. -340.
350. Stuurboord.
Oké.
Dankzij de software kwam uit alle data…
…één grote verrassing.
Direct voor het ongeluk…
…ging er iets mis met een bevel aan de stuurman.
Die deed iets anders.
Naar bakboord.
Naar stuurboord.
Naar bakboord.
We horen Schettino instructies geven.
En de stuurman doet gedurende dertien seconden het tegenovergestelde.
Later zou uit een onafhankelijk onderzoek van de Universiteit van Pisa blijken…
…dat als Schettino's orders goed waren opgevolgd…
…de botsing was voorkomen, of veel minder erg was geweest.
In de vroege 2000s werden cruises heel populair.
Het Italiaanse Costa Cruises had het in die tijd zwaar.
Ze konden de concurrentie niet aan. Ze konden alleen overleven…
…dankzij een Amerikaanse overname.
Costa groeide, en had personeel nodig.
Dat moest snel en efficiënt worden opgeleid.
Kapitein Schettino had Costa laten weten zich zorgen te maken…
…over te snelle promoties.
Over slechte training.
Dat mensen niet goed genoeg waren om op zijn schip te werken.
De stuurman was snel doorgegroeid.
Het lijkt duidelijk dat hij in crisis…
…toen hij de kapitein goed moest begrijpen…
…last had van een taalbarrière.
Hij leek de kapitein niet te begrijpen.
Uit naam van het Italiaanse volk…
…verklaart deze rechtbank Francesco Schettino…
…schuldig aan de eisen tegen hem.
Zijn straf wordt 16 jaar cel en één maand arrest.
De kapitein van de Costa Concordia…
…is veroordeeld voor doodslag en schip verlaten.
Hij kreeg zestien jaar.
COSTA CRUISES KREEG EEN BOETE VAN 1 MILJOEN.
ER VOLGDE GEEN STRAFZAAK.
VIJF ANDEREN, ONDER WIE
GIAMPEDRONI, WERDEN OOK VEROORDEELD
MAAR KREGEN GEEN CELSTRAF.
Ik wil nooit meer op een cruiseschip werken.
Ik hoop dat niemand dit ooit nog hoeft mee te maken.
Al mijn geld…
…was weg.
Maar mijn leven was meer waard.
Elke ochtend als ik wakker word…
…zeg ik als allereerste…
…een bedankje.
Ik heb veel geleerd.
Ik kan inmiddels zwemmen.
Wil je zingen? Toe maar.
Thuis was ik een gebroken man.
Ik had PTSS, paniekaanvallen, nachtmerries.
We maakten ons zorgen om Lila.
Die had fysiek en emotioneel ook heel wat meegemaakt.
We hielden haar goed in de gaten.
Kijk die tong eens.
Trek nog eens een gezicht.
Wat het met mij deed…
En zij was nog maar één.
We gingen langs bij psychologen en specialisten.
Tot later, veel plezier.
Ze kreeg een hele normale jeugd.
We hebben het er vaak over.
Waarom koos God ervoor om ons te redden?
Waarom zijn we hier?
Wat moeten we doen met de tijd die hij ons gaf?
Lila heeft een heel mooi leven.
Door Gods genade hebben we het overleefd.
Nee John, dat komt door jou.
Ik heb zo hard geknokt…
…om ze te redden.
Ik wist niet of we het zouden redden.
Gelukkig wel.
Als ik terugkijk op deze jaren…
We zijn zo blij met ons leven.
Lila is een geweldige vijftienjarige.
Een prachtige ballerina.
God gaf haar een passie voor dansen.
Wat een mooie, jonge vrouw.
De wereld ligt aan haar voeten.
Ze gaat iets groots doen.
Omdat ze dit heeft overleefd.
Kort na terugkomst…
…bleek Meghan zwanger.
Ze was die avond ook zwanger.
Die zwangerschap was zo'n enorm geschenk.
Op de eerste echo stond dat ik…
…de avond van de cruise mogelijk zwanger was geraakt.
Dat klopte zeker niet, maar…
Daarom had ik dus geen shirt aan.
Vertaling: Claudia Witteveen