Downloaded from YTS.BZ
Στις 13 Ιανουαρίου 2012, το Costa Concordia προσέκρουσε σε βράχο
Official YIFY movies site: YTS.BZ
και ναυάγησε με πάνω από 4.000 επιβάτες.
Το ντοκιμαντέρ περιέχει αρχειακό υλικό
καθώς και μεταφρασμένες ανακοινώσεις και ηχητικά από το μαύρο κουτί.
Μπαίνει νερό;
Γίνεται χαμός από νερό. Κατεβαίνω τώρα.
Δεν είχαμε πάει διακοπές από τότε που αποκτήσαμε παιδί.
Μια μέρα είπα στον Τζον ότι ήταν καλή στιγμή
για το υπέροχο ταξίδι που λέγαμε να κάνουμε εδώ και καιρό.
Ήταν πολύ σημαντικό για μας.
Ήταν Παρασκευή βράδυ.
Δούλευα ήδη τέσσερις μήνες στο πλοίο ως χορεύτρια.
Δεν είχα ιδέα ότι θα συνέβαινε κάτι.
Τη μια στιγμή γιορτάζεις και χαλαρώνεις με την οικογένειά σου.
Την επόμενη στιγμή, είσαι απλώς εκεί,
ανήμπορος.
Ένιωσα σαν να άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μας.
Όλοι προσπαθούσαν να κρατηθούν από τους τοίχους ή μεταξύ τους.
Είναι σαν σκηνή από τον Τιτανικό. Εντελώς.
Αναφορές τρόμου και πανικού από το κρουαζιερόπλοιο Costa Concordia.
Σίγουρα το σκέφτεστε όταν μπαίνετε σε αεροπλάνο ή κρουαζιερόπλοιο.
Τι θα συμβεί αν κάτι πάει στραβά;
Λοιπόν, συνέβη.
Κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια, βλέπεις κάτι από εκείνη τη νύχτα.
Σαν να ξαναζείς την πιο τρομακτική στιγμή
που έζησες ποτέ με την οικογένειά σου.
Θεέ μου, τι έκανα;
ΝΑΥΑΓΙΟ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2012
Είχαμε πάει στην Ευρώπη, αλλά ποτέ μαζί.
Θα ήταν οι πιο μεγάλες διακοπές μας μαζί,
στον πιο μακρινό προορισμό.
Η κόρη μας, η Λάιλα, ήταν 14 μηνών.
Οπότε ήταν καλή ευκαιρία για ένα μεγάλο ταξίδι μαζί.
Πήραμε μια βαλίτσα μόνο για παιχνίδια, πάνες, μωρομάντιλα,
τα πάντα. Είχαμε πάρα πολλά πράγματα.
Θα πηγαίναμε στο Παρίσι, στην Ελβετία, στη Βενετία, στη Βαρκελώνη.
Στο τέλος, θα μπαίναμε σε κρουαζιερόπλοιο.
Αυτός ήταν ένας λόγος που επιλέξαμε αυτές τις διακοπές.
Βγάλαμε ατελείωτες φωτογραφίες και βίντεο,
αποκτήσαμε απίστευτες αναμνήσεις.
Πάντα ήθελα να πάω στην Ιταλία.
Ήταν από τις μεγαλύτερες επιθυμίες μου.
Αλλά δεν ήξερα ότι θα πηγαίναμε με κρουαζιερόπλοιο.
Δεν της το είχα πει ακόμα. Είχα πει μόνο για την Ιταλία.
Το κρουαζιερόπλοιο θα ήταν έκπληξη.
Είχαμε σχέση τρία χρόνια τότε.
Σκόπευα κάποια στιγμή να της κάνω πρόταση γάμου.
Για κάτι τέτοιο,
θες το πιο ρομαντικό μέρος του κόσμου,
και σ' αυτό το ταξίδι, είχα πολλές επιλογές.
Θα ήταν η στιγμή που όλα θα ταίριαζαν.
Δεν μπορεί να πει όχι αν κάνεις πρόταση στο τέλειο μέρος.
Όλοι το πιστεύουν αυτό, αν το κάνεις σωστά.
Όταν έφτασα,
εντυπωσιάστηκα από το τεράστιο μέγεθος του πλοίου.
Ήμουν 17 ετών τότε.
Η μητέρα μου ήθελε να γιορτάσει τα 50ά της γενέθλια.
Έκλεισε για μένα, τον τότε φίλο μου
και την παιδική της φίλη, τη Λουίζα.
Από πολύ μικρή, τα κάναμε όλα μαζί.
Ήμουν επτά ετών όταν διαγνώστηκε με καρκίνο.
Αλλά λίγους μήνες πριν από την αναχώρηση,
ο καρκίνος της ήταν σε ύφεση.
Ήταν σίγουρα άλλος ένας σπουδαίος λόγος για να γιορτάσει τα γενέθλιά της.
Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να εξερευνήσουμε το πλοίο.
Ήξερα ότι θα ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που είχα δει.
Θυμάμαι ακόμα όταν μπήκα στο πλοίο για πρώτη φορά
και εντυπωσιάστηκα από την πολυτέλεια παντού.
Ήταν πολύ πολυτελές. Με πολυελαίους παντού.
Όλα φαίνονταν να είναι από χρυσό, γυαλί ή μάρμαρο.
Αίσθηση παλιάς εποχής.
Όλα ήταν λαμπερά και άψογα.
Δεν ήξερα τι δωμάτιο θα έπαιρνα όταν το έκλεισα.
Το ταξίδι ήταν ακριβό,
κι εγώ ήμουν φοιτητής.
Αλλά ο Νικ φρόντισε να πάρει το καλύτερο δωμάτιο που μπορούσε.
Ήμουν πολύ χαρούμενος που είχαμε μπαλκόνι και ωραία θέα.
Βγήκαμε στο μπαλκόνι
και ο Νικ είπε
"Κοίτα, ένα ή δύο ορόφους πιο κάτω είναι οι σωσίβιες λέμβοι".
Οι βάρκες.
Σκέφτηκα "Ας τις βγάλω φωτογραφία".
Δεν είχα ξαναμπεί σε κρουαζιερόπλοιο
και σκέφτηκα "Αν συμβεί κάτι όπως στον Τιτανικό…"
Είπα "Δεν πρόκειται".
"Έχω πάει σε κρουαζιέρες. Είναι φανταστικά. Θα σου αρέσει".
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Παιδιά, μην τυχόν. Φύγετε από δω!
ΜΕΛΟΣ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ: Επιβάτες στο πλοίο, 3208-3208.
Πλήρωμα, 1023-1023.
Όταν επιβιβαστήκαμε, ήταν καταπληκτικά.
Μας ρώτησαν
τι θέλαμε να κάνουμε όλη την εβδομάδα.
Κανονίσαμε μια μέρα για σπα και ήταν υπέροχο.
Όλα έγιναν αμέσως.
Μόλις μπήκαμε στο δωμάτιο, πήγαμε βόλτα.
Καθώς περπατούσαμε, φωτογράφιζα τα πάντα.
Το ωραίο στις κρουαζιέρες
είναι ότι σου παρέχονται τα πάντα.
Και για μένα, ειδικά ως νέα μαμά,
αυτό το έκανε πολύ εύκολο.
Υπήρχαν αμέτρητα εστιατόρια κάθε είδους,
θέατρα, σόου, καζίνο.
Το μόνο δύσκολο ήταν να επιλέξεις ένα από τα τόσα πολλά πράγματα.
Θυμάμαι ένα μέρος με παγωτά όπου έφτιαχνες τον δικό σου συνδυασμό,
και ήταν ανοιχτό όλο το 24ωρο.
Έτρωγες παγωτό όποτε ήθελες.
Εκείνη την εποχή ήταν δημοφιλές το Walking Dead.
Παίζαμε ένα παιχνίδι. Αν μας επιτίθονταν ζόμπι, πού θα πηγαίναμε
και τι όπλο θα χρησιμοποιούσαμε για να πολεμήσουμε ή να ξεφύγουμε;
"Πού θα πήγαινες; Από δω ή από κει;"
"Κι αν είναι αργό ζόμπι, ποιο όπλο θα χρησιμοποιούσες;"
Όταν με ρωτούσε τέτοια,
την πρώτη φορά του είπα "Δεν ξέρω. Δεν πρόσεχα".
Και μου είπε "Λάθος!"
Ακριβώς. "Εκεί έκανες το λάθος".
Και σιγά σιγά άρχισα να προσέχω το περιβάλλον μου.
Ήταν μια όμορφη βραδιά.
Ο καιρός ήταν ωραίος, λίγο κρύος επειδή ήταν Ιανουάριος.
Αλλά ήταν μια ήσυχη βραδιά όπως όλες.
Δούλευα στην Costa για 43 χρόνια.
Στο πλοίο δουλεύουμε συνέχεια.
Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα, Σάββατο και Κυριακή.
Το πλοίο είχε γίνει το σπίτι μου.
Στο Costa Concordia δούλευαν για μένα περίπου 800 άτομα.
Τη νύχτα της Παρασκευής 13 Ιανουαρίου,
δούλευα τέσσερις μήνες ως χορεύτρια στο πλοίο.
Ήταν η δουλειά των ονείρων μου.
Ήταν κυριολεκτικά παράδεισος.
Εξερευνούσα τον κόσμο. Ήμουν στην καλύτερη φόρμα της ζωής μου.
Είχα υπέροχους φίλους.
Ήταν μαγικά.
Εκ μέρους της διοίκησης της Costa και του πληρώματος,
είναι τιμή μας να σας καλωσορίσουμε.
Είχα γνωρίσει τον πλοίαρχο Σκετίνο.
Τον πρωτογνώρισα στο ασανσέρ του πληρώματος.
Το μόνο που ήξερα για εκείνον
ήταν ότι ήταν ο νέος καπετάνιος του πλοίου.
Καλή σας κρουαζιέρα.
Μια φορά, η μαμά μου ήρθε να με δει,
και μιλούσε με τη μαμά μου,
και έλεγε ότι θα πήγαινε για ψάρεμα στο νησί με έναν φίλο του,
αλλά να μην το πει σε κανέναν, γιατί δεν επιτρεπόταν να το κάνει.
Έδινε την εντύπωση ότι ήξερε να χειρίζεται το σύστημα.
Εκείνο το βράδυ, κατά τις εννιά, με πήρε τηλέφωνο ο καπετάνιος.
Λίγες μέρες νωρίτερα, ο μετρ είχε ρωτήσει τον πλοίαρχο
αν το πλοίο μπορούσε να πλησιάσει το νησί Τζίλιο
επειδή εκεί ζούσαν η αδερφή και η μητέρα του.
Η ΓΕΦΥΡΑ
Με ρώτησε αν ήθελα να τον συνοδεύσω στη γέφυρα για τον χαιρετισμό.
Μου φάνηκε ασυνήθιστο,
γιατί ήταν νύχτα, σκοτάδι, και δεν φαίνονταν πολλά.
Αλλά, αφού το είπε ο καπετάνιος,
συμμορφωθήκαμε στην απόφασή του.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Εμπρός;
ΠΛΗΡΩΜΑ ΓΕΦΥΡΑΣ: Εδώ Τσίρο, έξι μίλια. ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Έξι μίλια, εντάξει.
ΓΕΦΥΡΑ: Πλησιάζουμε στο Τζίλιο. Θα είμαστε εκεί στις 21:44.
Εκείνο το βράδυ, με τον φίλο μου, τον Αντρέα,
αποφασίσαμε να πάμε στο κατάστρωμα.
Όπως άνοιξα την πόρτα,
ένιωσα ένα δροσερό αεράκι.
Όλα ήταν σκοτεινά,
αλλά φωτίζονταν από τα λίγα φώτα.
Λάμψεις που αντανακλούσαν στο νερό.
Έσκυψα λίγο. Κοίταζα τη θάλασσα
και ο Αντρέα, που ήταν πίσω μου, με αγκάλιασε.
Είπε "Είναι σαν τον Τιτανικό".
Εκείνη τη στιγμή…
Βασικά, ένιωσα λίγο περίεργα.
Αλλά έμοιαζε τρελό.
Οπότε απλώς
προσπέρασα γρήγορα εκείνη τη σκέψη.
Μετά, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα μου.
Είπε "Είμαστε στο εστιατόριο.
Αρχίζουν να σερβίρουν, οπότε ελάτε να φάμε".
Ήταν ξεχωριστή περίσταση,
γιατί τα μεσάνυχτα
θα ήταν τα γενέθλιά της.
Εκείνο το βράδυ, φάγαμε πολύ ωραία.
Πες "γεια" στον μπαμπά.
Αλλά μετά, η Λάιλα έπρεπε να πάει για ύπνο. Ήταν ενός χρόνου.
Πήγαμε στην καμπίνα και την κοιμίσαμε.
Κάναμε τη συνηθισμένη ρουτίνα ύπνου.
Φόρεσα τις πιτζάμες μου.
Βγήκα απ' το ντους, φόρεσα το μποξεράκι μου και ξάπλωσα.
Θυμάμαι ότι ξάπλωσα
και είπα "Είμαι εξαντλημένη".
Ήταν κουραστική μέρα.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Αναλαμβάνω το πηδάλιο. Η ταχύτητά μας;
ΠΛΗΡΩΜΑ ΓΕΦΥΡΑΣ: 15,3.
Ανεβάστε στους 16 κόμβους.
Καθώς πλησιάζαμε στο νησί, είδα ότι πλησιάζαμε υπερβολικά.
Το ανέφερα στον αρχιθαλαμηπόλο που στεκόταν δίπλα μου.
"Περνάμε υπερβολικά κοντά".
Κάποια στιγμή, η ακτή φαινόταν καθαρά.
Εκείνο το βράδυ, με τους φίλους μου, είχαμε μισή ώρα διάλειμμα.
Έβγαινα με έναν μπάρμαν από το Περού,
που δούλευε στο Μπαρ Λόντρα στο Κατάστρωμα 5, στο πίσω μέρος.
Ήθελα να τον δω, οπότε είπα στους άλλους
"Θέλετε να πάμε για καπουτσίνο στο Μπαρ Λόντρα;"
Όλοι είπαν "Ναι, πάμε".
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: 350.
ΠΗΔΑΛΙΟΥΧΟΣ: 340.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: 350. Δεξιά.
ΠΗΔΑΛΙΟΥΧΟΣ: Εντάξει.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Αλλιώς, θα πέσουμε στα βράχια.
Κάτι που… Καθώς το πλοίο πλησίαζε το νησί,
αυτό που με εξέπληξε ήταν ότι δεν έκοψε ταχύτητα.
Εκείνη τη στιγμή, πανικοβλήθηκα.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Όλο δεξιά.
ΠΗΔΑΛΙΟΥΧΟΣ: Όλο δεξιά.
ΜΑΝΡΙΚΟ: Θέλει να το ρίξει στα βράχια;
Γαμώτο.
Ο μετρ μού λέει "Όχι".
"Ο καπετάνιος ξέρει πολύ καλά τι κάνει".
Και δεν τελείωσε τη φράση.
Άκουσα και ένιωσα έναν ήχο και μια δόνηση.
Το δωμάτιο άρχισε να παίρνει κλίση, και ήταν τρομακτικό.
Το σώμα μου τεντώθηκε και ήξερα ότι κάτι πήγαινε στραβά.
Ακούσαμε ένα δυνατό στρίγκλισμα,
και μετά ο θόρυβος άλλαξε από στρίγκλισμα σε ξύσιμο.
Ήταν ένας τρομακτικός θόρυβος.
Φανταστείτε χίλια πιάτα να σπάνε όλα μαζί.
ΜΑΝΟΤΖ ΣΙΝΓΚ, ΣΕΦ
Φοβήθηκα επειδή ο θόρυβος ήταν πολύ δυνατός.
Άρχισε να χύνεται το νερό που έβραζε στις κατσαρόλες.
Ήμουν ένας από τους 180 σεφ.
Κανείς δεν ήξερε τι γινόταν.
Νόμιζα ότι είχε φουρτούνα και ότι όλα θα πήγαιναν καλά.
Και μετά από λίγα δευτερόλεπτα…
όχι, κάτι δεν πήγαινε καλά.
ΓΕΦΥΡΑ: Τι έκανε;
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Κλείστε τις στεγανές πόρτες πίσω.
ΓΕΦΥΡΑ: Κλείστε όλες τις στεγανές πόρτες πίσω.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Θεέ μου, τι έκανα;
Όταν γύρισα και είδα
ότι το πλοίο είχε πέσει στα βράχια από αριστερά,
μπορούσες να δεις το νερό να μπαίνει στο κύτος του πλοίου.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Μα πού χτυπήσαμε;
ΜΑΝΡΙΚΟ: Σε βράχο. Που προεξέχει, μάλιστα.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Στη μέση.
ΓΕΦΥΡΑ: Στη μέση.
Πάθαμε όλοι σοκ και δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε.
Ηρεμήστε.
Καλύτερα να καθίσετε.
Να καθίσουμε;
Ναι.
Όλοι είχαν πανικοβληθεί.
Κοίταξα τη μαμά μου, που ήταν ακριβώς μπροστά μου.
Με κοίταξε και είπε "Όλα καλά".
"Όλα θα πάνε καλά".
Προσπαθούσε να κάνει τα πάντα
για να με κάνει να νιώσω ότι δεν συνέβαινε κάτι κακό,
αλλά ήξερα ότι συνέβαινε.
Καθόμασταν εκεί και αναρωτιόμασταν τι να κάνουμε.
Σύντομα, έπαψα να νιώθω οτιδήποτε.
Κοίταξα τον Νίκολας κι εκείνος είπε
"Πρέπει να φύγουμε από εδώ και πρέπει να φύγουμε τώρα".
Είπε "Το άκουσες; Το ένιωσες;"
Ένιωσα πανικό
και το σώμα μου μπήκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Με έχουν κατηγορήσει ότι είμαι αναίσθητος,
αλλά ήταν καθαρά θέμα επιβίωσης.
Ήθελα να βγάλω την οικογένειά μου από εκεί.
Φώναξα στη Μέγκαν. "Πάρε το μωρό. Πρέπει να φύγουμε".
Βλέποντάς τον να αντιδρά έτσι,
ένιωσα αμέσως τρόμο.
Πήρα τη Λάιλα από την κούνια της ενώ κοιμόταν βαθιά.
Δεν πήρα την πιπίλα της.
Άρχισε να κλαίει αμέσως.
Έβαλα ένα τζιν, αλλά αυτό ήταν όλο.
Δεν φόρεσα μπλούζα. Η Μέγκαν είχε τη Λάιλα στην αγκαλιά της.
Και βγήκαμε τρέχοντας από την πόρτα.
Αμέσως μετά τη σύγκρουση,
η πρώτη μου σκέψη ήταν να δω τι είχε συμβεί εκεί κάτω.
Κοντά στο μηχανοστάσιο,
βγαίνει ο αρχιμηχανικός τρομαγμένος και πανικοβλημένος.
Μου λέει "Έχει γίνει χαμός, μπαίνει νερό με ορμή".
Ένιωσα σαν χαμένος.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Τον αρχιμηχανικό, παρακαλώ.
ΓΕΦΥΡΑ: Τον αρχιμηχανικό.
Για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
ΜΗΧΑΝΟΣΤΑΣΙΟ
ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Βάλτε τις αντλίες!
ΓΕΦΥΡΑ: Ο αρχιμηχανικός είναι στη γραμμή.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Μπαίνει νερό;
ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Γίνεται χαμός. Κατεβαίνω τώρα.
-ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Πού; -ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Αριστερά. Κατεβαίνω να δω.
-Αριστερά πού; -Στο μηχανοστάσιο.
-Είναι πολύ το νερό; -Έχει νερό.
Δεν περνάει. Θα πάμε από την άλλη.
Μια στιγμή. Θα βάλουμε μπρος τις αντλίες. Θα σας ενημερώσω.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Εντάξει.
Βάλτε μπρος τις αντλίες έκτακτης ανάγκης!
Το νερό φτάνει μέχρι το συνεργείο.
ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ 0
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Βυθιζόμαστε; Δεν καταλαβαίνω.
Βγήκαμε τρέχοντας στον διάδρομο.
Σκεφτόμουν ότι το πλοίο θα έπαιρνε κλίση,
και ήξερα ότι έπρεπε να τρέξουμε να φτάσουμε στις βάρκες.
Αρχίσαμε να τρέχουμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε,
η Μέγκαν και το μωρό πίσω μου.
Η αδρεναλίνη έπιασε κόκκινο. Μας κατέβαλε πανικός.
Η Λάιλα έκλαιγε όλη την ώρα.
Ανεβαίναμε τα σκαλιά δύο δύο. Κρατούσα το μωρό κι έτρεχα.
Δυσκολευόμουν.
Ένιωθα αναγούλα.
Είπα "Θα κάνω εμετό".
Ο Τζον είπε "Ξέρνα και τρέχα.
Μην σταματάς. Συνέχισε".
Φτάσαμε στο τέταρτο κατάστρωμα με τις σωσίβιες λέμβους.
Ένα ζευγάρι μοίραζε σωσίβια σε όλους.
Εκείνη τη στιγμή, ήμασταν λίγοι,
και επικρατούσε η παγωμάρα του άγχους
όταν δεν σου δίνει κανείς πληροφορίες.
Κανείς δεν μας έλεγε τι να κάνουμε.
Και τότε έσβησαν τα φώτα.
Ήταν απόλυτο σκοτάδι.
Ξαφνικά, χωρίστηκα από τη Μέγκαν και τη Λάιλα.
Δεν ξέρω αν ήταν τρεις ή 13 σκάλες,
αλλά δεν ήταν δίπλα μου.
Φοβόμουν
και θυμάμαι ότι τον φώναζα.
"Τζον!"
Φωνάζαμε, ακολουθούσαμε τις φωνές μας.
Έμοιαζε με αιωνιότητα.
Όταν ξαναβρεθήκαμε, θυμάμαι να λέω
"Πιάσε τη ζώνη μου και μην την αφήσεις".
Κρατούσα τη Λίλα στην αγκαλιά μου και συνέχισα δύο δύο τα σκαλιά.
Ο αρχιμηχανικός ήρθε στη γέφυρα μαζί μου.
Άνοιξαν με τον πλοίαρχο τα σχέδια του πλοίου
προσπαθώντας να καταλάβουν τι ζημιά είχε υποστεί το πλοίο.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Θέλω να μάθω πού ήταν αυτός ο βράχος.
Δεν χτύπησε συναγερμός.
Στη γέφυρα, ο ήχος της πρόσκρουσης δεν έγινε αισθητός.
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΜΙΛΑΝΟ
Ενώ όσοι ήταν στο εστιατόριο στο πίσω μέρος,
ένιωσαν την πρόσκρουση με όλη την ισχύ της.
ΓΕΦΥΡΑ: Γέφυρα;
ΜΠΑΡ ΛΟΝΤΡΑ: Εδώ Χοσέ από το Λόντρα.
Μπορείτε να ανακοινώσετε
ότι όλα είναι υπό έλεγχο, ότι όλα είναι καλά;
Οι επιβάτες είναι πολύ ανήσυχοι.
Μπορούμε να κάνουμε ανακοίνωση. Στο μεταξύ,
ας πούμε ότι έγινε διακοπή ρεύματος.
ΓΕΦΥΡΑ: Πείτε για μπλακάουτ.
Κυρίες και κύριοι, την προσοχή σας. Μιλώ εκ μέρους του καπετάνιου.
Έχουμε μπλακάουτ λόγω ηλεκτρικής βλάβης.
Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο
και οι τεχνικοί μας εργάζονται για να το λύσουν.
Θα σας ενημερώσουμε όταν έχουμε περισσότερες πληροφορίες.
Συνέχισαν να λένε "Μην ανησυχείτε, όλα είναι καλά".
-"Πηγαίνετε στην καμπίνα σας". -Ναι.
Κάναμε ανακοίνωση εκ μέρους του καπετάνιου.
Σας παρακαλούμε να επιστρέψετε στην καμπίνα σας.
Σκεφτόμουν συνέχεια "Δεν πρόκειται να γυρίσω στην καμπίνα".
-Με τίποτα. -Δεν υπήρχε περίπτωση.
Δεν ξέρω αν θα έβρισκα την καμπίνα πλέον.
Κατεβαίνοντας, είδα ότι οι επιβάτες ήταν τρομοκρατημένοι
και με ρωτούσαν τι είχε συμβεί.
Για να μην πάω κόντρα σε όσα είχε πει ο καπετάνιος,
δεν μπορούσα να τους πω κάτι άλλο, γιατί θα έκανα μεγαλύτερη ζημιά.
Αδυναμία δράσης. Αυτό ήταν το πρόβλημα.
ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ 0
Δεν ξέραμε τι συνέβαινε.
Πιστεύαμε κάθε ανακοίνωση που ακούγαμε.
Ακούσαμε ότι υπήρχε μια μικρή βλάβη.
Ο πλοίαρχος, ό,τι κι αν έλεγε ήταν τελεσίδικο.
Και άκουσα τον σεφ να λέει "Μην κουνηθεί κανείς.
Μείνετε εκεί που είστε
και ετοιμαστείτε για το σερβίρισμα του δείπνου".
Μας φάνηκε ότι πέρασε πολλή ώρα μέχρι να ανάψουν τα φώτα.
Ανεβαίναμε ακόμα τις σκάλες.
Και τελικά βγήκαμε στο κατάστρωμα όπου ήταν οι σωσίβιες λέμβοι.
ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ 4
Εκατοντάδες άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο.
Μας χτύπησε ένα κύμα πανικού.
Ο κόσμος φώναζε, τσακωνόταν, προσπαθούσε να αποφασίσει τι να κάνει.
Το πλήρωμα έλεγε
"Έχουμε βλάβη. Δεν εκκενώνουμε".
Η Λάιλα ήταν στην αγκαλιά μου κι έκλαιγε ακόμα.
Ήμουν νέα μητέρα
και η απώλεια ελέγχου, η αδυναμία να τη βοηθήσω…
Το κύριο μέλημά μου ήταν να φροντίσω και να παρηγορήσω το παιδί.
Ήταν δύσκολο να βλέπω και να ακούω τη Μέγκαν να κλαίει.
Και τότε θυμάμαι να κοιτάω τον Τζον στα μάτια
και να λέω "Θέλω να κατέβω από το πλοίο".
ΓΕΦΥΡΑ: Είναι δύο, σωστά; Δύο πλημμυρισμένα διαμερίσματα.
Σε αυτήν την ατελείωτη περίοδο γενικής σύγχυσης,
ο καπετάνιος μιλούσε συχνά στο τηλέφωνο με την εταιρεία.
Με τον συντονιστή κρίσεων.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΠΡΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ
Τα διαμερίσματα πλημμύρισαν. Εγώ φταίω.
Το πλοίο πλημμύρισε, αλλά δεν βυθιζόμαστε.
Σε λίγο θα ρίξω άγκυρα όσο περιμένουμε.
Θα χρειαστούμε ρυμουλκά για να μας τραβήξουν.
Δεν έλεγε την αλήθεια γιατί, κατά τη γνώμη μου, ο καπετάνιος
είχε πανικοβληθεί. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε γίνει.
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΜΙΛΑΝΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ 4
Στο εστιατόριο,
απευθυνθήκαμε στο πλήρωμα για να μας πει τι να κάνουμε,
αλλά έδειχναν πανικόβλητοι.
Τελικά, οι σερβιτόροι μάς είπαν να πάμε στο κατάστρωμα της πισίνας.
Όλοι έτρεχαν έντρομοι
γιατί όλοι είχαν πανικοβληθεί.
Βγείτε από την άλλη πλευρά.
Υπήρχαν πολλά σπασμένα πιάτα και ποτήρια στο πάτωμα,
και φορούσαμε τα καλά μας για το δείπνο,
οπότε φορούσαμε τακούνια.
Τελικά, φτάσαμε στο κατάστρωμα της πισίνας
και θυμάμαι ότι κοίταξα από τα παράθυρα.
Είδα το νησί Τζίλιο.
Κοίτα, η ακτή. Δεν υπάρχει πρόβλημα.
Κοίτα, Αλίτσε, κοίτα τη στεριά. Φτάσαμε!
Βλέπαμε τα φώτα.
Βλέπαμε το λιμάνι.
Οπότε λέω "Εντάξει, είμαστε δίπλα στη στεριά,
οπότε όλα καλά. Θα πάνε όλα καλά".
Πολλοί χαλάρωσαν,
κι αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα.
Ρίξαμε τις άμυνές μας.
ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Ανοίξτε τη γεννήτρια!
ΓΕΦΥΡΑ: Δεν έχουμε ρεύμα.
ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Η ανάφλεξη του ντίζελ είναι ανεξάρτητη.
Τα χάσαμε όλα εδώ.
Τον ηλεκτρικό πίνακα, όλα.
Δεν ξεκινάει το ντίζελ.
Θα πάω πάνω να δω γιατί δεν ξεκινάει.
Ήταν τρεις σεφ.
Είχαν κολλήσει στο ασανσέρ.
Φώναζαν και χτυπούσαν την πόρτα του ασανσέρ.
Πήγαν τέσσερα άτομα.
Μετά ανοίξαμε την πόρτα με τη βία και τους βγάλαμε έξω.
ΜΠΑΡ ΛΟΝΤΡΑ
Πίσω στο Κατάστρωμα 5, το πλοίο έπαιρνε κλίση.
Σκέφτηκα "Δεν μπορώ να μείνω εδώ.
Πρέπει να κατέβω από το πλοίο".
Καθώς περπατούσα στον διάδρομο, είδα την προϊσταμένη μου.
Με είδε και με ρώτησε "Πού πας;"
Λέω "Πάω στο σημείο συγκέντρωσης".
"Όχι, δεν θα πας.
Θα επιστρέψεις στο σαλόνι και θα διασκεδάσεις τους επιβάτες".
Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που άκουγα.
Και είπα "Παραιτούμαι".
Πήγα κατευθείαν στο σημείο.
Δεν περίμενα κανέναν κωδικό, κανένα σήμα,
κανένα SOS, τίποτα.
Είμαι στο Κατάστρωμα 4, μπροστά.
Εμείς, το πλήρωμα,
βρισκόμαστε σε εντελώς απομονωμένη περιοχή.
Ήταν να έρθει ο προϊστάμενός μου,
αλλά όταν έφτασε,
ήταν σαν να έβλεπα φάντασμα. Ήταν κάτασπρος.
Άσπρος σαν πανί.
Ήταν τελείως ανέκφραστος. Ήταν σαν να έβλεπα ζόμπι.
Φορούσε τη στολή του μηχανικού,
που είναι σαν ολόσωμη φόρμα.
Ήταν σαν φορμάκι και ήταν μούσκεμα στο νερό.
Όταν ήρθε, δεν μπορούσε να επικοινωνήσει.
Τότε, σκέφτηκα "Δεν έχουμε ηγεσία.
Πρέπει να αναλάβω εγώ".
Είμαι στη γέφυρα και λέω στους υπεύθυνους
"Το σκάφος έχει ήδη κλίση 20 μοιρών".
Έπρεπε να τους είχε χτυπήσει καμπανάκι,
αφού είναι η δουλειά τους και ήξεραν ότι όσο αυξάνεται η κλίση,
τόσο χάνεται η σταθερότητα.
Η στάθμη του νερού πλησίαζε όλο και περισσότερο.
Αυτό που φαινόταν πολύ μακριά από τις σωσίβιες λέμβους
πλησίαζε όλο και περισσότερο στο σημείο μας,
και άρχισα να πανικοβάλλομαι και να φοβάμαι περισσότερο,
και άρχισα να βιντεοσκοπώ ό,τι μπορούσα.
Ο κόσμος κρατιέται
για να μην γλιστρήσει στην άκρη του πλοίου.
Κανείς δεν μας έλεγε τι να κάνουμε,
και τότε ο Νίκολας είπε
"Το πλοίο βουλιάζει. Πρέπει να φύγουμε".
Περίμενε. Ο άντρας της.
Ανοίξαμε τη σωσίβια λέμβο και όταν μπήκαμε,
κοιτάξαμε το σύστημα τροχαλιών και τους κινητήρες.
Με σπρώχνουν!
Βλέπουμε έναν τύπο που έμοιαζε με σεφ,
και φορούσε σωσίβιο.
Έρχεται και μας λέει
"Δεν πρέπει να τα αγγίζετε αυτά".
Κλείνει την πύλη.
-Ένας ένας. -Στάσου, τι θες να πεις;
Άρχισα να φωνάζω. "Δεν βγάζει νόημα.
Πρέπει να κατεβούμε".
Και αρχίσαμε να πανικοβαλλόμαστε.
Ήταν πολύ προφανές
ότι δεν ήταν μόνο διακοπή ρεύματος.
Οι επιβάτες δεν το πίστευαν πια,
κι άρχισαν να καλούν την αστυνομία.
Αστυνομία Γκροσέτο.
ΕΠΙΒΑΤΗΣ: Πήρα πριν από λίγο.
Γέρνει όλο και πιο πολύ.
Υπάρχουν πολλά παιδιά στο πλοίο.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Ψυχραιμία. Το φροντίζουμε.
Αστυνομία Γκροσέτο, παρακαλώ.
ΕΠΙΒΑΤΙΔΑ: Βρίσκομαι σε πλοίο της Costa Cruises. Το Costa Concordia.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Ναι, γνωρίζουμε την κατάσταση.
ΕΠΙΒΑΤΙΔΑ: Το πλοίο έχει πάρει μεγάλη κλίση.
και δεν μας λένε τίποτα.
Έχω δύο νεογέννητα και ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω.
22:25 40 ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
ΓΕΦΥΡΑ: Λιμενικό Λιβόρνο, εδώ Costa Concordia.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ: Καλησπέρα, Costa Concordia.
Μπορείτε να μου πείτε αν έχετε προβλήματα στο πλοίο;
ΓΕΦΥΡΑ: Ναι, ισχύει. Έχουμε μπλακάουτ και διερευνούμε τις συνθήκες.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ: Χρειάζεστε βοήθεια
ή προς το παρόν παραμένετε κοντά στη νήσο Τζίλιο;
ΓΕΦΥΡΑ: Ναι, σωστά. Παραμένουμε στην περιοχή.
Έλεγαν ότι είχε γίνει μπλακάουτ, αλλά δεν έλεγαν τι συνέβαινε πραγματικά.
Ο καπετάνιος μάλλον ήθελε να "εξιλεωθεί"
για ό,τι συνέβαινε.
Ήταν μεγάλο λάθος, κατά τη γνώμη μου.
Ήρθε ένας σεφ και είπε
"Ξέρεις κάτι; Έχει γίνει κάτι σοβαρό
και το Κατάστρωμα C μπάζει νερά".
Όταν είπε ότι το Κατάστρωμα C έμπαζε, τα ξέχασα όλα.
Έτρεξα κάτω,
γιατί όποτε πληρωνόμουν,
έβαζα τα λεφτά μου κάτω από το κρεβάτι.
Είχα πολλά χρέη.
Είχα βάλει την οικογένειά μου σε μπελάδες.
Σκεφτόμουν κάθε μέρα ότι θα έβγαζα αρκετά χρήματα για να ξεπληρώσω τα χρέη.
Όλη μου η σκληρή δουλειά, όλες μου οι οικονομίες,
ήταν κάτω απ' το κρεβάτι.
Έπρεπε να πάρω τα λεφτά
που είχα στην καμπίνα μου στο Κατάστρωμα Β.
Βλέπω τον επικεφαλής ασφαλείας να στέκεται εκεί.
Με σταματάει και μου λέει
"Δεν επιτρέπεται να πας στο Κατάστρωμα Β".
Μου είπε "Απαγορεύεται η είσοδος".
"Μα έχω σημαντικά πράγματα να πάρω".
Είπε "Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από τη ζωή σου".
Είχε δίκιο.
Έπρεπε να πάω στη σωσίβια λέμβο.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΛΙΒΟΡΝΟ: Costa, μπορείτε να μας ενημερώσετε;
ΓΕΦΥΡΑ: Ναι, Λιμενικό Λιβόρνο, αξιολογούμε την εισροή υδάτων.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΛΙΒΟΡΝΟ: Εκτός από μπλακάουτ, έχετε και εισροή;
ΓΕΦΥΡΑ: Μάλιστα, έχουμε εισροή υδάτων.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΛΙΒΟΡΝΟ: Τι είδους βοήθεια χρειάζεστε;
ΓΕΦΥΡΑ: Ζητάμε ρυμουλκό για βοήθεια.
Όλοι οι επιβάτες φοράνε ήδη τα σωσίβιά τους.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΛΙΒΟΡΝΟ: Υπάρχουν θύματα;
Ποια είναι η αιτία της εισροής;
ΓΕΦΥΡΑ: Δεν υπάρχουν θύματα λόγω της εισροής.
22:32 47 ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Στη γέφυρα επικρατεί χάος.
Οι άλλοι αξιωματικοί έχουν μείνει άφωνοι. Δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Και τότε πατάνε τον διακόπτη γενικού συναγερμού
και ακούγονται οι σειρήνες.
Ξαφνικά, ακούσαμε την πρώτη σειρήνα.
Εκείνη τη στιγμή, όλοι σώπασαν.
Ακούσαμε την πρώτη σειρήνα και μετά μια δεύτερη.
Και τότε σκέφτηκα
"Πλάκα μας κάνετε; Αυτό περιμέναμε όλο το βράδυ".
Ήταν ίσως η πιο άσχημη στιγμή εκείνης της νύχτας,
γιατί εκατοντάδες άνθρωποι έσπρωχναν ο ένας τον άλλο
για να φτάσουν στις σωσίβιες λέμβους.
Με έσπρωχναν άνθρωποι στην ηλικία του πατέρα μου.
Κυρίες και κύριοι, την προσοχή σας.
Παρακαλώ, μείνετε ψύχραιμοι και πηγαίνετε στο σημείο συγκέντρωσης.
Στο πλοίο κανονικά επικρατεί στρατιωτική νοοτροπία.
Η ιεραρχία είναι σημαντική. Ο καθένας έχει έναν ρόλο.
Γιατί τους πήρε 45 λεπτά να σημάνουν γενικό συναγερμό;
Ο καπετάνιος μάλλον ήθελε να δει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να τον σημάνει το πολύ πέντε λεπτά μετά τη σύγκρουση.
Κατέβηκα στο Κατάστρωμα 4
για να σώσω όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους
και να ηγηθώ των επιχειρήσεων διάσωσης.
Το πλοίο είχε πάρει κλίση
και η μητέρα μου δυσκολευόταν με τα τακούνια της.
Με κρατούσε πολύ σφιχτά
και έλεγε "Μη μ' αφήσεις".
Εκείνη τη στιγμή,
χωρίς να πούμε λέξη,
κοιταχτήκαμε και ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε.
ΝΙΚ: Ένας ένας.
ΠΑΤΙ: Τα παιδιά, γρήγορα. Εσύ, εσύ.
Αρχίσαμε να βάζουμε κόσμο στη λέμβο.
Δεν ξέρεις ποτέ τι άνθρωπος είσαι,
αν θα παλέψεις ή θα το σκάσεις.
Δεν ξέρεις αν θα είσαι αυτός
που θα μείνει ακίνητος
ή θα δράσει.
Πήγαινε εσύ.
Αστυνομία.
ΕΠΙΒΑΤΗΣ: Σφαζόμαστε σαν πρόβατα. Στείλτε κάποιον!
Φέρτε τα παιδιά εδώ.
Οι σωσίβιες λέμβοι χωρούν 150 άτομα,
οπότε πρέπει να βεβαιωθείς ότι είναι μόνο 150.
Σταματήστε. Θα αναποδογυρίσουμε.
Θα αναποδογυρίσουμε. Φτάνει!
Φτάνει!
Έχουμε αρκετό κόσμο στη βάρκα, πλησιάζουμε το όριο των 150 ατόμων.
Ο κόσμος προσφέρει χρήματα για να μπει στη βάρκα. Ήταν πολύ λυπηρό.
Ένας ήταν λίγο πιο ηλικιωμένος
και σκέφτηκα "Ωχ, φίλε".
-Πώς σε λένε; -Νίκολας Ταλιαφέρο.
-Από πού; -Από το Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια.
Βοηθάει πολύ.
Καθόμουν και περίμενα στη σωσίβια λέμβο.
Κάποια στιγμή, ο κόσμος ήθελε να πει τα ονόματά του στην κάμερα.
Είμαστε ο Στιβ και η Κάθι από το Πορτ Χιούρον, Μίσιγκαν.
Είμαστε η Μαρί και η Μελίσα.
-Θα μείνουμε μαζί. -Περνάμε τέλεια.
Ναι, θα μείνουμε μαζί.
Είναι ανατριχιαστικό,
γιατί νόμιζαν ότι θα πεθάνουν.
Ήμασταν στην πάνω πλευρά του πλοίου. Δεκάδες άνθρωποι
στριμώχνονταν σε κάτι που ήταν σαν μεταλλικό δοχείο.
Ήρθε η σειρά μας να μπούμε στη λέμβο.
"Κατεβάστε τη λέμβο στη θάλασσα".
Αυτή την εντολή ανυπομονούσαν να ακούσουν όλοι.
Νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι.
Κοίταξα τους ανθρώπους στις σωσίβιες λέμβους
και ήταν τρομαγμένοι.
Περίμεναν το σήμα για να εγκαταλείψουν το πλοίο.
Ναι, αλλά γιατί δεν κατεβάζουν τις σωσίβιες λέμβους;
Περιμέναμε το σήμα για να εγκαταλείψουμε το πλοίο.
Αλλά αργούσε να έρθει και δεν ξέραμε γιατί.
Και παρατήρησα ότι όλοι φορούσαν σωσίβιο,
αλλά εμείς δεν βρήκαμε.
Θυμάμαι ότι η Λουίζα κοίταξε τη μητέρα μου
και είπε "Δεν ξέρω κολύμπι".
Ήταν πολύ φοβισμένη.
Η μητέρα μου είπε "Πρέπει να γυρίσω στην καμπίνα.
Πρέπει να πάρω το σωσίβιο της Λουίζα
και να αλλάξω παπούτσια, γιατί δεν μπορώ να περπατήσω".
Και είπα "Όχι.
Είναι κάκιστη ιδέα.
Δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσω στην καμπίνα.
Είναι δύο καταστρώματα κάτω".
Και είπε "Εμείς θα πάμε.
Αν δεν θέλεις να έρθεις μαζί μας,
μπορείς να περιμένεις εδώ με τον Αντρέα".
22:56 71 ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
ΓΕΦΥΡΑ: Αν ρίξουμε τις λέμβους στη θάλασσα,
να ανακοινώσω ότι εγκαταλείπουμε το πλοίο;
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Εκκενώνουμε τους επιβάτες.
Είναι διαφορετικό. Εκκενώνουμε τους επιβάτες στην ακτή.
Ετοιμάζουν τις λέμβους;
Ναι, κατεβαίνουν. Τις βλέπω.
Μόλις μπήκα στη σωσίβια λέμβο,
πήρα τη μητέρα μου
και τη ρώτησα πού είναι.
Μου είπε ότι θα έμπαινε κι αυτή σε μια σωσίβια λέμβο.
Κατεβαίνουμε. Κατεβαίνουμε.
Το ότι μπήκαμε στη σωσίβια λέμβο δεν μας έκανε να νιώσουμε καλύτερα.
Όταν άρχισε να κατεβαίνει αργά προς την επιφάνεια,
πιαστήκαμε χέρι χέρι και αρχίσαμε να λέμε το Πάτερ Ημών.
Το λέγαμε ξανά και ξανά, επανειλημμένα.
Θα το κάνουμε μαζί.
Βλέπαμε το δωμάτιό μας,
που ήταν πάνω από τις σωσίβιες λέμβους,
να είναι στο επίπεδο της θάλασσας.
Κοίτα τι κλίση έχει πάρει. Θεέ μου!
Θεέ μου, το πλοίο βυθίζεται.
Μην το φωνάζετε, παιδιά.
Θα τρόμαζα πολύ αν ήμουν εκεί πάνω.
Χαίρομαι που βγήκαμε.
Είδα το μέλος του πληρώματος να παίρνει έγκριση
για να κατεβάσει τη σωσίβια λέμβο και σκέφτηκα "Δόξα τω Θεώ".
Ήμασταν επιτέλους πολύ κοντά στο να βγούμε από το πλοίο.
Ήμασταν στην πάνω πλευρά.
Κρατούσα τη Λάιλα
και μετά, μέσα σε δευτερόλεπτα,
ένιωσα σαν να ήμουν σε τρενάκι και να μου έφυγε το στομάχι.
Πέσαμε απότομα, ακούστηκε θόρυβος και αναποδογυρίσαμε.
Θεέ μου, τώρα φοβάμαι!
Η σωσίβια λέμβος έγειρε και πέταξε έξω 80 άτομα.
Σωροί ανθρώπων έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο.
Ήμασταν ένα κουβάρι από σώματα. Οι άνθρωποι ούρλιαζαν κι έκλαιγαν.
Το πλοίο ήταν υπό γωνία.
Η λέμβος έπεσε πάνω στην πλαϊνή πλευρά του κρουαζιερόπλοιου.
Ήμασταν στο πάνω μέρος της λέμβου
και κρατιόμασταν με τα πόδια μας.
Τα πόδια μας αιμορραγούσαν.
Το κλάμα της Λάιλα καταρράκωνε τη Μέγκαν.
Θυμάμαι να φωνάζω στον Τζον "Δεν θα μπορέσω να κρατήσω τη Λάιλα".
Και σου έδωσα τη Λάιλα.
Ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση.
Δεν ήξερα αν θα έπεφτε η βάρκα.
Ήμασταν πολύ ψηλά από την επιφάνεια.
Από κάτω μας υπήρχαν άνθρωποι που χρειάζονταν βοήθεια,
αλλά το μόνο που με ένοιαζε ήταν να σώσω την οικογένειά μου.
Δεν ξέραμε πώς θα βγαίναμε από εκεί.
Εκείνη τη στιγμή, άκουσα τον εαυτό μου να λέει "Θα πεθάνουμε;"
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Ελάτε από εδώ. Πάμε από εδώ.
Πάρτε τους ασυρμάτους και ελάτε.
Από τις σκάλες. Πάμε έξω στο κατάστρωμα.
ΓΕΦΥΡΑ: Εγκαταλείψτε.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Δεν είπα να εγκαταλείψετε.
Δεν άκουσα ποτέ "Εγκαταλείψτε το πλοίο".
Ο καπετάνιος δυσκολευόταν να το πει,
γιατί όταν ο καπετάνιος πει "Εγκαταλείψτε το πλοίο", το πλοίο έχει χαθεί.
Ο κόσμος έφευγε ήδη από το πλοίο, αλλά εγώ
ήμουν σε πολύ δύσκολη θέση. Ήμουν ακόμα στο πλοίο.
Φοβόμουν πολύ, γιατί δεν ξέρω κολύμπι.
Για να μπεις σε κρουαζιερόπλοιο,
πρέπει να έχεις εκπαιδευτεί στο κολύμπι.
Αλλά στη σχολή, μου φόρεσαν σωσίβιο
και με έσπρωξαν στην πισίνα.
Επιπλέω, και την επόμενη στιγμή με βγάζουν από την πισίνα
και λένε "Η εκπαίδευση τελείωσε".
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Το πλοίο βυθιζόταν πολύ γρήγορα.
Θα πεθάνω.
Και τότε με είδε ένας συνάδελφος
με βουρκωμένα μάτια και είπε "Έλα".
Το νερό είχε φτάσει στο Κατάστρωμα 3,
και με οδήγησε στο Κατάστρωμα 4 από την άλλη πλευρά.
Έφτασα στην άλλη πλευρά και μπήκα στη βάρκα.
Όταν έφυγα, είδα πολλούς ανθρώπους ακόμα μέσα.
Πάλευαν να σωθούν.
Δεν το πίστευα ότι συνέβαινε.
Σκεφτόμουν ότι πρέπει να είναι όνειρο.
Ένας φίλος και συνάδελφος μου είπε "Βλέπεις;
Ο πλοίαρχος κάθεται στη βάρκα".
Και ξαφνιάστηκα.
Γιατί να βγει ο πλοίαρχος πριν από μένα;
Παίρνει κλίση.
-Κοίτα, η κλίση μεγαλώνει! -Κοίτα τι γίνεται!
Καθώς το πλοίο βυθιζόταν, παίρναμε όλο και μεγαλύτερη κλίση.
Δεν μπορούσαμε να σταθούμε, οπότε αλλάξαμε θέση
στην πλαϊνή πλευρά του πλοίου.
Στο πάνω μέρος του πλοίου,
βλέπαμε μια σωσίβια λέμβο που προσπαθούσε να κατέβει,
αλλά λόγω της κλίσης του πλοίου,
η βάρκα κυλούσε
και βλέπαμε ανθρώπους να πέφτουν στο νερό.
Βοήθεια!
Στον ανοιχτό χώρο που βρισκόμασταν,
υπήρχαν διπλές πόρτες
και πίσω τους ένας οριζόντιος διάδρομος,
πολύ φαρδύς.
Στην άλλη πλευρά του ήταν ένα κιγκλίδωμα,
αλλά λόγω της κλίσης ήταν πλέον απροσπέλαστο.
Έπρεπε να περάσουμε το μεγάλο κενό και να φτάσουμε σε μια βάρκα
ή έστω να πηδήξουμε στο νερό.
Φώναξα σε όλα τα μέλη του πληρώματος
ότι έπρεπει να πετάξουμε τους ανθρώπους από την άλλη πλευρά
για να πιαστούν από το κιγκλίδωμα
και να κατέβουν στην πλευρά του πλοίου
που ήταν πιο κοντά στο νερό.
Στεκόμουν στη μια πλευρά κι ένας άντρας από την άλλη,
πιάναμε τους ανθρώπους από τις μασχάλες και τους πετούσαμε.
Αφού καταφέραμε να τους περάσουμε όλους,
μείναμε πέντε άτομα που πλέον είχαμε αποκλειστεί.
Είχαμε πάρει τόσο μεγάλη κλίση που έμοιαζε με φρεάτιο ανελκυστήρα.
Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσουμε.
Τότε, επικράτησε ξαφνικά μια ανατριχιαστική ηρεμία
και ένιωσα σαν ναυαγός σε έρημο νησί.
Έπρεπε να βγούμε από τη βάρκα.
Υπήρχε μια καταπακτή που δεν ήταν πολύ μακριά μας,
η οποία ήταν προφανώς το σημείο διαφυγής.
Όσοι δεν ήμασταν στον σωρό ανθρώπων στο κάτω μέρος,
αρχίσαμε να προσπαθούμε να βγούμε από την καταπακτή.
Βγήκαμε από εκεί ένας ένας.
Αφού βγήκαμε πάνω στη σωσίβια λέμβο, έπρεπε να μπούμε στο κρουαζιερόπλοιο,
που ήταν πάνω από εμάς, και…
Υπήρχε ένα κενό που έπρεπε να περάσουμε.
Χρειαζόταν μια ανθρώπινη αλυσίδα,
αλλά δεν μπορούσα να σκαρφαλώσω
κουβαλώντας τη Λάιλα.
Έπρεπε να τη δώσω σε έναν ξένο.
Κρεμόμασταν πάνω απ' τη Μεσόγειο στο σκοτάδι.
Ένα γλίστρημα και θα πέφταμε στη θάλασσα,
που δεν ξέραμε σε πόση απόσταση ήταν.
Φοβόμουν πάντα τα ύψη.
Οπότε η ιδέα ότι θα σκαρφάλωνα στο πλάι ενός πλοίου με τα δάχτυλά μου,
έξι ορόφους ψηλά, στο σκοτάδι πάνω από τη Μεσόγειο, είναι τρελή.
Αλλά ήταν ο μόνος τρόπος να κατέβουμε εγώ, η Λάιλα και η Μέγκαν.
Μετά έπρεπε να επιστρέψουμε στο πλοίο,
που ήταν πολύ ζοφερή στιγμή για μας.
Κοιτάξαμε αν υπήρχε άλλη βάρκα.
Αλλά γρήγορα φάνηκε ότι δεν είχαν μείνει άλλες.
Έλεγα στον Τζον "Ας κολυμπήσουμε. Θα επιβιώσουμε".
Αρχίσαμε να μιλάμε σοβαρά για το τι θα σήμαινε αυτό.
Το ύψος του άλματος.
Θα επιβίωνε η Λάιλα από το άλμα;
Μπορούμε να κολυμπήσουμε με τη Λάιλα στη θερμοκρασία του νερού;
Ζυγίζαμε τις πιθανότητες επιβίωσης
σε σχέση με το να μείνουμε στο πλοίο.
Τότε αρχίσαμε να βυθιζόμαστε στη συνειδητοποίηση
ότι μπορεί να μη βγαίναμε από το πλοίο.
Ως χριστιανοί, δεν κάνουμε παζάρια με τον Θεό.
Αλλά εκεί πάει το μυαλό σου.
Και είπα "Θεέ μου, αν με βγάλεις από το πλοίο,
θα δείξω στη Λάιλα ποιος είναι ο Ιησούς. Θα μεγαλώσω σωστά το παιδί.
Αλλά πρέπει να μας βγάλεις από το πλοίο".
Το πλοίο είχε πάρει μεγάλη κλίση, και ήμασταν στην ψηλή πλευρά.
Μετά, είδα κάποιον που έμοιαζε με μέλος του πληρώματος.
Φορούσε άσπρα.
Φαινόταν αξιωματικός, με στολή. Και…
Κοίταξε τη Λάιλα. Μας κοίταξε.
Είπε "Κατεβείτε στο άλλο επίπεδο του πλοίου.
Μάλλον θα χρειαστεί να κολυμπήσετε.
Είναι η καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης που έχετε".
Κοίταξα στο μπροστινό μέρος
και είδα κάποιους επιβάτες να στέκονται ακίνητοι.
Σκέφτηκα "Έχουν πρόβλημα;
Γιατί δεν ήρθαν μαζί μας;"
Καθώς πήγαινα προς τα εκεί,
ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω τον τοίχο από το πάτωμα,
οπότε αναγκάστηκα να περπατήσω πάνω στους τοίχους.
Στην αρχή, έλεγχα αν οι πόρτες άντεχαν το βάρος μου, με το πόδι μου.
Αλλά μετά, δυστυχώς, μία από τις πόρτες άνοιξε σαν καταπακτή.
Έπεσα στο κενό
και λιποθύμησα.
ΝΗΣΟΣ ΤΖΙΛΙΟ
Όταν φτάσαμε στο νησί,
δεν ξέραμε τι να κάνουμε, πού να πάμε.
Κανείς δεν έδινε οδηγίες σε κανέναν.
Κάποια στιγμή, φώναξα
"Υπάρχει κάποιος να μας βοηθήσει;"
Και άκουσα κάποιον να λέει "Πηγαίνετε στην εκκλησία!"
Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να καλέσω τη μητέρα μου,
αλλά το τηλέφωνο δεν χτυπούσε πια.
Αλλά είπε ότι μπήκε σε βάρκα, άρα κάπου εδώ θα είναι.
Αρχίσαμε να ψάχνουμε εκείνη και τη Λουίζα.
Το νησί είχε πολύ κόσμο
και φαινόταν αδύνατο να βρούμε κάποιον.
Μπήκαμε σε κάθε μαγαζί.
Μπήκαμε στην εκκλησία.
Το πλήρωμα δεν ξέρει τίποτα και το πλοίο συνεχίζει να βυθίζεται.
Δεν ξέρουν αν είναι κανείς ακόμα μέσα.
Βρήκαμε μια γωνιά στην εκκλησία.
Όλοι ήταν πολύ αγχωμένοι, πολύ φοβισμένοι και κρύωναν.
Βρήκα κάτι ισοθερμικές κουβέρτες.
Τις πήγα στην εκκλησία.
Θυμάμαι ακόμα ανθρώπους να φωνάζουν τα ονόματα των δικών τους,
χωρίς απάντηση.
Τζούντι!
Στιβ!
Κάθι!
Ψάξαμε παντού για τη μητέρα μου
και τελικά στάθηκα κοντά σε κάποιους
που κοιτούσαν το πλοίο,
γιατί σκέφτηκα ότι ίσως δεν είχε φτάσει ακόμα η βάρκα της.
Καθώς περνούσε η ώρα,
παρατηρήσαμε ότι το πλοίο έπαιρνε κι άλλη κλίση.
Είναι σαν σκηνή από τον Τιτανικό.
Ήταν τρομακτικό να το βλέπεις από εκείνη τη γωνία.
Ναι, έβλεπες κόσμο στο πλοίο να κουνάει τα χέρια του.
Τους έβλεπες να ζητούν βοήθεια.
Ήταν φρικτό να το βλέπεις.
Παρόλο που ήσουν ασφαλής,
ήξερες ότι υπήρχαν ακόμα άνθρωποι παγιδευμένοι στο πλοίο.
Βλέπαμε έναν ανοιχτό διάδρομο
που διέσχιζε το πλοίο ως το αντίθετο κιγκλίδωμα,
και αυτός ήταν ο προφανής τρόπος να πάμε στην άλλη πλευρά.
Ο διάδρομος ήταν ουσιαστικά μια τσουλήθρα 60 μέτρων.
Ξέραμε ότι, αν καθόμασταν κάτω,
δεν θα μπορούσαμε να σηκωθούμε.
Το πλοίο κουνιόταν τόσο πολύ που κάθε μισή μοίρα που έγερνε,
ένα νέο έπιπλο κατρακυλούσε στον διάδρομο.
Η Λάιλα ήταν δεμένη πάνω μου και την κρατούσα στο στήθος μου
και γλιστρήσαμε όλη την κατηφόρα.
Κυλιόμασταν άτσαλα,
κατρακυλούσαμε ανάσκελα.
Έπιπλα και πράγματα παντού. Πηγαίναμε με 30 χλμ την ώρα.
Θυμάμαι ένα τράνταγμα. Η Λάιλα χτύπησε το κεφάλι της.
Χτύπησε πολύ άσχημα το κεφάλι της.
"Είναι καλά;"
Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα επιβίωνε από αυτό.
Θυμάμαι να μου λέει όταν φτάσαμε στο τέλος της τσουλήθρας,
σαν εξομολόγηση,
"Η Λάιλα χτύπησε πολύ το κεφάλι της".
Θυμάμαι τον πόνο στο πρόσωπό του.
Η αντίδρασή μου ήταν να την κοιτάξω.
Έκλαιγε.
Οπότε σκέφτηκα "Είναι καλά. Συνεχίζουμε".
Όταν ξύπνησα,
έκανα γρήγορα έναν έλεγχο στον εαυτό μου
και κατάλαβα ότι είχα σπάσει το πόδι μου.
Κοιτάζοντας γύρω, κατάλαβα ότι ήμουν στο εστιατόριο.
Άρχισα να φωνάζω "Βοήθεια, βοήθεια!"
Αλλά προφανώς δεν με άκουγε κανείς.
Δίπλα μου υπήρχε ένα τηγάνι.
Το πήρα και προσπάθησα να το χτυπήσω στο πάτωμα.
Ενώ ήμασταν αποκλεισμένοι στον διάδρομο,
στο Κατάστρωμα 5, άκουγα χτυπήματα.
Δεν ήταν μηχανικός θόρυβος.
Ήταν σαν…
κάποιος να προσπαθεί να μας πει πού ήταν.
Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τον φτάσουμε.
Όταν φτάσαμε στην κάτω πλευρά, βλέπαμε το νερό.
Επιτέλους, ήμασταν πολύ κοντά.
Προσπαθούσαμε να τραβήξουμε την προσοχή όσων ήταν στις βάρκες.
Έβλεπα μια βάρκα και πρόσωπα ανθρώπων.
Είχα οπτική επαφή με μια γυναίκα, και κοιταχτήκαμε για μια στιγμή.
Σήκωσα τη Λάιλα και είπα "Bambino. Πάρτε το μωρό μου".
Και απλώς κούνησε το κεφάλι της.
Νομίζω ότι ήθελε να βοηθήσει, αλλά δεν μπορούσε.
Σ' εκείνη τη φάση, είχα καταρρεύσει ψυχολογικά.
Προσευχόμουν πολύ μέσα μου.
Αλλά ξαφνικά, παρατηρήσαμε ότι υπήρχαν δύο άδειες βάρκες,
που περιφέρονταν γύρω από το πλοίο.
Είδαμε σημάδια ζωής.
Αρχίσαμε να φωνάζουμε,
σκεπτόμενοι "Θεέ μου, γυρίζουν οι βάρκες να πάρουν κι άλλους;"
Όταν τραβήξαμε την προσοχή του καπετάνιου της βάρκας,
προσπαθούσε να φτάσει στο άνοιγμα όπου στεκόμασταν.
Νιώθαμε ότι περιμέναμε στο κατάστρωμα μια αιωνιότητα.
Σ' αυτό το διάστημα,
το πλοίο συνέχιζε να παίρνει όλο και μεγαλύτερη κλίση.
Κάθε λεπτό μπορούσε να είναι το τελευταίο μας.
Οι βάρκες ήταν 3 με 4 μέτρα πιο κάτω.
Είχε κύματα, οπότε η βάρκα χτυπούσε στο κρουαζιερόπλοιο.
Ακόμα και το να μπούμε στη βάρκα ήταν ρίσκο.
Αλλά με κάποιον τρόπο καταφέραμε να μπούμε.
Ανακουφιστήκαμε πολύ.
Βγήκαμε από κάτω.
Κοιτάξαμε από το άνοιγμα της λέμβου
και δεν βλέπαμε τον ουρανό.
Αντί για ουρανό, βλέπαμε το πλαϊνό μέρος του πλοίου
Η Λάιλα είχε ηρεμήσει.
Θυμάμαι να την κρατάω στην αγκαλιά μου και να ελπίζω ότι είναι καλά,
ότι δεν έχει τίποτα.
Ένιωθα εντελώς μόνη. Κανείς δεν ερχόταν να μας σώσει.
Μετά, ακούσαμε ελικόπτερα από πάνω μας.
Αλλά το πλοίο μας κάλυπτε σαν ομπρέλα.
Δεν μας έβλεπαν.
Δεν μπορούσα να κατέβω στο νερό. Δεν μπορούσα να μπω στο πλοίο.
Βυθιζόμασταν.
Κι εκείνη τη στιγμή
άρχισε να περνάει μπροστά από τα μάτια μου όλη η ζωή μου.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει
ότι δεν πρέπει να πεθαίνουν τα παιδιά πριν από τους γονείς.
Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα τη θέληση για μάχη.
Έπρεπε να βρω τρόπο να επιβιώσω.
Σκέφτηκα "Πώς θα μας δουν;"
Και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα έναν φακό στην τσέπη μου.
Δεν ξέρω κώδικα Μορς,
αλλά άρχισα να αναβοσβήνω τον φακό στη βάρκα μπροστά μας.
Μονάδα διάσωσης IMA.
Μονάδα διάσωσης IMA, λαμβάνω.
Έχουμε σήμα από κάποιον. Χρειάζεται βοήθεια.
Εντάξει, τέλεια.
Και ξαφνικά, ένας άντρας κατεβαίνει σαν τον Τζέιμς Μποντ.
Μας ανέβασαν στο ελικόπτερο
και έναν έναν, κατέβηκαν και πήραν και τους άλλους τέσσερις.
Εντάξει, Μπράβο. Παραλάβαμε τρία άτομα σε καλή κατάσταση
που θα μεταφερθούν στο αεροδρόμιο Γκροσέτο,
όπου τους περιμένουν για τις πρώτες βοήθειες.
Όταν πέταξα μακριά,
είδα ότι όλα όσα αγαπούσα
και όλη μου η πραγματικότητα είχε χαθεί.
Αλλά ήμουν ζωντανή.
ΡΩΜΗ
Ήταν αργά το βράδυ της Παρασκευής.
Μου έρχονταν ειδήσεις για επιβάτες κάποιου κρουαζιερόπλοιου
στα ανοιχτά της Τοσκάνης, στο νησί Τζίλιο.
Ήξερα ότι ο μόνος τρόπος να μάθω τι γινόταν ήταν να πάω εκεί.
Ένα γεμάτο κρουαζιερόπλοιο προσάραξε και αναποδογύρισε.
Οι επιβάτες περιέγραψαν σκηνές από τον Τιτανικό.
Εκτιμάται ότι υπάρχουν έως και 70 αγνοούμενοι.
Έφτασα στο Τζίλιο την επόμενη μέρα, γύρω στις 6:30 το πρωί.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θέαμα του Costa Concordia.
Ήταν δύσκολο να μην κοιτάς τον τεράστιο βράχο
που προεξείχε από το κάτω μέρος.
Η δουλειά μου ήταν να εξηγήσω πώς είχε συμβεί αυτό.
Ένα ιταλικό κρουαζιερόπλοιο προσάραξε χθες βράδυ στην Τοσκάνη.
Σίγουρα το σκέφτεστε κάθε φορά που μπαίνετε σε αεροπλάνο ή πλοίο.
Τι θα γίνει αν πάει κάτι στραβά;
Λοιπόν, συνέβη.
Το πλοίο βρίσκεται σε πολύ ρηχά νερά, αλλά λόγω του μεγέθους του
και της θέσης του σε αυτήν την πολύ βραχώδη περιοχή,
αρκετές δεκάδες δύτες του ιταλικού λιμενικού
ελέγχουν την περίμετρο και το εσωτερικό του πλοίου
για να δουν αν υπάρχουν επιζώντες.
Είμαι δύτης της πυροσβεστικής…
ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ ΜΠΟΑΡΙΑ ΔΥΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ
…ειδικευμένος σπηλαιοκατάδυση.
Δύο καταδύσεις, 40 λεπτά η καθεμία. Συνολική διάρκεια επιχείρησης, δύο ώρες.
Ήταν τα γενέθλια της μητέρας μου
και σκεφτόμουν ότι έπρεπε να είμαι στο εστιατόριο
και να της τραγουδάω το "Happy Birthday",
αλλά τώρα είμαι στο Τζίλιο, καθισμένη στο πάτωμα,
να αναρωτιέμαι πού να είναι.
Και αναρωτιόμουν αν θα την ξαναέβλεπα ποτέ.
Καθώς περνούσε η ώρα και το νερό ήταν κρύο, ήταν Ιανουάριος,
οι πιθανότητες επιβίωσης μετά τις πρώτες 24 ώρες
προφανώς μειώνονταν.
Εντάξει.
Αποσύνδεση.
Εντάξει!
Ο φόβος ήταν τεράστιος,
γιατί υπήρχε κίνδυνος να καταλήξουμε στον βυθό της θάλασσας
μέσα σ' αυτό το γιγάντιο πλοίο και να γίνουμε θύματα αντί για διασώστες.
Ό,τι δεν ήταν στερεωμένο γινόταν εμπόδιο.
Υπήρχαν καλώδια.
Υπήρχαν αιχμηρές άκρες.
Όλα αυτά, προφανώς, έθεταν σε κίνδυνο έναν δύτη.
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ξημέρωσε επιτέλους και ήρθε το φως.
Ήμουν ακόμα στο εστιατόριο.
Περνούσαν οι ώρες και άρχισε η υποθερμία.
Αν έπρεπε να περάσω άλλη μια νύχτα σε αυτές τις συνθήκες,
δεν ήμουν σίγουρος αν θα επιβίωνα μέχρι το πρωί.
Άρχισα να σκέφτομαι
ότι αν κατάφερνα να βγω από αυτήν την κατάσταση,
θα μπορούσα να σκεφτώ να κάνω οικογένεια.
Ίσως αυτό να έλειπε από τη ζωή μου.
Είχαμε να κοιμηθούμε 48 ώρες.
Η πόρτα του βαν άνοιξε
και ο προϊστάμενός μου είπε: "Έχουμε άλλον έναν να σώσουμε. Πάμε".
Ο διευθυντής του ξενοδοχείου, Μανρίκο Τζιαμπεντρόνι,
που τον είδαν τελευταία φορά αρκετοί μάρτυρες
να προσπαθεί να σώσει κόσμο στον χώρο φιλοξενίας του πλοίου.
Οι συνάδελφοί μου έψαξαν το πλοίο…
φωνάζοντας για να βρούμε επιζώντες.
"Είμαστε η πυροσβεστική! Είμαστε η πυροσβεστική!"
"Είναι κανείς εκεί;"
"Είναι κανείς; Μ' ακούτε;"
Και κάποια στιγμή,
υπήρξε μια απάντηση.
Εντάξει, ψυχραιμία. Χαλαρά.
Είχαμε στριμωχτεί σε κάτι σαν λαβύρινθο σε κάτι σαν σήραγγα,
χωρίς φυσικό φωτισμό.
Το φως δεν έφτανε εκεί.
Ήμασταν σαν σε σπηλιά.
Εντάξει, ωραία. Σιγά σιγά.
Σιγά σιγά. Ωραία.
Αργά.
Έτσι μπράβο.
Και τότε βλέπω το άτομο που ψάχναμε.
"Γεια, πώς σε λένε; Πώς σε λένε;" ρωτάω.
Και μου απαντάει: "Μανρίκο.
Μανρίκο Τζιαμπεντρόνι".
Μου λέει "Γεια, είμαι ο Φραντσέσκο…
ένας από τους διασώστες σου".
Μου λέει "Μην ανησυχείς".
"Θα σε βγάλουμε έξω".
Μετά από 13 χρόνια, ακόμα κλαίω.
Είναι απίστευτο.
Στις καταστροφές, πάντα υπάρχει κάτι σαν θαύμα.
Αυτήν τη φορά, ήταν ένα μέλος του πληρώματος
που βρέθηκε από διασώστες που έψαχναν το πλοίο πόρτα πόρτα.
Δύο μέρες παγιδευμένος με σπασμένο πόδι.
-Σκέφτηκες ότι δεν θα τα κατάφερνες; -Ναι, όταν ήμουν
μόνος στο εστιατόριο. Ναι.
Μετά το σοκ, τον πανικό, το χάος,
δάκρυα ανακούφισης.
Η χορεύτρια Ρόουζ Μέτκαλφ ήταν από τους τελευταίους που διασώθηκαν.
Άλλοι, όπως ο Νικ Τάλι και οι φίλοι του, είναι επίσης ασφαλείς.
Ιταλοί τρεμάμενοι, μου έδιναν τα παιδιά τους,
λέγοντάς μου "Πάρε το παιδί μου. Βάλ' το στη βάρκα".
Περιμέναμε πάνω από μιάμιση ώρα για να μπούμε στη βάρκα.
Χρειάστηκε να περιμένω δύο χρόνια.
Το πτώμα της μητέρας μου ήταν από τα τελευταία που βρέθηκαν.
Η εύρεση της σορού της
δεν με παρηγόρησε καθόλου.
Νιώθω σαν το Costa Concordia να διέκοψε τη ζωή μου.
Ήταν όλος μου ο κόσμος
κι εγώ ο δικός της.
Πώς λέγεται αυτό το όμορφο παιδί;
Αυτό το κορίτσι λέγεται Γκιοργιάνα.
Ποιο είναι το κοριτσάκι;
Ο πλοίαρχος του κρουαζιερόπλοιου
που προσάραξε στην Τοσκάνη
συνελήφθη από τις ιταλικές αρχές.
Ερευνάται για ανθρωποκτονία και εγκατάλειψη πλοίου.
Είναι δύο πολύ σοβαρά αδικήματα στο ναυτικό δίκαιο.
Εκείνο το βράδυ πέθαναν 32 άτομα, ανάμεσά τους ένα παιδί πέντε ετών.
Τις μέρες μετά το ατύχημα,
το τμήμα δημοσίων σχέσεων της Costa ήταν η μόνη πηγή πληροφοριών.
Ήταν ξεκάθαρο ότι είχαν αποφασίσει ποιος έφταιγε.
Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση για την ευθύνη.
Οι ιδιοκτήτες ρίχνουν την ευθύνη στον πλοίαρχό τους.
Πιστεύουμε ότι έγινε ανθρώπινο λάθος.
Ο πλοίαρχος δεν ακολούθησε την εγκεκριμένη διαδρομή.
Μία από τις πιο δραματικές πτυχές της ιστορίας
συνέβη στις 17 Ιανουαρίου.
Ένας τοπικός δημοσιογράφος βρήκε ένα στικάκι USB στο αυτοκίνητό του.
Το USB περιείχε μια υποκλαπείσα συνομιλία
ανάμεσα στο λιμενικό του Λιβόρνο και τον καπετάνιο Σκετίνο,
αφότου ο Σκετίνο είπε ότι είχε εγκαταλείψει το πλοίο.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ: Τι κάνετε, πλοίαρχε;
ΣΚΕΤΙΝΟ: Συντονίζω τη διάσωση. ΛΙΜΕΝΙΚΟ: Τι συντονίζετε εκεί;
Συντονίστε τη διάσωση από το πλοίο. Αρνείστε;
ΣΚΕΤΙΝΟ: Όχι, δεν αρνούμαι.
ΛΙΜΕΝΙΚΟ: Αρνείστε να επιβιβαστείτε;
Πείτε μου, γιατί δεν επιβιβάζεστε;
Όταν άκουγες τον διοικητή να λέει στον πλοίαρχο "Γύρνα στο πλοίο",
σου έμενε αξέχαστο.
Επιστρέψτε στο πλοίο. Είναι διαταγή!
Μην κάνετε άλλη εκτίμηση. Κηρύξατε εγκατάλειψη πλοίου.
Τώρα είμαι εγώ επικεφαλής! Επιστρέψτε στο πλοίο!
Είναι σαφές; Δεν μ' ακούτε;
-Επιστρέφω στο πλοίο. -Πηγαίνετε!
Ως αποτέλεσμα,
όλος ο κόσμος γνώρισε τον καπετάνιο Σκετίνο ως "καπετάν Δειλό".
Μ' αφήνετε να περάσω;
Ο Ιταλός πλοίαρχος, Φραντσέσκο Σκετίνο,
μπήκε στο δικαστήριο σήμερα
με την ίδια αυτοπεποίθηση που είχε στο πλοίο του.
Ο Φραντσέσκο Σκετίνο παρουσιάστηκε σήμερα
για να αντιμετωπίσει κατηγορίες για ανθρωποκτονία, πρόκληση ναυαγίου
και πρόκληση σωματικής βλάβης σε 150 άτομα.
Η δίκη κράτησε αρκετά χρόνια
και έγινε σε ένα θέατρο στην πόλη Γκροσέτο.
Πήγα σε όλες τις ακροάσεις.
Η εισαγγελία επέρριψε την ευθύνη για την καταστροφή στον πλοίαρχο Σκετίνο.
Αναφέρει ότι επέδειξε βαριά αμέλεια κατά τη διοίκηση του σκάφους.
αλλά ο πλοίαρχος αρνείται όλες τις κατηγορίες εναντίον του
και επιμένει να μοιραστούν και άλλοι την ευθύνη για ό,τι συνέβη.
Όλη η προσοχή ήταν στραμμένη στον πλοίαρχο Σκετίνο,
αλλά ένα από τα βασικά ερωτήματα που είχαμε πολλοί
ήταν αν αυτό ήταν κάποιο είδος μηχανικής βλάβης.
Λίγο μετά το ατύχημα, βρέθηκε το μαύρο κουτί,
αλλά ήταν ελαττωματικό,
και για ένα διάστημα φαινόταν
ότι δεν θα υπήρχε τρόπος να μάθουμε
τι συνέβαινε στη γέφυρα τη νύχτα του ατυχήματος.
Το 2012, ήμουν νέος ερευνητής πληροφορικής.
Μου έδωσαν μια σειρά δίσκων από το Costa Concordia.
Δύο ειδικοί είχαν προσπαθήσει να εξαγάγουν τα δεδομένα,
αλλά χωρίς επιτυχία.
Μου είχε γίνει εμμονή.
Ανέπτυξα ένα λογισμικό που περιγράφει όσα έγιναν εκείνο το βράδυ.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Πού χτυπήσαμε;
ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Δεν έχουμε καθόλου ρεύμα.
Η γεννήτρια έκτακτης ανάγκης είχε πρόβλημα εκείνο το βράδυ.
Συγκεκριμένα, άναβε και έσβηνε πολλές φορές
και σχεδόν ποτέ δεν μπόρεσε να συνδεθεί με την παροχή ρεύματος
που τροφοδοτεί τα συστήματα έκτακτης ανάγκης.
Είναι αδύνατο να ξέρουμε με βεβαιότητα πώς πέθαναν οι άνθρωποι στο πλοίο,
αλλά ξέρουμε ότι τουλάχιστον δύο σωσίβιες λέμβοι
στην πάνω πλευρά του πλοίου δεν λειτούργησαν
λόγω της βλάβης της γεννήτριας έκτακτης ανάγκης.
Και ότι αυτοί οι άνθρωποι χρειάστηκε να αποβιβαστούν
και να προσπαθήσουν να βρουν άλλες βάρκες στο ίδιο κατάστρωμα.
Ξέρουμε επίσης
ότι λόγω της βλάβης της γεννήτριας έκτακτης ανάγκης,
τα ασανσέρ δεν λειτουργούσαν.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: 350.
ΠΗΔΑΛΙΟΥΧΟΣ: 340.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: 350. Δεξιά. ΤΙΜΟΝΙΕΡΗΣ: Εντάξει.
Όταν έτρεξα το πρόγραμμα για να συγχρονίσω τα δεδομένα,
βρήκα κάτι αναπάντεχο.
Ακριβώς πριν από το ατύχημα, ανακάλυψα ότι υπήρξε ασυμφωνία
ανάμεσα στην εντολή που δόθηκε στον πηδαλιούχο και σε αυτό που έκανε.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Όλο αριστερά.
ΠΗΔΑΛΙΟΥΧΟΣ: Όλο δεξιά.
ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: Όλο αριστερά!
Ακούμε τον Σκετίνο να δίνει κάποιες οδηγίες.
Και ο πηδαλιούχος, για 13 δευτερόλεπτα, κάνει το ακριβώς αντίθετο.
Αργότερα, μια ανεξάρτητη μελέτη
του καθηγητή Μπρούνο Νέρι
και του Πάολο Νέρι του Πανεπιστημίου της Πίζας
έδειξε ότι αν οι εντολές του Σκετίνο είχαν εκτελεστεί σωστά,
η πρόσκρουση θα ήταν μερική ή ανύπαρκτη.
Στις αρχές του 2000, υπήρχε μεγάλη άνθηση στη βιομηχανία κρουαζιέρας
και η ιταλική εταιρεία Costa αντιμετώπιζε προβλήματα.
Δεν ήταν ανταγωνιστική.
Ο μόνος τρόπος να επιβιώσει στην αγορά
ήταν να εξαγοραστεί από έναν αμερικανικό όμιλο.
Με την επέκταση της Costa, έπρεπε να βρουν προσωπικό
και να το εκπαιδεύσουν γρήγορα και αποτελεσματικά.
Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ο ίδιος ο Σκετίνο
είχε γράψει στην Costa ότι ανησυχούσε
ότι οι προαγωγές γίνονταν πολύ γρήγορα, ότι δεν εκπαιδεύονταν επαρκώς
και ότι δεν ταίριαζαν με το είδος πλοίου που ήθελε να διοικεί.
Ξέρουμε ότι ο τιμονιέρης είχε προαχθεί γρήγορα στη θέση του
και φαίνεται ξεκάθαρα ότι τη στιγμή της κρίσης,
που έπρεπε να καταλάβει τις εντολές του καπετάνιου,
δεν ήξερε τη γλώσσα, και είναι πιθανό να μην κατάλαβε
τις εντολές του πλοιάρχου.
11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ
Στο όνομα του ιταλικού λαού, το δικαστήριο
σύμφωνα με τα άρθρα 533 και 535 του ποινικού κώδικα,
κυρήσσει τον Σκετίνο Φραντσέσκο ένοχο για τα εγκλήματα που του αποδίδονται
με συνολική ποινή την κάθειρξη 16 ετών και την κράτηση ενός μήνα.
Σήμερα, ο πλοίαρχος του Costa Concordia
καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία και εγκατάλειψη πλοίου
και καταδικάστηκε σε 16 έτη.
Η Costa Cruises πλήρωσε πρόστιμο ένα εκατομμύριο ευρώ.
Η εταιρεία δεν δικάστηκε ποινικά.
Πέντε υπάλληλοι καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία και πρόκληση ναυαγίου,
ανάμεσά τους ο Μανρίκο Τζιαμπεντρόνι. Δεν φυλακίστηκαν.
Δεν θα ξαναδουλέψω ποτέ στη βιομηχανία κρουαζιέρας.
Και προσεύχομαι κανείς να μη βρεθεί σε αυτήν τη θέση.
Όλα μου τα λεφτά
τα έχασα.
Αλλά έμαθα ότι η ζωή είναι πιο σημαντική από τα λεφτά.
Κι έτσι, κάθε πρωί που ξυπνάω,
το πρώτο πράγμα που κάνω
είναι να λέω "ευχαριστώ".
Έμαθα πολλά.
Τώρα ξέρω κολύμπι.
Θες να τραγουδήσεις ξανά; Εντάξει.
Δύο, τρία…
Όταν γυρίσαμε σπίτι, ήμουν ράκος.
Διαγνώστηκα με διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Είχα κρίσεις πανικού. Εφιάλτες.
Ανησυχούσαμε για τη Λάιλα μετά από όσα είχε περάσει
και σωματικά και ψυχολογικά.
Την παρακολουθούσαμε για να σιγουρευτούμε ότι ήταν καλά.
Κοίτα μια γλώσσα.
Τι άλλες φατσούλες μπορείς να κάνεις;
Έβλεπα τι είχα πάθει εγώ.
Ήταν ενός έτους που δεν μιλούσε ακόμα.
Θυμάμαι ότι μιλούσαμε με ψυχολόγους και ειδικούς.
Τα λέμε αργότερα. Γεια! Καλά να περάσεις!
-Γεια. -Γεια.
Αλλά τελικά είχε μια απολύτως φυσιολογική παιδική ηλικία.
Το συζητάμε συχνά.
Γιατί επέλεξε να μας σώσει ο Θεός εκείνο το βράδυ;
Γιατί είμαστε εδώ;
Τι πρέπει να κάνουμε με τον χρόνο που μας έδωσε;
Η Λάιλα έχει τη ζωή της, την όμορφη ζωή που έζησε.
Και με τη χάρη του Θεού, επιβιώσαμε.
Τζον, εκείνη σώθηκε χάρη σε σένα.
Πάλεψα πολύ σκληρά εκείνο το βράδυ
για να τις σώσω.
Δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρουμε.
Αλλά χαίρομαι που τα καταφέραμε.
Σκέφτομαι πώς ήταν η τελευταία δεκαετία,
τη ζωή που ζήσαμε, πόσο τυχεροί νιώθουμε.
Η Λάιλα είναι η πιο ολοκληρωμένη, προσγειωμένη, απίστευτη 15χρονη.
Και είναι η πιο όμορφη μπαλαρίνα.
Έχει πάθος για τον χορό.
Είναι μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα.
Ο κόσμος είναι δικός της.
Θα έχει κάποια επιρροή σε αυτόν
επειδή βγήκε από το πλοίο εκείνο το βράδυ.
Λίγο αφότου επιστρέψαμε, μάθαμε
ότι η Μέγκαν ήταν έγκυος.
Ήταν έγκυος εκείνη τη νύχτα που παλεύαμε για τη ζωή μας.
Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μου δόθηκαν ποτέ
ήταν εκείνη η εγκυμοσύνη.
Το αστείο είναι ότι ο υπέροχος έδειξε
ότι η σύλληψη έγινε τη νύχτα της καταστροφής της κρουαζιέρας.
Τους διαβεβαιώσαμε ότι δεν συνέλαβα τότε, αλλά…
Τώρα ξέρετε γιατί δεν πρόλαβα να φορέσω μπλούζα.
Υποτιτλισμός: Σταυρούλα Σοκόλη