Downloaded from YTS.BZ
13 stycznia 2012 roku Costa Concordia rozbiła się o skałę.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Na pokładzie było ponad 4000 osób.
Film zawiera materiały archiwalne oraz tłumaczenia komunikatów dla pasażerów
i nagrań z czarnej skrzynki.
KAPITAN: Woda się wlewa?
STARSZY MECHANIK: I to szybko! Już tam idę.
Nie byliśmy na wczasach, odkąd urodziłam dziecko.
Powiedziałam Johnowi:
„To dobry czas, by wyruszyć na wyprawę, o której tak długo rozmawialiśmy”.
Bardzo tego chcieliśmy.
Był piątek 13 stycznia.
Od czterech miesięcy pracowałam tam jako tancerka.
Nie miałam pojęcia, że coś się wydarzy.
W jednej chwili świętujesz beztrosko z rodziną…
a chwilę później
mierzysz się z… bezsilnością.
Czułam, jakby ziemia rozstąpiła się pod naszymi stopami.
Ludzie chwytali się ścian i siebie nawzajem.
To sceny wyjęte żywcem z Titanica.
Pełne grozy relacje ze statku wycieczkowego Costa Concordia.
Bądźmy szczerzy. Każdy przed lotem lub rejsem o tym myśli.
„A jeśli stanie się coś złego?” Cóż, tym razem się stało.
Gdy tylko zamkniemy oczy, wracają wspomnienia z tamtej nocy.
To najgorsze chwile, które przeżyłem ze swoją rodziną.
KAPITAN: O Boże, co ja zrobiłem?
ROZBITKOWIE: KOSZMARNA KATASTROFA
STYCZEŃ 2021
Byliśmy już w Europie, ale nigdy razem, Miały to być nasze najdłuższe wakacje.
PASAŻEROWIE COSTA CONDORDIA
Nasza córka Lila miała 14 miesięcy.
Uznaliśmy, że to dobra okazja, by wybrać się na rodzinne wczasy.
Spakowaliśmy zabawki, pieluchy i nawilżane chusteczki.
Wszystko. Mieliśmy sporo bagaży.
Planowaliśmy odwiedzić Paryż, Szwajcarię, Wenecję i Barcelonę.
I potem popłynąć statkiem wycieczkowym.
Głównie dlatego zaplanowaliśmy takie wakacje.
Zrobiliśmy mnóstwo zdjęć i filmików.
Zyskaliśmy wiele pięknych wspomnień.
Zawsze chciałam pojechać do Włoch.
To było na samym szczycie mojej listy.
Nie sądziłam jednak, że czeka mnie rejs statkiem.
PASAŻEROWIE
Nie powiedziałem jej o tym. Wiedziała tylko o Włoszech.
Rejs miał być niespodzianką.
Spotykaliśmy się od trzech lat.
Plan był taki, żeby się jej oświadczyć.
A wtedy szuka się najbardziej romantycznego miejsca.
Podczas tego rejsu było z czego wybierać.
Wszystko miało się ostatecznie ułożyć.
Nie mogłaby odmówić w takiej scenerii. Chyba każdy w taki sposób myśli.
Na miejscu byłam zdumiona gabarytami statku.
Miałam wtedy 17 lat.
Mama chciała uczcić swoje 50. urodziny.
Zarezerwowała miejsca dla mnie, mojego ówczesnego chłopaka
i Luisy, przyjaciółki z dzieciństwa.
Robiłyśmy wszystko razem, odkąd byłam mała.
Miałam jakieś siedem lat, gdy zdiagnozowano u niej raka.
Ale kilka miesięcy przed wypłynięciem rak był już w remisji.
To był kolejny ważny powód, by uczcić jej urodziny.
Od razu po wejściu zaczęliśmy zwiedzać statek.
Wiedziałam, że nigdy w życiu nie widziałam większego statku.
Pamiętam, gdy pierwszy raz wszedłem na pokład
i przetłoczył mnie cały ten rozmach i przepych.
Wszystko było takie wystawne. Wszędzie wisiały żyrandole.
Wszystko wyglądało jak ze złota, szkła albo marmuru.
Czuć było dawnym włoskim stylem. Wszystko błyszczało i było idealne.
Nie wiedziałem, jak będzie wyglądała nasza kajuta.
Podróż była dość kosztowna, a ja byłem studentem.
Mimo tego postarał się o możliwie najlepszą kajutę.
Byłem przeszczęśliwy, bo był balkon i mieliśmy piękny widok.
Weszliśmy na balkon i Nick wskazał mi coś palcem.
Jeden lub dwa pokłady niżej były szalupy ratunkowe.
Szalupy.
Pomyślałam, że zrobię zdjęcie.
Pierwszy raz byłam na takim statku.
Pomyślałam: „A jeśli będzie powtórka z Titanica?”.
Mówiłem: „Nie będzie jak na Titanicu. Byłem już na rejsach. Spodoba ci się”.
PIĄTEK 13 STYCZNIA
Dzieci, nie ważcie się uciekać!
Pasażerowie na pokładzie: 3208 osób.
Załoga: 1023 osoby.
Gdy po raz pierwszy weszliśmy na statek, było niesamowicie.
Ktoś nas spytał, co chcemy robić przez resztę tygodnia.
Zarezerwowaliśmy dzień w spa. Byliśmy podekscytowani.
Zobaczyliśmy kajutę, a potem zwiedzaliśmy wszystko dookoła.
Fotografowałam wszystko, co się dało.
Ogromną zaletą takich rejsów jest to, że masz wszystko zapewnione.
Byłam świeżo upieczoną matką i było mi zwyczajnie łatwo.
Były tam różnorodne restauracje.
Kina, występy, kasyno.
Jedyny problem polegał na tym, że mieliśmy tak ogromny wybór atrakcji.
Pamiętam bar z lodami, gdzie można było tworzyć własne desery.
Chyba był całodobowy. Można było korzystać do woli.
Aż mi się przypomniały Żywe trupy.
Dla zabawy snuliśmy scenariusze na dany atak zombie.
Którędy uciekać, jakiej broni użyć. Walczyć czy wiać?
Pytałem jej: „Uciekałabyś tędy czy tędy?”.
„Jeśli to powolny zombiak, skąd weźmiesz broń na niego?”
Za pierwszym razem odpowiedziałam mu, że nie mam pojęcia.
- A on na to: „Źle!”. - Właśnie.
- „Źle!” - Zepsułaś zabawę.
A potem powoli zaczęłam zwracać uwagę na otoczenie.
To był piękny wieczór.
Było pogodnie i zimno, jak to w styczniu.
KIEROWNIK HOTELU
Spokojny wieczór jakich wiele.
Pracowałem dla firmy od 43 lat.
Praca na statku była zawsze.
W Święta, Nowy Rok i Wielkanoc. W soboty i niedziele.
Czułem się tam jak w domu.
Na Costa Concordia pracowało dla mnie około 800 osób.
Był wieczór, piątek 13 stycznia.
Od czterech miesięcy pracowałam tam jako tancerka.
To była dla mnie praca marzeń.
To był istny raj na ziemi. Mogłam zwiedzać świat.
Byłam w życiowej formie i miałam wspaniałych przyjaciół.
Sen na jawie.
W imieniu kierownictwa firmy i całej załogi
z radością witam państwa na pokładzie.
Spotkałam kapitana Schettino parę razy. Pierwszy raz w windzie dla załogi.
Wiedziałam o nim tylko tyle,
że był względnie nowym kapitanem tego statku.
Miłego rejsu.
Pewnego razu moja mama odwiedziła mnie na pokładzie
i porozmawiał wtedy z nią.
Mówił, że zamierza wybrać się na ryby na wyspie z przyjacielem,
ale żeby nikomu nie mówić, bo to niedozwolone.
Sprawiał wrażenie, jakby zasady nie zawsze go dotyczyły.
Około 21.00 wezwał mnie kapitan.
Kilka dni wcześniej kierownik sali zapytał kapitana,
czy statek tradycyjnie przepłynie u wybrzeży wyspy Giglio,
jako że mieszkały na niej jego siostra i matka.
MOSTEK
Zapytał, czy chcę mu towarzyszyć podczas wykonywania tego manewru.
Zdziwiłem się,
bo noc była ciemna i nie było za wiele widać.
Ale skoro to była decyzja kapitana, to się do niej zastosowaliśmy.
KAPITAN: Halo?
MOSTEK: Tu Ciro. 10 kilometrów.
KAPITAN: Dziesięć kilometrów. Przyjąłem.
MOSTEK: Zbliżamy się do Giglio. Będziemy tam do 21.44.
Tamtego wieczoru ja i mój chłopak Andrea postanowiliśmy pójść na taras basenowy.
Gdy otworzyłam drzwi,
poczułam świeży powiew.
Panowała ciemność,
którą rozświetlały jedynie pojedyncze światełka.
Odblaski mieniły się w wodzie.
Wychyliłam się i patrzyłam na morze,
a Andrea, który stał za mną, przytulił mnie.
Powiedział: „Jest jak na Titanicu”.
W tym momencie…
poczułam się nieswojo.
Ale to szalone przeczucia, więc po prostu…
odpychasz to od siebie.
A potem zadzwoniła moja matka.
„Jesteśmy w restauracji.
Zaczynają serwować kolację. Czekamy na was”.
RESTAURACJA MILANO
To była ważna kolacja, bo o północy byłyby już jej urodziny.
Zjedliśmy wtedy wspaniałą kolację.
Przywitaj się z tatą.
Ale nasza roczna Lila musiała iść spać. Ułożyliśmy ją do snu w kajucie.
Zrobiliśmy to, co zwykle przed snem.
Przebrałam się w piżamę.
Wyszedłem z prysznica, ubrałem bokserki i wskoczyłem do łóżka.
Pamiętam, jak leżałam i mówiłam mu: „Ale jestem wyczerpana”.
To był ciężki dzień.
KAPITAN: Przejmuję kontrolę. Jaką mamy prędkość?
MOSTEK: 15,3.
KAPITAN: Zwiększcie do 16 węzłów.
Gdy zbliżamy się do wyspy, widzę, że jesteśmy zbyt blisko.
Mówię o tym kierownikowi sali: „Myślę, że jesteśmy zbyt blisko”.
Nagle brzeg stał się wyraźnie widoczny.
Tej nocy ja i moi przyjaciele mieliśmy półgodzinną przerwę.
Spotykałam się z barmanem z Peru,
który pracował w barze Londra na końcu pokładu piątego w tyle statku.
Chciałam go zobaczyć, więc zapytałam pozostałych:
„Ktoś ma ochotę na cappuccino w barze Londra?”.
Wszyscy podchwycili pomysł.
KAPITAN: Trzy, pięć, zero.
STERNIK: Trzy, cztery, zero.
KAPITAN: Trzy, pięć, zero. W prawo.
STERNIK: Dobrze.
KAPITAN: Inaczej wpłyniemy na skały.
Gdy statek zbliżył się do wyspy,
w ogóle nie zwolnił, co mnie zaskoczyło.
W tym momencie zacząłem panikować.
KAPITAN: Ostro w prawo.
STERNIK: Ostro w prawo.
MANRICO: Chce osiąść na mieliźnie?
MANRICO: O cholera.
Kierownik sali zaczął tłumaczyć: „Kapitan dobrze wie, co robi…”.
Nie dokończył zdania.
Poczułam hałas i wibracje.
Cała sala zaczęła się przechylać.
To było straszne.
Całe moje ciało się spięło. Wiedziałem, że stało się coś złego.
Usłyszeliśmy głośne zgrzytanie.
Które potem przerodziło się w odgłos zdzierania.
To przerażający dźwięk.
Tysiąc zbitych talerzy naraz.
KUCHARZ
Bałem się, bo hałas był naprawdę nie do wytrzymania.
Do tego wrząca woda zaczęła się wylewać z garnków.
Byłem jednym ze 180 kucharzy. Nikt nie wiedział, co się dzieje.
Myślałem, że morze jest wzburzone, i że będzie dobrze.
Jednak po kilku sekundach wiedziałem, że coś jest nie tak.
MOSTEK: Co on zrobił?
KAPITAN: Zamknijcie drzwi wodoszczelne z tyłu.
MOSTEK: Zamknąć wszystkie drzwi wodoszczelne z tyłu.
KAPITAN: O Boże, co ja zrobiłem?
Gdy się odwróciłem, zobaczyłem, że statek rozbił się o skały z lewej.
Było widać, jak woda wlewa się do kadłuba statku.
KAPITAN: Ale w co uderzyliśmy?
MANRICO: W skały. Także ponad wodą.
KAPITAN: W śródokręcie?
MOSTEK: Tak.
Byliśmy w szoku i aż nas zmroziło.
Tylko spokojnie.
- Lepiej usiąść. - Mamy usiąść?
- Usiąść? - Tak.
Wszyscy panikowali.
Patrzyłam na mamę, która stała przede mną.
Spojrzała na mnie i powiedziała: „Nie bój się. Wszystko jest w porządku”.
Starała się, jak mogła, żebym myślała, że nic się nie stało.
Ale wiedziałam, że się stało.
Stoimy tam, zastanawiając się, co robić.
Szybko odcięłam jakiekolwiek emocje i spojrzałam na Nicholasa.
Powiedział: „Musimy szybko się stąd wydostać”.
Zapytał: „Słyszałaś to? Poczułaś to?”.
Zacząłem panikować.
Moje ciało przeszło w tryb reakcji na sytuację kryzysową.
Często zarzucano mi, że nie okazuję emocji,
ale wtedy liczyło się tylko przetrwanie i zapewnienie bezpieczeństwa rodzinie.
Krzyknąłem do Meghan: „Bierz małą i uciekamy”.
Gdy zobaczyłam, jak reaguje, ogarnęło mnie przerażenie.
Podniosłam Lilę z kołyski, choć była pogrążona we śnie.
Zapomniałam o smoczku.
Od razu się rozpłakała.
Wciągnąłem spodnie i tyle.
Byłem bez koszuli. Meghan niosła Lilę na rękach.
Wybiegliśmy na korytarz.
Od razu po zderzeniu kieruję się na dół, by zobaczyć, co się stało.
W pobliżu maszynowni spotkam przerażonego starszego mechanika.
Mówi, że na dole jest katastrofa i woda wlewa się z pełną mocą.
Czułem się bezradny.
KAPITAN: Połączcie mnie ze starszym mechanikiem.
MOSTEK: Łączcie ze starszym mechanikiem. Kapitan chce omówić procedury awaryjne.
MASZYNOWNIA
STARSZY MECHANIK: Uruchomcie pompy!
MOSTEK: Kapitanie, starszy mechanik na linii.
KAPITAN: Woda się wlewa?
STARSZY MECHANIK: I to szybko! Już tam idę.
KAPITAN: Ale gdzie?
STARSZY MECHANIK: Przy lewej burcie. Idę sprawdzić.
KAPITAN: Gdzie dokładnie?
- STARSZY MECHANIK: Do maszynowni! - KAPITAN: Sporo tej wody?
STARSZY MECHANIK: Tak. Nie da się zejść.
Idziemy z drugiej strony. Moment. Odpalimy pompy i dam panu znać.
KAPITAN: Dobrze.
STARSZY MECHANIK: Uruchomcie pompy awaryjne!
STARSZY MECHANIK: Woda wlała się aż do warsztatu.
KAPITAN: Czyli toniemy? Nie rozumiem.
Wybiegliśmy na korytarz.
Sądziłem, że statek będzie powoli się przechylać.
Wiedziałem, że musimy dotrzeć do pokładu z szalupami.
Pędziliśmy w górę schodami. Meghan z małą była tuż za mną.
Adrenalina zaczęła buzować. Panika była coraz większa.
Lila ciągle płakała.
Wskakiwaliśmy po dwa stopnie naraz. Próbowałam nadążyć z nią na rękach.
Nie było to łatwe.
Było mi niedobrze.
Powiedziałam, że zwymiotuję.
John odpowiedział: „To zrób to, ale nie zatrzymuj się”.
Dotarliśmy do pokładu czwartego, gdzie były szalupy.
Kilka osób rozdawało kamizelki ratunkowe.
Czekała tam tylko garstka ludzi.
Niepokój przeszywał na wskroś, bo nikt nie udzielał informacji.
Nikt nie mówił nam, co mamy robić.
Wtedy zgasły światła.
Było całkowicie ciemno.
Nagle Meghan i Lila gdzieś zniknęły.
Nie wiem, czy były blisko, czy dalej, ale nie było ich przy mnie.
Bałam się.
Pamiętam, jak krzyczałam za nim: „John!”.
Krzyczeliśmy i podążaliśmy za swoim głosem.
To trwało wieczność.
Gdy się odnaleźliśmy, powiedziałem,
żeby chwyciła mnie za spodnie i nie puszczała.
Wziąłem od niej Lile i znów wbiegaliśmy po schodach.
Starszy mechanik i ja przyszliśmy na mostek.
Razem z kapitanem Schettino otworzyliśmy plany statku,
by zrozumieć rozmiar poniesionych szkód.
KAPITAN: Chcę tylko wiedzieć, gdzie była ta pieprzona skała.
KAPITAN: Nie włączył się alarm.
Na mostku uderzenie było ledwo odczuwalne,
podczas gdy ludzie obecni w restauracji na tyłach statku
odczuli jego pełną siłę.
MOSTEK: Tu mostek.
BAR LONDRA: Tu Jose z baru Londra.
BAR LONDRA: Możecie ogłosić, że wszystko jest pod kontrolą?
Pasażerowie bardzo się niepokoją.
MOSTEK: Możemy przygotować ogłoszenie, ale na razie powiedzmy,
że to awaria prądu.
MOSTEK: Dobrze, tak zróbmy.
Panie i panowie, pragnę coś przekazać w imieniu kapitana.
Ze względu na awarię doszło do przerwy w dostawie prądu.
Wszystko jest pod kontrolą, a nasi technicy już nad tym pracują.
Będziemy informować państwa na bieżąco.
Ciągle uspakajali: „Wszystko w porządku”.
- „Wracajcie do kajut”. - „Do kajut”.
Przekazaliśmy komunikat od kapitana.
Prosimy wrócić do kajut.
Coś się we mnie buntowało: „Na pewno nie wrócę do kajuty”.
- Nie ma mowy. - W życiu.
Nie wiem nawet, czy umiałbym tam dotrzeć.
Na dole widzę przerażonych pasażerów,
którzy wypytują mnie, co się stało.
Nie chciałem działać w opozycji do kapitana.
Nie mogłem odpowiedzieć wprost, ponieważ wyrządziłbym więcej szkód.
Brak sprawczości był przeszkodą.
POKŁAD ZEROWY
Nie wiemy, co się dzieje.
Wierzymy w każdy komunikat.
W to, że to drobna usterka.
Słowa kapitana są święte.
Szef kuchni mówił: „Nie ruszajcie się stąd.
Zostańcie na swoich stanowiskach i szykujcie kolację”.
Wydawało się, że minęła wieczność, nim wróciło światło.
Nadal wbiegaliśmy po schodach.
W końcu dotarliśmy na pokład, na którym były szalupy.
POKŁAD 4
Setki ludzi w mocnym ścisku.
Wszędzie czuć panikę.
Krzyczeli i kłócili się na temat tego, co robić i co się stało.
Członkowie załogi mówili, że to tylko awaria i nie będzie ewakuacji.
Miałam Lilę na rękach. Nadal płakała.
Dopiero co zostałam matką.
Straciłam kontrolę nad sytuacją i nie byłam w stanie jej pomóc.
Skupiłam się na swojej córeczce.
Ciężko się patrzyło na Meghan w tej sytuacji.
Pamiętam, jak spojrzałam Johnowi prosto w oczy.
Powiedziałam: „Chcę uciekać ze statku”.
MOSTEK: Na razie dwa, tak? Dwa zalane przedziały.
W tym niekończącym się okresie dezorientacji
kapitan często rozmawiał przez telefon z koordynatorem kryzysowym armatora.
KAPITAN DO KOORDYNATORA: Przedziały są zalane. Skopałem sprawę.
Woda wlała się do statku, ale nie toniemy.
Zaraz zakotwiczymy
i będziemy potrzebować holowników i ewakuacji.
Nie powiedzieli prawdy,
bo, jak mniemam, kapitan pod wpływem paniki
nie pojmował, co się wydarzyło.
RESTAURACJA MILANO POKŁAD 4
W restauracji liczyliśmy na personel,
by dowiedzieć się, co robić.
Ale wyglądali na spanikowanych.
Spokojnie!
W końcu kelnerzy powiedzieli nam, by udać się do strefy basenowej.
Wszyscy się przepychali, bo zapanowała panika.
Proszę wyjść z drugiej strony.
Na podłodze było dużo potłuczonych naczyń.
Byłyśmy ubrane odświętnie, więc miałyśmy szpilki.
W końcu dotarliśmy do strefy basenowej.
Pamiętam, że wyglądając za okno,
dostrzegłam wyspę Giglio.
Widać wybrzeże. Nie ma problemu.
Alice, widać ląd. Dotarliśmy!
Widzieliśmy światła.
Widzieliśmy port.
Mówiłam, że skoro ląd jest tuż obok,
to nic nam nie grozi.
Wielu ludzi odetchnęło z ulgą i to był błąd.
Uśpiliśmy swoją czujność.
STARSZY MECHANIK: Przełączyć na diesel!
MOSTEK: Brak zasilania.
STARSZY MECHANIK: Zapłon diesla to niezależny system!
STARSZY MECHANIK: Wszystko padło. Cała elektronika, wszystko.
Diesel nie odpala. Pójdę na górę to sprawdzić.
Trzech kucharzy utknęło w windzie.
Krzyczeli i walili w drzwi windy.
Poszliśmy tam w czwórkę.
Otworzyliśmy drzwi i uwolniliśmy ich.
Byłam na pokładzie piątym, a statek ciągle się przechylał.
Pamiętam, że pomyślałam:
„Nie mogę tu zostać. Muszę opuścić statek”.
Zmierzając korytarzem, napotykam przełożoną.
Pyta mnie, dokąd idę. Odpowiadam, że do punktu zbiórki.
Nie zgodziła się.
„Wrócisz do restauracji i będziesz zabawiać pasażerów”.
Nie wierzyłam własnym uszom.
Rzuciłam tylko: „Zwalniam się”.
Ruszyłam do punktu zbiórki.
Nie czekałam na żaden kod, sygnał ani mayday.
To był pokład czwarty z przodu statku.
Jako załoga trafiamy do odrębnego miejsca.
Czekałam na swojego przełożonego, ale kiedy przybył…
Jakbym widziała ducha.
Był zupełnie blady.
Jego spojrzenie było bez życia jak u zombie.
Miał na sobie kombinezon mechanika, który wyglądał jak duże śpioszki.
Był kompletnie przemoczony.
Kiedy przyszedł, nie był w stanie mówić.
Wtedy zrozumiałam:
„Nikt tu nie dowodzi. Muszę przejąć pałeczkę”.
Jestem na mostku i ostrzegam oficerów:
„Przechył statku wynosi już 20 stopni”.
Chciałem, by w końcu oprzytomnieli, choć to ich rolą jest wiedzieć,
że im większy przechył statku, tym mniejsza stabilność.
Miejsce, w którym czekaliśmy, było coraz bliżej poziomu wody.
To, co wydawało się tak daleko od szalup,
podstępnie zbliżało się do nas.
Byłam coraz bardziej spanikowana i przerażona.
Zaczęłam filmować wszystko, co tylko mogłam.
Ludzie muszą się przytrzymywać, żeby nie zsunąć się na drugą stronę.
Nikt nam nie mówi, co mamy robić.
Nagle Nicholas mówi…
„Wsiądźmy na szalupę i spadajmy”.
Czekaj. Jeszcze jej mąż.
Po otworzeniu i wejściu do niej
zaczęliśmy przyglądać się systemowi bloczków i silnikom.
Popychają mnie!
Napotkaliśmy bodajże kucharza, który miał sobie kamizelkę ratunkową.
Przychodzi i mówi, że nie wolno nam tutaj niczego dotykać.
Zamyka bramkę.
- Jeden po drugim. - Chwila. Co przez to sugerujesz?
Bulwersuję się: „To nie ma sensu. Musimy opuścić statek”.
Wtedy zaczynamy odchodzić od zmysłów.
Stało się oczywiste dla wszystkich, że to nie jest zwykła awaria.
Pasażerowie przestali w to wierzyć
i zaczęli dzwonić na policję.
- POLICJA: Karabinierzy w Grosseto. - PASAŻER: Niedawno dzwoniłem.
Statek coraz bardziej się przechyla. Na pokładzie jest sporo dzieci.
POLICJA: Proszę zachować spokój. Sprawdzamy to.
POLICJA: Karabinierzy w Grosseto.
PASAŻERKA: Jestem na pokładzie statku Costa Cruises, Costa Concordia.
Wiemy o sprawie. Jak to wygląda?
Statek coraz bardziej się przechyla.
O niczym nas nie informują.
Mamy dwójkę małych dzieci
i nie wiem, co mamy zrobić.
GODZINA 22.25 40 MINUT PO KOLIZJI
MOSTEK: Straż wybrzeża w Livorno, tu Costa Concordia, odbiór.
STRAŻ WYBRZEŻA W LIVORNO: Dobry wieczór, Costa Concordia. Macie jakieś problemy?
MOSTEK: Tak, brak prądu na pokładzie. Właśnie to sprawdzamy.
Potrzebujecie wsparcia czy na razie zostajecie przy Giglio?
MOSTEK: Potwierdzam, że tu zostajemy.
Mówili, że zabrakło prądu, nie ujawniając rzeczywistej sytuacji.
Kapitan pewnie chciał uniknąć odpowiedzialności.
Moim zdaniem był to duży błąd.
Podchodzi jakiś kucharz i mówi:
„Stało się coś poważnego,
a pokład C przecieka”.
Słysząc o przecieku, zapomniałem o wszystkim innym.
Pobiegłem na dół.
Wypłaty trzymałem pod łóżkiem.
Byłem mocno zadłużony.
Naraziłem rodzinę na kłopoty.
Codziennie powtarzałem sobie:
„Zdobędę dość pieniędzy, by spłacić swój dług”.
Wszystko, co zaoszczędziłem, trzymałem pod łóżkiem.
No więc muszę iść po swoje pieniądze, które mam w kajucie na pokładzie B.
POKŁAD B POKŁAD C
Napotykam szefa ochrony,
który mnie zatrzymuje i mówi:
„Nie wejdziesz na pokład B.
Nikt nie ma tam wstępu”.
Powiedziałem, że muszę zabrać coś ważnego.
Powiedział: „Nie ma nic ważniejszego niż życie”.
Miał rację.
Musiałem dostać się do szalupy.
STRAŻ WYBRZEŻA W LIVORNO: Costa, możemy prosić o aktualizację?
MOSTEK: Tak, właśnie oceniamy przeciek.
Czyli oprócz braku prądu macie przeciek?
Tak, mamy też przeciek.
Jakiej pomocy potrzebujecie?
Potrzebny holownik.
Wszyscy pasażerowie są już w kamizelkach ratunkowych.
Są jakieś ofiary? Co spowodowało przeciek?
Brak ofiar z powodu wycieku. Potwierdzam – brak ofiar.
GODZINA 22.32 47 MINUT PO KOLIZJI
Na mostku zapanował chaos.
Pozostali oficerowie zaniemówili. Nie wiedzieli, co robić.
W tamtym momencie wciśnięto przycisk awaryjny,
co uruchomiło syreny alarmowe.
Nagle usłyszeliśmy pierwszą syrenę.
Wtedy wszyscy ucichli.
Usłyszeliśmy pierwszy i drugi sygnał.
Wtedy pomyślałam sobie, że wszystko do tego zmierzało.
To była jedna z najgorszych chwil tamtego wieczoru.
Setki ludzi starały się przedrzeć do szalup ratunkowych.
Odpychali mnie ludzie w wieku mojego ojca.
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Prosimy o zachowanie spokoju i przejście do miejsca zbiórki na pokładzie 4.
Na statku panuje wojskowa mentalność.
Hierarchia jest ważna. Każdy robi swoje.
Dlaczego rozpoczęcie procedury awaryjnej zajęło im aż 45 minut?
Sądzę, że kapitan chciał zobaczyć, jak rozwinie się sytuacja.
Moim zdaniem należało to zrobić najwyżej pięć minut po kolizji.
Poszedłem na pokład czwarty,
by uratować jak najwięcej ludzi i koordynować działania ratunkowe.
Statek był przechylony, a moja mama męczyła się na obcasach.
Trzymała mnie mocno za rękę i prosiła: „Nie puszczaj mnie”.
W tamtej chwili
spojrzeliśmy na siebie bez słowa i od wiedzieliśmy, co musimy robić.
Pojedynczo.
Weź dzieci i wejdź.
Pomagaliśmy ludziom wchodzić na szalupy.
W takich chwilach ujawnia się, czy chcesz walczyć, czy uciekać.
Wcześniej nie wiesz, czy jesteś osobą,
która zastygnie w bezruchu, czy taką, która wkroczy do akcji.
Teraz ty.
Karabinierzy.
PASAŻER: My się tu zabijamy! Wyślijcie pomoc!
Przyprowadźcie tu dzieci.
Szalupa mieści tylko 150 osób. Trzeba pilnować, by się nie przepełniła.
Przestańcie, bo się wywrócimy
Przestańcie!
Stop!
Nie!
Na szalupie był już prawie komplet 150 osób.
Ludzie oferowali pieniądze, żeby wejść. To było bardzo smutne.
Jeden z nich był widocznie starszy. Pomyślałem: „O rany”.
- A pan? - Nicholas Taliaferro.
- Skąd? - Z San Diego w Kalifornii.
To pomocne.
Czekałam w szalupie.
W pewnym momencie ludzie zaczęli przedstawiać się do kamery.
Steve i Kathy z Port Huron w Michigan.
Marie i Melissa…
- Trzymamy tu razem. - Bawimy się przednio.
Tak, zostaniemy tu razem.
To było takie upiorne,
bo myśleli, że umrą.
Byliśmy w uniesionej części statku.
Kolejne dziesiątki ludzi tkwiły ściśnięte niczym w metalowej puszce.
Przyszła nasza kolej, by wsiąść do szalupy.
Trzeba było ją zwodować.
Wszyscy, którzy wsiedli, czekali na to polecenie.
Chyba jesteśmy gotowi.
Obserwowałam ludzi w szalupach.
Byli przerażeni.
Czekali na sygnał do opuszczenia statku.
Tak, ale dlaczego nie spuszczają szalup?
Oczekiwaliśmy sygnału do opuszczenia statku.
Nie wiedzieć czemu, strasznie się z tym ociągano.
Zauważyłam, że oprócz nas wszyscy mieli kamizelki ratunkowe.
Pamiętam, że Luisa spojrzała na moją mamę i wyznała,
że nie umie pływać.
Była przerażona.
Moja mama powiedziała, że musi pójść do kajuty.
„Przyniosę kamizelkę Luisy.
Zmienię przy okazji buty, bo nie mogę chodzić”.
Zareagowałam: „Nie!
To najgorszy możliwy pomysł.
Nie ma mowy, że wrócę do naszej kajuty dwa pokłady niżej”.
Odpowiedziała: „Mimo to idziemy.
Jeśli nie chcesz iść z nami,
poczekaj tu z Andreą”.
GODZINA 22.56 71 MINUT PO KOLIZJI
MOSTEK: Jeśli zwodujemy je na morzu, mogę ogłosić, że opuszczamy statek?
KAPITAN: Ewakuujemy ich na brzeg. To inna procedura.
Ewakuujemy pasażerów na brzeg.
- Szykują szalupy? - Tak, już je wodują.
Gdy tylko weszłam do szalupy, zadzwoniłam do mamy.
Spytałam, gdzie jest.
Powiedziała mi, że też właśnie wsiada do szalupy.
Zjeżdżamy.
To, że byliśmy w szalupie, wcale nas nie uspakajało.
Kiedy nas powoli opuszczali,
chwyciliśmy się za ręce i zaczęliśmy odmawiać Ojcze nasz.
Modliliśmy się bez przerwy w kółko.
Mówiąc sobie, że przejdziemy przez to razem.
Widzimy pokład naszej kajuty,
która była nad szalupami,
a teraz jest ledwo nad wodą.
Spójrz na ten przechył. Cholera.
Boże. Ten statek tonie.
Nie wykrzykujmy takich rzeczy. Ja na miejscu tamtych bym się przeraził.
Dobrze, że się udało.
Zauważyłam, jak członek załogi daje sygnał do opuszczenia szalupy.
Pomyślałam sobie: „Dzięki Bogu”.
Byliśmy już o krok od opuszczenia tego statku.
Byliśmy w uniesionej części szalupy.
Trzymałam Lilę na rękach.
A potem w ciągu kilku sekund poczułam,
jakby przemieścił mi się cały żołądek.
Szalupa opadła z hukiem i przechyliła się.
O Boże! Teraz naprawdę się boję!
Jakieś 80 osób zostało ciśniętych na jedną stronę szalupy.
Ludzie leżeli na sobie.
Była to istna plątanina ciał.
Ludzie krzyczeli i płakali.
Przy takim przechyleniu statku szalupa opadła na jego kadłub.
Byliśmy po uniesionej stronie szalupy
i zapieraliśmy się z całej siły nogami.
Stopy nam krwawiły.
Lila płakała, a to dobijało Meghan.
Pamiętam, jak powiedziałam mu z płaczem, że nie dam rady dłużej jej trzymać.
Dałam ci ją.
Było bardzo niebezpiecznie.
Nie wiedziałem, czy szalupa spadnie.
Byliśmy wysoko nad wodą.
Pod nami byli ludzie, którzy potrzebowali pomocy.
Ale… skupiłem się wyłącznie na ratowaniu własnej rodziny.
Nie wiedzieliśmy, jak mamy się wydostać.
Wtedy zapytałam głośno: „Umrzemy?”.
KAPITAN: Tędy. Tędy, panowie. Weźcie krótkofalówki i chodźcie ze mną.
Idziemy tymi schodami. Spotkamy się na zewnątrz.
MOSTEK: Opuścić mostek.
KAPITAN: Nie wydałem takiego rozkazu. Chodźcie ze mną.
Nie padł rozkaz opuszczenia statku.
Kapitan nie chciał go wydać, bo oznaczałoby to,
że statek jest stracony.
Ludzie opuszczali statek, a tymczasem ja byłem w tarapatach.
Wciąż byłem na pokładzie. Byłem przerażony, bo nie umiałem pływać.
Aby dołączyć do załogi rejsu, musisz ukończyć naukę pływania.
Pamiętam, że wsadzili mnie w kapok i wypchnęli do basenu.
Unosiłem się na wodzie.
Po chwili zabrali mnie z basenu i powiedzieli: „Szkolenie ukończone”.
Nie wiedziałem więc, co robić. Statek przechylał się bardzo szybko
Myślałem, że umrę.
Jeden z kolegów zobaczył, jak płaczę. Powiedział: „Za mną”.
Woda dotarła na pokład trzeci,
więc poprowadził mnie na pokład czwarty z drugiej strony.
Tam wsiadłem do szalupy.
Opuszczając statek, widziałem jeszcze wiele osób na pokładzie.
Czekali na ratunek.
Nie wierzyłem, że to się dzieje.
Wciąż myślałem, że to sen.
Jeden z moich kolegów z kuchni coś mi wskazał i powiedział: „Widzisz to?
Kapitan siedzi w szalupie”.
To było zaskakujące.
„Dlaczego kapitan ucieka wcześniej niż ja?”
Przechyla się!
- Nachylenie rośnie! - Spójrzcie!
Gdy statek tonął, przechylał się nieustannie.
Nie mogliśmy ustać, więc trzymaliśmy się krawędzi statku.
Na tej górnej części statku byliśmy świadkami,
jak szalupa nie mogła zostać prawidłowo zwodowana.
Ze względu na kąt nachylenia statku toczyła się po burcie.
Widzieliśmy, jak ludzie wpadają do wody.
Pomocy!
Na otwartej przestrzeni, w której byliśmy, były podwójne drzwi,
a za nimi bardzo szeroki korytarz.
Po jednej stronie korytarza była balustrada,
ale ponieważ przechył był tak duży, nie dało się do niej dojść.
Trzeba było pokonać ten odcinek i dostać się do szalupy ratunkowej
albo ewentualnie wskoczyć do wody.
Krzyknęłam do wszystkich członków załogi:
„Przerzućmy ludzi na drugą stronę, by mogli złapać balustradę
i dostać się do burty statku, która była bliżej wody”.
Wraz z jakimś mężczyzną stanęliśmy po dwóch stronach,
braliśmy ludzi pod pachy i przerzucaliśmy ich.
Udało nam się pomóc wszystkim,
ale sami w piątkę utknęliśmy.
Przechył był tak duży, że czuliśmy się niczym w szybie windy.
Poruszanie się było niemożliwe.
Zrobiło się przerażająco spokojnie.
Czuliśmy się jak porzuceni na bezludnej wyspie.
Musieliśmy wydostać się z szalupy.
Niedaleko nas był otwarty właz.
To była droga ucieczki.
Wraz z paroma innymi osobami, które nie utknęły na dole,
zaczęliśmy wspinać się w stronę włazu.
Po kolei wychodziliśmy z szalupy.
Po wyjściu na bok szalupy trzeba było wskoczyć z powrotem na pokład.
Statek był teraz nad nami i nie można było po prostu tam przejść.
Musieliśmy zrobić łańcuch z ludzi,
ale nie mógłbym się tam wspiąć z Lilą na rękach.
Przekazałem ją obcej osobie.
Wisiała w nocy nad morzem.
Jeden fałszywy ruch i można było wpaść do wody.
Kto wie, z ilu metrów.
Zawsze miałem lęk wysokości.
Perspektywa wspinania się po kadłubie kilka pięter nad ciemnym morzem
była czymś obłędnym.
Ale tak mieliśmy szansę przeżyć.
Musieliśmy wrócić na statek,
Wydawał się ciemną plamą pośród nocy.
Pierwszą myślą było: „Czy wsiądziemy na inną szalupę?”.
Ale szybko zauważyliśmy, że już żadnej nie było.
Zaproponowałam Johnowi: „Popłyńmy. Damy radę”.
Zaczęliśmy się nad tym zastanawiać.
To skok z dużej wysokości.
Czy Lila by to przeżyła?
Czy możemy z nią płynąć przy takiej temperaturze wody?
Zastanawialiśmy się, czy spróbować, czy może zostać na statku.
Wtedy zaczęły nas dopadać zgoła inne myśli.
Że możemy nie wydostać się ze statku.
Chrześcijanin nie powinien negocjować z Bogiem.
Ale to silniejsze od nas.
Pomyślałem sobie: „Boże, pozwól mi uciec z tego statku.
Wtedy opowiem córce o Jezusie i wychowam ją jak należy.
Ale spraw, byśmy stąd uciekli”.
Statek był mocno przechylony, a my byliśmy na górze.
Zobaczyłem członka załogi ubranego na biało.
Jakby był w mundurze.
- I wtedy… - Spojrzał na Lilę i na nas.
Powiedział, by iść na drugą stronę i że pewnie trzeba będzie popłynąć.
To wasze najlepsze szanse na przeżycie”.
Patrzę na przód statku i widzę małą grupę pasażerów stojącą w miejscu.
Pomyślałem, że mają kłopoty, bo niby czemu nie dołączyli do nas?
Idąc w ich stronę, ciężko było odróżnić ścianę od podłogi,
więc musiałem chodzić po ścianach.
Testowałem drzwi stopą, czy utrzymają moją wagę.
Niestety jedne drzwi otworzyły się jak właz.
Wleciałem z impetem w ciemny głąb statku i straciłem przytomność.
WYSPA GIGLIO
Po dotarciu na wyspę nie wiedzieliśmy, co zrobić i dokąd pójść.
Nie było nikogo, kto by zawiadywał tą sytuacją.
W pewnym momencie krzyknęłam:
„Czy jest ktoś, kto może nam pomóc?”.
Usłyszałam, jak ktoś mówi: „Idźcie do kościoła”.
Pierwsze, co zrobiłam, to zadzwoniłam do mamy,
ale jej telefon nie odpowiadał.
Ale powiedziała, że była w szalupie, więc musiała gdzieś tu być.
Zaczęliśmy szukać jej i Luisy.
Wyspa była bardzo zatłoczona,
a znalezienie kogoś wydawało się niemożliwe.
Obeszliśmy każdy sklep.
Weszliśmy do kościoła.
Załoga wciąż nic nie wie, a statek wciąż tonie.
Nie wiedzą, czy ktoś na nim został.
Znaleźliśmy mały kącik w kościele.
Wszyscy byli zestresowani, przerażeni i zmarznięci.
Zorganizowałem foliowe koce. Udało mi się je przynieść do kościoła.
Wciąż pamiętam, jak ludzie wywoływali swoich bliskich i nikt nie odpowiadał.
Judy!
Steve!
Kathy!
Szukaliśmy mojej mamy wszędzie.
W końcu stanęłam obok ludzi,
którzy obserwowali statek, bo pomyślałam, że może jej szalupa jeszcze nie dotarła.
W miarę upływu czasu
obserwowaliśmy coraz mocniejsze przechylenie statku.
To jak sceny żywcem wyjęte z Titanica.
Zobaczyć to z tej perspektywy? To było przerażające
Widać było ludzi w szalupach wymachujących rękami.
Błagali o pomoc.
- To było straszne. - My byliśmy bezpieczni.
Ale przerażało nas, że na statku wciąż są uwięzieni ludzie.
Widzieliśmy korytarz, który biegł aż na drugą stronę.
Musieliśmy tamtędy przejść.
To było jakieś 60 metrów z mocnym przechyłem.
Wiedzieliśmy, że gdy zaczniemy się zsuwać, to już nie wstaniemy.
Statek nadal się poruszał, a każde kolejne pół stopnia pochylenia
przemieszczało meble na korytarzu.
Przywiązałem do siebie Lilę i trzymałem ją na klatce piersiowej.
I wtedy zjechaliśmy.
Zjeżdżaliśmy na plecach w bardzo ryzykowny sposób.
Mijaliśmy meble i inne rzeczy. Musieliśmy pędzić ze 30 km/h.
Pamiętam szarpnięcie. Lila uderzyła się w głowę.
Oberwała bardzo mocno.
„Co z nią?”
Byłem pewny, że tego nie przeżyje.
Pamiętam, że gdy dotarliśmy na dół, powiedział mi coś taki głosem,
jakby się spowiadał.
Powiedział, że Lila uderzyła się w głowę, a ja widziałam ten ból na jego twarzy.
Od razu sprawdziłam, czy płacze.
Wtedy powiedziałam mu, żebyśmy szli dalej.
Gdy się ocknąłem,
zacząłem badać swoje ciało.
Okazało się, że mam złamaną nogę.
Zorientowałem się, że jestem w restauracji.
Zacząłem wołać pomoc.
Ale oczywiście nikt mnie nie słyszał.
Obok mnie leżała patelnia.
Zacząłem walić nią w podłogę.
Gdy tkwiliśmy uwięzieni na pokładzie piątym,
usłyszałam pukanie.
Nie było to mechaniczne pukanie.
Jakby ktoś dawał znać, gdzie jest.
Ale nie bylibyśmy w stanie tam dotrzeć.
Po dotarciu na drugą stronę zobaczyliśmy wodę.
W końcu byliśmy już tak blisko.
Staraliśmy się, aby usłyszano nas na którejś z szalup.
Jedna była tak blisko, że widziałam twarze ludzi.
Przez chwilę napotkałam spojrzenie innej kobiety.
Uniosłam Lilę i krzyknęłam: „Bambino!”.
„Weź moje dziecko”.
A ona po prostu pokręciła głową.
Sądzę, że chciałaby nam pomóc, ale nie była w stanie.
Byłem już załamany psychicznie.
Modliłem się w myślach.
Nagle zauważyliśmy kilka pustych szalup, które unosiły się wokół statku.
Ktoś na nich był.
Pomyśleliśmy sobie: „Wysłano te szalupy po kolejne osoby?”.
Gdy zauważył nas kapitan jednej z szalup,
spróbował do nas podpłynąć.
Czuliśmy się, jakbyśmy czekali tam wieczność.
Przez cały ten czas statek nadal stopniowo się przechylał.
Mogliśmy lada chwila zginąć.
Szalupy były już parę metrów od nas.
Morze było wzburzone, więc obijały się o kadłub.
Nawet samo wejście na nie było obarczone ryzykiem.
Ale jakimś cudem się udało.
Odczuliśmy ogromną ulgę. Płynęliśmy dosłownie nad statkiem.
Patrząc z szalupy w górę, nie było widać nieba.
Zamiast nieba był kadłub statku.
Lila się uspokoiła.
Pamiętam, jak trzymałam ją na rękach,
licząc, że jest cała i nic jej nie będzie.
Czułam, że jestem zdana na siebie i nikt po nas nie przybędzie.
Potem usłyszeliśmy helikoptery.
Ale statek nas osłaniał jak parasol.
Nie widzieli nas.
Nie mogłam zejść bliżej wody ani wrócić do wnętrza statku.
A statek tonął.
I to był ten moment,
kiedy przed oczami przebiega ci całe twoje życie.
Mój tata mawiał,
że dzieci nie powinny umierać przed rodzicami.
I właśnie wtedy zrodziła się we mnie siła do walki.
Wiedziałam, że muszę przetrwać.
Zastanawiałam się, co zrobić, żeby nas dostrzegli.
I wtedy zdałam sobie sprawę, że w kieszeni mam latarkę.
Nie znam alfabetu Morse’a, ale zaczęłam świecić do łodzi przed nami.
Tu India Mike Alpha.
Słuchamy was.
Mamy sygnał od kogoś. Lecimy pomóc.
Dobrze.
I nagle ktoś opuszcza się do nas jak James Bond.
Wciągają nas do helikoptera.
A potem kolejno wydostano pozostałą czwórkę.
Trzy osoby w dobrym stanie trafią na lotnisko w Grosseto,
gdzie wszyscy czekają na pomoc.
Odlatując, patrzyłam, jak wszystko, co zdążyłam pokochać,
i wszystko, co było moim życiem, przepada w morzu.
Ale przeżyłam.
RZYM
To był późny piątkowy wieczór.
Zalewały mnie wiadomości o ludziach, którzy utknęli na statku wycieczkowym
na toskańskim wybrzeżu przy wyspie Giglio.
Wiedziałam, że muszę tam się udać, żeby dowiedzieć się, co się dzieje.
Zapełniony statek osiadł na mieliźnie i przewrócił się.
Pasażerowie przyrównują to do filmowego Titanica.
Zaginionych może być nawet 70 osób.
Dotarłam na Giglio następnego dnia około 6.30.
SOBOTA 14 STYCZNIA
Nigdy nie zapomnę widoku Costa Concordia.
Nie dało się nie gapić na gigantyczny głaz,
który wystawał z dolnej części statku.
A ja miałam wyjaśnić, jak mogło do tego dojść.
Włoski statek wycieczkowy osiadł na mieliźnie u wybrzeży Toskanii.
Bądźmy szczerzy. Każdy przed lotem lub rejsem o tym myśli.
„A jeśli stanie się coś złego?” Cóż, tym razem się stało.
Statek osiadł na płytkiej wodzie.
Ze względu na rozmiar statku i skalisty teren dookoła niego
kilkudziesięciu nurków z włoskiej straży wybrzeża
sprawdza teren dookoła i wnętrze statku, by sprawdzić, czy kogoś tam znajdą.
Jestem nurkiem w straży pożarnej
i specjalizuję się w nurkowaniu jaskiniowym.
Dwa pojedyncze nurkowania po 40 minut. Całkowity czas trwania: dwie godziny.
To były urodziny mojej mamy.
Powinnam być teraz w restauracji
i śpiewać jej Sto lat.
Zamiast tego jestem na wyspie Giglio,
siedzę na ziemi i zachodzę w głowę: „Gdzie ona jest?”.
Zastanawiałam się, czy jeszcze ją zobaczę.
Czas upływał, a woda była zimna, bo w końcu był to styczeń.
Szanse na znalezienie kogoś żywego po 24 godzinach mocno spadają.
Dobrze.
Odpinamy.
W porządku.
Strach był wielki,
bo ryzyko trafienia na dno morza było ogromne.
Z ratowników mogliśmy zamienić się w ofiary.
To, co nie było przytwierdzone, było przeszkodą.
Do tego kable, ostre krawędzie.
Wszystkie te rzeczy są zagrożeniem dla nurka.
NIEDZIELA 15 STYCZNIA
Wraz ze świtem pojawiło się światło.
Nadal tkwiłem w restauracji.
Mijały godziny. Pojawiła się hipotermia.
Gdybym miał spędzić kolejną noc w takich warunkach,
pewnie nie dożyłbym ranka.
Zacząłem obiecywać sobie,
że jeśli uda mi się wyjść z tego cało…
mógłbym założyć rodzinę.
Chyba tego brakowało mi w życiu.
Nie spaliśmy od 48 godzin
STRAŻ POŻARNA
Drzwi otwierają się i mój szef mówi nam: „Jest jeszcze jedna osoba do ocalenia”.
Kierownik hotelu, Manrico Giampedroni,
ostatnio był widziany przez kilku świadków,
jak pomagał ludziom w strefie restauracyjnej statku.
Moi koledzy przeszukiwali statek.
Wywoływali potencjalnych ocalałych.
„Straż pożarna! Czy ktoś tam jest?”
„Jest tam kto? Czy ktoś mnie słyszy?”
I w końcu ktoś odpowiedział.
Tylko spokojnie. Bez stresu.
Wcisnęliśmy się w trzewia tego molocha,
więc nie było już naturalnego światła.
Nie mogło tam dotrzeć. To było jak nurkowanie w jaskini.
W porządku. Powoli.
Właśnie tak.
Powoli.
Powolutku.
Właśnie tak.
Po tych zawirowaniach zauważam osobę, której szukamy.
Zapytałem: „Jak się nazywasz?”.
A on odpowiada: „Manrico Giampedroni”.
Przywitał się: „Cześć, jestem Francesco”.
„Jestem jednym z ratowników. O nic się już nie martw”.
„Wyciągniemy cię”.
Po 13 latach wciąż mnie to rusza.
To niewiarygodne.
W każdej katastrofie można doszukać się cudu.
Tym razem to uratowany członek załogi.
Znaleźli go ratownicy, sprawdzając kajuty i stukając w kadłub.
Dwa dni tkwił wewnątrz statku ze złamaną nogą.
- Dopuszczał pan myśl o najgorszym? - Tak.
Gdy tkwiłem sam w restauracji.
WŁOSKI CZERWONY KRZYŻ
Po szoku, panice i chaosie przyszedł czas na łzy ulgi.
Tancerka Rose Metcalf została uratowana z tonącego statku jako jedna z ostatnich.
Inni, w tym Nick i jego znajomi, też są bezpieczni.
Przerażeni Włosi powierzali mi swoje dzieci.
Prosili: „Weź moje dziecko do szalupy”.
Musieliśmy czekać ponad półtorej godziny, zanim sami weszliśmy.
Musiałam czekać dwa lata.
Ciało mojej matki znaleziono jako jedno z ostatnich.
Odnalezienie jej ciała
nie było żadnym pocieszeniem.
Costa Concordia zrobiła wyłom w moim życiu.
Moja mama była całym moim światem.
Ja dla niej też.
Jak ma na imię to piękne dziecko?
Ta dziewczyna nazywa się Stefania. Czyje to dziecko?
Kapitan statku osiadłego na mieliźnie przy toskańskim wybrzeżu
został zatrzymany przez włoskie władze
pod zarzutem zabójstwa i opuszczenia statku.
To dwa bardzo poważne zarzuty w prawie morskim.
Tamtej nocy zginęły 32 osoby, w tym pięcioletnie dziecko.
Przez pierwsze dni dział PR Costa Cruises był jedynym źródłem informacji.
Byli pewni co do tego, kto zawinił.
Dziś gra w obwinianie nabrała tempa,
a właściciele statku mówią, że winny jest jego kapitan.
Uważamy, że…
DYREKTOR COSTA CRUISES
…to błąd kapitana, który nie obrał wyznaczonej trasy.
Jeden z dramatyczniejszych aspektów tej historii ujawnił się 17 stycznia.
Lokalny dziennikarz znalazł dysk USB w swoim niezamkniętym aucie.
Dysk zawierał przechwycone rozmowy
między strażą wybrzeża w Livorno i kapitanem Schettino po tym,
jak Schettino opuścił już statek.
- Co pan tu robi, kapitanie? - Jestem tu, by koordynować akcję.
Proszę koordynować ją z pokładu statku.
- Odmawia pan, kapitanie? - Nie odmawiam.
Odmawia kapitan powrotu na pokład? Dlaczego nie chce kapitan tam wrócić?
Fragmentu, gdzie dowódca gani kapitana,
by ten wracał na statek, nie da się zapomnieć.
Proszę wracać na pokład. To rozkaz! Kazał pan opuścić statek, więc ja dowodzę!
Proszę tam wracać!
Czy to jasne? Nie słyszy pan?
- Wracam na pokład. - Ale już!
W rezultacie tego kapitan Schettino został okrzyknięty „Kapitanem Tchórzem”.
Proszę mnie przepuścić.
Włoski kapitan, Francesco Schettino, wkroczył do sądu dziś rano
z tą samą pewnością siebie, jaką prezentował na statku.
Dziś w sądzie Schettino mierzył się z zarzutem wielokrotnego zabójstwa,
spowodowania katastrofy morskiej i spowodowania obrażeń u 150 osób.
Proces trwał kilka lat i obywał się w teatrze w Grosseto.
Byłam na każdej rozprawie.
Prokuratura obwiniła za katastrofę kapitana Schettino.
Podczas dowodzenia statkiem miał wykazać rażącą niedbałość.
Kapitan zaprzecza wszystkim stawianym mu zarzutom.
Nalega, by do odpowiedzialności pociągnąć również inne osoby.
Cała uwaga skupiała się na kapitanie Schettino,
ale wielu z nas chciało wiedzieć, czy doszło też do jakiejś awarii.
MORSKA TRAGEDIA
Krótko po katastrofie odnaleziono czarną skrzynkę,
ale była uszkodzona.
Przez jakiś czas wydawało się,
że nigdy nie dowiemy się, co działo się wtedy na mostku.
W 2012 roku byłem początkującym informatykiem.
Dostałem kilka dysków ze statku.
Wcześniej dwóch ekspertów bezskutecznie próbowało wyciągnąć dane.
Stało się to obsesją.
Stworzyłem oprogramowanie, które odtwarza przebieg tamtych wydarzeń.
KAPITAN: Ale w co uderzyliśmy?
GŁÓWNY MECHANIK: Nie mamy zasilania.
Agregat awaryjny Costa Concordia nie działał poprawnie.
Kilka razy włączał się i wyłączał
i prawie w ogóle nie był w stanie przejąć funkcji zasilania,
w tym zasilania urządzeń awaryjnych.
Nie wiemy, w jaki sposób poszczególne ofiary zginęły na statku,
ale wiemy, że co najmniej dwie szalupy w górnej części statku zablokowały się,
bo nie zadziałał zapasowy agregat.
Ci, którzy byli już na ich pokładach, musieli wysiąść i szukać innych szalup
na pokładzie czwartym.
Wiemy też, że agregat awaryjny zawiódł, przez co windy nie działały.
- Trzy, pięć, zero. - Trzy, cztery, zero.
- Trzy, pięć, zero. W prawo. - Dobrze.
Moje oprogramowanie do synchronizacji danych
wykazało szokującą rzecz.
Tuż przed wypadkiem
okazało się, że istnieje rozbieżność między rozkazami dla sternika,
a tym, co ten wykonywał.
- KAPITAN: Ostro w lewo. - STERNIK: Ostro w prawo.
KAPITAN: Ostro w lewo!
Słyszymy, jak Schettino wydaje rozkaz,
a sternik przez 13 sekund wykonuje dokładnie odwrotny manewr.
Później niezależne badanie profesorów Bruna Neriego i Paola Neriego
z Uniwersytetu w Pizie wykazało,
że jeśli polecenia Schettino zostałyby wykonane poprawnie,
ich wpływ na rozwój wypadków byłby co najwyżej częściowy.
Na początku XXI wieku przemysł rejsów wycieczkowych eksplodował.
Włoska Costa przestała być konkurencyjna.
Jedynym sposobem, by przetrwać na rynku,
miało być przejęcie firmy przez korporację z USA.
Wraz z ekspansją Costy musieli pozyskać pracowników
i szkolić ich tak szybko i skutecznie, jak to możliwe.
Należy zaznaczyć, że sam kapitan Schettino napisał do firmy
i wyraził swoje obawy co do zbyt szybkiego awansu załogi
i ich brakach w przeszkoleniu.
Nie pasowali do jego wizji dowodzenia statkiem.
Sternik został szybko awansowany na to stanowisko.
I wyraźnie widać, że w chwili, gdy musiał szybko zrozumieć rozkazy,
pojawiła się bariera językowa, przez którą źle zrozumiał polecenie.
11 LUTEGO 2015 DZIEŃ OGŁOSZENIA WYROKU
Sąd w imieniu narodu włoskiego
zgodnie z artykułami 533 i 535 ogłasza Francesco Schettino
winnym stawianych mu zarzutów.
Sąd skazuję go na karę 16 lat więzienia i miesiąc aresztu.
Kapitan Costa Concordia skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci
i porzucenie statku.
Wyrok to 16 lat więzienia.
Firma Costa Cruises przyjęła milion euro grzywny.
Nie wytoczono przeciw niej procesu.
Skazano także pięciu członków załogi. Wśród nich był Manrico Giampedroni.
Nie trafili do więzienia.
Nigdy już nie będę pracował w branży rejsów wycieczkowych.
I modlę się, żeby nikt więcej nie musiał stawiać czoła takiej sytuacji.
Straciłem wtedy wszystkie pieniądze.
Ale zrozumiałem, że życie jest cenniejsze niż pieniądze.
Każdego ranka, gdy się budzę,
wyrażam wdzięczność.
Wiele się nauczyłem.
No i umiem już pływać.
Zaśpiewasz znowu? Śmiało.
…dwa, trzy…
Po powrocie do domu byłem załamany.
Zdiagnozowano u mnie PTSD. Miałem ataki paniki i koszmary.
Baliśmy się o Lilę po tym wszystkim,
co przeszła pod kątem fizycznym i emocjonalnym.
Przez parę tygodni bacznie ją obserwowaliśmy.
Spójrzcie na ten język. Zrobisz jakąś inną śmieszną minę?
Sam mocno to przeżyłem. A mówimy tu o dziecku, które ma roczek.
Konsultowaliśmy się z psychologami i innymi specjalistami.
Na razie! Pa! Baw się dobrze!
- Pa! - Na razie!
Ale dorastała w pełni normalnie.
Często o tym rozmawialiśmy. Dlaczego Bóg postanowił nas uratować?
Dlaczego nadal żyjemy? Co powinniśmy zrobić z danym nam czasem?
Lila ma piękne życie.
Dzięki Bogu przetrwaliśmy.
Przetrwała dzięki tobie, John.
Walczyłem z całych sił, aby je wtedy ocalić.
Nieraz myślałem, że umrzemy. Ale cieszę się, że tak się nie stało.
Patrzę na ostatnią dekadę naszego życia. Spotkało nas ogromne szczęście.
Lila jest ogarnięta i dojrzała. To wspaniała 15-latka.
Jest przepiękną baleriną.
Bóg tchnął w nią pasję do tańca.
Jest piękną i młodą kobietą. Świat stoi przed nią otworem.
Jestem pewny, że przeżyła wtedy, by teraz na ten świat wpłynąć.
Krótko po powrocie do domu dowiedzieliśmy się,
że Meghan jest w ciąży.
Była w ciąży już tamtej nocy, gdy walczyliśmy o życie.
I był to jeden z największych darów, jakie mogłam otrzymać.
Co ciekawe, badanie USG wykazało,
że do poczęcia doszło tamtego wieczoru na statku.
A ja na to: „Zapewniam, że nie”.
Dlatego nie miałem czasu się ubrać.
Napisy: Krzysiek Igielski