Downloaded from YTS.BZ
(13 มกราคม 2012 เรือกอสตา กอนกอร์เดียชนโขดหิน)
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(และอับปางโดยมีผู้โดยสาร กว่า 4,000 คนบนเรือ)
(ภาพยนตร์เรื่องนี้มีฟุตเทจเหตุการณ์จริง)
(รวมถึงเสียงพากย์แปลคำประกาศถึงผู้โดยสาร)
(และบันทึกจากกล่องดำบนกอสตา กอนกอร์เดีย)
มีน้ำเข้ามาเหรอ
ทะลักเลยละ ผมกำลังลงไป
เราไม่ได้ไปเที่ยวกันเลยตั้งแต่ที่มีลูก
ฉันน่าจะบอกกับจอห์นว่า นี่คงเป็นโอกาสเหมาะมากๆ
ที่จะไปทริปแสนวิเศษ ที่เราเคยคุยกันไว้ตั้งนานแล้ว
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา
คืนวันศุกร์ที่ 13 มกราคม ฉันเป็นนักเต้นอยู่บนเรือมาสี่เดือนแล้ว
ฉันไม่รู้เลยว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
ตอนแรกคุณฉลองและพักผ่อนอยู่กับครอบครัวอยู่ดีๆ
แต่ยังไม่ทันไร คุณกลับอยู่ตรงนั้น
หมดหนทาง
เหมือนว่าพื้นตรงที่เรายืนอยู่แยกออกจากกัน
ผู้คนพากันเกาะผนังและคว้าตัวกันไว้
อย่างกับฉากในเรื่อง "ไททานิก" เหมือนเป๊ะเลย
เรื่องราวความกลัวและความตื่นตระหนก จากเรือสำราญกอสตา กอนกอร์เดีย
พูดกันตามตรง
ทุกคนคงเคยคิด ทุกครั้งที่ขึ้นเครื่องบินหรือเรือสำราญ
"ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะเป็นยังไง"
มันเกิดขึ้นแล้วครับ
ทุกครั้งที่หลับตา ก็จะเห็นภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น
เหมือนกลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด
ที่คุณกับครอบครัวเคยพบเจอมา
พระเจ้า ผมทำอะไรลงไปเนี่ย
(เรืออับปาง: ฝันร้ายกลางทะเล)
เราเคยไปยุโรปมาก่อน แต่ไม่เคยไปด้วยกัน
นี่เลยจะเป็นทริปที่ยาวที่สุดของเรา
ทริปที่ไกลที่สุดของเราด้วย
ไลล่า ลูกสาวของเราอายุ 14 เดือน
เราเลยคิดว่านี่เป็นโอกาสดี ที่จะได้ไปเที่ยวไกลๆ ด้วยกัน
ฉันมั่นใจว่าเรายัดของเล่น ผ้าอ้อม ทิชชูเปียกลงกระเป๋า
ขนไปหมดเลย ข้าวของเราเยอะมาก
เรากะว่าจะไปปารีส สวิตเซอร์แลนด์ เวนิส บาร์เซโลนา
สุดท้ายเราเลยไปจบที่เรือสำราญ
ครับ ผมคิดว่านั่นเป็นเหตุผลหลัก ที่เราเลือกทริปนี้เลย
เราถ่ายรูปและวิดีโอกันไม่หยุด
สร้างความทรงจำดีๆ มากมาย
ฉันอยากไปอิตาลีมาตลอด
นั่นเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำที่สุดก่อนตายเลย
แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะได้ขึ้นเรือสำราญ
ผมไม่ได้บอกเธอเรื่องนั้นครับ แค่บอกเธอว่าจะไปอิตาลี
แต่เรือสำราญจะเป็นเซอร์ไพรส์สุดพิเศษ
ตอนนั้นเราคบกันมาประมาณสามปีได้
ที่คิดไว้ก็คือถ้าได้จังหวะดีๆ ผมจะขอเธอแต่งงาน
ถ้าเราจะขอใครสักคนแต่งงาน
ก็คงอยากได้ที่ที่โรแมนติกที่สุดเท่าที่จะหาได้
และในทริปนี้ ก็มีที่ให้เลือกเพียบเลย
นี่คงเป็นโมเมนต์ที่ทุกอย่างลงตัวไปหมด
ถ้าไปขอแต่งงานในที่ที่ใช่ เธอคงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม
ทุกคนก็คงคิดแบบนั้นถ้าจะขอ
ตอนที่ไปถึง
ฉันทึ่งไปกับความใหญ่โตมโหฬารของเรือลำนั้น
ตอนนั้นฉันอายุ 17
แม่ฉันอยากฉลองวันเกิดครบรอบ 50 ปี
แม่จองตั๋วให้ฉัน ให้แฟนฉันในตอนนั้น
และให้เพื่อนรักสมัยเด็กของแม่ ลูอีซา
เราทำทุกอย่างด้วยกันมาตั้งแต่ฉันยังเด็ก
ฉันอายุสักเจ็ดขวบได้ ตอนที่แม่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง
แต่ไม่กี่เดือนก่อนที่เราจะออกเดินทาง
โรคมะเร็งของแม่ก็สงบลง
แน่นอนว่านี่เป็นอีกเหตุผลสำคัญ ที่เราจะฉลองวันเกิดให้แม่
สิ่งแรกที่เราทำก็คือเดินสำรวจเรือ
ฉันรู้ว่ามันจะเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุด เท่าที่ฉันเคยเห็นเลย
ผมยังจำตอนที่ก้าวขึ้นเรือลำนั้น
และตะลึงไปกับความหรูหราของทุกอย่างได้เลย
หรูหราสุดๆ มีแชนเดอเลียร์อยู่ทุกจุด
ทุกอย่างดูเหมือนทำจากทอง หรือแก้ว ไม่ก็หินอ่อน
เป็นสไตล์อิตาลีโบราณ
ทุกอย่างดูส่องประกายและสมบูรณ์แบบ
ตอนจองตั๋ว ผมไม่รู้เลยว่าจะได้ห้องแบบไหน
ในตอนนั้น ค่าทริปค่อนข้างแพงเลย
แถมผมยังเป็นแค่นักศึกษาด้วย
แต่เขาก็จองห้องที่ดีที่สุดที่เราจะจ่ายไหวมาจนได้
ผมดีใจมากเพราะห้องเรามีระเบียง พร้อมกับวิวสวยๆ
เราเดินไปที่ระเบียง
และนิคก็ชี้ให้ดู
"นี่ ดูสิ ถัดลงไปจากห้องเรา หนึ่งหรือสองชั้นมีเรือชูชีพอยู่"
เรือชูชีพครับ
แล้วฉันก็คิด "ฉันจะถ่ายรูปไว้หน่อย"
ฉันไม่เคยล่องเรือสำราญมาก่อน
แล้วฉันก็คิดว่า "ถ้าเกิดเรื่องแบบในไททานิกขึ้นมาล่ะ"
ผมก็บอก "มันไม่เป็นแบบในไททานิกแน่ๆ
ผมเคยล่องเรือสำราญมาก่อน คุณจะต้องชอบแน่นอน"
(วันศุกร์ที่ 13 มกราคม)
เด็กๆ อย่าไปไหนไกลนะ
ผู้โดยสารบนเรือ 3,208 คน
ลูกเรือ 1,023 คน
ตอนแรกที่เราขึ้นเรือ มันเป็นอะไรที่น่าทึ่งจริงๆ ค่ะ
มีคนมาถามเราว่า
อยากทำอะไรในช่วงที่เหลือของสัปดาห์
เรานัดวันทำสปา และมันก็น่าตื่นเต้นมากเลย
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
เราเพิ่งถึงห้องแท้ๆ ตอนนี้ก็มาเดินสำรวจแล้ว
ในตอนที่เดินเล่น ฉันถ่ายรูปทุกอย่างเลยค่ะ
หนึ่งในสิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับการล่องเรือ
ก็คือมันจะมีทุกอย่างให้คุณพร้อมสรรพ
และสำหรับฉัน ในฐานะคุณแม่มือใหม่
มันทำให้ทุกอย่างง่ายมาก
มีห้องอาหารทุกประเภท
โรงละคร โชว์ คาสิโน
ความยากอย่างเดียวก็คือจะแบ่งเวลายังไง
เพราะว่ามีอะไรให้ทำเยอะจริงๆ
ฉันจำบาร์ไอศกรีมที่เราทำซันเดย์ของตัวเองได้
มันน่าจะเปิด 24 ชั่วโมงด้วย
อยากกินไอศกรีมเมื่อไหร่ก็ได้
นี่เป็นช่วงที่เรื่อง "เดอะวอล์กกิงเดด" ดังมาก
เราชอบเล่นเกมกันตลอด แบบว่า ถ้าซอมบี้บุก เราจะหนีไปไหน
จะใช้อาวุธอะไร จะสู้หรือจะหนี
"จะไปไหนล่ะ จะไปทางนั้นหรือทางโน้น
แล้วถ้าเป็นซอมบี้ที่เดินช้า อาวุธที่ใช้หยุดมันได้จะอยู่ที่ไหน"
ตอนที่เขาถามฉัน
ตอนแรกฉันบอกว่า "ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้สนใจเลย"
และเขาก็บอก "ผิด"
ใช่เลยๆ "เราพลาดตรงนั้นแหละ ตรงนั้นเลย"
แล้วฉันก็ค่อยๆ สนใจสิ่งรอบตัวฉันจริงๆ
เป็นคืนที่สวยงามมาก
อากาศปลอดโปร่ง หนาวนิดหน่อยเพราะเป็นเดือนมกราคม
(มันรีโก จัมเปโดรนี ผู้จัดการโรงแรม)
แต่ก็เป็นคืนที่เงียบสงบอีกคืน
ผมทำงานกับกอสตามาประมาณ 43 ปี
เราทำงานบนเรือตลอดเวลา
ไม่ว่าจะวันคริสต์มาส ปีใหม่ อีสเตอร์ วันเสาร์อาทิตย์
ผมรู้สึกว่าเรือเหมือนบ้าน มากกว่าบ้านตัวเองซะอีก
บนกอสตา กอนกอร์เดีย มีคนทำงานให้ผมประมาณ 800 คน
เพราะงั้นในคืนวันศุกร์ที่ 13 มกราคม
ฉันเป็นนักเต้นอยู่บนเรือมาสี่เดือนแล้ว
ณ จุดนั้น มันเป็นงานในฝันของฉันเลย
เรียกว่าสวรรค์บนดินเลยก็ได้
ได้ออกไปสำรวจโลก อยู่ในช่วงที่ดีที่สุดในชีวิต
มีเพื่อนๆ ที่ยอดเยี่ยม
วิเศษไปเลยค่ะ
ในนามของฝ่ายบริหารของกอสตา และลูกเรือทุกคน
ผมรู้สึกยินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้ต้อนรับทุกท่านขึ้นเรือ
ฉันได้เจอกัปตันสเก็ตติโนไม่กี่ครั้ง
ครั้งแรกที่เจอเขาคือตอนอยู่ในลิฟต์ลูกเรือ
สิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับเขา
คือเขาเป็นกัปตันคนใหม่ของเรือลำนี้
ขอให้สนุกกับการล่องเรือครับ
มีครั้งหนึ่ง แม่ฉันมาเยี่ยมบนเรือ
เขาคุยกับแม่ฉัน
และบอกว่า
เขาจะไปตกปลาบนเกาะกับเพื่อนคนหนึ่ง
แต่ห้ามบอกใคร
เพราะเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำแบบนั้น
แล้วมันก็มีเรื่องที่
"เขาใช้ระบบเพื่อตัวเอง" อะไรแบบนั้น
(21:00 น.)
คืนนั้นประมาณสามทุ่ม กัปตันโทรมาหาผม
ไม่กี่วันก่อนหน้านั้น หัวหน้าบริกรได้ถามกัปตัน
ว่าสามารถแล่นเรือไปทำความเคารพ ใกล้ๆ เกาะจิลโยได้ไหม
เพราะน้องสาวและแม่ของเขา อาศัยอยู่บนเกาะนั้น
(สะพานเดินเรือ)
เขาถามว่าผมอยากไปที่สะพานเดินเรือ ร่วมการแล่นเรือเข้าใกล้ชายฝั่งไหม
ผมว่ามันฟังดูแปลกๆ อยู่นะ เพราะว่า
มันเป็นตอนกลางคืนที่มืดสนิท แทบไม่เห็นอะไรเลย
แต่เพราะเป็นการตัดสินใจของกัปตัน
เราก็เลยทำตามนั้น
กัปตัน - ฮัลโหล
สะพานเดินเรือ - กัปตัน ซิโร่พูด ห่างไปหกไมล์
กัปตัน - หกไมล์ๆ โอเค เอาละ โอเค
สะพานเดินเรือ - เกือบถึงเกาะจิลโยแล้ว
เราจะไปถึงที่นั่นตอน 21:44 น.
คืนนั้นฉันกับแอนเดรียแฟนฉัน ตัดสินใจขึ้นไปบนชั้นสระว่ายน้ำ
เมื่อฉันเปิดประตู
ก็รู้สึกได้ถึงสายลมที่เย็นสดชื่น
ทุกอย่างมืดสนิท
แต่ก็สว่างขึ้นด้วยไฟไม่กี่ดวง
ผิวน้ำมีประกายระยิบระยับ
ฉันโน้มตัวออกไป มองดูทะเล
และแอนเดรียที่อยู่ข้างหลังฉัน เขากอดฉัน
บอกว่า "รู้สึกเหมือนไททานิกเลย"
ในตอนนั้น ฉัน…
อันที่จริง ฉันรู้สึกแปลกนิดๆ นะ
แต่มันฟังดูบ้าใช่ไหม
ฉันก็เลยทิ้งความคิดนั้นไป
แล้วแม่ก็โทรมาหาฉัน
บอกว่า "เราอยู่ที่ห้องอาหาร
พวกเขาเริ่มเสิร์ฟมื้อค่ำแล้ว มากินกับเราสิ"
มันเป็นมื้อค่ำมื้อสำคัญ
เพราะเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน
ก็จะถึงวันเกิดของแม่
คืนนั้นเรามีมื้อค่ำที่ดีมากจริงๆ
ทักทายคุณพ่อหน่อยสิจ๊ะ
แต่หลังจากมื้อค่ำ กับไลล่าวัยหนึ่งขวบ มันก็ถึงเวลานอน
เรากลับไปที่ห้องและพาแกเข้านอน
เราทำกิจวัตรก่อนนอนตามปกติ
ฉันใส่ชุดนอน
ผมอาบน้ำเสร็จ ใส่กางเกงบ็อกเซอร์ เตรียมตัวเข้านอน
ฉันจำได้ว่านอนลง
แล้วก็พูดออกมาว่า "ฉันเหนื่อยจัง"
วันนั้นมันยาวนานจริงๆ
กัปตัน - ผมบังคับเรือเอง
ความเร็วเราอยู่ที่เท่าไร
สะพานเดินเรือ - ที่ 15.3
กัปตัน - เร่งเป็น 16 นอต
ขณะที่เข้าใกล้เกาะมากขึ้น ผมก็เห็นว่าเราเข้าใกล้เกินไปแล้ว
เลยพูดกับหัวหน้าบริกรที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ผมว่าเราเข้าใกล้เกินไปหน่อยนะ"
ทันใดนั้นก็เริ่มเห็นฝั่งได้ชัด
ในค่ำคืนนั้นกับเพื่อนๆ ของฉัน เราได้พักกันครึ่งชั่วโมง
ตอนนั้นฉันคบอยู่กับบาร์เทนเดอร์จากเปรู
ที่ทำงานในบาร์ลอนดราที่ด้านหลังชั้นห้า
ตรงท้ายเรือ และฉันอยากเจอเขา
ก็เลยบอกทุกคนว่า
"อยากไปดื่มคาปูชิโน่ที่บาร์ลอนดราไหม"
แล้วทุกคนก็แบบว่า "เอาสิ ไปกันเลย"
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์
นายท้ายเรือ - สาม สี่ ศูนย์
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์ กราบขวาเรือ
นายท้ายเรือ - โอเค
กัปตัน - ไม่งั้นชนโขดหินแน่
เมื่อเรือเข้าใกล้เกาะมากขึ้น
สิ่งที่ทำให้ผมตกใจไม่น้อยก็คือ เรือไม่ลดความเร็วลงเลย
(21:46 น.)
(21:47 น.)
ตอนนั้นเอง ผมก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา
กัปตัน - หักขวาเต็มที่
นายท้ายเรือ - หักขวาเต็มที่
มันรีโก - นี่เขาคิดจะทำให้เรือเกยตื้นหรือไง
มันรีโก - ให้ตายเถอะ
หัวหน้าบริกรบอกผมว่า "ไม่ ดูสิ
กัปตันรู้ดีว่าเขาทำอะไรอยู่"
ยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ…
ฉันได้ยินและรู้สึกถึงเสียงและการสั่น
สำหรับผม การที่ห้องค่อยๆ เริ่มเอียง มันน่ากลัวมากจริงๆ
ตัวผมเกร็งไปหมด และผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติสุดๆ
เราได้ยินเสียงเอี๊ยดดังมาก
แล้วมันก็เปลี่ยนจากเสียงเอี๊ยดเป็นเสียงครูด
เป็นเสียงที่น่ากลัวจริงๆ ครับ
นึกภาพจานนับพันใบแตกพร้อมๆ กันออกไหม
(มาโนจ ซิงห์ เชฟ)
ผมกลัวสุดๆ เลยเพราะเสียงมันดังมาก
และน้ำเดือดๆ ในหม้อตุ๋นก็เริ่มหกลงพื้น
ผมเป็นเชฟหนึ่งใน 180 คน
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมนึกว่าเรือเจอคลื่นรุนแรง เดี๋ยวก็คงไม่เป็นไร
แต่ผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที…
ไม่ นี่มันไม่ปกติแล้ว
สะพานเรือ - เขาทำอะไรลงไปเนี่ย
กัปตัน - ปิดประตูกันน้ำที่ท้ายเรือ
สะพานเรือ - ปิดประตูกันน้ำที่ท้ายเรือให้หมด
กัปตัน - พระเจ้า ผมทำอะไรลงไปเนี่ย
พอผมหันไป
ก็เห็นว่าเรือชนเข้ากับโขดหินทางกราบซ้าย
เห็นได้เลยว่าน้ำกำลังทะลักเข้าตัวเรือ
กัปตัน - แต่เราชนเข้าตรงไหน
มันรีโก - โขดหิน เหนือผิวน้ำด้วย
กัปตัน - กลางลำเรือ
สะพานเรือ - กลางลำเรือ
เราทุกคนต่างตกตะลึง และขยับตัวไม่ได้เลย
ใจเย็นไว้
ไม่ นั่งลงดีกว่า
- นั่งเหรอ - นั่งเหรอ
ใช่
ทุกคนสติแตกกันหมด
แล้วฉันก็มองไปที่แม่ซึ่งอยู่ตรงหน้าฉัน
แม่มองฉันแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรนะ
ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
แม่พยายามทำทุกอย่าง
ให้ฉันรู้สึกว่าไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น
แต่… ฉันรู้ว่ามันมีแน่ๆ
เรายืนอยู่ตรงนั้น ดูว่าจะทำยังไงต่อไป
ฉันรีบเก็บอาการทุกอย่าง
และมองไปที่นิโคลัส เขาบอกว่า
"เราต้องออกไปจากที่นี่ และต้องไปเดี๋ยวนี้เลย"
เขาถามว่า "ได้ยินไหม รู้สึกไหม"
ผมตื่นตระหนกไปหมด
ร่างกายผมเลยเข้าสู่โหมดรับมือวิกฤต
ผมเคยถูกมองว่าเป็นคนไร้ความรู้สึก
แต่ในตอนนั้น มันเป็นเรื่องการเอาชีวิตรอดล้วนๆ
และพยายามพาครอบครัวออกไปให้ได้
ผมตะโกนบอกเมแกนว่า "อุ้มลูกไป เราต้องไปแล้ว"
พอเห็นเขามีท่าทีแบบนั้น
ฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที
ฉันอุ้มไลล่าขึ้นจากเปลตอนที่แกกำลังหลับสนิท
ตอนนั้นฉันไม่ได้หยิบจุกนมปลอมมา
แกก็ร้องไห้ทันที
ผมคว้ากางเกงยีนส์มาใส่ แต่ก็มีแค่นั้น
ผมไม่ได้ใส่เสื้อ เมแกนอุ้มไลล่าอยู่
แล้วเราก็วิ่งออกไปนอกห้อง
ทันทีที่เกิดการปะทะ
สิ่งแรกที่ผมคิดก็คือ ต้องไปดูว่าเกิดอะไรข้างล่างนั่น
และใกล้ๆ กับห้องเครื่อง
หัวหน้าวิศวกรเดินออกมา ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัว
บอกผมว่าข้างล่างมันหายนะชัดๆ น้ำกำลังทะลักเข้ามาเต็มกำลัง
ผมรู้สึกหมดหนทางเลย
กัปตัน - ผมขอคุยกับหัวหน้าวิศวกรหน่อย
สะพานเรือ - ติดต่อหัวหน้าวิศวกรให้ที
กัปตันอยากคุยด้วยเรื่องขั้นตอนฉุกเฉิน
(ห้องเครื่อง)
หัวหน้าวิศวกร - เปิดเครื่องสูบน้ำเลย
สะพานเรือ - กัปตัน หัวหน้าวิศวกรอยู่ในสายแล้วครับ
กัปตัน - มีน้ำเข้ามาเหรอ
หัวหน้าวิศวกร - ทะลักเลยละ ผมกำลังลงไป
กัปตัน - ตรงไหนล่ะ
หัวหน้าวิศวกร - กราบซ้ายเรือ ผมกำลังจะลงไปตรวจดู
กัปตัน - กราบซ้ายตรงไหนล่ะ
หัวหน้าวิศวกร - ที่ห้องเครื่อง
กัปตัน - น้ำเข้ามาเยอะไหม
หัวหน้าวิศวกร - มีน้ำอยู่
คุณลงไปไม่ได้ เราจะลงไปอีกฝั่ง
ขอเวลาเดี๋ยว เราจะเปิดเครื่องสูบน้ำ
แล้วจะแจ้งให้ทราบ กัปตัน
กัปตัน - โอเคๆ
หัวหน้าวิศวกร - มานี่ เปิดเครื่องสูบน้ำฉุกเฉิน
น้ำไปถึงห้องซ่อมบำรุงแล้ว
(ชั้นศูนย์)
กัปตัน - แล้วเรากำลังจะจมไหม ผมไม่เข้าใจ
เราพุ่งออกไปที่โถงทางเดิน
ผมคิดว่าเรือน่าจะแค่ค่อยๆ เอียง
และในหัวผม มันเป็นการแข่งไปที่ชั้นเรือชูชีพ
เราเลยเริ่มวิ่งขึ้นบันไดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมแกนกับลูกอยู่ข้างหลังผม
อะดรีนาลีนเริ่มสูบฉีด ความตื่นตระหนกเริ่มถาโถม
ไลล่าร้องไห้ตลอดเวลา
เราขึ้นบันไดทีละสองขั้น ฉันอุ้มลูกอยู่ พยายามตามให้ทัน
ตอนนั้นฉันแทบไม่ไหว
รู้สึกคลื่นไส้ไปหมด
ฉันบอกว่า "ฉันว่าฉันจะอ้วกแล้ว"
จอห์นบอกว่า "อ้วกไปเลยแล้ววิ่งต่อ
อย่าหยุดนะ วิ่งต่อไป"
เราไปถึงชั้นสี่ซึ่งมีเรือชูชีพอยู่
แล้วก็มีคู่สามีภรรยาช่วยแจกเสื้อชูชีพให้ทุกคน
ซึ่งตอนนี้ยังมีคนไม่เยอะเท่าไร
ทั้งยังมีความกังวลก่อตัวขึ้น
เมื่อไม่มีใครมาให้ข้อมูลอะไรเลย
ไม่มีใครบอกเราเลยว่าต้องทำอะไร
และในตอนนั้นเอง ไฟก็ดับลง
มันมืดสนิทเลย
จู่ๆ ผมก็คลาดกับเมแกนกับไลล่า
ไม่รู้ว่าสามขั้นหรือสิบสามขั้น
แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ ผม
ฉันกลัวค่ะ
และจำได้ว่าตะโกนเรียกหาเขา
"จอห์น"
เราตะโกนเรียก เดินตามเสียงของกันและกัน
มันเหมือนผ่านไปเป็นชาติเลย
พอเรากลับมาเจอกัน จำได้ว่าผมพูดว่า
"จับขอบกางเกงยีนส์ผมไว้ แล้วอย่าปล่อยนะ"
ผมอุ้มไลล่าไว้ แล้วขึ้นบันไดทีละสองขั้น
หัวหน้าวิศวกรกับผมกลับไปที่สะพานเดินเรือ
ร่วมกับกัปตันสเก็ตติโน พวกเขากางแผนผังเรือ
และพยายามทำความเข้าใจ ความเสียหายที่เกิดกับเรือลำนี้
กัปตัน - ผมแค่อยากรู้ว่า ไอ้โขดหินเวรนี่อยู่ตรงไหน
ไม่มีสัญญาณเตือนภัยเลย
เพราะบนสะพานเดินเรือ แทบไม่รู้สึกถึงเสียงการปะทะเลย
(ห้องอาหารมิลาโน ชั้นสาม)
ในขณะที่ผู้คนในห้องอาหารบริเวณด้านหลัง
พวกเขาต่างรู้สึกได้ถึงแรงปะทะเต็มๆ เลย
สะพานเดินเรือ
(บาร์ลอนดรา - ชั้นห้า)
บาร์ลอนดรา - ครับ โฮเซจากบาร์ลอนดราพูด
ช่วยประกาศหน่อยได้ไหม
บอกว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ทุกอย่างเรียบร้อยดี
ผู้โดยสารเริ่มกังวลมากแล้ว
สะพานเรือ - เราประกาศในระหว่างนี้ได้
เอาเป็นว่าไฟฟ้าดับแล้วกัน
สะพานเรือ - โอเค ตามนั้นเลย ไฟฟ้าดับ
ท่านผู้มีเกียรติ กรุณาฟังทางนี้
ขอแจ้งในนามของกัปตัน
เรากำลังประสบเหตุไฟฟ้าดับ เนื่องจากระบบไฟฟ้าขัดข้อง
ณ จุดนี้ สถานการณ์อยู่ในการควบคุม
และช่างของเรากำลังแก้ไขสถานการณ์อยู่
เมื่อมีข้อมูลเพิ่มเติม เราจะแจ้งให้ทราบครับ
พวกเขาเอาแต่พูดว่า "ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
- "กลับไปที่ห้องคุณ" - "กลับไปที่ห้องคุณ"
นี่คือประกาศในนามกัปตันของเรา
เราขอให้ทุกท่านกลับไปที่ห้องค่ะ
ฉันเอาแต่คิดว่า "ฉันไม่กลับไปที่ห้องแน่"
- ไม่มีทาง - ฝันไปเถอะ
บอกตรงๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตอนนั้นจะหาห้องเจอไหม
ขณะที่ผมกำลังลงไปข้างล่าง ก็เห็นว่าผู้โดยสารกำลังหวาดกลัวมาก
และถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมไม่อยากตอบอะไรที่ขัดกับสิ่งที่กัปตันพูด
ผมให้ข้อมูลที่ขัดกันไม่ได้ เพราะมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง
การที่ทำอะไรไม่ได้นี่แหละคือปัญหา
(ชั้นศูนย์)
เราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
ทุกคำประกาศที่เราได้ยิน เราเชื่อตามนั้น
เราได้ยินว่า โอเค มีปัญหาเล็กน้อย
ไม่ว่ากัปตันจะพูดอะไร คำนั้นถือเป็นที่สุด
และผมได้ยินเชฟพูดว่า "ห้ามเลยนะ ห้ามใครขยับ
อยู่ตรงที่ที่คุณอยู่
และเตรียมตัวบริการมื้อค่ำ"
รู้สึกเหมือนนานมากกว่าที่ไฟจะกลับมาติด
เรายังวิ่งขึ้นบันไดอยู่
และในที่สุดเราก็ออกไปที่ชั้นที่มีเรือชูชีพ
(ชั้นสี่)
ผู้คนหลายร้อยคนเบียดเสียดกัน
รู้สึกได้เลยถึงคลื่นความตื่นตระหนก
ผู้คนตะโกน โต้เถียงกัน พยายามตัดสินใจว่าจะทำอะไร เกิดอะไรขึ้น
ลูกเรือทุกคนบอกว่า
"ระบบไฟฟ้าขัดข้องหรือมีปัญหาบางอย่าง ยังไม่มีการอพยพ"
ฉันอุ้มไลล่าอยู่ แกยังร้องไห้
ฉันเพิ่งเป็นแม่คน
ความรู้สึกสิ้นไร้ไม้ตอก การที่ไม่เห็นหนทางช่วยลูก…
สิ่งที่ฉันโฟกัสหลักๆ คือ ดูแลและปลอบโยนลูกของฉัน
มันยากมากที่ต้องมาได้ยิน และเห็นเมแกนลำบากแบบนั้น
และตอนนั้น ฉันจำได้ว่ามองตาจอห์น
แล้วพูดว่า "ฉันอยากลงจากเรือลำนี้"
สะพานเรือ - ตอนนี้มีสองใช่ไหมครับ
สองห้องที่ถูกน้ำท่วมไป
ในช่วงเวลาแห่งความสับสนวุ่นวายไม่รู้จบนี้
กัปตันได้คุยโทรศัพท์ กับผู้ประสานงานวิกฤตของบริษัทบ่อยๆ
(กัปตันถึงผู้ประสานงานวิกฤต)
พูดง่ายๆ คือหลายห้องถูกน้ำท่วม ผมทำพลาดไปแล้ว
น้ำท่วมทั้งลำแล้ว แต่เราจะไม่จม เราจะไม่จม
อีกเดี๋ยวผมจะทอดสมอ เราจะจอดอยู่ตรงนี้
แล้วเราก็ต้องหาเรือลากจูง หาคนมาพาเราออกไป
ในความคิดผม พวกเขาไม่พูดความจริง
เพราะกัปตันอยู่ในภาวะตื่นตระหนก
จนเขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
(ห้องอาหารมิลาโน ชั้นสี่)
ในห้องอาหาร
เรามองไปที่ลูกเรือ เพื่อขอแนวทางว่าต้องทำอะไรต่อ
แต่พวกเขาเองก็ดูตื่นตระหนก
แล้วในที่สุด พนักงานเสิร์ฟก็บอกเรา ให้ไปรวมกันที่ชั้นสระว่ายน้ำ
ทุกคนต่างกรูกันไป
เพราะทุกคนกำลังตื่นตระหนก
กรุณาออกไปอีกฝั่งครับ ออกไปอีกฝั่ง
ที่พื้นมีเศษจานและแก้วน้ำแตกอยู่เต็มไปหมด
แล้วเราก็แต่งตัวจัดเต็มไปกินมื้อค่ำ
เราใส่ส้นสูงกัน
แต่ในที่สุด เราก็มาถึงชั้นสระว่ายน้ำ
ฉันจำได้ว่ามองออกไปนอกหน้าต่าง
และเห็นเกาะจิลโย
ดูสิ ชายฝั่งอยู่แค่นั้นเอง ไม่มีปัญหา
ดูสิ อลิซ ดูชายฝั่งสิ เรามาถึงแล้ว
เราเห็นแสงไฟ
เราเห็นท่าเรือ
ฉันเลยพูดว่า "โอเค เราอยู่ใกล้ๆ ฝั่งแค่นี้เอง
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรแล้วละ"
หลายคนสบายใจขึ้น
และนั่นแหละคือปัญหา
เราระวังตัวน้อยลง
หัวหน้าวิศวกร - สตาร์ตเครื่องดีเซล
สะพานเรือ - ไฟฟ้าบนเรือดับ
หัวหน้าวิศวกร - การสตาร์ตเครื่องดีเซลเป็นระบบแยกต่างหาก
ที่นี่ไม่เหลืออะไรแล้ว
ระบบตู้ไฟฟ้า ทุกอย่างเลย
เครื่องดีเซลก็สตาร์ตไม่ติด
ผมจะขึ้นไปดูข้างบนว่าทำไมสตาร์ตไม่ติด
มีเชฟสามคน
พวกเขาติดอยู่ในลิฟต์
พวกเขาทั้งตะโกนและทุบประตูลิฟต์
มีคนสี่คนไปตรงนั้น
แล้วเราก็งัดประตูให้เปิดออก และพาพวกเขาออกมา
ที่ส่วนท้ายของชั้นห้า เรือเริ่มเอียงมากขึ้นเรื่อยๆ
จำได้ว่าฉันคิดกับตัวเองว่า "ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว
ฉันต้องลงจากเรือ"
ระหว่างที่เดินไปตามทางเดิน ฉันก็เจอหัวหน้าของฉัน
เธอเห็นฉันและพูดว่า "คุณจะไปไหนน่ะ"
ฉันตอบไปว่า "ฉันจะไปที่จุดรวมพล"
เธอบอกว่า "ไม่ได้
คุณต้องกลับไปที่เลาจน์ และทำการแสดงให้ผู้โดยสารรับชม"
ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย
ฉันเลยบอกไปว่า "ฉันลาออก"
ฉันตรงไปที่จุดรวมพลทันที
โดยไม่รอรหัส สัญญาณ
หรือประกาศเมย์เดย์ใดๆ
ฉันอยู่ที่ชั้นสี่ อยู่ตรงหัวเรือ
พวกลูกเรืออย่างเรา
เราอยู่ในพื้นที่ที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิง
เจ้าหน้าที่ที่ใหญ่กว่าฉันควรจะมาที่นั่น
แต่พอเขามาถึง
มันเหมือนเห็นผีเลย
เขาตัวขาวซีดเลย ซีดเป็นกระดาษ
แววตาของเขาว่างเปล่า ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเห็นซอมบี้
เขาใส่ชุดวิศวกร
ซึ่งก็เหมือนกับชุดหมีของเด็กๆ
เป็นแบบชิ้นเดียว และมันก็เปียกโชกไปหมด
และเมื่อมาถึง เขาก็ไม่สามารถสื่อสารได้
และถึงจุดหนึ่งฉันก็แบบว่า
"โอเค เราไม่มีผู้นำแล้ว
คงต้องเป็นฉันสินะ"
ผมอยู่บนสะพานเดินเรือ และผมเตือนพวกเจ้าหน้าที่
"ดูสิ เรือเอียงไป 20 องศาแล้ว"
เพราะงั้นพวกเขาเลยน่าจะรู้ตัวแล้ว
เพราะมันเป็นหน้าที่ และพวกเขาควรรู้ว่ายิ่งเรือเอียงมากเท่าไร
ก็ยิ่งสูญเสียการทรงตัวมากเท่านั้น
ระดับน้ำขยับใกล้จุดที่เราอยู่เข้ามาเรื่อยๆ
สิ่งที่ตอนแรกดูเหมือนอยู่ไกลจากเรือชูชีพ
ตอนนี้ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้จุดที่เราอยู่แล้ว
ฉันก็รู้สึกตื่นตระหนกและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
แล้วฉันก็เริ่มถ่ายวิดีโอทุกอย่างเท่าที่จะทำได้
ทุกคนต้องเกาะข้างๆ ไว้
เพื่อไม่ให้ไถลไปที่ด้านข้างของเรือ
ไม่มีใครบอกเราว่าต้องทำอะไร
แล้วนิโคลัสก็บอกว่า…
"เรือลำนี้กำลังจะจม เราต้องออกไป"
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน สามีเธอๆ
เราเลยเปิดเรือชูชีพ พอเราเข้าไปในนั้น
เราก็เริ่มดูที่ระบบรอก แล้วก็มอเตอร์ด้วย
มีคนผลักฉัน!
ตอนนี้เราเริ่มเห็นคนที่ดูเหมือนเชฟ
และเขาสวมเสื้อชูชีพอยู่
เขามาบอกเราว่า
"ห้ามแตะต้องของพวกนี้นะ"
แล้วเขาก็ปิดประตู
- นี่ๆ ทีละคนครับ - เดี๋ยวนะ คุณจะพูดอะไร
ผมเริ่มขึ้นเสียง "นี่มันไม่มีเหตุผลเลย
เราต้องลงจากเรือลำนี้นะ"
แล้วทุกคนก็เริ่มสติแตกกัน
มันชัดเจนมากๆ แล้ว
ว่านี่ไม่ใช่แค่ไฟดับ
ชัดซะจนผู้โดยสารเลิกเชื่อเรื่องนี้
และเริ่มโทรแจ้งตำรวจ
สารวัตรทหารเมืองกรอสเซโต้
ผู้โดยสาร - ฟังนะ ผมโทรไปเมื่อกี้
เรือเอียงขึ้นเรื่อยๆ
บนเรือก็มีเด็กอยู่เยอะมาก
สารวัตรทหาร - ใจเย็นครับ ใจเย็นไว้ เรากำลังจัดการกันอยู่
สารวัตรทหารเมืองกรอสเซโต้ สวัสดีครับ
ผู้โดยสาร - สวัสดีค่ะ ฉันอยู่บนเรือกอสตา ครูซส์
กอสตา กอนกอร์เดีย
ครับ เราทราบสถานการณ์แล้ว ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ
ผู้โดยสาร - เรือมันเอียงขึ้นเรื่อยๆ
และพวกเขาไม่บอกอะไรเราเลย
ฉันมีลูกเล็กสองคน และบอกตามตรง ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
(22:25 น. 40 นาทีหลังการชน)
สะพานเรือ - ยามชายฝั่งลีวอร์โน จากกอสตา กอนกอร์เดีย ว่ามาเลย
ยามชายฝั่งลีวอร์โน - สวัสดี กอสตา กอนกอร์เดีย
ช่วยบอกผมทีได้ไหมว่า มีปัญหาอะไรบนเรือหรือเปล่า
สะพานเรือ - ครับ ยืนยัน
บนเรือเราไฟฟ้าดับทั้งลำ และเรากำลังตรวจสอบอยู่
ยามชายฝั่ง - คุณต้องการความช่วยเหลือ
หรือตอนนี้คุณแค่จอดอยู่แถวๆ เกาะจิลโย
สะพานเรือ - ครับ ยืนยัน เรากำลังจอดอยู่แถวนี้
พวกเขาบอกว่าไฟดับ
แต่ไม่ได้รายงานสถานการณ์ตามจริง
กัปตันอาจจะอยาก "ปัดความรับผิดชอบ"
จากเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ก็ได้
ซึ่งผมว่ามันผิดมากๆ เลย
เชฟคนหนึ่งเดินเข้ามาและพูดว่า
"รู้ไหม เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
และชั้นซีกำลังรั่ว"
ตอนที่เขาบอกว่าชั้นซีรั่ว ผมลืมทุกอย่างไปเลย
ผมวิ่งลงไปชั้นล่าง
เพราะทุกครั้งที่ได้รับเงินเดือน
ผมจะเก็บเงินเอาไว้ใต้เตียง
ตอนนั้นผมเป็นหนี้เยอะมาก
ผมทำให้ครอบครัวเดือดร้อน
ผมคิดอยู่ทุกวันว่า จะต้องหาเงินได้มากพอมาใช้หนี้ทั้งหมด
แรงงานทั้งหมด เงินที่ผมเก็บหอมรอมริบ
อยู่ที่ใต้เตียงผม
ผมเลยต้องไปเอาเงินนั้น
ซึ่งผมเก็บไว้ในห้องบนชั้นบี
(ชั้นบี - ชั้นซี)
ผมเห็นหัวหน้ารปภ.ยืนอยู่ตรงนั้น
และเขาหยุดผมไว้ บอกว่า
"คุณเข้าไปชั้นบีไม่ได้"
เขาบอกว่า "ห้ามใครเข้าไปในพื้นที่นี้"
ผมบอกว่า "แต่ผมลืมของสำคัญไว้"
เขาบอกว่า "ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตคุณแล้ว"
เขาพูดถูก
ผมต้องไปขึ้นเรือชูชีพ
ยามชายฝั่ง - กอสตา ช่วยรายงานสถานการณ์ได้ไหม
สะพานเรือ - ครับ ยามชายฝั่งลีวอร์โน เรากำลังประเมินรอยรั่ว
ยามชายฝั่ง - งั้นมันก็ไม่ใช่แค่ไฟฟ้าดับ แต่มีรอยรั่วด้วยเหรอ
สะพานเรือ - ครับ มีรอยรั่ว ครับ มีรอยรั่ว
ยามชายฝั่ง - งั้นคุณต้องการ ความช่วยเหลือแบบไหน
สะพานเรือ - ขอเรือลากจูงมาช่วยเราที
และผู้โดยสารทุกคนก็สวมเสื้อชูชีพแล้ว
ยามชายฝั่ง - มีผู้บาดเจ็บไหม
และสาเหตุของการรั่วคืออะไร
สะพานเรือ - ไม่มีผู้บาดเจ็บเพราะรอยรั่ว ไม่มีผู้บาดเจ็บ
(22:32 น. 47 นาทีหลังการชน)
เกิดความโกลาหลบนสะพานเดินเรือ
เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ต่างพูดไม่ออก พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
และตอนนี้เอง พวกเขาได้กดปุ่มฉุกเฉินทั่วไป
และสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น
ทันใดนั้น เราก็ได้ยินสัญญาณเตือนภัยเป็นครั้งแรก
ในตอนนั้น ทุกคนต่างเงียบกริบ
เราได้ยินเสียงแตรดังครั้งหนึ่ง แล้วก็ตามด้วยครั้งที่สอง
และตอนนี้ฉันคิดว่า
"ไม่จริงน่า" นี่แหละสิ่งที่เรารอกันมาทั้งคืน
นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดของเย็นวันนั้น
เพราะมีคนหลายร้อยคนพยายามเบียดเสียดกัน
และแย่งกันเพื่อไปยังแพชูชีพ
นี่ๆ
ฉันโดนกลุ่มคนรุ่นพ่อฉันผลักไปมา
ท่านผู้มีเกียรติ กรุณาฟังทางนี้
กรุณาอยู่ในความสงบ แล้วไปที่จุดรวมพลบนชั้นสี่
ดังนั้นวินัยแบบทหารจึงถูกนำมาใช้บนเรือ
ลำดับชั้นเป็นสิ่งสำคัญพื้นฐาน และทุกคนต้องมีหน้าที่
ทำไมพวกเขาใช้เวลาถึง 45 นาที กว่าจะประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วไป
ผมคิดว่ากัปตันอยากจะรอดูสถานการณ์ก่อน
ทั้งที่ในความคิดผม มันควรถูกประกาศ ภายในไม่เกินห้านาทีหลังจากเกิดการชนด้วย
ผมลงไปที่ชั้นสี่
พยายามช่วยผู้คนให้ได้มากที่สุด
และเป็นคนนำปฏิบัติการกู้ภัย
ตอนนั้นเรือกำลังเอียง
และแม่ฉันก็เริ่มมีปัญหากับส้นสูง
แม่จับมือฉันไว้แน่นมากๆ
แล้วพูดว่า "อย่าปล่อยมือแม่นะ"
ณ จุดนี้
โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ
เรามองหน้ากันและรู้ว่าต้องทำอะไร
ทีละคนครับๆ
พาเด็กๆ ไป ไปเลย คุณๆ
เราเริ่มส่งคนลงเรือชูชีพ
เราไม่มีทางรู้หรอกว่าเราเป็นคนแบบไหน
เป็นพวกหนีหรือลุกขึ้นสู้
เราไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะเป็นคนนั้น
ที่จะยืนนิ่งอยู่กับที่
หรือว่าลงมือทำอะไร
คุณไปได้ๆ
สารวัตรทหารครับ
ผู้โดยสาร - เรากำลังฆ่ากันเองอย่างกับแกะ ช่วยส่งคนมาที
พาเด็กๆ มาตรงนี้เลย
เรือชูชีพจุคนได้ 150 คน
ดังนั้นเราต้องแน่ใจว่ามีแค่ 150 คน
หยุดก่อน ไม่งั้นได้คว่ำแน่
เดี๋ยวก็คว่ำพอดี หยุดนะ!
หยุด
หยุดนะ
มีคนอยู่บนเรือพอสมควร เกือบเต็มพิกัด 150 คนแล้ว
หลายคนเสนอเงินเพื่อขอขึ้นเรือ มันน่าเศร้าจริงๆ
หนึ่งในนั้นมีอายุหน่อย
ผมก็แบบว่า "ให้ตายสิ"
- คุณชื่ออะไร - นิโคลัส ทาเลียเฟอร์โร
- จากที่ไหน นิโคลัส - ซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย
ช่วยได้เยอะเลย
ฉันนั่งรออยู่ในเรือชูชีพ
มีช่วงหนึ่งที่คนอื่นๆ อยากพูดชื่อตัวเองออกกล้อง
เราชื่อสตีฟกับแคธี่ จากพอร์ตฮูรอน รัฐมิชิแกน
เราชื่อมารีกับเมลิสซ่า
- โอเค เราจะอยู่ด้วยกัน - เรามีช่วงเวลาที่ดีมากๆ
ใช่ เราจะอยู่ด้วยกัน
มันน่าขนลุกมากค่ะ
เพราะพวกเขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย
เราอยู่บนกราบเรือฝั่งที่เอียงสูง มีคนหลายร้อยคนอยู่
เบียดเสียดกันเข้าไป ในสิ่งที่เหมือนกระป๋องโลหะ
แล้วในที่สุดก็ถึงตาเราที่จะได้ขึ้นเรือชูชีพ
เอาแพชูชีพลงน้ำกัน
ทุกคนที่อยู่บนเรืออยากได้ยินคำสั่งนั้นใจจะขาด
เราน่าจะพร้อมไปแล้ว
ฉันมองคนที่อยู่ในเรือชูชีพ
และพวกเขาดูหวาดกลัว
พวกเขารอคอยสัญญาณให้สละเรือ
ครับ แต่ทำไมพวกเขาไม่ปล่อยเรือชูชีพลงมาล่ะ
เรากำลังรอสัญญาณนี้ ที่ให้สละเรือ
แต่มันก็ช้าเหลือเกิน แล้วก็ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน
แล้วฉันก็เห็นว่าทุกคนใส่เสื้อชูชีพ
แต่เราหาไม่เจอสักตัว
ฉันจำได้ว่าลูอีซามองแม่ฉัน
และบอกว่า "ฉันว่ายน้ำไม่เป็น"
เธอกลัวมากๆ
แม่บอกว่า "แม่ต้องไปที่ห้อง
ต้องไปเอาเสื้อชูชีพของลูอีซา
แล้วแม่ก็จะเปลี่ยนรองเท้า เพราะแม่เดินไม่ไหวแล้ว"
ฉันก็บอกว่า "ไม่ได้
นี่เป็นความคิดที่แย่สุดๆ เลย
หนูไม่ยอมกลับไปที่ห้องของเราแน่
มันลงไปตั้งสองชั้น"
แม่ก็บอกว่า "เราจะไป
ถ้าลูกไม่อยากไปกับเรา
ลูกก็รอที่นี่กับแอนเดรียได้"
(22:56 น. 71 นาทีหลังการชน)
สะพานเรือ - กัปตัน ถ้าปล่อยแพชูชีพลงน้ำแล้ว
ผมประกาศสละเรือได้เลยไหม
กัปตัน - เราแค่อพยพผู้โดยสารขึ้นฝั่ง
มันต่างกันนะ เราแค่อพยพผู้โดยสารขึ้นฝั่ง
นี่ เราแค่อพยพผู้โดยสารขึ้นฝั่ง
ใช่ กำลังลงมาแล้ว
ทันทีที่ได้ขึ้นเรือชูชีพ
ฉันก็รีบโทรหาแม่เลย
ฉันถามว่า "แม่อยู่ไหน"
แล้วแม่ก็บอกว่ากำลังจะขึ้นเรือชูชีพเหมือนกัน
เรากำลังลงไปๆ
แค่เพราะเราอยู่บนเรือชูชีพแล้ว ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกสบายใจขึ้นเลย
เมื่อเรือชูชีพค่อยๆ ถูกปล่อยลงไปที่ผิวน้ำ
เราเลยเริ่มจับมือกันแล้วสวดบท "ข้าแต่พระบิดา"
แล้วเราก็สวดมันซ้ำๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน
เราเห็นห้องที่น่าจะเป็นห้องพักของเรา
ซึ่งเคยอยู่เหนือจุดจอดเรือชูชีพ
ตอนนี้อยู่ระดับเดียวกับผิวน้ำแล้ว
ดูมันเอียงสิ บ้าเอ๊ย
พระเจ้า เรือกำลังจะจม
เราไม่อยากให้ตะโกนแบบนั้นนะ ทุกคน
ถ้ายังอยู่บนนั้น ผมคงกลัวฉี่แทบราดแน่
ดีใจที่ออกมาได้นะ
ฉันเห็นลูกเรือได้รับอนุญาตให้ปล่อยเรือชูชีพ
และจำได้ว่าคิดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"
ในที่สุดเราก็ใกล้จะได้ลงจากเรือลำนี้แล้ว
ตอนนี้เราอยู่บนกราบเรือฝั่งที่เอียงสูง
ฉันอุ้มไลล่าอยู่
แล้วในแค่ไม่กี่วินาที
ฉันก็รู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะ ที่ทำให้เสียวท้องวาบ
มันดิ่งลงไปแรงมาก เสียงดังสนั่น แล้วเรือก็พลิกไป
พระเจ้า ผมกลัวแล้ว!
เรือชูชีพมันเอียง และเหวี่ยงคนในเรือทั้ง 80 คน
คนหลายสิบล้มระเนระนาดทับกัน
มีแต่ร่างผู้คนเบียดอัดกัน พร้อมกรีดร้องและร้องไห้ระงม
เพราะเรือเอียงอยู่ในองศานั้น
เรือชูชีพที่พวกเขาปล่อย เลยชนเข้ากับด้านข้างของเรือสำราญ
ตอนนั้นเราอยู่กันที่กราบเรือฝั่งที่เอียงสูง
และต้องใช้เท้ายันพื้นเอาไว้สุดแรง
ผมเลือดออก เท้าเราเลือดออก
เสียงร้องไห้ของไลล่าทำให้เมแกนใจสลาย
ฉันจำได้ว่าตะโกนบอกจอห์นว่า "จอห์น ฉันจะอุ้มไลล่าไม่ไหวแล้ว"
แล้วฉันก็ส่งไลล่าให้คุณ
มันเป็นสถานการณ์ที่อันตรายสุดๆ
ผมไม่รู้ว่ามันจะตกลงไปไหม
เพราะเราอยู่สูงจากระดับน้ำ
ที่ด้านล่างเรือชูชีพ เห็นเลยว่ามีคนที่ต้องการความช่วยเหลือ
แต่ผม…
ผมสนแค่การช่วยครอบครัวเท่านั้น
เราไม่รู้จริงๆ ว่าจะลงจากเรือนี่ได้ยังไง
ตอนนั้นฉันได้ยินตัวเองพูดว่า
"นี่เราจะตายใช่ไหม"
กัปตัน - มาทางนี้ เร็วเข้า… ไปทางนี้กัน
หยิบวิทยุสื่อสารแล้วตามผมมา
ใช้บันไดตรงนั้น ไปที่ดาดฟ้าด้านนอกกัน
สะพานเรือ - สละสะพานเดินเรือ
กัปตัน - ผมไม่ได้บอกให้ สละสะพานเดินเรือ ตามผมมา
ผมไม่เคยได้ยินคำว่า "สละเรือ"
กัปตันรู้สึกว่ามันยากที่จะออกคำสั่งนี้
เพราะเมื่อกัปตันสั่งให้สละเรือ ก็แปลว่าเรือลำนั้นจบแล้ว
ทุกคนกำลังลงจากเรือ แต่สำหรับผมแล้ว
มันเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก ผมยังอยู่บนเรือ
ผมกลัวมากเพราะผมว่ายน้ำไม่เป็น
ในการทำงานบนเรือสำราญ
เราต้องผ่านการฝึกว่ายน้ำมาก่อน
แต่สถาบันของผม พวกเขาใส่เสื้อชูชีพให้ผม
แล้วก็ผลักผมลงสระว่ายน้ำ
ตัวผมก็ลอยขึ้นมา และอีกไม่นาน พวกเขาก็เอาตัวผมขึ้นจากสระ
แล้วก็พูดว่า "ใช่ คุณฝึกเสร็จแล้ว"
ผมเลยไม่รู้จะทำยังไง
เรือกำลังจมลงเร็วมาก
ผมไม่รอดแน่
แล้วเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็เห็นผม
น้ำตาคลอ เขาบอกว่า "ตามฉันมา"
น้ำมาถึงชั้นสามแล้ว
และเขานำทางผมไปที่อีกฝั่งของชั้นสี่
ผมไปถึงอีกฝั่ง แล้วก็ได้ขึ้นเรือชูชีพ
ตอนที่ได้ออกมา ผมเห็นคนยังอยู่บนเรืออีกเพียบ
พวกเขากำลังดิ้นรนเพื่อให้คนมาช่วย
ผมไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริง
ผมยังคิดว่ามันต้องเป็นความฝันแน่ๆ
เพื่อนคนหนึ่งที่ทำงานกับผม
เขาพูดว่า "นี่ เห็นหรือเปล่า
กัปตันนั่งอยู่ในเรือชูชีพ"
นั่นทำให้ผมแปลกใจนะ
ทำไมกัปตันถึงลงเรือไปก่อนผมล่ะ
เรือมันเอียงๆ
- ดูสิ เอียงขึ้นเรื่อยๆ เลย - ดูนั่นสิ
ขณะที่เรือกำลังจม มันก็เอียงมากขึ้นเรื่อยๆ
จนเราทรงตัวไม่ได้
เราเลยเปลี่ยนไปเกาะที่ด้านข้างของตัวเรือ
สิ่งที่เรายังได้เห็นบนจุดที่สูงของเรือ
ก็คือมีการพยายามปล่อยเรือชูชีพลงน้ำ
และด้วยองศาของเรือ
เรือชูชีพเลยโคลงเคลง
และเราก็เห็นหลายคนตกลงไปในน้ำ
ช่วยด้วย!
ตรงพื้นที่เปิดโล่งที่เราอยู่
มีประตูบานคู่ชุดหนึ่ง
ที่ด้านหลังเป็นทางเดินในแนวราบ
และมันกว้างมาก
อีกด้านของมันเป็นราวจับ
แต่เพราะเรือเอียงมาก มันก็เลยผ่านไปไม่ได้
เราต้องข้ามช่องว่างนี้ไป และเราต้องไปที่เรือชูชีพ
หรืออย่างน้อยก็ต้องโดดลงน้ำ
ฉันตะโกนบอกลูกเรือทุกคนว่า
"สิ่งที่เราจะทำก็คือโยนคนข้ามไปอีกฝั่ง
พวกเขาจะได้จับราวจับได้
แล้วก็ปีนลงไปที่ด้านข้างของเรือ
ซึ่งอยู่ใกล้ผิวน้ำมากกว่า
ฉันยืนอยู่ฝั่งหนึ่ง มีผู้ชายอีกคนยืนอยู่อีกฝั่ง
เราจะพยุงคนใต้รักแร้ และเหวี่ยงพวกเขาข้ามไป
พอเราส่งทุกคนข้ามไปได้แล้ว
ก็เหลือพวกเราห้าคนติดอยู่ที่นั่น
เรือเอียงหนักมาก จนทางเดินกลายเป็นปล่องลิฟต์ไปแล้ว
ไม่มีทางที่เราจะข้ามไปได้แน่
ณ จุดนี้ ทุกอย่างดูสงบอย่างน่าขนลุก
และรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้บนเกาะร้าง
เราต้องออกจากเรือชูชีพ
มีช่องเปิดที่อยู่ไม่ไกลจากเรามากนัก
ซึ่งเป็นทางออกที่ชัดเจนเลย
พวกเราไม่กี่คนที่ไม่ได้ถูกทับ อยู่ในกองมนุษย์ที่ท้ายเรือ
ก็เริ่มพยายามปีนออกไปทางช่องนั้น
เราค่อยๆ ปีนออกไปทีละคน
พอขึ้นไปอยู่ด้านบนเรือชูชีพแล้ว เราก็ต้องขึ้นไปบนเรือสำราญ
ซึ่งตอนนี้อยู่เหนือเรา และเรา…
มีช่องว่างที่เราต้องข้ามไป
เราต้องต่อตัวกันเป็นโซ่มนุษย์
แต่ผมไม่มีทางปีนออกไปได้เลย
โดยที่อุ้มไลล่าอยู่
ผมต้องส่งไลล่าให้คนแปลกหน้า
ห้อยโหนอยู่เหนือ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในความมืด
แค่พลาดนิดเดียวก็ตกลงไปในน้ำแน่
ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนั้นอยู่สูงแค่ไหน
ผมกลัวความสูงมาตลอด
ดังนั้นความคิดที่ว่าผมต้องไต่ข้างเรือด้วยปลายนิ้ว
ขึ้นไปสักหกชั้นในความมืด เหนือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมันบ้าสุดๆ เลย
แต่มันเป็นทางเดียวที่ไลล่า ผม หรือเมแกนจะออกไปได้
แล้วสุดท้ายเราก็ต้องกลับขึ้นเรือ
ซึ่งเป็นฝันร้ายสำหรับเราในคืนนั้นเลย
ความคิดแรกของเราคือ "มีเรือชูชีพอีกลำไหม"
แต่ก็เห็นได้ชัดเจนอย่างรวดเร็ว ว่าไม่มีเรือชูชีพเหลืออยู่เลย
ฉันบอกจอห์นว่า "เราว่ายน้ำกันเถอะ เรารอดไปได้"
เราเริ่มคุยกันจริงจังว่าเราต้องเจอกับอะไร
ความสูงของการโดดลงไป
ไลล่าจะรอดจากการกระโดดลงไปไหม
ด้วยอุณหภูมิน้ำขนาดนี้ เราจะว่ายน้ำไปพร้อมไลล่าได้ไหม
เราเลยชั่งน้ำหนักโอกาสที่จะรอดจากการลงน้ำ
กับการปักหลักอยู่บนเรือ
นั่นคือช่วงเวลา ที่ความจริงอีกระดับเริ่มซึมลึกเข้ามา
ว่าเราอาจไม่ได้ลงจากเรือลำนี้
ในฐานะคริสเตียน เราถูกสอนว่าอย่าต่อรองกับพระเจ้า
แต่สมองเราก็คิดไปทางนั้นแหละ
ผมบอกว่า "พระเจ้า ขอให้ลูกรอดจากเรือลำนี้
ลูกจะ… บอกไลล่าว่าพระเยซูคือใคร ลูกจะเลี้ยงแกให้ดี
แต่พระองค์ต้องพาเราออกจากเรือลำนี้"
ตอนนั้นเรือมันเอียงไปมาก เราอยู่ในฝั่งที่เอียงสูง
แล้วฉันก็เห็นคนที่ดูเหมือนลูกเรือ
เขาใส่ชุดสีขาว
เขาใส่เครื่องแบบที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ และ…
เขามองมาที่ไลล่า มองพวกเรา
เขาบอกว่า "ลงไปที่ชั้นนี้ที่อีกฝั่งของเรือ
พวกคุณอาจจะต้องว่ายน้ำนะ
ตรงนั้นแหละที่พวกคุณจะมีโอกาสรอดมากที่สุด"
ผมมองไปทางหัวเรือ
และเห็นผู้โดยสารกลุ่มเล็กๆ ยืนนิ่งอยู่
ผมคิดว่า "พวกเขาเจอปัญหางั้นเหรอ
ทำไมถึงไม่มารวมกลุ่มกับเรา"
ขณะที่เดินไปทางกลุ่มเล็กๆ นี้
ผนังแทบจะกลายเป็นพื้นแล้ว
ตอนนี้ผมเลยจำต้องเดินบนผนังไป
ตอนแรกผมใช้เท้าเช็กดูว่า ประตูรับน้ำหนักผมไหวไหม
แต่แล้วก็โชคไม่ดี ประตูถัดไปบานหนึ่ง กลับเปิดออกเหมือนช่องบนเพดาน
ผมเลยร่วงไปสู่ความมืดมิด
แล้วก็หมดสติไป
(เกาะจิลโย)
พอเราไปถึงเกาะ
ตอนนี้เราควรจะทำอะไรล่ะ จะต้องไปที่ไหน
ไม่มีใครมาคอยบอกเลย
มีอยู่ช่วงหนึ่ง ฉันตะโกน
"มีใครพอจะช่วยเราได้บ้าง"
แล้วฉันได้ยินคนพูดเบาๆ ว่า "ไปที่โบสถ์สิ"
สิ่งแรกที่ฉันทำคือโทรหาแม่
แต่มันโทรไม่ติดแล้ว
แม่บอกว่าอยู่บนเรือชูชีพ งั้นก็ต้องอยู่ที่นี่สักที่แหละ
เราเริ่มตามหาแม่กับลูอีซา
บนเกาะมีคนหนาแน่นมาก
การหาใครสักคนก็ดูแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เราเข้าไปทุกร้าน
เราเข้าไปในโบสถ์
ลูกเรือยังไม่รู้อะไรเลย เรือก็ยังจมลงไปเรื่อยๆ
พวกเขาไม่รู้ว่ายังมีใครอยู่บนเรือไหม
เราเจอมุมเล็กๆ ในโบสถ์
ทุกคนกังวลมาก หวาดกลัวและหนาวสั่น
ผมออกไปหาผ้าห่มฟอยล์มา
และเอาพวกมันกลับมาที่โบสถ์ได้
ผมยังจำได้ว่าหลายคนตะโกนเรียก ชื่อคนในครอบครัว แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
จูดี้!
สตีฟ!
แคธี่!
เราตามหาแม่ทุกที่
และสุดท้ายฉันก็ไปยืนใกล้ๆ กลุ่มคน
ที่กำลังเฝ้าดูเรือลำนั้น
เพราะฉันคิดว่าเรือชูชีพของแม่อาจจะยังมาไม่ถึง
เมื่อเวลาผ่านไป
เราก็เห็นว่าเรือเอียงยิ่งขึ้นกว่าเดิม
อย่างกับฉากในเรื่อง "ไททานิก" เหมือนเป๊ะเลย
ได้เห็นเรือจากมุมนั้นมันน่ากลัวสุดๆ เลย
ใช่ เราเห็นคนบนเรือโบกมือ
เห็นพวกเขาขอความช่วยเหลือได้เลย
- เป็นภาพที่น่ากลัวจริงๆ ค่ะ - ถึงจะรู้ว่าเราปลอดภัยแล้ว
เราก็รู้ว่ายังมีคนที่ติดอยู่บนเรือ
เราเห็นว่ามีทางเดินเปิดโล่ง
ที่ทอดยาวผ่านไปยังราวจับอีกฝั่ง
และนั่นคือทางที่ชัดเจนที่สุด ที่จะพาเราไปยังอีกฝั่งได้
ทางเดินที่ตัดผ่านนั้น เป็นสไลเดอร์ยาว 60 เมตรดีๆ นี่เอง
เราเลยรู้ว่าเมื่อนั่งลงไปแล้ว
เราจะลุกขึ้นยืนไม่ได้อีก
ตอนนั้นเรือยังโคลงเคลงมากซะจน แค่ขยับเพิ่มอีกแค่ครึ่งองศา
ก็จะมีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหม่จะพุ่งไปตามทางเดินนั้น
ตอนนั้นผมรัดไลล่าติดไว้กับตัว ผมกอดแกแนบไว้กับอก
แล้วก็ไถลลงไปทั้งอย่างนั้น
เรากลิ้งไปมาอย่างทุลักทุเล
นอนหงายพุ่งลงไปตามทางเดินนั้น
มีเฟอร์นิเจอร์และข้าวของรอบตัวเรา เราพุ่งไปด้วยความเร็วกว่า 30 กม.ต่อชั่วโมง
ผมจำได้ว่ารู้สึกถึงแรงกระแทก ไลล่าก็หัวไปฟาดเข้า
พระเจ้า หัวแกกระแทกอย่างแรงเลย
"แกโอเคหรือเปล่า"
ผมคิดว่าแกคงไม่รอดแน่ๆ
ฉันจำได้ว่าเขาบอกฉัน ตอนที่เราไถลไปจนสุดทางได้
แทบจะเหมือนการสารภาพบาป
ว่าหัวไลล่ากระแทกอย่างแรง
และฉันจำสีหน้าที่เจ็บปวดของเขาได้
ปฏิกิริยาของฉันน่าจะเป็นการดูอาการแก
และแกร้องไห้อยู่
ก็แค่แบบว่า "แกไม่เป็นไร ไปต่อกันเถอะ"
พอผมฟื้นขึ้นมา
ผมก็รีบตรวจดูตัวเอง
แล้วก็รู้ว่าขาผมหักไปข้างหนึ่ง
พอมองไปรอบๆ ผมก็รู้ว่าผมอยู่ในห้องอาหาร
ผมเริ่มตะโกน "ช่วยด้วยๆ"
แต่แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินเลย
มีกระทะอยู่ข้างๆ ตัวผม
ผมหยิบมันมา และพยายามฟาดลงกับพื้น
ในขณะที่เราถูกทิ้งอยู่ที่ประตู
ตรงชั้นห้า ฉันก็ได้ยินเสียงเคาะ
และมันไม่ใช่เสียงเคาะจากระบบกลไก
แทบจะเหมือน
มีบางคนพยายามบอกเราว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน
แต่ไม่มีทาง… เราไปหาพวกเขาไม่ได้แน่
พอไปถึงฝั่งที่ต่ำกว่า เราก็เห็นน้ำ
ในที่สุด เราก็มาอยู่ใกล้แค่นี้
เราพยายามเรียกความสนใจ จากเรือชูชีพที่อาจได้ยินเรา
ฉันเห็นเรือชูชีพที่มีคนอยู่บนนั้น
ฉันสบตากับผู้หญิงคนหนึ่ง
เราสบตากันอยู่ครู่หนึ่งเลย
ฉันอุ้มไลล่าขึ้นแล้วพูดว่า "หนูน้อย" แบบว่า "ช่วยเอาลูกฉันไปที"
แต่เธอก็แค่ส่ายหน้า
ฉันคิดว่าเธอคงอยากช่วย แต่ว่าช่วยไม่ได้
ถึงตอนนี้ จิตใจผมมันแตกสลายไปแล้ว
ในหัวผม ผมสวดภาวนาไม่หยุด
แต่จู่ๆ เราก็สังเกตเห็นว่า มีเรือชูชีพสองสามลำที่ยังว่างอยู่
และลอยอยู่รอบๆ เรือลำนั้น
เราเห็นสัญญาณของชีวิต
เราสองคนรีบลงมือทันที
คิดในใจว่า "พระเจ้า เรือชูชีพกลับมารับคนเพิ่มเหรอ"
และเมื่อกัปตันเรือชูชีพหันมาเห็นเรา
เขาก็พยายามเข้ามาใกล้ช่องที่เราอยู่
ตอนที่เรายืนรออยู่บนดาดฟ้าตรงนั้น มันช่างยาวนานเหลือเกิน
ตลอดเวลานั้น
เรือก็ยังค่อยๆ เอียงมากขึ้นเรื่อยๆ
เรารู้สึกว่าทุกนาทีอาจเป็นนาทีสุดท้ายก็ได้
เรือชูชีพอยู่ถัดลงไปจากเรา ราวๆ สามหรือห้าเมตร
ตอนนั้นทะเลปั่นป่วนมาก
เรือชูชีพเลยกระแทกเข้ากับเรือสำราญ
แม้แต่ขั้นตอนการขึ้นเรือชูชีพเองก็ยังเสี่ยง
แต่ไม่รู้ยังไง เราก็ปีนขึ้นเรือไปได้
เราโล่งใจมาก
เรารีบออกมาจากใต้เรือ
แบบว่า พอมองขึ้นไปผ่านช่องบนเรือชูชีพ
เราแทบมองไม่เห็นท้องฟ้าเลย
ท้องฟ้าทั้งหมดคือด้านข้างของเรือสำราญ
ไลล่าเงียบไป
ฉันจำได้ว่าฉันอุ้มแกอยู่ และหวังว่าแกจะไม่เป็นไร
ว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ
ฉันรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว จะไม่มีใครมาช่วยเรา
แล้วเราก็เริ่มได้ยินเสียง เฮลิคอปเตอร์บินอยู่เหนือหัว
แต่เรือกลับบังเราอยู่เหมือนกับร่ม
พวกเขาไม่เห็นเรา
ฉันลงไปที่ระดับน้ำไม่ได้ แล้วก็กลับเข้าไปในเรือไม่ได้
ในตอนนี้ เราจมลงเรื่อยๆ
แล้วก็เป็นตอนนั้นเอง
ที่ภาพชีวิตทั้งหมดแวบเข้ามาในหัวฉัน
ฉันจำได้ว่าพ่อพูดว่า
ไม่ควรมีลูกคนไหนตายก่อนพ่อแม่
และเป็นตอนนั้นเองที่ฉันฮึดสู้ขึ้นมา
ฉันต้องหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้
ในตอนนั้นฉันคิดว่า "จะทำยังไงให้พวกเขาเห็นเราได้"
แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าฉันมีไฟฉายอยู่ในกระเป๋า
ฉันไม่รู้รหัสมอร์ส
แต่ฉันเริ่มฉายไฟไปที่เรือตรงหน้าเรา
กู้ภัย อินเดีย ไมค์ อัลฟ่า
ว่ามาได้ กู้ภัย อินเดีย ไมค์ อัลฟ่า
มีสัญญาณจากใครบางคน เราจะไปช่วยเขา
โอเค เยี่ยมมาก
แล้วทันใดนั้นเอง ชายคนนี้ก็โรยตัวลงมาอย่างกับเจมส์ บอนด์
เราถูกดึงขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ทีละคน
พวกเขากลับลงไปและช่วยอีกสี่คนที่เหลือ
เรียบร้อย ทำดีมาก ได้รับตัวคนสามคนที่อาการปกติ
ที่จะถูกนำตัวไปยังสนามบินกรอสเซโต้
ซึ่งมีคนรอให้การปฐมพยาบาลอยู่
ตอนที่บินออกไป
ฉันก็เห็นทุกอย่างที่ฉันรัก
และทุกอย่างที่เป็นความจริงของฉันหายไป
แต่ฉันยังรอดชีวิต
(โรม)
มันเป็นกลางดึกคืนวันศุกร์
หน้าฟีดของฉันเด้งรัวๆ จากผู้โดยสารที่อยู่บนเรือสำราญ
นอกชายฝั่งแคว้นทัสคานีบนเกาะจิลโย
ฉันรู้ว่าทางเดียวที่จะรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นจริงๆ คือไปที่นั่น
มันคือเรือสำราญที่มีผู้โดยสารอยู่เต็มลำ ที่แล่นไปเกยตื้นแล้วก็พลิกตะแคงอยู่
ผู้โดยสารบรรยายว่าเหมือนฉากในหนังไททานิก
อาจมีผู้สูญหายมากถึง 70 คน
ฉันมาถึงเกาะจิลโยในวันต่อมา สักประมาณหกโมงครึ่งได้
(วันเสาร์ที่ 14 มกราคม)
ฉันจะไม่มีวันลืมภาพ กอสตา กอนกอร์เดียที่เห็นได้เลย
มันยากที่จะละสายตาจากหินก้อนมหึมา
ที่โผล่ออกมาจากใต้ท้องเรือได้
หน้าที่ของฉันคือ พยายามอธิบายว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
มีเรือสำราญสัญชาติอิตาเลียน เกยตื้นนอกชายฝั่งแคว้นทัสคานีเมื่อคืนนี้
พูดกันตามตรง ทุกคนคงเคยคิดทุกครั้งที่ขึ้นเครื่องบิน
หรือเรือสำราญ "ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะเป็นยังไง"
มันเกิดขึ้นแล้วครับ
ตอนนี้เรืออยู่ตรงน้ำตื้นมาก แต่เป็นเพราะขนาดของเรือ
และตำแหน่งของมันในพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยโขดหิน
จึงต้องใช้นักประดาน้ำ ของหน่วยยามฝั่งอิตาลีหลายสิบคน
มาตรวจตราโดยรอบและภายในตัวเรือ
เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต
ผมเป็นนักประดาน้ำหน่วยดับเพลิง…
(ฟรานเชสโก โบอาเรีย นักประดาน้ำหน่วยดับเพลิง)
ที่เชี่ยวชาญการดำน้ำในถ้ำ
ดำน้ำเดี่ยวสองรอบ รอบละ 40 นาที รวมระยะเวลาปฏิบัติการทั้งสิ้นสองชั่วโมง
มันเป็นวันเกิดแม่ฉัน
และฉันคิดว่าฉันควรอยู่ที่ห้องอาหาร
ร้องเพลง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์" ให้แม่
แต่ตอนนี้ฉันกลับอยู่ที่เกาะจิลโย
นั่งอยู่บนพื้น
สงสัยว่า "แม่อยู่ที่ไหน"
และได้แต่ถามตัวเองว่า "ฉันจะได้เจอแม่อีกไหม"
เมื่อเวลาผ่านไป และน้ำก็เย็นจัด เป็นเดือนมกราคมน่ะ
โอกาสรอดของใครก็ตาม หลังผ่าน 24 ชั่วโมงแรก
ก็จะลดลงอย่างมาก
โอเค
ถอดออก
เยี่ยมมาก
ความกลัวมันรุนแรงมาก
เพราะมีความเสี่ยงมากที่ผมจะจมสู่ก้นทะเล
ไปพร้อมกับเรือยักษ์ลำนี้
เพราะทุกสิ่งที่ไม่ได้ยึดติดแน่น กลายเป็นสิ่งกีดขวางไปหมด
มีทั้งสายไฟ
ทั้งขอบที่แหลมคม
แน่นอนว่าของพวกนี้ เป็นอันตรายสำหรับนักประดาน้ำ
(วันอาทิตย์ที่ 15 มกราคม)
ในที่สุด รุ่งเช้าก็มาถึงพร้อมแสงสว่าง
ผมยังอยู่ในห้องอาหารนี้
หลายชั่วโมงผ่านไป ผมเริ่มมีภาวะตัวเย็นเกิน
ถ้าต้องอยู่ในสภาพนั้นอีกคืนหนึ่ง พูดตรงๆ เลยว่า
ผมไม่มั่นใจเลยว่า จะรอดไปถึงเช้าอีกวันหรือเปล่า
ผมเริ่มคิดว่า
ถ้าผมรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้
ผมคงจะเริ่มคิดเรื่องการมีครอบครัว
นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตผมก็ได้
เราไม่ได้นอนมา 48 ชั่วโมงแล้ว
ประตูรถตู้เปิดออก
แล้วหัวหน้าผมก็บอกว่า "ต้องไปช่วยอีกคน เราต้องไปแล้ว"
ผู้จัดการโรงแรม มันรีโก จัมเปโดรนี
ซึ่งพยานหลายคนเห็นเขาครั้งสุดท้าย
พยายามช่วยคนอื่นอยู่ในพื้นที่ต้อนรับของเรือ
เพื่อนร่วมงานของผมสำรวจเรือ
ตะโกนเรียกหาผู้รอดชีวิต
"เราคือหน่วยดับเพลิง เราคือหน่วยดับเพลิง"
"มีใครอยู่ไหม"
"มีใครอยู่ไหม มีใครได้ยินผมไหม"
แล้วในที่สุดก็มีเสียงตอบกลับมา
เอาละ ใจเย็นไว้ ไปช้าๆ
เราสอดตัวเข้าไปในทางแคบๆ คล้ายอุโมงค์
เลยไม่มีแสงสว่างจากธรรมชาติ
แสงส่องไปไม่ถึงตรงนั้น
เหมือนเราอยู่ในถ้ำเลย
โอเค ดีแล้ว ช้าๆ
ช้าๆ นะ ดีแล้ว
ช้าๆ
อย่างนั้นแหละ
แล้วผมก็เห็นคนที่เรากำลังตามหา
"สวัสดี คุณชื่ออะไร ชื่ออะไรครับ" ผมถาม
แล้วเขาก็ตอบ "มันรีโก
มันรีโก จัมเปโดรนี"
เขาพูดว่า "สวัสดี ผมฟรานเชสโก…
หนึ่งในคนที่มาช่วยคุณ"
เขาบอกผมว่า "ไม่ต้องกลัวแล้ว
เราจะพาคุณออกไปเอง"
ถึงจะผ่านมา 13 ปีแล้ว ผมก็ยังร้องไห้อยู่เลย
ไม่น่าเชื่อจริงๆ นะ
ในทุกภัยพิบัติมักมีสิ่งที่คล้ายปาฏิหาริย์อยู่เสมอ
ในครั้งนี้ มีลูกเรือที่ติดอยู่ข้างในเรือ
ทีมกู้ภัยพบเขาขณะที่หาตามห้องต่างๆ และเคาะตามตัวเรือ
ติดอยู่ถึงสองวันโดยที่ขาหัก
เคยคิดไหมครับว่าคุณอาจจะไม่รอด
ครับ ตอนที่ผมอยู่คนเดียวที่ห้องอาหาร ใช่เลย
หลังผ่านความตกใจ ความตื่นตระหนก ความสับสนวุ่นวาย
น้ำตาแห่งความโล่งใจก็ไหลริน
นักเต้นโรส เม็ทคาล์ฟ เป็นคนท้ายๆ ที่ถูกช่วยจากเรือที่กำลังจม
คนอื่นๆ รวมถึงนิค แทลลีย์ และเพื่อนๆ ของเขาก็ปลอดภัย
มีครอบครัวชาวอิตาเลียนตัวสั่นเทา ส่งลูกๆ ของพวกเขาให้ผม
บอกผมว่า "พาลูกฉันไปที ให้แกลงเรือ"
และเราต้องรออยู่นานกว่าชั่วโมงครึ่ง กว่าจะได้ขึ้นเรือชูชีพ
ฉันต้องรออยู่ถึงสองปี
ร่างของแม่ฉันเป็นร่างท้ายๆ ที่ถูกพบ
การที่เจอร่างของแม่
ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีเลย
มันเหมือนว่ากอสตา กอนกอร์เดีย มาขัดจังหวะชีวิตของฉัน
แม่คือโลกทั้งใบของฉัน
และฉันก็เป็นของแม่
เด็กน่ารักคนนี้ชื่ออะไรนะ
สาวน้อยคนนี้ชื่อสเตฟาเนีย
เป็นลูกใครกันน้า
กัปตันเรือสำราญที่เกยตื้นที่นี่
บนชายฝั่งแคว้นทัสคานี
ถูกเจ้าหน้าที่อิตาลีควบคุมตัว
เขากำลังถูกสอบสวนในข้อหา ทำให้คนตายโดยไม่เจตนาและสละเรือ
ซึ่งเป็นสองความผิดที่ร้ายแรงมาก ตามกฎหมายการเดินเรือ
คืนนั้นมีผู้เสียชีวิต 32 ราย รวมถึงเด็กอายุห้าขวบด้วย
หลายวันหลังเกิดอุบัติเหตุ
ทีมประชาสัมพันธ์ของกอสตา เป็นช่องทางเดียวสำหรับข้อมูล
และมันชัดเจนว่าพวกเขาตัดสินไปแล้ว ว่าใครต้องรับผิดชอบ
คืนนี้ เกมโยนความผิดได้ทวีความรุนแรงขึ้นอีกขั้น
เมื่อเจ้าของเรือออกมาบอกว่า กัปตันของพวกเขาเป็นคนผิด
เราเชื่อว่ามันเกิดจากความผิดพลาดของมนุษย์
กัปตันไม่ได้เดินเรือตามเส้นทางที่ได้รับอนุญาต
หนึ่งในแง่มุมที่ดราม่าที่สุดของเรื่องนี้
เกิดขึ้นในวันที่ 17 มกราคม
นักข่าวท้องถิ่นคนหนึ่ง เจอยูเอสบีในรถที่ไม่ได้ล็อกของเขา
ยูเอสบีนี้มีไฟล์ดักฟังบทสนทนา
ระหว่างยามชายฝั่งลีวอร์โนกับกัปตันสเก็ตติโน
ในช่วงเวลาหลังจากที่ สเก็ตติโนบอกว่าเขาลงจากเรือแล้ว
คุณทำอะไรน่ะ กัปตัน
- ผมมาที่นี่เพื่อประสานงานการกู้ภัย - ไปทำอะไรตรงนั้น
ไปประสานงานการกู้ภัยบนเรือสิ คุณจะปฏิเสธเหรอ
ไม่ ผมไม่ได้ปฏิเสธ
คุณจะปฏิเสธไม่ขึ้นเรือเหรอ กัปตัน
บอกผมทีว่าทำไมคุณถึงไม่ขึ้นเรือ
ถ้าคุณได้ยินผู้บัญชาการคนนี้ สั่งกัปตันสเก็ตติโนว่า "กลับขึ้นเรือซะ"
คุณลืมไม่ลงแน่
กลับขึ้นเรือซะ นั่นเป็นคำสั่ง
ไม่ต้องประเมินอะไรเพิ่มเติมแล้ว
คุณประกาศสละเรือแล้ว ตอนนี้ผมเป็นคนสั่งการ
กลับขึ้นเรือซะ!
ชัดเจนไหม นี่ไม่ได้ยินเหรอ
- ผมจะกลับขึ้นเรือ - ไปสิ
ผลลัพธ์ที่ไม่อาจโต้แย้งจากเรื่องนั้น
ก็คือว่าทุกคนบนโลก รู้จักกัปตันสเก็ตติโนในชื่อกัปตันตาขาว
ขอทางหน่อยได้ไหมครับ
กัปตันชาวอิตาเลียน ฟรานเชสโก สเก็ตติโน
เดินเข้าสู่ศาลเมื่อเช้านี้
ด้วยท่าทางมั่นใจเช่นเดียวกับที่เขาแสดงบนเรือ
กัปตันฟรานเชสโก สเก็ตติโนมาขึ้นศาลในวันนี้
เพื่อสู้กับข้อหาทำให้คนตายโดยไม่เจตนา ทำให้เกิดภัยพิบัติทางทะเล
จนมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 150 คน
การพิจารณาคดีดำเนินไปหลายปี
และมันจัดขึ้นในโรงละครที่เมืองกรอสเซโต้
ฉันไปฟังการไต่สวนทุกครั้ง
ฝ่ายอัยการได้ชี้ชัดว่าภัยพิบัติครั้งนี้
เป็นเพราะกัปตันสเก็ตติโนแน่นอน
มีการระบุว่าในการบัญชาการเรือของเขา เขาได้ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง
แต่กัปตันก็ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา
และเขายืนกรานว่า คนอื่นต้องร่วมรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย
ทุกสายตาจับจ้องไปที่กัปตันสเก็ตติโน
แต่คำถามสำคัญข้อหนึ่งที่หลายคนสงสัย
คือมันเป็นความผิดพลาดทางระบบกลไกหรือไม่
หลังเกิดอุบัติเหตุไม่นาน กล่องดำก็ถูกกู้ขึ้นมา
แต่มันเสียหาย
และในช่วงเวลาหนึ่งดูเหมือนว่า
จะไม่มีทางรู้ได้แน่ๆ
ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบนสะพานเดินเรือ
ในปี 2012 ผมเป็นนักวิจัยวิทยาการคอมพิวเตอร์
ผมได้รับดิสก์จำนวนหนึ่ง จากกอสตา กอนกอร์เดีย
ผู้เชี่ยวชาญสองคนเคยพยายามกู้ข้อมูลแล้ว
แต่ทั้งคู่ก็ล้มเหลว
ผมเลยหมกมุ่นกับมันมาก
ผมสร้างซอฟต์แวร์ที่อธิบาย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น
กัปตัน - เราชนเข้าตรงไหน
หัวหน้าวิศวกร - เราไม่มีไฟฟ้าเลย
เครื่องปั่นไฟฉุกเฉินของกอสตา กอนกอร์เดีย
มีปัญหาในคืนนั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันติดๆ ดับๆ หลายครั้ง
จนแทบไม่สามารถเชื่อมต่อกับสายไฟฉุกเฉิน…
(เครื่องปั่นไฟฉุกเฉิน - ชั้น 11)
และจ่ายไฟให้อุปกรณ์ฉุกเฉินได้เลย
เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรู้แน่ชัดว่า ผู้คนเสียชีวิตบนเรือยังไง
แต่เรารู้ว่าเรือชูชีพอย่างน้อยสองลำ
ที่อยู่ด้านบนของเรือนั้นใช้งานไม่ได้
เพราะเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินเกิดขัดข้อง
และเรารู้ว่าคนพวกนั้นต้องลงจากเรือ
และต้องพยายามหาทางไปที่เรือชูชีพลำอื่นที่ชั้นสี่
เรายังรู้ด้วยว่า
เพราะเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินเกิดขัดข้อง
ลิฟต์จึงใช้งานไม่ได้
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์
นายท้ายเรือ - สาม สี่ ศูนย์
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์ กราบขวาเรือ
นายท้ายเรือ - โอเค
เมื่อผมรันซอฟต์แวร์ที่เขียนขึ้น เพื่อซิงค์ข้อมูลทั้งหมด
ก็ได้พบเซอร์ไพรส์ใหญ่เรื่องหนึ่ง
ก่อนเกิดอุบัติเหตุแค่นิดเดียว
เราพบว่ามีความไม่ตรงกัน ในคำสั่งที่สั่งนายท้ายเรือได้รับ
กับสิ่งที่เขาทำ
กัปตัน - หักซ้ายเต็มที่
สะพานเรือ - หักขวาเต็มที่ นายท้ายเรือ - หักขวาเต็มที่
กัปตัน - หักซ้ายเต็มที่
เราได้ยินเสียงสเก็ตติโนออกคำสั่งบางอย่าง
แต่นายท้ายเรือกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม เป็นเวลาถึง 13 วินาที
ต่อมา มีงานวิจัยอิสระ
โดยศาสตราจารย์บรูโน เนรี และเปาโล เนรีจากมหาวิทยาลัยปิซา
แสดงให้เห็นว่าถ้าคำสั่งของสเก็ตติโน ถูกปฏิบัติตามอย่างถูกต้อง
การชนก็จะเกิดขึ้นเพียงบางส่วน หรือไม่เกิดขึ้นเลย
ในช่วงต้นยุค 2000 อุตสาหกรรมเรือสำราญกำลังเฟื่องฟู
และบริษัทเดินเรือกอสตาของอิตาลี กำลังประสบปัญหา
พวกเขาไม่สามารถแข่งขันได้
ทางเดียวที่พวกเขาจะอยู่รอดในวงการได้
ก็คือให้บริษัทอเมริกันเข้าซื้อกิจการ
เมื่อกอสตาขยายกิจการ พวกเขาก็ต้องหาพนักงาน
และพยายามฝึกพวกเขา ให้เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุด
สิ่งที่ต้องรู้ก็คือกัปตันสเก็ตติโน
เคยเขียนถึงกอสตาเพื่อบอกว่าเขากังวลว่า
ผู้คนได้เลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไป
ว่าพวกเขาไม่ได้รับการฝึกเพียงพอ
และไม่ได้เหมาะสมกับ ประเภทของเรือที่เขาต้องการบังคับเลย
สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับนายท้ายเรือคือ เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว
และดูเหมือนจะชัดเจนมากว่าในช่วงวิกฤต
เมื่อเขาต้องเข้าใจคำสั่งจากกัปตันสเก็ตติโน
มันกลับมีอุปสรรคด้านภาษา และเป็นไปได้มากว่า
เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่กัปตันสั่งให้เขาทำ
(วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2015 วันพิพากษา)
ในนามของประชาชนชาวอิตาเลียน
ศาลแห่งนี้มีคำตัดสินให้ฟรานเชสโก สเก็ตติโน
มีความผิดตามข้อหาที่ถูกกล่าวหา
ต้องโทษจำคุกทั้งสิ้น 16 ปี และกักขังหนึ่งเดือน
วันนี้กัปตันเรือกอสตา กอนกอร์เดีย
ถูกตัดสินว่าผิดฐาน ทำให้คนตายโดยไม่เจตนาและสละเรือ
และถูกตัดสินจำคุก 16 ปี
(กอสตา ครูซส์ตกลงจ่ายค่าปรับหนึ่งล้านยูโร)
(บริษัทไม่ได้ถูกพิจารณาคดีอาญา)
(พนักงานกอสตา ครูซส์ห้าคน)
(ถูกตัดสินว่าผิดฐานทำให้คนตายโดยไม่เจตนา ประมาทเลินเล่อ และทำให้เรืออับปาง)
(รวมถึงมันรีโก จัมเปโดรนี แต่ไม่มีใครต้องติดคุก)
ผมจะไม่ทำงานในอุตสาหกรรมเรือสำราญอีกแล้ว
และผมภาวนาไม่ให้มีใครต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก
เงินทั้งหมดของผม ผมเสียมันไป
แต่ผมก็ได้รู้ว่าชีวิตนั้นสำคัญกว่าเงิน
เพราะงั้นทุกเช้าที่ผมตื่นขึ้นมา
สิ่งแรกที่ผมทำ
ก็คือกล่าวขอบคุณ
ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย
แถมยังว่ายน้ำเป็นแล้วด้วย
อยากร้องเพลงอีกเหรอจ๊ะ ได้สิ ร้องเลยจ้ะ
สอง สาม…
พอกลับถึงบ้าน สภาพจิตใจผมแตกสลาย
ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคพีทีเอสดี มีอาการแพนิก และผมฝันร้าย
เราเป็นห่วงไลล่า
จากทุกอย่างที่แกต้องเจอมา ทั้งทางร่างกายและจิตใจ
เราต้องเฝ้าดูแกอยู่สองสามสัปดาห์ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างปกติดี
ดูลิ้นนั่นสิ
ลูกทำหน้าตลกๆ แบบไหนได้อีก
ผมรู้ว่ามันส่งผลยังไงกับผม
แต่นี่คือเด็กหนึ่งขวบที่สื่อสารไม่ได้
ผมจำได้ว่าเราคุยกับนักจิตวิทยา และผู้เชี่ยวชาญหลายคน
เจอกันนะจ๊ะ บ๊ายบาย ขอให้สนุกนะ
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
แต่แกก็เติบโตมามีชีวิตวัยเด็กที่ปกติสุขดี
เราคุยเรื่องนี้กันบ่อยๆ
แบบว่า ทำไมพระเจ้า ถึงทรงเลือกช่วยเราในคืนนั้น
ทำไมเราถึงยังอยู่ตรงนี้
เราควรทำอะไรดี กับเวลาที่พระองค์ประทานให้เรา
ไลล่าได้มีชีวิต ชีวิตที่งดงามที่แกได้ใช้
และด้วยพระเมตตา เราถึงรอดมาได้
จอห์น เธอรอดมาได้เพราะคุณครับ
คืนนั้นผมพยายามสุดชีวิต
เพื่อช่วยชีวิตพวกเขา
มีหลายครั้งที่ผมคิดว่าเราคงไม่รอด
แต่ผมก็ดีใจที่เรารอดมาได้
ผมมองย้อนกลับไป ว่าช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมานั้นเป็นยังไง
ชีวิตที่เราได้ใช้มา เรารู้สึกขอบคุณจริงๆ
ไลล่าเป็นเด็กอายุ 15 ที่เก่งรอบด้าน มีเหตุผล และน่าทึ่งที่สุด
และแกเป็นนักบัลเลต์ที่สวยที่สุดด้วย
แกมีความหลงใหลในการเต้น ที่พระเจ้าประทานมาให้
แกเป็นเด็กสาวที่งดงามจริงๆ
โลกทั้งใบเป็นของแก
แกจะสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้กับโลกใบนี้
เพราะแกรอดจากเรือในคืนนั้นมาได้
หลังจากกลับมาไม่นาน เราก็ได้รู้ว่า
เมแกนตั้งท้อง
ในคืนที่เราดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด เธอตั้งท้องอยู่
หนึ่งในของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ฉันได้รับ ก็คือการตั้งท้องในครั้งนั้น
ที่ตลกก็คือผลอัลตราซาวนด์ของฉัน ตอนที่คุณหมอคำนวณอายุครรภ์
วันที่ปฏิสนธิคือคืนที่เกิดภัยพิบัติเรือสำราญครั้งนั้น
เราก็แบบ "ฉันรับรองได้ว่า เขาไม่ได้ปฏิสนธิในตอนนั้นแน่ๆ" แต่…
ทีนี้ก็รู้แล้วนะว่าทำไมผมถึงไม่มีเวลาใส่เสื้อ
คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี