1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.BZ

2
00:00:06,400 --> 00:00:09,520
(13 มกราคม 2012
เรือกอสตา กอนกอร์เดียชนโขดหิน)

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.BZ

4
00:00:09,600 --> 00:00:12,640
(และอับปางโดยมีผู้โดยสาร
กว่า 4,000 คนบนเรือ)

5
00:00:13,240 --> 00:00:15,120
(ภาพยนตร์เรื่องนี้มีฟุตเทจเหตุการณ์จริง)

6
00:00:15,200 --> 00:00:17,360
(รวมถึงเสียงพากย์แปลคำประกาศถึงผู้โดยสาร)

7
00:00:17,440 --> 00:00:19,600
(และบันทึกจากกล่องดำบนกอสตา กอนกอร์เดีย)

8
00:00:26,840 --> 00:00:28,640
มีน้ำเข้ามาเหรอ

9
00:00:28,720 --> 00:00:31,720
ทะลักเลยละ ผมกำลังลงไป

10
00:00:32,240 --> 00:00:35,520
เราไม่ได้ไปเที่ยวกันเลยตั้งแต่ที่มีลูก

11
00:00:36,720 --> 00:00:39,520
ฉันน่าจะบอกกับจอห์นว่า
นี่คงเป็นโอกาสเหมาะมากๆ

12
00:00:39,600 --> 00:00:43,160
ที่จะไปทริปแสนวิเศษ
ที่เราเคยคุยกันไว้ตั้งนานแล้ว

13
00:00:44,680 --> 00:00:47,280
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา

14
00:00:56,000 --> 00:01:00,560
คืนวันศุกร์ที่ 13 มกราคม
ฉันเป็นนักเต้นอยู่บนเรือมาสี่เดือนแล้ว

15
00:01:01,960 --> 00:01:04,840
ฉันไม่รู้เลยว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

16
00:01:08,640 --> 00:01:12,760
ตอนแรกคุณฉลองและพักผ่อนอยู่กับครอบครัวอยู่ดีๆ

17
00:01:18,520 --> 00:01:22,160
แต่ยังไม่ทันไร คุณกลับอยู่ตรงนั้น

18
00:01:23,240 --> 00:01:24,120
หมดหนทาง

19
00:01:33,840 --> 00:01:39,040
เหมือนว่าพื้นตรงที่เรายืนอยู่แยกออกจากกัน

20
00:01:40,640 --> 00:01:44,120
ผู้คนพากันเกาะผนังและคว้าตัวกันไว้

21
00:01:44,760 --> 00:01:49,080
อย่างกับฉากในเรื่อง "ไททานิก"
เหมือนเป๊ะเลย

22
00:01:49,600 --> 00:01:54,200
เรื่องราวความกลัวและความตื่นตระหนก
จากเรือสำราญกอสตา กอนกอร์เดีย

23
00:01:54,880 --> 00:01:55,720
พูดกันตามตรง

24
00:01:55,800 --> 00:01:59,080
ทุกคนคงเคยคิด
ทุกครั้งที่ขึ้นเครื่องบินหรือเรือสำราญ

25
00:01:59,160 --> 00:02:01,240
"ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะเป็นยังไง"

26
00:02:01,320 --> 00:02:02,480
มันเกิดขึ้นแล้วครับ

27
00:02:04,880 --> 00:02:09,240
ทุกครั้งที่หลับตา ก็จะเห็นภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น

28
00:02:11,120 --> 00:02:14,240
เหมือนกลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด

29
00:02:14,320 --> 00:02:16,600
ที่คุณกับครอบครัวเคยพบเจอมา

30
00:02:19,680 --> 00:02:21,360
พระเจ้า ผมทำอะไรลงไปเนี่ย

31
00:02:21,440 --> 00:02:24,920
(เรืออับปาง: ฝันร้ายกลางทะเล)

32
00:02:32,440 --> 00:02:35,040
เราเคยไปยุโรปมาก่อน แต่ไม่เคยไปด้วยกัน

33
00:02:35,560 --> 00:02:38,000
นี่เลยจะเป็นทริปที่ยาวที่สุดของเรา

34
00:02:38,080 --> 00:02:39,840
ทริปที่ไกลที่สุดของเราด้วย

35
00:02:39,920 --> 00:02:43,200
ไลล่า ลูกสาวของเราอายุ 14 เดือน

36
00:02:43,720 --> 00:02:48,640
เราเลยคิดว่านี่เป็นโอกาสดี
ที่จะได้ไปเที่ยวไกลๆ ด้วยกัน

37
00:02:48,720 --> 00:02:53,120
ฉันมั่นใจว่าเรายัดของเล่น
ผ้าอ้อม ทิชชูเปียกลงกระเป๋า

38
00:02:53,200 --> 00:02:55,560
ขนไปหมดเลย ข้าวของเราเยอะมาก

39
00:02:56,280 --> 00:03:01,400
เรากะว่าจะไปปารีส
สวิตเซอร์แลนด์ เวนิส บาร์เซโลนา

40
00:03:01,480 --> 00:03:04,000
สุดท้ายเราเลยไปจบที่เรือสำราญ

41
00:03:04,840 --> 00:03:08,160
ครับ ผมคิดว่านั่นเป็นเหตุผลหลัก
ที่เราเลือกทริปนี้เลย

42
00:03:08,240 --> 00:03:10,720
เราถ่ายรูปและวิดีโอกันไม่หยุด

43
00:03:10,800 --> 00:03:13,040
สร้างความทรงจำดีๆ มากมาย

44
00:03:15,040 --> 00:03:17,080
ฉันอยากไปอิตาลีมาตลอด

45
00:03:19,120 --> 00:03:21,800
นั่นเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำที่สุดก่อนตายเลย

46
00:03:22,320 --> 00:03:26,120
แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะได้ขึ้นเรือสำราญ

47
00:03:26,680 --> 00:03:30,200
ผมไม่ได้บอกเธอเรื่องนั้นครับ
แค่บอกเธอว่าจะไปอิตาลี

48
00:03:30,280 --> 00:03:32,960
แต่เรือสำราญจะเป็นเซอร์ไพรส์สุดพิเศษ

49
00:03:35,560 --> 00:03:39,920
ตอนนั้นเราคบกันมาประมาณสามปีได้

50
00:03:40,000 --> 00:03:44,160
ที่คิดไว้ก็คือถ้าได้จังหวะดีๆ ผมจะขอเธอแต่งงาน

51
00:03:44,240 --> 00:03:46,160
ถ้าเราจะขอใครสักคนแต่งงาน

52
00:03:46,240 --> 00:03:48,920
ก็คงอยากได้ที่ที่โรแมนติกที่สุดเท่าที่จะหาได้

53
00:03:49,000 --> 00:03:52,400
และในทริปนี้ ก็มีที่ให้เลือกเพียบเลย

54
00:03:53,920 --> 00:03:56,200
นี่คงเป็นโมเมนต์ที่ทุกอย่างลงตัวไปหมด

55
00:03:59,040 --> 00:04:02,120
ถ้าไปขอแต่งงานในที่ที่ใช่
เธอคงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม

56
00:04:02,200 --> 00:04:04,080
ทุกคนก็คงคิดแบบนั้นถ้าจะขอ

57
00:04:06,640 --> 00:04:08,000
ตอนที่ไปถึง

58
00:04:08,080 --> 00:04:13,440
ฉันทึ่งไปกับความใหญ่โตมโหฬารของเรือลำนั้น

59
00:04:15,440 --> 00:04:17,480
ตอนนั้นฉันอายุ 17

60
00:04:17,560 --> 00:04:23,000
แม่ฉันอยากฉลองวันเกิดครบรอบ 50 ปี

61
00:04:25,720 --> 00:04:28,880
แม่จองตั๋วให้ฉัน ให้แฟนฉันในตอนนั้น

62
00:04:28,960 --> 00:04:32,040
และให้เพื่อนรักสมัยเด็กของแม่ ลูอีซา

63
00:04:33,680 --> 00:04:37,560
เราทำทุกอย่างด้วยกันมาตั้งแต่ฉันยังเด็ก

64
00:04:38,360 --> 00:04:43,320
ฉันอายุสักเจ็ดขวบได้
ตอนที่แม่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง

65
00:04:44,920 --> 00:04:47,840
แต่ไม่กี่เดือนก่อนที่เราจะออกเดินทาง

66
00:04:47,920 --> 00:04:50,360
โรคมะเร็งของแม่ก็สงบลง

67
00:04:50,440 --> 00:04:54,960
แน่นอนว่านี่เป็นอีกเหตุผลสำคัญ
ที่เราจะฉลองวันเกิดให้แม่

68
00:04:58,080 --> 00:05:01,920
สิ่งแรกที่เราทำก็คือเดินสำรวจเรือ

69
00:05:05,000 --> 00:05:08,800
ฉันรู้ว่ามันจะเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุด
เท่าที่ฉันเคยเห็นเลย

70
00:05:09,400 --> 00:05:12,600
ผมยังจำตอนที่ก้าวขึ้นเรือลำนั้น

71
00:05:12,680 --> 00:05:16,480
และตะลึงไปกับความหรูหราของทุกอย่างได้เลย

72
00:05:18,320 --> 00:05:22,000
หรูหราสุดๆ มีแชนเดอเลียร์อยู่ทุกจุด

73
00:05:22,520 --> 00:05:25,920
ทุกอย่างดูเหมือนทำจากทอง
หรือแก้ว ไม่ก็หินอ่อน

74
00:05:26,000 --> 00:05:27,760
เป็นสไตล์อิตาลีโบราณ

75
00:05:27,840 --> 00:05:31,040
ทุกอย่างดูส่องประกายและสมบูรณ์แบบ

76
00:05:32,960 --> 00:05:35,880
ตอนจองตั๋ว ผมไม่รู้เลยว่าจะได้ห้องแบบไหน

77
00:05:36,840 --> 00:05:38,760
ในตอนนั้น ค่าทริปค่อนข้างแพงเลย

78
00:05:38,840 --> 00:05:40,800
แถมผมยังเป็นแค่นักศึกษาด้วย

79
00:05:41,440 --> 00:05:45,320
แต่เขาก็จองห้องที่ดีที่สุดที่เราจะจ่ายไหวมาจนได้

80
00:05:49,800 --> 00:05:53,680
ผมดีใจมากเพราะห้องเรามีระเบียง
พร้อมกับวิวสวยๆ

81
00:05:53,760 --> 00:05:56,120
เราเดินไปที่ระเบียง

82
00:05:56,200 --> 00:05:58,040
และนิคก็ชี้ให้ดู

83
00:05:58,120 --> 00:06:04,040
"นี่ ดูสิ ถัดลงไปจากห้องเรา
หนึ่งหรือสองชั้นมีเรือชูชีพอยู่"

84
00:06:04,120 --> 00:06:05,080
เรือชูชีพครับ

85
00:06:06,080 --> 00:06:08,400
แล้วฉันก็คิด "ฉันจะถ่ายรูปไว้หน่อย"

86
00:06:12,200 --> 00:06:14,680
ฉันไม่เคยล่องเรือสำราญมาก่อน

87
00:06:14,760 --> 00:06:19,320
แล้วฉันก็คิดว่า
"ถ้าเกิดเรื่องแบบในไททานิกขึ้นมาล่ะ"

88
00:06:19,400 --> 00:06:21,760
ผมก็บอก "มันไม่เป็นแบบในไททานิกแน่ๆ

89
00:06:21,840 --> 00:06:24,800
ผมเคยล่องเรือสำราญมาก่อน
คุณจะต้องชอบแน่นอน"

90
00:06:25,320 --> 00:06:30,080
(วันศุกร์ที่ 13 มกราคม)

91
00:06:30,160 --> 00:06:33,000
เด็กๆ อย่าไปไหนไกลนะ

92
00:06:33,080 --> 00:06:37,160
ผู้โดยสารบนเรือ 3,208 คน

93
00:06:37,680 --> 00:06:40,720
ลูกเรือ 1,023 คน

94
00:06:42,280 --> 00:06:46,880
ตอนแรกที่เราขึ้นเรือ
มันเป็นอะไรที่น่าทึ่งจริงๆ ค่ะ

95
00:06:46,960 --> 00:06:48,480
มีคนมาถามเราว่า

96
00:06:48,560 --> 00:06:50,680
อยากทำอะไรในช่วงที่เหลือของสัปดาห์

97
00:06:50,760 --> 00:06:53,840
เรานัดวันทำสปา และมันก็น่าตื่นเต้นมากเลย

98
00:06:53,920 --> 00:06:55,280
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

99
00:06:55,360 --> 00:06:57,520
เราเพิ่งถึงห้องแท้ๆ ตอนนี้ก็มาเดินสำรวจแล้ว

100
00:06:58,040 --> 00:07:01,080
ในตอนที่เดินเล่น ฉันถ่ายรูปทุกอย่างเลยค่ะ

101
00:07:04,280 --> 00:07:06,640
หนึ่งในสิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับการล่องเรือ

102
00:07:06,720 --> 00:07:10,560
ก็คือมันจะมีทุกอย่างให้คุณพร้อมสรรพ

103
00:07:10,640 --> 00:07:13,160
และสำหรับฉัน ในฐานะคุณแม่มือใหม่

104
00:07:13,240 --> 00:07:15,160
มันทำให้ทุกอย่างง่ายมาก

105
00:07:15,240 --> 00:07:18,000
มีห้องอาหารทุกประเภท

106
00:07:18,080 --> 00:07:20,800
โรงละคร โชว์ คาสิโน

107
00:07:20,880 --> 00:07:23,320
ความยากอย่างเดียวก็คือจะแบ่งเวลายังไง

108
00:07:23,400 --> 00:07:25,320
เพราะว่ามีอะไรให้ทำเยอะจริงๆ

109
00:07:25,400 --> 00:07:29,640
ฉันจำบาร์ไอศกรีมที่เราทำซันเดย์ของตัวเองได้

110
00:07:29,720 --> 00:07:31,560
มันน่าจะเปิด 24 ชั่วโมงด้วย

111
00:07:31,640 --> 00:07:33,760
อยากกินไอศกรีมเมื่อไหร่ก็ได้

112
00:07:36,600 --> 00:07:39,280
นี่เป็นช่วงที่เรื่อง "เดอะวอล์กกิงเดด" ดังมาก

113
00:07:39,360 --> 00:07:43,240
เราชอบเล่นเกมกันตลอด
แบบว่า ถ้าซอมบี้บุก เราจะหนีไปไหน

114
00:07:43,320 --> 00:07:46,680
จะใช้อาวุธอะไร จะสู้หรือจะหนี

115
00:07:46,760 --> 00:07:49,360
"จะไปไหนล่ะ จะไปทางนั้นหรือทางโน้น

116
00:07:49,440 --> 00:07:53,200
แล้วถ้าเป็นซอมบี้ที่เดินช้า
อาวุธที่ใช้หยุดมันได้จะอยู่ที่ไหน"

117
00:07:53,280 --> 00:07:55,200
ตอนที่เขาถามฉัน

118
00:07:55,280 --> 00:07:59,440
ตอนแรกฉันบอกว่า "ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้สนใจเลย"

119
00:07:59,520 --> 00:08:01,160
และเขาก็บอก "ผิด"

120
00:08:01,240 --> 00:08:04,040
ใช่เลยๆ "เราพลาดตรงนั้นแหละ ตรงนั้นเลย"

121
00:08:04,120 --> 00:08:09,400
แล้วฉันก็ค่อยๆ สนใจสิ่งรอบตัวฉันจริงๆ

122
00:08:11,920 --> 00:08:13,600
เป็นคืนที่สวยงามมาก

123
00:08:13,680 --> 00:08:16,360
อากาศปลอดโปร่ง
หนาวนิดหน่อยเพราะเป็นเดือนมกราคม

124
00:08:16,440 --> 00:08:17,920
(มันรีโก จัมเปโดรนี
ผู้จัดการโรงแรม)

125
00:08:18,000 --> 00:08:20,120
แต่ก็เป็นคืนที่เงียบสงบอีกคืน

126
00:08:22,400 --> 00:08:25,400
ผมทำงานกับกอสตามาประมาณ 43 ปี

127
00:08:25,920 --> 00:08:27,720
เราทำงานบนเรือตลอดเวลา

128
00:08:28,240 --> 00:08:32,000
ไม่ว่าจะวันคริสต์มาส ปีใหม่
อีสเตอร์ วันเสาร์อาทิตย์

129
00:08:33,080 --> 00:08:35,640
ผมรู้สึกว่าเรือเหมือนบ้าน
มากกว่าบ้านตัวเองซะอีก

130
00:08:39,320 --> 00:08:43,880
บนกอสตา กอนกอร์เดีย
มีคนทำงานให้ผมประมาณ 800 คน

131
00:08:45,480 --> 00:08:48,400
เพราะงั้นในคืนวันศุกร์ที่ 13 มกราคม

132
00:08:48,480 --> 00:08:52,440
ฉันเป็นนักเต้นอยู่บนเรือมาสี่เดือนแล้ว

133
00:08:52,520 --> 00:08:55,120
ณ จุดนั้น มันเป็นงานในฝันของฉันเลย

134
00:08:55,200 --> 00:08:57,960
เรียกว่าสวรรค์บนดินเลยก็ได้

135
00:08:58,040 --> 00:09:01,720
ได้ออกไปสำรวจโลก อยู่ในช่วงที่ดีที่สุดในชีวิต

136
00:09:01,800 --> 00:09:03,320
มีเพื่อนๆ ที่ยอดเยี่ยม

137
00:09:03,840 --> 00:09:04,920
วิเศษไปเลยค่ะ

138
00:09:09,760 --> 00:09:12,400
ในนามของฝ่ายบริหารของกอสตา
และลูกเรือทุกคน

139
00:09:12,480 --> 00:09:15,080
ผมรู้สึกยินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ที่ได้ต้อนรับทุกท่านขึ้นเรือ

140
00:09:16,240 --> 00:09:18,400
ฉันได้เจอกัปตันสเก็ตติโนไม่กี่ครั้ง

141
00:09:18,480 --> 00:09:21,600
ครั้งแรกที่เจอเขาคือตอนอยู่ในลิฟต์ลูกเรือ

142
00:09:21,680 --> 00:09:23,400
สิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับเขา

143
00:09:23,480 --> 00:09:26,280
คือเขาเป็นกัปตันคนใหม่ของเรือลำนี้

144
00:09:26,360 --> 00:09:27,680
ขอให้สนุกกับการล่องเรือครับ

145
00:09:30,400 --> 00:09:33,320
มีครั้งหนึ่ง แม่ฉันมาเยี่ยมบนเรือ

146
00:09:33,400 --> 00:09:35,240
เขาคุยกับแม่ฉัน

147
00:09:35,320 --> 00:09:36,640
และบอกว่า

148
00:09:36,720 --> 00:09:39,920
เขาจะไปตกปลาบนเกาะกับเพื่อนคนหนึ่ง

149
00:09:40,000 --> 00:09:41,200
แต่ห้ามบอกใคร

150
00:09:41,280 --> 00:09:43,800
เพราะเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำแบบนั้น

151
00:09:43,880 --> 00:09:46,040
แล้วมันก็มีเรื่องที่

152
00:09:46,120 --> 00:09:49,440
"เขาใช้ระบบเพื่อตัวเอง" อะไรแบบนั้น

153
00:09:49,520 --> 00:09:52,520
(21:00 น.)

154
00:09:53,120 --> 00:09:57,000
คืนนั้นประมาณสามทุ่ม กัปตันโทรมาหาผม

155
00:09:58,640 --> 00:10:04,120
ไม่กี่วันก่อนหน้านั้น หัวหน้าบริกรได้ถามกัปตัน

156
00:10:04,200 --> 00:10:07,680
ว่าสามารถแล่นเรือไปทำความเคารพ
ใกล้ๆ เกาะจิลโยได้ไหม

157
00:10:07,760 --> 00:10:11,440
เพราะน้องสาวและแม่ของเขา
อาศัยอยู่บนเกาะนั้น

158
00:10:12,920 --> 00:10:15,400
(สะพานเดินเรือ)

159
00:10:15,480 --> 00:10:20,480
เขาถามว่าผมอยากไปที่สะพานเดินเรือ
ร่วมการแล่นเรือเข้าใกล้ชายฝั่งไหม

160
00:10:22,000 --> 00:10:24,520
ผมว่ามันฟังดูแปลกๆ อยู่นะ เพราะว่า

161
00:10:25,280 --> 00:10:28,680
มันเป็นตอนกลางคืนที่มืดสนิท
แทบไม่เห็นอะไรเลย

162
00:10:28,760 --> 00:10:31,040
แต่เพราะเป็นการตัดสินใจของกัปตัน

163
00:10:31,120 --> 00:10:33,560
เราก็เลยทำตามนั้น

164
00:10:34,720 --> 00:10:35,560
กัปตัน - ฮัลโหล

165
00:10:35,640 --> 00:10:37,600
สะพานเดินเรือ - กัปตัน ซิโร่พูด ห่างไปหกไมล์

166
00:10:37,680 --> 00:10:40,360
กัปตัน - หกไมล์ๆ โอเค เอาละ โอเค

167
00:10:40,440 --> 00:10:42,400
สะพานเดินเรือ - เกือบถึงเกาะจิลโยแล้ว

168
00:10:42,480 --> 00:10:44,360
เราจะไปถึงที่นั่นตอน 21:44 น.

169
00:10:48,920 --> 00:10:55,480
คืนนั้นฉันกับแอนเดรียแฟนฉัน
ตัดสินใจขึ้นไปบนชั้นสระว่ายน้ำ

170
00:10:56,200 --> 00:10:58,000
เมื่อฉันเปิดประตู

171
00:10:58,520 --> 00:11:01,560
ก็รู้สึกได้ถึงสายลมที่เย็นสดชื่น

172
00:11:04,560 --> 00:11:06,520
ทุกอย่างมืดสนิท

173
00:11:06,600 --> 00:11:10,040
แต่ก็สว่างขึ้นด้วยไฟไม่กี่ดวง

174
00:11:11,600 --> 00:11:15,240
ผิวน้ำมีประกายระยิบระยับ

175
00:11:16,640 --> 00:11:20,000
ฉันโน้มตัวออกไป มองดูทะเล

176
00:11:20,080 --> 00:11:25,200
และแอนเดรียที่อยู่ข้างหลังฉัน เขากอดฉัน

177
00:11:25,720 --> 00:11:29,320
บอกว่า "รู้สึกเหมือนไททานิกเลย"

178
00:11:29,880 --> 00:11:31,920
ในตอนนั้น ฉัน…

179
00:11:32,920 --> 00:11:36,320
อันที่จริง ฉันรู้สึกแปลกนิดๆ นะ

180
00:11:36,840 --> 00:11:38,200
แต่มันฟังดูบ้าใช่ไหม

181
00:11:38,280 --> 00:11:44,200
ฉันก็เลยทิ้งความคิดนั้นไป

182
00:11:45,640 --> 00:11:49,520
แล้วแม่ก็โทรมาหาฉัน

183
00:11:50,160 --> 00:11:52,160
บอกว่า "เราอยู่ที่ห้องอาหาร

184
00:11:52,240 --> 00:11:56,240
พวกเขาเริ่มเสิร์ฟมื้อค่ำแล้ว มากินกับเราสิ"

185
00:11:58,800 --> 00:12:00,840
มันเป็นมื้อค่ำมื้อสำคัญ

186
00:12:00,920 --> 00:12:02,880
เพราะเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน

187
00:12:02,960 --> 00:12:05,240
ก็จะถึงวันเกิดของแม่

188
00:12:09,280 --> 00:12:11,320
คืนนั้นเรามีมื้อค่ำที่ดีมากจริงๆ

189
00:12:11,400 --> 00:12:12,840
ทักทายคุณพ่อหน่อยสิจ๊ะ

190
00:12:12,920 --> 00:12:16,840
แต่หลังจากมื้อค่ำ
กับไลล่าวัยหนึ่งขวบ มันก็ถึงเวลานอน

191
00:12:16,920 --> 00:12:18,680
เรากลับไปที่ห้องและพาแกเข้านอน

192
00:12:20,840 --> 00:12:23,240
เราทำกิจวัตรก่อนนอนตามปกติ

193
00:12:23,320 --> 00:12:25,200
ฉันใส่ชุดนอน

194
00:12:25,280 --> 00:12:29,040
ผมอาบน้ำเสร็จ ใส่กางเกงบ็อกเซอร์
เตรียมตัวเข้านอน

195
00:12:29,120 --> 00:12:30,920
ฉันจำได้ว่านอนลง

196
00:12:31,000 --> 00:12:34,120
แล้วก็พูดออกมาว่า "ฉันเหนื่อยจัง"

197
00:12:34,640 --> 00:12:35,800
วันนั้นมันยาวนานจริงๆ

198
00:12:41,040 --> 00:12:43,160
กัปตัน - ผมบังคับเรือเอง

199
00:12:43,240 --> 00:12:44,440
ความเร็วเราอยู่ที่เท่าไร

200
00:12:45,120 --> 00:12:46,520
สะพานเดินเรือ - ที่ 15.3

201
00:12:47,520 --> 00:12:49,200
กัปตัน - เร่งเป็น 16 นอต

202
00:12:54,320 --> 00:12:58,640
ขณะที่เข้าใกล้เกาะมากขึ้น
ผมก็เห็นว่าเราเข้าใกล้เกินไปแล้ว

203
00:12:58,720 --> 00:13:02,560
เลยพูดกับหัวหน้าบริกรที่ยืนอยู่ข้างๆ

204
00:13:02,640 --> 00:13:04,600
"ผมว่าเราเข้าใกล้เกินไปหน่อยนะ"

205
00:13:07,360 --> 00:13:10,360
ทันใดนั้นก็เริ่มเห็นฝั่งได้ชัด

206
00:13:12,760 --> 00:13:17,320
ในค่ำคืนนั้นกับเพื่อนๆ ของฉัน
เราได้พักกันครึ่งชั่วโมง

207
00:13:17,840 --> 00:13:21,760
ตอนนั้นฉันคบอยู่กับบาร์เทนเดอร์จากเปรู

208
00:13:21,840 --> 00:13:25,720
ที่ทำงานในบาร์ลอนดราที่ด้านหลังชั้นห้า

209
00:13:25,800 --> 00:13:27,840
ตรงท้ายเรือ และฉันอยากเจอเขา

210
00:13:27,920 --> 00:13:29,640
ก็เลยบอกทุกคนว่า

211
00:13:29,720 --> 00:13:33,280
"อยากไปดื่มคาปูชิโน่ที่บาร์ลอนดราไหม"

212
00:13:33,360 --> 00:13:35,320
แล้วทุกคนก็แบบว่า "เอาสิ ไปกันเลย"

213
00:13:38,120 --> 00:13:39,520
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์

214
00:13:39,600 --> 00:13:41,120
นายท้ายเรือ - สาม สี่ ศูนย์

215
00:13:41,200 --> 00:13:43,560
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์ กราบขวาเรือ

216
00:13:43,640 --> 00:13:44,640
นายท้ายเรือ - โอเค

217
00:13:45,480 --> 00:13:47,400
กัปตัน - ไม่งั้นชนโขดหินแน่

218
00:13:52,200 --> 00:13:56,440
เมื่อเรือเข้าใกล้เกาะมากขึ้น

219
00:13:57,200 --> 00:14:01,600
สิ่งที่ทำให้ผมตกใจไม่น้อยก็คือ
เรือไม่ลดความเร็วลงเลย

220
00:14:01,680 --> 00:14:03,320
(21:46 น.)

221
00:14:03,400 --> 00:14:04,880
(21:47 น.)

222
00:14:04,960 --> 00:14:07,280
ตอนนั้นเอง ผมก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา

223
00:14:11,040 --> 00:14:12,560
กัปตัน - หักขวาเต็มที่

224
00:14:12,640 --> 00:14:14,240
นายท้ายเรือ - หักขวาเต็มที่

225
00:14:15,760 --> 00:14:18,080
มันรีโก - นี่เขาคิดจะทำให้เรือเกยตื้นหรือไง

226
00:14:21,000 --> 00:14:22,440
มันรีโก - ให้ตายเถอะ

227
00:14:24,440 --> 00:14:26,120
หัวหน้าบริกรบอกผมว่า "ไม่ ดูสิ

228
00:14:26,200 --> 00:14:29,200
กัปตันรู้ดีว่าเขาทำอะไรอยู่"

229
00:14:29,280 --> 00:14:31,320
ยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ…

230
00:14:46,240 --> 00:14:51,000
ฉันได้ยินและรู้สึกถึงเสียงและการสั่น

231
00:14:51,080 --> 00:14:55,480
สำหรับผม การที่ห้องค่อยๆ เริ่มเอียง
มันน่ากลัวมากจริงๆ

232
00:14:57,440 --> 00:15:01,960
ตัวผมเกร็งไปหมด
และผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติสุดๆ

233
00:15:02,560 --> 00:15:05,040
เราได้ยินเสียงเอี๊ยดดังมาก

234
00:15:06,280 --> 00:15:11,320
แล้วมันก็เปลี่ยนจากเสียงเอี๊ยดเป็นเสียงครูด

235
00:15:12,680 --> 00:15:14,680
เป็นเสียงที่น่ากลัวจริงๆ ครับ

236
00:15:19,960 --> 00:15:22,640
นึกภาพจานนับพันใบแตกพร้อมๆ กันออกไหม

237
00:15:23,200 --> 00:15:24,360
(มาโนจ ซิงห์
เชฟ)

238
00:15:24,440 --> 00:15:27,040
ผมกลัวสุดๆ เลยเพราะเสียงมันดังมาก

239
00:15:30,520 --> 00:15:35,280
และน้ำเดือดๆ ในหม้อตุ๋นก็เริ่มหกลงพื้น

240
00:15:37,680 --> 00:15:40,280
ผมเป็นเชฟหนึ่งใน 180 คน

241
00:15:40,960 --> 00:15:42,360
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

242
00:15:42,440 --> 00:15:45,760
ผมนึกว่าเรือเจอคลื่นรุนแรง เดี๋ยวก็คงไม่เป็นไร

243
00:15:45,840 --> 00:15:47,680
แต่ผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที…

244
00:15:48,720 --> 00:15:51,400
ไม่ นี่มันไม่ปกติแล้ว

245
00:15:53,600 --> 00:15:54,960
สะพานเรือ - เขาทำอะไรลงไปเนี่ย

246
00:15:57,240 --> 00:15:59,880
กัปตัน - ปิดประตูกันน้ำที่ท้ายเรือ

247
00:15:59,960 --> 00:16:02,920
สะพานเรือ - ปิดประตูกันน้ำที่ท้ายเรือให้หมด

248
00:16:04,560 --> 00:16:06,280
กัปตัน - พระเจ้า ผมทำอะไรลงไปเนี่ย

249
00:16:12,320 --> 00:16:13,240
พอผมหันไป

250
00:16:13,320 --> 00:16:18,040
ก็เห็นว่าเรือชนเข้ากับโขดหินทางกราบซ้าย

251
00:16:19,120 --> 00:16:24,000
เห็นได้เลยว่าน้ำกำลังทะลักเข้าตัวเรือ

252
00:16:25,240 --> 00:16:27,160
กัปตัน - แต่เราชนเข้าตรงไหน

253
00:16:28,000 --> 00:16:30,240
มันรีโก - โขดหิน เหนือผิวน้ำด้วย

254
00:16:31,280 --> 00:16:32,680
กัปตัน - กลางลำเรือ

255
00:16:32,760 --> 00:16:34,280
สะพานเรือ - กลางลำเรือ

256
00:16:35,440 --> 00:16:39,720
เราทุกคนต่างตกตะลึง และขยับตัวไม่ได้เลย

257
00:16:41,920 --> 00:16:43,040
ใจเย็นไว้

258
00:16:43,560 --> 00:16:45,040
ไม่ นั่งลงดีกว่า

259
00:16:45,120 --> 00:16:46,080
- นั่งเหรอ
- นั่งเหรอ

260
00:16:46,160 --> 00:16:47,200
ใช่

261
00:16:50,880 --> 00:16:53,160
ทุกคนสติแตกกันหมด

262
00:16:53,880 --> 00:16:57,480
แล้วฉันก็มองไปที่แม่ซึ่งอยู่ตรงหน้าฉัน

263
00:16:57,560 --> 00:17:02,280
แม่มองฉันแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรนะ

264
00:17:02,360 --> 00:17:03,560
ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

265
00:17:05,320 --> 00:17:07,360
แม่พยายามทำทุกอย่าง

266
00:17:07,440 --> 00:17:11,240
ให้ฉันรู้สึกว่าไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น

267
00:17:11,320 --> 00:17:14,000
แต่… ฉันรู้ว่ามันมีแน่ๆ

268
00:17:18,560 --> 00:17:22,160
เรายืนอยู่ตรงนั้น ดูว่าจะทำยังไงต่อไป

269
00:17:23,600 --> 00:17:27,480
ฉันรีบเก็บอาการทุกอย่าง

270
00:17:27,560 --> 00:17:30,080
และมองไปที่นิโคลัส เขาบอกว่า

271
00:17:30,840 --> 00:17:34,240
"เราต้องออกไปจากที่นี่ และต้องไปเดี๋ยวนี้เลย"

272
00:17:36,360 --> 00:17:39,080
เขาถามว่า "ได้ยินไหม รู้สึกไหม"

273
00:17:39,600 --> 00:17:40,880
ผมตื่นตระหนกไปหมด

274
00:17:41,920 --> 00:17:45,800
ร่างกายผมเลยเข้าสู่โหมดรับมือวิกฤต

275
00:17:46,920 --> 00:17:49,720
ผมเคยถูกมองว่าเป็นคนไร้ความรู้สึก

276
00:17:50,280 --> 00:17:53,000
แต่ในตอนนั้น มันเป็นเรื่องการเอาชีวิตรอดล้วนๆ

277
00:17:53,080 --> 00:17:55,720
และพยายามพาครอบครัวออกไปให้ได้

278
00:17:57,960 --> 00:18:01,280
ผมตะโกนบอกเมแกนว่า
"อุ้มลูกไป เราต้องไปแล้ว"

279
00:18:03,600 --> 00:18:05,680
พอเห็นเขามีท่าทีแบบนั้น

280
00:18:05,760 --> 00:18:08,080
ฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที

281
00:18:08,160 --> 00:18:12,120
ฉันอุ้มไลล่าขึ้นจากเปลตอนที่แกกำลังหลับสนิท

282
00:18:12,200 --> 00:18:14,440
ตอนนั้นฉันไม่ได้หยิบจุกนมปลอมมา

283
00:18:15,040 --> 00:18:17,880
แกก็ร้องไห้ทันที

284
00:18:19,440 --> 00:18:22,120
ผมคว้ากางเกงยีนส์มาใส่ แต่ก็มีแค่นั้น

285
00:18:22,200 --> 00:18:25,920
ผมไม่ได้ใส่เสื้อ เมแกนอุ้มไลล่าอยู่

286
00:18:26,000 --> 00:18:28,480
แล้วเราก็วิ่งออกไปนอกห้อง

287
00:18:31,680 --> 00:18:34,320
ทันทีที่เกิดการปะทะ

288
00:18:34,400 --> 00:18:37,720
สิ่งแรกที่ผมคิดก็คือ
ต้องไปดูว่าเกิดอะไรข้างล่างนั่น

289
00:18:37,800 --> 00:18:40,080
และใกล้ๆ กับห้องเครื่อง

290
00:18:40,160 --> 00:18:43,560
หัวหน้าวิศวกรเดินออกมา
ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัว

291
00:18:43,640 --> 00:18:47,360
บอกผมว่าข้างล่างมันหายนะชัดๆ
น้ำกำลังทะลักเข้ามาเต็มกำลัง

292
00:18:47,960 --> 00:18:49,480
ผมรู้สึกหมดหนทางเลย

293
00:18:50,840 --> 00:18:53,360
กัปตัน - ผมขอคุยกับหัวหน้าวิศวกรหน่อย

294
00:18:54,960 --> 00:18:56,720
สะพานเรือ - ติดต่อหัวหน้าวิศวกรให้ที

295
00:18:56,800 --> 00:18:59,400
กัปตันอยากคุยด้วยเรื่องขั้นตอนฉุกเฉิน

296
00:19:00,520 --> 00:19:02,000
(ห้องเครื่อง)

297
00:19:02,080 --> 00:19:03,600
หัวหน้าวิศวกร - เปิดเครื่องสูบน้ำเลย

298
00:19:06,280 --> 00:19:09,120
สะพานเรือ - กัปตัน
หัวหน้าวิศวกรอยู่ในสายแล้วครับ

299
00:19:09,200 --> 00:19:10,920
กัปตัน - มีน้ำเข้ามาเหรอ

300
00:19:11,000 --> 00:19:13,840
หัวหน้าวิศวกร - ทะลักเลยละ ผมกำลังลงไป

301
00:19:13,920 --> 00:19:15,040
กัปตัน - ตรงไหนล่ะ

302
00:19:15,120 --> 00:19:17,640
หัวหน้าวิศวกร - กราบซ้ายเรือ
ผมกำลังจะลงไปตรวจดู

303
00:19:17,720 --> 00:19:19,160
กัปตัน - กราบซ้ายตรงไหนล่ะ

304
00:19:19,240 --> 00:19:20,680
หัวหน้าวิศวกร - ที่ห้องเครื่อง

305
00:19:20,760 --> 00:19:22,680
กัปตัน - น้ำเข้ามาเยอะไหม

306
00:19:22,760 --> 00:19:24,120
หัวหน้าวิศวกร - มีน้ำอยู่

307
00:19:24,200 --> 00:19:26,400
คุณลงไปไม่ได้ เราจะลงไปอีกฝั่ง

308
00:19:26,480 --> 00:19:28,680
ขอเวลาเดี๋ยว เราจะเปิดเครื่องสูบน้ำ

309
00:19:28,760 --> 00:19:30,200
แล้วจะแจ้งให้ทราบ กัปตัน

310
00:19:30,280 --> 00:19:31,440
กัปตัน - โอเคๆ

311
00:19:31,520 --> 00:19:34,160
หัวหน้าวิศวกร - มานี่ เปิดเครื่องสูบน้ำฉุกเฉิน

312
00:19:35,520 --> 00:19:38,040
น้ำไปถึงห้องซ่อมบำรุงแล้ว

313
00:19:38,120 --> 00:19:38,960
(ชั้นศูนย์)

314
00:19:39,040 --> 00:19:41,560
กัปตัน - แล้วเรากำลังจะจมไหม ผมไม่เข้าใจ

315
00:19:46,840 --> 00:19:49,560
เราพุ่งออกไปที่โถงทางเดิน

316
00:19:49,640 --> 00:19:52,760
ผมคิดว่าเรือน่าจะแค่ค่อยๆ เอียง

317
00:19:52,840 --> 00:19:56,440
และในหัวผม มันเป็นการแข่งไปที่ชั้นเรือชูชีพ

318
00:19:57,600 --> 00:20:02,000
เราเลยเริ่มวิ่งขึ้นบันไดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

319
00:20:02,080 --> 00:20:04,240
เมแกนกับลูกอยู่ข้างหลังผม

320
00:20:08,480 --> 00:20:11,640
อะดรีนาลีนเริ่มสูบฉีด
ความตื่นตระหนกเริ่มถาโถม

321
00:20:12,960 --> 00:20:15,520
ไลล่าร้องไห้ตลอดเวลา

322
00:20:16,040 --> 00:20:20,280
เราขึ้นบันไดทีละสองขั้น
ฉันอุ้มลูกอยู่ พยายามตามให้ทัน

323
00:20:20,840 --> 00:20:22,160
ตอนนั้นฉันแทบไม่ไหว

324
00:20:22,240 --> 00:20:24,200
รู้สึกคลื่นไส้ไปหมด

325
00:20:25,440 --> 00:20:27,520
ฉันบอกว่า "ฉันว่าฉันจะอ้วกแล้ว"

326
00:20:28,040 --> 00:20:30,040
จอห์นบอกว่า "อ้วกไปเลยแล้ววิ่งต่อ

327
00:20:30,120 --> 00:20:31,480
อย่าหยุดนะ วิ่งต่อไป"

328
00:20:37,240 --> 00:20:40,720
เราไปถึงชั้นสี่ซึ่งมีเรือชูชีพอยู่

329
00:20:40,800 --> 00:20:43,680
แล้วก็มีคู่สามีภรรยาช่วยแจกเสื้อชูชีพให้ทุกคน

330
00:20:44,280 --> 00:20:46,840
ซึ่งตอนนี้ยังมีคนไม่เยอะเท่าไร

331
00:20:46,920 --> 00:20:49,560
ทั้งยังมีความกังวลก่อตัวขึ้น

332
00:20:49,640 --> 00:20:51,560
เมื่อไม่มีใครมาให้ข้อมูลอะไรเลย

333
00:20:52,080 --> 00:20:55,360
ไม่มีใครบอกเราเลยว่าต้องทำอะไร

334
00:20:57,400 --> 00:20:59,760
และในตอนนั้นเอง ไฟก็ดับลง

335
00:21:07,800 --> 00:21:09,320
มันมืดสนิทเลย

336
00:21:12,160 --> 00:21:15,320
จู่ๆ ผมก็คลาดกับเมแกนกับไลล่า

337
00:21:18,480 --> 00:21:20,800
ไม่รู้ว่าสามขั้นหรือสิบสามขั้น

338
00:21:20,880 --> 00:21:22,520
แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ ผม

339
00:21:23,880 --> 00:21:25,080
ฉันกลัวค่ะ

340
00:21:25,160 --> 00:21:27,120
และจำได้ว่าตะโกนเรียกหาเขา

341
00:21:27,200 --> 00:21:28,560
"จอห์น"

342
00:21:31,000 --> 00:21:34,200
เราตะโกนเรียก เดินตามเสียงของกันและกัน

343
00:21:35,720 --> 00:21:37,480
มันเหมือนผ่านไปเป็นชาติเลย

344
00:21:40,920 --> 00:21:42,880
พอเรากลับมาเจอกัน จำได้ว่าผมพูดว่า

345
00:21:42,960 --> 00:21:46,600
"จับขอบกางเกงยีนส์ผมไว้ แล้วอย่าปล่อยนะ"

346
00:21:47,360 --> 00:21:51,480
ผมอุ้มไลล่าไว้ แล้วขึ้นบันไดทีละสองขั้น

347
00:21:55,920 --> 00:21:58,880
หัวหน้าวิศวกรกับผมกลับไปที่สะพานเดินเรือ

348
00:21:58,960 --> 00:22:01,800
ร่วมกับกัปตันสเก็ตติโน พวกเขากางแผนผังเรือ

349
00:22:01,880 --> 00:22:07,360
และพยายามทำความเข้าใจ
ความเสียหายที่เกิดกับเรือลำนี้

350
00:22:09,440 --> 00:22:12,360
กัปตัน - ผมแค่อยากรู้ว่า
ไอ้โขดหินเวรนี่อยู่ตรงไหน

351
00:22:14,440 --> 00:22:16,120
ไม่มีสัญญาณเตือนภัยเลย

352
00:22:18,000 --> 00:22:21,880
เพราะบนสะพานเดินเรือ
แทบไม่รู้สึกถึงเสียงการปะทะเลย

353
00:22:23,160 --> 00:22:24,280
(ห้องอาหารมิลาโน
ชั้นสาม)

354
00:22:24,360 --> 00:22:27,160
ในขณะที่ผู้คนในห้องอาหารบริเวณด้านหลัง

355
00:22:27,240 --> 00:22:32,640
พวกเขาต่างรู้สึกได้ถึงแรงปะทะเต็มๆ เลย

356
00:22:35,760 --> 00:22:36,640
สะพานเดินเรือ

357
00:22:37,160 --> 00:22:38,000
(บาร์ลอนดรา - ชั้นห้า)

358
00:22:38,080 --> 00:22:39,880
บาร์ลอนดรา - ครับ โฮเซจากบาร์ลอนดราพูด

359
00:22:39,960 --> 00:22:41,680
ช่วยประกาศหน่อยได้ไหม

360
00:22:41,760 --> 00:22:44,360
บอกว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม
ทุกอย่างเรียบร้อยดี

361
00:22:44,880 --> 00:22:47,000
ผู้โดยสารเริ่มกังวลมากแล้ว

362
00:22:51,400 --> 00:22:54,280
สะพานเรือ - เราประกาศในระหว่างนี้ได้

363
00:22:54,360 --> 00:22:56,640
เอาเป็นว่าไฟฟ้าดับแล้วกัน

364
00:22:57,200 --> 00:22:59,040
สะพานเรือ - โอเค ตามนั้นเลย ไฟฟ้าดับ

365
00:23:03,000 --> 00:23:05,040
ท่านผู้มีเกียรติ กรุณาฟังทางนี้

366
00:23:05,120 --> 00:23:06,800
ขอแจ้งในนามของกัปตัน

367
00:23:06,880 --> 00:23:10,240
เรากำลังประสบเหตุไฟฟ้าดับ
เนื่องจากระบบไฟฟ้าขัดข้อง

368
00:23:10,320 --> 00:23:12,400
ณ จุดนี้ สถานการณ์อยู่ในการควบคุม

369
00:23:12,480 --> 00:23:15,160
และช่างของเรากำลังแก้ไขสถานการณ์อยู่

370
00:23:15,240 --> 00:23:18,640
เมื่อมีข้อมูลเพิ่มเติม เราจะแจ้งให้ทราบครับ

371
00:23:19,800 --> 00:23:25,120
พวกเขาเอาแต่พูดว่า
"ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

372
00:23:25,200 --> 00:23:27,400
- "กลับไปที่ห้องคุณ"
- "กลับไปที่ห้องคุณ"

373
00:23:28,200 --> 00:23:31,240
นี่คือประกาศในนามกัปตันของเรา

374
00:23:31,320 --> 00:23:34,440
เราขอให้ทุกท่านกลับไปที่ห้องค่ะ

375
00:23:34,960 --> 00:23:38,520
ฉันเอาแต่คิดว่า "ฉันไม่กลับไปที่ห้องแน่"

376
00:23:38,600 --> 00:23:41,600
- ไม่มีทาง
- ฝันไปเถอะ

377
00:23:41,680 --> 00:23:44,920
บอกตรงๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ตอนนั้นจะหาห้องเจอไหม

378
00:23:45,640 --> 00:23:51,120
ขณะที่ผมกำลังลงไปข้างล่าง
ก็เห็นว่าผู้โดยสารกำลังหวาดกลัวมาก

379
00:23:51,200 --> 00:23:53,280
และถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น

380
00:23:54,640 --> 00:23:58,080
ผมไม่อยากตอบอะไรที่ขัดกับสิ่งที่กัปตันพูด

381
00:23:58,160 --> 00:24:03,080
ผมให้ข้อมูลที่ขัดกันไม่ได้
เพราะมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง

382
00:24:03,760 --> 00:24:06,120
การที่ทำอะไรไม่ได้นี่แหละคือปัญหา

383
00:24:06,200 --> 00:24:08,040
(ชั้นศูนย์)

384
00:24:13,720 --> 00:24:16,240
เราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

385
00:24:17,480 --> 00:24:20,640
ทุกคำประกาศที่เราได้ยิน เราเชื่อตามนั้น

386
00:24:21,320 --> 00:24:23,960
เราได้ยินว่า โอเค มีปัญหาเล็กน้อย

387
00:24:24,480 --> 00:24:28,200
ไม่ว่ากัปตันจะพูดอะไร คำนั้นถือเป็นที่สุด

388
00:24:29,400 --> 00:24:34,160
และผมได้ยินเชฟพูดว่า
"ห้ามเลยนะ ห้ามใครขยับ

389
00:24:34,240 --> 00:24:35,720
อยู่ตรงที่ที่คุณอยู่

390
00:24:35,800 --> 00:24:38,920
และเตรียมตัวบริการมื้อค่ำ"

391
00:24:44,760 --> 00:24:48,480
รู้สึกเหมือนนานมากกว่าที่ไฟจะกลับมาติด

392
00:24:49,080 --> 00:24:51,400
เรายังวิ่งขึ้นบันไดอยู่

393
00:24:52,280 --> 00:24:56,680
และในที่สุดเราก็ออกไปที่ชั้นที่มีเรือชูชีพ

394
00:24:58,840 --> 00:25:00,120
(ชั้นสี่)

395
00:25:02,120 --> 00:25:04,800
ผู้คนหลายร้อยคนเบียดเสียดกัน

396
00:25:05,320 --> 00:25:07,880
รู้สึกได้เลยถึงคลื่นความตื่นตระหนก

397
00:25:09,600 --> 00:25:13,520
ผู้คนตะโกน โต้เถียงกัน
พยายามตัดสินใจว่าจะทำอะไร เกิดอะไรขึ้น

398
00:25:15,520 --> 00:25:17,120
ลูกเรือทุกคนบอกว่า

399
00:25:17,200 --> 00:25:20,400
"ระบบไฟฟ้าขัดข้องหรือมีปัญหาบางอย่าง
ยังไม่มีการอพยพ"

400
00:25:22,120 --> 00:25:25,000
ฉันอุ้มไลล่าอยู่ แกยังร้องไห้

401
00:25:26,520 --> 00:25:28,040
ฉันเพิ่งเป็นแม่คน

402
00:25:28,120 --> 00:25:34,360
ความรู้สึกสิ้นไร้ไม้ตอก
การที่ไม่เห็นหนทางช่วยลูก…

403
00:25:35,320 --> 00:25:39,800
สิ่งที่ฉันโฟกัสหลักๆ คือ
ดูแลและปลอบโยนลูกของฉัน

404
00:25:42,480 --> 00:25:46,000
มันยากมากที่ต้องมาได้ยิน
และเห็นเมแกนลำบากแบบนั้น

405
00:25:50,120 --> 00:25:54,360
และตอนนั้น ฉันจำได้ว่ามองตาจอห์น

406
00:25:54,880 --> 00:25:57,400
แล้วพูดว่า "ฉันอยากลงจากเรือลำนี้"

407
00:25:59,520 --> 00:26:01,560
สะพานเรือ - ตอนนี้มีสองใช่ไหมครับ

408
00:26:01,640 --> 00:26:03,360
สองห้องที่ถูกน้ำท่วมไป

409
00:26:04,320 --> 00:26:09,200
ในช่วงเวลาแห่งความสับสนวุ่นวายไม่รู้จบนี้

410
00:26:09,280 --> 00:26:14,560
กัปตันได้คุยโทรศัพท์
กับผู้ประสานงานวิกฤตของบริษัทบ่อยๆ

411
00:26:15,320 --> 00:26:16,880
(กัปตันถึงผู้ประสานงานวิกฤต)

412
00:26:16,960 --> 00:26:19,120
พูดง่ายๆ คือหลายห้องถูกน้ำท่วม
ผมทำพลาดไปแล้ว

413
00:26:19,200 --> 00:26:22,520
น้ำท่วมทั้งลำแล้ว แต่เราจะไม่จม เราจะไม่จม

414
00:26:23,400 --> 00:26:25,680
อีกเดี๋ยวผมจะทอดสมอ เราจะจอดอยู่ตรงนี้

415
00:26:25,760 --> 00:26:29,200
แล้วเราก็ต้องหาเรือลากจูง
หาคนมาพาเราออกไป

416
00:26:30,280 --> 00:26:32,920
ในความคิดผม พวกเขาไม่พูดความจริง

417
00:26:33,000 --> 00:26:38,600
เพราะกัปตันอยู่ในภาวะตื่นตระหนก

418
00:26:38,680 --> 00:26:42,720
จนเขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

419
00:26:44,280 --> 00:26:49,840
(ห้องอาหารมิลาโน
ชั้นสี่)

420
00:26:55,680 --> 00:26:57,320
ในห้องอาหาร

421
00:26:57,400 --> 00:27:03,480
เรามองไปที่ลูกเรือ
เพื่อขอแนวทางว่าต้องทำอะไรต่อ

422
00:27:03,560 --> 00:27:06,600
แต่พวกเขาเองก็ดูตื่นตระหนก

423
00:27:13,800 --> 00:27:17,640
แล้วในที่สุด พนักงานเสิร์ฟก็บอกเรา
ให้ไปรวมกันที่ชั้นสระว่ายน้ำ

424
00:27:18,160 --> 00:27:21,720
ทุกคนต่างกรูกันไป

425
00:27:21,800 --> 00:27:24,480
เพราะทุกคนกำลังตื่นตระหนก

426
00:27:27,120 --> 00:27:30,280
กรุณาออกไปอีกฝั่งครับ ออกไปอีกฝั่ง

427
00:27:34,040 --> 00:27:37,880
ที่พื้นมีเศษจานและแก้วน้ำแตกอยู่เต็มไปหมด

428
00:27:37,960 --> 00:27:40,800
แล้วเราก็แต่งตัวจัดเต็มไปกินมื้อค่ำ

429
00:27:40,880 --> 00:27:43,240
เราใส่ส้นสูงกัน

430
00:27:44,760 --> 00:27:48,000
แต่ในที่สุด เราก็มาถึงชั้นสระว่ายน้ำ

431
00:27:48,760 --> 00:27:52,000
ฉันจำได้ว่ามองออกไปนอกหน้าต่าง

432
00:27:52,520 --> 00:27:54,280
และเห็นเกาะจิลโย

433
00:27:55,320 --> 00:27:57,640
ดูสิ ชายฝั่งอยู่แค่นั้นเอง ไม่มีปัญหา

434
00:27:57,720 --> 00:28:01,560
ดูสิ อลิซ ดูชายฝั่งสิ เรามาถึงแล้ว

435
00:28:02,640 --> 00:28:05,240
เราเห็นแสงไฟ

436
00:28:05,320 --> 00:28:08,240
เราเห็นท่าเรือ

437
00:28:09,320 --> 00:28:15,080
ฉันเลยพูดว่า "โอเค เราอยู่ใกล้ๆ ฝั่งแค่นี้เอง

438
00:28:15,160 --> 00:28:18,040
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรแล้วละ"

439
00:28:19,480 --> 00:28:21,480
หลายคนสบายใจขึ้น

440
00:28:22,120 --> 00:28:24,120
และนั่นแหละคือปัญหา

441
00:28:24,200 --> 00:28:26,560
เราระวังตัวน้อยลง

442
00:28:27,800 --> 00:28:29,800
หัวหน้าวิศวกร - สตาร์ตเครื่องดีเซล

443
00:28:29,880 --> 00:28:30,840
สะพานเรือ - ไฟฟ้าบนเรือดับ

444
00:28:30,920 --> 00:28:34,080
หัวหน้าวิศวกร -
การสตาร์ตเครื่องดีเซลเป็นระบบแยกต่างหาก

445
00:28:34,160 --> 00:28:35,800
ที่นี่ไม่เหลืออะไรแล้ว

446
00:28:35,880 --> 00:28:37,920
ระบบตู้ไฟฟ้า ทุกอย่างเลย

447
00:28:38,000 --> 00:28:39,240
เครื่องดีเซลก็สตาร์ตไม่ติด

448
00:28:39,320 --> 00:28:42,440
ผมจะขึ้นไปดูข้างบนว่าทำไมสตาร์ตไม่ติด

449
00:28:48,400 --> 00:28:49,800
มีเชฟสามคน

450
00:28:49,880 --> 00:28:51,920
พวกเขาติดอยู่ในลิฟต์

451
00:28:52,000 --> 00:28:56,440
พวกเขาทั้งตะโกนและทุบประตูลิฟต์

452
00:28:59,440 --> 00:29:00,880
มีคนสี่คนไปตรงนั้น

453
00:29:01,680 --> 00:29:05,400
แล้วเราก็งัดประตูให้เปิดออก
และพาพวกเขาออกมา

454
00:29:11,520 --> 00:29:14,960
ที่ส่วนท้ายของชั้นห้า เรือเริ่มเอียงมากขึ้นเรื่อยๆ

455
00:29:17,040 --> 00:29:20,120
จำได้ว่าฉันคิดกับตัวเองว่า
"ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว

456
00:29:20,200 --> 00:29:22,360
ฉันต้องลงจากเรือ"

457
00:29:25,800 --> 00:29:29,760
ระหว่างที่เดินไปตามทางเดิน
ฉันก็เจอหัวหน้าของฉัน

458
00:29:30,280 --> 00:29:32,680
เธอเห็นฉันและพูดว่า "คุณจะไปไหนน่ะ"

459
00:29:32,760 --> 00:29:34,760
ฉันตอบไปว่า "ฉันจะไปที่จุดรวมพล"

460
00:29:34,840 --> 00:29:36,040
เธอบอกว่า "ไม่ได้

461
00:29:36,120 --> 00:29:40,320
คุณต้องกลับไปที่เลาจน์
และทำการแสดงให้ผู้โดยสารรับชม"

462
00:29:40,400 --> 00:29:44,080
ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย

463
00:29:44,160 --> 00:29:46,080
ฉันเลยบอกไปว่า "ฉันลาออก"

464
00:29:47,360 --> 00:29:49,080
ฉันตรงไปที่จุดรวมพลทันที

465
00:29:49,160 --> 00:29:52,040
โดยไม่รอรหัส สัญญาณ

466
00:29:52,120 --> 00:29:53,400
หรือประกาศเมย์เดย์ใดๆ

467
00:29:56,800 --> 00:29:59,080
ฉันอยู่ที่ชั้นสี่ อยู่ตรงหัวเรือ

468
00:29:59,160 --> 00:30:00,400
พวกลูกเรืออย่างเรา

469
00:30:00,480 --> 00:30:03,360
เราอยู่ในพื้นที่ที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิง

470
00:30:06,960 --> 00:30:09,760
เจ้าหน้าที่ที่ใหญ่กว่าฉันควรจะมาที่นั่น

471
00:30:09,840 --> 00:30:11,600
แต่พอเขามาถึง

472
00:30:12,960 --> 00:30:14,280
มันเหมือนเห็นผีเลย

473
00:30:14,360 --> 00:30:17,840
เขาตัวขาวซีดเลย ซีดเป็นกระดาษ

474
00:30:17,920 --> 00:30:21,360
แววตาของเขาว่างเปล่า
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเห็นซอมบี้

475
00:30:21,440 --> 00:30:23,320
เขาใส่ชุดวิศวกร

476
00:30:23,400 --> 00:30:26,360
ซึ่งก็เหมือนกับชุดหมีของเด็กๆ

477
00:30:26,440 --> 00:30:30,640
เป็นแบบชิ้นเดียว และมันก็เปียกโชกไปหมด

478
00:30:30,720 --> 00:30:34,360
และเมื่อมาถึง เขาก็ไม่สามารถสื่อสารได้

479
00:30:34,880 --> 00:30:36,160
และถึงจุดหนึ่งฉันก็แบบว่า

480
00:30:36,240 --> 00:30:38,880
"โอเค เราไม่มีผู้นำแล้ว

481
00:30:38,960 --> 00:30:40,440
คงต้องเป็นฉันสินะ"

482
00:30:46,880 --> 00:30:50,920
ผมอยู่บนสะพานเดินเรือ
และผมเตือนพวกเจ้าหน้าที่

483
00:30:51,000 --> 00:30:53,800
"ดูสิ เรือเอียงไป 20 องศาแล้ว"

484
00:30:54,320 --> 00:30:57,520
เพราะงั้นพวกเขาเลยน่าจะรู้ตัวแล้ว

485
00:30:57,600 --> 00:31:01,520
เพราะมันเป็นหน้าที่
และพวกเขาควรรู้ว่ายิ่งเรือเอียงมากเท่าไร

486
00:31:01,600 --> 00:31:04,440
ก็ยิ่งสูญเสียการทรงตัวมากเท่านั้น

487
00:31:08,600 --> 00:31:14,440
ระดับน้ำขยับใกล้จุดที่เราอยู่เข้ามาเรื่อยๆ

488
00:31:14,520 --> 00:31:18,120
สิ่งที่ตอนแรกดูเหมือนอยู่ไกลจากเรือชูชีพ

489
00:31:18,200 --> 00:31:21,440
ตอนนี้ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้จุดที่เราอยู่แล้ว

490
00:31:21,520 --> 00:31:27,480
ฉันก็รู้สึกตื่นตระหนกและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

491
00:31:27,560 --> 00:31:30,880
แล้วฉันก็เริ่มถ่ายวิดีโอทุกอย่างเท่าที่จะทำได้

492
00:31:33,120 --> 00:31:34,760
ทุกคนต้องเกาะข้างๆ ไว้

493
00:31:34,840 --> 00:31:39,000
เพื่อไม่ให้ไถลไปที่ด้านข้างของเรือ

494
00:31:40,600 --> 00:31:43,440
ไม่มีใครบอกเราว่าต้องทำอะไร

495
00:31:43,520 --> 00:31:45,480
แล้วนิโคลัสก็บอกว่า…

496
00:31:45,560 --> 00:31:48,280
"เรือลำนี้กำลังจะจม เราต้องออกไป"

497
00:31:48,360 --> 00:31:51,760
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน สามีเธอๆ

498
00:31:51,840 --> 00:31:54,360
เราเลยเปิดเรือชูชีพ พอเราเข้าไปในนั้น

499
00:31:54,440 --> 00:31:57,800
เราก็เริ่มดูที่ระบบรอก แล้วก็มอเตอร์ด้วย

500
00:31:57,880 --> 00:31:59,440
มีคนผลักฉัน!

501
00:32:00,880 --> 00:32:04,200
ตอนนี้เราเริ่มเห็นคนที่ดูเหมือนเชฟ

502
00:32:04,280 --> 00:32:06,920
และเขาสวมเสื้อชูชีพอยู่

503
00:32:07,000 --> 00:32:08,960
เขามาบอกเราว่า

504
00:32:09,040 --> 00:32:11,000
"ห้ามแตะต้องของพวกนี้นะ"

505
00:32:11,080 --> 00:32:12,680
แล้วเขาก็ปิดประตู

506
00:32:14,280 --> 00:32:18,000
- นี่ๆ ทีละคนครับ
- เดี๋ยวนะ คุณจะพูดอะไร

507
00:32:18,080 --> 00:32:20,400
ผมเริ่มขึ้นเสียง "นี่มันไม่มีเหตุผลเลย

508
00:32:20,480 --> 00:32:22,240
เราต้องลงจากเรือลำนี้นะ"

509
00:32:22,320 --> 00:32:25,360
แล้วทุกคนก็เริ่มสติแตกกัน

510
00:32:26,080 --> 00:32:28,080
มันชัดเจนมากๆ แล้ว

511
00:32:28,160 --> 00:32:31,360
ว่านี่ไม่ใช่แค่ไฟดับ

512
00:32:31,440 --> 00:32:33,880
ชัดซะจนผู้โดยสารเลิกเชื่อเรื่องนี้

513
00:32:34,440 --> 00:32:38,240
และเริ่มโทรแจ้งตำรวจ

514
00:32:41,960 --> 00:32:43,560
สารวัตรทหารเมืองกรอสเซโต้

515
00:32:43,640 --> 00:32:45,600
ผู้โดยสาร - ฟังนะ ผมโทรไปเมื่อกี้

516
00:32:45,680 --> 00:32:47,400
เรือเอียงขึ้นเรื่อยๆ

517
00:32:47,480 --> 00:32:50,400
บนเรือก็มีเด็กอยู่เยอะมาก

518
00:32:50,480 --> 00:32:53,200
สารวัตรทหาร - ใจเย็นครับ
ใจเย็นไว้ เรากำลังจัดการกันอยู่

519
00:32:54,080 --> 00:32:56,080
สารวัตรทหารเมืองกรอสเซโต้ สวัสดีครับ

520
00:32:56,160 --> 00:32:58,280
ผู้โดยสาร - สวัสดีค่ะ
ฉันอยู่บนเรือกอสตา ครูซส์

521
00:32:58,360 --> 00:32:59,840
กอสตา กอนกอร์เดีย

522
00:32:59,920 --> 00:33:02,320
ครับ เราทราบสถานการณ์แล้ว
ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ

523
00:33:02,400 --> 00:33:05,080
ผู้โดยสาร - เรือมันเอียงขึ้นเรื่อยๆ

524
00:33:05,160 --> 00:33:08,200
และพวกเขาไม่บอกอะไรเราเลย

525
00:33:08,280 --> 00:33:13,520
ฉันมีลูกเล็กสองคน
และบอกตามตรง ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี

526
00:33:14,320 --> 00:33:17,640
(22:25 น.
40 นาทีหลังการชน)

527
00:33:21,000 --> 00:33:24,440
สะพานเรือ - ยามชายฝั่งลีวอร์โน
จากกอสตา กอนกอร์เดีย ว่ามาเลย

528
00:33:25,640 --> 00:33:27,400
ยามชายฝั่งลีวอร์โน -
สวัสดี กอสตา กอนกอร์เดีย

529
00:33:27,480 --> 00:33:30,880
ช่วยบอกผมทีได้ไหมว่า
มีปัญหาอะไรบนเรือหรือเปล่า

530
00:33:31,600 --> 00:33:32,600
สะพานเรือ - ครับ ยืนยัน

531
00:33:32,680 --> 00:33:35,760
บนเรือเราไฟฟ้าดับทั้งลำ
และเรากำลังตรวจสอบอยู่

532
00:33:36,440 --> 00:33:38,360
ยามชายฝั่ง - คุณต้องการความช่วยเหลือ

533
00:33:38,440 --> 00:33:41,880
หรือตอนนี้คุณแค่จอดอยู่แถวๆ เกาะจิลโย

534
00:33:44,400 --> 00:33:47,080
สะพานเรือ - ครับ ยืนยัน
เรากำลังจอดอยู่แถวนี้

535
00:33:48,680 --> 00:33:50,400
พวกเขาบอกว่าไฟดับ

536
00:33:50,480 --> 00:33:53,280
แต่ไม่ได้รายงานสถานการณ์ตามจริง

537
00:33:53,800 --> 00:33:57,600
กัปตันอาจจะอยาก "ปัดความรับผิดชอบ"

538
00:33:57,680 --> 00:33:59,600
จากเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ก็ได้

539
00:34:00,200 --> 00:34:03,000
ซึ่งผมว่ามันผิดมากๆ เลย

540
00:34:06,840 --> 00:34:10,680
เชฟคนหนึ่งเดินเข้ามาและพูดว่า

541
00:34:10,760 --> 00:34:13,240
"รู้ไหม เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

542
00:34:13,320 --> 00:34:17,160
และชั้นซีกำลังรั่ว"

543
00:34:18,080 --> 00:34:21,400
ตอนที่เขาบอกว่าชั้นซีรั่ว ผมลืมทุกอย่างไปเลย

544
00:34:21,480 --> 00:34:23,320
ผมวิ่งลงไปชั้นล่าง

545
00:34:23,960 --> 00:34:25,760
เพราะทุกครั้งที่ได้รับเงินเดือน

546
00:34:25,840 --> 00:34:29,480
ผมจะเก็บเงินเอาไว้ใต้เตียง

547
00:34:30,480 --> 00:34:32,560
ตอนนั้นผมเป็นหนี้เยอะมาก

548
00:34:33,080 --> 00:34:35,480
ผมทำให้ครอบครัวเดือดร้อน

549
00:34:36,320 --> 00:34:42,480
ผมคิดอยู่ทุกวันว่า
จะต้องหาเงินได้มากพอมาใช้หนี้ทั้งหมด

550
00:34:44,320 --> 00:34:47,640
แรงงานทั้งหมด เงินที่ผมเก็บหอมรอมริบ

551
00:34:48,160 --> 00:34:49,160
อยู่ที่ใต้เตียงผม

552
00:34:51,360 --> 00:34:53,880
ผมเลยต้องไปเอาเงินนั้น

553
00:34:53,960 --> 00:34:58,000
ซึ่งผมเก็บไว้ในห้องบนชั้นบี

554
00:35:00,120 --> 00:35:01,000
(ชั้นบี - ชั้นซี)

555
00:35:01,080 --> 00:35:05,200
ผมเห็นหัวหน้ารปภ.ยืนอยู่ตรงนั้น

556
00:35:06,120 --> 00:35:08,440
และเขาหยุดผมไว้ บอกว่า

557
00:35:08,520 --> 00:35:11,640
"คุณเข้าไปชั้นบีไม่ได้"

558
00:35:11,720 --> 00:35:15,400
เขาบอกว่า "ห้ามใครเข้าไปในพื้นที่นี้"

559
00:35:15,480 --> 00:35:19,320
ผมบอกว่า "แต่ผมลืมของสำคัญไว้"

560
00:35:19,400 --> 00:35:22,240
เขาบอกว่า "ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตคุณแล้ว"

561
00:35:23,600 --> 00:35:25,200
เขาพูดถูก

562
00:35:25,720 --> 00:35:28,600
ผมต้องไปขึ้นเรือชูชีพ

563
00:35:30,640 --> 00:35:33,800
ยามชายฝั่ง - กอสตา
ช่วยรายงานสถานการณ์ได้ไหม

564
00:35:33,880 --> 00:35:37,360
สะพานเรือ - ครับ ยามชายฝั่งลีวอร์โน
เรากำลังประเมินรอยรั่ว

565
00:35:39,160 --> 00:35:42,720
ยามชายฝั่ง - งั้นมันก็ไม่ใช่แค่ไฟฟ้าดับ
แต่มีรอยรั่วด้วยเหรอ

566
00:35:43,240 --> 00:35:46,560
สะพานเรือ - ครับ มีรอยรั่ว ครับ มีรอยรั่ว

567
00:35:48,080 --> 00:35:51,320
ยามชายฝั่ง - งั้นคุณต้องการ
ความช่วยเหลือแบบไหน

568
00:35:51,400 --> 00:35:54,160
สะพานเรือ - ขอเรือลากจูงมาช่วยเราที

569
00:35:54,240 --> 00:35:57,960
และผู้โดยสารทุกคนก็สวมเสื้อชูชีพแล้ว

570
00:35:58,040 --> 00:36:00,160
ยามชายฝั่ง - มีผู้บาดเจ็บไหม

571
00:36:00,240 --> 00:36:01,960
และสาเหตุของการรั่วคืออะไร

572
00:36:02,040 --> 00:36:05,960
สะพานเรือ - ไม่มีผู้บาดเจ็บเพราะรอยรั่ว
ไม่มีผู้บาดเจ็บ

573
00:36:08,120 --> 00:36:12,120
(22:32 น.
47 นาทีหลังการชน)

574
00:36:13,560 --> 00:36:16,000
เกิดความโกลาหลบนสะพานเดินเรือ

575
00:36:16,080 --> 00:36:20,920
เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ต่างพูดไม่ออก
พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

576
00:36:21,800 --> 00:36:26,080
และตอนนี้เอง พวกเขาได้กดปุ่มฉุกเฉินทั่วไป

577
00:36:26,600 --> 00:36:28,480
และสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น

578
00:36:31,680 --> 00:36:36,000
ทันใดนั้น เราก็ได้ยินสัญญาณเตือนภัยเป็นครั้งแรก

579
00:36:37,200 --> 00:36:40,960
ในตอนนั้น ทุกคนต่างเงียบกริบ

580
00:36:43,040 --> 00:36:46,640
เราได้ยินเสียงแตรดังครั้งหนึ่ง
แล้วก็ตามด้วยครั้งที่สอง

581
00:36:46,720 --> 00:36:48,440
และตอนนี้ฉันคิดว่า

582
00:36:48,520 --> 00:36:51,640
"ไม่จริงน่า" นี่แหละสิ่งที่เรารอกันมาทั้งคืน

583
00:36:53,160 --> 00:36:56,960
นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดของเย็นวันนั้น

584
00:36:57,040 --> 00:37:01,080
เพราะมีคนหลายร้อยคนพยายามเบียดเสียดกัน

585
00:37:01,160 --> 00:37:03,800
และแย่งกันเพื่อไปยังแพชูชีพ

586
00:37:04,520 --> 00:37:05,560
นี่ๆ

587
00:37:05,640 --> 00:37:09,160
ฉันโดนกลุ่มคนรุ่นพ่อฉันผลักไปมา

588
00:37:11,800 --> 00:37:14,520
ท่านผู้มีเกียรติ กรุณาฟังทางนี้

589
00:37:14,600 --> 00:37:18,560
กรุณาอยู่ในความสงบ
แล้วไปที่จุดรวมพลบนชั้นสี่

590
00:37:18,640 --> 00:37:22,440
ดังนั้นวินัยแบบทหารจึงถูกนำมาใช้บนเรือ

591
00:37:22,520 --> 00:37:26,120
ลำดับชั้นเป็นสิ่งสำคัญพื้นฐาน
และทุกคนต้องมีหน้าที่

592
00:37:27,040 --> 00:37:31,720
ทำไมพวกเขาใช้เวลาถึง 45 นาที
กว่าจะประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วไป

593
00:37:32,480 --> 00:37:36,200
ผมคิดว่ากัปตันอยากจะรอดูสถานการณ์ก่อน

594
00:37:36,800 --> 00:37:41,200
ทั้งที่ในความคิดผม มันควรถูกประกาศ
ภายในไม่เกินห้านาทีหลังจากเกิดการชนด้วย

595
00:37:42,920 --> 00:37:45,000
ผมลงไปที่ชั้นสี่

596
00:37:45,080 --> 00:37:47,760
พยายามช่วยผู้คนให้ได้มากที่สุด

597
00:37:47,840 --> 00:37:50,320
และเป็นคนนำปฏิบัติการกู้ภัย

598
00:37:53,360 --> 00:37:54,920
ตอนนั้นเรือกำลังเอียง

599
00:37:55,000 --> 00:37:58,680
และแม่ฉันก็เริ่มมีปัญหากับส้นสูง

600
00:37:59,920 --> 00:38:03,120
แม่จับมือฉันไว้แน่นมากๆ

601
00:38:03,200 --> 00:38:05,920
แล้วพูดว่า "อย่าปล่อยมือแม่นะ"

602
00:38:15,800 --> 00:38:17,480
ณ จุดนี้

603
00:38:18,160 --> 00:38:20,360
โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

604
00:38:20,440 --> 00:38:22,960
เรามองหน้ากันและรู้ว่าต้องทำอะไร

605
00:38:24,440 --> 00:38:26,560
ทีละคนครับๆ

606
00:38:27,080 --> 00:38:30,120
พาเด็กๆ ไป ไปเลย คุณๆ

607
00:38:30,200 --> 00:38:32,480
เราเริ่มส่งคนลงเรือชูชีพ

608
00:38:33,000 --> 00:38:35,800
เราไม่มีทางรู้หรอกว่าเราเป็นคนแบบไหน

609
00:38:35,880 --> 00:38:38,120
เป็นพวกหนีหรือลุกขึ้นสู้

610
00:38:38,200 --> 00:38:41,040
เราไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะเป็นคนนั้น

611
00:38:41,120 --> 00:38:43,400
ที่จะยืนนิ่งอยู่กับที่

612
00:38:43,480 --> 00:38:45,240
หรือว่าลงมือทำอะไร

613
00:38:46,040 --> 00:38:47,600
คุณไปได้ๆ

614
00:38:52,480 --> 00:38:53,560
สารวัตรทหารครับ

615
00:38:53,640 --> 00:38:57,440
ผู้โดยสาร - เรากำลังฆ่ากันเองอย่างกับแกะ
ช่วยส่งคนมาที

616
00:39:02,760 --> 00:39:04,440
พาเด็กๆ มาตรงนี้เลย

617
00:39:04,960 --> 00:39:06,760
พาเด็กๆ มาตรงนี้เลย

618
00:39:08,040 --> 00:39:10,320
เรือชูชีพจุคนได้ 150 คน

619
00:39:10,400 --> 00:39:13,400
ดังนั้นเราต้องแน่ใจว่ามีแค่ 150 คน

620
00:39:13,480 --> 00:39:16,000
หยุดก่อน ไม่งั้นได้คว่ำแน่

621
00:39:16,080 --> 00:39:18,240
เดี๋ยวก็คว่ำพอดี หยุดนะ!

622
00:39:19,760 --> 00:39:21,080
หยุด

623
00:39:22,400 --> 00:39:23,520
หยุดนะ

624
00:39:32,240 --> 00:39:36,040
มีคนอยู่บนเรือพอสมควร
เกือบเต็มพิกัด 150 คนแล้ว

625
00:39:37,520 --> 00:39:42,280
หลายคนเสนอเงินเพื่อขอขึ้นเรือ
มันน่าเศร้าจริงๆ

626
00:39:43,800 --> 00:39:45,840
หนึ่งในนั้นมีอายุหน่อย

627
00:39:45,920 --> 00:39:47,560
ผมก็แบบว่า "ให้ตายสิ"

628
00:39:49,680 --> 00:39:51,840
- คุณชื่ออะไร
- นิโคลัส ทาเลียเฟอร์โร

629
00:39:51,920 --> 00:39:54,520
- จากที่ไหน นิโคลัส
- ซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย

630
00:39:54,600 --> 00:39:55,720
ช่วยได้เยอะเลย

631
00:39:55,800 --> 00:39:58,560
ฉันนั่งรออยู่ในเรือชูชีพ

632
00:39:59,640 --> 00:40:06,320
มีช่วงหนึ่งที่คนอื่นๆ อยากพูดชื่อตัวเองออกกล้อง

633
00:40:06,840 --> 00:40:10,160
เราชื่อสตีฟกับแคธี่ จากพอร์ตฮูรอน รัฐมิชิแกน

634
00:40:11,680 --> 00:40:13,400
เราชื่อมารีกับเมลิสซ่า

635
00:40:13,480 --> 00:40:15,960
- โอเค เราจะอยู่ด้วยกัน
- เรามีช่วงเวลาที่ดีมากๆ

636
00:40:16,040 --> 00:40:18,120
ใช่ เราจะอยู่ด้วยกัน

637
00:40:19,520 --> 00:40:21,800
มันน่าขนลุกมากค่ะ

638
00:40:21,880 --> 00:40:24,680
เพราะพวกเขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย

639
00:40:30,480 --> 00:40:34,320
เราอยู่บนกราบเรือฝั่งที่เอียงสูง
มีคนหลายร้อยคนอยู่

640
00:40:34,400 --> 00:40:38,400
เบียดเสียดกันเข้าไป
ในสิ่งที่เหมือนกระป๋องโลหะ

641
00:40:38,480 --> 00:40:41,880
แล้วในที่สุดก็ถึงตาเราที่จะได้ขึ้นเรือชูชีพ

642
00:40:41,960 --> 00:40:45,080
เอาแพชูชีพลงน้ำกัน

643
00:40:45,160 --> 00:40:48,080
ทุกคนที่อยู่บนเรืออยากได้ยินคำสั่งนั้นใจจะขาด

644
00:40:49,280 --> 00:40:51,200
เราน่าจะพร้อมไปแล้ว

645
00:40:51,280 --> 00:40:53,920
ฉันมองคนที่อยู่ในเรือชูชีพ

646
00:40:54,000 --> 00:40:56,240
และพวกเขาดูหวาดกลัว

647
00:40:56,760 --> 00:41:01,680
พวกเขารอคอยสัญญาณให้สละเรือ

648
00:41:03,960 --> 00:41:07,320
ครับ แต่ทำไมพวกเขาไม่ปล่อยเรือชูชีพลงมาล่ะ

649
00:41:12,240 --> 00:41:15,640
เรากำลังรอสัญญาณนี้ ที่ให้สละเรือ

650
00:41:16,560 --> 00:41:19,920
แต่มันก็ช้าเหลือเกิน แล้วก็ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน

651
00:41:20,760 --> 00:41:24,480
แล้วฉันก็เห็นว่าทุกคนใส่เสื้อชูชีพ

652
00:41:24,560 --> 00:41:26,520
แต่เราหาไม่เจอสักตัว

653
00:41:27,400 --> 00:41:31,120
ฉันจำได้ว่าลูอีซามองแม่ฉัน

654
00:41:31,640 --> 00:41:33,640
และบอกว่า "ฉันว่ายน้ำไม่เป็น"

655
00:41:33,720 --> 00:41:35,800
เธอกลัวมากๆ

656
00:41:36,840 --> 00:41:41,680
แม่บอกว่า "แม่ต้องไปที่ห้อง

657
00:41:41,760 --> 00:41:44,280
ต้องไปเอาเสื้อชูชีพของลูอีซา

658
00:41:44,360 --> 00:41:49,160
แล้วแม่ก็จะเปลี่ยนรองเท้า
เพราะแม่เดินไม่ไหวแล้ว"

659
00:41:49,240 --> 00:41:51,360
ฉันก็บอกว่า "ไม่ได้

660
00:41:51,440 --> 00:41:54,560
นี่เป็นความคิดที่แย่สุดๆ เลย

661
00:41:54,640 --> 00:41:58,840
หนูไม่ยอมกลับไปที่ห้องของเราแน่

662
00:41:58,920 --> 00:42:00,240
มันลงไปตั้งสองชั้น"

663
00:42:00,760 --> 00:42:04,000
แม่ก็บอกว่า "เราจะไป

664
00:42:04,080 --> 00:42:06,600
ถ้าลูกไม่อยากไปกับเรา

665
00:42:07,200 --> 00:42:10,280
ลูกก็รอที่นี่กับแอนเดรียได้"

666
00:42:12,880 --> 00:42:16,520
(22:56 น.
71 นาทีหลังการชน)

667
00:42:17,720 --> 00:42:19,800
สะพานเรือ - กัปตัน ถ้าปล่อยแพชูชีพลงน้ำแล้ว

668
00:42:19,880 --> 00:42:22,280
ผมประกาศสละเรือได้เลยไหม

669
00:42:22,360 --> 00:42:24,640
กัปตัน - เราแค่อพยพผู้โดยสารขึ้นฝั่ง

670
00:42:24,720 --> 00:42:29,040
มันต่างกันนะ เราแค่อพยพผู้โดยสารขึ้นฝั่ง

671
00:42:30,760 --> 00:42:32,480
นี่ เราแค่อพยพผู้โดยสารขึ้นฝั่ง

672
00:42:32,560 --> 00:42:35,280
ใช่ กำลังลงมาแล้ว

673
00:42:58,360 --> 00:43:01,080
ทันทีที่ได้ขึ้นเรือชูชีพ

674
00:43:01,160 --> 00:43:02,920
ฉันก็รีบโทรหาแม่เลย

675
00:43:03,840 --> 00:43:05,840
ฉันถามว่า "แม่อยู่ไหน"

676
00:43:08,920 --> 00:43:13,560
แล้วแม่ก็บอกว่ากำลังจะขึ้นเรือชูชีพเหมือนกัน

677
00:43:14,640 --> 00:43:17,200
เรากำลังลงไปๆ

678
00:43:19,200 --> 00:43:23,880
แค่เพราะเราอยู่บนเรือชูชีพแล้ว
ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกสบายใจขึ้นเลย

679
00:43:26,640 --> 00:43:31,280
เมื่อเรือชูชีพค่อยๆ ถูกปล่อยลงไปที่ผิวน้ำ

680
00:43:31,360 --> 00:43:35,640
เราเลยเริ่มจับมือกันแล้วสวดบท
"ข้าแต่พระบิดา"

681
00:43:36,240 --> 00:43:41,040
แล้วเราก็สวดมันซ้ำๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก

682
00:43:42,560 --> 00:43:45,280
เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน

683
00:43:50,200 --> 00:43:53,680
เราเห็นห้องที่น่าจะเป็นห้องพักของเรา

684
00:43:53,760 --> 00:43:57,600
ซึ่งเคยอยู่เหนือจุดจอดเรือชูชีพ

685
00:43:57,680 --> 00:44:02,400
ตอนนี้อยู่ระดับเดียวกับผิวน้ำแล้ว

686
00:44:03,960 --> 00:44:06,280
ดูมันเอียงสิ บ้าเอ๊ย

687
00:44:07,840 --> 00:44:10,840
พระเจ้า เรือกำลังจะจม

688
00:44:11,680 --> 00:44:14,160
เราไม่อยากให้ตะโกนแบบนั้นนะ ทุกคน

689
00:44:14,240 --> 00:44:16,840
ถ้ายังอยู่บนนั้น ผมคงกลัวฉี่แทบราดแน่

690
00:44:17,360 --> 00:44:18,800
ดีใจที่ออกมาได้นะ

691
00:44:19,840 --> 00:44:24,880
ฉันเห็นลูกเรือได้รับอนุญาตให้ปล่อยเรือชูชีพ

692
00:44:24,960 --> 00:44:28,040
และจำได้ว่าคิดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"

693
00:44:28,120 --> 00:44:31,960
ในที่สุดเราก็ใกล้จะได้ลงจากเรือลำนี้แล้ว

694
00:44:32,840 --> 00:44:35,040
ตอนนี้เราอยู่บนกราบเรือฝั่งที่เอียงสูง

695
00:44:35,560 --> 00:44:37,240
ฉันอุ้มไลล่าอยู่

696
00:44:37,320 --> 00:44:39,880
แล้วในแค่ไม่กี่วินาที

697
00:44:40,400 --> 00:44:44,680
ฉันก็รู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะ
ที่ทำให้เสียวท้องวาบ

698
00:44:53,760 --> 00:44:56,440
มันดิ่งลงไปแรงมาก เสียงดังสนั่น
แล้วเรือก็พลิกไป

699
00:44:57,040 --> 00:45:00,440
พระเจ้า ผมกลัวแล้ว!

700
00:45:01,920 --> 00:45:05,600
เรือชูชีพมันเอียง
และเหวี่ยงคนในเรือทั้ง 80 คน

701
00:45:07,960 --> 00:45:10,440
คนหลายสิบล้มระเนระนาดทับกัน

702
00:45:10,520 --> 00:45:15,240
มีแต่ร่างผู้คนเบียดอัดกัน
พร้อมกรีดร้องและร้องไห้ระงม

703
00:45:17,880 --> 00:45:19,600
เพราะเรือเอียงอยู่ในองศานั้น

704
00:45:19,680 --> 00:45:22,640
เรือชูชีพที่พวกเขาปล่อย
เลยชนเข้ากับด้านข้างของเรือสำราญ

705
00:45:29,520 --> 00:45:33,320
ตอนนั้นเราอยู่กันที่กราบเรือฝั่งที่เอียงสูง

706
00:45:33,840 --> 00:45:37,240
และต้องใช้เท้ายันพื้นเอาไว้สุดแรง

707
00:45:37,760 --> 00:45:39,600
ผมเลือดออก เท้าเราเลือดออก

708
00:45:41,720 --> 00:45:44,520
เสียงร้องไห้ของไลล่าทำให้เมแกนใจสลาย

709
00:45:45,040 --> 00:45:50,560
ฉันจำได้ว่าตะโกนบอกจอห์นว่า
"จอห์น ฉันจะอุ้มไลล่าไม่ไหวแล้ว"

710
00:45:51,560 --> 00:45:53,760
แล้วฉันก็ส่งไลล่าให้คุณ

711
00:45:54,480 --> 00:45:56,720
มันเป็นสถานการณ์ที่อันตรายสุดๆ

712
00:45:58,320 --> 00:46:00,720
ผมไม่รู้ว่ามันจะตกลงไปไหม

713
00:46:01,520 --> 00:46:03,680
เพราะเราอยู่สูงจากระดับน้ำ

714
00:46:04,520 --> 00:46:08,160
ที่ด้านล่างเรือชูชีพ
เห็นเลยว่ามีคนที่ต้องการความช่วยเหลือ

715
00:46:08,680 --> 00:46:10,680
แต่ผม…

716
00:46:10,760 --> 00:46:13,480
ผมสนแค่การช่วยครอบครัวเท่านั้น

717
00:46:15,920 --> 00:46:18,680
เราไม่รู้จริงๆ ว่าจะลงจากเรือนี่ได้ยังไง

718
00:46:21,600 --> 00:46:24,880
ตอนนั้นฉันได้ยินตัวเองพูดว่า

719
00:46:24,960 --> 00:46:26,160
"นี่เราจะตายใช่ไหม"

720
00:46:33,640 --> 00:46:36,520
กัปตัน - มาทางนี้ เร็วเข้า… ไปทางนี้กัน

721
00:46:37,040 --> 00:46:38,840
หยิบวิทยุสื่อสารแล้วตามผมมา

722
00:46:38,920 --> 00:46:41,760
ใช้บันไดตรงนั้น ไปที่ดาดฟ้าด้านนอกกัน

723
00:46:41,840 --> 00:46:43,280
สะพานเรือ - สละสะพานเดินเรือ

724
00:46:43,360 --> 00:46:46,520
กัปตัน - ผมไม่ได้บอกให้
สละสะพานเดินเรือ ตามผมมา

725
00:46:50,440 --> 00:46:52,760
ผมไม่เคยได้ยินคำว่า "สละเรือ"

726
00:46:52,840 --> 00:46:55,640
กัปตันรู้สึกว่ามันยากที่จะออกคำสั่งนี้

727
00:46:55,720 --> 00:47:01,440
เพราะเมื่อกัปตันสั่งให้สละเรือ
ก็แปลว่าเรือลำนั้นจบแล้ว

728
00:47:05,600 --> 00:47:08,400
ทุกคนกำลังลงจากเรือ แต่สำหรับผมแล้ว

729
00:47:08,480 --> 00:47:11,840
มันเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก ผมยังอยู่บนเรือ

730
00:47:11,920 --> 00:47:14,320
ผมกลัวมากเพราะผมว่ายน้ำไม่เป็น

731
00:47:16,040 --> 00:47:18,200
ในการทำงานบนเรือสำราญ

732
00:47:18,280 --> 00:47:21,920
เราต้องผ่านการฝึกว่ายน้ำมาก่อน

733
00:47:22,800 --> 00:47:25,440
แต่สถาบันของผม พวกเขาใส่เสื้อชูชีพให้ผม

734
00:47:25,520 --> 00:47:27,560
แล้วก็ผลักผมลงสระว่ายน้ำ

735
00:47:27,640 --> 00:47:32,040
ตัวผมก็ลอยขึ้นมา และอีกไม่นาน
พวกเขาก็เอาตัวผมขึ้นจากสระ

736
00:47:32,120 --> 00:47:34,520
แล้วก็พูดว่า "ใช่ คุณฝึกเสร็จแล้ว"

737
00:47:35,160 --> 00:47:37,000
ผมเลยไม่รู้จะทำยังไง

738
00:47:37,080 --> 00:47:39,520
เรือกำลังจมลงเร็วมาก

739
00:47:40,040 --> 00:47:41,280
ผมไม่รอดแน่

740
00:47:44,120 --> 00:47:46,440
แล้วเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็เห็นผม

741
00:47:46,520 --> 00:47:48,840
น้ำตาคลอ เขาบอกว่า "ตามฉันมา"

742
00:47:50,120 --> 00:47:52,440
น้ำมาถึงชั้นสามแล้ว

743
00:47:52,520 --> 00:47:56,240
และเขานำทางผมไปที่อีกฝั่งของชั้นสี่

744
00:47:58,040 --> 00:48:01,760
ผมไปถึงอีกฝั่ง แล้วก็ได้ขึ้นเรือชูชีพ

745
00:48:06,080 --> 00:48:10,160
ตอนที่ได้ออกมา ผมเห็นคนยังอยู่บนเรืออีกเพียบ

746
00:48:10,240 --> 00:48:13,240
พวกเขากำลังดิ้นรนเพื่อให้คนมาช่วย

747
00:48:14,800 --> 00:48:17,240
ผมไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริง

748
00:48:17,880 --> 00:48:21,040
ผมยังคิดว่ามันต้องเป็นความฝันแน่ๆ

749
00:48:22,320 --> 00:48:24,240
เพื่อนคนหนึ่งที่ทำงานกับผม

750
00:48:24,320 --> 00:48:27,440
เขาพูดว่า "นี่ เห็นหรือเปล่า

751
00:48:29,040 --> 00:48:31,400
กัปตันนั่งอยู่ในเรือชูชีพ"

752
00:48:32,680 --> 00:48:34,040
นั่นทำให้ผมแปลกใจนะ

753
00:48:34,120 --> 00:48:37,560
ทำไมกัปตันถึงลงเรือไปก่อนผมล่ะ

754
00:48:42,120 --> 00:48:43,800
เรือมันเอียงๆ

755
00:48:43,880 --> 00:48:48,920
- ดูสิ เอียงขึ้นเรื่อยๆ เลย
- ดูนั่นสิ

756
00:48:49,680 --> 00:48:53,240
ขณะที่เรือกำลังจม มันก็เอียงมากขึ้นเรื่อยๆ

757
00:48:53,320 --> 00:48:54,640
จนเราทรงตัวไม่ได้

758
00:48:54,720 --> 00:48:58,520
เราเลยเปลี่ยนไปเกาะที่ด้านข้างของตัวเรือ

759
00:48:59,400 --> 00:49:03,160
สิ่งที่เรายังได้เห็นบนจุดที่สูงของเรือ

760
00:49:04,240 --> 00:49:07,520
ก็คือมีการพยายามปล่อยเรือชูชีพลงน้ำ

761
00:49:07,600 --> 00:49:09,640
และด้วยองศาของเรือ

762
00:49:09,720 --> 00:49:11,600
เรือชูชีพเลยโคลงเคลง

763
00:49:11,680 --> 00:49:14,440
และเราก็เห็นหลายคนตกลงไปในน้ำ

764
00:49:27,080 --> 00:49:28,160
ช่วยด้วย!

765
00:49:31,960 --> 00:49:34,200
ตรงพื้นที่เปิดโล่งที่เราอยู่

766
00:49:34,280 --> 00:49:36,080
มีประตูบานคู่ชุดหนึ่ง

767
00:49:36,160 --> 00:49:39,240
ที่ด้านหลังเป็นทางเดินในแนวราบ

768
00:49:39,320 --> 00:49:40,720
และมันกว้างมาก

769
00:49:40,800 --> 00:49:43,920
อีกด้านของมันเป็นราวจับ

770
00:49:44,000 --> 00:49:49,000
แต่เพราะเรือเอียงมาก มันก็เลยผ่านไปไม่ได้

771
00:49:49,920 --> 00:49:54,320
เราต้องข้ามช่องว่างนี้ไป
และเราต้องไปที่เรือชูชีพ

772
00:49:54,400 --> 00:49:57,200
หรืออย่างน้อยก็ต้องโดดลงน้ำ

773
00:49:59,760 --> 00:50:02,320
ฉันตะโกนบอกลูกเรือทุกคนว่า

774
00:50:02,400 --> 00:50:06,280
"สิ่งที่เราจะทำก็คือโยนคนข้ามไปอีกฝั่ง

775
00:50:06,360 --> 00:50:08,880
พวกเขาจะได้จับราวจับได้

776
00:50:08,960 --> 00:50:11,120
แล้วก็ปีนลงไปที่ด้านข้างของเรือ

777
00:50:11,200 --> 00:50:13,640
ซึ่งอยู่ใกล้ผิวน้ำมากกว่า

778
00:50:14,240 --> 00:50:17,400
ฉันยืนอยู่ฝั่งหนึ่ง มีผู้ชายอีกคนยืนอยู่อีกฝั่ง

779
00:50:17,480 --> 00:50:20,280
เราจะพยุงคนใต้รักแร้
และเหวี่ยงพวกเขาข้ามไป

780
00:50:23,560 --> 00:50:26,920
พอเราส่งทุกคนข้ามไปได้แล้ว

781
00:50:27,000 --> 00:50:31,000
ก็เหลือพวกเราห้าคนติดอยู่ที่นั่น

782
00:50:31,720 --> 00:50:36,640
เรือเอียงหนักมาก
จนทางเดินกลายเป็นปล่องลิฟต์ไปแล้ว

783
00:50:36,720 --> 00:50:39,040
ไม่มีทางที่เราจะข้ามไปได้แน่

784
00:50:41,400 --> 00:50:44,920
ณ จุดนี้ ทุกอย่างดูสงบอย่างน่าขนลุก

785
00:50:45,600 --> 00:50:48,880
และรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้บนเกาะร้าง

786
00:50:58,480 --> 00:51:00,440
เราต้องออกจากเรือชูชีพ

787
00:51:02,200 --> 00:51:06,040
มีช่องเปิดที่อยู่ไม่ไกลจากเรามากนัก

788
00:51:06,120 --> 00:51:08,880
ซึ่งเป็นทางออกที่ชัดเจนเลย

789
00:51:08,960 --> 00:51:12,200
พวกเราไม่กี่คนที่ไม่ได้ถูกทับ
อยู่ในกองมนุษย์ที่ท้ายเรือ

790
00:51:12,280 --> 00:51:15,400
ก็เริ่มพยายามปีนออกไปทางช่องนั้น

791
00:51:17,120 --> 00:51:19,600
เราค่อยๆ ปีนออกไปทีละคน

792
00:51:20,920 --> 00:51:26,120
พอขึ้นไปอยู่ด้านบนเรือชูชีพแล้ว
เราก็ต้องขึ้นไปบนเรือสำราญ

793
00:51:26,200 --> 00:51:28,480
ซึ่งตอนนี้อยู่เหนือเรา และเรา…

794
00:51:28,560 --> 00:51:31,000
มีช่องว่างที่เราต้องข้ามไป

795
00:51:32,080 --> 00:51:34,120
เราต้องต่อตัวกันเป็นโซ่มนุษย์

796
00:51:34,200 --> 00:51:36,440
แต่ผมไม่มีทางปีนออกไปได้เลย

797
00:51:36,520 --> 00:51:38,200
โดยที่อุ้มไลล่าอยู่

798
00:51:39,040 --> 00:51:41,120
ผมต้องส่งไลล่าให้คนแปลกหน้า

799
00:51:41,640 --> 00:51:44,000
ห้อยโหนอยู่เหนือ
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในความมืด

800
00:51:45,440 --> 00:51:48,240
แค่พลาดนิดเดียวก็ตกลงไปในน้ำแน่

801
00:51:48,320 --> 00:51:50,600
ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนั้นอยู่สูงแค่ไหน

802
00:51:53,120 --> 00:51:54,800
ผมกลัวความสูงมาตลอด

803
00:51:54,880 --> 00:51:59,080
ดังนั้นความคิดที่ว่าผมต้องไต่ข้างเรือด้วยปลายนิ้ว

804
00:51:59,160 --> 00:52:03,280
ขึ้นไปสักหกชั้นในความมืด
เหนือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมันบ้าสุดๆ เลย

805
00:52:05,800 --> 00:52:08,480
แต่มันเป็นทางเดียวที่ไลล่า
ผม หรือเมแกนจะออกไปได้

806
00:52:12,240 --> 00:52:14,760
แล้วสุดท้ายเราก็ต้องกลับขึ้นเรือ

807
00:52:16,040 --> 00:52:18,280
ซึ่งเป็นฝันร้ายสำหรับเราในคืนนั้นเลย

808
00:52:23,520 --> 00:52:26,560
ความคิดแรกของเราคือ "มีเรือชูชีพอีกลำไหม"

809
00:52:27,080 --> 00:52:32,240
แต่ก็เห็นได้ชัดเจนอย่างรวดเร็ว
ว่าไม่มีเรือชูชีพเหลืออยู่เลย

810
00:52:35,800 --> 00:52:39,720
ฉันบอกจอห์นว่า
"เราว่ายน้ำกันเถอะ เรารอดไปได้"

811
00:52:41,440 --> 00:52:45,320
เราเริ่มคุยกันจริงจังว่าเราต้องเจอกับอะไร

812
00:52:45,920 --> 00:52:47,640
ความสูงของการโดดลงไป

813
00:52:48,400 --> 00:52:50,680
ไลล่าจะรอดจากการกระโดดลงไปไหม

814
00:52:51,720 --> 00:52:55,760
ด้วยอุณหภูมิน้ำขนาดนี้
เราจะว่ายน้ำไปพร้อมไลล่าได้ไหม

815
00:52:56,760 --> 00:52:59,040
เราเลยชั่งน้ำหนักโอกาสที่จะรอดจากการลงน้ำ

816
00:52:59,120 --> 00:53:01,280
กับการปักหลักอยู่บนเรือ

817
00:53:03,040 --> 00:53:07,240
นั่นคือช่วงเวลา
ที่ความจริงอีกระดับเริ่มซึมลึกเข้ามา

818
00:53:07,320 --> 00:53:09,480
ว่าเราอาจไม่ได้ลงจากเรือลำนี้

819
00:53:12,760 --> 00:53:15,640
ในฐานะคริสเตียน
เราถูกสอนว่าอย่าต่อรองกับพระเจ้า

820
00:53:16,920 --> 00:53:18,480
แต่สมองเราก็คิดไปทางนั้นแหละ

821
00:53:19,520 --> 00:53:23,000
ผมบอกว่า "พระเจ้า ขอให้ลูกรอดจากเรือลำนี้

822
00:53:23,080 --> 00:53:27,840
ลูกจะ… บอกไลล่าว่าพระเยซูคือใคร
ลูกจะเลี้ยงแกให้ดี

823
00:53:28,520 --> 00:53:30,480
แต่พระองค์ต้องพาเราออกจากเรือลำนี้"

824
00:53:35,080 --> 00:53:38,800
ตอนนั้นเรือมันเอียงไปมาก
เราอยู่ในฝั่งที่เอียงสูง

825
00:53:42,520 --> 00:53:45,200
แล้วฉันก็เห็นคนที่ดูเหมือนลูกเรือ

826
00:53:45,280 --> 00:53:46,560
เขาใส่ชุดสีขาว

827
00:53:46,640 --> 00:53:50,240
เขาใส่เครื่องแบบที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ และ…

828
00:53:50,320 --> 00:53:53,000
เขามองมาที่ไลล่า มองพวกเรา

829
00:53:54,800 --> 00:53:57,680
เขาบอกว่า "ลงไปที่ชั้นนี้ที่อีกฝั่งของเรือ

830
00:53:57,760 --> 00:53:59,400
พวกคุณอาจจะต้องว่ายน้ำนะ

831
00:54:01,120 --> 00:54:03,520
ตรงนั้นแหละที่พวกคุณจะมีโอกาสรอดมากที่สุด"

832
00:54:06,640 --> 00:54:08,320
ผมมองไปทางหัวเรือ

833
00:54:08,400 --> 00:54:11,280
และเห็นผู้โดยสารกลุ่มเล็กๆ ยืนนิ่งอยู่

834
00:54:11,360 --> 00:54:13,360
ผมคิดว่า "พวกเขาเจอปัญหางั้นเหรอ

835
00:54:14,320 --> 00:54:16,280
ทำไมถึงไม่มารวมกลุ่มกับเรา"

836
00:54:17,160 --> 00:54:18,680
ขณะที่เดินไปทางกลุ่มเล็กๆ นี้

837
00:54:18,760 --> 00:54:22,000
ผนังแทบจะกลายเป็นพื้นแล้ว

838
00:54:22,080 --> 00:54:24,920
ตอนนี้ผมเลยจำต้องเดินบนผนังไป

839
00:54:25,920 --> 00:54:31,920
ตอนแรกผมใช้เท้าเช็กดูว่า
ประตูรับน้ำหนักผมไหวไหม

840
00:54:32,640 --> 00:54:37,440
แต่แล้วก็โชคไม่ดี ประตูถัดไปบานหนึ่ง
กลับเปิดออกเหมือนช่องบนเพดาน

841
00:54:41,520 --> 00:54:43,880
ผมเลยร่วงไปสู่ความมืดมิด

842
00:54:44,640 --> 00:54:46,720
แล้วก็หมดสติไป

843
00:54:49,920 --> 00:54:54,280
(เกาะจิลโย)

844
00:54:56,520 --> 00:54:58,760
พอเราไปถึงเกาะ

845
00:54:59,400 --> 00:55:02,120
ตอนนี้เราควรจะทำอะไรล่ะ จะต้องไปที่ไหน

846
00:55:02,200 --> 00:55:06,880
ไม่มีใครมาคอยบอกเลย

847
00:55:08,120 --> 00:55:11,560
มีอยู่ช่วงหนึ่ง ฉันตะโกน

848
00:55:11,640 --> 00:55:15,400
"มีใครพอจะช่วยเราได้บ้าง"

849
00:55:18,800 --> 00:55:23,480
แล้วฉันได้ยินคนพูดเบาๆ ว่า "ไปที่โบสถ์สิ"

850
00:55:25,760 --> 00:55:29,160
สิ่งแรกที่ฉันทำคือโทรหาแม่

851
00:55:29,720 --> 00:55:32,760
แต่มันโทรไม่ติดแล้ว

852
00:55:33,640 --> 00:55:39,040
แม่บอกว่าอยู่บนเรือชูชีพ งั้นก็ต้องอยู่ที่นี่สักที่แหละ

853
00:55:40,360 --> 00:55:43,920
เราเริ่มตามหาแม่กับลูอีซา

854
00:55:46,640 --> 00:55:49,080
บนเกาะมีคนหนาแน่นมาก

855
00:55:49,600 --> 00:55:53,640
การหาใครสักคนก็ดูแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

856
00:55:54,160 --> 00:55:56,600
เราเข้าไปทุกร้าน

857
00:55:56,680 --> 00:55:58,720
เราเข้าไปในโบสถ์

858
00:56:01,200 --> 00:56:05,480
ลูกเรือยังไม่รู้อะไรเลย เรือก็ยังจมลงไปเรื่อยๆ

859
00:56:06,120 --> 00:56:08,280
พวกเขาไม่รู้ว่ายังมีใครอยู่บนเรือไหม

860
00:56:09,360 --> 00:56:13,200
เราเจอมุมเล็กๆ ในโบสถ์

861
00:56:13,280 --> 00:56:17,640
ทุกคนกังวลมาก หวาดกลัวและหนาวสั่น

862
00:56:18,160 --> 00:56:20,280
ผมออกไปหาผ้าห่มฟอยล์มา

863
00:56:20,360 --> 00:56:22,560
และเอาพวกมันกลับมาที่โบสถ์ได้

864
00:56:23,200 --> 00:56:28,840
ผมยังจำได้ว่าหลายคนตะโกนเรียก
ชื่อคนในครอบครัว แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

865
00:56:29,840 --> 00:56:31,040
จูดี้!

866
00:56:32,640 --> 00:56:34,920
สตีฟ!

867
00:56:35,960 --> 00:56:37,200
แคธี่!

868
00:56:40,120 --> 00:56:42,800
เราตามหาแม่ทุกที่

869
00:56:42,880 --> 00:56:48,600
และสุดท้ายฉันก็ไปยืนใกล้ๆ กลุ่มคน

870
00:56:49,600 --> 00:56:51,200
ที่กำลังเฝ้าดูเรือลำนั้น

871
00:56:51,280 --> 00:56:56,200
เพราะฉันคิดว่าเรือชูชีพของแม่อาจจะยังมาไม่ถึง

872
00:56:59,280 --> 00:57:01,440
เมื่อเวลาผ่านไป

873
00:57:01,960 --> 00:57:07,280
เราก็เห็นว่าเรือเอียงยิ่งขึ้นกว่าเดิม

874
00:57:07,800 --> 00:57:11,640
อย่างกับฉากในเรื่อง "ไททานิก"
เหมือนเป๊ะเลย

875
00:57:13,200 --> 00:57:19,160
ได้เห็นเรือจากมุมนั้นมันน่ากลัวสุดๆ เลย

876
00:57:19,240 --> 00:57:22,800
ใช่ เราเห็นคนบนเรือโบกมือ

877
00:57:22,880 --> 00:57:25,040
เห็นพวกเขาขอความช่วยเหลือได้เลย

878
00:57:30,360 --> 00:57:33,320
- เป็นภาพที่น่ากลัวจริงๆ ค่ะ
- ถึงจะรู้ว่าเราปลอดภัยแล้ว

879
00:57:34,000 --> 00:57:37,520
เราก็รู้ว่ายังมีคนที่ติดอยู่บนเรือ

880
00:57:44,000 --> 00:57:46,200
เราเห็นว่ามีทางเดินเปิดโล่ง

881
00:57:46,280 --> 00:57:48,840
ที่ทอดยาวผ่านไปยังราวจับอีกฝั่ง

882
00:57:48,920 --> 00:57:53,240
และนั่นคือทางที่ชัดเจนที่สุด
ที่จะพาเราไปยังอีกฝั่งได้

883
00:57:54,800 --> 00:57:58,800
ทางเดินที่ตัดผ่านนั้น
เป็นสไลเดอร์ยาว 60 เมตรดีๆ นี่เอง

884
00:57:59,480 --> 00:58:03,080
เราเลยรู้ว่าเมื่อนั่งลงไปแล้ว

885
00:58:03,160 --> 00:58:04,880
เราจะลุกขึ้นยืนไม่ได้อีก

886
00:58:07,800 --> 00:58:11,640
ตอนนั้นเรือยังโคลงเคลงมากซะจน
แค่ขยับเพิ่มอีกแค่ครึ่งองศา

887
00:58:11,720 --> 00:58:15,360
ก็จะมีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหม่จะพุ่งไปตามทางเดินนั้น

888
00:58:17,200 --> 00:58:21,520
ตอนนั้นผมรัดไลล่าติดไว้กับตัว
ผมกอดแกแนบไว้กับอก

889
00:58:23,320 --> 00:58:25,120
แล้วก็ไถลลงไปทั้งอย่างนั้น

890
00:58:27,200 --> 00:58:29,560
เรากลิ้งไปมาอย่างทุลักทุเล

891
00:58:29,640 --> 00:58:32,200
นอนหงายพุ่งลงไปตามทางเดินนั้น

892
00:58:35,040 --> 00:58:39,680
มีเฟอร์นิเจอร์และข้าวของรอบตัวเรา
เราพุ่งไปด้วยความเร็วกว่า 30 กม.ต่อชั่วโมง

893
00:58:41,640 --> 00:58:44,880
ผมจำได้ว่ารู้สึกถึงแรงกระแทก
ไลล่าก็หัวไปฟาดเข้า

894
00:58:50,480 --> 00:58:52,680
พระเจ้า หัวแกกระแทกอย่างแรงเลย

895
00:58:52,760 --> 00:58:54,040
"แกโอเคหรือเปล่า"

896
00:58:54,120 --> 00:58:57,160
ผมคิดว่าแกคงไม่รอดแน่ๆ

897
00:58:58,400 --> 00:59:03,920
ฉันจำได้ว่าเขาบอกฉัน
ตอนที่เราไถลไปจนสุดทางได้

898
00:59:04,600 --> 00:59:06,320
แทบจะเหมือนการสารภาพบาป

899
00:59:06,400 --> 00:59:08,600
ว่าหัวไลล่ากระแทกอย่างแรง

900
00:59:09,120 --> 00:59:11,440
และฉันจำสีหน้าที่เจ็บปวดของเขาได้

901
00:59:14,880 --> 00:59:17,160
ปฏิกิริยาของฉันน่าจะเป็นการดูอาการแก

902
00:59:17,240 --> 00:59:18,360
และแกร้องไห้อยู่

903
00:59:18,440 --> 00:59:20,720
ก็แค่แบบว่า "แกไม่เป็นไร ไปต่อกันเถอะ"

904
00:59:29,920 --> 00:59:31,680
พอผมฟื้นขึ้นมา

905
00:59:32,480 --> 00:59:35,960
ผมก็รีบตรวจดูตัวเอง

906
00:59:36,040 --> 00:59:38,720
แล้วก็รู้ว่าขาผมหักไปข้างหนึ่ง

907
00:59:39,320 --> 00:59:42,520
พอมองไปรอบๆ ผมก็รู้ว่าผมอยู่ในห้องอาหาร

908
00:59:43,040 --> 00:59:46,600
ผมเริ่มตะโกน "ช่วยด้วยๆ"

909
00:59:46,680 --> 00:59:49,680
แต่แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินเลย

910
00:59:49,760 --> 00:59:52,040
มีกระทะอยู่ข้างๆ ตัวผม

911
00:59:52,560 --> 00:59:55,960
ผมหยิบมันมา และพยายามฟาดลงกับพื้น

912
01:00:00,640 --> 01:00:02,960
ในขณะที่เราถูกทิ้งอยู่ที่ประตู

913
01:00:03,040 --> 01:00:05,760
ตรงชั้นห้า ฉันก็ได้ยินเสียงเคาะ

914
01:00:07,360 --> 01:00:10,520
และมันไม่ใช่เสียงเคาะจากระบบกลไก

915
01:00:10,600 --> 01:00:12,040
แทบจะเหมือน

916
01:00:12,120 --> 01:00:15,360
มีบางคนพยายามบอกเราว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน

917
01:00:15,440 --> 01:00:18,120
แต่ไม่มีทาง… เราไปหาพวกเขาไม่ได้แน่

918
01:00:22,640 --> 01:00:26,760
พอไปถึงฝั่งที่ต่ำกว่า เราก็เห็นน้ำ

919
01:00:29,600 --> 01:00:31,480
ในที่สุด เราก็มาอยู่ใกล้แค่นี้

920
01:00:33,720 --> 01:00:38,040
เราพยายามเรียกความสนใจ
จากเรือชูชีพที่อาจได้ยินเรา

921
01:00:39,400 --> 01:00:43,640
ฉันเห็นเรือชูชีพที่มีคนอยู่บนนั้น

922
01:00:44,800 --> 01:00:46,520
ฉันสบตากับผู้หญิงคนหนึ่ง

923
01:00:46,600 --> 01:00:50,520
เราสบตากันอยู่ครู่หนึ่งเลย

924
01:00:51,520 --> 01:00:56,000
ฉันอุ้มไลล่าขึ้นแล้วพูดว่า
"หนูน้อย" แบบว่า "ช่วยเอาลูกฉันไปที"

925
01:01:00,160 --> 01:01:03,360
แต่เธอก็แค่ส่ายหน้า

926
01:01:05,000 --> 01:01:08,440
ฉันคิดว่าเธอคงอยากช่วย แต่ว่าช่วยไม่ได้

927
01:01:10,120 --> 01:01:13,520
ถึงตอนนี้ จิตใจผมมันแตกสลายไปแล้ว

928
01:01:15,480 --> 01:01:18,440
ในหัวผม ผมสวดภาวนาไม่หยุด

929
01:01:30,560 --> 01:01:34,440
แต่จู่ๆ เราก็สังเกตเห็นว่า
มีเรือชูชีพสองสามลำที่ยังว่างอยู่

930
01:01:34,520 --> 01:01:37,200
และลอยอยู่รอบๆ เรือลำนั้น

931
01:01:37,880 --> 01:01:39,320
เราเห็นสัญญาณของชีวิต

932
01:01:39,840 --> 01:01:41,320
เราสองคนรีบลงมือทันที

933
01:01:41,400 --> 01:01:45,240
คิดในใจว่า "พระเจ้า
เรือชูชีพกลับมารับคนเพิ่มเหรอ"

934
01:01:47,320 --> 01:01:52,240
และเมื่อกัปตันเรือชูชีพหันมาเห็นเรา

935
01:01:53,000 --> 01:01:56,360
เขาก็พยายามเข้ามาใกล้ช่องที่เราอยู่

936
01:01:56,880 --> 01:02:00,480
ตอนที่เรายืนรออยู่บนดาดฟ้าตรงนั้น
มันช่างยาวนานเหลือเกิน

937
01:02:01,400 --> 01:02:02,480
ตลอดเวลานั้น

938
01:02:02,560 --> 01:02:06,000
เรือก็ยังค่อยๆ เอียงมากขึ้นเรื่อยๆ

939
01:02:06,080 --> 01:02:08,680
เรารู้สึกว่าทุกนาทีอาจเป็นนาทีสุดท้ายก็ได้

940
01:02:09,200 --> 01:02:12,640
เรือชูชีพอยู่ถัดลงไปจากเรา
ราวๆ สามหรือห้าเมตร

941
01:02:12,720 --> 01:02:14,040
ตอนนั้นทะเลปั่นป่วนมาก

942
01:02:14,120 --> 01:02:16,680
เรือชูชีพเลยกระแทกเข้ากับเรือสำราญ

943
01:02:17,680 --> 01:02:21,120
แม้แต่ขั้นตอนการขึ้นเรือชูชีพเองก็ยังเสี่ยง

944
01:02:22,400 --> 01:02:25,200
แต่ไม่รู้ยังไง เราก็ปีนขึ้นเรือไปได้

945
01:02:26,200 --> 01:02:27,640
เราโล่งใจมาก

946
01:02:28,960 --> 01:02:30,520
เรารีบออกมาจากใต้เรือ

947
01:02:30,600 --> 01:02:34,080
แบบว่า พอมองขึ้นไปผ่านช่องบนเรือชูชีพ

948
01:02:34,160 --> 01:02:36,320
เราแทบมองไม่เห็นท้องฟ้าเลย

949
01:02:37,880 --> 01:02:40,800
ท้องฟ้าทั้งหมดคือด้านข้างของเรือสำราญ

950
01:02:45,320 --> 01:02:46,840
ไลล่าเงียบไป

951
01:02:48,160 --> 01:02:54,280
ฉันจำได้ว่าฉันอุ้มแกอยู่
และหวังว่าแกจะไม่เป็นไร

952
01:02:54,360 --> 01:02:55,720
ว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ

953
01:03:02,000 --> 01:03:05,960
ฉันรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว จะไม่มีใครมาช่วยเรา

954
01:03:09,160 --> 01:03:12,200
แล้วเราก็เริ่มได้ยินเสียง
เฮลิคอปเตอร์บินอยู่เหนือหัว

955
01:03:13,040 --> 01:03:15,800
แต่เรือกลับบังเราอยู่เหมือนกับร่ม

956
01:03:16,920 --> 01:03:18,320
พวกเขาไม่เห็นเรา

957
01:03:21,440 --> 01:03:25,520
ฉันลงไปที่ระดับน้ำไม่ได้
แล้วก็กลับเข้าไปในเรือไม่ได้

958
01:03:25,600 --> 01:03:27,080
ในตอนนี้ เราจมลงเรื่อยๆ

959
01:03:28,320 --> 01:03:29,960
แล้วก็เป็นตอนนั้นเอง

960
01:03:30,040 --> 01:03:34,320
ที่ภาพชีวิตทั้งหมดแวบเข้ามาในหัวฉัน

961
01:03:42,000 --> 01:03:45,120
ฉันจำได้ว่าพ่อพูดว่า

962
01:03:46,240 --> 01:03:49,640
ไม่ควรมีลูกคนไหนตายก่อนพ่อแม่

963
01:04:03,160 --> 01:04:07,360
และเป็นตอนนั้นเองที่ฉันฮึดสู้ขึ้นมา

964
01:04:08,440 --> 01:04:10,560
ฉันต้องหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้

965
01:04:14,360 --> 01:04:17,240
ในตอนนั้นฉันคิดว่า
"จะทำยังไงให้พวกเขาเห็นเราได้"

966
01:04:18,760 --> 01:04:22,680
แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าฉันมีไฟฉายอยู่ในกระเป๋า

967
01:04:23,480 --> 01:04:24,640
ฉันไม่รู้รหัสมอร์ส

968
01:04:24,720 --> 01:04:28,160
แต่ฉันเริ่มฉายไฟไปที่เรือตรงหน้าเรา

969
01:04:31,800 --> 01:04:34,480
กู้ภัย อินเดีย ไมค์ อัลฟ่า

970
01:04:34,560 --> 01:04:36,440
ว่ามาได้ กู้ภัย อินเดีย ไมค์ อัลฟ่า

971
01:04:36,520 --> 01:04:40,720
มีสัญญาณจากใครบางคน เราจะไปช่วยเขา

972
01:04:41,240 --> 01:04:42,440
โอเค เยี่ยมมาก

973
01:04:43,880 --> 01:04:49,600
แล้วทันใดนั้นเอง
ชายคนนี้ก็โรยตัวลงมาอย่างกับเจมส์ บอนด์

974
01:04:54,240 --> 01:04:56,720
เราถูกดึงขึ้นเฮลิคอปเตอร์

975
01:04:56,800 --> 01:04:57,920
ทีละคน

976
01:04:58,000 --> 01:05:00,120
พวกเขากลับลงไปและช่วยอีกสี่คนที่เหลือ

977
01:05:02,600 --> 01:05:06,480
เรียบร้อย ทำดีมาก
ได้รับตัวคนสามคนที่อาการปกติ

978
01:05:06,560 --> 01:05:08,840
ที่จะถูกนำตัวไปยังสนามบินกรอสเซโต้

979
01:05:08,920 --> 01:05:12,480
ซึ่งมีคนรอให้การปฐมพยาบาลอยู่

980
01:05:21,200 --> 01:05:22,880
ตอนที่บินออกไป

981
01:05:23,400 --> 01:05:26,000
ฉันก็เห็นทุกอย่างที่ฉันรัก

982
01:05:26,080 --> 01:05:28,960
และทุกอย่างที่เป็นความจริงของฉันหายไป

983
01:05:30,040 --> 01:05:31,640
แต่ฉันยังรอดชีวิต

984
01:05:35,200 --> 01:05:37,960
(โรม)

985
01:05:39,480 --> 01:05:41,400
มันเป็นกลางดึกคืนวันศุกร์

986
01:05:42,160 --> 01:05:46,440
หน้าฟีดของฉันเด้งรัวๆ
จากผู้โดยสารที่อยู่บนเรือสำราญ

987
01:05:46,520 --> 01:05:49,400
นอกชายฝั่งแคว้นทัสคานีบนเกาะจิลโย

988
01:05:50,960 --> 01:05:56,160
ฉันรู้ว่าทางเดียวที่จะรู้ว่า
เกิดอะไรขึ้นจริงๆ คือไปที่นั่น

989
01:06:01,160 --> 01:06:04,800
มันคือเรือสำราญที่มีผู้โดยสารอยู่เต็มลำ
ที่แล่นไปเกยตื้นแล้วก็พลิกตะแคงอยู่

990
01:06:04,880 --> 01:06:07,840
ผู้โดยสารบรรยายว่าเหมือนฉากในหนังไททานิก

991
01:06:07,920 --> 01:06:10,720
อาจมีผู้สูญหายมากถึง 70 คน

992
01:06:11,440 --> 01:06:16,440
ฉันมาถึงเกาะจิลโยในวันต่อมา
สักประมาณหกโมงครึ่งได้

993
01:06:17,040 --> 01:06:17,920
(วันเสาร์ที่ 14 มกราคม)

994
01:06:18,000 --> 01:06:21,440
ฉันจะไม่มีวันลืมภาพ
กอสตา กอนกอร์เดียที่เห็นได้เลย

995
01:06:21,520 --> 01:06:26,520
มันยากที่จะละสายตาจากหินก้อนมหึมา

996
01:06:26,600 --> 01:06:28,840
ที่โผล่ออกมาจากใต้ท้องเรือได้

997
01:06:31,320 --> 01:06:34,760
หน้าที่ของฉันคือ
พยายามอธิบายว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

998
01:06:37,560 --> 01:06:41,320
มีเรือสำราญสัญชาติอิตาเลียน
เกยตื้นนอกชายฝั่งแคว้นทัสคานีเมื่อคืนนี้

999
01:06:41,400 --> 01:06:45,120
พูดกันตามตรง
ทุกคนคงเคยคิดทุกครั้งที่ขึ้นเครื่องบิน

1000
01:06:45,200 --> 01:06:47,880
หรือเรือสำราญ
"ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะเป็นยังไง"

1001
01:06:47,960 --> 01:06:49,160
มันเกิดขึ้นแล้วครับ

1002
01:06:50,600 --> 01:06:54,800
ตอนนี้เรืออยู่ตรงน้ำตื้นมาก
แต่เป็นเพราะขนาดของเรือ

1003
01:06:54,880 --> 01:06:58,640
และตำแหน่งของมันในพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยโขดหิน

1004
01:06:58,720 --> 01:07:02,120
จึงต้องใช้นักประดาน้ำ
ของหน่วยยามฝั่งอิตาลีหลายสิบคน

1005
01:07:02,200 --> 01:07:05,640
มาตรวจตราโดยรอบและภายในตัวเรือ

1006
01:07:05,720 --> 01:07:07,960
เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต

1007
01:07:10,480 --> 01:07:12,640
ผมเป็นนักประดาน้ำหน่วยดับเพลิง…

1008
01:07:12,720 --> 01:07:14,440
(ฟรานเชสโก โบอาเรีย
นักประดาน้ำหน่วยดับเพลิง)

1009
01:07:14,520 --> 01:07:17,440
ที่เชี่ยวชาญการดำน้ำในถ้ำ

1010
01:07:19,400 --> 01:07:25,120
ดำน้ำเดี่ยวสองรอบ รอบละ 40 นาที
รวมระยะเวลาปฏิบัติการทั้งสิ้นสองชั่วโมง

1011
01:07:27,280 --> 01:07:29,080
มันเป็นวันเกิดแม่ฉัน

1012
01:07:29,600 --> 01:07:34,800
และฉันคิดว่าฉันควรอยู่ที่ห้องอาหาร

1013
01:07:35,880 --> 01:07:38,120
ร้องเพลง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์" ให้แม่

1014
01:07:39,160 --> 01:07:41,880
แต่ตอนนี้ฉันกลับอยู่ที่เกาะจิลโย

1015
01:07:41,960 --> 01:07:43,280
นั่งอยู่บนพื้น

1016
01:07:44,080 --> 01:07:46,520
สงสัยว่า "แม่อยู่ที่ไหน"

1017
01:07:48,360 --> 01:07:55,000
และได้แต่ถามตัวเองว่า
"ฉันจะได้เจอแม่อีกไหม"

1018
01:07:57,600 --> 01:08:01,400
เมื่อเวลาผ่านไป และน้ำก็เย็นจัด
เป็นเดือนมกราคมน่ะ

1019
01:08:01,480 --> 01:08:06,160
โอกาสรอดของใครก็ตาม
หลังผ่าน 24 ชั่วโมงแรก

1020
01:08:06,240 --> 01:08:07,800
ก็จะลดลงอย่างมาก

1021
01:08:08,800 --> 01:08:09,840
โอเค

1022
01:08:10,360 --> 01:08:11,720
ถอดออก

1023
01:08:12,840 --> 01:08:14,040
เยี่ยมมาก

1024
01:08:22,720 --> 01:08:24,880
ความกลัวมันรุนแรงมาก

1025
01:08:25,400 --> 01:08:30,800
เพราะมีความเสี่ยงมากที่ผมจะจมสู่ก้นทะเล

1026
01:08:30,880 --> 01:08:37,840
ไปพร้อมกับเรือยักษ์ลำนี้

1027
01:08:39,440 --> 01:08:42,400
เพราะทุกสิ่งที่ไม่ได้ยึดติดแน่น
กลายเป็นสิ่งกีดขวางไปหมด

1028
01:08:43,440 --> 01:08:45,320
มีทั้งสายไฟ

1029
01:08:45,400 --> 01:08:47,640
ทั้งขอบที่แหลมคม

1030
01:08:47,720 --> 01:08:50,760
แน่นอนว่าของพวกนี้
เป็นอันตรายสำหรับนักประดาน้ำ

1031
01:08:53,000 --> 01:08:56,480
(วันอาทิตย์ที่ 15 มกราคม)

1032
01:08:59,960 --> 01:09:03,520
ในที่สุด รุ่งเช้าก็มาถึงพร้อมแสงสว่าง

1033
01:09:04,400 --> 01:09:06,520
ผมยังอยู่ในห้องอาหารนี้

1034
01:09:07,320 --> 01:09:10,040
หลายชั่วโมงผ่านไป ผมเริ่มมีภาวะตัวเย็นเกิน

1035
01:09:11,120 --> 01:09:14,640
ถ้าต้องอยู่ในสภาพนั้นอีกคืนหนึ่ง
พูดตรงๆ เลยว่า

1036
01:09:15,160 --> 01:09:18,640
ผมไม่มั่นใจเลยว่า
จะรอดไปถึงเช้าอีกวันหรือเปล่า

1037
01:09:25,160 --> 01:09:27,680
ผมเริ่มคิดว่า

1038
01:09:28,320 --> 01:09:33,800
ถ้าผมรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้

1039
01:09:36,480 --> 01:09:39,480
ผมคงจะเริ่มคิดเรื่องการมีครอบครัว

1040
01:09:42,280 --> 01:09:49,240
นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตผมก็ได้

1041
01:09:55,440 --> 01:09:59,320
เราไม่ได้นอนมา 48 ชั่วโมงแล้ว

1042
01:10:00,520 --> 01:10:02,840
ประตูรถตู้เปิดออก

1043
01:10:02,920 --> 01:10:06,840
แล้วหัวหน้าผมก็บอกว่า
"ต้องไปช่วยอีกคน เราต้องไปแล้ว"

1044
01:10:10,040 --> 01:10:12,680
ผู้จัดการโรงแรม มันรีโก จัมเปโดรนี

1045
01:10:12,760 --> 01:10:15,480
ซึ่งพยานหลายคนเห็นเขาครั้งสุดท้าย

1046
01:10:15,560 --> 01:10:19,960
พยายามช่วยคนอื่นอยู่ในพื้นที่ต้อนรับของเรือ

1047
01:10:21,480 --> 01:10:24,600
เพื่อนร่วมงานของผมสำรวจเรือ

1048
01:10:27,640 --> 01:10:31,480
ตะโกนเรียกหาผู้รอดชีวิต

1049
01:10:31,560 --> 01:10:34,840
"เราคือหน่วยดับเพลิง เราคือหน่วยดับเพลิง"

1050
01:10:34,920 --> 01:10:36,240
"มีใครอยู่ไหม"

1051
01:10:39,320 --> 01:10:43,160
"มีใครอยู่ไหม มีใครได้ยินผมไหม"

1052
01:10:44,840 --> 01:10:48,880
แล้วในที่สุดก็มีเสียงตอบกลับมา

1053
01:10:52,040 --> 01:10:55,400
เอาละ ใจเย็นไว้ ไปช้าๆ

1054
01:10:56,200 --> 01:11:02,960
เราสอดตัวเข้าไปในทางแคบๆ คล้ายอุโมงค์

1055
01:11:03,040 --> 01:11:08,800
เลยไม่มีแสงสว่างจากธรรมชาติ

1056
01:11:08,880 --> 01:11:10,760
แสงส่องไปไม่ถึงตรงนั้น

1057
01:11:10,840 --> 01:11:13,120
เหมือนเราอยู่ในถ้ำเลย

1058
01:11:15,520 --> 01:11:17,360
โอเค ดีแล้ว ช้าๆ

1059
01:11:18,800 --> 01:11:20,400
ช้าๆ นะ ดีแล้ว

1060
01:11:21,240 --> 01:11:22,320
ช้าๆ

1061
01:11:23,680 --> 01:11:24,680
ช้าๆ

1062
01:11:26,960 --> 01:11:28,120
อย่างนั้นแหละ

1063
01:11:33,280 --> 01:11:38,120
แล้วผมก็เห็นคนที่เรากำลังตามหา

1064
01:11:39,960 --> 01:11:43,480
"สวัสดี คุณชื่ออะไร ชื่ออะไรครับ" ผมถาม

1065
01:11:43,560 --> 01:11:46,360
แล้วเขาก็ตอบ "มันรีโก

1066
01:11:46,440 --> 01:11:48,200
มันรีโก จัมเปโดรนี"

1067
01:11:50,440 --> 01:11:53,000
เขาพูดว่า "สวัสดี ผมฟรานเชสโก…

1068
01:11:57,320 --> 01:11:59,160
หนึ่งในคนที่มาช่วยคุณ"

1069
01:11:59,680 --> 01:12:01,680
เขาบอกผมว่า "ไม่ต้องกลัวแล้ว

1070
01:12:04,600 --> 01:12:06,000
เราจะพาคุณออกไปเอง"

1071
01:12:17,760 --> 01:12:20,560
ถึงจะผ่านมา 13 ปีแล้ว ผมก็ยังร้องไห้อยู่เลย

1072
01:12:21,600 --> 01:12:22,880
ไม่น่าเชื่อจริงๆ นะ

1073
01:12:28,040 --> 01:12:31,240
ในทุกภัยพิบัติมักมีสิ่งที่คล้ายปาฏิหาริย์อยู่เสมอ

1074
01:12:31,320 --> 01:12:33,840
ในครั้งนี้ มีลูกเรือที่ติดอยู่ข้างในเรือ

1075
01:12:33,920 --> 01:12:37,760
ทีมกู้ภัยพบเขาขณะที่หาตามห้องต่างๆ
และเคาะตามตัวเรือ

1076
01:12:37,840 --> 01:12:40,720
ติดอยู่ถึงสองวันโดยที่ขาหัก

1077
01:12:41,880 --> 01:12:43,480
เคยคิดไหมครับว่าคุณอาจจะไม่รอด

1078
01:12:43,560 --> 01:12:49,400
ครับ ตอนที่ผมอยู่คนเดียวที่ห้องอาหาร ใช่เลย

1079
01:12:54,560 --> 01:12:58,120
หลังผ่านความตกใจ
ความตื่นตระหนก ความสับสนวุ่นวาย

1080
01:12:58,200 --> 01:13:00,240
น้ำตาแห่งความโล่งใจก็ไหลริน

1081
01:13:00,920 --> 01:13:05,960
นักเต้นโรส เม็ทคาล์ฟ
เป็นคนท้ายๆ ที่ถูกช่วยจากเรือที่กำลังจม

1082
01:13:06,480 --> 01:13:10,920
คนอื่นๆ รวมถึงนิค แทลลีย์
และเพื่อนๆ ของเขาก็ปลอดภัย

1083
01:13:11,000 --> 01:13:13,800
มีครอบครัวชาวอิตาเลียนตัวสั่นเทา
ส่งลูกๆ ของพวกเขาให้ผม

1084
01:13:13,880 --> 01:13:17,480
บอกผมว่า "พาลูกฉันไปที ให้แกลงเรือ"

1085
01:13:17,560 --> 01:13:21,280
และเราต้องรออยู่นานกว่าชั่วโมงครึ่ง
กว่าจะได้ขึ้นเรือชูชีพ

1086
01:13:31,200 --> 01:13:34,320
ฉันต้องรออยู่ถึงสองปี

1087
01:13:35,680 --> 01:13:40,720
ร่างของแม่ฉันเป็นร่างท้ายๆ ที่ถูกพบ

1088
01:13:44,880 --> 01:13:47,480
การที่เจอร่างของแม่

1089
01:13:48,320 --> 01:13:50,520
ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีเลย

1090
01:13:52,840 --> 01:13:57,280
มันเหมือนว่ากอสตา กอนกอร์เดีย
มาขัดจังหวะชีวิตของฉัน

1091
01:13:58,920 --> 01:14:03,840
แม่คือโลกทั้งใบของฉัน

1092
01:14:04,560 --> 01:14:05,680
และฉันก็เป็นของแม่

1093
01:14:07,200 --> 01:14:09,600
เด็กน่ารักคนนี้ชื่ออะไรนะ

1094
01:14:09,680 --> 01:14:12,520
สาวน้อยคนนี้ชื่อสเตฟาเนีย

1095
01:14:12,600 --> 01:14:14,360
เป็นลูกใครกันน้า

1096
01:14:20,080 --> 01:14:23,240
กัปตันเรือสำราญที่เกยตื้นที่นี่

1097
01:14:23,320 --> 01:14:24,720
บนชายฝั่งแคว้นทัสคานี

1098
01:14:24,800 --> 01:14:26,760
ถูกเจ้าหน้าที่อิตาลีควบคุมตัว

1099
01:14:26,840 --> 01:14:30,440
เขากำลังถูกสอบสวนในข้อหา
ทำให้คนตายโดยไม่เจตนาและสละเรือ

1100
01:14:30,520 --> 01:14:34,000
ซึ่งเป็นสองความผิดที่ร้ายแรงมาก
ตามกฎหมายการเดินเรือ

1101
01:14:34,080 --> 01:14:38,040
คืนนั้นมีผู้เสียชีวิต 32 ราย
รวมถึงเด็กอายุห้าขวบด้วย

1102
01:14:39,520 --> 01:14:41,320
หลายวันหลังเกิดอุบัติเหตุ

1103
01:14:41,400 --> 01:14:44,720
ทีมประชาสัมพันธ์ของกอสตา
เป็นช่องทางเดียวสำหรับข้อมูล

1104
01:14:46,160 --> 01:14:50,080
และมันชัดเจนว่าพวกเขาตัดสินไปแล้ว
ว่าใครต้องรับผิดชอบ

1105
01:14:50,160 --> 01:14:52,680
คืนนี้ เกมโยนความผิดได้ทวีความรุนแรงขึ้นอีกขั้น

1106
01:14:52,760 --> 01:14:56,120
เมื่อเจ้าของเรือออกมาบอกว่า
กัปตันของพวกเขาเป็นคนผิด

1107
01:14:56,200 --> 01:15:00,200
เราเชื่อว่ามันเกิดจากความผิดพลาดของมนุษย์

1108
01:15:00,280 --> 01:15:04,080
กัปตันไม่ได้เดินเรือตามเส้นทางที่ได้รับอนุญาต

1109
01:15:09,360 --> 01:15:12,000
หนึ่งในแง่มุมที่ดราม่าที่สุดของเรื่องนี้

1110
01:15:12,080 --> 01:15:15,280
เกิดขึ้นในวันที่ 17 มกราคม

1111
01:15:15,360 --> 01:15:20,760
นักข่าวท้องถิ่นคนหนึ่ง
เจอยูเอสบีในรถที่ไม่ได้ล็อกของเขา

1112
01:15:21,280 --> 01:15:24,760
ยูเอสบีนี้มีไฟล์ดักฟังบทสนทนา

1113
01:15:24,840 --> 01:15:28,560
ระหว่างยามชายฝั่งลีวอร์โนกับกัปตันสเก็ตติโน

1114
01:15:28,640 --> 01:15:32,720
ในช่วงเวลาหลังจากที่
สเก็ตติโนบอกว่าเขาลงจากเรือแล้ว

1115
01:15:32,800 --> 01:15:34,520
คุณทำอะไรน่ะ กัปตัน

1116
01:15:34,600 --> 01:15:38,320
- ผมมาที่นี่เพื่อประสานงานการกู้ภัย
- ไปทำอะไรตรงนั้น

1117
01:15:38,400 --> 01:15:43,040
ไปประสานงานการกู้ภัยบนเรือสิ
คุณจะปฏิเสธเหรอ

1118
01:15:43,560 --> 01:15:45,320
ไม่ ผมไม่ได้ปฏิเสธ

1119
01:15:45,400 --> 01:15:47,880
คุณจะปฏิเสธไม่ขึ้นเรือเหรอ กัปตัน

1120
01:15:47,960 --> 01:15:50,200
บอกผมทีว่าทำไมคุณถึงไม่ขึ้นเรือ

1121
01:15:50,280 --> 01:15:55,080
ถ้าคุณได้ยินผู้บัญชาการคนนี้
สั่งกัปตันสเก็ตติโนว่า "กลับขึ้นเรือซะ"

1122
01:15:55,160 --> 01:15:56,200
คุณลืมไม่ลงแน่

1123
01:15:56,280 --> 01:15:58,280
กลับขึ้นเรือซะ นั่นเป็นคำสั่ง

1124
01:15:58,360 --> 01:16:00,000
ไม่ต้องประเมินอะไรเพิ่มเติมแล้ว

1125
01:16:00,080 --> 01:16:03,080
คุณประกาศสละเรือแล้ว ตอนนี้ผมเป็นคนสั่งการ

1126
01:16:03,160 --> 01:16:04,560
กลับขึ้นเรือซะ!

1127
01:16:05,760 --> 01:16:08,440
ชัดเจนไหม นี่ไม่ได้ยินเหรอ

1128
01:16:08,960 --> 01:16:10,960
- ผมจะกลับขึ้นเรือ
- ไปสิ

1129
01:16:11,480 --> 01:16:13,120
ผลลัพธ์ที่ไม่อาจโต้แย้งจากเรื่องนั้น

1130
01:16:13,200 --> 01:16:17,760
ก็คือว่าทุกคนบนโลก
รู้จักกัปตันสเก็ตติโนในชื่อกัปตันตาขาว

1131
01:16:17,840 --> 01:16:19,280
ขอทางหน่อยได้ไหมครับ

1132
01:16:19,360 --> 01:16:22,640
กัปตันชาวอิตาเลียน ฟรานเชสโก สเก็ตติโน

1133
01:16:22,720 --> 01:16:24,400
เดินเข้าสู่ศาลเมื่อเช้านี้

1134
01:16:24,480 --> 01:16:28,120
ด้วยท่าทางมั่นใจเช่นเดียวกับที่เขาแสดงบนเรือ

1135
01:16:28,200 --> 01:16:30,760
กัปตันฟรานเชสโก สเก็ตติโนมาขึ้นศาลในวันนี้

1136
01:16:30,840 --> 01:16:34,640
เพื่อสู้กับข้อหาทำให้คนตายโดยไม่เจตนา
ทำให้เกิดภัยพิบัติทางทะเล

1137
01:16:34,720 --> 01:16:37,720
จนมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 150 คน

1138
01:16:37,800 --> 01:16:40,000
การพิจารณาคดีดำเนินไปหลายปี

1139
01:16:40,080 --> 01:16:44,080
และมันจัดขึ้นในโรงละครที่เมืองกรอสเซโต้

1140
01:16:44,160 --> 01:16:46,640
ฉันไปฟังการไต่สวนทุกครั้ง

1141
01:16:47,200 --> 01:16:49,840
ฝ่ายอัยการได้ชี้ชัดว่าภัยพิบัติครั้งนี้

1142
01:16:49,920 --> 01:16:52,360
เป็นเพราะกัปตันสเก็ตติโนแน่นอน

1143
01:16:52,440 --> 01:16:57,200
มีการระบุว่าในการบัญชาการเรือของเขา
เขาได้ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง

1144
01:16:57,280 --> 01:17:00,720
แต่กัปตันก็ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

1145
01:17:00,800 --> 01:17:05,280
และเขายืนกรานว่า
คนอื่นต้องร่วมรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย

1146
01:17:06,480 --> 01:17:09,800
ทุกสายตาจับจ้องไปที่กัปตันสเก็ตติโน

1147
01:17:09,880 --> 01:17:13,200
แต่คำถามสำคัญข้อหนึ่งที่หลายคนสงสัย

1148
01:17:13,280 --> 01:17:17,080
คือมันเป็นความผิดพลาดทางระบบกลไกหรือไม่

1149
01:17:18,320 --> 01:17:21,600
หลังเกิดอุบัติเหตุไม่นาน กล่องดำก็ถูกกู้ขึ้นมา

1150
01:17:21,680 --> 01:17:23,160
แต่มันเสียหาย

1151
01:17:23,240 --> 01:17:25,200
และในช่วงเวลาหนึ่งดูเหมือนว่า

1152
01:17:25,280 --> 01:17:27,480
จะไม่มีทางรู้ได้แน่ๆ

1153
01:17:27,560 --> 01:17:30,680
ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบนสะพานเดินเรือ

1154
01:17:34,840 --> 01:17:37,760
ในปี 2012 ผมเป็นนักวิจัยวิทยาการคอมพิวเตอร์

1155
01:17:41,920 --> 01:17:45,440
ผมได้รับดิสก์จำนวนหนึ่ง
จากกอสตา กอนกอร์เดีย

1156
01:17:45,520 --> 01:17:48,960
ผู้เชี่ยวชาญสองคนเคยพยายามกู้ข้อมูลแล้ว

1157
01:17:49,840 --> 01:17:51,280
แต่ทั้งคู่ก็ล้มเหลว

1158
01:17:51,800 --> 01:17:53,000
ผมเลยหมกมุ่นกับมันมาก

1159
01:17:54,960 --> 01:18:00,080
ผมสร้างซอฟต์แวร์ที่อธิบาย
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น

1160
01:18:00,160 --> 01:18:01,760
กัปตัน - เราชนเข้าตรงไหน

1161
01:18:02,280 --> 01:18:04,680
หัวหน้าวิศวกร - เราไม่มีไฟฟ้าเลย

1162
01:18:05,760 --> 01:18:07,880
เครื่องปั่นไฟฉุกเฉินของกอสตา กอนกอร์เดีย

1163
01:18:07,960 --> 01:18:09,240
มีปัญหาในคืนนั้น

1164
01:18:09,760 --> 01:18:13,400
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันติดๆ ดับๆ หลายครั้ง

1165
01:18:13,480 --> 01:18:17,000
จนแทบไม่สามารถเชื่อมต่อกับสายไฟฉุกเฉิน…

1166
01:18:17,080 --> 01:18:19,400
(เครื่องปั่นไฟฉุกเฉิน - ชั้น 11)

1167
01:18:19,480 --> 01:18:22,280
และจ่ายไฟให้อุปกรณ์ฉุกเฉินได้เลย

1168
01:18:23,600 --> 01:18:28,280
เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรู้แน่ชัดว่า
ผู้คนเสียชีวิตบนเรือยังไง

1169
01:18:28,360 --> 01:18:31,440
แต่เรารู้ว่าเรือชูชีพอย่างน้อยสองลำ

1170
01:18:31,520 --> 01:18:33,760
ที่อยู่ด้านบนของเรือนั้นใช้งานไม่ได้

1171
01:18:33,840 --> 01:18:36,960
เพราะเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินเกิดขัดข้อง

1172
01:18:37,040 --> 01:18:39,920
และเรารู้ว่าคนพวกนั้นต้องลงจากเรือ

1173
01:18:40,000 --> 01:18:44,280
และต้องพยายามหาทางไปที่เรือชูชีพลำอื่นที่ชั้นสี่

1174
01:18:45,440 --> 01:18:47,000
เรายังรู้ด้วยว่า

1175
01:18:47,080 --> 01:18:50,040
เพราะเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินเกิดขัดข้อง

1176
01:18:50,120 --> 01:18:52,200
ลิฟต์จึงใช้งานไม่ได้

1177
01:18:54,320 --> 01:18:55,840
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์

1178
01:18:55,920 --> 01:18:57,280
นายท้ายเรือ - สาม สี่ ศูนย์

1179
01:18:57,360 --> 01:18:59,320
กัปตัน - สาม ห้า ศูนย์ กราบขวาเรือ

1180
01:18:59,400 --> 01:19:00,240
นายท้ายเรือ - โอเค

1181
01:19:00,320 --> 01:19:04,120
เมื่อผมรันซอฟต์แวร์ที่เขียนขึ้น
เพื่อซิงค์ข้อมูลทั้งหมด

1182
01:19:04,200 --> 01:19:05,720
ก็ได้พบเซอร์ไพรส์ใหญ่เรื่องหนึ่ง

1183
01:19:05,800 --> 01:19:08,440
ก่อนเกิดอุบัติเหตุแค่นิดเดียว

1184
01:19:08,520 --> 01:19:13,680
เราพบว่ามีความไม่ตรงกัน
ในคำสั่งที่สั่งนายท้ายเรือได้รับ

1185
01:19:13,760 --> 01:19:15,200
กับสิ่งที่เขาทำ

1186
01:19:15,800 --> 01:19:16,720
กัปตัน - หักซ้ายเต็มที่

1187
01:19:16,800 --> 01:19:18,520
สะพานเรือ - หักขวาเต็มที่
นายท้ายเรือ - หักขวาเต็มที่

1188
01:19:18,600 --> 01:19:20,120
กัปตัน - หักซ้ายเต็มที่

1189
01:19:23,240 --> 01:19:26,840
เราได้ยินเสียงสเก็ตติโนออกคำสั่งบางอย่าง

1190
01:19:26,920 --> 01:19:32,960
แต่นายท้ายเรือกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม
เป็นเวลาถึง 13 วินาที

1191
01:19:34,000 --> 01:19:35,880
ต่อมา มีงานวิจัยอิสระ

1192
01:19:35,960 --> 01:19:39,840
โดยศาสตราจารย์บรูโน เนรี
และเปาโล เนรีจากมหาวิทยาลัยปิซา

1193
01:19:39,920 --> 01:19:44,040
แสดงให้เห็นว่าถ้าคำสั่งของสเก็ตติโน
ถูกปฏิบัติตามอย่างถูกต้อง

1194
01:19:44,120 --> 01:19:48,240
การชนก็จะเกิดขึ้นเพียงบางส่วน
หรือไม่เกิดขึ้นเลย

1195
01:19:56,360 --> 01:20:00,400
ในช่วงต้นยุค 2000
อุตสาหกรรมเรือสำราญกำลังเฟื่องฟู

1196
01:20:02,240 --> 01:20:05,960
และบริษัทเดินเรือกอสตาของอิตาลี
กำลังประสบปัญหา

1197
01:20:06,040 --> 01:20:07,320
พวกเขาไม่สามารถแข่งขันได้

1198
01:20:07,400 --> 01:20:10,480
ทางเดียวที่พวกเขาจะอยู่รอดในวงการได้

1199
01:20:10,560 --> 01:20:13,400
ก็คือให้บริษัทอเมริกันเข้าซื้อกิจการ

1200
01:20:15,560 --> 01:20:18,800
เมื่อกอสตาขยายกิจการ
พวกเขาก็ต้องหาพนักงาน

1201
01:20:18,880 --> 01:20:22,480
และพยายามฝึกพวกเขา
ให้เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุด

1202
01:20:23,000 --> 01:20:26,280
สิ่งที่ต้องรู้ก็คือกัปตันสเก็ตติโน

1203
01:20:26,360 --> 01:20:28,640
เคยเขียนถึงกอสตาเพื่อบอกว่าเขากังวลว่า

1204
01:20:28,720 --> 01:20:30,920
ผู้คนได้เลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไป

1205
01:20:31,000 --> 01:20:32,920
ว่าพวกเขาไม่ได้รับการฝึกเพียงพอ

1206
01:20:33,000 --> 01:20:36,840
และไม่ได้เหมาะสมกับ
ประเภทของเรือที่เขาต้องการบังคับเลย

1207
01:20:38,240 --> 01:20:43,120
สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับนายท้ายเรือคือ
เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว

1208
01:20:43,200 --> 01:20:45,800
และดูเหมือนจะชัดเจนมากว่าในช่วงวิกฤต

1209
01:20:45,880 --> 01:20:50,240
เมื่อเขาต้องเข้าใจคำสั่งจากกัปตันสเก็ตติโน

1210
01:20:50,320 --> 01:20:52,440
มันกลับมีอุปสรรคด้านภาษา และเป็นไปได้มากว่า

1211
01:20:52,520 --> 01:20:55,360
เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่กัปตันสั่งให้เขาทำ

1212
01:21:02,840 --> 01:21:06,360
(วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2015
วันพิพากษา)

1213
01:21:07,680 --> 01:21:09,760
ในนามของประชาชนชาวอิตาเลียน

1214
01:21:09,840 --> 01:21:16,200
ศาลแห่งนี้มีคำตัดสินให้ฟรานเชสโก สเก็ตติโน

1215
01:21:16,720 --> 01:21:21,160
มีความผิดตามข้อหาที่ถูกกล่าวหา

1216
01:21:21,240 --> 01:21:27,000
ต้องโทษจำคุกทั้งสิ้น 16 ปี และกักขังหนึ่งเดือน

1217
01:21:27,080 --> 01:21:29,280
วันนี้กัปตันเรือกอสตา กอนกอร์เดีย

1218
01:21:29,360 --> 01:21:32,840
ถูกตัดสินว่าผิดฐาน
ทำให้คนตายโดยไม่เจตนาและสละเรือ

1219
01:21:32,920 --> 01:21:34,560
และถูกตัดสินจำคุก 16 ปี

1220
01:21:35,120 --> 01:21:37,720
(กอสตา ครูซส์ตกลงจ่ายค่าปรับหนึ่งล้านยูโร)

1221
01:21:37,800 --> 01:21:40,440
(บริษัทไม่ได้ถูกพิจารณาคดีอาญา)

1222
01:21:40,520 --> 01:21:41,640
(พนักงานกอสตา ครูซส์ห้าคน)

1223
01:21:41,720 --> 01:21:44,680
(ถูกตัดสินว่าผิดฐานทำให้คนตายโดยไม่เจตนา
ประมาทเลินเล่อ และทำให้เรืออับปาง)

1224
01:21:44,760 --> 01:21:46,800
(รวมถึงมันรีโก จัมเปโดรนี
แต่ไม่มีใครต้องติดคุก)

1225
01:21:49,160 --> 01:21:52,440
ผมจะไม่ทำงานในอุตสาหกรรมเรือสำราญอีกแล้ว

1226
01:21:54,840 --> 01:21:59,920
และผมภาวนาไม่ให้มีใครต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก

1227
01:22:02,280 --> 01:22:05,080
เงินทั้งหมดของผม ผมเสียมันไป

1228
01:22:05,160 --> 01:22:09,640
แต่ผมก็ได้รู้ว่าชีวิตนั้นสำคัญกว่าเงิน

1229
01:22:10,960 --> 01:22:13,880
เพราะงั้นทุกเช้าที่ผมตื่นขึ้นมา

1230
01:22:14,480 --> 01:22:15,960
สิ่งแรกที่ผมทำ

1231
01:22:16,040 --> 01:22:17,800
ก็คือกล่าวขอบคุณ

1232
01:22:19,960 --> 01:22:21,560
ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย

1233
01:22:22,080 --> 01:22:24,080
แถมยังว่ายน้ำเป็นแล้วด้วย

1234
01:22:35,440 --> 01:22:38,160
อยากร้องเพลงอีกเหรอจ๊ะ ได้สิ ร้องเลยจ้ะ

1235
01:22:45,640 --> 01:22:47,520
สอง สาม…

1236
01:22:48,960 --> 01:22:52,120
พอกลับถึงบ้าน สภาพจิตใจผมแตกสลาย

1237
01:22:53,640 --> 01:22:58,480
ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคพีทีเอสดี
มีอาการแพนิก และผมฝันร้าย

1238
01:22:59,480 --> 01:23:02,200
เราเป็นห่วงไลล่า

1239
01:23:02,280 --> 01:23:07,080
จากทุกอย่างที่แกต้องเจอมา
ทั้งทางร่างกายและจิตใจ

1240
01:23:07,800 --> 01:23:11,480
เราต้องเฝ้าดูแกอยู่สองสามสัปดาห์
เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างปกติดี

1241
01:23:12,000 --> 01:23:13,760
ดูลิ้นนั่นสิ

1242
01:23:14,320 --> 01:23:16,320
ลูกทำหน้าตลกๆ แบบไหนได้อีก

1243
01:23:17,600 --> 01:23:19,080
ผมรู้ว่ามันส่งผลยังไงกับผม

1244
01:23:19,160 --> 01:23:21,480
แต่นี่คือเด็กหนึ่งขวบที่สื่อสารไม่ได้

1245
01:23:21,560 --> 01:23:26,320
ผมจำได้ว่าเราคุยกับนักจิตวิทยา
และผู้เชี่ยวชาญหลายคน

1246
01:23:26,400 --> 01:23:29,640
เจอกันนะจ๊ะ บ๊ายบาย ขอให้สนุกนะ

1247
01:23:30,840 --> 01:23:32,400
- บ๊ายบาย
- บ๊ายบาย

1248
01:23:33,640 --> 01:23:38,680
แต่แกก็เติบโตมามีชีวิตวัยเด็กที่ปกติสุขดี

1249
01:23:39,520 --> 01:23:41,120
เราคุยเรื่องนี้กันบ่อยๆ

1250
01:23:41,200 --> 01:23:45,760
แบบว่า ทำไมพระเจ้า
ถึงทรงเลือกช่วยเราในคืนนั้น

1251
01:23:45,840 --> 01:23:47,080
ทำไมเราถึงยังอยู่ตรงนี้

1252
01:23:47,160 --> 01:23:50,320
เราควรทำอะไรดี
กับเวลาที่พระองค์ประทานให้เรา

1253
01:23:50,400 --> 01:23:53,600
ไลล่าได้มีชีวิต ชีวิตที่งดงามที่แกได้ใช้

1254
01:23:54,240 --> 01:23:57,640
และด้วยพระเมตตา เราถึงรอดมาได้

1255
01:23:59,440 --> 01:24:01,760
จอห์น เธอรอดมาได้เพราะคุณครับ

1256
01:24:19,600 --> 01:24:21,600
คืนนั้นผมพยายามสุดชีวิต

1257
01:24:22,120 --> 01:24:23,880
เพื่อช่วยชีวิตพวกเขา

1258
01:24:24,880 --> 01:24:27,120
มีหลายครั้งที่ผมคิดว่าเราคงไม่รอด

1259
01:24:28,280 --> 01:24:29,960
แต่ผมก็ดีใจที่เรารอดมาได้

1260
01:24:31,880 --> 01:24:34,800
ผมมองย้อนกลับไป
ว่าช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมานั้นเป็นยังไง

1261
01:24:35,320 --> 01:24:38,120
ชีวิตที่เราได้ใช้มา เรารู้สึกขอบคุณจริงๆ

1262
01:24:40,280 --> 01:24:45,920
ไลล่าเป็นเด็กอายุ 15
ที่เก่งรอบด้าน มีเหตุผล และน่าทึ่งที่สุด

1263
01:24:47,080 --> 01:24:49,880
และแกเป็นนักบัลเลต์ที่สวยที่สุดด้วย

1264
01:24:51,320 --> 01:24:54,200
แกมีความหลงใหลในการเต้น
ที่พระเจ้าประทานมาให้

1265
01:25:01,200 --> 01:25:03,360
แกเป็นเด็กสาวที่งดงามจริงๆ

1266
01:25:04,160 --> 01:25:05,680
โลกทั้งใบเป็นของแก

1267
01:25:06,360 --> 01:25:08,440
แกจะสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้กับโลกใบนี้

1268
01:25:08,520 --> 01:25:10,920
เพราะแกรอดจากเรือในคืนนั้นมาได้

1269
01:25:24,520 --> 01:25:28,320
หลังจากกลับมาไม่นาน เราก็ได้รู้ว่า

1270
01:25:28,840 --> 01:25:30,520
เมแกนตั้งท้อง

1271
01:25:31,160 --> 01:25:35,360
ในคืนที่เราดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด เธอตั้งท้องอยู่

1272
01:25:36,040 --> 01:25:42,000
หนึ่งในของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ฉันได้รับ
ก็คือการตั้งท้องในครั้งนั้น

1273
01:25:45,080 --> 01:25:49,440
ที่ตลกก็คือผลอัลตราซาวนด์ของฉัน
ตอนที่คุณหมอคำนวณอายุครรภ์

1274
01:25:49,520 --> 01:25:53,760
วันที่ปฏิสนธิคือคืนที่เกิดภัยพิบัติเรือสำราญครั้งนั้น

1275
01:25:53,840 --> 01:25:57,240
เราก็แบบ "ฉันรับรองได้ว่า
เขาไม่ได้ปฏิสนธิในตอนนั้นแน่ๆ" แต่…

1276
01:25:58,280 --> 01:26:00,880
ทีนี้ก็รู้แล้วนะว่าทำไมผมถึงไม่มีเวลาใส่เสื้อ

1277
01:27:28,440 --> 01:27:33,440
คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี