Downloaded from YTS.BZ
COSTA CONCORDIA 13 OCAK 2012'DE KAYAYA ÇARPIP KARAYA OTURDU
Official YIFY movies site: YTS.BZ
İÇİNDE 4.000'DEN FAZLA İNSAN VARDI
BU FİLMDE TEMSİLÎ ARŞİV GÖRÜNTÜLERİ,
YOLCU ANONSLARININ SESLİ TERCÜMELERİ VE KARA KUTU KAYITLARI BULUNMAKTADIR
Ama su alıyor muyuz?
Hem de nasıl. Aşağı iniyorum.
Çocuğumuz olduğundan beri tatil yapmamıştık.
John'a gidip "Uzun zamandır konuştuğumuz
bu harika geziyi yapmalıyız artık" dedim.
Bizim için çok önemliydi.
13 Ocak Cuma gecesi
dört aydır gemide dansçı olarak çalışıyordum.
Olacaklardan haberim yoktu.
Hepimiz ailemizle birlikte keyifli vakit geçiriyorduk.
Bir an sonra hepimiz çaresiz bir durumda kaldık.
Yer yarılmış gibiydi.
İnsanlar duvarlara ve birbirlerine tutunuyorlardı.
Titanik'ten bir sahne gibi, aynısı.
Costa Concordia gemisinden korku ve panik hikâyeleri geliyor.
Ne zaman bir uçağa ya da yolcu gemisine binseniz
"Bir şeyler ters giderse ne olur?" demişsinizdir.
Burada korkulan oldu.
Gözlerimizi her kapattığımızda o geceden bir an görüyoruz.
Ailemizle yaşadığımız en korkunç ana dönüyoruz.
Tanrım, ne yaptım ben?
COSTA CONCORDIA: BİR CRUISE GEMİSİ FACİASI
OCAK 2012
Daha önce Avrupa'ya birlikte gitmemiştik.
Birlikte yapacağımız en uzun tatilimizdi.
Gittiğimiz en uzak mesafeydi.
Kızımız Lila 14 aylıktı.
Birlikte büyük bir tatile çıkmak için iyi bir fırsat olduğunu düşündük.
Oyuncak, bez, ıslak mendil dolu bir valiz hazırladık.
Her şeyi aldık. Çok fazla eşyamız vardı.
Paris, İsviçre, Venedik, Barselona'ya gidecektik.
Gemi yolculuğu yapmayı istedik.
Evet, bu tatili seçmemizin en büyük sebebi buydu.
Yüzlerce fotoğraf ve video çekip harika anılar biriktirdik.
İtalya'ya gitmeyi çok istiyordum.
En büyük hayallerimden biriydi.
Ama yolcu gemisiyle gideceğimi bilmiyordum.
Ona o kısmı söylememiştim, sadece İtalya kısmını söylemiştim.
Yolcu gemisi özel bir sürpriz olacaktı.
O dönemde yaklaşık üç yıldır birlikteydik.
Bu yolculukta ona evlenme teklifi etmeyi planlıyordum.
Birine evlenme teklifi edeceğin zaman en romantik yerde etmek istersin
ve bu yolculukta seçebileceğim birçok yer vardı.
Her şeyin mükemmel olacağı bir andı.
Mükemmel bir yerde teklif edersem hayır diyemezdi.
Bence herkes böyle düşünüyor.
İlk gördüğümde geminin büyüklüğü beni şaşkına çevirdi.
O dönem 17 yaşındaydım.
Annem 50. doğum gününü orada kutlamak istemişti.
Bana, o dönemki erkek arkadaşıma
ve çocukluk arkadaşı Luisa'ya bilet almıştı.
Küçüklüğümden beri her şeyi birlikte yapardık.
Ben yedi yaşındayken anneme kanser teşhisi konuldu.
Ama yola çıkmamıza birkaç ay kala kanseri remisyona girmişti.
Bu da doğum gününü kutlamak için çok önemli bir sebepti.
Bindiğimiz gibi gemide bir keşif turuna çıktık.
Gördüğüm en büyük gemi olacağını biliyordum.
Gemiye ilk adım attığım anı hâlâ hatırlıyorum.
Her şey çok şatafatlıydı, hayran kalmıştım.
Çok gösterişliydi. Her yerde avizeler vardı.
Her şey ya altın ya cam ya da mermerdi.
Eski İtalya havası vardı.
Her şey parlıyordu ve kusursuzdu.
Yer ayırttığımda hangi odayı alacağımızı bilmiyordum.
Çok pahalı bir yolculuktu ve o dönem daha öğrenciydim.
Ama olabilecek en iyi odayı almamızı sağladı.
Çok sevinmiştim, balkonumuz ve harika bir manzaramız vardı.
Balkona çıktıktan sonra
Nick "Şuna bak.
Bir iki kat altımızda filikalar var" dedi.
Filikalar.
Ben de "Bir fotoğrafını çekeyim" dedim.
Hiç yolcu gemisine binmemiştim.
"Ya Titanik gibi bir olay olursa?" dedim.
"Titanik gibi bir şey olamaz.
Ben daha önce bindim, bayılacaksın" dedim.
13 OCAK CUMA
Çocuklar, sakın! Uzaklaşın buradan!
MÜRETTEBAT: Gemideki yolcu sayısı 3.208.
Mürettebat sayısı 1.023.
Gemiye ilk bindiğimizde her şey çok güzeldi.
Biri gelip haftanın kalanında ne yapmak istediğimizi sordu.
Spa günü ayarladık, çok heyecanlıydı.
Her şey çok hızlı gelişti. Odamıza yeni gelmiştik, geziyorduk.
Yürürken her şeyin fotoğrafını çektim.
Gemi seyahatinin en güzel yanlarından biri size her imkânı sağlaması.
Özellikle çiçeği burnunda bir anne olarak bu durum işimi çok kolaylaştırdı.
Her türden çok sayıda restoran,
tiyatrolar, gösteriler, kumarhane vardı.
Çok fazla seçenek olduğu için seçmekte zorlanıyorduk.
Kendi dondurmanızı yapabileceğiniz bir dondurma barı vardı
ve 24 saat açıktı.
İstediğiniz kadar yiyebiliyordunuz.
The Walking Dead'in popüler olduğu dönemdi.
Hep bu oyunu oynardık.
"Zombiler saldırsa nereye gider, hangi silahı kullanırdın?
Savaşır mıydın, kaçar mıydın?
Şuradan mı, buradan mı kaçardın?
Yavaş hareket eden bir zombiyse ne silah kullanırdın?" derdik.
Bunu ilk sorduğunda "Bilmiyorum" demiştim.
Pek aldırış etmemiştim.
-"Yanlış" derdi. -Aynen.
"Bu büyük bir hata" derdim.
Sonra yavaş yavaş çevremde olanlara dikkat etmeye başladım.
Güzel bir akşamdı.
Hava açıktı, ocak ayı olduğundan biraz soğuktu.
OTEL MÜDÜRÜ
Yine de sakin bir akşamdı.
Costa'yla yaklaşık 43 yıl çalıştım.
Genelde hep gemideydik.
Noel'de, yılbaşında, Paskalya'da, cumartesi ve pazar günleri.
Gemi benim evim gibiydi.
Costa Concordia'da yaklaşık 800 kişi çalışıyordu.
13 Ocak Cuma gecesi
dört aydır gemide dansçı olarak çalışıyordum.
O dönemde hayalimdeki iş buydu.
Benim için cennetten farksızdı.
Dünyayı geziyordum. Formumun zirvesindeydim.
Harika arkadaşlarım vardı. Büyüleyiciydi.
Costa gemisinin yönetimi ve mürettebatı adına
hepinize hoş geldiniz demek istiyorum.
Kaptan Schettino'yla birkaç kez görüştüm.
Onunla ilk kez mürettebat asansöründe karşılaştım.
Onun hakkında bildiğim tek şey geminin yeni kaptanı olduğuydu.
İyi yolculuklar.
Bir keresinde annem gemiye ziyarete gelmişti.
Annemle konuşurken
arkadaşlarından biriyle adada balık tutacağını söylemiş
ama buna izni olmadığından kimseye söylememesini tembihlemiş.
"Kuralları kendine göre esnetiyor" gibi bir algı vardı.
O gece saat dokuz civarında kaptan beni aradı.
Birkaç gün önce şef garson, kaptana
kız kardeşi ve annesinin yaşadığı Giglio Adası'na
selamlama geçişi yapıp yapamayacaklarını sormuş.
KÖPRÜ
Selamlama geçişi için beni köprüye davet etti.
Bu bana biraz garip geldi.
Gece olduğundan kapkaranlıktı, görülecek bir şey yoktu.
Ama kaptan öyle karar aldığından hepimiz buna uyduk.
KAPTAN: Alo?
KÖPRÜ: Kaptan, ben Ciro, altı mil.
KAPTAN: Altı mil. Tamam, peki.
KÖPRÜ: Giglio Adası'na varmak üzereyiz. 21.44'te orada oluruz.
O gece erkek arkadaşım Andrea'yla havuzun olduğu güverteye çıkalım dedik.
Kapıyı açtığımda serin bir rüzgâr yüzüme çarptı.
Kapkaranlıktı.
Sadece birkaç ışıkla aydınlatılmıştı.
Bu ışıkların suda yansımasını görüyorduk.
Eğilip denize baktım.
Arkamda duran Andrea da bana sarıldı.
"Titanik'te gibiyiz" dedi.
O anda ben…
Aslında biraz garip hissettim.
Ama bu delilik, değil mi?
İnsan böyle şeyler düşünmek istemiyor.
Sonrasında annem aradı.
"Restorandayız.
Akşam yemeği servisine başlıyorlar. Gelip bize katılın" dedi.
Önemli bir yemekti.
Çünkü gece yarısı annemin doğum gününü kutlayacaktık.
O gece çok güzel bir yemek yedik.
Babaya "Merhaba" de.
Lila bir yaşında olduğu için yemekten sonra yatma vakti gelmişti.
Kamaraya dönüp onu yatırdık.
Geleneksel uyku rutinimizi yaptık.
Pijamalarımı giydim.
Duştan çıkıp şortumu giydim ve yatağa girdim.
Yatağa uzandığımda "Çok yorgunum" dediğimi hatırlıyorum.
Çok uzun bir gündü.
KAPTAN: Kumandayı alıyorum. Hızımız nedir?
KÖPRÜ: 15,3.
KAPTAN: Onu 16 knot yapın.
Adaya doğru giderken fazla yaklaştığımızı fark ettim
ve yanımda duran şef garsona söyledim.
"Bence fazla yaklaştık" dedim.
Bir anda kıyıyı görebilmeye başladık.
O gece arkadaşlarımla yarım saat ara vermiştik.
Geminin arkasındaki 5. güvertede bulunan
Londra Bar'da çalışan Perulu bir barmenle çıkıyordum.
Onu görmek istediğim için yanımdakilere
"Londra Bar'da cappuccino içelim mi?" dedim.
Onlar da kabul ettiler.
KAPTAN: Üç, beş, sıfır.
DÜMENCİ: Üç, dört, sıfır.
KAPTAN: Üç, beş, sıfır. Sancak.
DÜMENCİ: Tamam.
KAPTAN: Yoksa kayalara çarparız.
Geminin adaya yaklaşırken
hiç yavaşlamaması beni çok şaşırttı.
O anda paniklemeye başladım.
KAPTAN: Sancak alabanda.
DÜMENCİ: Sancak alabanda.
MANRICO: Gemiyi karaya oturtmaya mı çalışıyor?
Lanet olsun.
Şef garson "Hayır, kaptan işinin ehli biridir" dedi
ama cümlesini tamamlayamadı.
Bir ses duydum ve titreşimi hissettim.
Odanın yavaşça kaymaya başlaması beni çok huzursuz etti.
Çok gerildim ve bir şeylerin ters gittiğini anladım.
Çok büyük bir gürültü koptu.
Sonra sürtünme sesleri duyduk.
Bu korkunç bir sesti.
Bin tabağın aynı anda kırıldığını düşünün.
MANOJ SINGH AŞÇI
Ses o kadar yüksekti ki ödümü patlattı.
Tenceredeki kaynar sular da taşmaya başladı.
Gemide çalışan 180 şeften biriydim. Kimse ne olduğunu bilmiyordu.
Denizdeki dalgalardan olduğunu, geçeceğini sandım.
Birkaç saniye sonra
ters giden bir şeyler olduğunu anladım.
KÖPRÜ: Ne yaptı?
KAPTAN: Kıçtaki su geçirmez kapıları kapatın.
KÖPRÜ: Kıçtaki su geçirmez kapıları kapatın.
KAPTAN: Tanrım, ne yaptım ben?
Dönüp baktığımda
geminin soldaki kayalara çarptığını gördüm.
Geminin gövdesine giren suyu görebiliyorduk.
KAPTAN: Ama nereye çarptık?
MANRICO: Suyun üstündeki kayalığa.
KAPTAN: Geminin ortası.
KÖPRÜ: Geminin ortası.
Hepimiz şoktaydık, hareket edemedik.
Sakin olun.
-Otursanız daha iyi. -Otursak mı?
Evet.
Herkesin ödü patladı.
Önümde duran anneme baktım.
Bana bakıp "Sorun yok. Her şey yolunda" dedi.
Bana kötü bir şey olduğunu hissettirmemek için
elinden geleni yapıyordu.
Ama kötü bir şey olduğunu anlamıştım.
Ne yapacağımızı bilemez hâlde duruyorduk.
Kendimi toparlayıp Nicholas'a baktım.
"Buradan hemen çıkmamız lazım" dedi.
"Duydun mu? Hissettin mi?" dedi.
Çok panikledim
ve vücudum alarm moduna geçti.
Duygusuz olmakla suçlansam da
o an hayatta kalma içgüdüsüyle
ailemi oradan çıkarmaya çalışıyordum.
Meghan'a bağırıp "Bebeği al. Gitmemiz gerek" dedim.
Onun tepkisini görünce içimi büyük bir korku kapladı.
Derin bir uykuda olan Lila'yı beşiğinden aldım.
O sırada emziği almamıştım.
Hemen ağlamaya başladı.
Üstüme sadece kot pantolon geçirebildim.
Üstümde tişört yoktu. Meghan, Lila'yı kucağına aldı.
Kapıdan dışarı koştuk.
Çarpışma meydana gelir gelmez
hemen aşağı inip neler olduğunu görmek istedim.
Başmühendis makine dairesinden telaşlı ve korku dolu gözlerle çıktı.
"Aşağısı felaket hâlde, su hızla içeri doluyor" dedi.
Ne yapacağımı bilemedim.
KAPTAN: Başmühendisi bağlayın.
KÖPRÜ: Başmühendisi bağlayın.
Kaptan acil durum prosedürlerini konuşmak istiyor.
MAKİNE DAİRESİ
BAŞMÜHENDİS: Pompaları çalıştırın.
KÖPRÜ: Kaptan, başmühendis hatta.
KAPTAN: Ama su alıyor muyuz?
BAŞMÜHENDİS: Hem de nasıl! Aşağı iniyorum.
KAPTAN: Ama nerede?
BAŞMÜHENDİS: İskele tarafında, bakmaya gidiyorum.
-KAPTAN: İskelede nerede? -BAŞMÜHENDİS: Makine dairesinde.
KAPTAN: Ama çok su var mı?
BAŞMÜHENDİS: Su var, aşağı inilmiyor. Diğer taraftan ineceğiz.
Bir saniye. Pompaları çalıştıracağız.
Haber vereceğim.
KAPTAN: Tamam.
BAŞMÜHENDİS: Acil durum pompalarını çalıştırın.
Atölyeye kadar su dolmuş.
0. GÜVERTE
KAPTAN: Öyleyse batıyor muyuz? Anlamıyorum.
Kapıyı açıp koridora çıktık.
Geminin yavaş yavaş yan yatacağını düşünüyordum.
O yüzden bir an önce filikalara ulaşmak için koştuk.
Merdivenlerden hızlıca çıktık.
Meghan ve bebek arkamdaydı.
Adrenalin yükseliyordu. Paniklemeye başladık.
Lila sürekli ağlıyordu.
Basamakları ikişer ikişer çıktık. Kucağımda bebekle yetişmeye çalışıyordum.
Çok zorlandım.
Midem bulanıyordu.
"Sanırım kusacağım" dedim.
John "Kus ve koşmaya devam et. Durma. Devam et" dedi.
Filikaların olduğu 4. güverteye gittik.
Herkese can yeleği dağıtan bir çift vardı.
Ama o anda sadece birkaç kişi vardı.
Kimseden bilgi alamadığımız için herkes büyük bir endişe duyuyordu.
Kimse bize ne yapacağımızı söylemedi.
Sonra ışıklar söndü.
Zifirî karanlıktı.
Meghan ve Lila'nın yanımda olmadığını fark ettim.
Aramızda üç mü, 13 basamak mı var bilmiyordum
ama yanımda değillerdi.
Çok korkmuştum.
Ona seslendiğimi hatırlıyorum.
"John!" dedim.
Bağırarak birbirimizin sesini takip ettik.
O an hiç bitmeyecekmiş gibiydi.
Birbirimizi bulduğumuzda
"Kotumun belini tut ve sakın bırakma" dedim.
Lila'yı kucağıma alıp basamakları ikişer ikişer çıkmaya devam ettim.
Başmühendisle birlikte köprüye geri döndük.
Kaptan Schettino'yla birlikte geminin planlarını açıp
geminin aldığı hasarın boyutunu tespit etmeye çalıştılar.
KAPTAN: Bu lanet kayalık neredeydi, onu bilmek istiyorum.
Alarm çalmadı.
Köprüde çarpmanın sesi neredeyse hiç duyulmadı.
MİLANO RESTORANI 3. GÜVERTE
Ancak arkadaki restoranda yemek yiyen insanlar
çarpışmanın tüm etkisini hissettiler.
KÖPRÜ: Köprü.
LONDRA BAR: Ben Londra Bar'dan Jose.
Anons yapıp her şeyin yolunda olduğunu söyler misiniz?
Yolcular çok gergin.
KÖPRÜ: Anons yapabiliriz, şimdilik elektrik kesintisi var diyelim.
KÖPRÜ: Tamam, elektrik kesintisi.
Değerli yolcularımızın dikkatine. Kaptanımız adına konuşuyorum.
Teknik bir arıza nedeniyle elektrik kesintisi yaşamaktayız.
Durum kontrol altında ve teknisyenlerimiz sorunu çözmek için çalışıyor.
Yeni gelişmeler olduğunda sizlere aktaracağız.
"Merak etmeyin, her şey yolunda" demeye devam ettiler.
-"Kamaranıza dönün." -"Kamaranıza dönün."
Kaptanımız adına anons yapıldı.
Lütfen herkes kamaralarına dönsün.
"Kamarama falan dönmeyeceğim" dedim.
-İmkânsızdı. -Mümkün değildi.
O noktada istesek de kamarayı bulamazdık bence.
Aşağı inerken yolcuların çok korktuğunu gördüm.
Bana ne olduğunu soruyorlardı.
Kaptanın dediklerini yalanlamak istemedim.
Durumu daha da kötüleştireceği için başka bir şey söyleyemezdim.
En büyük sorun harekete geçememekti.
0. GÜVERTE
Ne olduğunu bilmiyorduk.
Duyduğumuz her anonsa inanıyorduk.
"Ufak bir aksaklık olmuş" dedik.
Çünkü kaptan ne derse oydu.
Şefin şöyle dediğini duydum, "Kimse kıpırdamasın.
Olduğunuz yerde kalın ve yemek servisine hazır olun."
Işıklar çok uzun süre geri gelmedi.
Hâlâ merdivenlerden yukarı çıkıyorduk.
Sonunda filikaların olduğu güverteye çıktık.
4. GÜVERTE
Yüzlerce insan omuz omuza duruyordu.
Büyük bir panik hâkimdi.
İnsanlar bağırıyor, tartışıyor, ne yapacaklarını düşünüyorlardı.
Tüm mürettebat
"Elektrik arızası var. Tahliye olmayacak" diyordu.
Lila hâlâ kucağımda ağlıyordu.
Daha yeni anne olmuştum.
Kontrolü kaybedip ona yardım edememek…
Önceliğim çocuğumu besleyip onu rahatlatmaktı.
Meghan'ın zorlandığını görmek benim için de çok zordu.
O anda John'ın gözlerinin içine bakıp
"Gemiden inmek istiyorum" dedim.
KÖPRÜ: Şu anda iki bölme, değil mi? İki bölmeyi su bastı.
Bitmek bilmeyen bu kaos sırasında
kaptan sürekli
şirketin kriz koordinatörüyle telefonda görüşüyordu.
KAPTAN'DAN KRİZ KOORDİNATÖRÜNE: Bölmeleri su bastı. Hata yaptım.
Geminin her yanı su aldı. Ama batmıyoruz. Batmıyoruz.
Birazdan demir atacağım. Burada kalacağız.
Sonra bizi çıkarmak için römorkör gerekecek.
Gerçeği söylemediler
çünkü bence kaptan panik hâlinde olduğundan
ne olduğunu tam olarak anlayamadı.
MİLANO RESTORANI 4. GÜVERTE
Restoranda ne yapacağımızı anlamak için
mürettebata baktık
ama onlar da panik içindeydi.
Sonunda garsonlar
havuzun olduğu güverteye gitmemizi söylediler.
Herkes paniklediği için sağa sola koşuşturuyordu.
Diğer kapıdan çıkın lütfen.
Yerde bir sürü kırık tabak ve bardak vardı.
Akşam yemeğine hazırlandığımız için topuklu ayakkabı giymiştik.
Ama sonunda havuzun olduğu güverteye ulaştık.
Camdan dışarı baktığımda Giglio Adası'nı gördüğümü hatırlıyorum.
Bakın, sahil şurada. Sorun yok.
Bak Alice, karaya bak. Vardık!
Işıkları, limanı görebiliyorduk.
"Tamam, karaya çok yakınız.
Sorun yok. Her şey yoluna girecek" dedim.
Birçok insan rahatladı.
Sorun da bundan sonra başladı.
Gardımızı indirmiştik.
-BAŞMÜHENDİS: Dizele geçin! -KÖPRÜ: Elektrik gitti.
BAŞMÜHENDİS: Dizel ateşleme sistemi ayrı çalışır.
Her şey gitti.
Elektrik panosu dâhil her şey gitti. Dizel çalışmıyor.
Yukarı çıkıp neden çalışmadığına bakacağım.
Asansörde mahsur kalan üç şef vardı.
Çığlık atıp asansör kapılarına vuruyorlardı.
Dört kişi oraya gitti.
Kapıyı zorlayarak açıp onları oradan çıkardık.
Beşinci güvertenin arka tarafı iyice yan yatmaya başladı.
Kendime şöyle dedim,
"Burada kalamam.
Gemiden inmem lazım."
Koridorda yürürken amirimi gördüm.
Beni görünce "Nereye gidiyorsun?" dedi.
"Toplanma alanına" dedim.
"Hayır, salona geri dönüp yolcuları eğlendireceksin" dedi.
Duyduklarıma inanamadım.
"İstifa ediyorum" dedim.
Doğruca toplanma alanına gittim.
Herhangi bir kod, sinyal, acil yardım çağrısı falan beklemedim.
Geminin ön tarafındaki 4. güvertedeydim.
Mürettebat olarak tamamen ayrı bir alandaydık.
Amirimin gelmesi gerekiyordu
ama geldiğinde
hayalete benziyordu.
Yüzü kireç gibiydi.
Bomboş bakıyordu. Zombi görmüş gibiydim.
Üstünde bebek tulumlarına benzeyen tek parça iş tulumu vardı.
Tamamen sırılsıklam olmuştu.
Geldiğinde hiç konuşacak durumda değildi.
O anda "Liderlik yapacak biri yok.
İş bana düştü" dedim.
Köprüdeyken çalışanları uyardım.
"Bakın, gemi 20 derece yan yattı" dedim.
Şunu anlamaları gerekiyordu,
bu onların işi olduğundan geminin yan yattıkça
dengesini kaybedeceğini bilmeleri gerekiyordu.
Suyun seviyesi gittikçe artıyordu, bizim olduğumuz yere gelmişti neredeyse.
Filikalardan çok uzakta görünen su gittikçe bize doğru yaklaşıyordu.
Korku ve panik içinde olduğumdan
gördüğüm her şeyi kamerayla çekmeye başladım.
İnsanlar gemide bir yandan diğer yana savrulmamak için
kenarlara tutunuyorlar.
Kimse bize ne yapacağımızı söylemedi.
Sonra Nicholas şöyle dedi…
"Gemi batıyor. İnmeliyiz."
Bekle. Kocası var.
Filikanın kapısını açtık.
İçeri girdiğimizde makara sistemi veya motorları aramaya başladık.
Beni itiyorlar!
Üstünde can yeleği olan bir şef vardı.
Gelip "Buna dokunamazsınız" dedi.
Kapıyı kapattı.
-Teker teker. -Bekle, ne diyorsun?
Bağırmaya başladım. "Bu çok saçma. Bu gemiden inmeliyiz" dedim.
Panik olmaya başladık.
Sadece bir elektrik kesintisi olmadığı çok barizdi.
Yolcular bu açıklamaya inanmadığı için
polisi aramaya başladılar.
POLİS: Carabinieri Grosseto.
YOLCU: Bakın, az önce de aradım.
Gemi iyice yan yatmaya başladı. Gemide bir sürü çocuk var.
POLİS: Sakin olun, ilgileniyoruz.
POLİS: Carabinieri Grosseto. Alo?
YOLCU: Costa Concordia yolcu gemisindeyim.
POLİS: Durumun farkındayız. Son durum nedir?
YOLCU: Gemi gittikçe yan yatıyor ve bize hiçbir şey söylemiyorlar.
İki küçük bebeğim var ve açıkçası ne yapacağımı bilmiyorum.
22.25 ÇARPIŞMADAN 40 DAKİKA SONRA
KÖPRÜ: Livorno Sahil Güvenlik, Costa Concordia, dinliyoruz.
LIVORNO SAHİL GÜVENLİK: İyi akşamlar. Gemide herhangi bir sorun var mı?
KÖPRÜ: Evet, gemide elektrik kesintisi var.
Durumu kontrol ediyoruz.
SAHİL GÜVENLİK: Yardım gerekiyor mu? Yoksa Giglio Adası'nda mı duracaksınız?
KÖPRÜ: Evet, bu bölgede duracağız.
"Elektrik kesintisi var" dediler ama bütün gerçeği söylemediler.
Kaptan muhtemelen olayın sorumluluğundan sıyrılmak istiyordu.
Bence bu büyük bir hataydı.
Bir şef gelip "Büyük bir olay olmuş.
C güvertesi su alıyor" dedi.
C güvertesinin su aldığını duyunca aklım başımdan gitti.
Aşağı koştum
çünkü maaşımı aldığımda paramı yatağın altına saklıyordum.
Çok borcum vardı.
Ailemin başını derde sokmuştum.
Her gün kendime
"Burada kazanacağım parayla borçlarımı kapatacağım" diyordum.
Tüm emeklerim, biriktirdiğim her şey yatağımın altındaydı.
B güvertesindeki kamaramda bıraktığım paramı almak zorundaydım.
B GÜVERTESİ C GÜVERTESİ
Baş güvenlik amirinin orada durduğunu gördüm.
Beni durdurdu.
"B güvertesine inemezsin.
Kimse buraya inemez" dedi.
"Ama almam gereken önemli eşyalarım var" dedim.
"Hiçbir şey hayatından daha önemli değil" dedi.
Haklıydı.
Filikama gitmem gerekiyordu.
SAHİL GÜVENLİK: Durumla ilgili bilgi verir misiniz?
KÖPRÜ: Evet, sızıntıyı kontrol ediyoruz.
SAHİL GÜVENLİK: Hem elektrik kesintisi hem sızıntı mı var?
KÖPRÜ: Evet, sızıntı var.
SAHİL GÜVENLİK: Ne tür bir yardıma ihtiyacınız var?
KÖPRÜ: Römorkör talep ediyoruz.
Yolcuların hepsi can yeleklerini giydi.
SAHİL GÜVENLİK: Can kaybı var mı? Sızıntının sebebi ne?
KÖPRÜ: Sızıntı nedeniyle bir can kaybı yaşanmadı.
22.32 ÇARPIŞMADAN 47 DAKİKA SONRA
Köprüde büyük bir kaos hâkimdi.
Mürettebat ne diyeceğini, ne yapacağını bilemez hâldeydi.
Bu noktada acil durum düğmesine bastılar ve her yerde sirenler çalmaya başladı.
Bir anda ilk siren sesini duyduk.
O anda herkes sustu.
İki kez siren sesini duyduk.
O anda "Sonunda. Bütün gece beklediğimiz şey buydu" dedim.
Bu, gecenin en çirkin anlarından biriydi.
Çünkü yüzlerce insan birbirini itip kakarak
filikalara ulaşmaya çalışıyordu.
Hey!
Babam yaşındaki insanlar beni itip kakıyordu.
Değerli yolcularımızın dikkatine.
Lütfen sakin olun ve 4. güvertedeki toplanma alanına gidin.
Gemide askerî bir zihniyet hâkimdi.
Hiyerarşi esastı ve herkesin bir görevi vardı.
Neden acil durum ilan etmeleri 45 dakika sürdü?
Kaptan durumun nasıl gelişeceğini görmek istedi sanırım.
Bence çarpışmadan beş dakika sonra acil durum ilan etmeleri gerekiyordu.
Dördüncü güverteye inip kurtarma operasyonunu yöneterek
mümkün olduğunca çok insanı kurtarmaya çalıştım.
Gemi yan yatmıştı.
Annem topuklularla zorlanmaya başladı.
Elime sıkıca yapışıp "Beni bırakma" dedi.
O anda
tek kelime bile etmeden birbirimize baktık ve ne yapmamız gerektiğini anladık.
Teker teker.
Çocukları alıp bin. Sen.
İnsanları filikaya bindirmeye başladık.
Nasıl biri olduğunu bilemiyorsun. Kaçacak mısın, savaşacak mısın?
Orada kıpırdamadan duran kişi mi
yoksa harekete geçen kişi mi olacağını bilemiyorsun.
Sen git.
POLİS: Carabinieri.
YOLCU: Millet birbirini boğazlıyor. Lütfen yardım gönderin!
Çocukları buraya getirin.
Filikalar 150 kişilikti.
O yüzden en fazla 150 kişi binmeliydi.
Durun, alabora olacağız.
Alabora olacağız, durun!
Durun!
Filikada çok insan vardı, 150 kişilik kapasite dolmak üzereydi.
İnsanlar filikaya binmek için para teklif ediyordu, çok üzücüydü.
Aralarından biri yaşlı biriydi, inanamadım.
-Adın ne? -Nicholas Taliaferro.
-Nerelisin Nicholas? -San Diego, Kaliforniya.
Çok yardımcı oldun.
Filikada oturmuş bekliyordum.
İnsanlar kameraya adlarını söylemek istediler.
Port Huron, Michigan'dan Steve ve Kathy.
Marie ve Melissa.
-Birlikte kalacağız. -Çok eğleniyoruz.
Evet, birlikte kalacağız.
Çok ürkütücüydü çünkü öleceklerini düşünüyorlardı.
Geminin yüksek tarafındaydık.
Onlarca insan metal bir kutuya doluşuyor gibiydi.
Sonunda filikaya binme sırası bize geldi.
Filikanın suya indirilmesini bekliyorduk.
Herkes o emri duymak için can atıyordu.
Gitmeye hazırız sanırım.
Filikalardaki insanlara baktım.
Hepsi çok korkuyordu.
Gemiyi terk anonsunu bekliyorlardı.
Evet ama filikaları neden indirmiyorlar?
Gemiyi terk anonsunu bekliyorduk.
Ama gecikti, nedenini bilmiyorduk.
Herkesin can yeleği giydiğini fark ettim ama biz bulamamıştık.
Luisa anneme bakıp "Yüzme bilmiyorum" dedi.
Çok korkmuştu.
Annem "Kamaraya dönmem lazım.
Luisa'nın can yeleğini almalıyım.
Ayakkabılarımı da değiştireceğim. Bunlarla yürüyemiyorum" dedi.
"Hayır! Bu berbat bir fikir.
Hayatta kamaraya dönmem. İki güverte aşağıda" dedim.
"Biz gidiyoruz.
Bizimle gelmek istemiyorsan
Andrea'yla burada bekleyebilirsin" dedi.
22.56 ÇARPIŞMADAN 71 DAKİKA SONRA
KÖPRÜ: Kaptan, botları denize indirirsek gemiyi terk anonsu yapayım mı?
KAPTAN: Yolcuları tahliye ediyoruz, o farklı.
Yolcuları tahliye ediyoruz.
-Filikaları hazırlıyorlar mı? -Evet, indiriyorlar. Görüyorum.
Filikaya biner binmez annemi aradım.
"Neredesin?" dedim.
Başka bir filikaya binmek üzere olduğunu söyledi.
Aşağı iniyoruz.
Filikada olmak da bize kendimizi güvende hissettirmiyordu.
Yavaşça suya doğru inerken
el ele tutuşup dua okumaya başladık.
Hiç durmadan sürekli tekrarladık.
"Bunu birlikte yapacağız" dedik.
Sonunda suya indiğimizde
filikaların üstünde yer alan odamızın
artık su seviyesinde olduğunu gördük.
Ne kadar eğilmiş, şuna bak. Tanrım.
Tanrım, gemi batıyor.
Öyle bağırmayın.
Gemide olsam ödüm patlardı.
Çıkmamıza sevindim.
Mürettebatın filikayı denize indirmesine izin verdiklerinde
"Şükürler olsun" dedim.
Sonunda gemiden inmeye bir adım yaklaşmıştık.
O noktada yüksek bir yerdeydik.
Lila kucağımdaydı.
Saniyeler içinde
lunaparktaki hız trenindeymişiz gibi midemiz ağzımıza geldi.
Sert bir düşüşten sonra çarpıp devrildik.
Tanrım, işte şimdi korktum!
Filikanın devrilmesiyle 80 kişi yerinden fırladı.
İnsanlar birbirinin üzerine yığıldı.
Ezilen insanlar ağlayıp çığlık atıyordu.
Gemi eğimli olduğu için filikayı geminin yan tarafına indirdiler.
Filikanın yüksek tarafında kalmıştık
ve ayaklarımızla kendimizi tutmaya çalışıyorduk.
Ayaklarımız kanıyordu.
Lila'nın ağlaması Meghan'ı mahvetti.
John'a "Lila'yı tutamayacağım artık" diye bağırdığımı hatırlıyorum.
Lila'yı sana verdim.
Çok tehlikeli bir durumdu.
Filika düşecek mi bilmiyordum.
Su seviyesinin çok üstündeydik.
Filikada altımızdaki insanların yardıma ihtiyacı vardı
ama ben sadece ailemi kurtarmaya odaklanmıştım.
Oradan nasıl kurtulacağımızı bilmiyorduk.
O sırada "Ölecek miyiz?" dedim.
KAPTAN: Bu tarafa, hadi. Hadi, bu taraftan.
Telsizlerinizi alıp benimle gelin. Şu merdivenden inin. Güverteye çıkalım.
KÖPRÜ: Köprüyü terk edin.
KAPTAN: Köprüyü terk edin demedim. Benimle gelin.
Gemiyi terk anonsunu hiç duymadım.
Kaptan bu emri vermekte zorlandı
çünkü gemiyi terk anonsu yapılması gemiden umudu kesmek demekti.
İnsanlar gemiyi terk ediyordu ama benim için çok kötü bir durumdu.
Hâlâ gemideydim.
Yüzme bilmediğim için çok korkuyordum.
Yolcu gemisinde çalışmak için yüzme eğitimi almanız lazım.
Ama benim enstitümde can yeleği giydirip beni havuza ittiler.
Suyun üstünde süzülüyordum.
Bir dakika sonra beni havuzdan çıkarıp "Eğitimin bitti" dediler.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Gemi çok hızlı batıyordu.
"Öleceğim" dedim.
Sonra bir arkadaşım ağlamaklı olduğumu görünce
"Benimle gel" dedi.
Su 3. güverteye ulaşmıştı.
Beni diğer taraftaki 4. güverteye götürdü.
Diğer tarafa geçip filikaya bindim.
Gemiden uzaklaşırken içeride daha çok insanın olduğunu gördüm.
Kurtulmak için mücadele ediyorlardı.
Olanlara inanamadım.
Hâlâ rüyada gibi hissediyordum.
İş arkadaşlarımdan biri "Şunu gördün mü?" dedi.
Kaptan filikada oturuyordu.
Buna çok şaşırdım.
Kaptan niye benden önce gemiden ayrılıyordu?
Yan yatıyor!
-Bak, iyice yan yatıyor! -Şuna bak!
Gemi batarken iyice yan yatmaya başladı.
Ayakta duramıyorduk
O yüzden geminin yan tarafında durmaya başladık.
Geminin daha yüksek kısmında
aşağı indirmeye çalıştıkları bir filika olduğunu gördük.
Geminin açısı yüzünden filika da eğik duruyordu.
İnsanların suya düştüğünü gördük.
Yardım edin!
Bulunduğumuz açık alanda çift kanatlı bir kapı vardı.
Hemen ardında da uzun ve çok geniş bir koridor bulunuyordu.
Diğer tarafında da korkuluk vardı.
Ama gemi çok yan yattığı için geçmemiz mümkün değildi.
Bu uçurumu aşıp bir filikaya binmeliydik
ya da en azından suya atlamalıydık.
Tüm mürettebata bağırıp
"İnsanları karşıya atıp korkuluğu tutmalarını sağlayacağız.
Böylece suya yakın olan taraftan aşağı inebilecekler" dedim.
Ben bir yanda, başka biri de karşı tarafta duruyordu.
İnsanları kollarından tutup fırlatıyorduk.
Herkesi karşıya geçirdikten sonra
beş kişi o tarafta mahsur kaldık.
O kadar yan yatmıştık ki aradaki yer asansör boşluğu gibiydi.
Karşıya geçmemiz imkânsızdı.
O noktada her şey ürkütücü bir şekilde huzurluydu.
Issız bir adada mahsur kalmış gibiydik.
Filikadan inmemiz gerekiyordu.
Bize yakın bir yerde açık bir kapak vardı.
Ancak oradan çıkabilirdik.
Ayakta durabilen birkaç kişi o kapaktan çıkmayı denedik.
Tek tek yukarı tırmandık.
Filikanın üstüne çıkınca gemiye geçmek gerekiyordu.
Gemi filikanın üzerinde kalmıştık.
Arada aşmamız gereken bir boşluk vardı.
İnsan zinciri oluşturduk.
Ama Lila'yı taşırken oradan tırmanmam imkânsızdı.
Lila'yı bir yabancıya verdim.
Karanlıkta denizin üstünde duruyorduk.
Ayağımız kaydığı anda suya düşecektik.
O noktada su seviyesinin çok üstündeydik.
Hep yükseklik korkum vardı.
Karanlıkta denizin üstünde
altı kat yüksekliğindeki geminin yan tarafına
parmak uçlarımla tırmanmak inanılmaz geliyordu.
Ama üçümüzün de tek çıkış yolu buydu.
Sonunda gemiye geri dönmek zorunda kaldık.
Bizim için gecenin en zor anıydı.
İlk olarak "Başka bir filika var mı?" dedim.
Ama çok geçmeden başka filika kalmadığını anladık.
John'a "Yüzelim. Bunu atlatabiliriz" dedim.
Ciddi ciddi o yükseklikten atlarsak neler olabileceğini konuşmaya başladık.
Lila o atlayıştan sağ çıkabilir miydi?
Lila'yla o su sıcaklığında yüzebilir miydik?
Suya atlama ya da gemide kalma seçeneklerinin
risklerini kıyasladık.
O anda belki de bu gemiden hiç çıkamayacağımızı anladık.
Hristiyan olarak Tanrı'yla pazarlık yapmayız.
Ama insan ister istemez düşünüyor.
"Tanrım, beni bu gemiden kurtarırsan
Lila'ya İsa'yı anlatıp onu en iyi şekilde yetiştireceğim.
Ama bizi kurtarmalısın" dedim.
Gemi çok yana yatmıştı, biz de yüksek taraftaydık.
Sonra mürettebattan birini gördüm.
Beyaz giysiler giymişti.
Üstündeki üniformaya benziyordu.
Lila'ya ve bize baktı.
"Aşağı inip geminin diğer tarafına geçin. Muhtemelen yüzmeniz gerekecek.
Oradan kurtulmanız daha olası" dedi.
Geminin ön tarafına bakınca
kımıldamadan duran küçük bir grup yolcu gördüm.
"Bir sorunları mı var?
Neden bize katılmadılar?" dedim.
Onlara doğru yürürken zeminle duvarı ayırt edemiyordum.
O noktada duvarda yürümek zorunda kaldım.
Kapılar ağırlığımı kaldırır mı görmek için önce ayağımla bastım.
Ama maalesef kapılardan biri açıldı.
Karanlıkta geminin içine doğru savruldum
ve bayıldım.
GIGLIO ADASI
Adaya vardığımızda
"Şimdi ne yapacağız? Nereye gideceğiz?" dedik.
Bizi yönlendirecek kimse yoktu.
Bir noktada çığlık atarak
"Bize yardım edebilecek kimse yok mu?" dedim.
Birinin uzaktan "Kiliseye gidin!" dediğini duydum.
Filikadan inince ilk olarak annemi aradım
ama telefonu çalmıyordu.
Ama filikaya bindiğini söylediği için onun da adada olduğunu düşündüm.
Annemi ve Luisa'yı aramaya başladık.
Ada çok kalabalıktı.
Orada birini bulmak imkânsızdı.
Her dükkâna girdik.
Kiliseye baktık.
Mürettebat hâlâ bir şey bilmiyor, gemi de hâlâ batıyor.
İçinde insan var mı bilmiyorlar.
Kilisede küçük bir köşe bulduk.
Herkes çok endişeliydi, korkuyordu. Hepimiz çok üşüyorduk.
Termal battaniye bulup kiliseye getirdim.
İnsanlar aile üyelerinin adlarını söylüyor ama yanıt alamıyorlardı.
Judy!
Steve!
Kathy!
Her yerde annemi aradık.
Sonunda gemiyi izleyen insanların
yanına gittim.
"Belki filikası daha gelmemiştir" dedim.
Zaman geçtikçe
geminin daha da yan yattığını fark ettik.
Titanik'ten bir sahne gibi, aynısı.
Gemiyi o açıdan görmek çok korkutucuydu.
Evet, insanların el salladığını görüyorduk.
Yardım için yalvarıyorlardı.
Korkunç bir görüntüydü.
Biz kurtulsak da
gemide mahsur kalan insanlar olduğunu görmek korkunçtu.
Geminin karşı korkuluğuna kadar uzanan açık bir koridor vardı.
Karşıya geçmenin tek yolu o koridordan geçmekti.
O koridor aslında 60 metrelik bir kaydıraktı.
Yani popomuzun üstüne oturunca tekrar kalkamayacağımızı biliyorduk.
Gemi hâlâ çok hareket ediyordu.
Her yarım derece hareketinde
başka bir mobilya koridorda yuvarlanarak ilerliyordu.
Lila hâlâ bana bağlıydı, onu göğsümde tutuyordum.
Kayarak aşağı indik.
Sırt üstü kontrolsüz bir şekilde aşağı yuvarlanıyorduk.
Etrafımızda mobilyalar ve eşyalar vardı. Saatte 30 kilometre hızla gidiyorduk.
Bir sarsıntı hissettim. Lila kafasını çarptı.
"Tanrım, kafasını çok sert çarptı. İyi mi?" dedim.
Hayatta kalabileceğini sanmıyordum.
Kaydığımız koridorun sonuna vardığımızda bana söyledi.
İtiraf eder gibi "Lila kafasını çok sert çarptı" dedi.
Yüzündeki acıyı hatırlıyorum.
Hemen Lila'yı kontrol ettim, ağlıyordu.
"Bir şey yok. Devam edelim" dedim.
Kendime geldiğimde hemen vücudumu kontrol ettim.
Bacağımın kırıldığını anladım.
Etrafıma bakınca restoranda olduğumu anladım.
"Yardım edin!" diye bağırmaya başladım.
Ama beni duyan kimse yoktu.
Yanımda bir tava vardı.
Tavayı alıp zemine vurmaya başladım.
Beşinci güvertede kapı eşiğinde mahsur kaldığımızda
bir vurma sesi duydum.
Mekanik bir ses değildi.
İnsanlar yerlerini belirtmek için bir yerlere vuruyor gibiydi.
Ama onlara ulaşmamız imkânsızdı.
Alçak tarafa ulaştığımızda suyu görebiliyorduk.
Sonunda suya yaklaşmıştık.
Bizi duyabilecek filikaların dikkatini çekmeye çalışıyorduk.
İnsanların yüzlerini gördüğüm bir filika vardı.
Bir kadınla göz göze geldim.
Çok kısa bir an birbirimize baktık.
Lila'yı kaldırıp "Bambino. Bebeğimi alın" dedim.
Kadın sadece başını salladı.
Yardım etmek istiyordu ama edemedi.
O noktada psikolojik olarak tamamen çökmüştüm.
İçimden çok dua ettim.
Ama birden birkaç filikanın boş olduğunu
ve geminin etrafında dolaştığını fark ettik.
Hayat belirtisi gördük.
İkimiz de harekete geçtik.
"Tanrım, filikalar insanları almak için mi geliyor?" dedik.
Filikanın kaptanının dikkatini çekmeyi başardık.
Bizim durduğumuz açıklığa gelmeye çalışıyordu.
O güvertedeki bekleyişimiz bir ömür sürdü sanki.
Bu süre boyunca
gemi yavaş yavaş daha da yan yatmaya devam etti.
Her an sonumuz gelebilirdi.
Filikalar bizden üç, dört metre aşağıdaydı.
Okyanus çok dalgalıydı.
Filika gemiye çarpıyordu.
Filikaya binmek bile riskliydi.
Ama bir şekilde filikaya binmeyi başardık.
İnanılmaz rahatladık.
Geminin altından çıktık.
Filikadayken yukarı baktığımızda gökyüzünü göremedik.
Geminin yan tarafından başka bir şey göremiyorduk.
Lila susmuştu.
Kucağımda duruyordu.
İçimden dua edip iyi olduğunu umuyordum.
Kendimi yapayalnız hissettim. Bizi kurtarmaya gelen yoktu.
Sonra helikopter seslerini duymaya başladık.
Ama gemi bir şemsiye gibi üstümüzü kapatıyordu.
Bizi göremiyorlardı.
Suya inemiyordum, geminin içine de dönemiyordum.
Gemi batıyordu.
Tam o noktada
hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçmeye başladı.
Babamın sözünü hatırladım.
"Çocuklar anne babalarından önce ölmemeli" derdi.
O anda savaşmaya karar verdim.
Bir şekilde kurtulmam gerekiyordu.
"Bizi nasıl görebilirler?" diye düşünmeye başladım.
Sonra cebimdeki fener aklıma geldi.
Mors alfabesini bilmiyordum
ama feneri önümüzdeki tekneye doğru tuttum.
Arama Kurtarma India Mike Alpha.
Dinliyoruz Arama Kurtarma.
Birinden bir işaret aldık. Onlara yardım edeceğiz.
Tamam, harika.
Sonra birden bir adam James Bond gibi aşağı indi.
Bizi helikoptere çektiler.
Sonra dönüp teker teker diğer dört kişiyi de aldılar.
Tamam, bravo. Üç kişinin durumu iyi.
Tedavileri için onları Grosseto Havaalanı'na götüreceğiz.
Helikopter havalandığında
sevdiğim her şeyin ve gerçekliğimin yok olduğunu gördüm.
Ama hayattaydım.
ROMA
Cuma gecesi geç bir saatti.
Bir yolcu gemisindeki yolcular sosyal medyada
Toskana kıyısındaki Giglio Adası'ndan paylaşımlar yapıyordu.
Gerçekte ne olduğunu öğrenmenin tek yolu oraya gitmekti.
Kalabalık bir yolcu gemisi karaya oturup yan yattı.
Yolcular bu olayı Titanik filmine benzetti.
Yetmiş kişi kaybolmuş olabilir.
Ertesi gün sabah 06.30 gibi Giglio'ya vardım.
14 OCAK CUMARTESİ
Costa Concordia'yı gördüğüm anı hiç unutmayacağım.
Geminin altındaki devasa kayadan
gözlerimi alamıyordum.
Görevim bunun nasıl olduğunu açıklamaya çalışmaktı.
İtalyan yolcu gemisi dün gece Toskana açıklarında karaya oturdu.
Ne zaman bir uçağa ya da yolcu gemisine binseniz
"Bir şeyler ters giderse ne olur?" demişsinizdir.
Burada korkulan oldu.
Gemi çok sığ sularda ancak büyüklüğü
ve kayalık bölgede oluşu nedeniyle
İtalyan sahil güvenlik dalgıçları
kaybolanları bulma umuduyla
geminin çevresinde ve içinde arama çalışmaları yapıyorlar.
Ben itfaiye dalgıcıyım.
FRANCESCO BOARIA İTFAİYE DALGICI
Uzmanlık alanım mağara dalışları.
Kırkar dakikalık iki ayrı dalış. Operasyon toplamda iki saat sürecek.
Annemin doğum günüydü.
O anda restoranda olup
doğum gününü kutlamalıydık.
Ama onun yerine Giglio Adası'nda yerde oturmuş
annemin nerede olduğunu merak ediyordum.
İçimden "Onu bir daha görebilecek miyim?" dedim.
Ocak ayındaydık ve su çok soğuktu.
Zaman geçtikçe ilk 24 saatin ardından hayatta kalma şansı çok azalıyordu.
Tamam.
Çıkarıyorum.
Tamam!
Büyük bir korku hâkimdi
çünkü bu devasa geminin içinde denizin dibinde mahsur kalabilirdik.
Kurtarma görevinde biz de kurbana dönüşebilirdik.
Bir yere bağlı olmayan her şey bir engele dönüşebilir.
Kablolar, keskin kenarlı eşyalar vardı.
Bunlar dalgıçlar için büyük tehlike oluşturuyorlar.
15 OCAK PAZAR
Şafakla birlikte içerisi de aydınlandı.
Hâlâ restorandaydım.
Zaman geçtikçe hipotermi riski de artıyordu.
Bu şartlarda bir gece daha geçirirsem
ertesi sabaha kadar dayanabileceğimden emin değildim.
Şunları düşünmeye başladım…
"Buradan kurtulursam…
…artık bir aile kurmalıyım" dedim.
Belki de hayatımda eksikliğini duyduğum şey buydu.
Yaklaşık 48 saattir uyumamıştık.
Otobüsün kapısı açıldı.
Patronum "Kurtarılacak bir kişi daha var. Gitmeliyiz" dedi.
Otel müdürü Manrico Giampedroni.
Birçok kişi onu en son geminin karşılama alanında
insanları kurtarmaya çalışırken görmüştü.
Meslektaşlarımla gemiyi aradık.
Hayatta kalan var mı diye seslendik.
"Biz itfaiyeyiz!
Kimse var mı?
Kimse var mı? Sesimi duyan var mı?" dedik.
Ve bir noktada bir yanıt geldi.
Tamam, sakin ol. Rahatla.
Tünelin derinliklerine doğru ilerledik.
Burada hiç doğal ışık yoktu.
Işık oraya ulaşamıyordu.
Mağaranın içinde gibiydik.
Tamam, sorun yok. Yavaşça.
Yavaşça. Tamam.
Yavaşça.
İşte bu!
Sonra aradığımız kişiyi gördüm.
"Merhaba, adın ne?" dedim.
"Manrico. Manrico Giampedroni" dedi.
"Merhaba, ben Francesco.
Seni kurtarmaya geldik.
Endişelenme artık.
Seni çıkaracağız" dedi.
On üç yıl sonra beni hâlâ ağlatıyor.
İnanılmaz.
Felaketlerde her zaman bir mucizeye şahitlik ediyoruz.
Bu sefer mürettebattan biri
kamaralara tek tek bakan kurtarma ekipleri tarafından bulundu.
Kırık bacağıyla iki gün gemide mahsur kalmıştı.
Kurtulamayacağınızı düşündünüz mü?
Evet, restoranda yalnızken bunu çok düşündüm.
Şok, panik ve kaostan sonra mutluluk gözyaşları döküldü.
Dansçı Rose Metcalf gemiden son kurtarılanlardan biriydi.
Nick Talley ve arkadaşları da kurtulanlar arasındaydı.
İtalyan aileler bana çocuklarını verip
"Çocuğumu da filikaya alın" dediler.
Filikaya binmek için bir buçuk saatten fazla bekledik.
İki yıl beklemek zorunda kaldım.
Annemin cesedi en son bulunanlardan biriydi.
Cesedi bulununca
huzura eremedim.
Costa Concordia hayatımı mahvetti.
Annem benim her şeyimdi.
Ben de onun.
Bu güzel çocuğun adı ne?
Bu kızın adı Stefania.
Kimin çocuğuymuş bu?
Toskana kıyısında karaya oturan yolcu gemisinin kaptanı
İtalyan polisi tarafından yakalandı.
Taksirle adam öldürme ve gemiyi terk suçlarından soruşturuluyor.
İkisi de deniz hukukunda son derece ciddi suçlar.
O gece 32 kişi öldü, aralarında beş yaşında bir çocuk da vardı.
Kazadan sonraki günlerde
bilgi alabileceğimiz tek kanal Costa'nın halka ilişkiler ekibiydi.
Onlar da kimin suçlu olduğunu çoktan belirlemişlerdi.
Bu gece suçlama savaşı daha da kızıştı.
Gemi sahipleri kaptanın suçlu olduğunu söylüyorlar.
Bunun insan hatası olduğuna inanıyoruz.
Kaptan önceden belirlenen rotaya uymamış.
Hikâyenin en dramatik olayı 17 Ocak'ta yaşandı.
Bir gazeteci kilitli olmayan aracında bir USB buldu.
Bu USB'de Kaptan Schettino'yla
Livorno'daki sahil güvenlik arasında geçen bir konuşma yer alıyordu.
Schettino'nun gemiyi terk etmesinden sonra gerçekleşen bir konuşmaydı.
Ne yapıyorsunuz Kaptan?
-Arama kurtarmayı koordine ediyorum. -Buradan ne yapıyorsunuz?
Onu gemiden koordine edin. Reddediyorsunuz, doğru mu?
Hayır, reddetmiyorum.
Gemiye binmeyi reddediyorsunuz, doğru mu?
Neden gemiye binmediğinizi söyleyin.
Sahil güvenliğin Kaptan Schettino'ya "Gemiye binin" dediğini unutmak çok zor.
Gemiye binin. Bu bir emirdir! Başka bir değerlendirme yapamazsınız.
Gemiyi terk emri verdiniz. Artık sorumluluk bende!
Gemiye geri dönün!
Anlaşıldı mı? Beni duymuyor musunuz?
-Gemiye dönüyorum. -Gidin!
Bunun kaçınılmaz sonucu şu oldu.
Kaptan Schettino dünyanın her yerinde Kaptan Korkak olarak tanındı.
Müsaade eder misiniz?
İtalyan kaptan Francesco Schettino
bu sabah mahkeme salonuna
gemisinde sergilediği aynı öz güvenli tavırla yürüdü.
Kaptan Francesco Schettino bugün birden fazla kişinin ölümüne sebep olma,
deniz kazasına yol açma
ve 150 kişiyi yaralama suçlarından yargılanıyor.
Dava birkaç yıl sürdü.
Duruşmalar Grosseto kasabasındaki bir tiyatro salonunda yapıldı.
Her duruşmaya gittim.
Savcılık faciadan açıkça Kaptan Schettino'yu sorumlu tutuyor.
Gemiyi sevk ve idaresinde çok ihmalkâr davrandığını iddia ediyor.
Ancak kaptan hakkındaki tüm suçlamalara itiraz ederek
diğer çalışanların da sorumluluğu olduğunda ısrar ediyor.
Herkes Kaptan Schettino'ya odaklanmıştı
ama çoğumuzun aklındaki başlıca sorulardan biri
bunun bir tür mekanik arıza olup olmadığıydı.
Kazadan kısa bir süre sonra kara kutu bulundu ama arızalıydı.
Uzunca bir süre
kaza gecesi köprüde olanları öğrenmenin imkânsız olduğu sanıldı.
2012'de genç bir bilişim sistemleri araştırmacısıydım.
Costa Concordia'dan bir sürü CD verdiler.
İki uzman verileri çıkarmaya çalışmıştı. İkisi de başarısız olmuştu.
Buna kafayı taktım.
Geliştirdiğim yazılımla o gece olan her şeyi ortaya koydum.
KAPTAN: Nereye çarptık?
BAŞMÜHENDİS: Elektrikler gitti.
O gece Costa Concordia'nın acil durum jeneratöründe sorun vardı.
Özellikle defalarca açılıp kapanmıştı
ve acil sistemleri çalıştırmak için acil güç hatlarına bağlanması gerekirken
bunu hiç yapamamıştı.
İnsanların tam olarak nasıl öldüğünü belirlemek imkânsız
ancak geminin üst taraflarındaki en az iki filikanın
acil durum jeneratörü devreye girmediği için
kullanılamadığını biliyoruz.
Ve filikalara binen insanların inmek zorunda kalıp
4. güvertedeki filikalara ulaşmaya çalıştıklarını da biliyoruz.
Acil durum jeneratörü devreye girmediği için
asansörlerin de çalışmadığını biliyoruz.
KAPTAN: Üç, beş, sıfır.
DÜMENCİ: Üç, dört, sıfır.
KAPTAN: Üç, beş, sıfır. Sancak.
DÜMENCİ: Tamam.
Tüm bu verileri senkronize eden programı çalıştırdığımda
bir sürprizle karşılaştım.
Kazadan hemen önce
dümencinin aldığı emirlerle yaptıklarının hiç uyuşmadığını gördük.
-KAPTAN: İskele alabanda. -KÖPRÜ, DÜMENCİ: Sancak alabanda.
KAPTAN: İskele alabanda.
Schettino'nun talimatlar verdiğini,
dümencinin de 13 saniye boyunca bunun tam tersini yaptığını gördük.
Pisa Üniversitesi'nden
Profesör Bruno Neri ve Paolo Neri'nin yaptığı bir çalışmada
Schettino'nun emirleri doğru şekilde uygulanmış olsaydı
çarpışmanın ya hiç yaşanmayacağı ya da etkisinin az olacağı görüldü.
Yolcu gemileri 2000'lerin başında çok popülerdi.
Ancak İtalyan Costa Cruise şirketi büyük zorluklar yaşadı.
Rekabet edemediler.
Bu pazarda hayatta kalmalarının tek yolu
bir Amerikan şirketi tarafından satın alınmalarıydı.
Costa'nın genişlemesiyle yeni personel bulup
onları en kısa sürede eğitmeleri gerekiyordu.
Kaptan Schettino, Costa'ya yazarak
gemide çalışanların çok hızlı terfi ettirildiğinden,
yeterince eğitim almadıklarından
ve onun gemiyi yönetme anlayışına uymadıklarından dert yanmış.
Dümencinin kısa sürede terfi ettirildiğini biliyoruz.
Kriz anında Kaptan Schettino'nun emirlerini
doğru anlaması gerekirken
aradaki ciddi dil engeli nedeniyle
muhtemelen kaptanın ne demek istediğini tam olarak anlayamadı.
11 ŞUBAT 2015 KARAR GÜNÜ
İtalyan halkı adına mahkeme
sanık Francesco Schettino'yu
kendisine yöneltilen ithamlardan suçlu buldu.
Toplamda 16 yıl bir ay hapis cezasına çarptırıldı.
Bugün Costa Concordia'nın kaptanı taksirle adam öldürme
ve gemiyi terk etme suçlarından 16 yıl hapis cezası aldı.
COSTA CRUISES BİR MİLYON AVRO ÖDEMEYİ KABUL ETTİ
ŞİRKET HAKKINDA DAVA AÇILMADI
DİĞER BEŞ ÇALIŞAN DA AYNI SUÇLARDAN HÜKÜM GİYDİ
AMA HAPİS CEZASI ALMADI
BUNLARDAN BİRİ MANRICO GIAMPEDRONI'YDİ
Bir daha asla yolcu gemilerinde çalışmayacağım.
Umarım bir daha kimse böyle bir durumla karşılaşmaz.
Tüm paramı kaybettim.
Ama hayatta paradan daha önemli şeyler olduğunu öğrendim.
Bu yüzden her sabah uyandığımda önce şükrediyorum.
Çok şey öğrendim.
Artık yüzebiliyorum.
Yine mi şarkı söyleyeceksin? Tamam, söyle.
İki, üç…
Eve döndüğümüzde perişan hâldeydim.
TSSB teşhisi konuldu. Panikatak geçiriyor, kâbus görüyordum.
Lila için çok endişelendik.
Hem fiziksel hem de duygusal olarak çok şey yaşadı.
Sorun olup olmadığını görmek için birkaç hafta onu gözlemledik.
Şu dile bak.
Başka komik surat yap.
Bana neler yaptığını gördüm ama o konuşamayan bir yaşında bir çocuktu.
Psikologlarla ve uzmanlarla konuştuğumuzu hatırlıyorum.
Görüşürüz! İyi eğlenceler!
-Güle güle. -Güle güle.
Ama gayet normal bir çocukluk geçirdi.
Bunu sık sık konuşuyoruz.
Tanrı o gece bizi niye kurtardı?
Neden buradayız?
Bize verdiği bu zamanda ne yapmamız gerekiyor?
Lila çok güzel bir hayat sürüyor.
Tanrı'nın lütfuyla hayatta kaldık.
John, Lila senin sayende kurtuldu.
O gece onları kurtarmak için çok çabaladım.
Kurtulamayacağımızı düşündüğüm oldu.
Ama çok şükür kurtulduk.
Son 10 yıla dönüp baktığımda hayatımızın her anına şükrediyorum.
Lila çok olgun, aklı başında, 15 yaşında olağanüstü bir genç.
Çok güzel bir balerin.
Tanrı vergisi bir dans tutkusu var.
Çok güzel bir genç kız.
Önünde parlak bir gelecek var.
O gece sağ çıkabildiği için dünyada bir iz bırakacak.
Geri döndükten kısa süre sonra Meghan'ın hamile olduğunu öğrendik.
O gece hayat mücadelesi verirken aslında hamileymiş.
O hamilelik bana verilmiş en büyük hediyelerden biriydi.
İşin ilginç yanı ultrasondaki verilere baktıklarında
gemi faciasının yaşandığı gece hamile kaldığımı söylediler.
"O gece hamile kalmadığım kesin" dedim ama…
Üstümde niye tişört olmadığı anlaşılmış oldu.
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı