Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Detroit pulsuje własnym rytmem.
Było tak od zawsze.
Gdy o drugiej w nocy ulice miasta wypełniał jazz.
Gdy brzmienie Motown nadawali Berry,
Stevie, Aretha, Marvin, Diana, i The Supremes.
Ten rytm nigdy nie przeminął.
I w nim tkwi jego moc.
To miasto nie przeprasza za to, jakie jest i nie szuka aprobaty.
Świeci jasnym, wyrazistym blaskiem żyrandola.
Pierwszy raz odwiedziłam Detroit w 1978 roku.
Jeszcze jako dziecko.
Dziś jestem kobietą z misją.
Detroit, wróciłam!
Jestem Sommore, a to jest Chandelier Fly.
Detroit!
Jak leci?
Kocham to!
Absolutnie!
Jesteście wspaniali. Dziękuję.
Tak jest.
Dzięki.
To miłe. Dziękuję.
Tak.
Jesteście bardzo gościnni.
Czuję się jak Frankie Beverly.
To miłe.
Właśnie tak.
Osobiście uważam, że piosenka Frankiego Before I Let Go
powinna być hymnem czarnych.
Serio.
Ilekroć zbieramy się w 50 lub więcej osób, powinniśmy ją śpiewać.
Tak jest.
Białym, którzy nie rozumieją, o czym mówię, wyjaśniam,
że Before I Let Go Frankiego Beverly
to nasz odpowiednik Sweet Caroline.
Dostałam od was owację jak Frankie Beverly.
Musicie przyznać, że Frankie miał vibe.
Frankie miał mega vibe.
Czarni z całego kraju kochają Frankiego Beverly.
Kochamy Frankiego. Już dwa lata przed jego śmiercią widzieliśmy,
że nie był w dobrej formie.
Ale i tak chodziliśmy na jego koncerty i śpiewaliśmy razem z nim.
Ubieraliśmy się na biało,
szliśmy na koncert i śpiewaliśmy jego piosenki.
Byliśmy dla niego tak samo wyrozumiali jak dla Luthera Vandrossa.
Tak jest.
Coś wam powiem. Czarni kochają Luthera Vandrossa.
Nie ma tu nikogo po czterdziestce,
kto przyznałby, że Luther był gejem.
Nawet gdy Luther wychodził na scenę w długiej sukni,
patrzyliśmy na niego
i mówiliśmy, że pewnie zgubił bagaż.
Nigdy nie mówiliśmy, że był gejem.
A gdy ktoś nas dociskał, pytaliśmy, co to ma do rzeczy.
Bronimy czarnych całym sercem.
Jeśli cenisz czarnych artystów, stajesz w ich obronie.
Kiedyś zmuszono mnie do obrony stroju Ushera.
Usher dał występ.
Usher wyszedł na scenę w bluzce, z broszką
i w odświętnych babcinych rękawiczkach.
Rozjebał mnie.
Serio, totalnie mnie rozjebał.
Po pierwsze, mam tyle lat, że potrafię odróżnić koszulę od bluzki.
Usher miał na sobie jebaną bluzkę.
Rozjebał mnie.
Nie chodzi o to, że miał na sobie bluzkę.
Swego czasu widziałam już Ala Greena w bluzce.
Ale to połączenie bluzki, broszki, i odświętnych rękawiczek
tak mnie rozjebało.
Myślę sobie:
Czemu Usher ubrał się jak seniorka ze Złotek?
Co on odpierdala?
A przecież uwielbiam Ushera.
Nigdy, przenigdy nie przyszło mi do głowy, że Usher jest gejem.
Ale ten, kto wybrał mu outfit, musiał być przegejem.
Żaden ziomuś nie powie ci nigdy:
„Załóż bluzkę”.
Żaden ziom tak nie powie.
Ale Usher założył na siebie jebaną bluzkę.
Powiem wam, czemu go broniłam.
Jestem zdania, że Usher to współczesny Billy Dee Williams.
Pamiętacie Billy'ego Dee Williamsa?
Rozglądam się po sali.
Większość z was musi pamiętać Billy'ego Dee Williamsa.
Moja babka i moja matka kochają Billy'ego Dee Williamsa.
Żaden inny czarny w telewizji nie miał takiego swagu i charyzmy.
Miał skórę w kolorze kakao.
Miał głęboki, seksowny i aksamitny głos.
Miał afro, jednocześnie suche, mokre i kręcone.
Był jedyny w swoim rodzaju.
Billy Dee Williams był przekozakiem.
Ale pomimo całego swojego swagu,
który sprawiał, że mógł zostać twarzą koniaku, brandy czy szampana,
Billy Dee Williams reklamował najtańsze gówno.
Colt 45.
Malt liquor.
Takie paskudztwo, że człowiek od razu chciał się napierdalać.
Moja babka go kochała.
A ponieważ babka go kochała, dziadek nie mógł zdzierżyć typa.
Dziadek tak go nie lubił,
że wypijał tylko pół puszki.
„Jebać typa”.
Ale tak postrzegam Ushera. Jako nowego Billy'ego Dee.
A my go kochamy. To nasz człowiek.
Panie i panowie, uprawiam stand-up od ponad 30 lat.
Tak jest. 30 lat.
Jestem kochana.
Wiem, jak potrafi kochać czarna społeczność.
Dużo podróżuję po kraju. Czarni mnie kochają.
Gdy mówię, że czarni mnie kochają, nie przesadzam.
Obojętnie gdzie bym nie była,
gdy zajrzę do maka w czarnej dzielnicy
i ktoś mnie rozpozna,
w torbie znajdę Filet-O-Fisha.
Dorzucą mi nuggetsów i Filet-O-Fisha.
Tak właśnie jest.
A najlepiej, gdy widzą mnie dzieciaki.
Tracą rozum.
Mówią: „Moja mama cię kocha.
Moja mama cię kocha.
Chcesz ciasta?”
A ja na to: „Nie chcę, żeby cię zwolnili.
Nie chcę, żeby dali ci McWypowiedzenie”.
Ale tak – doświadczam czarnej miłości.
Serio.
Czegoś się nauczyłam.
Nauczyłam się, że czarni
kochają całym sercem,
a gdy ktoś odchodzi, kochamy jeszcze mocniej.
Ale czarni nauczyli mnie czegoś jeszcze: że można umrzeć w złym momencie.
Można zjebać i umrzeć w złym momencie.
Weźmy takiego Tito Jacksona.
Tito Jackson umarł tuż po Frankiem
i tuż przed zamknięciem Puffy'ego.
Gówno napisali o pogrzebie Tita.
Nie było żadnych zdjęć ze stypy.
Żadnych zdjęć płaczącej Katherine,
ani Janet ubranej na czarno.
Ludzie udają, że nie wiedzą, kim był Tito.
W dzień śmierci Tita odwiedziłam moją małą kuzynkę.
Mówię: „Ej, rano zmarł Tito”.
A ona na to: „O nie, tylko nie piesek Dorotki”.
„Laska, to był Toto”.
„Powiedziałam »Tito«. Tito, brat Michaela. Tito”.
A ona na to…
Nie wiedziała, że Michael miał brata.
Cholera, Tito wybrał zły moment.
Potem poszłam do wujka.
Wujek był dość stary, by wiedzieć, kim był Tito.
Mówię mu, że rano straciliśmy Tito.
A on na to: „Szczerze? Z wódek wolę Grey Goose.
Tito jakoś mi nie podchodzi”.
Mówię mu: „Stary! Tito, Marlon, Jermaine, kombinezony, afro.
Dobrze wiesz, kim był Tito”.
Myślę sobie, że Tito naprawdę wybrał zły moment.
Wiecie, kto jeszcze wybrał zły moment?
Farrah Fawcett-Majors. Aktorka.
Farrah Fawcett zmarła tego samego dnia co Michael Jackson.
Dobrze wiesz, że nie masz podjazdu do Mike'a.
Trzeba było wytrzymać jeszcze jeden dzień.
I tak byłaś już aniołkiem.
Byłaś aniołkiem Charliego. Mogłaś poczekać.
Zmarła tego samego dnia co Michael Jackson.
Podobno żaden dom pogrzebowy nie chciał jej przyjąć.
Właściciele mówili: „Jaka Farrah?
Spadaj. Czekamy na telefon od rodziny Mike'a. Zwolnij linię”.
Śmierć jest nieunikniona
i spotka każdego z nas.
Możemy sobie jedynie życzyć spokojnej śmierci.
Nie będę ściemniać.
Niewielu odeszło z tego świata z takim swagiem
jak O.J. Simpson.
Macie miny, jakbyście nie wiedzieli, że zmarł.
O.J. odszedł na swagu.
Nikt nigdy nie odszedł w takim stylu.
Streszczę wam sytuację.
Dwa tygodnie przed jego śmiercią
pojawiła się plotka, że ma raka i jest w hospicjum.
A typ zrobił transmisję live z pola golfowego.
Wszedł na Instagram
i zaczął: „Hej, hej.
Co to za głupie ploty,
ze niby jestem chory i leżę w hospicjum?
Jestem na polu golfowym i świetnie się bawię”.
Facet wylogował się z Instagrama
i zszedł, zanim nagranie trafiło na fejsa.
Myślę sobie: „O w mordę. Ten to odszedł ze swagiem”.
Tak jest.
Poszedł!
Należę do tych osób, które starają się być na bieżąco.
Naprawdę. Staram się nadążać.
Ale czasem coś mi umyka. Byłam jedną z niewielu osób,
które nie wyłapały żadnego ukrytego przekazu
w występie Kendricka Lamara podczas Super Bowl.
Nie będę ściemniać. Nic tam nie zobaczyłam.
Nic a nic.
Powiem szczerze.
Rozjebał mnie outfitem.
Jebaniutki wyszedł w dzwonach opinających biodra
z odciśniętą z przodu fujarą.
Byłam w chuj zdezorientowana. Co kurwa?
Nie wiedziałam, że Kendrick ma krągłości. A byłam bez okularów.
Myślałam, że to Stephanie Mills.
„Cholera, nie wiedziałam, że Stephanie Mills będzie występować”.
Zanim znalazłam okulary, było już po występie.
Myślę sobie: Szlag, wszystko przegapiłam.
Nikt nie wiedział, że Kendrick jest taki krąglutki.
A młodym ludziom totalnie odjebało.
Podeszli do sprawy na poważnie.
Kuzynka mówi: „Nie złapałaś ukrytego przekazu?”.
Młodzi rozebrali ten wysęp na czynniki pierwsze, wte i nazad,
wyłapali każdy ukryty przekaz.
Rozkminili to wszystko,
ale Project 2025 tylko przelecieli wzrokiem.
Tego już nie przeczytali.
I oto, gdzie jesteśmy.
Trump 2.5.
Trump rządzi na całego.
Powiem tyle:
robi to, co obiecał.
Robi wszystko to, co obiecał.
Co miał zrobić pierwszego dnia?
Trump zapowiedział:
„Kto nie jest obywatelem Stanów Zjednoczonych,
ten wypierdala”.
Nie wiem, czy zauważyliście, ale ludzie faktycznie wypierdalają.
Wypierdalają, i to jak.
Lepiej noście ze sobą akt urodzenia.
Oni nie robią selekcji.
Łapią każdego jak leci.
A wy, drogie panie, lepiej przestańcie chodzić w importowanych doczepach.
Spróbujcie to wytłumaczyć komuś na granicy.
„Nie, jestem Amerykanką. Tylko włosy są z Malezji.
Nie jestem Malezyjką.
Tylko włosy są z Malezji.
Ja jestem z Ameryki.
Zawołajcie moją mamę. Mamo, pokaż mój akt urodzenia.
Chodź tutaj…”. Szlag.
To nie pora, by paradować w doczepach.
Nie założę sobie nawet grzywki, bo mam ją z Chin.
Nic z tego. Tylko odsłonięte czoło.
To nie jest dobry czas.
Chcę wam powiedzieć,
że to może być ostatni moment na wizytę u kosmetyczki.
Od przyszłego miesiąca same będzie robić sobie paznokcie.
Siedząc w domu, jak za dawnych lat.
Wyjebują ludzi na potęgę.
Co jeszcze powiedział Trump?
Mówił, że przez najbliższe cztery lata obowiązują tylko dwie płcie.
Męska i żeńska.
Nie ma już nic pomiędzy.
Trump obiecał budowę muru i szafy.
Więc właź z powrotem do szafy.
O tak.
Bierz dupę z powrotem do szafy.
Mam kuzynkę-lesbijkę.
To lesba pełną gębą.
Lesba z jajami.
Mówię do niej: „Lepiej skombinuj sobie kucyki
i wmieszaj się w tłum, aż to wszystko minie”.
Lepiej nie zwracać na siebie uwagi.
Sytuacja jest poważna.
Właśnie o to chodzi w stand-upie.
Mówimy o realnym życiu.
Czasem jest tak źle, że tylko śmiech może nas uratować.
Mówię serio.
Tylko śmiech może nas uratować.
Polityka nigdy mnie nie kręciła. Miałam ją gdzieś.
Ale teraz mam oczy otwarte.
I to szeroko.
Obejrzałam inaugurację.
Wiem, że mieliśmy ją zbojkotować.
Słyszę od kuzynki: „Nie możesz tego oglądać”.
„Czemu nikt mi nie powiedział?”
Więc obejrzałam inaugurację.
Powiem wam, że to była jakaś zjebana akcja.
Odprawiono osiem modlitw.
Modlili się osiem razy.
Trump ani razu nie zamknął oczu.
Podczas każdej modlitwy wyglądał tak.
Ani razu nie zamknął oczu.
Ale nie dziwię mu się.
Gdyby mnie próbowano zabić dwa razy w ciągu roku, też nie zamykałabym oczu.
Będę z wami szczera.
Obejrzałam inaugurację, bo byłam ciekawa, co włoży na siebie Melania.
Melania zawsze ma zajebistą stylówkę.
Nie ma co zaprzeczać.
Ma styl.
I nie zawiodła mnie.
Melania siedziała z nisko opuszczonym kapeluszem.
Przez trzy godziny.
Pomyślałam sobie, że musi być ujarana.
Prawda?
Kto normalny siedziałby tak przez trzy godziny?
Nie spojrzała w lewo ani w prawo.
Trump chciał ją pocałować, a ona się odsunęła.
Myślę sobie: ujarana jak skurwysyn.
Michelle się nie pojawiła. Wszyscy dostali amoku.
Powtarzali: „Michelle w ogóle się nie pojawiła”.
Nie uważam, żeby to była jakaś wielka sprawa.
Powiem wam, co mnie zaszokowało.
Byłam w szoku, że puściła Baracka samego.
Bądźmy szczerzy, Barack to zajebisty materiał.
Laski lecą na Baracka.
Byłam w totalnym szoku,
bo ziomów z taką sylwetką nie puszcza się samych po 20.00.
Laski wiedzą, że nie wolno wypuszczać ich z domu po 20.00.
Za to koślawusy są wszędzie. W klubie nie można się od nich odpędzić.
„Weź spierdalaj”.
„Chcę powiedzieć, że…”
„Spadówa”.
Ale zgrabne ziomy po 20.00 siedzą na chacie.
Byłam w szoku.
Popatrzcie po koślawusach. Wkurzyli się.
Myślą sobie: Nie hejtuj, bo się zdziwisz.
Trump zapowiada zmiany. Nie wiemy, czy mu się uda.
Ani czy będą to zmiany na lepsze. Pożyjemy, zobaczymy.
Trump robi rewolucję.
Chce zlikwidować bony mieszkaniowe.
Właśnie tak. Bony mieszkaniowe.
Medicare.
Może zlikwidować świadczenia społeczne.
W takim tempie w przyszłym roku zlikwiduje czas letni.
Za rok o 15.30 będzie ciemno.
Ciemno.
Ciemniutko.
On nawet nie chce być prezydentem.
On chce być królem. Serio.
Naprawdę chce być królem.
Robi rzeczy, które wcześniej nikomu się nie śniły.
Trump chciałby, by jego facjata zdobiła banknot dwustudolarowy.
Na co jego ludzie: „Nie ma takiego banknotu”.
„W takim razie wprowadzimy taki banknot
i to z moją podobizną”.
„Panie prezydencie, na banknotach mogą być tylko zmarli prezydenci”.
Myślę sobie: Nie przeszkadzajcie mu, niech robi swoje.
Niech robi swoje.
Odwala rzeczy, które nie mieszczą się w głowie.
Możemy się śmiać, ale wielu ludziom jest ciężko.
Ludzie tracą robotę.
Wiele osób straciło ostatnio pracę.
To trudny moment. Nie możemy o tym zapominać.
Ale musimy pamiętać, że kiedyś to się skończy.
Musimy mieć na uwadze, że są ludzie,
którym wiedzie się gorzej od nas.
Może was pocieszę.
Mam znajomą, która została zmuszona
do zarabiania cipką, mimo że nie gustuje w fiutach.
Jeśli myślicie, że jest wam ciężko,
pamiętajcie, że laska płacze, gdy ściąga majtki.
Trump robi, co sobie umyśli.
Co tylko chce.
Ułaskawił Proud Boys.
Wypuścił ich na wolność.
Ułaskawił Proud Boys i wypuścił na wolność.
Wiecie, kim są Proud Boys, nie?
To ci odpowiedzialni za zamieszki,
szturm na Kapitol i całą resztę.
Ułaskawił ich i wypuścił.
Dobra, wypuściłeś Proud Boys.
Co z Nasty Boys?
Wypuść Nasty Boys.
Wiecie, kim są Nasty Boys.
R. Kelly, P. Diddy i Mystikal.
Właśnie tak.
Śmiejemy się, ale jeszcze do nas nie doszli.
Chodzimy sobie z wachlarzami,
śmigamy latem w kowbojkach.
Lubimy się popisywać.
Czarni potrafią ubarwić wszystko.
Wzięliśmy taniec country i wzbogaciliśmy go o ruszanie dupcią.
Nikt tego nie robił przed nami.
To my zaczęliśmy ruszać dupcią.
I wachlarzyk!
Zaczęliśmy kręcić dupcią do muzyki country.
Ale musimy być czujni. Nie wiem, czy wiecie,
ale tamci chcą nas wymazać.
Mówię serio.
W szkołach nie uczą już historii Afroamerykanów.
Przestali o nas uczyć.
No więc tak: jeśli historia czarnych jest dla nas ważna,
sami musimy przekazywać ją dzieciom.
Do tego doszliśmy.
Jeśli nasza historia jest dla nas ważna,
sami przekazujmy ją dzieciom.
Myślę, że edukacja powinna zaczynać się w domu.
Obojętnie czy chodzi o higienę, etykietę, maniery czy historię czarnych.
Sami uczmy dzieci tego, co dla nas ważne.
Może jestem trochę nieobiektywna.
Gdy byłam mała, ojciec wykładał język angielski.
Uczył angielskiego i historii Afroamerykanów.
Często podkreślał,
jak ważna jest znajomość naszej historii.
Wymyślał różne sztuczki, żebyśmy spamiętali fakty.
Różne sztuczki. I tak podczas obiadu
nadawał posiłkom imiona czarnych działaczy.
Nagle rzucał coś w stylu:
„Podaj mi kurczaka imienia Martina Luthera Kinga.
Podaj makaron z serem imienia Harriet Tubman
i pieczeń imienia Marcusa Garveya.
Mój młodszy brat nie rozumiał,
czemu posiłki noszą imiona czarnych.
Ale nasza lodówka była biała.
Kiedy chowaliśmy jedzenie do lodówki,
krzyczał: „Wypuśćcie moich ludzi”.
Ja na to: „Już pozamiatane.
Gdy jedzenie trafia do lodówki, to koniec”.
Ale mówię poważnie.
Jeśli nasza historia jest dla was ważna, przekazujcie ją dzieciom.
Jeśli zostawimy nauczanie historii politykom,
wszystko spierdolą.
Spierdolą dokumentnie.
Powymyślają jakieś cuda na kiju.
Pomieszają fakty.
Wyobrażam sobie małą dziewczynkę, która mówi do matki:
„Mamo, czy to prawda, że kiedyś
była sobie taka aktorka, Jada Pinkett,
która odmówiła przejścia na tył autobusu?
A gdy ona była w autobusie, jej kumpele obrabowały bank.
I ostrzelały autobus, i wszystkie zginęły.
A my będziemy mówić: „Zaraz, zaraz.
Jestem pewna,
że Rosa Parks nie wystąpiła w Desperatkach”.
Spierdolą to, mówię mam.
A gdy już będziecie uczyć dzieci naszej historii,
nie pomijajcie tego, co najciekawsze.
W historii czarnych jest wiele perełek.
Nie pomijajcie perełek.
Takich jak plaskacz, którego Will Smith sprzedał Chrisowi Rockowi.
Wiem, że to śliski temat.
Ale walnął go naprawdę mocno.
Tak mocno, że aż Fire Stick wyleciał mi z telewizora.
A ja wtedy: „Sekundkę.
Szlag”.
Nie możecie nie powiedzieć o przypałowej rozmowie
z Kattem Williamsem w podkaście Club Shay Shay.
Mówię serio.
Mówcie, co chcecie.
Wywiad z Kattem Williamsem w Club Shay Shay
wstrząsnął światem stand-upu.
I to porządnie.
Shannon Sharpe przeprowadził trzygodzinny wywiad z Kattem Williamsem.
Shannon Sharpe zadał facetowi jedno pytanie:
„Jak leci?”.
A gość się odpalił.
Odpalił się aż miło.
Był jak snajper.
Mówię tak, ponieważ nie była to wymiana ognia.
Podczas wymiany ognia strzały padają z różnych stron.
Ale w scenariuszu ze snajperem tylko jedna osoba ma broń.
Katt Williams strzelał do nich jak do kaczek.
Nie wiedziałeś, kto będzie kolejny.
Najpierw wziął sobie na cel Steve'a Harveya.
Katt Williams ogłosił całemu światu, że Steve Harvey nosi tupecik.
Zestrzelił mu go z łepetyny.
Potem stwierdził, że uderzy Cedrica the Entertainera
w ten tłusty brzuch.
Odstrzelił mu pępek.
Katt Williams ogłosił światu,
że Ludacris obciągnął wacka, żeby wstąpić do iluminatów.
Katt odstrzelił mu usta.
To była masakra.
Prał brudy jak leci.
Nawijał o Tiffany Haddish, Kevinie Harcie,
Michaelu Blacksonie czy Faizonie Love.
Totalnie ich rozjechał.
Spośród ludzi, których obsmarował,
jedyną osobą, której naprawdę było mi żal,
był komik Earthquake.
Katt Williams wyjawił całemu światu,
że Earthquake nie potrafi czytać.
Trzeba mieć zajebisty tupet,
żeby gadać, że inny czarny jest analfabetą. Bez przesady.
Zwłaszcza w naszych czasach.
Mieliśmy być lepsi od naszych przodków.
Umiemy, kurwa, czytać.
Poza tym ciągle śpiewaliśmy piosenki w stylu:
Spójniku, rozbójniku co robisz w naszym języku?
Umiemy, kurwa, czytać.
Trzeba być przechujem, żeby mówić, że czarny jest analfabetą.
Nie wiem, jak biali ogarniają takie rzeczy,
ale jako osoba czarna uważam, że gdy ktoś nazywa cię analfabetą,
musisz udowodnić, że to nieprawda.
Gdzie byś nie poszedł,
już w drzwiach bierzesz się za czytanie.
Po wejściu do barbera
od razu przystajesz przy cenniku.
„Czipsy, 35 centów.
Chrupki, 45 centów.
Precle, 35 centów”.
Toaleta dla pań tędy, dla panów – tamędy.
Musisz czytać.
Udowodnij światu, że potrafisz czytać.
Podczas pogrzebu chwyć za program,
wbij się przed pulpit i czytaj.
Mówię o tym,
bo coś takiego przytrafiło się mojemu znajomemu.
Ziomek trafił do więzienia.
Nie wiem, czemu trafił za kratki,
ale jakoś tak się stało, że będąc w więzieniu
trafił na listę rzekomych analfabetów.
Bardziej przejął się tym faktem niż samym pobytem w więzieniu.
Nie mógł się doczekać, aż wróci do domu i udowodni, że potrafi czytać.
W dniu, gdy miał wyjść, jego siostra obdzwoniła znajomych.
„Słuchajcie, brachol wraca do domu.
Spotkajmy się i zróbmy mu niespodziankę”. Przygotowaliśmy tort, balony, baner.
Laski przyniosły róże.
Wchodzi, krzyczymy „niespodzianka”.
Lecą piąteczki, robimy misia, płaczemy. Wzruszająca chwila.
Ale on bardzo chciał pokazać, że umie czytać.
Podbiega do stołu.
Bierze menu.
Mówi: „Ogarnę zamówienia dla wszystkich”.
Ja na to: „Ojć.
Wykosztuje się”.
Powiedziałam tak tylko dlatego, że tak to się robi na dzielni.
Kto zamawia, ten płaci.
Dlatego powiedziałam, że się wykosztuje.
Ale on lał na to.
Chciał udowodnić nam, że potrafi czytać.
Przeleciał wzrokiem menu i zaczął zamawiać.
„Wezmę sześć porcji quesadilli z kurczakiem”.
Myślę sobie: Facet zaczął z grubej rury.
Wiecie chyba, że quesadilla to podstępna nazwa.
Po pierwsze, wymawia się ją inaczej niż pisze.
Trzeba mieć jaja, żeby brać się za quesadillę.
Zaczął od zamówienia sześciu porcji quesadilli.
Potem wziął kalmary,
daiquiri truskawkowe,
trochę ślimaków i jeszcze jambalayę.
Wszyscy byli w szoku.
Problem w tym, że spotkaliśmy się w Pizza Hut.
Tego w ogóle nie było w menu.
Wyrwałam mu menu.
Mówię do kelnera: „Przynieś nam pięć pepperoni.
I skombinuj dla niego kolorowankę. żeby miał co robić”.
Siedząc za kratami, ziomuś wkuł na blachę menu
niewłaściwej restauracji.
W Pizza Hut nie serwują jambalayi.
Shannon był na fali.
Shannon Sharp miał zajebistą passę.
Aż się doigrał.
Wpakował się prosto w skandal seksualny.
Ale w takim świecie teraz żyjemy.
Zewsząd otaczają nas skandale.
Żyjemy w czasach,
gdzie jednym piórem podpisuje się lojalkę i pisze książkę.
Nikt tu nie gra fair.
Ale lubię, gdy wychodzą na jaw skandale seksualne.
Wtedy dowiadujesz się, jacy ludzie są naprawdę.
Z wierzchu wydają się normalni,
ale gdy wychodzą na jaw ich zboczone upodobania,
robi się seksskandal.
Wypływają ich wstydliwe sekrety.
Mam wtedy taką zabawę.
Większość najpierw patrzy na zdjęcie. „A, pewnie to odjebał”.
Ja zostawiam sobie zdjęcie na koniec.
Lubię poczytać o jego perwersjach,
a dopiero na koniec wracam do zdjęcia.
Czytam, co odjebał, a potem cofam się do strony ze zdjęciem.
„A więc tak wygląda typ, który lubi wąchać siodełka rowerków na siłowni”.
Czytasz o zboczuchu,
a potem odwracasz stronę i już wiesz.
„Więc tak wygląda laska, która lubi ocierać się
o cukinię na dziale warzywnym, gdy nikt nie patrzy”.
Bardzo się w to angażuję.
Serio. Lubię wczytać się w szczególiki,
bo potrafią zdradzić co nieco o ofierze.
W sprawie Shannona Sharpe
szybko zorientowałam się, że kręcił z młodą dziewczyną.
Czułam, że była młoda.
Wiedziałam, że nie była to kobieta dojrzała.
Przy niej byłam jak dorosły owczarek niemiecki.
Wiedziałam, że była młoda.
Już mówię wam dlaczego.
Jak przytaczali jej słowa, to mówiła rzeczy typu:
„Chcę, żebyś zrobił mi dziecko. Duże, czarne dziecko.
Marzy mi się duże, czarne dziecko”.
Wiedziałam już, że to młoda laska.
Żadna dorosła kobieta nie prosiłaby 56-latka,
żeby zrobił jej dziecko.
Bo dobrze wiemy, jakie dziecko zrobi ci 56-latek.
Żadne tam spektrum. Dzieciak będzie lizać płot.
Lizać płot!
Na pewno widzieliście dzieciaki, które liżą płoty.
Mówicie do niego: „Młody, chciałeś rower?
To idźże na rower! Kupiłam ci rower, a ty liżesz płot.
Przestań lizać ten cholerny płot”.
To nie wina młodego.
Po prostu jego ojciec to staruch.
To dzieciak ze starej spermy.
Widzieliście dzieciaki ze starej spermy.
Gdy młoda siksa da się zapłodnić cukrowemu tatuśkowi.
Daje mu na imię Brandon.
Wszyscy wokół zachodzą w głowę, czemu tak go nazwała.
„Chłopak wygląda jak pan James”.
Brandon to chodząca kopia starego.
Włosy zaczynają mu się tutaj.
Ubiera się jak agent ubezpieczeniowy, zajmuje się odkurzaniem.
Błagasz go, żeby wyszedł na dwór.
„Idź na dwór, Brandon.
Wyjdź się pobawić”.
Jego ojciec jest stary.
Inne dzieciaki chcą spędzić urodziny w Chuck E. Cheese.
Brandon woli iść na ryby.
Tatuś Brandona to stary pryk.
Dzieciak ze starej spermy. Na pewno takie widzieliście.
Wiem, o czym mówię.
Sama jestem ze starego jajeczka.
To sytuacja, gdy kobieta późno rodzi dziecko.
Optymalny wiek na rodzenie dzieci to 17–27 lat.
Potem to już czysta loteria.
Nigdy nie wiesz, co wylosujesz.
Tak było ze mną. Jestem ze starego jajeczka.
Właśnie dlatego mogę się wypowiadać. Dzięki Bogu urodziłam się zdrowa.
Dzięki Bogu.
To była loteria.
Jako dziecko byłam bystra jak skurwysyn.
Litery i cyfry ogarniałam raz-dwa.
Łapałam od razu.
Nie musieli mnie nawet uczyć nocnikowania.
Od razu stawiłam się w pieluszce treningowej.
Szkopuł w tym, że byłam nie tylko bystra,
ale też jechałam na ostro,
zwłaszcza pod pachami.
Jako dzieciak capiłam jak skurwysyn.
Pod pachami byłam jak dojrzała baba.
Nawet dezodorant Tussy nie mógł mi pomóc.
Tussy był dla capiących nastolatków.
Tussy był dla mnie za słaby.
Nie miał podejścia.
Z Secretem też prędko się rozprawiłam.
Jako siedmiolatka używałam Right Guard.
Right Guard był dla pracowników budowlanych.
Stosowałam Right Guard.
Musiałam dorosnąć do swoich pach.
Pamiętam, jak skakałam przez dwie skakanki.
Moje koleżanki krzyczały: „Opuść ręce!”.
Wracając do Shannona…
Jego skandal był tak gruby,
że wszyscy zapomnieli o Kanye, który ogłosił światu,
że do 14. roku życia obciągał kuzynowi.
On to powiedział, nie ja.
Powiem wam, co myślę.
Rozumiem, że mamy taką kulturę, w której każdy chce się wygadać,
oczyścić głowę, przepracować emocje
i opowiedzieć swoją historię.
Nie ma w tym nic złego.
Ale nie można wciągać w nią osób trzecich.
Nawet nie wiem, czy to prawda.
Jego kuzyn może nie chcieć, żeby wygadywał takie rzeczy.
Przypuśćmy, że ktoś mówi, że kręcą go jakieś perwersje.
A gdy wywołujesz go do tablicy, zasłania się tym, skąd pochodzi.
Szkopuł w tym, że dorastaliście obok siebie.
Wygląda to tak.
Typ mówi coś w stylu: „Spędziłem noc z Brendą”.
„Co?” „Mówię ci.
Było zajebiście.
Brenda to kawał dzikuski.
Mówię ci. Ale jeszcze ją nakręciłem”.
„Zalewasz”. A on: „Gdzie tam.
Obróciłem ją i zacząłem lizać jej dupkę”.
Ciebie aż wzdryga.
A on tłumaczy: „Kurwa, w końcu jestem z Detroit”.
A ty na to: „Detroit nie ma tu nic do rzeczy.
Moja rodzina jest z Detroit. Jakoś nie liżemy dupek.
To twój kink. To nie ma nic wspólnego z Detroit.
Nie wciągaj mnie w to”.
Lubię swoje poczucie humoru.
Serio.
Mam popieprzone poczucie humoru. Naprawdę.
Zawsze tak było.
Dzięki niemu lepiej radzę sobie ze stresem.
Nie spinam się.
To dzięki temu, jak patrzę na świat.
Po pierwsze jestem życzliwą duszyczką.
Staram się nie być wredna.
Naprawdę.
Zwykle mi się udaje.
Jestem jedną z tych osób, które szukają pozytywów.
Szukam dobra, bez względu na wszystko.
Ale gdy szuka się dobra, czasem trzeba być cierpliwym.
Bądź cierpliwy, a dobro się objawi.
Zawsze szukam dobra.
A poza tym nie boję się myśleć nieszablonowo.
Ludzie bywają strasznie zafiksowani.
Ja należę do tych osób, które starają się myśleć nieszablonowo.
Czasem widzę daną sprawę zupełnie inaczej.
Często oszczędza mi to stresu.
W Jacksonville na Florydzie doszło do strzelaniny.
Jakiś świr wpadł do Dollar Store i otworzył ogień.
Pięć osób zginęło.
Prawdziwa tragedia.
Mówili o tym w CNN i w lokalnych serwisach.
Rodzina ofiary wrzuciła zdjęcia na Facebooka i Instagram.
„Odszedł za szybko”.
„Spoczywaj w pokoju”.
Tego wieczora obdzwoniłam całą rodzinę. Powiedziałam, że ich kocham.
Powiedziałam im też:
„Jeśli kiedyś stracę życie w Dollar Store,
nie piszcie w gazetach, że zginęłam w Dollar Store.
Proszę was.
Skłamcie, że zginęłam w CVS.
Nie mówcie nikomu, że straciłam życie w Dollar Store.
Nie po to tyle w życiu osiągnęłam,
żeby na koniec kojarzono mnie z Dollar Store.
Niechże to będzie jakaś galeria, byle nie Dollar Store”.
Mówię wam o tym,
bo uważam, że takie sprawy trzeba omawiać z bliskimi.
Mówię wam: będziecie leżeć w trumnie,
ktoś będzie wygłaszał mowę pogrzebową, wszystko będzie cacy,
aż palnie coś głupiego.
Powie coś w stylu: „Jedno jest pewne – kochała Dollar Store”.
Od razu się podniesiesz
i zapytasz, kto mu kazał mówić takie rzeczy.
O takich rzeczach się nie mówi.
Prawda o Dollar Store jest następująca.
Lubimy kupować w Dollar Store.
Lubimy tam kupować, ale to nie nasz klimat.
Nie nasza bajka.
Kupujemy tam, ale bez afiszowania się.
Powiem wam, po czym to poznać.
Ilekroć jesteśmy w Dollar Store,
czujemy pewien dyskomfort.
Nerwowo rozglądamy się wokół,
wypatrując znajomych.
Gdy tylko widzimy znajomą twarz,
od razu tłumaczymy się, czemu tam jesteśmy.
„Siemka, Tammy. Jak leci? Dobrze cię widzieć.
Wpadłam tylko po kartkę dla ciotki.
Jak twoja mama? Pozdrów ją ode mnie”.
Dokładnie tak jest.
Lubimy go, ale to nie nasza bajka.
Powiem wam, skąd to wiem.
Nigdy, przenigdy, nie bierzemy wózka.
Mogę iść do kasy obładowana po pachy,
ale za nic nie wezmę wózka.
Wózek zdradza, że to wasza bajka.
Wasze klimaty.
Taka jest prawda.
Za nic nie wezmę wózka.
Zauważyliście, że w Dollar Store nie spotyka się par?
Do tego sklepu idzie się w pojedynkę.
Mąż powie: „Idź sama. Ja zaczekam w samochodzie”.
Nikt nie chce być tam widziany z drugą połówką.
A oto zasada numer jeden, jeśli chodzi Dollar Store.
Gdy opowiadacie o swoim dniu,
nigdy nie wspominajcie o wizycie w Dollar Store.
„Co dziś robiłaś?” „Cały dzień miałam zawalony.
Zabrałam babcię na próbę chóru,
odebrałam córkę, byłam na treningu,
zabrałam psa do weterynarza, odebrałam pranie z pralni”.
„Serio? Tammy mówi, że widziała cię w Dollar Store”.
„No, tak, tak.
Musiałam skoczyć po kartkę dla cioteczki”.
Ale sami o tym nie wspominacie.
Trzeba kumać zasady gry.
Ogarniać co i jak.
Podzielę się z wami pewną prawdą życiową.
Życie uczy pokory.
Serio.
Jeśli jeszcze was nie nauczyło, tylko poczekajcie.
Jest o tym w Biblii. Biblia mówi, że wszyscy nabierzemy pokory.
Padniemy na kolana i ukorzymy się przed Bogiem.
Wszyscy nabierzemy pokory.
Życie uczy pokory.
Wiecie, ile ciuchów z Sean Johna zalega w sklepach charytatywnych?
Nawet bezdomni nimi gardzą.
Widziałam, jak bezdomny rzucał kurtkami.
„Nie, nie chcę tego, bierzcie to”.
Wiecie, że to był dobry żart. Przestańcie ściemniać.
Posłuchajcie…
Życie uczy pokory.
Spójrzcie na Puffy'ego, który ma miliardy,
a i tak nie może wyjść za kaucją.
Puffy trafił w sam środek horroru
pod tytułem Duchy moich byłych cipek.
Nie zamierzam go bronić
ani usprawiedliwiać,
ale chcę prosić was o przysługę.
Spójrzcie na tę sprawę z innej perspektywy.
Wyobraźcie sobie, że ktoś ocenia was za czyny popełnione dawno temu.
Powiedzmy, że w latach 80.
Powiedzmy, że ktoś ocenia was za czyny popełnione w latach 80.
Po pierwsze wszyscy zachowywali się inaczej.
Życie było inne w latach 80.
W latach 80. obowiązywały inne zasady.
Gdybyśmy zaczęli opowiadać, co wtedy robiliśmy,
dziś każdy powiedziałby, że to było niewłaściwe.
I to bardzo.
I mam na myśli pierdoły.
Weźmy, chociażby, łowienie jabłek.
Zabawę z imprez urodzinowych.
Spróbujcie opisać ją dzisiaj.
„Chwila, chcę to dobrze zrozumieć.
Zbieraliście dzieci,
wiązaliście im oczy,
wiązaliście im ręce za plecami
i kazaliście wkładać głowy do miski z brudną wodą,
żeby łowiły jabłka?”
„Tak jest”.
„To nie brzmi dobrze”.
I wszyscy to wiemy.
Gdybyście dziś usłyszeli od wnuczki:
„Mieliśmy u Jennifer taką zabawę. Dorośli związali mi ręce za plecami”.
Zakrzyknęlibyście: „Co to niby za zabawa?
Nie wiąże się dzieciom rąk za plecami”.
Takie akcje odwalaliśmy.
Dajcie spokój.
Z dzisiejszej perspektywy brzmi to bardzo słabo.
Weźmy grę w przypinanie ogona osiołkowi.
„Chwila, chcę to dobrze zrozumieć. Zbieraliście dzieci, wiązaliście im oczy,
kręciliście nimi w kółko,
a potem kazaliście im szukać osła?
Pójdziecie z nami”.
Wiecie, że to nie brzmi dobrze.
Pamiętacie lata 80.
W latach 80. życie wyglądało inaczej.
W latach 80. wasze matki jeździły Cutlassami.
Bez wspomagania.
Do skrętu w lewo używały całej swojej siły.
Byliście tacy leciutcy, że przy byle skręcie
przesuwaliście się na krawędź siedzenia.
A było tak, bo nie zapinaliście pasów.
To były lata 80.
W latach 80. jeździło się na przypale, bez zapiętych pasów.
Nasi starzy się nie patyczkowali.
W latach 80. nasze matki paliły jak lokomotywy.
Zamykały szyby w aucie i truły siebie razem z wami.
Paliliście razem z nią.
Miały w dupie wasze płuca.
Takie były lata 80.
Więc gdy patrzę na dzisiejsze wygody, trudno mi narzekać.
Zdajecie sobie sprawę, że mamy Spotify, Apple Music i YouTube
i możemy w sekundę puścić dowolną piosenkę?
Pamiętam, jak w latach 80. siedziało się w pokoju i dzwoniło do radia
pięć razy z rzędu,
błagając, by zagrali Double Dutch Bus.
„Zagracie tę piosenkę czy nie? Bo robota czeka”.
Gdybyście dzisiaj gdzieś tak wydzwaniali, aresztowaliby was za stalking.
Życie wtedy było inne.
Dobrze o tym wiecie.
Panie to wiedzą. Pamiętacie, jak w latach 80.
brałyście kąpiel lub prysznic,
by być czyste i ładnie pachnieć?
Obficie posypywałyście się wtedy pudrem dla dzieci.
Aż po szyję.
Spróbowałybyście zrobić tak dzisiaj.
Od razu wezwaliby Centrum Kontroli Chorób.
„Jest tu taka kobieta.
Nie wiem, czy to wąglik, kokaina, fentanyl czy proszek do dywanów.
Wyślijcie kogoś, by to sprawdził. Dobra. Dzięki”.
Życie wyglądało wtedy inaczej.
Nie ma więc sensu oceniać ludzi za jakieś stare akcje.
Wtedy było inaczej.
Serio. W tym roku miałam niezłego stracha.
Naprawdę.
Ukończyłam Morris Brown College w Atlancie w Georgii.
W tym roku robili dokument o Freakniku.
Dzwoni do mnie koleżanka. „Słyszałaś?
Kręcą dokument o Freakniku”.
Pierwsze, o co zapytałam, to skąd wezmą nagrania.
A ona na to: „Proszą ludzi o nadsyłanie filmów”.
Myślę sobie: „Szlag.
Zastanawiam się, czy ludzie poznają mnie bez brwi”.
Życie było wtedy inne.
Zapomniałam o całej sprawie. Aż przyszedł do mnie kumpel.
Mówi: „Słyszałem, że wychodzi dokument o Freakniku.
Wypuszczają go w tym tygodniu.
Obejrzymy go w piątek”.
A ja na to: „Obejrzę go w środę,
żeby zobaczyć, czy obejrzymy go w piątek”.
Tak było.
Jestem jedną z tych osób, które starają się być na bieżąco.
Inni ludzie inspirują mnie i motywują do działania.
Motywuje mnie sukces innych.
Pamiętajcie, by nie traktować cudzego sukcesu jako swojej porażki.
Ludzie często tak myślą.
Cudzy sukces wcale nie świadczy o waszej porażce.
Cieszę się, że mamy teraz więcej raperek niż kiedykolwiek wcześniej.
Serio.
Uwielbiam nasze raperki.
Mamy Kash Doll, Nicki Minaj.
Mamy Cardi B i GloRillę.
Cholera, uwielbiam Glo.
Uwielbiam Lil Glo.
Posłuchałam kiedyś GloRilli i mówię wam,
zaczęłam inaczej patrzeć na pewne sprawy.
GloRilla jest z Memphis w stanie Tennessee.
Mówi z silnym akcentem z południa.
Dziennikarz zapytał ją kiedyś,
jak radzi sobie ze sławą.
A ona na to: „Nie będę kłamać. Nie jest łatwo być sławną.
Nie jest łatwo”.
Gość pyta: „A co w tym trudnego?”
Na co ona: „Jestem hejtowana przez własnych fanów”.
„Fani cię hejtują?”
„Tak. Fani hejtują mnie w sieci.
Wyśmiewają moje drobne ciałko
i mój wielki nos,
ale lepiej niech przyzwyczają się do widoku tego drobnego ciałka
i wielkiego nosa, bo zamierzam wciąż nagrywać hity
i zarabiać hajs.
A poza tym cipka nadal działa”.
Myślę sobie: co ma z tym wspólnego cipka?
Nic nie kumałam.
I dopiero gdy zrobiłam krok w tył,
wyszłam poza schemat
i spojrzałam na to inaczej, zrozumiałam, o co chodzi.
Po pierwsze, musicie pamiętać, że bywa tak,
iż ludzie widzą was inaczej niż wy sami.
To była jedna z najtrudniejszych lekcji, jakie dało mi życie.
Czasem ludzie widzą was inaczej niż wy sami.
Zawsze kibicujcie sobie. Mam w dupie, co myślą.
Zawsze kibicujcie sobie.
Zawsze.
Czasem pytają mnie o piątkę ulubionych komików.
Mówię, że trójka z nich to Sommore.
A pozostała dwójka wygląda jak ona.
Zawsze kibicujcie sobie.
Kiedy to sobie powiedziałam, wróciłam do słów GloRilli.
Oto co wtedy usłyszałam.
„Może nie podobać się wam moje drobne ciałko i wielki nos,
ale zamierzam wciąż nagrywać hity i zarabiać hajs.
A jeśli jednak mi nie wyjdzie, to wiecie co?
Cipka nadal działa.
Myślę sobie: laska właśnie dała propsy swojej cipce.
Dała propsy własnej cipce.
Wróciłam do domu i pozmieniałam hasła na „Cipka nadal działa”.
Właśnie tak.
Coś takiego musi was zmotywować.
Cokolwiek by się nie działo,
cipka nadal działa.
Pamiętajcie o tym.
Pamiętajcie.
Wiem, że nigdy tak nie powiecie. Macie za dużo godności.
Ale pokażę wam, kiedy możecie tak powiedzieć.
Na prostych przykładach.
Powiedzmy, że macie wizytę u lekarza.
Jesteście umówione na 13.00.
Jesteście przed czasem, już o 12.30.
Dziewczyna wywołuje was dopiero pięć po pierwszej.
Ciśnienie mierzy wam dopiero kwadrans po pierwszej.
Udaje, że nic się nie stało.
Nie przeprasza za spóźnienie.
Zakłada wam mankiet i zaczyna pompować.
Patrzy na was i mówi: „Ma pani podwyższone ciśnienie”.
W odpowiedzi mówicie: „O pierwszej było w porządku”.
Nie pozwólcie, by laska zepsuła wam dzień.
Kontrolujecie spożycie sodu.
Robicie 10 000 kroków dziennie.
Pijecie odpowiednią ilość wody.
Gdy zacznie gadać o wysokim ciśnieniu, oto, co robicie.
Spójrzcie w dół,
spójrzcie w dal,
a potem powiedzcie jej prosto w oczy: „Ważne, że cipka nadal działa”.
Ciśnienie jest wysokie, ale cipka działa.
Właśnie tak.
Mam jeszcze lepszy przykład.
Powiedzmy, że idziecie do banku.
Robicie drobną wpłatę.
Drobną wpłatę.
Wsuwacie czek pod okienko.
Nie pytacie o saldo, bo znacie sytuację.
I to dobrze.
Laska sama z siebie zapisuje saldo.
Podaje wam kartkę.
Widzicie, że jest słabo.
Bywało lepiej. Ale nie przejmujcie się.
Nie przejmujcie się tym.
Oto co macie zrobić. Spójrzcie w dół,
spójrzcie w dal,
zwińcie kartkę w kulkę i powiedzcie: „Ważne, że cipka nadal działa”.
Cipka nadal działa.
Byłam jedną z tych, którzy wierzyli,
że śmiech to najlepsze lekarstwo.
Aż pojawił się Ozempic.
Cholera, Ozempic to jest sztos.
Ozempic to sztos.
Widzieliście Oprah?
Oprah nosi rozmiar 38.
A wszyscy, którzy ją znają, wiedzą, że całe życie nosiła rozmiar 50.
Co najmniej.
Teraz ma rozmiar 38.
I wygląda dobrze.
Cholernie dobrze.
Już mówię, czemu tak mnie to cieszy.
Bo Oprah, mimo całej kasy, długo walczyła z nadwagą.
Jak wy czy ja.
Toczyła swój bój.
Oprah tak się męczyła, że zapisała się do Weight Watchers.
Zapisała się do Weight Watchers, zainwestowała w firmę,
została jej twarzą i rzecznikiem, aż pojawił się Ozempic.
Ozempic wyszedł, Oprah wzięła trzy zastrzyki
i dała tamtym kosza przez Twittera.
Nie poszła na spotkanie, tylko zatweetowała:
„Ja spadam”.
Dobrze wygląda.
Oprah wreszcie wyszła na miasto.
Nigdy tyle się nie pokazywała.
Nigdy.
A teraz zalicza kolejne imprezy.
Oprah zrobiła Ozempicowi ogromną reklamę.
Ozempic jest diablo skuteczny.
I działa szybko.
Dzięki niemu schudniecie szybciej niż własny cień.
Musicie wejść na jej stronę, żeby zrozumieć, o czym mówię.
Oprah nosi rozmiar 38 i wygląda super.
Nie ma żadnych pamiątek po starej wadze. Po niektórych widać, że kiedyś byli grubi.
Oprah przeszła totalną metamorfozę. Od stóp do głów.
Wszystko ma nowiusieńkie.
Na swojej stronie ma filmik. Ma na sobie fioletową sukienkę.
Idzie korytarzem.
Filmik jest w zwolnionym tempie, więc idzie bardzo powoli.
Musiałam przybliżyć. Mówię: „Cholera, spójrzcie na nią”.
Przy każdym kroku jej włosy podskakiwały.
„Spójrzcie na nią. Ma włosy z Brazylii,
cycuszki z Kuby,
tyłek z Dominikany,
ale stopy nadal ma z Missisipi”.
Idzie tym korytarzem,
a ja myślę, że musi sprawić sobie nowe stopy.
Taka hotówa nie może poruszać się na stopach z prowincji.
Potrzebuje nowych stóp.
I jeszcze jedno. Czemu kobiety to robią?
Po co nam ten totalny makeover?
I to od stóp do głów.
Nowe okulary, zęby, cycki, płaski brzuch, większy tyłek.
Później idziecie gdzieś i bolą was stopy.
Czemu nie sprawić sobie nowych stóp?
Która pierwsza zrobi sobie stopy? Ja będę pierwsza.
Pojawię się na imprezie,
wy będziecie siedzieć, bo będą boleć was stopy,
a ja wejdę cała na biało.
Będziecie mówić: „To nie są prawdziwe stopy.
Wiecie, że babka zrobiła sobie stopy”.
Ale cieszę się z Oprah.
Oprah jest naprawdę skromna.
Wiecie, ile kasy ma Oprah?
Ktoś, kto ma tyle hajsu, a nadal chodzi w okularach, musi być skromny.
Babka jest skromna jak skurwysyn.
Gdybym miała połowę jej kasy,
zrobiłabym sobie rentgen w oczach.
Mówiłabym: „Widzę, że na obiad była pizza”.
Ale Oprah wygląda naprawdę dobrze.
Szczerze mówiąc, martwię się o Stedmana.
Jej wieloletniego faceta.
Trwa przy niej od lat.
Każdy facet, który był z kobietą zmagającą się z nadwagą
wie, jaki to drażliwy temat.
Mamy problemy z samooceną,
przeżywamy huśtawkę emocji.
Stedman przerobił to, będąc z Oprah.
Każdy facet wie, że gdy kobieta traci tyle na wadze,
zmienia się nie do poznania.
Zmienia jej się mental.
Życie staje się zupełnie inne.
Z kobietą w rozmiarze 38 uprawia się miłość.
Kobietę w rozmiarze 50 trzeba posuwać.
Tu trzeba się wykazać. Z kobietą w rozmiarze 50 nie ma żartów.
Kończy się tym, że leżysz na plecach z nogami w górze.
„Chwileczkę. Muszę opuścić nogi.
Jestem facetem. Nogi w dół”.
Z laskami w rozmiarze 50 nie ma ściemniania.
To jak z grą na banjo.
Z banjo nie ma ściemniania.
Musisz umieć posługiwać się instrumentem.
Niektórzy ludzie mają naprawdę ciężko.
Ludzie mają ciężko.
Mam znajomą, która przeżywa trudny czas.
Przez 21 była żoną miłości swojego życia.
Jej mąż miał wypadek samochodowy. Zginął na miejscu.
Co zrozumiałe, dziewczyna była zdruzgotana.
Ale tego dnia złożyła wszystkim obietnicę.
Powiedziała: „Urządzę mu pożegnanie, jakiego to miasto jeszcze nie widziało.
Nie zamierzam patrzeć na koszty”.
Wynajęła największą katedrę w mieście.
Na uroczystość wynajęła ogromny chór.
Zatrudniła Yolandę Adams, żeby przewodziła chórowi.
Następnie zatrudniła Kirka Franklina, żeby przewodził Yolandzie.
Poszła na całość.
Zamówiła specjalną trumnę.
Białą ze szklanym wiekiem.
Zamówiła szyty na miarę smoking, biały ze złotym paskiem.
Na cmentarzu 21 strzelców miało wykonać salwę honorową.
Miała wypuścić 21 gołębi
na pamiątkę 21 lat wspólnego pożycia.
Kościół miało zdobić 21 tuzinów białych róż.
Wzdłuż nawy miały tańczyć tancerki.
Wszyscy mieli ubrać się na biało.
Wszystko dokładnie rozplanowała,
dopóki nie okazało się, że potrzebuje danych do polisy.
Zaniosła jego telefon do T-Mobile.
A ludzie z T-Mobile odblokowali jego telefon.
Niedobrze.
Bardzo niedobrze.
Ludzie z T-mobile…
odblokowali telefon.
Po pierwsze okazało się, że miał dziecko na boku.
Siedmioletnie.
Okazało się, że ta kuzyneczka wcale nie była jego kuzynką.
Znalazła zdjęcia nagich kobiet,
z którymi wymieniał się wiadomościami.
Znalazła trzy dick picki.
Dwa nie były jego.
Okazało się, że wcale nie był skorpionem.
Był spod znaku bliźniąt.
Teraz padniecie.
Zrobiła cały pogrzeb po taniości.
Poinformowała wszystkich, że ceremonii nie będzie.
Pochowała swojego męża
w dresie z Temu.
I w no-name'owych tenisówkach.
Nie załatwiła mu strzyżenia.
Nawet głupiego cieniowania.
Założyła mu okulary.
Typ nie nosił okularów.
Założyła mu okulary i powiedziała: „Spójrz, do czego mnie zmuszasz”.
Nazwisko w nekrologu zapisała z błędem.
Napisała „jebany dupek” przez o z kreską.
Ceremonia pogrzebowa odbyła się przez Zooma.
Ale nikomu nie dała linku.
Leżał tak sam jak palec, nieostrzyżony i w oksach.
No więc…
Nie mogłam być na uroczystości, bo akurat miałam lot.
Obiecałam jej, że jak tylko wrócę,
pójdziemy na lunch.
Poszłam tam, a ona zalała się łzami.
Płakała przez 20 minut, a ja z nią.
Powiedziała: „Jestem kurewsko zażenowana. Chłop odstawiał takie numery
i tylko ja o tym nie wiedziałam”.
Odparłam: „Spójrz na to tak.
Kochał cię i szanował na tyle, że cię w to nie mieszał.
Zrobił, co zrobił, ale nie mieszał cię w to”.
Ona na to: „Mówisz tak, bo chcesz mnie pocieszyć.
Ale prawda jest taka, że byłam żoną typa, który był chuja wart”.
Odparłam: „Nie był idealny, ale był dobry. Widziałam, jak cię traktował.
Nie był idealny, ale był dobry”.
Szukając pozytywów w całej tej historii,
powiedziałam: „To T-Mobile jest chuja warte”.
Wcale nie musieli tego robić.
W MetroPCS w życiu nie odblokowaliby jego telefonu.
Nawet gdyby z ekranu wylatywały kutasy, gówno by zrobili.
T-Mobile jest chuja warte.
Zapytałam ją: „Wiem, że czujesz wstyd. Zamierzasz stąd wyjechać?”
A ona: „Nie. Zostawił mi dość kasy.
Miałam na niego polisę z podwójną wypłatą.
Po wypadku otrzymałam dwukrotność kwoty.
Na kasę nie narzekam”.
Dodała: „Może przejdę na wcześniejszą emeryturę.
Otworzę mały butik, żeby mieć co robić”.
Dopytuję: „Nie przeprowadzisz się?”. Ona: „Nie. Zostaję.
Zostaję tutaj. Może znów wyjdę za mąż”.
A ja na to: „Serio?”.
Ona: „Pewnie.
W końcu najważniejsze,
że cipka nadal działa”.
Nazywam się Sommore.
Dziękuję wam za obecność.
Dziękuję.
Napisy: Mateusz Lis
PAMIĘCI MOJEJ MAMY – MARION RAMBOUGH ORAZ EARLENE FRANKLIN.