Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
TA HISTORIA MOGŁABY MIEĆ MIEJSCE W ROKU 2030,
ALBO 1984,
W ROKU 506 ALBO 2000.
MOŻE DZIESIĘĆ LAT TEMU, A MOŻE ZA PARĘ DNI…
ALBO KTO WIE…
MOŻE DZIEJE SIĘ WŁAŚNIE TERAZ…
Otario, powiedz czemu Bez powodu smucisz się?
Kto ci wmówił, że życie To jeden wielki padół łez?
Po najciemniejszej nocy Zawsze przychodzi dzień
W życiu trzeba śmiać się Tak jak ja
Ha, ha, ha, ha, ha, ha
Ho, ho
Co za ulga.
Natura mądrze to wymyśliła.
Sprawiła, że coś tak przyziemnego jak wydalanie
jest tak przyjemne.
Zaczynam wręcz myśleć, że może Bóg nie został zmyślony.
W każdym razie…
Na czym stanęliśmy?
O czym to mówiliśmy?
Chciałem powiedzieć panu coś ważnego.
O czym rozmawialiśmy?
Nie rozmawialiśmy.
To pan mówił, nie ja.
A co mówiłem?
Nie wiem. Nie słuchałem.
Robił pan wszystko sam.
Dlaczego pan nie słuchał?
Boś pan kłamca.
Nie zamierzam tego słuchać. Od dwóch dni nie słucham.
Niech pan nie udaje, że czyta. Nic pan nie widzi.
To duży park. Są tu różni ludzie.
Dzieci, straganiarze, sprzedawcy…
Niech pan do nich idzie.
Ja nie będę już z panem rozmawiał.
Niech pan gada do tego drzewa.
To latarnia.
Bez przerwy pan kłamie.
Gada jak najęty, a to same kłamstwa.
Proszę uzasadnić te oskarżenia.
Proszę bardzo.
Na przykład…
Jest pan czy nie jest
byłym oficerem Armii Wyzwolenia Rwandy?
Oczywiście, że nie.
I nie nazywa się pan Mobutu, prawda?
No jasne, że nie.
No właśnie. Kłamał pan.
Nie kłamałem.
To sekretna tożsamość.
To znaczy?
W moim zawodzie trzeba mieć sekretną tożsamość.
Więcej zdradzić nie mogę.
Że niby jest pan szpiegiem?
Mówię tylko, że nazywam się Mobutu
i należałem do Armii Wyzwolenia Rwandy.
Ale panu dali bzdurną tożsamość.
Myśli pan, że im nie mówiłem?
Powiedziałem im.
Jak 86-letni Polak ma się przedstawiać jako Mobutu z Rwandy?
„Masz pecha, kochanieńki. Dostałeś Mobutu.
Co poradzisz? Tak to już jest”.
Ale tak zarabiam na życie.
I błagam, niech pan nie zadaje więcej pytań.
Ale to trochę dziwne, prawda?
Do takiej roboty wybrali starca?
Też tego nie rozumiem.
Jakiś rok temu
stałem sobie w kolejce w banku.
Podszedł do mnie jakiś facet
i zapytał, czy chcę być tajnym agentem.
Nie!
Ale to ma sens.
Pomyśleli:
„To staruszek. Nikt nie zwróci na niego uwagi.
Może być niewidoczny, zbierając informacje”.
To akurat prawda.
Tak, ale z tą tożsamością dali ciała.
- No cóż… - Ale proszę…
Proszę już o nic nie pytać.
Poważnie. Nie wolno mi odpowiadać.
Dali mi też kryptonim.
Abel.
Abel?
Abel Goldfarb.
A jak nazywa się pan naprawdę?
Samuel Goldfarb.
- Dali panu to samo nazwisko. - Wiem. To durnie.
Ale co poradzę? Trzeba z czegoś żyć.
Tak, zawsze to powtarzam.
Niech mi pan coś powie.
Zdobył pan dla nich jakieś informacje?
Siedzę tu całymi dniami
ze starcem, który myli latarnię z drzewem.
Żartuje pan sobie? Nie zdobyłem żadnych informacji.
Muszę zapytać o ubezpieczenie zdrowotne dla szpiegów.
Bo powiedzieli mi…
- Jasna cholera! - Co?
Do diabła! Znów mnie pan nabrał.
Obiecałem sobie, że się nie dam, a pan znowu to zrobił.
„Abel Goldfarb”. „Ubezpieczenie zdrowotne dla szpiegów”.
Nie wierzę, że znów pan to zrobił.
Ale przyzna pan, że to było dobre.
To świetna historia.
- Długa, skomplikowana, wciągająca. - Wcale nie!
Koniec rozmowy.
Już mnie pan nie oszuka. Wynocha.
To moje miejsce. Byłem tu pierwszy.
Pana miejsce? Niby jak? Niech pan pokaże akt własności.
Zobaczymy, czy jest pana.
Pokazać akt własności? Oto i on.
- Umie pan czytać z dłoni? - Proszę.
Czytaj pan. Nosiły złote rękawice.
Znalazłem to miejsce trzy lata temu.
Ciche, spokojne miejsce.
Ale przypałętał się pan i nie daje mi spokoju.
Liczę do trzech. Znikaj pan, bo przywalę.
Warto to przedyskutować.
Gong!
- Panie… - Bokserzy wchodzą na ring!
Jak mi pan przyłoży? Pan nic nie widzi.
Co za żenujące zachowanie.
Żenująca będzie ta morda, gdy ją obiję!
Z całym szacunkiem,
ale ma pan przygnębiający charakter i paskudne nastawienie.
Mistrz atakuje!
Proszę się nie ruszać.
Mógł pan sobie coś złamać.
Nigdy nie upadłem.
Tym proszę się nie przejmować.
Ja przewracam się każdego ranka.
Budzę się, piję kawę i upadam.
To cykl życia.
Dwulatek wstaje i zaczyna chodzić,
a potem w mgnieniu oka zmienia się w 86-latka i znów się przewraca.
Jest pan w stanie podnieść głowę?
Dobrze. To dobry znak.
Sprawdzimy okolice miednicy.
Sprawdźmy. Tutaj…
Jeśli się panu podoba, to informuję, że jestem wolny.
Ręce precz!
Spokojnie.
Jeśli pan coś złamał, to nic.
Moje biodro jest kruche jak porcelana.
W zeszłym roku złamałem je dwa razy.
Kiedyś byłem nawet jakiś czas martwy.
Sześć minut.
- To krótko. - Wstawiali mi bajpasy, a tu bam!
Musieli rozruszać mnie kablami, jakbym był samochodem.
Może pan ruszać rękami?
Wyśmienicie!
Wszystko w porządku.
Niech pan poleży przez pięć minut i sobie odpocznie.
Najlepszym sposobem na relaks jest żart.
Najlepszy był ten komik Verdaguer. Pamięta pan?
Znowu mnie pan nabiera.
- Co? - Jakie co?
- Na pewno nie był pan martwy. - Byłem.
- To najczystsza prawda. - Najczystsza? Jasne.
Pomogę panu.
Dam radę sam!
Dobrze. Proszę.
Jak dobrze, że dał pan radę sam.
- Dokąd pan idzie? - Z dala od pana.
Mam dość tych kłamstw.
To nie kłamstwa.
To…
przeróbki.
Czasem prawda mnie uwiera. Jest za ciasna.
Więc poluzuję ją trochę tu, trochę tam,
aż zacznie pasować jak ulał.
Prawda? Błagam.
Prawdą jest, że w zeszłym roku miałem bajpasy.
Prawdą jest, że emerytura starcza mi na jeden dzień.
Prawdą jest, że kupuję w piekarni wczorajszy chleb.
Mówię im, że to dla gołębi.
Ja jestem tym gołębiem.
Prawdą jest, że przez sześć minut byłem martwy.
Od tamtej pory mam nowe podejście.
Przeróbki.
Rano powiedziałem w warzywniaku, że jestem ostatnim z ludu Comechingón.
Sprzedawca słuchał.
Zacząłem wspominać dawne czasy, walki z najeźdźcami.
Mojego dziadka, który walczył z generałem Rocą.
Uwielbiam to!
Skoro przez 86 lat byłem jedną osobą,
to dlaczego przez kolejne pięć nie mogę być setką różnych?
Mam pytanie.
O której sprzedają w tej piekarni…
Mniejsza z piekarnią.
- Nie zrozumiał pan. - Rozumiem doskonale.
Rozumiem, że kompletnie pan ześwirował.
Pan nie ma nierówno pod sufitem, tylko od sufitu do podłogi.
Jakież ja mam szczęście!
- Ekspert od zdrowia psychicznego. - Tak.
Muszę pana zapoznać z moją córką, Claritą.
Kolejna ekspertka.
Chce mnie umieścić w domu wariatów.
- Patrz pan, co napisała. - Co?
„Nie ma kontaktu z rzeczywistością”.
- To o mnie. - Tak.
„Potrzebuje nadzoru”.
Napisała ten list do mojego terapeuty, doktora Engelsa.
Problem w tym, że nie mam żadnego terapeuty
i to ja jestem doktorem Engelsem.
Podałem jej adres piekarni, a ona myśli, że to szpital.
I ona chce mnie zamknąć.
Twierdzi pan, że ześwirowałem,
a pan to niby co?
Ile życia panu zostało?
Pięć minut? Pięć miesięcy? Pięć lat?
I tak chce pan je spędzić? Siedząc i się gapiąc?
Przeżywając dreszczyk emocji tylko wtedy, gdy pan się przewróci?
Nie, proszę pana.
Trzeba coś zmienić, żeby w życiu się działo!
Chwila.
Będzie mi pan mówił, jak mam żyć?
- Co? - Ja mam pracę.
Emerycie.
Wciąż jestem aktywny zawodowo.
Rozmawia pan z Antoniem Cardoso,
zastępcą dozorcy budynku przy San Juan 158.
W lipcu miną 52 lata, odkąd tam pracuję.
Więcej czasu niż ja spędził tam jedynie kocioł.
Ważący 853 kilogramy.
A jedyna osoba, która wie, jak działa,
siedzi tu przed panem.
Zmienić coś, dobre sobie.
Mój Boże.
Niczego nie zmienię.
Powinienem był przejść na emeryturę 20 lat temu, ale nie.
Jeszcze pracuję.
Wprawdzie…
od dwóch lat nie dostałem podwyżki.
Ale wciąż dostaję szczodre napiwki.
A teraz…
pracuję na nocną zmianę i nikt mnie nie widzi.
Na dziennej przewinęło się mnóstwo portierów.
Zwalniają ich jak leci.
Ale nie mnie. Ja się trzymam.
Jestem starym, niewidzialnym mędrcem.
Nie, jest pan trupem, duchem.
Dwa lata bez podwyżki.
- Pozwala pan tak się okradać? - Nikt mnie nie okrada.
Ani w pracy, ani nigdzie indziej. Mam ochronę.
Tak.
Ten chłopak, który po mnie przychodzi.
- Kto? - Ma na imię Rodrigo. Nieważne.
Codziennie daję mu 1000 pesos, żeby odprowadził mnie do domu.
Żeby nikt mnie nie okradł. Chroni mnie.
Przed kim?
Głównie przed sobą samym.
Ale też na ulicy.
Pierwszy raz spotykam tchórzliwego ducha.
I kto to mówi, Mobutu.
Że też muszę tego słuchać.
Mnie ludzie wciąż widzą.
- Dbam, żeby mnie widzieli. - Błagam.
Kiedy zabierali mnie do szpitala,
nie zdążyli wsadzić mnie do karetki,
gdy sześciu moich sąsiadów zadzwoniło do administracji
zapytać, czy można wynająć moje mieszkanie.
Ale ja wróciłem.
I wie pan, co teraz robię?
Codziennie o piątej rano
dzwonię do drzwi całej szóstki
i wrzeszczę: „Wstawać, sępy!
Mieszkanie 4B nie jest ani na wynajem, ani na sprzedaż!”.
Śpiewam Międzynarodówkę i każę im iść w cholerę.
Stary wariat.
- Kto? - Pan! Że niby pana widzą?
- Nie widzą pana. - Nie?
Może i pana słyszą, ale nie widzą.
Obaj jesteśmy duchami.
Nikt nie chce oglądać tej pomarszczonej gęby.
Mojej też nie.
Ale ja pomagam.
Zdradza pan swoich.
Przez takich jak pan starość ma złą sławę.
Słuchaj pan.
- Coś panu powiem… - Cardoso!
- Tak? - Cardoso!
- Tak! - Cardoso!
Tak, to ja. Kto pyta?
Menéndez Roberts.
Gonzalo Menéndez Roberts z 12H. Co słychać?
No tak, pan Menéndez Roberts.
- Szukam pana od kilku dni. - Ja nie…
Raúl mówił, że tu pana znajdę.
Ten sukinsyn…
Tak, zawsze się tu kręcę.
Może pogadamy, gdy zrobię parę okrążeń?
Oczywiście.
- Niech pan nie odchodzi! - A skąd!
Miałem do pana dzwonić…
Ja pierniczę, znalazł mnie.
Kto to?
Unikałem go, a on mnie znalazł. Cholera.
- Ale kto to jest? - Pan Menéndez Roberts z 12H.
Prezes wspólnoty mieszkaniowej.
Wprowadził się, gdy wybudowali u nas lofty.
Lofty?
Wyburzają parę ścian i nazywają to loftem.
W ogóle pan się nie orientuje.
Teraz w budynku jest pełno takich jak on…
Mają coś tam reorganizować i chce rozmawiać ze mną na osobności.
Już wszystko rozumiem.
Wie pan, o co chodzi?
Mieszkańcy zaczęli plotkować,
że mam słaby wzrok.
Słaby wzrok?
Andrea Bocelli ma lepszy wzrok niż pan.
Znam budynek jak własną kieszeń.
W lipcu miną 52 lata.
Ale w zeszłym tygodniu wlazłem prosto na drzwi windy.
Zobaczyła mnie pani Carracedo z 2A.
Byłem rozkojarzony.
Wpadłem prosto na drzwi.
I zobaczyłem, że ta kobieta się na mnie gapi.
Chciałem jakoś wybrnąć.
Wpadłem na genialny pomysł, żeby znów na nie wejść.
Jakbym robił to specjalnie.
Jakbym postanowił sobie
walić głową w drzwi windy.
Najgorsze, że kiedy to robiłem, zdałem sobie sprawę, jakie to głupie.
Ale nie mogłem przestać.
Waliłem głową w drzwi jak skończony dureń.
Powiedziałem jej:
„Naprawiam drzwi, pani Carracedo.
Same się otwierają. To niebezpieczne”.
Uciekła przerażona.
Nie minęły dwa dni,
a Menéndez Roberts chce porozmawiać ze mną na osobności.
Tak samo było, gdy boksowałem.
Gdy jestem pod presją,
zjadają mnie nerwy.
Zjadają mnie nerwy…
Ma pan zaćmę na obu oczach.
Tak.
Miał pan operację?
Jeszcze nie.
Cztery czy pięć lat temu przestałem widzieć po bokach.
Widzenie tunelowe, tak mówi lekarz.
Znikło w jednej chwili. Żegnaj, widzenie peryferyjne.
Jakbym patrzył przez słomkę.
A pewnego ranka po przebudzeniu zacząłem widzieć kropkę na środku.
Ach, ta kropka!
Jak księżyc.
Zgadza się.
I robi się coraz większa.
Na samym środku słomki.
Po bokach nic nie widać,
w słomce jest księżyc, a wokół pierścień, w którym ludzie pojawiają się i znikają.
Cóż począć?
Widzi pan w kolorze czy czerni i bieli?
Na niebiesko.
Takie niebieskie cienie.
Ale wciąż śnię w kolorze.
W snach wszystko widzę wyraźnie, jak za młodu.
A potem się budzę
i to prawdziwe życie wygląda jak sen.
Właśnie tak.
Ja mam dokładnie tak samo.
Cardoso, coś nas łączy.
Bo obaj mamy wizję.
Na co nam wzrok, skoro mamy wizję?
Tak, tak.
Może i jest pan żałosny i tchórzliwy,
ale coś nas łączy.
Nasze spotkanie z Menéndezem Robertsem pójdzie jak z płatka.
Jestem przekonany.
Jak to „nasze” spotkanie?
Tak, postanowiłem załatwić tę sprawę z Menéndezem Robertsem.
Niech się pan o nic nie martwi.
Wyzyskiwacze, właściciele ziemscy, kapitalistyczne świnie,
to moje ulubione danie.
Zjadam ich na surowo.
- Tak. - Nie.
O nic nie prosiłem…
To nie mnie powinien pan dziękować.
Proszę dziękować Marksowi, Leninowi, Gorkiemu, Olginowi.
Niech pan nie sprowadza do parku obcych, i tak jest tłoczno.
Nie przyprowadzam ludzi, tylko idee.
Ludzie się starzeją,
ale idee są wiecznie młode, zdrowe i piękne.
Idee są lepsze od ludzi, którzy je wymyślili.
Walki nie da się zatrzymać, tak jak obrotu gwiazd.
Zmiażdżymy tego całego Menéndeza Robertsa przed kolacją.
Niech ta świnia nas atakuje!
Sukinkot!
Gdzie on jest?
- Skończył pan te banialuki? - Co?
Powiem panu, co zrobimy.
Będzie pan trzymał gębę na kłódkę.
Bo jak nie,
to dam Rodrigo 10 000 pesos, żeby obił panu mordę.
Zrozumiano?
- Już wiem, co mu powiem. - Co?
Że muszę zostać do świąt.
Dla napiwków.
- Tylko do świąt. - Do świąt?
Nie, żadnych kompromisów.
Nie ma prawa pana zwolnić,
dopóki nie osiągnie pan wieku emerytalnego.
Ale mam już 85 lat.
A kiedy z nim skończę, pójdę po tego bandziora, Rodrigo.
Razem damy mu nauczkę.
Dlaczego?
Boże, dlaczego?
Prosiłem o pomoc,
a przysłałeś mi starego, ślepego, głuchego i durnego komucha.
- Dlaczego mi to robisz? - O jakim Bogu pan mówi?
Będzie z panem więcej pracy, niż myślałem.
O cholera, idzie!
Tylko proszę, ani słowa.
Cicho, Cardoso.
To raczej nie on.
Na pewno nie.
To ładna dziewczyna.
Skąd pan wie?
Przez ten blask.
Kiedy jeszcze widziałem,
wszystkie ładne dziewczyny miały w sobie jakiś blask.
Teraz widzę tylko ten blask.
Tak, to na pewno bardzo ładna dziewczyna.
Możliwe.
Ale on i tak zaraz przyjdzie.
Niech pan będzie tak miły i zjeżdża stąd. Zróbmy tak.
Proszę iść do warzywniaka
opowiadać swoje historyjki o tym, że jest pan Komanczem.
Dobrze. Niech pan sam załatwi tę sprawę.
Pozwalam.
Cóż za szczodrość.
Ale najpierw trzeba się uspokoić.
Jeśli pan sobie pójdzie, uspokoję się od razu.
Jest pan w takim stanie,
że ten posiadacz ziemski od razu rozjedzie pana traktorem.
Rozumie pan? Chodźmy.
Posiedźmy sobie na trawce.
- Na trawce? - Tak.
Jak jakiś żul?
Nie, spokojnie.
Proszę sobie usiąść.
Właśnie tak. Dobrze.
Dobrze.
Już.
- Co ja się z panem mam… - Proszę.
To pana uspokoi.
To skręt.
Pomaga się zrelaksować.
Znajomy lekarz przepisuje mi to na jaskrę.
W ramach ubezpieczenia, więc wszyscy są zadowoleni.
Rozszerza naczynia, obniża ciśnienie krwi.
Mówi pan, że co to jest?
To? Klucz do szczęścia.
Nawet wiadomości będą pana śmieszyć.
Nawet własne dzieci będą się panu wydawały dobrymi ludźmi.
Czyli jesteś pan też ćpunem.
Nie wiem, co zrobiłem, ale proszę o wybaczenie, Panie.
Błagam o przebaczenie.
Po tym Menéndez Roberts będzie bułką z masłem.
Idź pan z tym. To trucizna, ty stary łobuzie.
On chyba idzie.
Tak.
Proszę spróbować.
Niech pan nie wydmuchuje od razu.
To potęguje efekt.
To jakiś szajs.
Jeszcze raz.
Trzeba przywyknąć.
- Mówi pan? - Jasne.
Śmiało. Płaci NFZ.
Ta dziewczyna
z uroczej dziewczyny przemieniła się w wampa.
Zmienia się w Anę Grimberg.
Ana Grimberg była krawcową.
Przyszywała metki i pióra do kapeluszy w Chacaricie.
Nie.
To nie ona.
To Normita Rivera.
Ana była nieśmiała.
Całymi popołudniami siedziała przed domem.
Miała ładną buźkę,
jakby namalował ją jakiś artysta.
Normita była moją trzecią żoną.
- Moją ulubioną. - Tak?
Normita dała mi mojego pierwszego syna, Juana Carlosa.
Juan Carlos dał mi pierwszego wnuka.
Mario.
A Mario dał mi moje pierwsze protezy.
Mijałem jej dom miliony razy.
Wstydziłem się nawet przywitać.
Od szycia miała zniekształcone palce.
Siadała na stołeczku i chowała ręce w ten sposób,
bo biedaczka się wstydziła.
Ośmioro moich wnucząt ma kariery.
Mario jest dentystą. Niech pan patrzy na ten uśmiech.
Wstawiłem protezy, uśmiechnąłem się
i rzuciłem Normitę.
Pracowała,
żeby jej mąż mógł iść na prawo i stać się kimś.
Po studiach zorientował się, że jest prawnikiem,
a jego żona to drobniutka Żydówka mówiąca w jidisz i przyszywająca pióra.
Zostawił ją
dla szczupłej, eleganckiej dziewczyny, którą poznał na uczelni.
Cztery miesiące później
Ana włożyła głowę do piekarnika.
Ależ Normita płakała, gdy ją zostawiłem.
Odszedłem, szczerząc się swoimi nowymi zębami.
Miała jakieś 60 lat.
Ale gdy o niej myślę, widzę ją tak samo wyraźnie jak za pierwszym razem.
Miesiąc przed jej samobójstwem
spotkałem ją w bibliotece publicznej w Villa Crespo.
Pamiętam, że czytałem Makbeta.
Patrzę, a tam Ana.
Nie widziała mnie,
bo była pochłonięta podręcznikiem do nauki języka.
Biedulka uczyła się hiszpańskiego.
Spojrzała w górę, rozpoznała mnie i uśmiechnęła się do mnie.
Omal nie pękło mi serce.
Nie byłem w stanie wydusić z siebie słowa.
Zamarłem.
A ona schowała rączki pod stołem
i wróciła do książki.
Chwilę później wyszła i już nigdy z nią nie porozmawiałem.
Przeklęte zęby, przeklęty ja.
Nie porozmawiałem z nią.
Co oni tu włożyli?
Przecież miałem się śmiać.
Dosyć tego.
Nie znoszę nostalgii.
To paskudna choroba.
Nostalgia zabija więcej starszych ludzi niż zawał serca.
Kiedy ostatnio uprawiał pan miłość?
Więcej nostalgii!
Dobry Boże.
Ostatni raz robiłem to
10 lipca 19…
2009 roku.
Żona żyła?
Ona tak twierdzi.
Nie…
Wiem, o co pan pyta.
Ale z Esther nigdy nie było wiadomo.
Była dobrą kobietą. Wspaniałą.
Nie jej wina,
że zawsze będę kochał Anę Grimberg.
Pytam o to, bo…
mój ostatni raz był zdradą.
Na litość boską.
Zdradzałem je wszystkie.
Z Margaritą miałem 76 lat,
a dalej romansowałem.
Zaskoczył mnie pan. W końcu jakaś oznaka odwagi.
To nie była odwaga, tylko klątwa.
Powtarzałem sobie: „Antonio, nie rób tego.
Nie rób tego”.
A i tak to robiłem, do jasnej cholery.
To dobrze.
Odważył się pan. Chciał pan tego i to zrobił.
Ja chciałem, ale się nie odważyłem.
Zazdroszczę panu.
Zawsze był pan tym, kim ja stałem się dopiero niedawno.
Zboczonym staruchem.
Nie, romantykiem.
Pełnym nadziei.
Przypominam, że byłem martwy, więc wiem coś o tym.
Liczy się nie seks,
tylko romans, przygoda.
Wszystko jest w głowie.
Ciało jest tylko pasażerem na gapę.
Rozumie pan, Cardoso?
Bo teraz muszę coś wyznać.
Zakochałem się w tej dziewczynie.
Niech pan spojrzy.
Szczerze mówiąc, ja też.
Oby Roberto nie był zazdrosny.
Jaki Roberto?
Mój partner.
Co? Robi pan sobie jaja.
- Dałem się nabrać. - Tak.
- Uwierzył pan. - Jak dureń.
- Aż mi głupio. - Nabrał się pan.
- Ale mi głupio! - Wstańmy.
- Proszę. - To było dobre.
Do góry.
Proszę stanąć prosto. Tak jest.
O cholera.
- Co? - Narobiłem w gacie.
Nie!
Teraz to pan dał się nabrać!
- Teraz moja kolej? - Nabrałem pana.
Nie tylko pan potrafi sobie zażartować.
Chwileczkę.
Niech pan zobaczy, co wymyśliłem.
Taki już jestem
Cóż począć mam?
Urodziłem się przystojny
I kocham miłosny stan
Teraz razem.
Niech pan pomoże.
Taki już jestem
Cóż począć mam?
Każdej kobiecie swe serce dam
Jakie to urocze.
Bardzo dziękuję.
Dziękujemy.
Chyba ją zauroczyliśmy.
Nic dziwnego, takie ogiery jak my…
Nie ma pan jeszcze jednego skręta?
Nie. Czas na skecz komediowy.
Wtedy padnie na kolana.
Skecz przedstawimy później. Najpierw zaśpiewam tango.
Tango Botty, Lomuto i Perrotiego.
Taki już jestem
Już pan to śpiewał.
- To świetna piosenka. - Piękny występ.
Ale teraz zaprezentujemy skecz komediowy.
Cokolwiek powiem,
proszę odpowiadać: „Nie jestem Rappaport”.
Rozumie pan?
Proszę sobie wyobrazić, że dopiero się spotkaliśmy.
Nie jestem Rappaport.
Jeszcze nie.
Zaczynam. Cześć, Rappaport!
Teraz.
Nie jestem Rappaport.
Rappaport, co się z tobą stało?
Byłeś wysokim grubasem, a teraz jesteś niskim chudzielcem.
Nie jestem Rappaport.
Kiedyś byłeś brodatym młodzieńcem.
Teraz jesteś stary i łysy.
Nie jestem Rappaport.
Ubierałeś się elegancko, a teraz nosisz stare, brudne ciuchy.
Nie jestem Rappaport.
A do tego zmieniłeś nazwisko!
Nie…
No tak! „Zmieniłeś nazwisko”.
Dobre. „Zmieniłeś nazwisko”.
Cardoso!
- Już do pana idę. - Cholera, przyszedł.
Muszę otrzeźwieć. Chodźmy.
Spokojnie. Zajmiemy się nim.
Nie ma żadnego „my”.
Proszę tam sobie stać
i nic nie mówić.
Ale w razie czego mnie pan zawoła?
Tak, przysięgam na wszystko, co święte.
Jestem nabuzowany.
Na litość boską. Niech pan coś dla mnie zrobi.
Proszę tu usiąść.
I proszę pamiętać o Rodrigo.
- Może pan patrzeć w drugą stronę. - Dobra.
Cardoso!
Jak leci?
Jakoś leci.
Nie poznaliśmy się. Gonzalo Menéndez Roberts.
Antonio Cardoso. Miło mi.
Przepraszam za pośpiech. Później nie będę miał czasu na bieganie.
Bycie nieśmiertelnym zajmuje zbyt wiele czasu.
Ładny park, prawda?
Niezbyt tłoczno, niewiele stoisk.
Mógłbym tu prowadzić zajęcia.
Uczę komunikacji na uniwersytecie.
Komunikacji?
Tak. Każdego rodzaju.
Publicznej, interpersonalnej i intrapersonalnej.
Wszystko, co jest…
Gadaniną.
Mniej więcej.
Przyjmuję to na klatę.
Cóż…
Jak pan zauważył, trochę już się nagadaliśmy.
Tak.
Nie uwierzy pan,
ale dopiero niedawno dowiedziałem się, że pracuje pan w budynku.
Jestem na dole, w kotłowni.
- Nikomu nie przeszkadzam. - Jasne.
To wspaniale.
Chodzi o to… Chodźmy tutaj.
Nie zająłem się tym,
bo nie wiedziałem o pańskim istnieniu.
- Siedzę głównie w kotłowni. - Jasne.
- Nikomu nie przeszkadzam. - Jasne.
Tak.
Proszę mówić. Dobrze panu szło.
Nie…
Jak pan wie, zmieniła się administracja.
- Tak. - Jako prezes wspólnoty mieszkaniowej…
My wszyscy, cały budynek,
stosujemy się do rad nowej administracji.
Doradzili, żeby mnie wywalić.
Nie, nie.
Nie.
- Nie tak bym to ujął. - A jak?
Doradzili nam,
że dalsze zatrudnianie pana nie będzie korzystne.
Czyli chcą mnie wywalić.
Nie…
Moglibyśmy zmusić pana ze względu na pański wiek.
Ale mieszkańcy bardzo pana lubią.
Zagłosowali, żeby dać panu dwa miesiące odprawy.
To nieźle.
Za dwa miesiące może pan już nas nawet nie pamiętać.
Cardoso.
Więc jak?
Ale ze mnie dureń.
Przepraszam. Jestem idiotą.
Czuję się okropnie, że muszę to robić.
Dobrze panu idzie.
Antonio. Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
Nikt nie będzie niczego od pana chciał, nikt nie będzie już na pana narzekał.
To nie jest praca dla człowieka w pana wieku.
Nie jesteśmy wspólnotą ludzi bez serca.
Bez serca jest jedynie czas.
Prawdziwym wrogiem jest czas.
Proszę spojrzeć na mnie.
Biegam jak dzieciak. Kogo chcę oszukać?
- Wie pan, w czym problem? - Tak?
- Wszyscy mnie potrzebujecie. - Aha.
- Nadchodzi zima. - Tak.
Ten kocioł zamontowano w 1968 roku.
Tak?
Zapewniam, że nikt inny nie zna tajemnic tego staruszka
tak dobrze ja.
Zapewniam.
Tak, tak.
- Dajcie mi czas do świąt. - Co?
Tylko o to proszę.
Tylko do świąt.
Chodzi o napiwki.
To dobre pieniądze, a ja…
Co pan na to?
Dajcie mi czas do świąt, a ja wyszkolę dla was nowego dzieciaka.
Problem w tym, że kocioł też wymieniamy.
Tak.
Zamontujemy taki skomputeryzowany.
Jest spektakularny.
Zautomatyzowany, inteligentny.
Będzie obsługiwany poprzez aplikację.
Na telefonie.
Przez Internet. Na komputerze.
To jak magia.
Nie trzeba nic robić. Samo działa.
Przyjdzie grupa inżynierów, która dokona radykalnej zmiany.
Rury, instalacja elektryczna, drzwi frontowe. Wszystko.
W takim razie naprawdę będziecie mnie potrzebować.
Mam w głowie 40 lat napraw.
Proszę posłuchać.
Wiem, co się znajduje za każdym kawałkiem gipsu
w tym budynku.
Zapewniam.
Mówię poważnie.
Zaraz.
Już wiem.
- Tak? - Bez obaw.
Piwnica.
Jeśli pozwolicie mi tam zostać,
mogę nadzorować wszystko za darmo.
Nie wezmę ani grosza. Zdejmę z was ten ciężar.
Problem w tym, że piwnicę
chcemy przerobić na ogród zimowy.
Zmieni się kompletnie wszystko.
Rozumie pan?
Nieważne.
Wycofuję swoją ofertę.
- Zapomnijmy. - Proszę posłuchać.
Nie ma czego słuchać.
Gdybym wiedział, że mieszkam w ogrodzie zimowym…
Mógłbym go wynajmować.
Mam znajomości w Ministerstwie Opieki Społecznej.
Mogę załatwić panu pokój w hotelu w mieście.
Nie, dziękuję. Szukam ogrodu zimowego.
- Wie pan, jaki jest problem? - Owszem.
Problem jest taki, że jest pan czarnym charakterem filmu,
a próbuje wyjść na bohatera.
Ma pan rację.
Kretyn ze mnie.
Źle to zrobiłem. Przepraszam.
- Serce mi pęka. Przepraszam. - Spokojnie.
Za dwa miesiące nie będę tego pamiętać.
Wie pan, co zrobimy? Nie, co ja zrobię.
Załatwię panu cztery miesiące odprawy.
Jeśli będą protestować, niech spadają. Załatwię to.
- Co pan na to? - Lepiej cztery miesiące niż dwa.
Wspaniale.
Chwileczkę.
Umowa stoi?
Cardoso.
Niedopuszczalne!
Pańska oferta jest haniebna. Słuchaj, panie Menéndez Roberts.
Zapytam z czystej ciekawości.
Jak się pan znalazł w tej sytuacji?
Nie interweniowałem,
bo nie mogłem przestać patrzeć, jak się pan pogrąża.
To było niesamowite. Scena jak z horroru.
Człowiek powolutku kopiący własny grób.
Byłem w szoku. Naprawdę.
- Mecenas Iván Rifkin. - Miło mi.
Z kancelarii Weissman, Rifkin i Rocatagliatta.
Nasza kancelaria reprezentuje pana Cardoso.
A właściwie związek portierów i dozorców.
Nazywamy się STOP.
Stowarzyszenie Tępienia Oligopolu i Podłości.
STOP.
Kojarzy pan?
Szczerze mówiąc, nie bardzo.
Proszę się przyzwyczajać, bo będzie o nas głośno.
Idź pan stąd!
Pan Cardoso każe nam sobie iść.
Ale to nie takie proste, bo działamy z urzędu.
Da mi czteromiesięczną odprawę. Już się dogadaliśmy.
Słyszałem.
Co za zabawny żart.
Panie Rifkin.
Słucham.
Nie bardzo rozumiem, o co chodzi.
Na początku nikt nie rozumie.
- Wytłumaczę. - Dobra.
Sytuacja jest prosta, ale uproszczę ją jeszcze bardziej.
Nie godzimy się na odprawę za cztery, pięć czy nawet sześć miesięcy.
Zgodzimy się natomiast,
by pan Cardoso został zatrudniony jako konsultant
na cały okres renowacji budynku.
Oceniam na oko, że to będą jakieś dwa lata.
Architekt mówił, że tylko pół roku.
Dobra. Powiedzmy, że trzy lata.
Po tym czasie możemy wznowić negocjacje.
Nie mam pojęcia, co to za jeden.
To prawda.
Pan Cardoso zna lepiej Weissmana i Rocatagliattę,
którzy są dużo bardziej ugodowi.
Ale tym razem postanowili wysłać mnie, Boa Dusiciela.
To takie moje przezwisko w kancelarii.
- Panie Rifkin. - Słucham.
Nigdy nie słyszałem o tym stowarzyszeniu.
- STOP. - Tak.
Budynek z wielką fasadą.
Nie widziałem.
Ale znam adwokata związku portierów.
Czy on wie, że chce pan zwolnić pana Cardoso?
Jeszcze nie.
A wie pan, że czterech mieszkańców musi zgodzić się zeznawać przeciwko niemu?
Proszę ich znaleźć.
Czterech ludzi, którzy są gotowi być publicznie odpowiedzialni
za wyrzucenie starca z domu i z pracy, którą wykonywał 52 lata,
który otrzymał tytuł Dozorcy Roku
od Instytutu di Tella w 1978 roku.
Działacza, który całe życie walczył o prawa człowieka.
Który harował w pocie czoła, by utrzymać troje dzieci i ośmioro wnucząt.
Czekaj pan.
Nie, Cardoso.
Dość tej fałszywej skromności.
Jest pan bohaterem
i ludzie powinni o tym wiedzieć.
Ale lojalnie uprzedzam,
bo zawsze postępuję honorowo,
że podczas całego procesu, który niestety będzie bardzo długi,
nie będzie pan mógł przeprowadzać renowacji budynku.
Może pan zapomnieć o ogrodach zimowych, o tarasach…
Wartość nieruchomości spadnie i już nigdy się nie podniesie.
I wtedy, kochanieńki, czas stanie się też twoim wrogiem.
Dlatego sugeruję wziąć pod uwagę koszty prawne,
porównać stracony czas, środki i reputację
ze śmieszną sumą, jaką płacicie panu Cardoso.
Mówię to dla pańskiego dobra. Mnie nic do tego.
Dobra.
- Panie Rifkin. - Słucham.
Wiedziałem o prawie do arbitrażu.
Ale nie wiedziałem, że Antonio chce z tego korzystać…
Oczywiście, że chce. Jeszcze jak.
Nie mówiąc już o STOP, który chce mieć sprawę testową.
- Co? - Nada się idealnie.
- Co ja mam z tym wspólnego? - Jak to?
Podeptał pan wszelkie możliwe prawa człowieka.
Starość, niepełnosprawność, segregacja rasowa.
Segregacja rasowa?
To potomek rdzennego ludu Cómechingon.
Widać po rysach twarzy.
To autochton, rozumie pan?
Cardoso wpada na ściany. Ma jakieś 80 lat, lekko licząc.
A co jest lekkiego w byciu 80-latkiem? Nie zna się pan.
Nie możecie mnie winić.
Porozmawiajmy jutro, kiedy zorganizujemy pikietę.
Przed tą pańską uczelnią.
Oni kochają pikiety.
Nazwisko Menéndez Roberts stanie się czasownikiem.
„Menéndez-Robertsować”.
„Prześladować starców, niepełnosprawnych, rdzennych mieszkańców, niewidomych”.
Proszę posłuchać.
Słucham.
Sprawa wymknęła się spod kontroli.
Nie można mnie winić. Reprezentuję tylko wspólnotę.
Zgodził się pan być ich twarzą.
Bo jest pan jednym z nich.
Płacicie fortunę za starocia.
Stare meble, stare samochody, stare obrazy.
Wszystko, co stare, byle nie starzy ludzie.
Bo oni nie posłużą za dekorację.
Za dużo gadają.
Nawet gdy milczą, mówią za dużo.
Wyglądają jak przyszłość, a to was przeraża.
Nie rozumie pan, panie wykładowco,
że pan też się zestarzeje?
Nie chodzi o to, że życie jest krótkie.
Problem w tym, że jest bardzo długie.
Skoro boi się pan już teraz, biegając całymi dniami,
to co będzie, gdy nogi odmówią panu posłuszeństwa?
Chciałby pan, żeby Cardoso był milutki,
cichutki, i grzecznie sobie poszedł do tego hoteliku.
Ale on tego nie zrobi,
bo mu na to nie pozwolę.
Nazywanie kogoś powolnym, ślepym czy głupim to jedno,
ale mówienie komuś, że jest niepotrzebny,
jest niewybaczalne.
- Panie Rifkin. - Słucham.
Dziękuję, że podzielił się pan swoimi przemyśleniami…
Lepiej kontynuować rozmowę w sądzie.
Więc jak, Cardoso?
Atakujemy?
Wolałbym nie atakować.
Jak to? A co z naszą walką?
Woli pan pracować dalej, zamiast walczyć o sprawę?
Tak. Przyjmę pracę i zapomnijmy o sprawie.
Panie Menéndez Roberts,
mój klient prosi, bym nie wyciągał zawleczki.
Ale granat wciąż mam w ręku.
Proszę iść.
Pobiec aż do budynku
i wezwać zarząd wspólnoty.
Nie przekonywać, tylko zakomunikować.
Cardoso zostaje.
Jako przewodnik, doradca duchowy albo dozorca honoris causa.
Obojętnie.
Ale proszę pamiętać, to umowa między nami.
Żadnych rozmów ze związkiem czy z administracją.
Bo jeśli STOP się dowie,
to już po nas.
Gdy załatwi pan tę sprawę,
proszę zadzwonić pod ten numer i poprosić o adwokatkę Clarę Cohen.
Niech skontaktuje się z niejakim Tatką.
To jeden z przewodniczących STOP.
Niech mu przekaże, że sprawa Cardoso została załatwiona.
Od tej pory
ten cały Tatko będzie się tym zajmował.
Dobrze.
Nieruchomości Gorriti?
Tak. To grupa doradcza STOP.
Negocjują z administracjami budynków.
Szybko. Jest dużo do zrobienia.
Dobra.
- Panie Rifkin. - Słucham.
Antonio…
Te zagadnienia są dla mnie niezwykle ważne.
- Jak dla wszystkich. Dobranoc. - Te tematy to moja obsesja.
To była świetna burza mózgów na temat różnicy pokoleń.
Jeszcze jedno słowo i pozwę pana za językobójstwo.
Przyznaję, czasem trudno mi się wysłowić.
Albo sobie pójść.
- Rozumiem. - Proszę iść.
- Dobranoc, Cardoso. - Prędko!
Tak. Bardzo dobrze.
Nie ma za co, Cardoso.
Rozniosą mi dupsko.
- Co? - Pójdę siedzieć, na litość boską.
W wieku 85 lat będę gwałcony w celi.
- Tylko tego brakowało. - Ale dalej ma pan pracę.
Dlaczego mnie pan nie ściska?
Doskonale sobie radziłem.
Miałem dostać czteromiesięczną odprawę.
A teraz nie dostanę ani grosza.
Co ja panu zrobiłem?
Czym sobie na to zasłużyłem, Rifkin?
Nie nazywam się Rifkin. Rifkin to mój skorumpowany lekarz.
Kim pan jesteś, skoro nie nazywasz się Rifkin, Mobutu ani Rappaport?
- No kim? - Teraz byłem działaczką Clarą Lemlich.
Babą. Tylko tego brakowało.
Dopasowuję tożsamość do okazji.
Zniknął ten blask.
Dziewczyna sobie poszła.
A to kto?
- Nikt. - To nasz młody, prawda?
Nie jest nasz.
Jest mój.
- Muszę coś z nim omówić. - Nie ma mowy.
Niech pan słucha. Z nim nie można zadzierać.
Zabije pana, a potem mnie.
Proszę być cicho.
Proszę tu zostać.
Do zobaczenia jutro.
Chodźmy, Rodrigo.
Co to za staruch?
- Nie wiem, nie znam go. - Suń się.
Gdzie mieszkasz, dziadek?
Najpierw powiem ci, gdzie pracuję.
W Komisariacie 19.
Komisarz Menéndez Roberts. Wydział Narkotykowy.
Tak? A ja pytam, gdzie mieszkasz.
- W okolicy. - Serio? Odprowadzę cię.
- Nie ma potrzeby. - Chodź. To tylko 1000 pesos.
Nie trzeba, młody. Dziękuję.
- Nie trzeba? - Nie.
No to teraz za 2000 pesos.
Ciekawe.
Rano widziałem faceta, który miał pięć małych piesków
i prowadził je razem na smyczy.
Zrobię tak samo.
Wezmę ciebie i tego starucha, i obaj dacie mi 2000.
Umawialiśmy się inaczej.
To przez inflację.
Chodź, stary. Nie mam całego dnia.
- Ty też. Rusz się! - Tak, idziemy.
- A on co, głuchy? - Idzie.
- Rusz się. - Stój!
Nigdy nie kłócę się z rozzłoszczonym człowiekiem.
Nauczyłem się tego na tych samych ulicach 70 lat temu.
Dopiero co przyjechałem i nie znałem nawet języka.
Wszyscy byliśmy na czyimś celowniku.
Problem w tym, że wybrałeś zły cel.
Celując w Antonio i mnie, celujesz w samego siebie.
My też żyjemy na ulicy.
My też codziennie patrzymy śmierci w oczy.
Tak jak ty, Rodrigo.
Jesteś zły i masz do tego prawo.
Ja też jestem wściekły.
Ale problem jest na górze. W tych, którzy pociągają za sznurki.
Bo ty, ja i Antonio mamy tego samego wroga
i musimy trzymać się razem.
Uściśnij mi rękę!
Właśnie tak.
- 5000 pesos. Słyszałeś? - Auć.
Z góry, albo cię zabiję, staruchu.
- Nie mogę. - Możesz.
- Dawaj pieniądze. - Nie.
Nie, mam 40 000 pesos.
Chętnie bym się podzielił, ale nie w ten sposób.
Nie?
Tak. Dawaj 40 000 peso albo cię zadźgam, dupku.
- Niech pan to przemyśli. - Co się wtrącasz?
- Nie. - Nie wtrącaj się!
Zostań tam albo cię zadźgam, słyszysz?
A ty, staruchu, dawaj 40 000 peso.
- Albo cię zabiję. - A masz!
Co ty odwalasz?
- Skurwysynu! - A masz!
I co?
Co ty robisz? Chcesz umrzeć?
Nie, Rodrigo!
Wytłumacz mu, jak to ma wyglądać.
To twoja wina.
Proszę pana.
Niech pan wstaje.
No już.
Bez żartów.
Proszę wstać.
Pomocy!
Pomóżcie!
Niech ktoś mi pomoże!
Tutaj!
Niech pan wstaje.
Pomocy!
Jesteśmy tutaj! Pomocy!
Ktoś…
Pomocy…
Otario, powiedz czemu
Bez powodu smucisz się
Kto ci wmówił, że życie
To jeden wielki padół łez
Po najciemniejszej nocy Zawsze przychodzi dzień
Ha, ha, ha, ha, ha, ha
Ho, ho
I co?
Chłopak był przerażony.
Ten smarkacz nie będzie już nam przeszkadzać.
Ale okładałem go laską! Raz za razem!
Dobrze mu tak.
Niech mi pan coś powie, Rocky.
Zamierza pan tu zostać?
Bo jeśli tak,
to bez urazy, ale ja się stąd zabieram.
Wiedziałem, że będzie się pan o mnie martwił.
To tylko lekkie zwichnięcie.
Umiem upadać.
A to połowa sukcesu.
Lekarze na ostrym dyżurze też padli mi do stóp.
Potraktowali mnie prawie jak człowieka,
więc dałem im 40 000 pesos napiwku.
I tak zostałem bez pieniędzy,
ale obroniłem swoje zasady.
Albo idzie stąd pan, albo ja.
Ten chłopak tu nie wróci.
Szuka łatwych pieniędzy.
- Nie chce kłopotów. - Cóż…
A jeśli wróci, wyjaśnimy sobie jak równy z równym,
że jesteśmy w tej samej pułapce.
Skoro tak dobrze się dogadujecie, pogadajcie sobie sami.
Zaraz. Proszę nie odchodzić.
Taka przyjaźń jak nasza to rzadkość.
- Musimy ją chronić. - Jaka znowu przyjaźń?
Nie było żadnej przyjaźni.
Nie wiem nawet, jak się pan nazywa.
Ale pomógł pan leżącemu towarzyszowi.
Pomógłbym nawet psu.
- Tak? - Coś panu powiem.
Gdy zobaczyłem, jak leży pan prawie martwy,
pomyślałem sobie: „Antonio, ty nigdy tak nie skończysz”.
O, proszę!
- Proszę. - Tato!
Chłopak zostawił nóż.
Rozumie pan?
Na pewno tu po niego wróci.
A ja mu go dam.
Tak się negocjuje. Tak zjednuje się ludzi.
I zrobię to z dala od pana,
by wiedział, że nie mam z panem nic wspólnego.
Kozak traci szablę, a pan mu ją oddaje.
Trzeba wiedzieć, kiedy ustąpić pola. To druga połowa sukcesu.
Pan będzie upadał, a ja będę ustępował.
Zobaczymy, kto na końcu będzie miał mniej pogruchotanych kości.
Nie może pan mu płacić za swoje prawo do istnienia.
Zamykamy sklep na czas sjesty. Proszę wrócić o 17.
Niech pan śpi.
I daje światu wszystko, czego chce, jak zawsze.
Tato!
- Co? - Tato!
- Boże. - Co ci się stało?
- Nic. - Co? Nic ci nie jest?
Nic.
Nie martw się.
- Ale… - Zwichnięcie.
Biodro?
Nie, tylko zwichnięcie.
A czoło?
- To? - Tak.
- Małe zadrapanie. - Zadrapanie?
- Znowu się biłeś? - Nie. Nigdy się nie biję.
Naprawdę?
W zeszłym miesiącu zaatakowałeś rzeźnika.
Nie zaatakowałem rzeźnika.
Zaatakowałem mięso.
W tej cenie wręcz błagało: „Zaatakuj mnie!”.
Ale to nielegalne. Wszystko porozrzucałeś, narobiłeś bałaganu.
Chcesz kryminalizować bunt społeczny?
Nie. To ty jesteś tu kryminalistą. Tak nie można.
Siadaj. Porozmawiajmy. Powiesz, co się stało?
- Nic. - Nie mów, że nic.
- Mów. - Nic. Zagubiony, uciśniony dzieciak.
Kolejna ofiara tego chorego społeczeństwa.
- I tyle. - Złodziej?
Nie. Co?
Biłeś się ze złodziejem?
Nie biłem się. Rozmawialiśmy.
- Nie wierzę. - Doszliśmy do impasu.
Nic więcej nie mów. To moja wina, bo zostawiłam cię samego.
Muszę cię pilnować. Nie mogę cię spuścić z oczu, tato.
- Zobacz, co wyprawiasz. - Nie strasz mnie.
Ja cię straszę?
Ja cały czas drżę ze strachu. Wzdrygam się, gdy tylko zadzwoni telefon.
Albo policja, albo szpital… Tato, co się z tobą stało?
Miesiąc temu miałeś się świetnie.
A dziś rano zadzwonił do mnie jakiś facet. Nazywał się…
Menéndez Roberts.
- Zadzwonił? - Tak.
Co powiedział?
„Proszę przekazać STOP, że sprawa Cardoso została załatwiona”.
Wspaniale.
„Proszę przekazać to mecenasowi Rifkinowi”.
Zgaduję, że to ty jesteś tym Rifkinem.
Wczoraj nim byłem.
A kim będziesz jutro?
Posłuchaj.
Przyszłam ci powiedzieć,
że kryję cię po raz ostatni.
Chyba mnie nie wydałaś?
Nie. Ale dosyć tego.
W tym roku byłam już stacją telewizyjną,
Urzędem Okręgowym 24,
Instytutem Narodowym San Martín,
Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich i STOP.
STOP to świetna nazwa, prawda?
Ja ci mówię stop.
Przestań. Spójrz na siebie.
Moja własna córka zapomniała, czym są zasady moralne.
Zasady?
Tu nie ma żadnych zasad. To oszustwo.
Codzienne oszustwa.
To jednoosobowe rządy terroru. A ofiarą jestem ja.
Trzy tygodnie temu przyszłam do biura
i powiedziano mi, że dzwonił funkcjonariusz policji.
Sprawdzić, czy dobrze się sprawuję.
Żebyś doświadczyła na własnej skórze,
jak to jest być prześladowanym.
Prześladowanym?
Przeraża mnie pani.
Boję się tego, co mi pani zrobi przez pokrętnie rozumianą miłość.
Boję się pani przesłuchań. To sesje tortur.
Jakich przesłuchań?
Te pytania mają sprawdzić, czy już mam demencję.
„Co robiłeś wczoraj, tato?”
„Co jadłeś na lunch?”
Jedna zła odpowiedź, a ty załatwisz mi pielęgniarkę.
Dwie złe odpowiedzi, wyślesz mnie do domu opieki.
Najbardziej boję się, że kiedyś obudzę się ogłupiały,
a ty umieścisz mnie w domu starców.
Albo jeszcze gorzej, weźmiesz mnie do siebie.
Do tej Syberii na przedmieściach.
Niewiele rzeczy mnie przeraża.
W zasadzie tylko jedna.
Ty!
Gdy dzwonisz do drzwi, nie otwieram.
Przestań mnie śledzić.
Nie starcza mi już parków, żeby się przed tobą ukryć.
Tatusiu!
Nie jestem tatusiem.
Nazywaj mnie tatą, jak zawsze.
A może doktorem Engelsem?
Myślałeś, że się nie zorientowałam?
Doktor Engels, psychoanalityk.
Doktor Federico Engels z Instytutu Freuda.
Daj spokój.
To po co odpisywałaś na listy?
Bo normalna rozmowa z tobą jest praktycznie niemożliwa.
Tylko tak mogłeś mnie wysłuchać.
Pisałam doktorowi Engelsowi, co myślę.
- Sprytne. - Dziękuję.
Przynajmniej dalej jesteś bystra.
Może i zatraciłaś pasję, ideały…
Przestań.
Dobrze pamiętam,
jak myślałaś, że świat nie należy do najbogatszych.
Oszczędź mi dziś tego kazania.
To było przed Nieruchomościami Gorriti.
Zanim przehandlowałaś Marksa i Lenina na Dolce & Gabbanę.
Wymyśl przynajmniej jakiś nowy żart.
Królowa nieruchomości.
W butach za 300 dolarów.
Zdradziłaś swoje imię.
To beznadziejne imię.
Clara to nie jest beznadziejne imię.
Clara Lemlich. Ona o coś walczyła.
A ja nigdy tego nie robiłam, tak?
Clara Lemlich broniła swoich ideałów.
Zaczyna się.
Listopad 1948 roku.
„Miałem tylko dziewięć latek”.
Miałem tylko dziewięć latek.
Nigdy wcześniej nie zebrało się tylu ludzi.
- Tysiące krawców. - „Stałem z tyłu”…
Stałem z tyłu ze swoim ojcem.
Wziął mnie na barana, żebym widział.
Zwołano walne zgromadzenie.
Pierwszym mówcą był Gompers, potem Monserrat Bengorea,
Palacios i Benvenuto.
Wszyscy ładnie przemawiali.
Mówili o szefach, którzy cenią własność bardziej niż życie,
a zysk bardziej niż ludzi.
Piękne przemowy, piękne słowa.
Ale atmosfera wciąż była chłodna.
„Aż tu nagle”…
Aż tu nagle, tuż obok mnie,
wstała chudziutka nastolatka
i wbiegła na scenę.
Bez cienia strachu stanęła pośród wielkich.
Zaczęła krzyczeć w jidisz do setek ludzi.
A mało kto zna jidisz, jak zapewne wiesz.
Ale ona miała taką moc, że wszyscy rozumieli, co mówi.
To była Clara Lemlich.
„Jestem robotnicą,
kolejną z tych, które pracują w nieludzkich warunkach.
Mam dość gadania,
które nie daje nam ciepła, nie łagodzi głodu,
nie ucisza naszego oburzenia.
Proponuję natychmiast ogłosić strajk generalny”.
Nastąpiła chwila absolutnej ciszy.
A potem tłum zaryczał,
wszyscy tupali…
Delegat poprosił o zgodę.
Tysiące ludzi wykrzyczało: „Tak!”.
Jednym głosem.
„Jesteście pewni?
Jesteście gotowi oddać za to życie?”
Podniosły się 3000 rąk.
A tata, który mnie trzymał, powiedział do mnie:
„Podnieś rękę, synu, bo przysięgam”.
Uniosłem rączkę.
Moje dziewięcioletnie serduszko waliło jak młot.
Mój ojciec razem z tłumem złożył przysięgę.
„Jeśli zdradzę sprawę, do której dołączam,
niechaj uschnie mi dłoń na ramieniu, które ją podtrzymuje”.
- „A delegat”… - A delegat krzyknął…
- „Ogłoszono strajk generalny!” - „Ogłoszono strajk generalny!”
- I wszyscy… - I wszyscy wiwatowali!
Po latach urodziłaś się ty.
Z potężnym krzykiem.
Powiedziałem twojej matce: „Esther, ona ma siłę Clary Lemlich.
Tak dam jej na imię”.
- „Z takim żarem się urodziłaś!” - Z takim żarem się urodziłaś!
Moja córeczka.
- Chodźmy tutaj. - To było piękne, tato.
Tak.
A teraz, 60 lat później,
zrozumiałem, że urodziła KGB.
Idź do diabła, tato.
Tylko jeśli obiecasz, że nie pójdziesz ze mną.
Tato, dla mnie Clara to nie tylko imię.
Clara to dla mnie przekleństwo.
W szkole na dziesiąte urodziny
dzieciaki dostawały rower albo coś takiego.
Ty dałeś mi Kapitał Marksa.
Miałam dziesięć lat, tato.
Pamiętasz Patricię? Tę z grzywką?
Oczywiście, że pamiętam.
Moja jedyna przyjaciółka.
Kiedyś powiedziała, że wierzy w Boga.
Nie wiedziałam, co myśleć.
„Tato, Patricia wierzy w Boga. Co jej powiedzieć?”
„Powiedz, że jej przejdzie”.
Powiedziałam jej to, a ona przekazała to matce.
Ta przekazała ojcu, a ojciec wszystkim.
Następnego dnia nikt na podwórku
nie chciał się ze mną bawić.
Byłam sama.
Całe dzieciństwo spędziłam sama.
Niesprawiedliwość.
Miałaś swoje przekonania i podziwiałem to w tobie.
Odeszłaś z partii. Uszanowałem to.
Broniłaś praw człowieka, niepodległości Malwin, demokracji.
Protestowałaś i mówiłaś własnym głosem, nie cudzym.
Chciałaś zmienić świat i kochałaś to.
Tak, kochałam to.
- Zmieniłaś się. - Tato, wszyscy się zmieniamy.
To świat się nie zmienia.
- Co się z tobą stało? - Co się stało?
Wyszłam za mąż, urodziłam dwoje dzieci, żyłam swoim życiem.
Walczę wtedy, gdy da się wygrać. Zmądrzałam. To się stało.
I teraz wszyscy na podwórku chcą się z tobą bawić.
Wyszłaś za Ricky’ego, uśmiechniętego chirurga,
który dzięki naciąganiu bogaczy
kupił sobie dom na przedmieściach.
Gdzie wasze dzieci są zagorzałymi wyznawcami Netflixa.
I wszystkie dzieci się z nimi bawią.
Oto nowa utopia.
Wszyscy bawią się ze wszystkimi.
Ale nie ja.
Trzymam wrogów blisko siebie.
- Nie zapominam o nich. - Co robisz?
Pikietujesz w sklepie mięsnym.
Wszystko jest dla ciebie takie proste. Zazdroszczę ci.
Wiesz, po której jesteś stronie. Ale po co toczysz starą wojnę?
Twoja rewolucja już nie istnieje. Było, minęło.
Widziałeś ostatnio te twoje ukochane masy?
Wszystko mają w dupie.
A ja nie mam czasu na twoją rewolucję.
Jestem zajęta, tato.
Mam pracę.
Działam tam, gdzie mogę coś z tego mieć.
Pomyliłem się.
Nie jesteś już nawet bystra.
Wiem, że nic się nie zmieniło.
Myślisz, że jestem głupi?
Dlatego tym bardziej
jedyną stosowną reakcją na oburzające działania jest oburzenie.
Oburzenie!
Dłużej tego nie zniosę. Przestań.
Cześć, Rappaport.
Przestań, tato.
Cześć, Rappaport.
Nie gram.
Przecież jako dziecko to uwielbiałaś.
Ale już tego nie pamiętam.
Rappaport, jak tam rodzina?
Nie jestem Rappaport.
Jak sklep obuwniczy?
Nie jestem Rappaport.
Cześć, Rappaport. Jak się masz?
Nie jestem Rappaport. I nie klep mnie po plecach.
A za kogo ty się uważasz,
żeby mówić mi, jak mam się witać z Rappaportem?
Jesteś zła na tatę.
Wybacz mi.
To ty mi wybacz, tato.
Muszę coś z tobą zrobić.
Córeczko, nie musisz nic robić.
Chcę, żebyś się przeprowadził.
Żebyś przestał błąkać się po ulicach, żebyś był bezpieczny.
Jestem zdeterminowana.
- Przepraszam, mam coś do załatwienia. - Dokąd idziesz?
Tato, posłuchaj mnie. Usiądźmy tutaj.
Powiem ci, o czym myślałam.
Posłuchaj.
Słuchaj…
Przedstawię ci trzy opcje. Musisz jedną wybrać.
Pierwsza opcja. Zamieszkasz u mnie.
- Będziesz miał własny pokój… - Odrzucam.
Druga opcja.
Ricky, uśmiechnięty chirurg, znalazł ładny dom niedaleko naszego.
Przyniosłam ci broszurę. Rezydencja Modrzewiowa.
Odrzucam.
Jest trzecia opcja.
Niezbyt mi odpowiada,
ale możemy spróbować przez miesiąc.
Zostaniesz u siebie.
- Dobra. - Ale nie będziesz się przede mną ukrywać.
Będziesz przyjmować mnie co najmniej raz na tydzień
i przestaniesz chodzić do parku.
Nie możesz włóczyć się po ulicach.
A do tego codziennie będziesz musiał chodzić tutaj.
To wspaniały ośrodek.
Dadzą ci lunch, a po południu są zajęcia.
To Centrum Seniora Uspallata.
Centrum czego?
Centrum Uspallata.
Dadzą ci… Zobacz.
Są zajęcia. Przeczytaj.
„Godzina 13.
Doktor Alfredo Mantovani zaprezentuje materiał audiowizualny
na temat higieny i profilaktyki na starość,
Niech żyje higiena”.
Cóż…
„Godzina 14. Niech żyje muzyka ludowa. Improwizacja z gitarą”.
Fajnie.
„Godzina 15.30. Niech żyje rzemiosło.
Zajęcia z panią Gracielą Raimúndez”.
Podsumujmy.
Mamy wygnanie na przedmieścia,
diabelską wyspę oraz przedszkole dla starców.
Odrzucam, odrzucam i odrzucam.
A teraz wybacz, ale idę sobie.
Buziak dla tatusia.
Mnóstwo buziaczków. Dziękuję.
Pozwę cię, tato.
Poszłam do prawnika po twoim napadzie na sklep mięsny.
Mogą mi przyznać opiekę nad tobą.
Mówi, że jest mnóstwo dowodów
na to, że jesteś fizycznie i psychicznie niezdolny
do samodzielności.
Cała historia ataków, gróźb i podszywania się pod innych.
Tato, gdy cię widzę z tym balkonikiem…
Chcę cię chronić.
Błagam cię. Nie zmuszaj mnie, żebym dzwoniła do tego prawnika.
Jeśli uciekniesz, znajdę cię.
Nawet jeśli mnie za to znienawidzisz.
Mówisz poważnie?
Tak.
Clarita, muszę ci coś wyznać.
Napisałem list, który miałaś przeczytać po mojej śmierci,
ale lepiej, żebyś dowiedziała się teraz.
Co się dzieje? Nie strasz mnie.
Twoja matka i ja
żywiliśmy do siebie bardzo ciepłe uczucia.
Chcę, żebyś zawsze o tym pamiętała.
Nowy Rok, 1959.
Świętowaliśmy w Klubie Młodych Robotników.
Między jednym kieliszkiem a drugim
wspominaliśmy o materializmie dialektycznym,
o wartości dodatkowej,
i zawsze udawało nam się poderwać jakąś pannę.
Nagle doszły nas wieści z Kuby.
Fidel wkroczył do Hawany.
Rewolucja zwyciężyła.
Zaczęła się gorąca dyskusja o tym, co należy zrobić,
jakbyśmy mogli coś zrobić z Villa Crespo.
Ludzie zaczęli debatować nad strategiami.
Wszyscy się kłócili.
A ja zobaczyłem kobietę,
której łzy spływały po twarzy na radio.
To była Esther, twoja mama.
Zalała mnie fala czułości.
Po latach urodziłaś się ty, moja kochana córeczka.
Wszystko układało się idealnie.
Aż do października 1992 roku.
Trzeciego października.
Co się wtedy stało?
Zakochałem się.
Zakochałem się pierwszy i jedyny raz w życiu.
Serce mi pękło.
Nie wiem, co powiedzieć. Ale jesteś tylko człowiekiem.
Ona miała 20 lat, a ja 53.
- Co? - Tak.
- Gdzie ją poznałeś? - W żydowskiej bibliotece.
Siedziałem przy głównym stole
i zobaczyłem uroczą dziewczynę, Anę Grimberg,
która się uczyła.
Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.
Nie byłem w stanie mówić.
Wróciła do swojej książki.
Miała taką smutną minę.
Widać było, że jest sama.
Wstała, żeby wyjść.
Musiałem z nią porozmawiać.
Czy zdobędę się na odwagę?
Porozmawiałem z nią.
Rozmawiałem z nią,
a słowa płynęły między nami godzinami,
nawet kilka dni później w jej mieszkanku na ulicy Finochietto.
To był najszczęśliwszy okres w moim życiu.
Mówiła, że uratowałem ją przed popełnieniem samobójstwa.
Uratowałem ją w samą porę, Clarita.
W samą porę.
Dzięki mnie nie umarła.
Ale byłem mężem Esther.
Nic nie dało się zrobić.
Przeniosła się do Izraela, żeby zacząć nowe życie.
Pół roku później dostałem list.
„Jest dziecko”.
Dziewczynka.
I od tamtej pory co rok lub dwa lata
dostawałem krótki list.
A potem cisza.
I już żadnego.
Trzy miesiące temu dostałem telegram z ambasady Izraela.
Napisano w nim, że odwiedzi mnie niejaki sierżant Grimberg.
W następny piątek o godzinie 17.
I punktualnie o 17 zjawiła się sierżant Grimberg.
To była kobieta.
Sierżant Grimberg
to moja córka.
Ma 32 lata.
Wykapana matka. Śliczna.
Przyleciała do Buenos Aires, żeby mnie poznać.
Zabiera mnie do siebie.
Dlatego musiałem ci o tym powiedzieć.
W przyszłym miesiącu lecimy do Izraela.
Tam spędzę resztę życia.
No to już wiesz.
Nie musisz się o nic martwić.
Jak mam się nie martwić, tato? Mówisz mi, że…
Mnie też nie jest łatwo, kochana.
Ale jak rozumiesz, musiałem ci powiedzieć.
Rozumiesz?
Co?
- Chcę ją poznać. - Oczywiście.
To twoja siostrzyczka.
- Kiedy mogłabym ją poznać? - Pojutrze, w piątek.
Na lunchu. Ja zapraszam.
Nie, ja zapłacę, żebyśmy poszli w jakieś fajne miejsce.
No dobrze.
Dobra. Gratulacje.
W końcu masz to, czego chciałeś. Córkę żołnierkę.
Nie, usiądź. Dokąd idziesz?
Jestem spóźniona, tato. Źle zaparkowałam sanie.
A Syberia jest daleko.
- Do zobaczenia w piątek. - Usiądź.
Do piątku, tato.
Chodź tu, Clarita. Zaczekaj, Rappaport.
Cześć, Rappaport!
Rappaport, co ci się stało?
Kiedyś byłeś wysokim blondynem.
A teraz…
Rappaport, Rappaport.
Rappaport.
Wszystko pan zmyślił.
No pewnie.
Co za sukinsyn.
Potraktować tak własną córkę.
Zrobiłem to, by uratować komuś życie.
Sobie.
Co za sukinsyn.
Chcieli wysłać mnie do domu starców.
Nie było co się wahać.
Jesteś pan największym sukinsynem
ze wszystkich znanych mi sukinsynów.
Pan poszedłby jak potulna owieczka do obozu koncentracyjnego
i dał się powiesić na modrzewiu.
Nigdy nie potraktowałbym tak własnej córki.
To już nie jest moja córka. To kolaborantka.
To kłamstwo ma krótkie nogi. Pojutrze, w piątek…
W piątek będę w Quemú Quemú albo w Hongkongu.
Quemú Quemú… Błagam.
Nie dojedzie pan nawet do centrum miasta.
Pójdę tam, gdzie mnie nie znajdą.
A pana córka? Pomyśli, że pan nie żyje.
Co z pana za człowiek?
Nikim się pan nie przejmuje.
Zostawię jej list. I tyle.
Wyślę jej list, w którym wyjaśnię, dlaczego to robię.
I tyle.
Rodrigo?
To nie może być Rodrigo. Jest większy.
Ładny rysuneczek, Laurita. Wygląda identycznie.
Jak mnie znalazłeś?
Szukajcie, a znajdziecie. Chyba coś mi wisisz?
Tak.
Masz.
Ej. Wisisz mi 500 tysięcy. Tu nie ma nawet 100.
Hej.
Chodźmy.
Szybko.
- O co chodzi? - Chodźmy.
- Wyjaśnię. - Co?
Że w parku jest pełno meneli i ćpunów?
Nie mam pieniędzy, ale dostaniesz je.
Gdy dzwoniłaś o trzeciej rano po kokainę,
czy mówiłem, że nie mam?
- Nie. - Zawiodłem cię kiedyś?
Nie. Wiem, przepraszam.
Ale mnie wnerwiają ludzie bez honoru!
Chodź tu, mała.
Chodź tu!
Stój, do cholery!
Spokojnie, do cholery.
Masz traktować mnie poważnie, Laurita.
Bo jak nie, to nie odzyskam kasy.
A jak nie odzyskam kasy, to nie dożyjesz starości.
- Jutro o 20 w altanie. - Daj mi więcej czasu. Nie mogę…
Chodź tu.
Posłuchaj mnie.
Nigdy nie mów: „nie mogę”.
Możesz wszystko, jasne?
Poproś rodziców.
Sprzedaj coś.
- Albo sprzedaj się na ulicy. - Nie.
Ale odzyskam te pieniądze.
- Jutro o 20 w altanie. - Nie.
Nie waż się uciekać z miasta.
To byłby błąd.
Chryste.
Co za gówniane miasto.
Człowiek sam czuje się w nim jak gówno.
Do jutra, ślicznotko.
Panienko!
Wszystko w porządku?
Ojej, kochana…
Proszę.
Weź to.
Weź to, jeśli chcesz.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
To jakiś lichwiarz?
Nie, to diler.
Sprzedawca.
- Sprzedaje narkotyki. - A ty nie masz czym zapłacić?
Boże.
Coś ci poradzę. Wyjedź stąd jak najszybciej.
I jak najdalej.
Wyjedź z miasta, jeśli musisz.
Nie wiem…
Wsiądź do pociągu i nie sprawdzaj, dokąd jedzie.
- Ale wyjedź stąd. - Nie.
Dlaczego to ja mam odejść?
Uciekam od tego wszystkiego.
Od trzech miesięcy nic nie brałam.
Zapisałam się do akademii sztuk pięknych.
- Chce pan zobaczyć? - Oczywiście.
Codziennie przychodzę do parku.
Rysuję całymi dniami.
Próbuję coś w życiu osiągnąć.
Ale to za mało.
Nie drzyj rysunków, kochana.
Są takie ładne. Nie rób tego.
Posłuchaj mojej rady. Wyjedź jak najdalej.
Nie.
Przed nimi się nie ucieknie.
Ich siatka ma ludzi wszędzie.
Ona ma rację.
Trzeba podjąć inne środki.
Powiedz mi, panienko.
Masz jakieś plany na piątek?
Nie wiem.
W piątek będę w szpitalu albo nie będę już żyć.
Nie pójdziesz do szpitala.
Musisz mi zaufać.
Nie umrzesz.
Dobrze, kochana?
Godzina?
Za dziesięć ósma.
Bardzo dobrze.
Jak się nazywam?
Znowu? Ile razy będziemy to powtarzać?
Jak się nazywam?
Donato.
Pełne imię i nazwisko.
Severino Donato.
Lepiej znany jako…
„Chrypa” Donato.
Może być? Zdałem?
Komisarz generalny Severino „Chrypa” Donato.
Dobrze. A pan jak się nazywa?
- Nazywam się Spieprzaj Pan. - Jak?
„Jąkała” Robledo.
„Zakała” Robledo.
Jaki znowu „Jąkała”? Jąka się pan?
A pan ma chrypę?
Proszę.
„Zakała” Robledo, proszę pana.
Nie będzie pytał o życiorys, zanim mnie zastrzeli.
To może wypłynąć w rozmowie.
W takich sytuacjach o wszystkim decydują szczegóły.
„Zakała” brzmi, jakby lubił pan strzelać.
Zakała.
Przedstawi się pan tak:
„Pierwszy sierżant Evaristo »Zakała« Robledo”.
Nie będę mówił tych głupot.
Zrobię tu tylko to, co obiecałem.
To i tak dużo.
Ja tu palę.
Palę.
Od 32 lat nie tknąłem papierosa.
Poznałem pana i teraz palę.
Robię to dla tej dziewczyny, żeby nie musiała się prostytuować,
ale nie zostanę ani minuty dłużej, niż to konieczne.
Jesteś pan tykającą bombą.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Co ja takiego panu zrobiłem?
Ten młody zbir nie przyszedł ani wczoraj, ani dziś.
Nie musimy mu już płacić, zgadza się?
Na razie.
A co z pana pracą?
Ktoś chce pana zwolnić po mojej rozmowie z Menéndezem Robertsem?
Na razie.
Kiedy ten gość tu przyjdzie,
proszę podejść i powiedzieć: „Dzień dobry.
Pierwszy sierżant Evaristo »Zakała« Robledo.
Komisarz generalny Donato chce z panem rozmawiać.
Zwą go Chrypa”.
A potem go pan tu przyprowadzi.
To wszystko.
A potem pójdę na spacer.
Wrócę do domu, a ciąg dalszy usłyszę w wiadomościach.
Nie rozumiem.
Skoro to pan chce z nim rozmawiać,
na co panu ja?
- Nie rozumiem. - Ważne są szczegóły.
To stworzy wrażenie, że mam swoich ludzi.
Teraz, Cardoso. No już.
Lepiej już pójdę.
Nie, to tam.
Co tam, dziadzio?
Robledo, Evaristo. Zakała. Miło poznać.
Mój szef… Komisarz generalny Donato… Chce z panem rozmawiać.
- Twój szef? - Tak.
Zatrudnia mnie. Chce z panem rozmawiać.
- A ty to kto? - Podwładny.
Ale kim jesteś?
Robledo.
Evaristo. Zakała.
Skądś cię kojarzę. Znamy się?
Nie.
Nie zna mnie pan.
Nie zna mnie pan, bo…
Jestem nikim.
- Jak to? - Jestem nikim.
Nie istnieję.
Ale proszę posłuchać…
On jest kimś i chce z panem rozmawiać…
Nie mam czasu.
- Komisarz… - Mówię, że jestem zajęty!
Aha, nie dosłyszałem.
Chyba nie może. Mówi, że jest zajęty.
Słuchaj, smarkaczu.
Do mnie mówisz?
Do ciebie, Al Capone.
- Chodź no tu. - Czego chcesz?
Chcę się nie wydzierać. Chodź tu.
Laurita Martínez. Pięćset tysięcy.
Nazwisko brzmi znajomo? Kwota brzmi znajomo?
Że jak?
Tutaj, młody.
Pogadaj z tatusiem.
Zostawię was.
O co chodzi z Laurą Martínez? Ktoś ty?
Komisarz Donato.
- Jeśli ta suka myśli… - Ta suka to moja córka.
Siadaj.
- Dobra. - No proszę.
Dziewczyna ma ojca.
Nie biologicznego. Jestem ojcem innego rodzaju.
Mam wiele dzieci.
Jestem „Chrypa” Donato.
Nie słyszałem.
Na twoim poziomie to oczywiste.
Wy młodzi w ogóle się nie orientujecie.
A potem kończycie w rowie.
Informuję.
Pewnie współpracujesz z Komisariatem 32.
Ja rządzę całym południem.
Od Belgrano aż do Riachuelo.
Jak się domyślasz, nie mam czasu na pierdoły.
Od tego jest Gordillo.
Rogelio Gordillo.
„Dwugłowy”.
Zakała!
On nie zna Dwugłowego.
Z Zakałą lepiej nie zadzierać.
Organizuje wycieczki do miejsc, z których już się nie wraca.
- Czy to jasne? - Mów, o co chodzi.
Nie rób tak. To mnie irytuje, a to ci nie służy.
Porozmawiajmy o twoim problemie.
Nie jestem zadowolony z Laurity.
Uzależniła się od kokainy. Uważam to za osobistą porażkę.
Przyznaję.
Ale mówiła, że ją uderzyłeś, a to też mi się nie podoba.
Rozumiem, że pilnujesz swojego terenu,
ale my się tym zajmiemy.
To nie twoja sprawa.
Jest z rodziny i nie będzie już nikomu przeszkadzać.
Rozumiesz? Zapomnij o niej.
Nie znasz jej.
Zapomnij o niej albo sam staniesz się wspomnieniem.
Że niby takie staruchy jak wy coś mi zrobią?
Oczywiście, że nie.
My nikomu nie robimy krzywdy.
Nie będę się z tobą bić. Zabiłbyś mnie jednym dotknięciem.
Ale z Zakałą lepiej nie zadzierać.
Jaja sobie robisz? Dość tych bzdur.
Co robiłeś tu wczoraj i przedwczoraj?
- Nie pamiętam. - Nie?
Używałeś tego. Mam oczy z tyłu głowy.
- Ostrzegam cię. - Mów, gdzie jest dziewczyna.
Popełniasz poważny błąd.
Pierdolcie się! Nie znoszę, gdy ludzie mnie nie szanują!
Najpierw ona, a teraz te dwa stare pryki.
Mam napisane na czole: „idiota”?
- Nie wiem, mam słaby wzrok. - Dosyć tego.
Mów, kim jesteś i gdzie jest dziewczyna.
- Jestem „Chrypa” Donato. - Nieważne! Gdzie ona jest?
Nieważne.
Wiedzą, że tu jestem.
Jeśli nie wrócę przed 21, przyślą ludzi.
Dalej masz mnie za durnia? Gdzie jest dziewczyna?
Nie wolno mi nic powiedzieć.
Coś ci wyjaśnię. Ulica to mój dom.
A ty obrażasz mnie w moim własnym domu.
- Gdzie ona jest? - Komisarz Donato.
Zobaczmy, jak się bronisz, komisarzu.
- Puszczaj! - Gdzie twoi ludzie? Nie widzę ich.
Puść go!
Puść go albo zadzwonię na policję!
Zakała umie mówić!
Na rogu jest policjant. Idę po niego.
- Wracaj tu. - Pójdę po niego.
Staruchu!
Ej! Co to jest?
Co to jest? Stary wariat z nożem w ręku.
Nawet mnie nie widzisz!
Widzę niebieski cień, w którym płynie krew.
Podejdź, to cię ukłuję. Przysięgam, gnojku.
Wystarczy, Zakała. Idę sobie.
Stare dziady działają mi na nerwy. Gdzie ta dziewczyna?
Uciekłeś, gnojku!
Nie, Cardoso.
- Stchórzyłeś, dupku! - Cardoso!
To mój teren, jasne?
Nazywam się Antonio Cardoso, ty tchórzu!
Jeszcze raz ze mną zadrzesz, to odetnę ci jaja!
I zjem je sobie z sałatką!
Nie, sukinsynu!
Cardoso!
Cardoso, zapraszam.
Może pan tu usiąść.
Ja tylko…
Ani słowa więcej.
Chciałem tylko powiedzieć,
że naprawdę za panem tęskniłem.
Powiedział pan.
Chciałbym też wyrazić swoją radość, że wrócił pan ze szpitala.
Żałuję tylko,
że nie pozwolił się pan odwiedzić.
Oczywiście, że nie.
Podałby się pan za lekarza i kazał amputować mi stopę.
Spędziłem 12 pięknych dni bez pana.
Słusznie. Nie dziwię się.
Powiedziałem im:
„Może podawać się za słynnego kardiochirurga,
ale nie wpuszczajcie go”.
Nie winię pana.
- Przestałem już zmyślać. - Tak, jasne.
Mówię poważnie.
Od czasu incydentu z tym łobuzem,
kiedy to zachował się pan tak wspaniale.
Ten kraj nie widział takiej odwagi od czasu sierżanta Cabrala.
Od tamtego dnia jestem tylko sobą.
W piątek Clara przyszła na lunch, a ja wyznałem jej prawdę.
Biedaczka.
Miała łzy w oczach
i postanowiłem powiedzieć jej prawdę.
Przyznaję, fakt, że Laurita
już więcej się tu nie pojawiła,
pomógł mi podjąć tę decyzję.
Ale mogłem wymyślić kolejne kłamstwo, a nie chciałem.
Mam niebezpieczny język.
Zmienił pana w Zakałę Robledo i prawie pana zabił.
Zmyślił izraelską rodzinę i złamał serce mojej córce.
Mój język przeszedł na emeryturę.
Skoro mówimy o pańskim języku,
prawnik wspólnoty mieszkaniowej dowiedział się, że STOP nie istnieje.
Wywalili mnie na zbity pysk razem z kotłem.
Bez żadnej odprawy.
Strasznie mi przykro.
Obiecał pan tej Lauricie,
że pomoże jej z tym gangsterem.
A teraz
kto wie, co się stało z tą biedaczką.
A skoro robimy inwentaryzację,
Rodrigo.
Wrócił, co?
Teraz pobiera 3000 pesos.
Przegrał pan z kretesem. Pięć do zera.
Zapewniam, że moje rany nie potrzebują więcej soli.
Jeszcze jedno. Nie jestem sierżantem Cabralem.
On został zmasakrowany, a ja nie.
To ja prawie zmasakrowałem tego sukinsyna.
Jak go dorwę… Niech pan patrzy.
Widzi pan?
Kawałek tego gnojka.
Z kurtki, ale i tak się liczy.
Prawie coś mu odciąłem, zanim mnie dopadł.
Wie pan, co widziałem?
Gdy leżałem w szpitalnym łóżku, widziałem nad sobą
przerażoną twarz tego durnia.
Miał oczy jak spodki, gdy wyciągnąłem nóż.
Zmroziło go.
Robił ze strachu pod siebie. Nic nie rozumiał.
Co niby miał rozumieć?
Mój Boże…
Nawet z moim okropnym wzrokiem
widziałem, jak gapi się na mnie szeroko otwartymi oczami.
Bo on mnie widział.
Zapewniam, że mnie widział.
Widział mnie.
Gwarantuję, że minie dużo czasu,
nim ten sukinsyn znów zechce ze mną zadrzeć.
Oprawię to w ramkę.
Niestety muszę już iść.
To najlepsza wiadomość dnia.
W południe muszę stawić się w domu starców.
Dzwonek dzwoni o 12. Jeśli się spóźnię, dostanę burę.
Znów chodzę do przedszkola.
Muszę się spieszyć, bo Clara dzwoni do mnie codziennie.
Aha. W weekendy nie przychodzę już do parku.
Spędzam je u córki.
W szpitalu powiedzieli mi, że pan wyszedł.
Przyszedłem, żeby się z panem zobaczyć.
Jestem panu winny przeprosiny i jestem też panu winny prawdę.
Nazywam się León Schwartz.
Tak nazywam się naprawdę.
W młodości byłem aktywistą. To akurat prawda.
Ale życie, rodzina i dzieci…
sprawiły, że musiałem myśleć o tym, co włożyć do garnka.
I przez ostatnie 41 lat mojej aktywności zawodowej
byłem kelnerem w kawiarni Imperio w Villa Crespo.
To wszystko.
Kelner.
Przeszedłem na emeryturę w wieku 73 lat.
Chciałem pracować trochę dłużej,
ale za dużo gadałem, a to przeszkadzało niektórym klientom.
Więc jestem teraz, tak jak byłem przez całe życie,
nikim.
Absolutnie nikim.
Taka jest prawda.
Do widzenia, Antonio.
Życzę wszystkiego najlepszego panu i pańskiemu nożowi.
Dobre sobie.
Nie może pan przestać kłamać.
Powiedziałem prawdę.
Jaką prawdę?
Pan nie potrafi mówić prawdy.
Proszę pana.
Ze względu na te wszystkie wspólne chwile…
Niech pan powie.
Już powiedziałem prawdę. Nic więcej nie ma.
Nie, proszę pana.
Pan kelnerem? Błagam.
Na pewno był pan kimś więcej.
Poważnie. Kim pan był?
Kelnerem, nikim więcej.
Zwykłym kelnerem.
Nie licząc krótkiego epizodu
w przemyśle filmowym.
Co? Pracował pan przy filmach?
Wy nazywacie to filmami,
my nazywamy to przemysłem filmowym.
Jaką pracę pan wykonywał?
Nie nazwałbym tego pracą.
Przez krótki czas byłem producentem, reżyserem i scenarzystą.
Producent i reżyser.
I scenarzysta.
Wiedziałem, że pan kłamie!
To nie byle co.
- Można tak powiedzieć. - Tak.
To były bardzo ciężkie czasy.
Lata 70. Czarne listy.
Nasi najzdolniejsi artyści byli mordowani albo wypędzani.
Wszyscy byli przerażeni.
Branża była kompletnie sparaliżowana.
Brałem udział w konkursie w Cannes z filmem dokumentalnym
o ruchach wyzwoleńczych w Ameryce Łacińskiej.
Ja cię kręcę, Cannes!
Tak, Cannes. Wiele o nim słyszałem.
To był taki autorski projekcik.
Jak mógłbym myśleć, że zdobędę Złotą Muszlę?
Nie! Jaki był tytuł filmu?
Krwawiące żyły Pachamamy.
Mam ciarki.
Brakowało nam pieniędzy, ale nadrabialiśmy odwagą.
Nagle zadzwonił telefon.
O drugiej nad ranem.
Nie! Kto to był?
Branża filmowa.
„Potrzebujemy szybkich rozwiązań, zdecydowanych działań”.
- Niech pan wyobrazi sobie kontekst. - Wyobrażam sobie.
Co miałem zrobić?
Co pan zrobił?
To długa historia.
Bardzo długa i skomplikowana historia.
Spróbuję ją streścić.
DWAJ NIEZNAJOMI Z PARKU
NA PODSTAWIE SZTUKI I’M NOT RAPPAPORT HERBA GARDNERA
Napisy: Ewelina Zakrzewska