Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(เรื่องราวนี้อาจจะเกิดขึ้นในปี 2030)
(หรือในปี 1984)
(ปี 506 หรืออาจจะปี 2000 ก็ได้)
(อาจจะเมื่อสิบปีก่อน หรือในอีกไม่กี่วัน…)
(ใครจะไปรู้…)
(อาจจะกำลังเกิดขึ้นตอนนี้ก็ได้)
โล่งอกไปที
ธรรมชาติช่างฉลาดจริงๆ
ที่ทำให้เรื่องธรรมดาๆ อย่างการกำจัดของเสียออกจากร่างกาย
รู้สึกดีขนาดนี้
เกือบชวนให้ผมคิดว่า ตำนานของพระเจ้าน่ะมีอยู่จริงเลย
เอาเถอะ
เราคุยถึงไหนแล้วนะ
เราคุยเรื่องอะไรค้างไว้
ผมกำลังจะเล่าเรื่องสำคัญให้คุณฟัง
เราคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ
เราไม่ได้คุยกัน
คุณคุยคนเดียว ผมไม่ได้คุยด้วย
แล้วผมพูดว่าอะไรล่ะ
จะไปรู้เหรอ ผมก็ไม่ได้ฟัง
คุณพูดเองเออเองอยู่คนเดียว
แล้วทำไมไม่ฟังล่ะ
เพราะคุณมันขี้โม้
ผมไม่อยากฟังคุณ ผมเลิกฟังมาสองวันแล้ว
เลิกทำเป็นอ่านซะที ผมรู้น่าหรอกว่าคุณมองไม่เห็น
สวนนี้ออกจะใหญ่นะ มีผู้คนทุกประเภท
- ทั้งเด็กๆ พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ คนขายของ… - โอเค
ทำไมไม่ไปกวนคนอื่นบ้าง
ผมไม่คุยกับคุณแล้ว
อยากคุยนักก็ไปคุยกับต้นไม้โน่น
นั่นมันเสาไฟ
คุณนี่ขี้โกหกตลอด
ดีแต่พูดพล่าม เป็นคำโกหกทั้งนั้น
คุณต้องพิสูจน์ข้อกล่าวหาด้วยหลักฐานสิ
โอเค ได้
ตัวอย่างเช่น
จริงเหรอที่คุณเคยเป็น
อดีตเจ้าหน้าที่กองกำลัง เพื่อการปลดปล่อยรวันดา
ไม่จริงอยู่แล้ว
และคุณก็ไม่ได้ชื่อมอบูตูด้วย อย่าโกหก
ดูก็รู้ว่าไม่ใช่
นั่นปะไร เห็นไหม คุณโกหก
ผมไม่ได้โกหกคุณ
เรียกว่าปิดบังตัวตนต่างหาก
อะไร หมายความว่าไง
ในสายงานของผม คุณต้องมีตัวตนลับ
ผมไม่อาจบอกรายละเอียดมากไปกว่านี้แล้ว
จะบอกว่าคุณเป็นสายลับงั้นเหรอ
ผมแค่บอกว่าผมชื่อมอบูตู
เป็นสมาชิกกองกำลังปลดปล่อยรวันดา
ตัวตนลับอะไรเพ้อเจ้อชะมัด
คิดว่าผมไม่ได้บอกพวกนั้นรึไง
ผมบอกไปแล้ว
ชายชาวโปแลนด์วัย 86 ปี จะชื่อว่ามอบูตู มาจากรวันดาได้ยังไง
"แย่หน่อยนะ คุณได้ชื่อมอบูตู"
"แล้วจะยังไง ก็เป็นแบบนี้แหละ"
แต่นี่คืออาชีพหากินของผม
ผมขอร้อง อย่าถามอะไรเพิ่มเติมอีกเลย
แต่มันแปลกไม่ใช่รึไง
ทำไมถึงเลือกชายชราไปทำงานแบบนั้น
อ้าว ผมก็ไม่เข้าใจหรอก
ผมก็มีคำถามเหมือนกัน
ประมาณหนึ่งปีก่อน
ผมยืนเข้าแถวอยู่ที่ธนาคาร
แล้วมีผู้ชายคนนึงเดินมาหาผม
เขาถามผมทันทีว่าอยากเป็นสายลับไหม
ไม่จริงละ
แต่ก็มีเหตุผลนะ
พวกเขาคิดว่า
"เขาแก่แล้ว ไม่มีใครสนใจเขาหรอก"
"เขาไปไหนมาไหนได้เหมือนผี แล้วเก็บข้อมูลมา"
เรื่องนั้นก็จริง
แต่พวกเขาเลือกตัวตนลับผมได้แย่มาก
- ก็… - แต่ขอทีเถอะ
เลิกถามผมซะที
ผมพูดจริงนะ ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ตอบ
พวกเขาตั้งนามแฝงให้ผมด้วย
อาเบล
อาเบลเหรอ
อาเบล โกลด์ฟาร์บ
แล้วคุณชื่อจริงว่าอะไร
ซามูเอล โกลด์ฟาร์บ
- ให้ใช้นามสกุลเดิมงั้นเหรอ - นั่นสิ พวกนั้นมันโง่
แต่จะทำไงได้ล่ะ คนเราต้องทำมาหากิน
ก็จริง ผมก็พูดอย่างนั้นตลอด
งั้นถามหน่อยสิ
คุณเคยสืบได้เรื่องอะไรให้พวกเขาไหม
ผมนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งวัน
กับผู้ชายที่มองเสาไฟเป็นต้นไม้
ผมจะไปเอาข้อมูลมาจากไหนล่ะ ถามได้ ไม่เคยอยู่แล้ว
ผมต้องถามเรื่องประกันสุขภาพสำหรับสายลับ
เพราะพวกเขาบอกผมว่า…
- ปัดโธ่เว้ย - อะไร
ให้ตายสิวะ คุณหลอกผมอีกแล้ว
ผมสาบานว่าจะไม่หลงเชื่ออีก แต่คุณก็หลอกผมอีกจนได้
"ผมชื่ออาเบล โกลด์ฟาร์บ"
"ประกันสุขภาพสำหรับสายลับ"
เชื่อเลย โกหกอยู่ได้
อย่าบอกนะว่าไม่สนุก
เรื่องนี้สนุกดีออก
- ทั้งยาว ซับซ้อน น่าสนใจ - ไม่เห็นจะดีตรงไหน
เราคุยกันจบแล้ว
อย่าคิดจะหลอกผมอีก ออกไปซะ
นี่มันที่ของผม ผมมาถึงก่อน
- ที่ของคุณเหรอ - ใช่
จะเป็นที่ของคุณได้ยังไง ไหนล่ะโฉนดที่ดิน
มาดูซิว่าใช่ที่ของคุณจริงรึเปล่า
อยากเห็นโฉนดใช่ไหม อยู่นี่ไงสองฉบับ
- อ่านลายมือเป็นไหมล่ะ - ขอล่ะ
อ่านมือผมนะ นี่มันนักมวยเก่า
ผมมานั่งประจำตรงนี้สามปีแล้วนะคุณ
เป็นที่ที่ผ่อนคลาย เงียบสงบ
แต่พอสัปดาห์ที่แล้ว คุณก็โผล่มา และทำจนผมจะเป็นบ้าแล้ว พอกันที
ไปซะ ผมจะนับถึงสาม ไม่งั้นผมต่อยจริงแน่
ผมว่าเราควรคุยกันแป๊บนึงก่อนนะ
ระฆังดังแล้ว
- นี่คุณ… - นักมวยกำลังขึ้นสังเวียน
จะชกผมท่าไหน ถ้ามองไม่เห็นผมด้วยซ้ำ
ทำตัวแบบนี้มันน่าอายนะ
พอผมชกเสร็จ คุณนั่นแหละที่จะหน้าหงาย
ด้วยความเคารพนะ
นิสัยคุณมันน่าหดหู่ และทัศนคติคุณก็แย่มาก
ถึงทีของแชมป์แล้ว!
อ้าวคุณ อย่าขยับๆ
อย่าขยับ ไม่รู้กระดูกหักตรงไหนรึเปล่า
ผมไม่เคยล้มเลย
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก
ผมล้มทุกเช้าเลย
พอตื่นเช้ามาดื่มกาแฟ แล้วก็ล้มตัวต่อ
นี่แหละวัฏจักรชีวิต
ตอนอายุสองขวบก็หัดลุกแล้วเดินเตาะแตะ
ในชั่วพริบตาก็อายุ 86 แล้วล้มลุกอีก
เงยหัวขึ้นได้ไหม ทำให้ดูหน่อย
นั่นแหละๆ เป็นลางดีนะ ดีแล้ว
ไหนมาดูบริเวณเชิงกรานหน่อย
โอเค ขอดูหน่อย ตรงนี้นะ
ถ้าชอบให้นวดแบบนี้ บอกไว้ก่อนนะว่าผมโสด
เอามือออกไป
ไม่ต้องห่วง
ถ้ามีอะไรหักก็ไม่เป็นไรหรอก
ผมนี่สิสะโพกเปราะบางยังกับถ้วยชา
ปีที่แล้วสะโพกหักไปสองครั้ง
มีครั้งนึงผมตายไปพักนึงเลย
หกนาที
- ไม่นานเท่าไหร่นี่ - ผมกำลังผ่าตัดบายพาส แล้วก็ตูม
หมอต้องเอาสายเคเบิลมาจัมพ์ผม ยังกับผมเป็นรถ
ขยับแขนได้ไหม ลองดูหน่อยสิ
เยี่ยมมาก
คุณไม่เป็นไรหรอก
ทีนี้นอนไปสักห้านาทีนะ พักผ่อนบ้าง
สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับการผ่อนคลายคือเรื่องตลก
เวอร์ดาเกร์ เขาสุดยอดเลย จำเขาได้ไหม
เพ้อเจ้ออีกแล้วล่ะสิ
- อะไรล่ะ - หมายความว่าไง
ที่พูดเรื่องตายไปแล้วน่ะ
- ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก - จริงส
- เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนเลย - จริงแท้แน่นอนอะไร
มานี่ ให้ผมช่วย
ไม่ต้อง ผมลุกเองได้
โอเค มานี่ ลุกขึ้นมา
ได้แล้ว ดีนะที่คุณลุกเองได้
- จะไปไหนล่ะ - ไปให้ไกลจากคุณ
ผมทนฟังเรื่องโกหกของคุณไม่ไหวแล้ว
ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ
ก็แค่…
เสริมแต่งความจริง
บางครั้งความจริงก็ไม่เข้ากับผม มันอึดอัดเกินไป
แล้วผมก็เก็บเข้าตรงนี้ ไม่ก็คลายออกตรงนี้
จนกว่าจะพอดีตัวเป๊ะ
ความจริงงั้นเหรอ ขอทีเถอะ
ความจริงคือตอนที่ผมผ่าตัดบายพาส หลอดเลือดสามเส้นปีที่แล้ว
เงินบำนาญที่ผมได้รับทุกวันที่เจ็ด แล้วหมดไปภายในวันที่แปด
ไปเบเกอรี่เพื่อซื้อขนมปังเก่าค้างคืน
นั่นคือความจริง
ผมบอกว่าเอาไปให้นกพิราบกิน
ผมนี่แหละนกพิราบที่ว่าา
ผมตายไปหกนาที นั่นคือความจริง
ตั้งแต่นั้นมา ผมก็มีนโยบายใหม่
แต่งเติมนิดหน่อย
เช้านี้ผมบอกที่ร้านขายผักว่า ผมเป็นคนสุดท้ายของชนเผ่าโกเมชิงโกน
เขารับฟัง
แล้วผมก็เริ่มรำลึกถึงวันเก่าๆ ที่ลาปัมปา
การปล้นสะดม
ปู่ของผมต่อสู้กับนายพลโรกา
และผมก็ชอบมาก
ถ้าผมเป็นคนเดิมมาตั้ง 86 ปี
ผมจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นสักร้อยคน ไปอีกห้าปีไม่ได้เลยเหรอ
ถามอะไรหน่อย
ร้านเบเกอรี่นั่นน่ะ ผมควรไปสักกี่โมงถึงจะได้…
ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ
- คุณหลงประเด็นแล้ว - ไม่ๆ ผมเข้าใจประเด็นแจ่มแจ้งเลย
ประเด็นเดียวที่มีคือคุณมันเพี้ยนไปแล้ว
คุณไม่ได้แค่สติเลอะเลือนนะ คุณสติหลุดกู่ไม่กลับเลย
แหม ผมโชคดีจริงๆ
- เจอผู้เชี่ยวชาญสุขภาพจิตซะแล้ว - ใช่แล้ว
ผมน่าจะแนะนำให้คุณรู้จักกับคลาริต้า ลูกสาวผม
นั่นก็ผู้เชี่ยวชาญอีกคน
เธออยากส่งผมไปอยู่โรงพยาบาลบ้า
- ดูที่เธอเขียนสิ - อะไรล่ะ ว่ามา
"เขาไม่อยู่กับความเป็นจริง"
- เธอหมายถึงผม - ใช่
"เขาต้องการคนดูแล"
เธอเขียนจดหมายฉบับนี้ ถึงนักบำบัดผม หมอเองเกลส์
ปัญหาก็คือผมไม่มีนักบำบัด
ผมนี่แหละหมอเองเกลส์
ผมเอาที่อยู่ร้านเบเกอรี่ให้เธอ และเธอก็คิดว่าเป็นโรงพยาบาล
อย่างเธอเนี่ยนะอยากส่งผมไปขังไว้
คุณหาว่าผมเสียสติ
แล้วตัวคุณล่ะ
คุณเหลือเวลาอีกเท่าไหร่
ห้านาที ห้าเดือน หรือห้าปี
คุณอยากใช้เวลาแบบนี้เหรอ นั่งเหม่อไปวันๆ
นานๆ ทีจะได้ตื่นเต้นก็ตอนล้มลงไปนอนกับพื้น
ไม่ได้นะคุณ
คุณต้องลุกขึ้นมาเปลี่ยนอะไรบ้าง ต้องทำให้เกิดขึ้นเอง
เดี๋ยวๆ
นี่มาสั่งสอนผมว่าควรใช้ชีวิตยังไงงั้นเหรอ
- อะไรล่ะ - ผมมีงานการทำ
ไม่เหมือนคุณ
ผมยังเป็นแรงงานได้
ไม่ คุณกำลังคุยกับอันโตนิโอ การ์โดโซ
ผู้ช่วยผู้จัดการอาคาร ดูแลตึกซานฮวน 158
กรกฎาคมนี้ ผมจะอยู่ที่นั่นมาครบ 52 ปีแล้ว
สิ่งเดียวที่อยู่มานานกว่าผมคือหม้อไอน้ำ
หม้อไอน้ำที่หนัก 853 กิโล
แล้วใครคือคนเดียวที่รู้ว่ามันทำงานยังไง
ผมนี่แหละ
ทำเป็นบอกให้ผมทำอะไรใหม่ๆ
ให้ตายสิ ฟังนะ
ผมไม่ลุกขึ้นมาเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น
ผมน่าจะเกษียณตั้งแต่ 20 ปีก่อนแล้ว
- แล้วไง - แต่ผมก็เปล่า
ผมยังทำงานอยู่
ก็จริงอยู่ ใช่…
ผมไม่ได้ขึ้นเงินเดือนมาสองปีแล้ว
แต่ผมยังได้ทิปงามๆ ก้อนโตอยู่เลย
ใช่ และตอนนี้
ผมทำงานกะดึก ไม่มีใครเห็นผมเลย
ผมเห็นคนเฝ้าประตูกะกลางวัน เข้าๆ ออกๆ มาเยอะแล้ว
ผมเห็นทุกคนโดนไล่ออกกันหมด
แต่ผมไม่โดน ผมยังอยู่
ผมเป็นชายแก่ผู้รอบรู้ที่ไม่มีใครมองเห็น
ไม่ คุณเป็นคนตาย เป็นผีไปแล้ว
สองปีแล้ว เงินเดือนไม่ขึ้นเลย
- คุณปล่อยให้พวกเขาปล้นคุณแบบนั้นได้ยังไง - ไม่เลย ไม่มีใครปล้นผม
ไม่ว่าจะที่ทำงานหรือที่ไหน เพราะผมมีคนคุ้มครอง จะบอกให้รู้ไว้
ใช่แล้ว
ไม่เห็นเด็กหนุ่มที่มารับผมทุกบ่ายเหรอ
- ใครนะ - เขาชื่อร็อดริโก ช่างเถอะ
ผมให้เงินเขาวันละพันเปโซ
แล้วเขาก็เดินไปส่งผมที่บ้าน
ไม่มีใครปล้นผมได้ เขาปกป้องผม
จากใคร
จะว่าไป ส่วนใหญ่ก็จากตัวเขาเองนั่นแหละ
แต่ก็จากอันตรายตามท้องถนนด้วย
คุณเป็นผีขี้ขลาดคนแรกที่ผมเคยเจอ
ดูตัวเองก่อนเถอะ มอบูตู พูดมาได้
ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย
คนอื่นยังเห็นผมอยู่
- ผมทำให้ทุกคนเห็นผม - ไม่ต้องเลย
ฟังนะ ตอนที่พวกเขาพาผมไปโรงพยาบาล
พวกเขายังไม่ส่งผมขึ้นรถพยาบาลไม่เสร็จเลย
เพื่อนบ้านหกคนจากตึกเดียวกัน ก็โทรหาฝ่ายบริหารแล้ว
ว่าอะพาร์ตเมนต์ของผมว่างให้เช่ารึยัง
แต่ผมก็กลับมาได้
รู้ไหมว่าตอนนี้ผมทำอะไร
ทุกวันตอนตีห้า
ผมกดกริ่งของพวกนั้น ทั้งหกคน
แล้วตะโกนว่า "ตื่นได้แล้ว ไอ้พวกแร้ง"
"อะพาร์ตเมนต์สี่บีไม่ให้เช่าหรือขายทั้งนั้น"
ผมร้องเพลงปฏิวัติปลุกใจ แล้วก็ตะโกนด่ากราดใส่พวกเขา
เป็นตาแก่ที่เพี้ยนชะมัด
- ใคร - คุณนั่นแหละ ที่คิดว่าพวกเขาเห็นหัวคุณ
- พวกนั้นไม่เห็นคุณหรอก - ไม่เหรอ
พวกเขาอาจจะได้ยินคุณ แต่ไม่เห็นคุณ
เราก็เป็นผีเหมือนกันทั้งคู่
ไม่มีใครอยากเห็นหน้าเหี่ยวๆ ของคุณ
หน้าผมก็เหมือนกัน
แต่ผมช่วยเหลือคนอื่น
คุณทรยศพรรคพวกเดียวกัน
คนอย่างคุณนี่แหละ ที่ทำให้คนแก่เสียชื่อกันหมด
ฟังนะ
- ผมจะบอกอะไรให้นะ และ… - การ์โดโซ
- อือ - การ์โดโซ
- เออ - การ์โดโซ
ผมเองอันโตนิโอ การ์โดโซ ใครถาม
เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
กอนซาโล เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ ห้อง 12 เอช หวัดดีครับ
อ๋อ คุณเมเนเดซ โรเบิร์ตส์
- ผมตามหาคุณมาหลายวันแล้ว - ผมไม่ได้…
ราอูลบอกผมว่าคุณอยู่แถวนี้
ไอ้เวรนั่น
ใช่ๆ ผมอยู่แถวนี้ตลอด
อยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม ผมจะไปวิ่งสักสองสามรอบ เดี๋ยวมาคุยกัน
ได้เลยๆ แน่นอน
- อย่าหนีไปไหนนะ - ไม่หรอก จะไปทำไมล่ะ
ที่จริงผมว่าจะโทรหาคุณพอดี เพราะผม…
บ้าเอ๊ย เขาหาผมเจอแล้ว
นั่นใครเหรอ
ผมหลบหน้าเขาอยู่ เขาดันหาผมเจอจนได้ บ้าเอ๊ย
- นั่นใครล่ะ - คุณเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ ห้อง 12 เอช
เขาเป็นประธานนิติบุคคล
เขาเป็นคนใหม่ เพิ่งเข้ามาตอนสร้างห้องสตูดิโอ
สตูดิโอเหรอ
พวกเขาทุบผนังบางส่วน แล้วก็เรียกว่าห้องสตูดิโอ
คุณนี่ตามโลกไม่ทันเอาซะเลย
ตอนนี้ทั้งตึกมีแต่คนพวกนั้นและ…
พวกเขาจ้องจะปรับโครงสร้างบ้าบออะไรไม่รู้
และเขาอยากเจอผมตามลำพัง
โอเค ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ไม่เลย รู้ไหมว่าเรื่องอะไร
คนในตึกเริ่มพูดกันไปทั่วแล้ว
ว่าสายตาผมไม่ค่อยดี
แค่ไม่ค่อยดีเหรอ
อันเดรอา โบเชลลียังสายตาดีกว่าคุณเลย
ผมรู้จักตึกนั้นทุกซอกทุกมุม
กรกฎาคมนี้ก็จะครบ 52 ปีแล้ว
แต่สัปดาห์ที่แล้ว ผมเดินชนประตูลิฟต์อย่างจังเลย
แล้วคุณนายการ์ราเซโดจากห้องสองเอก็เห็นผม
ไม่รู้สิ ผมดันวอกแวกไป
ประตูมัน… เรื่องก็คือผมเดินไปชนเข้าเต็มๆ เลย
แล้วผมก็เห็นผู้หญิงคนนั้น ยืนอยู่ตรงนั้น กำลังจ้องมองผม
ผมก็เลยพยายามรักษาหน้า
ผมดันคิดขึ้นมาว่าจะเดินชนอีกครั้ง
ให้ดูเหมือนผมตั้งใจเดินชน
ยังกับผมวางแผนไว้ล้ำลึก
ว่าจะเดินเอาหัวโขกประตูลิฟต์ซะงั้น
ที่แย่ที่สุดก็คือ
ตอนที่ผมทำอย่างนั้นอยู่ ผมก็รู้ตัวว่าเป็นการกระทำที่งี่เง่ามาก
แต่ผมหยุดไม่ได้แล้ว
ผมได้แต่เอาหัวโขกประตูยังกับคนโง่
แล้วผมก็บอกเธอว่า
"ผมกำลังซ่อมประตูอยู่ คุณนายการ์ราเซโด"
"ประตูมันเปิดได้เอง มันอันตราย"
เธอกลัวจนหนีไปเลย
ผ่านไปไม่ถึงสองวัน
เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ก็อยากคุยกับผมตามลำพัง
สมัยผมเป็นนักมวยก็แบบนี้
ผมถอยจนติดเชือกแล้ว
แล้วผมก็กลัวขึ้นมา
ผมกลัวขึ้นมาเพราะว่า…
คุณเป็นต้อกระจกที่ตาทั้งสองข้าง
- ใช่ - ใช่
คุณผ่าตัดรึเปล่า
เปล่า ผมยังไม่ได้ผ่า
อีกอย่าง เมื่อสี่ห้าปีก่อน หางตาผมก็มองไม่เห็นแล้ว
หมอบอกว่าผมสูญเสียการมองเห็นรอบข้าง
อยู่ดีๆ ก็หายไปเลย ไม่เห็นแล้ว
ลาก่อนภาพรอบตัว
ผมเดินเหมือนกำลังมองผ่านรูหลอดเลย
แล้วเช้าวันนึง ผมตื่นขึ้นมา แล้วก็เห็นจุดอยู่กลางสายตา
อ๋อ จุดนั้น
ใช่ เหมือนพระจันทร์เลย
เหมือนพระจันทร์ ใช่
แล้วมันก็เริ่มโตขึ้น
อยู่ตรงกลางรูหลอดเลย
แล้วเราก็ต้องอยู่โดยไม่เห็นภาพรอบข้าง
เห็นพระจันทร์อยู่ในหลอด
และมีช่องว่างเป็นวง ให้พอเห็นคนเดินไปเดินมา
จะทำยังไงได้ล่ะ
คุณเห็นภาพเป็นสีหรือเป็นขาวดำ
สีน้ำเงิน
ที่จริงก็เหมือนเงาสีน้ำเงินมากกว่าน่ะ
ปัญหาคือผมยังฝันเป็นสีอยู่นะ
ในความฝัน ผมเห็นทุกอย่าง เฉียบคมชัดเจนเหมือนตอนเป็นเด็กเลย
แล้วผมก็ตื่นขึ้นมา
มันคือชีวิตจริงที่ดูเหมือนความฝัน
นั่นสิ ใช่เลย
ผมก็เจอแบบนั้นเหมือนกัน
การ์โดโซ เราเชื่อมโยงกันได้
เพราะเราทั้งคู่มีวิสัยทัศน์
เราจะต้องการสายตาไปทำไมถ้าเรามีวิสัยทัศน์
ใช่ๆ
ฟังนะ ไม่ว่าคุณจะต่ำช้าหรือขี้ขลาดยังไง
เราก็มีความเชื่อมโยงกัน
การนัดพบของเรากับเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ จะไปได้สวย
ผมมั่นใจ
หมายความว่าไง การนัดพบของเรา
ใช่ ผมตัดสินใจแล้วว่า จะจัดการเรื่องเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์เอง
ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น
พวกกอบโกยผลประโยชน์ พวกเจ้าของที่ดิน พวกสวะทุนนิยม
นั่นแหละของโปรดของผมเลย
ผมจะฟาดให้เรียบ
- ใช่ๆ - ไม่นะ
ผมไม่ได้ขออะไรทั้งนั้น อย่า…
ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก การ์โดโซ
ของคุณมาร์กซ์ เลนิน กอร์กี โอลกินเถอะ
อย่าพาคนแปลกหน้ามาที่สวนของผมเชียวนะ แค่นี้ก็คนเยอะพอแล้ว
ผมไม่ได้จะพาใครมา ผมจะนำความคิดมาให้ต่างหาก
คนเราแก่ตัวขึ้น
แต่ความคิดยังเยาว์วัย ดีต่อใจและสวยงามอยู่
ความคิดย่อมดีกว่าคนที่เป็นต้นคิด
ไม่มีใครหยุดยั้งการต่อสู้ได้ เหมือนที่ไม่มีใครหยุดการโคจรของดวงดาว
เราจะขยี้เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์คนนั้น ให้เละก่อนมื้อค่ำ
ปล่อยให้ไอ้สวะมาหาเราเลย
ไอ้สารเลวนั่น
เขาอยู่ไหน
- พูดจาเพ้อเจ้อจบรึยัง - อะไรนะ
ผมจะบอกให้ว่าเราจะทำอะไร
คุณจะหุบปากเอาไว้
ไม่อย่างนั้น
ผมจะจ้างร็อดริโกหมื่นนึงให้มาอัดคุณแทน
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
- ผมรู้อยู่แล้วว่าจะพูดอะไร - อะไรล่ะ
ผมต้องอยู่ต่อจนถึงวันคริสต์มาส
เพื่อเงินทิปน่ะ
- แค่จนกว่าจะถึงคริสต์มาส หลังจากนั้น… - คริสต์มาสงั้น
ไม่ คุณจะยอมประนีประนอมไม่ได้
ผู้ชายคนนั้นไม่มีสิทธิ์ไล่คุณออก
จนกว่าคุณจะถึงวัยเกษียณ
แต่ผม 85 แล้ว
พอผมจัดการเขาเสร็จ ผมจะเล่นไอ้อันธพาลร็อดริโกด้วย
เราจะสั่งสอนเด็กคนนั้นด้วยกัน
ทำไมล่ะ พระเจ้า
ผมขอให้ท่านช่วย
แล้วท่านส่งคนแก่ที่ทั้งตาบอด หูหนวก เป็นฝ่ายซ้ายโง่เง่ามาให้ผม
- ท่านทำกับผมแบบนี้ทำไม - พระเจ้าที่คุณคุยด้วยคือใคร
คุณจะทำให้ผมปวดหัวกว่าที่คิดนะ
บ้าจริง เขามาแล้ว
อย่าพูดอะไรนะ ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลย…
เงียบน่า การ์โดโซ
ผมว่านั่นไม่ใช่เขาหรอก
ไม่ ไม่ใช่แน่นอน
นั่นผู้หญิง เป็นสาวสวยด้วย
คุณรู้ได้ไง
เพราะรัศมี
ตอนที่ผมยังมองเห็น
สาวสวยทุกคน มีรัศมีบางอย่างเปล่งประกายออกมา
ตอนนี้ผมเห็นแต่รัศมีเรืองรอง
ใช่ เป็นผู้หญิงที่สวยมาก
ก็อาจจะเป็นไปได้
แต่ยังไงเดี๋ยวเขาก็จะมาแล้ว
ช่วยอะไรผมทีเถอะ ไปให้พ้น
ไปซะ เอางี้ละกัน
ทำไมไม่ไปร้านขายผัก
บอกเขาว่าคุณเป็นเผ่าโกมันเช แล้วเล่าเรื่องที่บอกล่ะ
ก็ได้ คุยกับเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ให้เรียบร้อย
ผมอนุญาต
แหม ขอบคุณมาก
แต่คุณต้องใจเย็นก่อน
ถ้าคุณไป ผมใจเย็นแน่ ในทันทีเลย
สภาพคุณเป็นแบบนี้
เจ้าของที่จะเหยียบคุณให้จมดินแน่
เข้าใจไหม มานี่เถอะ
มานั่งบนพื้นหญ้าสักพักกันดีกว่า
- บนพื้นหญ้าเหรอ - ใช่
เห็นผมเป็นคนจรจัดรึไง
เปล่า ใจเย็นๆ
มา นั่งดีๆ ดีมาก
โอเค นั่นแหละ ดีมาก
ดี
เอาละ
- ให้ผมทำอะไรก็ไม่รู้ - ฟังนะ
นี่จะทำให้คุณใจเย็นลงได้
กัญชาน่ะ นี่ไง
สูบกัญชาจะได้ผ่อนคลาย
ผมได้มาจากเพื่อนหมอ
ให้ช่วยบรรเทาโรคต้อหิน
หมอสั่งยาผ่านประกันให้ แล้วทุกคนก็สบายใจ
มันช่วยขยายเส้นเลือดฝอย ช่วยลดความดันด้วย
มันคืออะไรนะ ขออีกทีซิ
นี่เหรอ นี่แหละกุญแจสู่ความสุข
ใช้เจ้านี่นะ แค่ดูข่าวยังหัวเราะกลิ้งเลย
แม้แต่ลูกๆ ยังดูเป็นคนดีขึ้นมาได้
อ๋อ งั้นคุณก็เป็นขี้ยาสินะ
ผมไม่รู้ว่าเคยทำอะไรกับท่านไว้ แต่ประทานอภัยให้ผมเถอะ พระเจ้า
ขอโทษเป็นพันครั้งเลย ให้ตายสิ
ดูดเข้าไปทีเดียว เรื่องเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์จะหวานหมู
เอาไปให้พ้นหน้าผม นั่นมันยาพิษชัดๆ ตาแก่เจ้าเล่ห์
ผมว่าหมอนั่นกำลังมาแล้ว
ใช่
นี่ ลองดูๆ
ต้องสูดควันเข้าไปนานๆ เลย
แล้วจะยิ่งได้ผลดี
นี่มันขยะชัดๆ
ให้โอกาสอีกทีน่า
ต้องลองให้คุ้นเคย
- คิดงั้นเหรอ - ใช่สิ
กินให้อร่อยนะ ประกันสังคมจ่ายให้
สาวคนนั้น
เปลี่ยนจาก "สาวน้อยน่ารัก" เป็นสาวทรงเสน่ห์ไปซะแล้ว
เธอกลายเป็นอานา กริมเบิร์ก
อานา กริมเบิร์กเป็นพนักงานเก็บงาน
เธอเย็บป้ายกับขนนกบนหมวกยี่ห้อชิฟแมน ที่ย่านชาการิตา
- ไม่ใช่ - ดูดีๆ
ไม่ นั่นไม่ใช่เธอ
นั่นนอร์มิตา ริเวรา
เธอเป็นคนขี้อายนะ อานิต้าน่ะ
เอาแต่นั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านตลอดบ่สย
หน้าตาเธอสวยมาก
ยังกับเป็นภาพวาดของจิตรกรเลย
นอร์มิตาเป็นภรรยาคนที่สามของผม
- เป็นคนดีที่สุดแล้ว - งั้นเหรอ
นอร์มิตาให้กำเนิดลูกชายคนโตของผม ฮวน การ์โลส
และฮวน การ์โลสก็มีหลานชายคนแรกของผม
มาริโอ
และมาริโอก็ให้ฟันปลอมชุดแรกกับผม
ผมเดินผ่านระเบียงหน้าบ้านเธอเป็นล้านครั้ง
ไม่เคยกล้าทักทายเธอเลย
นิ้วเธอผิดรูปจากการทำงานตัดเย็บ
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆ แล้วก็ซ่อนมือเอาไว้แบบนี้
เพราะเธออายมือตัวเอง น่าสงสารจริงๆ
หลานทั้งแปดคนของผม มีหน้าที่การงานดีๆ กันทั้งนั้น
มาริโอเป็นหมอฟัน
ดูรอยยิ้มผมสิ
ผมใส่ฟันปลอม ยิ้มกว้าง
แล้วบอกลานอร์มิตา
เธอไปทำงาน
เพื่อให้สามีของเธอได้เรียนกฎหมาย และกลายเป็นคนใหญ่คนโต
พอผู้ชายคนนั้นเรียนจบ เขาก็รู้ตัวว่าเขาเป็นทนายความ
ที่แต่งงานกับผู้หญิงชาวยิวตัวเล็กๆ ที่พูดภาษายิดดิชและทำงานเย็บขนนกติดหมวก
แล้วเขาก็ทิ้งเธอ
ไปหาสาวไฮโซผอมแห้งที่เขาเจอที่มหาลัย
สี่เดือนต่อมา
อานาเอาหัวมุดเข้าไปในเตาอบ
เฮ้อ นอร์มิตาร้องไห้ฟูมฟายเลยตอนผมจากมา
แล้วผมก็เดินจากไป ยิ้มร่าด้วยฟันชุดใหม่
ตอนนั้นเธออายุสัก 60 ได้มั้ง
แต่ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอ ความทรงจำก็ยังสดใหม่เหมือนครั้งแรกเลย
หนึ่งเดือนก่อนที่เธอจะฆ่าตัวตาย
ผมเจอเธอที่ห้องสมุดสาธารณะที่วิลลาเกรสโป
ผมจำได้ว่ากำลังอ่านแม็คเบธอยู่
ผมเงยหน้าขึ้น แล้วอานาก็อยู่ตรงนั้น
เธอไม่เห็นผมหรอก
เพราะเธอกำลังก้มหน้าก้มตา อ่านหนังสือภาษาอยู่
เธอกำลังเรียนภาษาสเปน ช่างน่าสงสาร
เธอเงยหน้าขึ้นแล้วจำผมได้ เธอเลยยิ้มให้ผม
หัวใจผมเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมา
ผมพูดอะไรไม่ออกเลย
ผมตัวแข็งทื่อ
แล้วเธอก็ซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะ
ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป
หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็จากไป
ผมไม่เคยได้คุยกับเธอเลย
บ้าจริงที่ฟันผมเป็นอย่างนี้ และนิสัยของผมด้วย
ผมไม่เคยคุยกับเธอเลย
ในนี้มันมีอะไรเนี่ย
มันควรจะสูบแล้วหัวเราะไม่ใช่เหรอ
อย่า หยุดเลยๆ
ผมเกลียดการจมปลักอยู่กับอดีตจริงๆ
ฟังนะ นั่นแหละโรคร้ายที่แย่ที่สุด
การโหยหาความหลังน่ะ ฆ่าคนแก่ได้มากกว่าหัวใจวายอีก
คุณร่วมรักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
โหยหาความหลังอีกแล้ว
ให้ตายสิ
ครั้งสุดท้ายที่ผมร่วมรัก
คือวันที่ 10 กรกฎาคม 19…
ปี 2009
ภรรยาคุณยังมีชีวิตอยู่เหรอ
เธอว่าอย่างนั้นนะ
ไม่เอาน่า
ไม่ ผมรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร
แต่ไม่มีทางรู้ได้เลยกับเอสเตร์
เธอเป็นผู้หญิงที่ดี เป็นผู้หญิงที่แสนวิเศษ
เธอไม่ผิดอะไรหรอก
ที่ผมจะรักอานา กริมเบิร์กตลอดไป
ผมควรจะอธิบายเพราะว่า…
ครั้งสุดท้ายของผม ผมนอกใจเมีย
ให้ตายสิ
ผมนอกใจทุกคนเลย
กับมาร์การิตา ตอนนั้นผมอายุ 76
ผมก็ยังนอกใจอยู่ได้
การ์โดโซ ผมแปลกใจนะนี่ ในที่สุดก็มีเค้าความกล้าหาญซะที
เปล่า ไม่ใช่ความกล้าหาญที่ไหนหรอก เป็นคำสาปต่างหาก
ผมได้แต่บอกตัวเองว่า "ไม่ อันโตนิโอ อย่าทำแบบนี้"
"อย่าทำแบบนี้"
แล้วผมก็ทำจนได้ ให้ตายเถอะ
ไม่ๆ ดีแล้ว
คุณกล้าทำ คุณอยากทำแล้วก็ลงมือทำจริง
ผมอยากนะ แต่ไม่เคยกล้าเลย
ผมอิจฉาคุณนะ
ตัวตนที่คุณเป็นมาตลอด คือคนที่ผมเพิ่งเป็นได้
ตาแก่ลามกสินะ
เปล่า คนโรแมนติก
คนที่มีความหวัง
เชื่อผมเถอะ อย่าลืมสิว่าผมเคยตายไปแล้ว ผมรู้เรื่องพวกนี้ดี
สิ่งสำคัญไม่ใช่เซ็กซ์
แต่เป็นความโรแมนติก การผจญภัย
มันอยู่ในใจหมดเลย
ศพเป็นแค่ผู้โดยสาร ติดสอยห้อยตามการเดินทางไปด้วย
เข้าใจไหม การ์โดโซ
เพราะตอนนี้ ผมมีเรื่องต้องสารภาพ
ผมตกหลุมรักกับสาวคนนั้น
ดูเธอสิ
บอกตามตรงนะ ผมก็เหมือนกัน
หวังว่าโรแบร์โตจะไม่หึงละกัน
โรแบร์โตไหน
คู่ชีวิตของผม
อ้าว พูดเล่นหรอกเหรอ ปั่นหัวผมเล่นนี่
- แหม หลงเชื่อไปได้ - เชื่อจริงด้วย
- อย่าบอกนะว่าคุณไม่เชื่อ - หลงเชื่อซะสนิทใจเลย
- โอ๊ย โดนหลอกเต็มๆ เลย - อย่าบอกเชียวนะว่าไม่หลงกล
- โง่เชื่อไปได้ - ลุกกันเถอะ
- ลุกขึ้น นั่นแหละ - มุกเด็ดนี่
ขึ้นมาๆ
เดี๋ยวก่อน ยืนดีๆ นั่นแหละ
- นั่นแหละ - โธ่เว้ย
- เป็นอะไร - ผมอึราด
ไม่นะ
โดนหลอกบ้างเป็นไงล่ะ
- นี่แกล้งผมเหรอ - โดนผมหลอกแล้ว
คิดว่าอำคนอื่นเป็นคนเดียวรึไง
- ไม่เป็นไร - เดี๋ยว
ดูนะ ผมคิดอะไรออกแล้ว
ถ้าฉันเป็นแบบนี้
ฉันจะทำยังไง
ฉันหล่อตั้งแต่เกิด
หัวใจโหยหารัก
ช่วยหน่อย ร้องด้วยกัน
- มานี่ - ได้
ช่วยหน่อย
ถ้าฉันเป็นแบบนี้
ฉันจะทำอะไรได้
ฉันห้ามใจรักผู้หญิงไม่ได้
น่ารักจังเลยค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณมาก
ผมว่าแม่หนูคนนั้นหลงเสน่ห์เราเข้าแล้ว
แหงอยู่แล้ว สองหนุ่มหล่ออย่างเรา ไม่หลงสิแปลก
มีกัญชาอย่างเมื่อกี้อีกไหม
ไม่ๆ มาเล่นตลกต่อมุกกันดีกว่า
แล้วเธอจะหลงเราจนโงหัวไม่ขึ้นเลย
ไว้ค่อยเล่นมุกทีหลัง แต่ผมจะร้องเพลงแทงโก้ก่อน
"ถ้าฉันเป็นแบบนี้" ของบ็อตตา โลมูโตกับแปร์โรตี
ถ้าฉันเป็นแบบนี้
ไม่ๆ คุณร้องเพลงนั้นไปแล้ว
- เพลงมันดีนี่ - ร้องได้เพราะมาก
แต่ตอนนี้มาเล่นต่อมุกกัน
ไม่ว่าผมจะพูดอะไรกับคุณ
คุณตอบว่า "ผมไม่ใช่รัปปาพอร์ต"
เข้าใจไหม
ลองนึกภาพว่าเราเพิ่งเจอกัน
"ผมไม่ใช่รัปปาพอร์ต"
ไม่ๆ อย่าเพิ่งๆ
ผมจะเริ่มนะ หวัดดีรัปปาพอร์ต
ตอบเลย
ผมไม่ใช่รัปปาพอร์ต
อ้าวรัปปาพอร์ต ไปทำอะไรมา
เมื่อก่อนคุณตัวสูงใหญ่ ตอนนี้ผอมเตี้ยเหลือตัวแค่นี้
ผมไม่ใช่รัปปาพอร์ต
คุณเคยเป็นชายหนุ่มไว้หนวดเครา
ตอนนี้กลายเป็นตาแก่หัวล้านไปแล้ว
ผมไม่ใช่รัปปาพอร์ต
คุณเคยใส่เสื้อผ้าหรูหราดูดี ตอนนี้กลับใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ
ผมไม่ใช่รัปปาพอร์ต
ยิ่งกว่านั้น คุณเปลี่ยนชื่อด้วย
ผม…
จริงด้วย "คุณเปลี่ยนชื่อ"
ตลกชะมัด "คุณเปลี่ยนชื่อ"
การ์โดโซ
- การ์โดโซ เดี๋ยวผมไปหานะ - บ้าจริง เขามาแล้ว
ผมต้องตั้งสติ มานี่หน่อย
ไม่ต้องห่วง เราจะจัดการเขาเอง
ไม่ ไม่มีเราอะไรทั้งนั้น
คุณแค่ยืนเฉยๆ
อย่าพูดแม้แต่คำเดียว
สัญญานะว่าจะเรียกผม ถ้าต้องการให้ผมช่วย
ได้ ผมสัญญากับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างเลย
ผมพร้อมจะลุยแล้ว
ให้ตายเถอะ ฟังนะ ช่วยอะไรผมหน่อย
- นั่งรอตรงนี้ - ได้
- และอย่าลืมร็อดริโก โอเคนะ - ได้
- มองไปทางอื่นก็ได้ - โอเคๆ
การ์โดโซ
เป็นไงบ้างครับ
อ่อ ก็ดี
เรายังไม่เคยเจอกันอย่างเป็นทางการเลย ผมกอนซาโล เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
- อันโตนิโอ การ์โดโซ ยินดีที่รู้จัก - หวัดดีครับ
ขอโทษที่รีบนะ
ถ้าผมไม่วิ่งสักชั่วโมงครึ่งตอนนี้ ก็จะไม่ได้วิ่งแล้วทุกอย่างจะรวนไปหมด
การเป็นอมตะใช้เวลาเยอะมากน่ะ
สวนนี้สวยมากเลยนะครับ
คนไม่ค่อยเยอะ ไม่ค่อยมีร้านขายของเลย
ผมน่าจะมาเปิดคลาสที่นี่นะ
ผมสอนการสื่อสารที่ยูซีเอ
การสื่อสารเหรอ
ใช่ ทุกประเภทเลย
ทั้งสาธารณะ ระหว่างบุคคล และภายใน
ทุกอย่างที่…
ใช้คารม
- อะไรอย่างนั้น - อ่อ
ผมยืมคำนี้นะ
แล้ว…
คุณคงจำได้นะว่าเราเคยคุยกันบ้างแล้ว
ครับๆ
คุณต้องไม่เชื่อแน่
แต่ผมเพิ่งรู้ว่าคุณทำงานให้ตึกนี้
ผมอยู่ข้างล่างที่ห้องต้มน้ำน่ะ
- ผมไม่กวนใครทั้งนั้น - ครับ
- เยี่ยมเลย ดีมาก - อือ
- ที่ผมจะพูดคือ… มานี่สิครับ - อืม
ผมไม่ได้จัดการสถานการณ์ของคุณ
เพราะบอกตามตรง ผมไม่รู้ว่ามีคุณอยู่
- ส่วนใหญ่ผมอยู่ในห้องต้มน้ำ - ครับ
- ผมไม่รบกวนใคร - อืม
- ครับ - ใช่
พูดมาสิ อย่าเพิ่งหยุด คุณทำได้ดีแล้ว
ไม่ครับ ผม…
อย่างที่รู้ เราเปลี่ยนบริษัทบริหารแล้ว
- ใช่ - และในฐานะประธานนิติบุคคล ผม…
คือว่าเราทุกคน ทั้งตึกน่ะ
เราทำตามคำแนะนำของบริษัทบริหารใหม่
พวกเขาแนะนำให้ไล่ผมออกสินะ
ไม่ครับ ไม่
ไม่
- ผมไม่พูดอย่างนั้นหรอก - แล้วจะพูดยังไง
พวกเขาแนะนำว่า
คงไม่เป็นผลดีเท่าไหร่ ที่จะให้คุณเป็นพนักงานต่อไป
แบบนั้นก็เรียกว่าไล่ออกอยู่ดี
ไม่ครับ…
ฟังนะ เราบังคับให้คุณเกษียณก็ได้ เพราะคุณถึงวัยแล้ว
แต่คนในตึกชอบคุณมาก
พวกเขาเลยโหวตให้คุณได้เงินชดเชยสองเดือน
ไม่เลวนะครับ
อีกสองเดือน คุณอาจจะจำเราไม่ได้ด้วยซ้ำ
การ์โดโซ
ว่าไงล่ะ
ผมมันงี่เง่า
ขอโทษนะ ผมมันโง่ ผมขอโทษ
ฉันไม่ชอบรับหน้าที่นี้เลย อันโตนิโอ
แต่คุณทำได้ดีมากนะ
อันโตนิโอ
แบบนี้จะดีที่สุดสำหรับทุกคน
จะไม่มีใครเรียกร้องอะไรจากคุณ ไม่มีใครบ่นเรื่องคุณอีกแล้ว
คุณจะไม่ต้องทำงาน
ซึ่งพูดกันตรงๆ นะ งานนี้ไม่เหมาะกับคนวัยคุณ
คณะกรรมการเราไม่ใช่วายร้าย เราไม่ได้ไร้หัวใจ
วายร้ายตัวเดียวในที่นี้
คือเวลา
เวลาคือศัตรูตัวจริง
ดูผมสิ
ผมวิ่งเป็นเด็กๆ เลย หลอกใครอยู่เนี่ย
- รู้ไหมว่าประเด็นคืออะไร - อะไรล่ะ
- พวกคุณทุกคนต้องการผม - อืม
- จะเข้าหน้าหนาวแล้ว - ใช่
และหม้อไอน้ำนั่นติดตั้งตั้งแต่ปี 1968
โห 1968 เลยเหรอ
ผมรับรองได้ว่าไม่มีใครในโลกง ที่รู้เคล็ดลับการใช้เจ้านั่น
ได้ดีเท่าผมแล้ว
รับรองได้เลย ผมรับรอง
ครับๆ
- ขอผมอยู่ถึงคริสต์มาสเถอะ - อะไรนะ
ผมขอแค่นั้น
จนกว่าจะถึงคริสต์มาส
ผมจะได้ทิปน่ะ
เงินมันดี และผมก็…
คิดว่าไงล่ะ
ขอเวลาผมถึงวันคริสต์มาส
แล้วผมจะฝึกเด็กใหม่ให้
ประเด็นคือเราจะเปลี่ยนหม้อไอน้ำด้วยครับ
ใช่
เราจะเอาเครื่องใหม่ที่ใช้คอมพิวเตอร์
มันอลังการมาก
เป็นระบบอัตโนมัติ ฉลาดมาก
เปิดผ่านแอป ผ่านโปรแกรมได้
ทางมือถือ
ทางอินเทอร์เน็ต ในคอมพิวเตอร์
ยังกับเวทมนตร์เลย
เราไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น มันทำงานได้เอง
เดี๋ยวจะมีวิศวกรกลุ่มนึงเข้ามา พวกเขาจะมายกเครื่องครั้งใหญ่
ทั้งท่อน้ำ ระบบไฟฟ้า ประตูหน้า ครบครันเลย
เข้าใจละ งั้นพวกคุณจะยิ่งต้องการผมจริงๆ
ผมมีประสบการณ์ซ่อมแซม 40 ปีอยู่ในหัวนี่
- ครับ - ไม่ ฟังนะ
ผมรู้ว่าหลังปูนปลาสเตอร์ทุกชิ้นในตึก
มีอะไรอยู่
ผมรับรองได้เลย
ผมพูดจริงนะ วางใจได้เลย
เดี๋ยวนะๆ
โอเค นึกออกแล้ว
- นึกอะไรเหรอ - ไม่ต้องห่วง
ห้องใต้ดิน
ถ้าคุณยอมให้ผมอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม
ผมจะเป็นคนดูแลตึกให้ฟรีๆ เลย
ผมจะไม่คิดเงินสักแดงเดียว จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระคุณ
เรื่องของเรื่องคือเราจะใช้พื้นที่ห้องใต้ดิน
แล้วเอามาทำเป็นสวนในร่มหน้าหนาวน่ะครับ
เราจะ… เปลี่ยนแปลงทุกอย่างเลย
เข้าใจไหมครับ
ช่างมันเถอะ
ได้ ผมถอนข้อเสนอแล้ว
- ช่างมันเถอะ - การ์โดโซ ฟังนะครับ
ไม่ ไม่มีอะไรต้องฟังแล้ว
ถ้ารู้ว่าผมอยู่ในสวนในร่มหน้าหนาว
ผมน่าจะปล่อยให้เช่าซะ
การ์โดโซ ผมรู้จักคนในกระทรวงสวัสดิการ
ผมหาห้องในบ้านพัก หรือโรงแรมในเมืองให้คุณได้ ว่าไงล่ะ
ไม่ล่ะ ขอบคุณ ผมอยากอยู่สวนในร่มมากกว่า
- การ์โดโซ รู้ไหมว่าปัญหาคืออะไร - อือ รู้สิ
ปัญหาคือคุณเป็นตัวร้ายในหนัง
แต่คุณอยากให้คนมองว่าคุณเป็นพระเอก
คุณพูดถูก ใช่ คุณพูดถูก ผม…
ผมมันโง่
ผมจัดการเรื่องนี้ผิดไป ผมขอโทษ…
- หัวใจผมสลายจริงๆ ผมขอโทษ - ไม่ต้องคิดมาก
อีกสองเดือน คุณก็จะจำไม่ได้แล้ว
เราเอางี้ละกัน ไม่ ผมจะทำอย่างนี้
ผมจะให้เงินชดเชยคุณสี่เดือนไปเลย คิดว่าไง
ถ้าคนอื่นคัดค้านก็ช่างมัน ผมจะสู้เพื่อคุณเอง
- ว่าไงครับ - สี่เดือนก็ยังดีกว่าสองเดือนนะ
เยี่ยมเลย
ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน
ตกลงตามนั้นไหมครับ
การ์โดโซ
รับไม่ได้
ข้อเสนอของคุณช่างน่าขายหน้า
ฟังนะ เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
ผมขอถามเพราะอยากรู้จริงๆ
คุณมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง
ผมไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะเร็วกว่านี้
เพราะผมอดใจคอยดูคุณขุดหลุมฝังตัวเองไม่ไหว
สุดยอดเลย ยังกับหลุดออกมาจากหนังสยองขวัญ
เขาค่อยๆ ขุดหลุมฝังตัวเองทีละนิด
ผมอึ้งไปเลย บอกตามตรง
- อิวาน ริฟกิน ยินดีที่รู้จัก - หวัดดีครับ
ผมอยู่สำนักกฎหมายไวส์แมน ริฟกินและโรกาตากลิแอตต้า
บริษัทเราเป็นทนายความให้คุณการ์โดโซ
ที่จริงแล้วเราเป็นตัวแทน ให้สหภาพพนักงานเฝ้าประตูและคนดูแลอาคารน่ะ
- อืม - ชื่อว่า "อีนัฟ"
หน่วยงานปราบปรามการกดขี่
ความไม่ยุติธรรม ความโลภและการเสแสร้ง
"อีนัฟ"
รู้จักไหม
ไม่รู้ครับ ไม่เคยได้ยินชื่อเลย
งั้นรู้จักซะ เพราะต่อไปคุณจะได้ยินชื่อนี้บ่อยๆ
ไปให้พ้น
คุณการ์โดโซขอให้เราไปจากที่นี่
แต่เราไม่ไปง่ายๆ หรอก เพราะเราทำตามความสมัครใจตัวเอง
เขาจะให้เงินชดเชยสี่เดือน เราตกลงกันแล้ว
ครับ ได้ยินแล้ว
เป็นเรื่องตลกจริงๆ
คุณริฟกิน
ผมฟังอยู่
ผมไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไร
ตอนแรกใครๆ ก็ไม่เข้าใจหรอก
- ผมจะสอนให้นะ - โอเค
สถานการณ์นี้ง่ายมาก แต่ผมจะทำให้ยิ่งง่ายขึ้นไปอีก
เราจะไม่ยอมรับเงินชดเชย ไม่ว่าจะสี่เดือน ห้าเดือนหรือหกเดือน
สิ่งที่เรายอมรับ
คือคุณการ์โดโซต้องได้เป็นที่ปรึกษา
ตลอดเวลาที่มีการปรับปรุงอาคารนี้
ขอเดาดูคร่าวๆ นะ น่าจะใช้เวลาสักสองปี
ไม่ครับ สถาปนิกบอกผมว่าหกเดือน
โอเค งั้นเอาเป็นว่าสามปีละกัน
เมื่อถึงตอนนั้น เราจะมาเจรจากันอีกที
ผมไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลย
ก็จริง
คุณการ์โดโซคุ้นเคย กับไวส์แมนและโรกาตายีอัตตามากกว่า
สองคนนั้นเป็นพาร์ตเนอร์ที่สบายๆ กว่ามาก
แต่ในกรณีนี้ ทุกคนตัดสินใจว่า ส่ง "เจ้างูเหลือม" มาดีกว่า
ฉายาที่คนในออฟฟิศเรียกผมด้วยความชื่นชมน่ะ
- คุณริฟกิน - ผมฟังอยู่
ฟังนะ ผมไม่เคยได้ยินชื่อหน่วยงานของคุณเลย
- อีนัฟ - ครับ
ตึกใหญ่ๆ ที่หน้ามุขอลังการ
ผมไม่เคยเห็น
แต่ที่ผมเคยเห็นคือ ทนายความของสหภาพคนเฝ้าประตู
เขารู้ไหมว่าคุณอยากไล่คุณการ์โดโซออก
ยังไม่รู้ครับ
แล้วรู้ไหมว่าคุณต้องหาเจ้าของห้องสี่คน
มาให้การปรักปรำเขา
ไปหามา เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
คนสี่คนที่เต็มใจจะออกหน้ารับผิดชอบ
ว่าไล่ชายชราออกจากบ้าน และงานที่เขาทำมา 52 ปี
ผู้ชายที่เคยได้ชื่อว่าเป็นคนดูแลดีเด่นแห่งปี
โดยสถาบันดีเตลลาเมื่อปี 1978
นักเคลื่อนไหวที่ต่อสู้ เพื่อสิทธิมนุษยชนมาตลอดชีวิต
คนทำงานที่ทำงานหลังขดหลังแข็ง หาเลี้ยงลูกสามคนและหลานอีกแปดคน
เดี๋ยวๆ ฟังนะ
ไม่ การ์โดโซ ไม่
เลิกทำเป็นถ่อมตัวได้แล้ว
คุณเป็นฮีโร่
และทุกคนควรได้รู้
แต่ผมต้องเตือนไว้ก่อนนะ
เพราะกันไว้ย่อมดีกว่าแก้
ผมเป็นคนมีหลักการ. แม้แต่กับคนที่ไม่มีเลยก็ตาม
ตลอดการพิจารณาคดี ซึ่งเกรงว่าน่าจะนานมาก
คุณจะไม่สามารถบูรณะตึกนี้ได้เลย
ลืมสวนในร่มหน้าหนาว ห้องเอนกประสงค์ ระเบียงใหม่ไปได้เลย
มูลค่าทรัพย์สินของคุณจะลดฮวบ และจะไม่มีทางเพิ่มขึ้นได้อีก
เพื่อนเอ๋ย เวลาจะเป็นวายร้ายของคุณเข้าแล้ว
ดังนั้น ผมขอให้คุณคิดถึง ค่าธรรมเนียมทางกฎหมายเอาไว้
ไม่ว่าคุณจะชนะหรือแพ้
แล้วเปรียบเทียบเวลา ค่าใช้จ่าย และคำครหาจากสังคมที่คุณจะต้องเจอ
กับเงินก้อนเล็กๆ ที่ต้องจ่าย เพื่อจ้างคุณการ์โดโซต่อไป
ผมบอกอย่างนี้ก็เพื่อตัวคุณเองนะ ผมจะสนใจทำไม
เอาละ
- คุณริฟกิน - ผมฟังอยู่
ผมรู้เรื่องสิทธิในการไกล่เกลี่ยตามกฎหมายครับ
แต่ผมไม่รู้ว่าคุณอันโตนิโออยากใช้วิธีนี้…
เขาต้องอยากอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรอกว่าเขาอยากมากขนาดไหน
และหน่วยงานเราก็อยากมากด้วย พวกเขาจะใช้เป็นคดีตัวอย่าง
- อะไรนะ - งานนี้จะเพอร์เฟกต์สำหรับพวกเขาเลย
- แล้วเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ - ว่าไงนะ
คุณเหยียบย่ำสิทธิมนุษยชนทุกข้อเท่าที่จะทำได้
ทั้งสิทธิ์ของผู้สูงวัย คนพิการ แบ่งแยกเชื้อชาติ
การแบ่งแยกเชื้อชาติอะไร ตอนไหน
ผู้ชายคนนี้เป็นทายาทของชนเผ่าโกเมชิงโกน
ดูหน้าตาเขาสิ
เขาเป็นชนพื้นเมือง เข้าใจไหม
ฟังนะ การ์โดโซเดินชนผนังแล้ว เขาดูอายุ 80 สบายๆ เลย
อายุ 80 มันสบายตรงไหน เห็นไหม คุณพูดไม่คิดเลย
คุณจะให้ผมรับผิดชอบไม่ได้
ไว้คุยกันพรุ่งนี้ เมื่อเราไปรวมตัวประท้วงกันที่…
ที่ไหนนะ ม.ยูซีเอ
พวกเขาชอบประท้วงกันนักล่ะ
ชื่อเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ จะกลายเป็นคำกริยาแล้ว
"การเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์"
"การข่มเหงผู้สูงอายุ คนพิการ คนพื้นเมือง คนตาบอด"
ฟังผมก่อนเถอะครับ
ผมฟังอยู่
เรื่องนี้มันไปกันใหญ่แล้ว
คุณจะให้ผมรับผิดชอบคนเดียวไม่ได้ ผมเป็นตัวแทนของคณะกรรมการ
แต่คุณตกลงออกหน้าแทนพวกเขา
เพราะคุณก็เป็นหนึ่งในนั้น
คุณจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อตึกเก่าๆ
เฟอร์นิเจอร์เก่า รถเก่า ภาพวาดเก่าๆ
ทุกอย่างที่เก่าแก่ ยกเว้นคนแก่
เพราะใช้คนแก่เป็นของตกแต่งไม่ได้
คนแก่พูดมากไป
ต่อให้เงียบก็ยังพูดมากไป
พวกเขาดูเหมือนอนาคต เลยทำให้คุณกลัว
ไม่เข้าใจรึไง พ่อหนุ่มมหาลัย
คุณเองก็จะแก่ตัวเหมือนกัน
ปัญหาไม่ใช่ว่าชีวิตนี้มันสั้น
ปัญหาคือชีวิตมันยาวต่างหาก
ถ้าคุณกลัวตอนนี้และเอาแต่หมดเวลาไปกับการวิ่ง
คิดดูสิว่าในอนาคตจะรู้สึกยังไง เมื่อขาคุณหมดเรี่ยวแรง
ใช่สิ คุณคงอยากให้การ์โดโซทำตัวดีๆ
อยู่เงียบๆ แล้วกลับไปอยู่โรงแรมเล็กๆ นั่น
แต่เขาไม่ทำหรอก
เพราะผมไม่ยอมให้เขาทำ
เพราะจะหาว่าใครอืดอาด ตาบอด หรือโง่ก็เรื่องนึง
แต่การบอกว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ
มันเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้
- คุณริฟกิน - ผมฟังอยู่
ผมซาบซึ้งจริงๆ ที่คุณแลกเปลี่ยนความคิดกับผมและ…
ไม่ต้องคุยกันแล้ว เก็บไว้คุยต่อหน้าผู้พิพากษาละกัน
คุณว่าไงล่ะ การ์โดโซ
เราโจมตีเลยดีไหม ว่าไง
เอ่อ… ผมว่าเราอย่าโจมตีจะดีกว่านะ
อะไรการ์โดโซ แล้วที่บอกว่าจะสู้กันล่ะ
คุณจะบอกว่าคุณยอมเลือกงาน มากกว่าต่อสู้เพื่ออุดมการณ์เหรอ
ใช่เลย ผมจะรับงาน ช่างหัวอุดมการณ์มันสิ
คุณเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
ลูกความของผมบอกให้ยื้อเวลาไปก่อน
แต่ระเบิดยังอยู่ที่เดิมนะ
ไปเถอะ
ไปเต้นแอโรบิกที่ตึกคุณ
แล้วเรียกพวกคณะกรรมการมา
อย่ายั่วยวนหรือโน้มน้าว สื่อสารออกไป
การ์โดโซจะต้องอยู่ต่อ
ในฐานะผู้นำทาง ที่ปรึกษาทางจิตวิญญาณ หรือผู้ดูแลกิตติมศักดิ์
อะไรก็ได้เลือกเอาเลย
แต่จำไว้ว่านี่เป็นข้อตกลงระหว่างเรา
อย่าคุยกับสหภาพหรือทีมผู้บริหารใหม่
เพราะถ้าอีนัฟรู้เข้า
เราจบเห่แน่
ฟังนะ เมื่อคุณแก้ไขเรื่องนี้เสร็จแล้ว
โทรมาที่เบอร์นี้ แล้วถามหาคลาร่า โคเฮน ทนายความ
บอกให้เธอติดต่อกับ "ป๋า"
เขาเป็นผู้นำคนนึงของหน่วยอีนัฟ
แล้วบอกให้เธอบอกเขาว่า เรื่องของการ์โดโซคลี่คลายแล้ว
และหลังจากนั้น
ป๋าที่ผมบอกจะจัดการให้เอง
เข้าใจครับ
กอร์ริตีเรียลเอสเตทเหรอ
ใช่ เป็นกลุ่มที่ปรึกษาของ "อีนัฟ"
พวกเขาเจรจากับอาคารต่างๆ อะไรพวกนั้น
ไปเลย ให้เร็ว มีงานต้องทำอีกเยอะ
โอเค
- คุณริฟกิน - ผมฟังอยู่
อันโตนิโอ…
ผมอยากบอกว่านี่เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับผม
- สำหรับทุกคน ราตรีสวัสดิ์ครับ - ปัญหาพวกนี้ทำให้ผมหมกมุ่น
นี่เป็นการระดมสมองที่ดีมากเลย ทำให้ผมคิดถึงช่องว่างระหว่างวัย…
พูดอีกคำเดียวแล้วผมจะแจ้งจับคุณ ข้อหา "ฆาตกรรมภาษา"
ครับๆ ผมยอมรับว่าบางครั้ง ผมก็อธิบายตัวเองไม่เก่งเท่าไหร่
เดินจากไปก็ไม่เก่งด้วย
- เข้าใจแล้วครับ บาย - ไปเลย
- ราตรีสวัสดิ์ครับ การ์โดโซ - วิ่งไปเลย
ไปเลย ดีมาก
ยินดีช่วยนะ การ์โดโซ
ผมซวยแน่คราวนี้
- อะไร - ผมต้องติดคุกแน่ ให้ตายเถอะ
ผมจะโดนข่มขืนในห้องขังตอนอายุ 85
- ให้มันได้อย่างนี้สิ - แต่คุณก็ยังมีงานทำใช่ไหมล่ะ
ทำไมยังไม่กอดผมอีก
ผมจัดการเองได้ดีอยู่แล้ว
กำลังจะได้เงินเดือนสี่เดือนแล้วเชียว
ตอนนี้ผมจะไม่ได้เงินสักแดงเดียว
ผมไปทำอะไรให้คุณเรอะ
ผมไปทำอะไรให้คุณ ริฟกิน ผมถึงต้องเจอแบบนี้
ผมไม่ได้ชื่อริฟกิน ริฟกินเป็นหมอกำมะลอของผม
งั้นคุณเป็นใครกันแน่ ถ้าไม่ใช่ริฟกิน มอบูตูหรือรัปปาพอร์ต
- คุณเป็นใครกัน - เมื่อกี้ผมเป็นคลาร่า เลมลิช
ผู้หญิง ให้มันได้อย่างนี้สิ
ต้องเลือกตัวละครให้เหมาะกับสถานการณ์
โถ ประกายหายไปแล้ว
สาวน้อยคนนั้นไปแล้ว
นั่นใครน่ะ
- ไม่สำคัญหรอก - นั่นเด็กของเรานี่
ไม่ใช่เด็กของ "เรา"
เด็กของผม
- ผมมีเรื่องต้องคุยกับเขา - ไม่ๆ คุณคุยกับเขาไม่ได้
ฟังให้ดีนะ อย่ายุ่งกับผู้ชายคนนี้เด็ดขาด
เขาจะฆ่าคุณได้ แล้วเขาก็จะมาฆ่าผมด้วย
อยู่เงียบๆ ไว้ ห้ามพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
- อยู่ตรงนี้ - โอเค
เจอกันพรุ่งนี้
ไปกันเถอะ ร็อดริโก
ตาแก่นั่นใคร
- ไม่รู้ ฉันไม่รู้จักเขา - ถอยไป
บ้านอยู่ไหน ตาเฒ่า
ก่อนอื่นฉันจะบอกว่าฉันทำงานที่ไหน
สถานีที่ 19
ผู้บัญชาการเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์ แผนกปราบปรามยาเสพติด
อะไรเนี่ย ฉันถามว่าบ้านอยู่ไหน
- แถวนี้ ไม่ใกล้ไม่ไกล - อ๋อเหรอ งั้นฉันจะไปด้วย
- ไม่จำเป็นหรอก - ไปเร็วตาเฒ่า แค่พันเปโซเอง
ไม่ต้องพ่อหนุ่ม ไม่ต้องไปกับฉัน ขอบใจนะ
- ไม่เอาเหรอ - ไม่เอา
งั้นเอามาสองพัน ค่าตัวขึ้นแล้ว
บังเอิญชะมัดเลย
เมื่อเช้านี้ฉันเพิ่งเห็นผู้ชายคนนึง เดินจูงมาสี่ห้าตัว
ใช้สายจูงเส้นเดียวเลย
ฉันก็จะทำบ้าง
ฉันจะลากแกไป ลากไอ้แก่คนนั้นไปด้วย แล้วทั้งคู่ต้องจ่ายให้ฉันสองพัน โอเคนะ
ไม่นะ ข้อตกลงเราไม่เหมือนกัน
ค่าเงินเฟ้อน่ะ
ไปเลยตาเฒ่า เดินเร็ว ฉันไม่มีเวลาทั้งวัน
- แกก็ด้วย ไปเร็ว เดินให้ไว - โอเค ไปกันเถอะ
- ตาแก่นั่นหูหนวกรึไง - เขามาแล้วๆ
- เดินไปสิวะ - หยุดนะ
ฉันไม่เคยทะเลาะกับคนขี้โมโห
ฉันเคยเรียนรู้บนถนนสายนี้แหละ เมื่อ 70 ปีที่แล้ว
ฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่ พูดสเปนไม่เป็นด้วยซ้ำ
เราทุกคนก็เหยื่อของใครบางคนทั้งนั้น
ปัญหาคือนายผิดแล้วที่เลือกเหยื่ออย่างเรา
อย่างอันโตนิโอกับฉัน นายนั่นแหละจะโดนกินซะเอง
เราก็ใช้ชีวิตตามท้องถนนเหมือนกัน
เราก็เผชิญหน้ากับความตายอยู่ทุกวัน
เหมือนนาย ร็อดริโก
นายโกรธเกรี้ยว นายก็มีสิทธิ์โกรธ
ฉันก็โกรธเหมือนกัน
แต่ปัญหามันอยู่ที่เบื้องบน
พวกคนที่คอยชักใยอยู่
เพราะนาย ฉันและอันโตนิโอ ต่างก็มีศัตรูคนเดียวกัน
เราต้องสามัคคีกันไว้
จับมือฉันสิ
นั่นแหละ
- ห้าพันเปโซ เข้าใจไหม - โอ๊ย
จ่ายล่วงหน้า ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกซะ ไอ้แก่หงำเหงือก
- ไม่ได้ๆ - ได้สิวะ
- เอาเงินแกมาให้หมด - ไม่ให้
ไม่ๆ ฉันมี 40,000 เปโซ
ฉันยินดีจะแบ่งให้ แต่ไม่ใช่แบบนี้
ไม่ใช่แบบนี้เหรอ
เออ ต้องแบบนี้แหละ เอามาให้หมดทั้ง 40,000 ไม่งั้นจะแทงแม่งตรงนี้เลย
- คิดให้ดีๆ ก่อน พ่อหนุ่ม - อย่าเสือก
- ไม่ๆ - อย่ามาเสือก ไปยืนตรงนั้น
ยืนตรงนี้ ไม่งั้นฉันแทงแกพรุนแน่ เข้าใจไหม
ส่วนแก ไอ้แก่ เอาเงิน 40,000 มาเดี๋ยวนี้
- เอาเงินมา ไม่งั้นฉันจะฆ่าแก - อย่าๆ ไปซะ
อะไรวะ ไอ้แก่นี่
- ไอ้ห่าเอ๊ย - โดนไป
อะไรอีกล่ะ
ทำบ้าอะไรวะ อยากตายรึไง
อย่า ร็อดริโก
บอกมันว่าแถวนี้ต้องทำกันยังไง
แกนั่นแหละผิด ไอ้แก่
นี่คุณ
คุณ ลุกขึ้นสิ
ลุกขึ้น
อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ
ลุกขึ้นเถอะ
ช่วยด้วย
ช่วยผมด้วย ทางนี้
ใครก็ได้มาช่วยที
ทางนี้
ลุกขึ้นเถอะคุณ
ใครก็ได้ช่วยที
เราอยู่ตรงนี้ ช่วยด้วย
ใครก็ได้…
ช่วยด้วย
เป็นไง คิดว่าไงล่ะ
เด็กคนนั้นกลัวหัวหดไปเลยสินะ
ใช่แล้ว เด็กคนนั้นจะไม่มายุ่งกับเราแล้ว
ป้าบ ผมเอาไม้ฟาดเข้าให้ ป้าบ โดนไปอีกดอก
แค่นั้นก็เกินพอแล้ว
ถามอะไรหน่อย ร็อคกี้ บัลโบอา
คุณจะอยู่ตรงนี้ใช่ไหม
เพราะถ้าคุณจะอยู่
อย่าถือสานะ แต่ผมจะไปให้ไกลจากที่นี่
นึกแล้วว่าคุณต้องเป็นห่วงสุขภาพผม
ไม่เป็นอะไรหรอก แค่เคล็ดนิดหน่อย
ผมรู้ว่าต้องล้มยังไง
การรู้ว่าควรล้มยังไงก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว
หมอที่ห้องฉุกเฉินก็ชอบผมเหมือนกัน
พวกเขาเกือบทำเหมือนผมเป็นมนุษย์คนนึงเลย
ผมเลยให้ทิปพวกเขาไป 40,000 เปโซ
สุดท้ายผมก็ไม่เหลือเงินอยู่ดี
แต่ผมยังมีหลักการอยู่
ถ้าคุณไม่ไป ผมจะไปเอง
เด็กนั่นไม่กลับมาหรอก อันโตนิโอ
เขาต้องการหาเงินง่ายๆ
- เขาไม่อยากมีเรื่องหรอก - เอาเถอะ…
ถ้าเขากลับมา ผมจะอธิบายให้เขาฟัง ในฐานะคนระดับเดียวกัน
ว่าเราก็ตกที่นั่งเดียวกัน
ไหนๆ พวกคุณก็เข้าขากันดีนัก ผมจะปล่อยให้คุยกันไปละกัน
เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป
มิตรภาพแบบเรามันหายากนะ
- เราต้องรักษาเอาไว้ เข้าใจไหม - มิตรภาพอะไร
เราไม่เคยมีมิตรภาพต่อกัน
- ทำไมล่ะ - ผมไม่รู้ชื่อคุณด้วยซ้ำ
แต่คุณช่วยเหลือเพื่อนที่ล้มลงไป
ไม่ต่างกับถ้าผมเจอหมาบาดเจ็บหรอก
- งั้นเหรอ - ผมจะบอกอะไรให้นะ
ตอนที่ผมเห็นคุณนอนอยู่บนพื้น สภาพใกล้ตายแล้ว
ผมบอกตัวเองว่า "อันโตนิโอ นี่จะไม่มีทางเกิดขึ้นกับเรา"
อ่อ ดูสิ
- ดูนี่สิ - พ่อจ๋า
เด็กคนนั้นทิ้งมีดเอาไว้
- คุณรู้รึเปล่า - รู้
เขาจะต้องกลับมาตามหาแน่นอน
และผมจะคืนให้เขา
นั่นคือการเจรจาต่อรอง นั่นแหละวิธีเอาชนะใจคน
และผมจะทำให้ไกลจากคุณ
เขาจะได้รู้ว่าคุณกับผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน
นักฆ่าทำดาบหลุดมือไปแล้ว แต่คุณดันจะคืนให้เขา
การรู้ว่าควรถอยเมื่อไหร่ ก็มีชัยไปอีกครึ่งแล้ว
คุณล้มต่อไปเรื่อยๆ ผมก็จะถอยต่อไป
มาดูกันว่าพอจบศึกแล้ว ใครจะเจ็บตัวน้อยกว่ากัน
คุณจ่ายเงินให้เด็กนั่น เพื่อแลกกับสิทธิ์การมีชีวิตอยู่ไม่ได้ การ์โดโซ
ร้านนี้ปิดนอนกลางวันแล้ว ห้าโมงค่อยกลับมาใหม่
นั่นแหละ นอนไปเลย
ยอมจำนนตามที่โลกต้องการเหมือนทุกครั้ง
พ่อจ๋า
- อะไร - พ่อคะ
- ตายละ - พ่อไปโดนอะไรมา
- ไม่มีอะไร - อะไรนะ พ่อโอเคไหม
อือ พ่อสบายดี
ไม่ต้องห่วง
- แต่หนู… - แค่เคล็ดนิดหน่อย
เป็นที่สะโพกพ่อเหรอ
เปล่า แค่ขาเคล็ด
แล้วหน้าผากพ่อล่ะ
- นี่เหรอ - ใช่ค่ะ
- แค่รอยข่วนเอง - รอยข่วนเหรอ
- มีเรื่องกับใครอีกแล้วเหรอ - ไม่ได้มีเรื่อง เปล่า พ่อไม่เคยมีเรื่อง
อ๋อเหรอ
แล้วเมื่อเดือนก่อนตอนที่พ่อทำร้ายคนขายเนื้อล่ะ
พ่อไม่ได้ทำร้ายคนขายเนื้อ
พ่อทำร้ายเนื้อ
ราคาขนาดนั้น มันวอนหาเรื่องกันชัดๆ
แต่มันผิดกฎหมายนะคะ พ่อปาข้าวของไปทั่ว ทำเละเทะไปหมด
การประท้วงสังคมผิดกฎหมายด้วยเหรอ
ไม่ค่ะ พ่อนั่นแหละเป็นอาชญากร พ่อทำแบบนั้นไม่ได้
นั่งเถอะค่ะพ่อ มาคุยกัน เล่าได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
- ไม่มีอะไร - อย่าพูดแบบนั้นสิ
- เล่ามา - ไม่มีอะไร เด็กที่สับสนและถูกกดขี่คนนึง
แค่เหยื่ออีกคนของสังคมวิปริตนี้
- แค่นั้น - โจรปล้นเหรอ
เปล่า อะไรนะ
พ่อสู้กับโจรเหรอ
พ่อไม่ได้สู้ เราแค่คุยกัน
- ไม่อยากเชื่อเลย - แล้วเราก็ตกลงกันไม่ได้
ไม่ต้องบอกหนูแล้ว หนูผิดเองที่ปล่อยให้พ่ออยู่คนเดียว
หนูต้องคอยจับตาดูพ่อ ทิ้งให้พ่อคลาดสายตาไม่ได้เลย
- ดูสิว่าพ่อทำอะไรลงไป - หยุดนะ ลูกพูดซะพ่อกลัวแล้ว
หนูน่ะเหรอทำให้พ่อกลัว
เยี่ยมเลย หนูก็อยู่กับความกลัว
พอโทรศัพท์ดังทีไร หนูก็ผวาเลย
อาจจะเป็นตำรวจ เป็นโรงพยาบาลก็ได้ พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ
เดือนที่แล้วพ่อยังดีๆ อยู่เลย
แต่เมื่อเช้านี้ มีผู้ชายคนนึงโทรมาหาหนู เขาชื่อว่า…
เมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
- เขาโทรหาลูกเหรอ - ใช่
เขาพูดว่าอะไร
"บอกอีนัฟว่าเรื่องการ์โดโซตกลงเรียบร้อยแล้ว"
เยี่ยมมาก
"กรุณาฝากข้อความนี้ถึงคุณริฟกินด้วย"
หนูเดาว่าพ่อคือคุณริฟกินสินะ
เมื่อวานน่ะใช่
แล้วพรุ่งนี้พ่อจะเป็นใคร
ฟังนะคะพ่อ
วันนี้หนูมาบอกพ่อ
ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่หนูออกหน้ารับแทนพ่อ
ลูกไม่ได้เปิดโปงพ่อใช่ไหม
ไม่ค่ะ หนูไม่ได้เปิดโปงพ่อ แต่พอกันที
แค่ปีนี้ปีเดียว หนูเป็นทั้งโต๊ะข่าวเตเลเฟ
สำนักงานเขตที่ 24
สถาบันแห่งชาติซานมาร์ติน
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน และอีนัฟ
ชื่ออีนัฟเท่ดีนะว่าไหม
ไม่ค่ะ นี่แหละพอแล้ว
หยุดเถอะ ดูพ่อสิ
ลูกสาวพ่อลืมไปแล้วว่าหลักการคืออะไร
หลักการเหรอ
หลักการอะไร นี่ไม่ใช่หลักการ นี่เป็นการฉ้อฉล
นี่เป็นการฉ้อฉลส่วนตัวทุกวี่ทุกวัน
นี่คือฝันร้ายที่เกิดจากคนเดียว และหนูเป็นคนที่ต้องหวาดกลัว
สามสัปดาห์ก่อน หนูไปถึงออฟฟิศ
แล้วก็มีคนบอกว่า เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางโทรมา
เช็กดูว่าหนูยังคุมประพฤติอยู่ไหม
ลูกควรได้สัมผัสด้วยตัวเองสิ
ว่าการถูกข่มเหงและจับตามองตลอดเป็นยังไง
ถูกข่มเหงเหรอ
ลูกทำให้พ่อกลัว คุณโคเฮน
กลัวว่าลูกจะทำอะไรกับพ่อ เพราะสิ่งที่ลูกคิดว่าเป็นความรัก
พ่อกลัวการซักไซ้ของลูก บอกตามตรง เป็นการทรมานมากกว่า
ซักไซ้อะไรกันคะพ่อจ๋า
คำถามที่ลูกถามเพื่อดูว่าพ่อเลอะเลือนรึยัง
"เมื่อวานพ่อทำอะไร"
"วันนี้ตอนเที่ยงพ่อกินอะไร"
ถ้าตอบผิดข้อเดียว ลูกจะพาพยาบาลมาอยู่กับพ่อ
ตอบผิดสองข้อ ลูกก็จะส่งพ่อไปอยู่บ้านพักคนชรา
สิ่งที่พ่อกลัวที่สุดคือวันนึง พ่อจะตื่นขึ้นมาแล้วกลายเป็นคนโง่
และลูกจะส่งพ่อไปอยู่บ้านพักคนชรา
หรือแย่กว่านั้น ส่งพ่อไปอยู่กับลูก
อยู่ไซบีเรียก็ไม่ต่างกับไปลาออร์เกตา
มีไม่กี่อย่างหรอกที่ทำให้พ่อกลัว
แหม ที่จริงก็อย่างเดียวนะ
ลูกนั่นแหละ
เวลาลูกมาหาพ่อที่บ้าน พ่อก็ไม่เปิดประตูต้อนรับ
เลิกตามพ่อซะที
บัวโนสไอเรสมีกี่สวนก็ไม่พอ ที่พ่อจะซ่อนตัวจากลูกได้
พ่อจ๋า
ไม่ต้องมาพ่อจ๋า
พ่อก็คือพ่อเหมือนเดิม
งั้นอยากให้หนูเรียกว่าหมอเองเกลส์ไหมล่ะ
อ่อ
คิดจริงๆ เหรอว่าหนูจะไม่สังเกต
หมอเองเกลส์ นักจิตวิเคราะห์
ดร.เฟเดริโก เองเกลส์จากสถาบันฟรอยเดียน
ไม่เอาน่า
งั้นลูกเขียนจดหมายตอบทำไม
เพราะแทบเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะคุยกับพ่อแบบปกติ
นั่นเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้พ่อฟังได้
หนูเขียนหาหมอเองเกลส์ และบอกเขาว่าหนูคิดยังไง
- ฉลาดนี่ - ขอบคุณค่ะ
อย่างน้อยลูกก็ยังฉลาดอยู่
ลูกอาจสูญเสียไฟในตัว อุดมการณ์ของลูก…
พอเลยนะพ่อจ๋า
พ่อยังจำได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเลย
ตอนที่ลูกคิดว่าโลกนี้ไม่ได้เป็นของผู้ให้ราคาสูงสุด
วันนี้อย่าค่ะพ่อจ๋า อย่าเทศนาเลย
แน่ล่ะ นั่นมันก่อนจะมีกอร์ริตีเรียลเอสเตท
ก่อนที่ลูกจะแลกความคิดแบบมาร์กซ์และเลนนิน ให้กับโดลเช่แอนด์แก็บบาน่า
อย่างน้อยก็คิดมุกใหม่ๆ หน่อยเถอะค่ะ
ราชินีแห่งการบริหารอาคาร
ใส่รองเท้าบู๊ตราคา 300 ดอลลาร์
ทรยศชื่อตัวเองจริงๆ
ชื่อห่วยๆ
คลาร่าไม่ใช่ชื่อห่วยๆ นะ
คลาร่า เลมลิช เธอยืนหยัดเพื่ออุดมการณ์
และหนูไม่เคยสินะคะ
คลาร่า เลมลิชยืนหยัดเพื่ออุดมการณ์ของเธอ
เอาอีกละ
พฤศจิกายน ปี 1948
"ตอนนั้นพ่อเพิ่งเก้าขวบเอง"
พ่อเพิ่งเก้าขวบเอง
ไม่เคยมีใครมารวมตัวกันมากขนาดนั้นมาก่อน
- ช่างทำเสื้อหลายพันคน - "พ่ออยู่ด้านหลัง…"
อยู่ด้านหลังกับพ่อของพ่อ
ปู่อุ้มพ่อขึ้นไปนั่งบนบ่าจะได้เห็น
มีการประชุมสมัชชาครั้งใหญ่
ผู้พูดคนแรกคือกอมเปอร์ส แล้วก็มอนเซร์รัต เบนโกเรีย
ปาลาซิโอส และเบนเวนูโต
ทุกคนกล่าวสุนทรพจน์อย่างดี
พวกเขาพูดถึงพวกเจ้านาย ที่ให้ความสำคัญกับทรัพย์สินมากกว่าชีวิต
และเห็นค่ากำไรมากกว่าผู้คน
เป็นสุนทรพจน์ที่งดงาม คำพูดที่ไพเราะ
แต่การชุมนุมนั้นยังจืดชืดอยู่
"จนกระทั่งอยู่ดีๆ…"
จนกระทั่งอยู่ดีๆ… ข้างๆ พ่อ
ก็มีเด็กสาววัยรุ่นตัวผอมแห้งคนนึงลุกขึ้นยืน
แล้วเธอก็วิ่งไปที่เวที
เธอลุกขึ้นไปพูดท่ามกลางคนใหญ่คนโต อย่างไม่เกรงกลัว
เธอเริ่มตะโกนเป็นภาษายิดดิชถึงคนหลายร้อยคน
และน้อยคนนะที่พูดภาษายิดดิชได้ ลูกคงพอนึกออก
แต่เธอมีพลังมาก จนทำให้ทุกคนเข้าใจสิ่งที่เธอกำลังพูด
เด็กสาวคนนั้นคือคลาร่า เลมลิช
"ฉันเป็นคนงาน
เป็นอีกคนที่ทนทรมาน จากสภาพการทำงานที่ไร้มนุษยธรรม"
"ฉันเบื่อลมปากเต็มที
พูดไปก็ไม่ทำให้เราอบอุ่นหรืออิ่มท้องขึ้นมา
หรือดับความโกรธแค้นในใจเราได้เลย"
"ฉันขอเสนอให้หยุดงานประท้วงเริ่มตั้งแต่ตอนนี้"
วินาทีนั้น ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน
แล้วก็มีเสียงโห่ร้องกึกก้องดังออกมาจากฝูงชน
เสียงเท้ารัวกระหน่ำลงบนพื้น…
ตัวแทนขอความเห็นชอบ
แล้วผู้คนนับพันก็ตะโกนว่า "ได้"
เป็นเสียงเดียวกัน
"แน่ใจเหรอ"
"พวกคุณเต็มใจจะเสี่ยงชีวิตเพื่อสิ่งนี้เหรอ"
มือสามพันข้างยกขึ้น
และพ่อของพ่อที่อุ้มพ่ออยู่ก็บอกว่า
"ยกมือขึ้นสิลูก ยกมือขึ้นเพราะพ่อจะสาบานตน"
แล้วมือเล็กๆ ของพ่อก็ยกขึ้น
หัวใจของเด็กวัยเก้าขวบของพ่อ ก็เต้นรัวเหมือนเสียงกลอง
ระหว่างที่พ่อของพ่อและผู้คนนับพันกล่าวคำสาบาน
"หากข้าพเจ้าทรยศต่ออุดมการณ์ที่เข้าร่วมในวันนี้
ขอให้มือข้างนี้จงเหี่ยวเฉา และเน่าตายคาแขนไปเสีย"
- "แล้วกลุ่มตัวแทน…" - แล้วกลุ่มตัวแทนก็ตะโกนว่า…
- "ประกาศหยุดงานประท้วงครั้งใหญ่แล้ว" - "ประกาศหยุดงานประท้วงครั้งใหญ่แล้ว"
- จากนั้นทุกคน… - จากนั้นทุกคนก็ร้องเฮลั่น คลาร่า
หลายปีต่อมา ลูกก็ลืมตาดูโลก
ด้วยเสียงร้องอันทรงพลัง
พ่อก็บอกแม่ของลูกว่า
"เอสเตร์ นี่แหละความเข้มแข็ง ของคลาร่า เลมลิช"
- "นั่นชื่อลูก" - "นั่นชื่อลูก"
- "นั่นคือไฟในตัวที่ลูกมีมาตั้งแต่เกิด" - - "นั่นคือไฟในตัวที่ลูกมีมาตั้งแต่เกิด"
ลูกสาวพ่อ
- มาทางนี้กันเถอะ - งดงามมากเลยค่ะพ่อ
จ้ะ
ตอนนี้ 60 ปีให้หลัง
พ่อก็รู้แล้วว่าแม่ให้กำเนิดสายลับโซเวียต
ไปลงนรกเถอะค่ะพ่อ
ถ้าลูกสาบานว่าจะไม่ตามพ่อไป พ่อก็จะไป
พ่อคะ คลาร่าไม่ได้เป็นแค่ชื่อสำหรับหนูนะ
สำหรับหนู คลาร่าเป็นคำสาป
ทุกคนที่โรงเรียน พออายุสิบขวบ
ก็ได้… ไม่รู้สิ จักรยานเป็นของขวัญ
พ่อให้หนังสือว่าด้วยทุนของคาร์ล มาร์กซ์กับหนู
หนูสิบขวบนะพ่อ
พ่อจำแพทริเซียได้ไหม คนที่ไว้ผมหน้าม้า
ได้ พ่อจำได้สิ
เพื่อนคนเดียวของหนู
วันหนึ่งเธอบอกว่าเธอเชื่อในพระเจ้า
หนูสับสนไปหมด
"พ่อคะ แพทริเซียบอกว่าเธอเชื่อในพระเจ้า หนูควรพูดยังไงดี"
"บอกเธอว่าแล้วมันจะผ่านไป"
หนูก็ไปบอกเธอ แล้วเธอก็ไปฟ้องแม่
แม่ของเธอก็ไปบอกพ่อเธอ แล้วเขาก็ไปบอกทุกคน
วันต่อมา ไม่มีเด็กคนไหนที่แถวบ้าน
ที่อยากเล่นกับหนูเลย
หนูเหลือตัวคนเดียว
ชีวิตวัยเด็กของหนูอยู่คนเดียวตลอด
ไม่ยุติธรรม
ลูกเชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำ และพ่อก็ชื่นชมลูก
ลูกออกจากพรรค พ่อก็เคารพเรื่องนั้น
ลูกประท้วงเพื่อสิทธิมนุษยชน เพื่ออธิปไตยของเกาะมัลบินัส เพื่อประชาธิปไตย
ลูกประท้วงโดยใช้เสียงของลูกเอง ไม่ใช่เสียงพ่อหรือเสียงใครทั้งนั้น
ลูกอยากเปลี่ยนแปลงโลก และลูกก็ชอบมากด้วย
ใช่ค่ะ หนูชอบมาก
- แล้วลูกก็เปลี่ยนไป - พ่อคะ เราทุกคนเปลี่ยนไป
สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปคือโลกต่างหาก
- เกิดอะไรขึ้นกับลูก - เกิดอะไรขึ้นกับหนูเหรอ
พ่อคะ หนูแต่งงาน มีลูกสองคน หนูใช้ชีวิตของหนู
หนูต่อสู้กับศึกที่สามารถชนะได้ หนูยิ่งฉลาดกว่าเมื่อก่อน นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้น
และตอนนี้ใครๆ ก็อยากเล่นกับลูก
ลูกแต่งงานกับริคกี้ ศัลยแพทย์หน้ายิ้ม
ด้วยการโก่งค่ารักษาและรักษาคนรวย
เขาซื้อบ้านในลาออร์เกตา
ลูกๆ ของลูกเชื่อมั่นในการดูทีวีผ่านเน็ตฟลิกซ์
และเด็กคนอื่นๆ ก็อยากเล่นกับพวกเขา
นั่นคือยูโทเปียยุคใหม่
ทุกคนเล่นกับทุกคนได้
- พ่อไม่เอาด้วย - หนูไปละ
พ่อรักษาศัตรูเอาไว้ คอยเลี้ยงดูฟูมฟัก
- พ่อไม่ลืมพวกเขาหรอก - แล้วพ่อทำอะไร
พ่อประท้วงร้านขายเนื้อ
ให้ตายเถอะ ทุกอย่างช่างง่ายดายสำหรับพ่อ จนหนูอิจฉาพ่อนะ สาบานได้
พ่อก็รู้ว่าพ่ออยู่ฝ่ายไหน แต่ทำไมยังสู้กับสงครามเดิมๆ อยู่อีก
การปฏิวัติของพ่อไม่มีอยู่จริง มันเก่าแล้ว มันจบไปแล้ว
พ่อเคยเห็นประชาชน ผู้คนที่พ่อรักนักหนาเดี๋ยวนี้ไหม
พวกเขาไม่สนบ้าอะไรเลย
และหนูไม่มีเวลาไปการปฏิวัติของพ่อหรอก
หนูยุ่งมากนะคะพ่อ
หนูต้องไปทำงานแล้ว
หนูจะให้เมื่อได้อะไรตอบแทน เข้าใจไหม
พ่อคิดผิด
ลูกไม่ฉลาดแล้วด้วยซ้ำ
พ่อรู้ว่าอะไรๆ มันยังไม่เปลี่ยนไป
คิดว่าพ่อโง่รึไง
งั้นก็ยิ่งมีเหตุผล
ที่ทางเดียวที่จะตอบโต้เรื่องอื้อฉาวได้ คือการตอกกลับ เข้าใจไหม
เราต้องตอกกลับ
หนูทนไม่ไหวแล้วค่ะพ่อจ๋า หยุดเถอะ
สวัสดี รัปปาพอร์ต
หยุดนะพ่อ
สวัสดี รัปปาพอร์ต
หนูไม่เล่นด้วย
ไม่เอาน่า ตอนเด็กๆ ลูกชอบเล่นนะ
แต่ตอนนี้หนูจำไม่ได้แล้ว
รัปปาพอร์ต ครอบครัวเป็นยังไงบ้าง
หนูไม่ใช่รัปปาพอร์ต
ร้านรองเท้าเป็นไงบ้าง
หนูไม่ใช่รัปปาพอร์ต
สวัสดีรัปปาพอร์ต เป็นยังไงบ้าง
หนูไม่ใช่รัปปาพอร์ต และอย่าลูบหลังหนูนะ
แล้วลูกคิดว่าตัวเองเป็นใคร
ถึงมาบอกพ่อว่าควรทักทายรัปปาพอร์ตยังไง
ลูกโกรธพ่
ยกโทษให้พ่อเถอะ
ยกโทษให้หนูนะคะ พ่อจ๋า
หนูต้องทำอะไรสักอย่างเรื่องพ่อ
ลูกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
หนูอยากให้พ่อย้ายออกจากย่านนี้
หนูอยากให้พ่อเลิกเดินเตร็ดเตร่ไปมา หนูอยากให้พ่อปลอดภัย
หนูตั้งใจแน่วแน่แล้ว
- ขอตัวนะ พ่อมีธุระต้องทำ - พ่อจ๋าจะไปไหน
พ่อคะ ฟังหนูก่อนเถอะ มานั่งตรงนี้กัน
หนูอยากบอกพ่อว่าหนูคิดอะไรอยู่
ฟังหนูนะ
ฟังนะ
หนูจะให้ตัวเลือกพ่อสามทาง แล้วพ่อต้องเลือกมาทางนึง
ตัวเลือกที่หนึ่ง พ่อมาอยู่กับหนู
- มีห้องส่วนตัว ห้องน้ำในตัว… - ไม่เอา
ตัวเลือกที่สอง
ริคกี้ ศัลยแพทย์หน้ายิ้ม เจอที่ที่ดีมากใกล้บ้านเรา
หนูเลยเอานี่มาให้พ่อดู บ้านพกลาร์เชส
ไม่เอา
หนูมีตัวเลือกที่สาม
หนูไม่โอเคกับตัวเลือกนี้เท่าไหร่
แต่หนูยินดีจะลองดูสักเดือนนึงว่าจะเป็นยังไง
พ่ออยู่บ้านของพ่อ
- โอเค - แต่อย่าซ่อนตัวจากหนู
พ่อต้องเปิดรับเมื่อหนูไปหา อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
และพ่อต้องเลิกมาสวนสาธารณะ
หนูไม่อยากให้พ่อออกมาเดินตามถนนอีก
อีกอย่าง พ่อต้องไปที่นี่ทุกวันตอนเที่ยง
หนูไปทัวร์มาแล้ว ดีนะ
พวกเขาจะเสิร์ฟอาหารกลางวัน ตอนบ่ายก็มีทำกิจกรรมด้วย
ศูนย์ผู้สูงอายุอุสปัลยาตา
ศูนย์อะไรนะ
- ศูนย์อุสปัลยาตา - อ่อ
พวกเขาจะเสิร์ฟอาหาร… ดูสิ
ทำกิจกรรม อ่านสิคะ
"บ่ายโมง"
"ดร.อัลเฟรโด มันโตวานีจะนำเสนอวิดีโอ
เรื่องสุขอนามัย และการป้องกันโรคในช่วงวัยชรา"
"เ
ก็…
"บ่ายสองโมง เรารักเพลงโฟล์ค เพลงกีตาร์สไตล์เกาโช"
ดีนะคะ
"และเวลา 15.30 น. เวิร์กช็อปงานศิลปะและงานฝีมือ
ดูแลโดยคุณกราเซียลา ไรมุนเดซ"
โอเค งั้นมาสรุปกัน
มีต้องถูกเนรเทศไปอยู่ลาออร์เกตา
ต้องไปอยู่เกาะปีศาจ ไม่ก็ไปอนุบาลคนแก่
ไม่เอาๆๆๆ
ตอนนี้พ่อขอตัวก่อน พ่อจะไปแล้ว
จุ๊บพ่อหน่อย
จุ๊บเยอะๆ เลย ไปละนะ ขอบใจ
หนูจะฟ้องพ่อค่ะ
หนูไปพบทนายความมา หลังจากพ่ออาละวาดที่ร้านขายเนื้อ
หนูให้ศาลแต่งตั้ง ให้หนูเป็นผู้ปกครองของพ่อได้
เขาบอกว่ามีหลักฐานมากมาย
ที่พิสูจน์ว่าพ่อไร้สมรรถภาพ ทั้งทางกายและจิตใจ
ไม่สามารถดูแลตัวเองได้
มีประวัติการทำร้ายคน ข่มขู่
และปลอมตัวเป็นคนอื่น
พ่อจ๋า พอหนูเห็นพ่อเป็นแบบนี้ ต้องใช้วอล์กเกอร์เดิน
หนูอยากปกป้องพ่อ
หนูขอร้องล่ะ
อย่าให้หนูโทรหาทนายคนนั้นเลย
ถ้าพ่อหนีไป หนูก็จะตามหาให้เจอ
หนูเตรียมใจให้พ่อเกลียดหนูแล้ว ถ้าต้องถึงขั้นนั้น
นี่ลูกเอาจริงเหรอ
ค่ะ
คลาริต้า พ่อมีเรื่องต้องบอกลูก
พ่อเขียนจดหมายเอาไว้ให้ลูกอ่าน เมื่อพ่อตาย
แต่พ่อคิดว่าให้ลูกรู้ตอนนี้จะดีกว่า
เกิดอะไรขึ้น พ่อทำให้หนูกลัวนะ
แม่ของลูกกับพ่อ
เราเคยมีความผูกพันกนมาก
พ่ออยากให้ลูกจำไว้เสมอ
ปีใหม่ปี 1959
เรากำลังฉลองอยู่ที่ชมรมหนุ่มสาววัยทำงาน
และระหว่างที่จิบไซเดอร์กัน
เราพูดถึงทฤษฎีวัตถุนิยมวิภาษ
คุยกันเรื่องเรื่องมูลค่าส่วนเกิน
และเราก็จะจีบสาวสักคนติดเสมอ
แล้วอยู่ดีๆ เราก็ได้ข่าวจากคิวบา
ฟิเดลเข้าถึงฮาวานาแล้ว
กลุ่มปฏิวัติชนะ
มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดว่า ควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไร
ยังกับว่าเราจะทำอะไรได้ จากวิลลาเกรสโปอย่างนั้นแหละ
ทุกคนเริ่มถกเถียงกันเรื่องกลยุทธ์
ทุกคนทะเลาะกัน เถียงกัน
แล้วพ่อก็เห็นผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่ตรงนั้น
น้ำตาไหลนองหน้าและหยดลงบนวิทยุ
เอสเตร์ แม่ของลูกนั่นเอง
แล้วพ่อก็รู้สึกอ่อนโยนหวั่นไหวขึ้นมา
หลายปีหลังจากนั้น ลูกก็เกิดมา ลูกสาวที่รักของพ่อ
มันดีมาก ทุกอย่างช่างเพอร์เฟกต์
จนกระทั่งเดือนตุลาคม ปี 1992
วันที่ 3 ตุลาคม
เกิดอะไรขึ้นคะ
พ่อตกหลุมรัก
พ่อตกหลุมรัก คลาริต้า เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต
หัวใจพ่อแทบระเบิดออกมา
พ่อคะ หนูไม่รู้จะพูดยังไง แต่พ่อก็เป็นแค่มนุษย์คนนึง
เธออายุ 20 ปี พ่ออายุ 53
- อะไรนะ - ใช่
- พ่อเจอเธอที่ไหน - ที่ห้องสมุดชุมชนชาวยิว
พ่อนั่งอยู่ที่โต๊ะกลาง
แล้วพ่อก็เห็นสาวน้อยคนนี้ อานา กริมเบิร์ก
กำลังอ่านหนังสืออยู่
เธอเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มให้พ่อ
พ่อพูดอะไรไม่ออกเลย
เธอกลับไปอ่านหนังสือต่อ
สีหน้าเธอเศร้ามาก
ดูออกเลยว่าเธออยู่คนเดียว
เธอลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไป
พ่อควรเข้าไปคุยกับเธอ
พ่อจะกล้าไหมนะ
แล้วพ่อก็คุยกับเธอ
พ่อคุยกับเธอ
คำพูดพรั่งพรูระหว่างเราสองคน นานหลายชั่วโมง
และหลายวันต่อมา ในอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอที่ถนนฟิโนคิเอ็ตโต
เป็นช่วงเวลาที่พ่อมีความสุขที่สุดในชีวิต
เธอบอกพ่อว่าพ่อช่วยให้เธอไม่ฆ่าตัวตาย
พ่อช่วยเธอได้ทันเวลา คลาริต้า
ทันเวลาพอดี
เพราะพ่อ เธอเลยไม่ตาย
- โถ - แต่พ่อยังแต่งงานกับเอสเตอร์อยู่
เลยไม่สามารถทำอะไรได้เลย
เธอย้ายไปอยู่อิสราเอลและเริ่มต้นชีวิตใหม่
หกเดือนต่อมา พ่อก็ได้รับจดหมายฉบับนึง
เขียนว่า "มีเด็กแล้วนะ"
เด็กผู้หญิงตัวน้อย
หลังจากนั้น ทุกปีสองปี
ก็มีจดหมายอีกฉบับสั้นๆ
หลังจากนั้นก็เงียบกริบ
ไม่ส่งมาอีกเลย
สามเดือนก่อน พ่อได้รับโทรเลข จากสถานทูตอิสราเอล
บอกว่าจ่ากริมเบิร์กกำลังจะมาหาพ่อ
วันศุกร์ถัดไปเวลาห้าโมงเย็น
พอห้าโมงเย็นเป๊ะ จ่ากริมเบิร์กก็มาหา
เป็นผู้หญิงคนนึง
เอาเป็นว่าจ่ากริมเบิร์ก
เป็นลูกสาวของพ่อ
อายุ 32 ปี
หน้าตาเหมือนแม่ของเธอ สวยมาก
เธอมาที่บัวโนสไอเรสเพื่อพบพ่อโดยเฉพาะ
และเธอจะพาพ่อไปอยู่กับเธอ
เพราะอย่างนั้นพ่อจึงต้องบอกลูก
เดือนหน้าเราจะไปอิสราเอลกัน
และพ่อจะใช้ชีวิตในช่วงวาระสุดท้ายที่นั่น
นั่นแหละที่พ่ออยากบอก
ลูกไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น
หนูจะไม่ห่วงได้ยังไงคะพ่อ ที่พ่อบอกหนูมัน…
มันไม่ง่ายสำหรับพ่อเหมือนกันนะลูก
แต่ลูกคงเข้าใจนะที่พ่อต้องบอกลูก
เข้าใจไหม
หืม
- หนูอยากเจอเธอ - ได้สิ
เธอเป็นน้องสาวของลูก
- หนูจะเจอเธอได้เมื่อไหร่ - มะรืนนี้ วันศุกร์
มื้อเที่ยง พ่อเลี้ยงเอง
ไม่ค่ะ ให้หนูจ่ายเถอะพ่อจ๋า เราจะได้ไปกินอะไรดีๆ กัน
โอเค
โอเค ยินดีด้วยค่ะ
ในที่สุดพ่อก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว มีลูกสาวเป็นทหาร
อย่า นั่งก่อน ลูกจะไปไหน
หนูจะไปสายแล้วพ่อ หนูจอดรถเลื่อนหิมะซ้อนคันอยู่
ไซบีเรียมันไกลมาก
- เจอกันวันศุกร์ค่ะ - มานั่งนี่เถอะ
เจอกันวันศุกร์ค่ะพ่อ
มานี่เถอะคลาริต้า รอเดี๋ยวก่อน รัปปาพอร์ต
สวัสดีรัปปาพอร์ต
รัปปาพอร์ต ไปทำอะไรมา
คุณเคยตัวสูงและผมบลอนด์นี่
และตอนนี้…
รัปปาพอร์ตๆ
รัปปาพอร์ต
คุณกุเรื่องขึ้นมาหมด
เห็นๆ อยู่
คุณมันไอ้สารเลวจริงๆ
กับลูกสาวตัวเองแท้ๆ
ผมทำไปเพื่อช่วยชีวิตคน
ชีวิตผมเอง
ไอ้สารเลว ให้ตายสิ
พวกเขาอยากส่งผมไปอยู่บ้านพักคนชรา
ไม่ใช่เวลามาลังเล
ผมไม่เคยเจอใครเลวขนาดนี้เลย
ในประวัติศาสตร์ของคนเลวชั่วช้า
คนอย่างคุณคงเดินเชื่องเป็นลูกแกะเข้าค่ายกักกัน
แล้วโดนแขวนคอที่ต้นลาร์ชแน่
ผมไม่มีวันทำแบบนั้น กับลูกสาวตัวเองเด็ดขาด ไม่มีวัน
เธอไม่ใช่ลูกสาวของผมแล้ว เธอเป็นผูสมรู้ร่วมคิด
คุณหนีไม่พ้นหรอก วันมะรืนนี้ วันศุกร์…
วันศุกร์ผมก็จะอยู่เกมูเกมูไม่ก็ฮ่องกงแล้ว
เกมูเกมู ไม่ต้องพูดเลย
สภาพแบบนี้ แค่ไปดาวน์ทาวน์ยังไม่รอดเลย
ผมจะไปที่ไหนสักแห่ง ที่ที่พวกเขาตามหาผมไม่เจอ
งั้นเหรอ แล้วลูกสาวคุณล่ะ เธอจะคิดไปว่าคุณตายไปแล้ว
คุณเป็นคนแบบไหนกัน
คุณไม่สนใจใครเลย ตาเฒ่า
ผมจะทิ้งจดหมายไว้ให้เธอ แค่นั้น
ผมจะส่งจดหมายให้เธอ อธิบายสาเหตุที่ผมทำตัวแบบนี้
เรียบร้อย
ร็อดริโกเหรอ
ไม่ ไม่ใช่ร็อดริโกหรอก คนนั้นตัวใหญ่กว่าเยอะ
วาดสวยดีนะ เลาริต้า เหมือนเป๊ะเลย
หาฉันเจอได้ยังไง
จงตามหาแล้วจะเจอไงคนสวย เธอติดอะไรฉันอยู่ใช่ไหม
ใช่
เอาไป
เดี๋ยวๆ เธอติดฉันอยู่ห้าแสน นี่ไม่ถึงแสนนึงด้วยซ้ำ
เฮ่ย
เฮ่ มานี่ๆ
มานี่ เร็วเข้า
- มีอะไร - มานี่สิ
- ขอฉันอธิบายก่อน - อะไร
จะบอกว่าสวนนี้มีแต่คนเลวกับขี้ยางั้นเหรอ
ฉันยังหาเงินมาไม่ได้ แต่จะหาให้แน่
ตอนที่เธอโทรหาฉันตอนตีสาม ถามหาโคเคน
ฉันเคยบอกว่า "ไม่ได้" ไหม
- ไม่ - ฉันเคยทำเธอผิดหวังรึเปล่า
ไม่เคย ฉันรู้ ฉันขอโทษ
เชี่ยเอ๊ย คนไม่มีจิตสำนึกแม่งทำฉันยัวะชะมัด
มานี่นะนังนี่
กลับมานี่
อยู่นิ่งๆ สิวะ
อยู่นิ่งๆ โธ่เว้ย
อย่าทำเป็นเล่นกับฉัน เลาริต้า อย่าทำเป็นเล่น
เพราะไม่งั้นฉันจะไม่ได้เงินคืน
และถ้าฉันไม่ได้เงินคืน เธอก็จะไม่ได้อยู่ถึงแก่แน่
- พรุ่งนี้สองทุ่ม ที่ศาลา - ขอเวลาฉันอีกหน่อยเถอะ ขอล่ะ
มานี่
นี่ ฟังฉันนะ
อย่าพูดว่า "ฉันทำไม่ได้" เลาริต้า
คนเก่งอย่างเธอทำได้อยู่แล้ว
ไปขอพ่อแม่เอาสิ
ขายอะไรก็ได้
- ไม่ก็ไปยืนขายตัวตามข้างถนนซะ - ไม่
แต่ฉันจะต้องได้เงินคืน
- พรุ่งนี้ สองทุ่มที่ศาลา - ไม่
และอย่าหนีไปไหนเชียวนะ คนสวย
นั่นจะยิ่งพลาดมหันต์
ให้ตายสิวะ
เมืองเชี่ยนี่
ทำเอารู้สึกว่าตัวเองก็เชี่ยไปด้วยเลย
บายนะคนสวย เจอกันพรุ่งนี้
แม่หนู
เป็นอะไรไหม แม่หนู
โถแม่หนู…
โถ ดีๆ นะ
นี่ เอานี่ไปนะ
เอานี่ไปซะนะ สาวน้อย
ขอบคุณค่ะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก
ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าหนี้เหรอ
ไม่ค่ะ เขาเป็นพ่อค้ายา
เขาเป็นคนขาย
- เขาขายยา - แล้วเธอไม่มีเงินจ่ายเขาเหรอ
แย่จัง
นี่ ฟังคำแนะนำของฉันนะ หนีไปให้เร็วที่สุด
และไปให้ไกลที่สุดเลยด้วย
ออกไปจากเมืองนี้ซะ ถ้าจำเป็น
ไม่รู้สิ
ขึ้นรถไฟโดยไม่รู้จุดหมายไปเลย
- แต่ไปซะแม่หนู ฟังฉันเถอะ - ไม่ได้ๆ
ทำไมล่ะ ทำไมฉันต้องหนีไปไหนด้วย
ฉันหนีพ้นจากเรื่องพวกนั้นแล้ว
ฉันไม่ได้ใช้ยาเลยมาสามเดือนแล้ว
ฉันเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะ
- ฉันเอาให้ดูได้ไหม - ได้สิ
ฉันมาที่สวนนี้ทุกวัน
ฉันใช้เวลาวาดรูป
เพราะฉันพยายามจะทำอะไรดีๆ กับชีวิต
แต่แค่นั้นก็ยังไม่พอ
ไม่ อย่าฉีกภาพวาดตัวเองแบบนั้นสิยัยหนู
อย่าๆ ภาพพวกนี้สวยมากนะ อย่าทำอย่างนั้น
ฟังคำแนะนำของฉัน แล้วรีบหนีไปให้ไกลที่สุดเถอะ
ไม่ๆ
ไม่มีทางหนีคนพวกนี้ไปได้
พวกเขามีสาขา มีหูมีตาอยู่ทุกที่
เธอพูดถูก
เราต้องหาวิธีทำอย่างอื่น
ถามหน่อย แม่หนู
วันศุกร์มีแผนไปไหนไหม
ไม่รู้สิคะ
ถึงวันศุกร์ ฉันคงโดนส่งเข้าโรงพยาบาล ไม่ก็ตายไปแล้ว
ไม่ เธอไม่ได้เข้าโรงพยาบาลหรอก
เธอต้องเชื่อใจฉัน
เธอจะไม่ตาย เธอจะไม่ได้ตาย
เข้าใจนะแม่หนู
เวลาล่ะ
อีกสิบนาทีสองทุ่ม
ดีมาก
ผมชื่ออะไร
ถามอีกแล้วเหรอ ผมต้องบอกอีกสักกี่ครั้ง
ผมชื่ออะไร
โดนาโต
ชื่อเต็ม
เซเวริโน โดนาโต
หรือที่รู้จักกันในนาม…
"แหบห้าว" โดนาโต
โอเคไหม ผ่านรึยัง
ผู้บัญชาการเซเวริโน "แหบห้าว" โดนาโต
โอเค แล้วคุณล่ะ คุณชื่ออะไร
ผมชื่อไปตายซะ
คุณชื่ออะไร
"ติดอ่าง" โรเบลโด
"ลิ้นพัน" โรเบลโด
จะเป็น "ติดอ่าง" โรเบลโดได้ไง คุณพูดติดอ่างเหรอ
แล้วคุณล่ะเสียงแหบเหรอ
ไม่ต้องพูดเลย
"ลิ้นพัน" โรเบลโดต่างหากครับ "ลิ้นพัน"
เขาไม่ถามประวัติชีวิตผม ก่อนจะยิงผมหรอก
อาจจะมีพูดถึงก็ได้
ในสถานการณ์แบบนี้ รายละเอียดสำคัญมาก
"ลิ้นพัน" ฟังดูเหมือนปืนกล
ลิ้นพัน
คุณแนะนำตัวเองแล้วบอกว่า
"จ่าสิบเอกเอวาริสโต "ลิ้นพัน" โรเบลโด"
ไม่ ผมไม่พูดอะไรอย่างนั้นหรอก
ผมจะทำสิ่งที่ผมบอกว่าจะมาทำ แล้วก็จบ
ซึ่งก็เยอะพออยู่แล้ว
ผมมาสูบบุหรี่
สูบบุหรี่
ผมไม่ได้แตะบุหรี่มา 32 ปีแล้ว
พอเจอคุณก็ดันสูบต่อจนได้ เหลือเชื่อเลย
ฟังนะ ผมทำเพื่อสาวน้อยคนนั้น เธอจะได้ไม่ต้องไปขายตัว
แต่ผมจะไม่อยู่ต่อเกินจำเป็นอีกแม้แต่นาทีเดียว
คุณเป็นระเบิดเวลาชัดๆ ตาเฒ่า
ผมขอให้เราทบทวนประวัติของเราอีกครั้ง
ผมทำให้คุณเสียหายตรงไหน อธิบายมาหน่อย
ไอ้นักเลงกระจอกนั่นไม่มาเมื่อวาน วันนี้ก็ไม่มา
เราไม่ต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้เขาแล้ว ใช่ไหมล่ะ
ตอนนี้น่ะยัง
แล้วงานคุณล่ะ
มีใครพูดถึงการเลิกจ้างคุณไหม ตั้งแต่ผมคุยกับเมเนนเดซ โรเบิร์ตส์
ตอนนี้น่ะยัง
ดังนั้นเมื่อผู้ชายคนนั้นมาถึง
คุณเข้าไปหาเขาแล้วพูดว่า "สวัสดี"
"จ่าสิบเอกเอวาริสโต "ลิ้นพัน" โรเบลโด"
"ผู้บัญชาการเซเวริโน โดนาโตอยากคุยกับคุณ"
"ใครๆ ก็เรียกเขาว่าแหบห้าว"
คุณพาเขามา แล้วก็แค่นั้น
งานของคุณจบแล้ว
แล้วผมก็จะไปซะ
ผมกลับบ้านแล้วค่อยรอดูเหตุการณ์ต่อไปในข่าว
ผมไม่เข้าใจเลย
ถ้าคุณเป็นคนที่จะคุยกับเขา
แล้วให้ผมมาทำไม
- ผมไม่เข้าใจ - รายละเอียด อันโตนิโอ
ทำแบบนี้จะเสริมบารมีว่า ผมมีทีมงาน มีหน่วยงาน
ตอนนี้เลยการ์โดโซ ไปเลย
ผมไปดีกว่า
ไม่ได้ๆ ไปทางนั้น เดินไปทางนั้น
มีอะไรลุง
โรเบลโด เอวาริสโต "ลิ้นพัน" ยินดีที่รู้จัก
ฟังนะ เจ้านายผม… ผู้บัญชาการเซเวริโน โดนาโตอยู่ทางนั้น
เขาอยากเจอกับคุณ
- เจ้านายคุณเหรอ - ใช่
ผมเป็นลูกน้องเขา เขาเป็นคนอยากเจอคุณ
- คุณเป็นใคร - ลูกน้องคนนึงของเขา
แต่คุณเป็นใคร
โรเบลโด
เอวาริสโต ฉายาลิ้นพัน
คุณหน้าคุ้นๆ นะ เรารู้จักกันไม่ใช่เหรอ
ไม่เลย คุณไม่รู้จักผม
ไม่ๆ ฟังนะ คุณไม่รู้จักผมหรอก เพราะผม… ฟังนะ ผม…
ผมไม่ใช่คนสำคัญ
- หมายความว่าไง ไม่สำคัญ - ผมไม่ใช่คนสำคัญ
ผมไม่มีตัวตน ไม่เลย
ไม่ แต่ฟังนะ ตั้งใจฟังให้ดีเพราะ…
คนที่สำคัญและคนที่อยากเจอคุณคือเขา…
ไม่ได้ ผมยุ่งอยู่
- ผู้บัญชาการ… - บอกว่าไม่ได้ ผมยุ่งอยู่
อ่อ ไม่ทันได้ฟัง
เห็นว่าเขามาหาไม่ได้น่ะ เขาบอกว่ายุ่งอยู่
ฟังนะไอ้กุ๊ย
พูดกับผมเหรอ
ใช่ นายนั่นแหละ อัล คาโปน
- มานี่ - ต้องการอะไร
ฉันไม่อยากตะโกนคุย มานี่
เลาริต้า มาร์ติเนซ ห้าแสน
ชื่อคุ้นๆ ไหม แล้วคุ้นๆ ตัวเลขไหม
มีอะไร
มานี่สิไอ้หนู
มาคุยกับป๋านี่
ผมไปละ เชิญคุยกันไปละกัน
มีปัญหาอะไรกับเลาริต้า มาร์ติเนซ คุณเป็นใคร
ฉันคือผู้บัญชาการโดนาโต
- ถ้านังกะหรี่นั่นคิดว่า… - นังกะหรี่นั่นคือลูกสาวฉัน
นั่งลง
- โอเค - ซะงั้นน่ะ
นังนั่นก็มีพ่อแฮะ
ฉันไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเธอ ฉันเป็นพ่ออีกแบบนึง
ฉันมีลูกหลายคน
ฉันคือแหบห้าว โดนาโต
ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลยลุง
คนระดับอย่างนายคงไม่เคยหรอก
พวกนักเลงหางแถวไม่เคยทำการบ้านกันเลย
สุดท้ายก็ตายเป็นหมาอยู่ข้างถนน
ฉันจะสั่งสอนให้นะ
นายคงเคยทำงานกับสถานีเขต 32
ฉันเป็นคนคุมพื้นที่ทางใต้ทั้งหมด
จากถนนเบลกราโนไปถึงแม่น้ำริอาชูเอโล
คงเข้าใจสินะว่า ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
เรื่องนั้นฉันให้กอร์ดิลโยจัดการ
โรเฆลิโอ กอร์ดิลโย
ฉายา "สองหัว"
ลิ้นพัน
เขาไม่รู้จักไอ้สองหัว
อย่าแหยมกับลิ้นพันเชียวนะ
เขาเป็นไกด์นำเที่ยวสถานที่ ที่ไม่เคยมีใครรอดกลับมา
- ชัดเจนไหม - เข้าเรื่องเลยดีกว่าลุง
อย่าทำอย่างนั้น มันขัดลูกตาและจะไม่เป็นผลดีกับนาย
มาคุยเรื่องปัญหาของนายกัน
ผู้หญิงคนนั้น เลาริต้า ฉันไม่พอใจเธอเท่าไหร่
การที่เธอติดโคเคน ฉันมองว่าเป็นความล้มเหลวส่วนตัว
ฉันยอมรับ
แต่เธอบอกฉันว่านายทำร้ายเธอ ฉันไม่พอใจเรื่องนั้นเหมือนกัน
ฉันเข้าใจว่านายต้องดูแลถิ่นของนาย
แต่เราจะจัดการกันเอง
นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย
เธอเป็นครอบครัว และเธอจะไม่รบกวนใครอีกแล้ว
เข้าใจไหม ลืมเธอไปซะ
นายไม่เคยรู้จักเธอ
ลืมเธอซะ ไม่งั้นนายเอง จะกลายเป็นแค่ความทรงจำ
จะบอกว่าตาแก่สองคนอย่างพวกแก จะทำร้ายฉันเหรอ
ไม่อยู่แล้ว
เราไม่ทำร้ายใคร
ฉันจะไม่สู้กับนาย แค่แตะครั้งเดียวก็ฆ่าฉันได้แล้ว
แต่อย่าหาเรื่องลิ้นพันดีกว่า
พูดอะไรวะเนี่ย เลิกล้อเล่นได้แล้ว
เมื่อวานพวกแกมาทำอะไรที่นี่
- ฉันจำไม่ได้ - ไม่ได้เหรอ
แกใช้ไอ้นี่อยู่ ฉันมองเห็นหมดทุกอย่าง
- ฉันขอเตือนเป็นมารยาทนะ - บอกมาว่านังนั่นอยู่ไหน
นายกำลังทำผิดพลาดร้ายแรง
ไปตายซะทั้งคู่เลยแม่ง เกลียดชะมัดเวลาคนหยามกู
ตอนแรกก็นังนั่น แล้วมาเจอไอ้แก่สองคนนี่อีก
ฉันมีป้ายติดหน้าเขียนว่า "ไอ้โง่" รึไง
- ผมไม่รู้ ผมมองไม่เห็น - พอกันที
บอกมาว่าแกเป็นใคร และนังนั่นอยู่ไหน
- ฉันคือแหบห้าว โดนาโต - กูไม่สน มันอยู่ไหน
ฉันไม่สน
สน.รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่
ถ้าฉันไม่กลับไปภายในสามทุ่ม พวกเขาจะส่งคนมา
คิดว่าฉันโง่รึไง บอกมาว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน
ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้พูดอะไรทั้งนั้น
ฟังนะ กูใช้ชีวิตข้างถนน
มึงหยามหน้ากูบนถนนที่เป็นบ้านกู
- เธออยู่ไหน - ฉันคือผู้บัญชาการโดนาโต
ดูซิว่ามึงจะสู้กลับยังไง ไอ้ผู้บัญชาการ
- ปล่อยฉันนะ - อยู่ไหนกัน ผมมองไม่เห็น
ปล่อยเขาไป
ปล่อยเขานะ ให้ตายสิวะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ
ไอ้ลิ้นพันพูดได้ว่ะ
หัวมุมนี่มีตำรวจอยู่ ฉันจะไปตามมา
- กลับมานี่ - ผมจะไปตามตำรวจ
ไอ้แก่นี่
เฮ่ยๆ อะไรเนี่ย
อะไรน่ะเหรอ ไอ้แก่เสียสติที่มีมีดอยู่ในมือไง
มึงไม่เห็นกูด้วยซ้ำ
ฉันเห็นเงามืดๆ ที่มีเลือดอยู่ข้างใน
เข้ามาใกล้ๆ นี่ ฉันจะแทงแก สาบานได้ว่าจะแทงให้พรุนเลย ไอ้เลว
พอแล้วๆ ลิ้นพัน ฉันไปแล้ว
คนแก่แม่งกวนประสาทฉิบหาย นังนั่นหายไปไหนวะ
หนีไปเลย ไอ้กุ๊ยเอ๊ย
ไม่ การ์โดโซ
- ขี้ขลาดนี่หว่า ไอ้สารเลว - การ์โดโซ
นี่เป็นถิ่นของฉัน เข้าใจไหม
ฉันชื่ออันโตนิโอ การ์โดโซ ไอ้ขี้ขลาด
ถ้าหาเรื่องฉันอีก ฉันจะเฉือนไข่แกทิ้ง
แล้วเอามาคลุกสลัดกินเลย โธ่เว้ย
ไม่ๆ อย่านะไอ้สารเลว
ไม่ๆ ไอ้สารเลว อย่านะ
การ์โดโซ
การ์โดโซ มานี่สิ
นั่งตรงนี้ก็ได้นะ
ผมแค่…
อย่าพูดอะไรเลย ขอเถอะ
ผมแค่อยากบอกคุณว่า
บอกตามตรง ผมคิดถึงคุณนะ การ์โดโซ
พูดจนได้
ผมอยากแสดงความยินดีด้วย ที่คุณกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว
สิ่งเดียวที่ผมเสียใจ
คือคุณไม่ยอมให้ผมไปเยี่ยมคุณ
ผมไม่ให้ไปเยี่ยมอยู่แล้ว
คุณจะได้บอกพวกเขาน่ะสิว่า คุณเป็นหมอแล้วให้ตัดเท้าผมออก
ผมได้ใช้เวลา 12 วันอย่างมีความสุข โดยไม่มีคุณ
คุณพูดถูก ผมไม่โทษคุณหรอก
ไม่ ผมบอกพวกเขาว่า
"ต่อให้เขาบอกว่า เขาเป็นหมอฟาวาโลโรกลับชาติมาเกิด
อย่าให้เขาเข้ามา"
ผมไม่ว่าเลย
- และผมเลิกแต่งเรื่องแล้วด้วย - ใช่สินะ
ผมพูดจริงนะ
ตั้งแต่เกิดเรื่องกับไอ้นักเลงคนนั้น
ขอบอกเลยว่าเป็นเหตุการณ์ ที่คุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก
ประเทศนี้ไม่เคยเห็นความกล้าหาญอย่างนั้น ตั้งแต่จ่ากาบรัลแล้ว
ตั้งแต่วันนั้น ผมก็เป็นตัวของตัวเองเท่านั้น
วันศุกร์นั้น คลาร่ามากินมื้อเที่ยงด้วย
แล้วผมก็บอกความจริงกับเธอ
ช่างน่าสงสาร
เธอน้ำตาคลอเบ้า
และผมก็ตัดสินใจบอกความจริงกับเธอ
ผมยอมรับว่าการที่เลาริต้า สาวน้อยคนนั้น
ไม่มาให้เห็นอีกเลย
ช่วยให้ผมตัดสินใจอย่างนั้นได้
แผมจะกุเรื่องโกหกอีกก็ได้ แต่ผมไม่อยากทำแล้ว
ปากของผมมันอันตราย
มันเปลี่ยนให้คุณเป็นลิ้นพัน โรเบลโด จนคุณเกือบถูกฆ่าตาย
มันกุเรื่องครอบครัวอิสราเอลขึ้นมา และทำลูกสาวผมใจสลาย
ผมเลิกใช้ฝีปากแล้ว
ไหนๆ ก็พูดถึงเรื่องปากของคุณ
ทนายความของคณะกรรมการรู้แล้วว่า อีนัฟไม่มีอยู่จริง
พวกเขาไล่ตะเพิดผมออกมา แล้วก็โละหม้อไอน้ำทิ้งด้วย
ไม่ให้เงินชดเชยเลย
ผมขอโทษด้วยจริงๆ
และคุณก็รับปากกับแม่หนูเลาริต้าคนนั้น
ว่าคุณจะช่วยเธอเรื่องนักเลงนั่น
และตอนนี้
ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กับสาวน้อยน่ารักที่น่าสงสารคนนั้น
ไหนๆ เราก็คุยกันให้หมดเปลือกแล้ว
ร็อดริโก
เขากลับมาแล้ว
ตอนนี้เขาคิดเงินผม 3,000 เปโซ
คุณแพ้ราบคาบเลย ห้าต่อศูนย์
เชื่อผมเถอะ แค่นี้ผมก็เจ็บพอแล้ว ไม่ต้องสาดเกลือซ้ำเติม
อีกเรื่องนึงนะ ผมไม่ใช่จ่ากาบรัล
กาบรัลถูกซ้อมจนเละ แต่ผมเปล่า
ตรงกันข้ามเลย ผมน่ะเกือบอัดไอ้เลวนั่นจนน่วมไปเลย
ถ้าผมจับเขาได้นะ… ดูนี่สิ
เห็นนี่ไหม
ชิ้นส่วนของไอ้เลวนั่น
มันมาจากแจ็กเก็ตของเขา แต่เอาเถอะ
ผมเกือบจะเฉือนเขาได้แล้วก่อนเขาจะจับตัวผม
อ่อ
รู้ไหมว่าผมเห็นอะไร
ที่เตียงในโรงพยาบาล ลอยอยู่เหนือผม
ผมเห็นสีหน้าหวาดกลัวจนหัวหดของไอ้โง่นั่น
ตาเขาเบิกกว้างเป็นลูกแตงโมเลย ตอนที่ผมควักมีดออกมา
เขาตัวแข็งทื่อ
กลัวจนขี้หดเลย เขาไม่เข้าใจเลย
เขาจะเข้าใจได้ยังไง ไม่ได้หรอก
ให้ตายเถอะ ดูสิ…
ถึงสายตาผมจะย่ำแย่
ผมก็เห็นแววตาของเขาเบิกโพลง
จ้องมองมาที่ผม
เพราะเขาเห็นผม
ผมรับรองได้ว่าเขาเห็นผม
เขาเห็นผม
ฟังนะ ผมรับรองได้ว่าจะอีกนานเลย
กว่าไอ้สารเลวนั่นจะคิดมายุ่งกับผมอีก
ผมต้องเอานี่ไปใส่กรอบไว้
น่าเสียดายที่ผมต้องไปแล้ว
ข่าวดีที่สุดของวันนี้เลย
พวกเขากำลังรอผมอยู่ที่บ้านพักคนชราตอนเที่ยง
ระฆังดังเวลา 12 นาฬิกา และถ้าผมไปสาย ผมจะโดนดุ
กลับไปเป็นเด็กอนุบาลอีกแล้ว
ผมต้องรีบไปละ เพราะคลาร่าโทรหาผมทุกวัน
อ่อ ผมจะไม่มาสวนช่วงสุดสัปดาห์แล้วนะ
ผมต้องไปลาออร์เกตา
ที่โรงพยาบาลบอกผมว่า คุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ผมถึงมาที่นี่ดูว่าจะเจอคุณไหม
เพราะผมต้องขอโทษคุณ และผมต้องพูดความจริงกับคุณด้วย
ผมชื่อเลออน ชวาร์ตซ์
นั่นคือชื่อจริงของผม
ผมเคยเป็นนักเคลื่อนไหวในวัยหนุ่ม นั่นคือความจริง
แต่แล้วชีวิต ครอบครัว และลูกๆ
ทำให้ผมกังวลว่าต้องหาเลี้ยงปากท้อง
ตลอด 41 ปีที่ผ่านมา ในช่วงวัยทำงานของผม
ผมเป็นพนักงานเสิร์ฟที่อิมเปริโอคอฟฟี่เฮาส์ ในวิลลาเกรสโป
แค่นั้นแหละ
พนักงานเสิร์ฟ
ผมเกษียณตอนอายุ 73 ปี
ผมก็อยากทำงานต่ออีกหน่อย
แต่ผมพูดมากไปจนทำให้ลูกค้าบางคนรำคาญ
ดังนั้นผมในตอนนี้และที่เป็นมาตลอดชีวิต
คนไม่มีตัวตน
ไม่มีตัวตนอะไรเลย
นั่นคือความจริง
ลาก่อน อันโตนิโอ
ขอให้คุณกับมีดของคุณโชคดี
โอ้โอ
คุณหยุดโกหกไม่ได้เลยนะ
ผมบอกความจริงแล้ว
ความจริงอะไรกันคุณ
คุณไม่รู้วิธีพูดความจริงหรอก
ฟังนะ…
เห็นแก่ทุกช่วงเวลาที่เรามีร่วมกัน
บอกความจริงผมมาเถอะ
ผมบอกความจริงคุณไปแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว
ไม่ครับ
คุณน่ะเหรอเป็นพนักงานเสิร์ฟ ขอทีเถอะ
คุณต้องไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟธรรมดาแน่ๆ
ถามจริงๆ คุณเป็นใคร
ผมเป็นพนักงานเสิร์ฟ แค่นั้นเอง
แค่พนักงานเสิร์ฟ
ยกเว้นช่วงเวลาสั้นๆ
ในวงการภาพยนตร์
อะไร คุณทำงานวงการหนังเหรอ
แหม คุณเรียกว่าหนัง
เราเรียกว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์
แล้วคุณทำงานอะไรล่ะ
ผมไม่เรียกว่างานหรอก
ผมเคยเป็นโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ นักเขียนบทแค่ช่วงเวลาสั้นๆ
โปรดิวเซอร์และผู้กำกับ
และนักเขียนบท
นั่นปะไร นึกแล้วว่าคุณโกหก
นั่นเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ
- จะพูดอย่างนั้นก็ได้ - ได้สิ
มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก
ยุครุ่งเรืองของยุค 70 โดนขึ้นบัญชีดำ
ศิลปินที่มีพรสวรรค์ที่สุดของเรา ถูกฆ่าไม่ก็ถูกเนรเทศ
ทุกคนหวาดกลัวกันไปหมด
ทั้งอุตสาหกรรมเป็นอัมพาต
ผมเคยลงประกวดที่คานส์
ด้วยสารคดี
เกี่ยวกับขบวนการเคลื่อนไหว เพื่อปลดแอกในลาตินอเมริกา
โอ้โฮ คานส์เชียวเหรอ
ใช่ เมืองคานส์ ผมเคยได้ยินเรื่องนั้นมาเยอะเลย
เป็นโปรเจกต์เล็กๆ ที่ทุ่มเทเพราะใจรักน่ะ
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะชนะรางวัลเชลล์ทองคำ
ไม่จริงน่า หนังชื่อเรื่องอะไร
สายเลือดแห่งปาชามามา
ผมขนลุกเลย
ถึงเราจะขาดเงินทุน แต่เราก็ชดเชยด้วยความกล้าหาญ
- เข้าใจไหม - เข้าใจ
ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดัง
ตอนตีสอง
ไม่จริง ใครโทรมา
วงการภาพยนตร์
"เราต้องการทางออกด่วน การตัดสินใจเด็ดขาด"
ลองนึกภาพบริบทสิ
ใช่ๆ ผมพอจะนึกออก
แล้วผมทำยังไงน่ะเหรอ
แล้วคุณทำอะไรล่ะ
เรื่องมันยาวน่ะ
เป็นเรื่องที่ยาวและซับซ้อนมาก
ผมจะพยายามสรุปให้ฟัง
(คนแปลกหน้าในสวน)
(สร้างจากบทละครเวทีเรื่อง I'm Not Rappaport โดยเฮิร์ด การ์ดเนอร์)
คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ