Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
BU HİKÂYE 2030 YILINDA DA YAŞANMIŞ OLABİLİR,
1984 YILINDA DA,
506 YILINDA DA, 2000 YILINDA DA.
BELKİ 10 YIL ÖNCE, BELKİ BİRKAÇ GÜN İÇİNDE…
YA DA KİM BİLİR…
BELKİ ŞU AN YAŞANIYORDUR.
Bir rahatladım ki!
Doğa Ana'nın
atıkları vücudumuzdan bertaraf etmek gibi banal bir şeyi
böyle zevkli kılması çok akıllıca.
Tanrı mitinin gerçek olduğunu düşüneceğim neredeyse.
Neyse…
E, nerede kalmıştık?
Ne konuşuyorduk?
Size çok önemli bir şey söylemek üzereydim.
- Ne konuşuyorduk? - Konuşmuyorduk.
Siz konuşuyordunuz. Ben konuşmuyordum.
- Ne diyordum peki? - Bilmem, dinlemiyordum da.
Her şeyi tek başınıza yapıyordunuz.
Niye dinlemiyordunuz?
Yalancısınız da ondan.
Sizi dinlemeyeceğim artık. İki gündür dinlemiyorum.
Okuyor numarası yapmayın. Gözünüz görmüyor, biliyorum.
Bu park kocaman. Türlü türlü insan var.
- Çocuklar, el işi satanlar, işportacılar… - Tamam.
Gidip onları rahatsız etsenize. Ben artık sizinle konuşmayacağım.
Şu ağaçla konuşsanız aynı şey.
O lamba.
Hep yalan söylüyorsunuz.
Konuşup duruyorsunuz ama her lafınız yalan.
Suçlamanızın altını doldurun beyefendi.
İyi, tamam.
Mesela eskiden Ruanda Özgürlük Ordusu'na
mensup muydunuz, değil miydiniz?
Tabii ki değildim.
Adınız da Mobutu değil. Dürüst olun.
- Tabii ki değil. - Alın işte. Yalan söylemişsiniz.
Söylemedim. Buna gizli kimlik deniyor.
O ne demek şimdi?
Bizim meslekte gizli kimlik olmazsa olmazdır.
Daha fazla bilgi vermem mümkün değil.
Casus musunuz yani?
Adım Mobutu diyorum sadece.
Ruanda Özgürlük Ordusu mensubuydum.
- Size amma uyduruk bir kimlik vermişler. - Onlara bunu söylemedim mi sizce?
Söyledim.
86 yaşındaki Polonyalı bir adamdan Ruandalı Mobutu olur mu hiç?
"Şansına küs dostum. Sana Mobutu adı düştü.
Ne yaparsın? Bu işler böyle."
Ama ekmek parası işte.
Yalvarıyorum, başka soru sormayın.
Ama epey tuhaf, değil mi?
Neden bu iş için yaşlı bir adamı seçtiler?
Anlamadığınız şeyler var demek. Benim de var.
Bir yıl kadar önce bir gün bankada kuyrukta bekliyordum.
Sonra bir adam bana yaklaşıp gizli ajan olmak ister misin diye sordu.
Yok canım!
Şaşırtıcı değil gerçi.
"İhtiyarın teki. Varlığını kimse fark etmez" demişlerdir.
"Hayalet gibi gezinip bilgi toplayabilir."
Orası öyle.
Ama gizli kimlik işini gerçekten batırdılar.
- Yani… - Ama lütfen…
Soru sormayın artık.
Ciddiyim. Cevap vermeme izin yok.
Bana kod adı da verdiler.
Abel.
- Abel mi? - Abel Goldfarb.
- Gerçek adınız ne peki? - Samuel Goldfarb.
- Aynı soyadını vermişler. - Aynen öyle. Geri zekâlılar.
Ama ne yaparsınız işte. Ekmek parası.
Evet, ben de hep öyle derim.
Şimdi bana şunu söyleyin. Onlara hiç bilgi aktardınız mı?
Bütün gün burada lambayı ağaç sanan bir adamla oturuyorum.
Nasıl bilgi toplayayım ki? Şaka mı bu? Tabii ki hayır.
Casusların sağlık sigortası nasıl oluyor, sormam gerek yalnız.
Çünkü bana dediler ki…
- Kahretsin! - Ne?
Ulan be! Beni yine kandırdınız.
Kanmayacağıma yemin etmiştim ama yine yaptınız.
"Adım Abel Goldfarb." "Casusların sağlık sigortası."
Bunu yine yaptığınıza inanamıyorum.
İyi değildi diyemezsiniz. Çok iyi hikâyeydi.
- Uzun, karmaşık, inandırıcı. - İyi falan değil!
Bu konuşma bitmiştir.
Artık beni kandıramayacaksınız. Kalkın gidin.
Benim yerim. İlk ben geldim.
- Sizin. - Evet.
Nereden sizin oluyor? Tapulu malınız mı?
- Tapuyu görelim. - Tapuya mı bakacaksınız? Bakın bakalım.
- El falı bakabiliyor musunuz? - Aman.
Falıma bakın. Bu eller boksör elleri.
Burayı üç yıl önce buldum efendim. Sessiz sakin bir yer.
Ama bir hafta önce çıkageldiniz. Canıma yettiniz artık.
Gidin. Üçe kadar sayıyorum, sonra sizi döveceğim.
Bence konuşup çözebiliriz.
Zil çaldı!
- Beyefendi… - Boksörler ringe girdi!
Beni göremiyorsunuz bile. Bana nasıl vuracaksınız?
Ne utanç verici bir tavır.
Birazdan suratınız utanç verici olacak!
Kusura bakmayın
ama karakteriniz iç karartıcı, tavırlarınız da feci.
Şampiyon geliyor!
Beyefendi, kıpırdamayın.
Kıpırdamayın, bir yeriniz kırılmış olabilir.
Hiç düşmemiştim.
Neyse, endişelenecek bir şey yok. Ben her sabah düşerim.
Uyanıp kahvemi içerim, sonra düşerim. Hayat döngüsü işte, değil mi?
İki yaşındayken ayaklanıp yürümeye başlıyorsun,
sonra bir bakmışsın, yaşın 86 olmuş ve yine düşmeye başlıyorsun.
Başınızı kaldırabiliyor musunuz? Gösterin.
İşte böyle. Güzel, bu iyiye alamet.
Şimdi kalça bölgenizi kontrol edelim.
Bakalım. Bir yoklayayım.
Bu masaj hoşunuza gittiyse bekârım, bilesiniz.
Çekin elinizi üstümden!
Merak etmeyin. Kırık varsa da bir şey olmaz.
Benim kalçam çay fincanı gibi. Geçen sene iki kez kırdım.
Ayrıca bir keresinde öldüm. Altı dakika ölü kaldım.
- Pek uzun değilmiş. - Baypas olurken oldu. Güm!
Arabaymışım da aküm bitmiş gibi beni kablolarla tekrar çalıştırdılar.
Kollarınızı kaldırabiliyor musunuz? Deneyin lütfen.
Harika! Gayet iyisiniz.
Şimdi beş dakika kalkmayın. Biraz dinlenin.
Espriler insanı çok güzel gevşetir.
Verdaguer çok iyiydi. Hatırlar mısınız?
Bu da mı yalandı?
- Ne? - Ne demek "ne"?
- Ölme meselesi. Gerçek olamaz. - Gerçek.
- Tamamen gerçek. - Tamamen gerçekmiş. Tabii.
- Durun, yardım edeyim. - Hayır, kendim kalkarım!
İyi, tamam. Böyle gelin.
İşte böyle. Ne güzel kalktınız.
- Nereye gidiyorsunuz? - Sizden uzağa.
Yalanlarınızdan bıktım usandım.
Yalan söylemedim.
Bunlar…
Tadilatlı gerçekler.
Bazen gerçek bana uymuyor. Üzerime dar geliyor.
Ben de sağından solundan tadilat yapıyorum.
Üstüme tam olana kadar.
Gerçek dediğiniz nedir?
Gerçek, geçen sene üçlü baypas olmam.
Her ayın yedisinde ödenen, sekizinde biten emekli maaşı.
Fırına gidip bayat ekmek almak. Gerçek bu işte.
"Güvercinlere veriyorum" diyorum.
Güvercin benim.
Altı dakika ölü kaldım. Gerçek bu.
O zamandan beri yeni bir politikam var.
Tadilat.
Bu sabah manava Comechingon'ların sonuncusuyum dedim.
O beni dinliyor.
Sonra La Pampa'daki eski günleri, atlı baskınları yad etmeye başlıyorum.
Dedemin General Roca'yla savaşmasını.
Çok da keyif alıyorum!
86 yıl boyunca tek bir adamdım.
Önümüzdeki beş yılda niye 100 farklı adam olmayayım?
Bir şey soracağım. Şu fırın… Oraya kaçta gitmek lazım…
Boş verin şimdi fırını.
- Meseleyi anlamadınız. - Hayır, gayet iyi anladım.
Tek mesele çatlağın teki olmanız.
Birkaç tahtanız eksik değil, sizde tahta falan kalmamış.
Ne şanslıyım!
- Adam akıl sağlığı uzmanı çıktı. - Aynen öyle.
Sizi kızım Clarita'yla tanıştırmam lazım. Kendisi de uzmandır.
Beni tımarhaneye yatırmak istiyor.
- Bakın, ne yazmış. - Ne? Okuyun bakalım.
"Gerçeklik algısı yok."
- Beni diyor. - Tabii.
"Gözetim altında olmalı."
Bunu psikiyatrım Dr. Engels'e yazmış.
Sorun şu ki psikiyatrım yok.
Dr. Engels, benim.
Kızıma fırının adresini verdim. Hastaneye yazdığını sanıyor.
Asıl onun bir yerlere kapatılması lazım.
Bana deli diyorsunuz da, önce kendinize mi baksanız?
Ne kadar ömrünüz kaldı? Beş dakika mı, beş ay mı, beş yıl mı?
O süreyi böyle boş boş oturarak mı geçirmek istiyorsunuz?
Arada bir yere düşüp heyecan yaşayarak mı?
Hayır efendim.
Hayatınızda değişiklikler yapmalı, vukuatlar yaratmalısınız!
Bir dakika.
Bana nasıl yaşayacağımı mı öğretiyorsunuz?
- Ne? - Mesleğim var benim. Sizin aksinize!
Hâlâ iş gücünün bir parçasıyım.
Evet efendim, karşınızda Antonio Cardoso var.
San Juan 158 numaranın apartman görevlisi yardımcısı.
Temmuzda oradaki 52 yılımı dolduracağım.
Benden daha uzun süredir orada olan tek şey kazan.
853 kilo ağırlığında bir kazan.
Nasıl çalıştığını bilen tek kişi kim? Bendeniz.
Hayatımı değiştirecekmişim. Bırakın allaseniz.
Hiçbir şeyi değiştirmeyeceğim.
20 yıl önce emekli olmam lazımdı.
- E? - Ama olmadım. Hâlâ çalışıyorum.
Evet, doğru…
İki yıldır maaşıma zam yapılmamış olabilir ama hâlâ çok iyi bahşiş alıyorum.
Üstelik artık
geceleri çalışıyorum, kimse beni görmüyor.
Gündüz vardiyasından kaç kapıcı gelip geçti.
Hepsi tek tek kovuldu.
Ama ben kovulmadım. Hâlâ işimin başındayım.
Görünmez bilge ihtiyarım ben.
Hayır, ölü bir adamsınız, hayaletsiniz.
İki yıldır zam almamış.
- Kendinizi nasıl böyle soydurursunuz? - Hayır efendim, kimse beni soyamaz.
İş yerinde de, başka yerde de. Beni koruyanlar var, bilesiniz.
Aynen öyle. Her öğleden sonra gelip beni alan çocuk.
- Kim? - Rodrigo. Önemi yok.
Ona her gün 1.000 peso veriyorum.
Benimle eve yürüyor. Kimse beni soymuyor yani. O beni koruyor.
- Kimden? - Yani, çoğunlukla kendimden.
Ama sokaktaki tehlikelerden de.
Tanıdığım ilk korkak hayaletsiniz.
Mobutu'nun ettiği laflara bakın. Yapmayın!
Neler diyor yahu.
İnsanlar hâlâ beni görüyor.
- Görmelerini sağlıyorum. - Tabii.
Bakın, hastaneye kaldırıldığım gün ekip daha beni ambulansa bindiremeden
apartmanımdan altı komşu yönetimi arayıp
dairemin kiralık olup olmadığını sormuş.
Ama ben geri geldim. Peki şimdi ne yapıyorum dersiniz?
Her gün sabah beşte
altısının birden kapısını çalıp "Kalkın akbabalar!" diye bağırıyorum.
"Daire 4B ne kiralık ne satılık!"
"Internationale" marşını söylüyorum, sonra onlara küfrediyorum.
Deli ihtiyara bakın.
- Kim? - Siz! Sizi gördüklerini sanıyorsunuz.
- Görmüyorlar. - Öyle mi?
Sizi duyuyor olabilirler ama görmüyorlar.
İkimiz de hayaletiz.
Kimse kırışık suratınızı görmek istemiyor.
Benimkini de.
Ama ben faydalıyım.
Camiamıza hıyanet ediyorsunuz.
Sizin gibiler yüzünden yaşlıların adı çıkıyor, tamam mı?
Dinleyin.
- Size şu kadarını söyleyeyim… - Cardoso!
- Evet? - Cardoso!
- Evet! - Cardoso!
- Evet, benim. Kim soruyor? - Menéndez Roberts.
Gonzalo Menéndez Roberts, 12H. Merhaba!
Anladım, Bay Menéndez Roberts.
- Günlerdir sizi arıyorum. - Şey, ben…
Raúl buralarda olduğunuzu söyledi.
Şerefsiz herif.
Evet, hep buralarda oluyorum.
Daha duracak mısınız? Biraz koşayım, sonra konuşuruz.
Evet, olur tabii.
- Sakın gitmeyin! - Yo. Niye gideyim ki?
Ben de sizi aramayı düşünüyordum, çünkü…
Eyvah, beni buldu.
Kim bu?
Ondan kaçıyordum ama buldu beni. Lanet olsun ya.
- Kim o adam? - 12H'de oturan Bay Menéndez Roberts.
Mal sahipleri komitesinin başkanı.
Stüdyo daireleri yaptıklarında taşınan yeni sakinlerden.
Stüdyo mu?
Birkaç duvarı yıkıp adına stüdyo daire diyorlar.
Zamana hiç ayak uyduramıyorsunuz.
Apartman artık onun gibilerle dolu…
Kim bilir neyi tekrar düzenlemek istiyorlar.
Benimle yalnız görüşecekmiş.
Tamam, şimdi her şeyi anladım.
Hayır. Mesele ne, biliyor musunuz?
Apartmana gözlerimin pek iyi görmediği söylentisi yayılmaya başladı.
"Pek iyi" mi?
Andrea Bocelli'nin gözleri sizinkinden daha iyi görüyordur.
Apartmanın her yeri ezberimde.
Temmuzda 52 yıl olacak.
Ama geçen hafta yürürken asansör kapısına çarptım.
2A'da oturan Bayan Carracedo beni gördü.
Dalmışım işte. Kapı… Yani, güm diye çarptım.
Sonra o kadının orada dikildiğini, beni izlediğini gördüm.
Bozuntuya vermemeye çalıştım.
Çok akıllıyım ya, tekrar çarpmaya karar verdim.
Kasten yapmışım gibi.
Kafamı asansör kapısına çarpmak
üzerine kafa yorduğum müthiş bir planmış gibi.
En kötüsü de şu.
Daha yaparken aptalca bir şey olduğunu fark ettim.
Ama duramadım. Salak gibi kafamı kapıya vurup durdum.
Sonra kadına "Kapıyı tamir ediyorum" dedim.
"Kendi kendine açılıyor. Tehlikeli."
Kadın dehşet içinde kaçtı.
Üstünden iki gün geçmedi,
şimdi Menéndez Roberts benimle yalnız görüşmek istiyor.
Boks yaparken olduğu gibi.
Sırtım iplere dayandı, sinirlerim geriliyor.
Geriliyor çünkü…
İki gözünüzde de katarakt var.
- Doğru. - Evet.
- Ameliyat oldunuz mu? - Hayır, henüz olmayacağım.
Ayrıca dört beş yıl önce yan tarafları görmez oldum.
Doktor çevresel görüşün bozulmuş dedi.
Öyle bir anda gidiverdi. Elveda çevresel görüş.
Yürürken etrafıma bir kamışın içinden bakıyorum sanki.
Sonra sabah bir uyandım, ortada bir nokta var.
Ha, o nokta!
- Evet, ay gibi. - Aynen öyle, ay gibi.
- Sonra büyümeye başlıyor. - Kamışın orta yerinde.
Sonra sağı solu göremez oluyorsun.
Kamışın içindeki ay
ve aralarındaki, insanların girip çıktığı çember.
Ne yaparsın işte.
Renkli mi görüyorsunuz, siyah beyaz mı?
Mavi.
Mavi gölgeler var sanki. Anlatabildim mi?
Sorun şu ki rüyalarım hâlâ renkli. Evet.
Rüyalarımda her şey gençliğimdeki gibi keskin ve net.
Sonra uyanıyorum
ve asıl gerçek hayat rüya gibi geliyor.
Aynen öyle.
Bana da tam olarak aynı şey oluyor.
Cardoso, aramızda bir bağ var.
İkimiz de vizyon sahibiyiz.
İnsanın vizyonu varsa varsın gözü görmesin!
Evet.
Bakın, ne kadar alçak ve korkak olsanız da aramızda bir bağ var.
Menéndez Roberts'la görüşmemiz de çok iyi geçecek.
Bundan hiç şüphem yok.
"Görüşmemiz" ne demek?
Evet, Menéndez Roberts meselesini halletmeye karar verdim.
Siz hiç merak etmeyin.
İstismarcılar, mal sahipleri, kapitalist domuzlar
en sevdiğim yemeklerdir.
Onları öğle yemeğinde yerim.
- Evet. - Hayır.
Sizden bir şey isteyen olmadı…
Bana teşekkür etmeyin Cardoso.
Marx'a, Lenin'e, Gorki'ye, Olgin'e teşekkür edin.
Parkıma yabancı insanlar getirmeyin. Zaten kalabalık.
İnsan getirmiyorum, fikir getiriyorum.
İnsan dediğin yaşlanır ama fikirler genç, sağlıklı, güzel kalır.
Fikirler onları akıl eden insanlardan daha iyidir.
Gezegenler nasıl dönüp duruyorsa bu kavga da hiç bitmez.
Menéndez Roberts denen adamı akşama kalmadan ezip geçeceğiz.
Hodri meydan domuz! Şerefsizin önde gideni!
Nerede o?
- Saçmalamanız bitti mi? - Ne?
Ne yapacağımızı söyleyeyim. Çenenizi kapalı tutacaksınız.
Tutmazsanız Rodrigo'ya 10 bin peso verip ağzınızı burnunuzu kırdırırım.
Anladınız mı?
- O adama ne diyeceğimi biliyorum. - Ne?
Noel'e kadar kovulmamam gerek. Bahşişler için.
- Noel'e kadar. Sonra… - Noel mi?
Hayır, ödün veremezsiniz.
O adamın yaşınız gelene kadar sizi kovmaya hakkı yok beyefendi.
Ama yaşım 85.
O adamla işim bitince sıra Rodrigo denen suçluya gelecek.
O çocuğa dersini birlikte vereceğiz.
Neden? Neden Tanrım?
Senden yardım istedim,
sense bana kör, sağır, solcu, aptal bir ihtiyar gönderdin.
- Bana bunu niye yapıyorsun? - Konuştuğunuz bu Tanrı da kim?
Bu iş sandığımdan fazla çaba gerektirecek.
Eyvah, geliyor!
Sakın bir şey söylemeyin. Size bir kötülük yapmadım…
Kapayın çenenizi Cardoso. Bence gelen o adam değil zaten.
Hayır, kesinlikle o değil.
O bir kız. Güzel bir kız.
- Nereden anladınız? - Işıltısından.
Gözümün hâlâ gördüğü zamanlar
bütün güzel kızların ışıltı saçtığını görürdüm.
Artık sadece ışıltıyı görüyorum.
Evet, kesinlikle çok güzel bir kız.
Olabilir.
Ama adam her an gelebilir.
Bana bir iyilik yapın. Gidin.
Gidin. Bakın ne diyeceğim.
Manava gitsenize.
Komançi kızılderilisiyim deyin, türlü türlü hikâye anlatın.
İyi. Menéndez Roberts'i siz halledin.
- Buna izin vereceğim. - Çok sağ olun.
Ama önce sakinleşmeniz gerek.
Giderseniz sakinleşirim. Hem de anında.
Siz bu hâldeyken mal sahibi sizi traktörüyle ezer.
Anladınız mı? Hadi.
Biraz çimlerde oturalım.
- Çimlerde mi? - Evet.
- Serseri miyim ben yahu? - Hayır, sakin olun.
İşte böyle. Oturun, güzel.
Tamam, oturalım. İşte, ne güzel oldu.
Çok güzel. Hadi bakalım.
- Bana neler yaptırıyorsunuz. - Bakın.
Bu sizi hemencecik sakinleştirir.
Esrarlı sigara.
Gevşemenize yardımcı olur. Doktor bir arkadaştan alıyorum.
Glokomuma iyi geliyor.
Reçete yazıyor, sigortam karşılıyor. Herkes mutlu mesut.
Kılcal damarları genişletip tansiyonu düşürüyor.
Bu ne demiştiniz?
Bu mu? Bu, mutluluğun anahtarı.
Bunu içince haberlere bile gülersiniz.
Çocuklarınız bile gözünüze iyi insanlar gibi görünür.
Demek esrarkeşsiniz de.
Sana ne yaptım bilmiyorum Tanrım ama lütfen beni affet.
Binlerce kez özür diliyorum. Pes ya.
Bir fırt alın, Menéndez Roberts falan vız gelir.
Uzak tutun şu şeyi benden. Zehir bu, iblis ihtiyar.
O adam geliyor sanırım. Evet.
Alın, bir deneyin.
Dumanı tutabildiğiniz kadar içinizde tutacaksınız.
Etkisini artırır, anladınız mı?
Bok gibiymiş.
Bir şans daha verin. İnsan keyfine zamanla varıyor.
- Öyle mi diyorsunuz? - Tabii.
Afiyet olsun. Devlet karşılıyor.
Şu kız var ya?
"Güzel kız"dan "öldürücü cazibe"ye geçiş yaptı.
Ana Grimberg'e dönüşüyor.
Ana Grimberg apreciydi.
Chacarita'da Shiffman için şapkalara etiket ve tüy dikerdi.
- Hayır. - Evet.
Hayır, bu kız o değil.
Bu kız Normita Rivera.
Anita utangaçtı.
Öğleden akşama kadar ön verandasında otururdu.
Yüzü öyle güzeldi ki. Ağzını burnunu sanki ressam çizmişti.
Normita üçüncü eşimdi.
- En iyileri oydu. - Sahi mi?
İlk oğlum Juan Carlos'u bana Normita verdi.
İlk torunumu da Juan Carlos.
Mario.
İlk takma diş setimi de bana Mario verdi.
O verandanın önünden milyon kez geçmişimdir.
Kıza merhaba bile diyemiyordum.
Dikiş dikmekten parmakları eğri büğrü olmuştu.
Minicik bir taburede oturur, ellerini böyle saklardı
çünkü utanıyordu garibim.
Sekiz çocuğumun hepsinin mesleği var.
Mario diş hekimi.
Şu tebessüme bakın.
Takma dişlerimi taktım, kocaman gülümsedim.
Elveda Normita.
Eşi hukuk okuyup önemli biri olsun diye çalışıp didindi.
Adam mezun olunca,
Yidiş dilini bilen, şapkalara tüy diken ufak tefek bir Yahudi kızla
evli bir avukat olduğu kafasına dank etti.
Onu fakültede tanıştığı sıska, züppe bir kız için terk etti.
Dört ay sonra Ana kafasını fırına soktu.
Normita ben giderken ne ağladı.
Bense yeni dişlerimle sırıtarak çekip gittim.
Yaşı 60 falandı.
Ama onu ne zaman düşünsem ilk görüşümdeki kadar net hatırlıyorum.
O intihar etmeden bir ay önce
Villa Crespo'daki halk kütüphanesinde tanıştık.
Macbeth okuduğumu hatırlıyorum.
Başımı bir kaldırdım, Ana orada.
O beni görmedi çünkü bir dil kitabına gömülmüştü.
Garibim İspanyolca öğreniyordu.
Başını kaldırdı, beni tanıdı, gülümsedi.
Kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu.
Ağzımdan tek kelime çıkmıyordu.
Donakalmıştım.
Sonra minik ellerini masanın altına sakladı
ve kitabına geri döndü.
Bir süre sonra da çıkıp gitti.
Ben onunla konuşamadan.
Dişlerime lanet olsun. Böyle bir adam olduğum için bana da.
Onunla hiç konuşamadım.
Buna ne koymuşlar? Beni güldürmesi lazım değil miydi?
Hayır, durun.
Nostalji yapmayı hiç sevmem.
Diyorum size, en kötü hastalık budur.
Nostalji yaşlıları kalp krizinden daha çok öldürür.
En son ne zaman seviştiniz?
Yine nostalji.
Aman be.
Son sevişmem
10 Temmuz 19…
2009'daydı.
- Eşiniz sağ mıydı? - Kendi dediğine göre.
- Yapmayın. - Ne demek istediğinizi anlıyorum.
Ama söz konusu Esther olunca anlamak mümkün değildi.
İyi bir kadındı, müthiş bir kadındı.
Hep Ana Grimberg'i sevdiysem
Esther'in ne suçu var?
Bahsetmeye değer, çünkü…
Son sevişmemde sadakatsizlik söz konusuydu.
Aman be. Bütün eşlerini aldattım.
Margarita'ylayken 76 yaşında olmama rağmen hâlâ yasak ilişkiler yaşıyordum.
Cardoso, beni şaşırtıyorsunuz. Sonunda bir cesaret belirtisi.
Hayır, cesaret değildi, lanetti.
Kendime "Hayır Antonio, yapma" deyip duruyordum.
"Yapma."
Sonra yine de yaptım. Kahretsin.
Hayır, bu iyi bir şey.
Cesaret göstermişsiniz. İstemişsiniz ve yapmışsınız.
Ben de istedim ama cesaret edemedim.
Size imreniyorum.
Sizin her zamanki mertebenize ben ancak yakın zamanda ulaşabildim.
- Aşağılık bir ihtiyar oldunuz yani. - Hayır, romantik bir adam.
Umudu olan bir adam.
İnanın bana. Unutmayın, ölmüştüm. Böyle şeyleri bilirim.
Mesele seks değil,
romantizm ve macera.
Her şey kafada bitiyor.
Vücut, kafanın peşinden giden kaçak bir yolcu sadece.
Anlıyor musunuz Cardoso?
Çünkü şu an itiraf etmem lazım ki,
o kıza âşığım.
Şuna bakın.
Açıkçası ben de öyle.
Umarım Roberto kıskanmaz.
- Roberto kim? - Partnerim.
Ne? Şaka yapıyorsunuz. Beni kafaya alıyorsunuz.
- Ben de yuttum. - Yuttunuz.
- Yutmadım demeyin. - Aptal gibi hissediyorum.
- Çok fena. - Yutmadım demeyin.
- Aptal gibi yuttum! - Kalkalım.
- Hadi bakalım. İşte böyle. - İyiydi.
Kalkın.
Bir dakika, doğrulun. Tamam.
- Oldu. - Kahretsin.
- Ne oldu? - Altıma sıçtım.
Olamaz!
Bu sefer de siz yuttunuz!
- Kandırdınız mı beni? - Yuttunuz.
Şaka yapmayı bir tek siz mi biliyorsunuz?
- İyi. - Durun.
Bakın. Aklıma bir şey geldi.
Böyle biriysem
Ben ne yapayım?
Doğuştan yakışıklıyım Aşk göbek adım
Yardım edin. Birlikte.
- Hadi. - Tamam.
Yardım edin.
Böyle biriysem
Ben ne yapayım?
Tutamam kendimi kadınlarlayken
Çok tatlısınız. Çok teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Kız bize vuruldu bence.
Tabii, bizim gibi iki yağıza vurulmaz olur mu?
Bana verdiğiniz gibi bir sigaranız daha yok mu?
Hayır. Şimdi komedi skeci yapalım. O zaman bize iyice vurulur.
Skeci sonra yaparız. Önce tango söyleyeceğim.
Botta, Lomuto ve Perroti'den "Böyle Biriysem".
Böyle biriysem
Hayır, bunu söylediniz zaten.
- Çok iyi bir şarkı. - Müthiş yorumladınız.
Ama şimdi skeç yapacağız.
Size ne dersem diyeyim "Ben Rappaport değilim" diyeceksiniz.
Anladınız mı?
Yeni tanıştığımızı hayal edin.
Ben Rappaport değilim.
Hayır, daha değil.
Şimdi başlıyorum. Merhaba Rappaport!
Şimdi.
Ben Rappaport değilim.
Rappaport, ne oldu sana?
Eskiden uzun boylu ve şişmandın. Şimdi kısa ve sıskasın.
Ben Rappaport değilim.
Eskiden sakallı bir gençtin.
Şimdi yaşlı ve sakalsızsın.
Ben Rappaport değilim.
Eskiden çok iyi giyinirdin. Şimdi eski, pejmürde giysiler giymişsin.
Ben Rappaport değilim.
Üstüne üstlük adını değiştirmişsin!
Ben…
Tabii ya! "Adını değiştirmişsin."
Çok iyiydi. "Adını değiştirmişsin."
Cardoso!
- Cardoso, hemen geliyorum. - Eyvah, geldi.
Kafamı toplamam lazım. Benimle gelin.
Merak etmeyin, o adamın icabına bakarız.
Hayır, "biz" falan yok.
Siz bir kenarda durun. Tek kelime de etmeyin.
Bana ihtiyacınız olursa çağırın. Söz verin.
Kutsal olan her şey üzerine yemin ederim.
Gözünün yaşına bakmam onun.
Hoppala. Bakın, sizden bir ricam var.
- Buraya oturun. - Tamam.
- Rodrigo'yu unutmayın. - Tamam.
- İsterseniz öbür tarafa bakın. - Peki.
Cardoso!
- Nasıl gidiyor? - Eh…
Gidiyor işte.
Henüz resmen tanışmadık. Gonzalo Menéndez Roberts.
- Antonio Cardoso. Memnun oldum. - Selam.
Pardon, acelem vardı. 1,5 saat koşmazsam günüm sekteye uğruyor.
Ölümsüz olmak insanın çok zamanını alıyor.
Park çok güzel, değil mi?
Aşırı kalabalık değil. Çok işportacı yok.
Burada ders verebilirim.
UCA'da iletişim dersi veriyorum da.
- İletişim mi? - Evet, her türlüsü.
Kamusal, kişiler arası, zihinsel.
- Her tür… - Konuşma.
- Öyle denebilir. - Denebilir.
Kabulümdür.
Peki…
O beyefendiyle epey konuştuğumuzu görmüşsünüzdür.
Evet.
İnanmayacaksınız
ama apartmanda çalıştığınızı yeni öğrendim.
Aşağıda, kazan dairesindeyim.
- Kimseye zararım yok. - Tabii.
- Harika. Çok iyi. - Evet.
- Demek istediğim… Gelin. - Tamam.
Durumunuzla ilgilenmedim çünkü varlığınızdan habersizdim.
- Genelde kazan dairesindeyim. - Tabii.
- Kimseye zararım yok. - Tabii.
- Tamam. - Peki.
- Durmayın, iyi gidiyordunuz. - Hayır, ben…
Bildiğiniz gibi yönetici şirket değişti.
- Tamam. - Mal sahipleri komitesi başkanı olarak…
Yani bütün apartman sakinleri olarak
yeni yönetim şirketinin tavsiyelerine uyuyoruz.
Beni kovmanızı tavsiye ettiler.
Hayır, hayır.
- Hayır. Ben öyle demezdim. - Nasıl derdiniz?
Yorumları şu oldu.
Sizi kadroda tutmak artık avantajlı değilmiş.
Basbayağı kovuluyorum işte.
Hayır…
Bakın, yaşınızdan ötürü sizi emekli olmaya mecbur bırakabiliriz.
Ama apartman sakinleri sizi çok seviyor.
Size iki aylık tazminat verilmesini istediler.
Hiç fena değil.
İki aya bizi hatırlamazsınız bile.
Cardoso.
E?
Ne aptalım.
Özür dilerim, aptallık ettim.
Bu rolü üstlenmek hoşuma gitmiyor Antonio.
Ama bu işte bayağı iyisiniz.
Antonio.
Herkes için en iyisi bu.
Artık kimse sizden bir şey istemeyecek, sizi şikâyet etmeyecek.
Yaşınıza uygun olmayan bir işi yapmak zorunda kalmayacaksınız.
Komitede üyeleri olarak kötü ya da kalpsiz insanlar değiliz.
Burada tek kötü adam zaman.
Gerçek düşman zaman.
Bana bakın mesela.
Çocuk gibi koşuyorum. Kimi kandırıyorum?
- Mesele ne, biliyor musunuz? - Ne?
Hepinizin bana ihtiyacınız var.
- Kış geliyor. - Evet.
O kazan 1968'de kuruldu.
1968'de mi?
İnanın,
dünyada o kocakarının numaralarını benim kadar iyi bilen kimse yoktur.
Buna garanti veriyorum. Gerçekten.
Peki.
- Bana Noel'e kadar zaman verin. - Nasıl?
Tek istediğim bu. Noel'e kadar sadece.
Bahşişler için. İyi para geliyor… Yani…
Ne dersiniz?
Bana Noel'e kadar zaman verin, ben de yeni elemanı eğiteyim.
Kazanı da değiştiriyoruz yalnız.
Evet. Bilgisayarlı kazan alacağız.
Muhteşem bir şey. Otomatik, akıllı.
Uygulamayla yönetiyorsunuz.
Telefonunuzdan.
İnternetten. Bilgisayarla.
Sihir gibi.
Bir şey yapmaya gerek yok. Kendi çalışıyor.
Bir grup mühendis geliyor. Kökten bir değişiklik yapacaklar.
Borular, elektrik sistemi, giriş kapısı. Her şey değişecek.
Demek öyle. O zaman kesin bana ihtiyacınız olacak.
40 yıllık tamirat var. Burada.
- Anladım. - Dinleyin.
O apartmandaki her alçı parçasının arkasında ne olduğunu biliyorum.
İnanın bana, ciddiyim. Kalırsam içiniz rahat eder.
Bir dakika. Tamam, buldum.
- Buldunuz mu? - Boş verin.
Bodrum katı.
Her zamanki gibi orada kalmama izin verirseniz
para almadan denetmenlik yaparım.
Bir kuruş bile almam. O yükü omuzlarınızdan alırım.
Mesele şu ki
bodrum katını kış bahçesi yapacağız.
Topyekûn değişiklik olacak.
Anladınız mı?
Boş verin.
Tamam, teklifimi geri alıyorum.
- Boş verin. - Cardoso, dinleyin.
Hayır, dinleyecek bir şey yok.
Kış bahçesinde yaşadığımı bilseydim orayı birilerine kiralardım.
Cardoso, Sosyal Hizmetler Bakanlığında tanıdıklarım var.
Size bir huzurevinde, merkezdeki bir otelde oda ayarlatırım.
Hayır, teşekkürler. Ben kış bahçesi arıyorum.
- Cardoso, sorun ne, biliyor musunuz? - Evet, biliyorum.
Sorun, filmdeki kötü adam olmanıza rağmen kahraman olarak görünmek istemeniz.
Haklısınız, evet. Ben…
Aptalım ben.
Durumu idare edemedim. Pardon.
- Çok üzüldüm şimdi. Özür dilerim. - Dert etmeyin.
İki aya bunları hatırlamazsınız bile.
Bakın, şöyle yapalım. Daha doğrusu yapayım.
Dört aylık tazminat ayarlayacağım. Nasıl?
Diğerleri itiraz ederse etsin. Ne yapıp edip becereceğim.
- Ne dersiniz? - Dört ay, iki aydan iyidir, değil mi?
- Harika. - Hayır. Bir dakika.
E, anlaştık mı?
Cardoso.
Olacak iş değil!
Teklifinizi utanç verici buluyoruz.
Bakın Menéndez Roberts.
Size bunu gerçekten meraktan soruyorum.
Kendinizi bu duruma nasıl düşürdünüz?
Hemen müdahale etmedim
çünkü kendinizi dibe batırışınızı izlemek tatlı geldi.
İnanılmazdı. Korku filmi sahnesi gibiydi.
Bir adam yavaş yavaş kendi mezarını kazıyor.
İnanın, şoka uğradım.
- Ivan Rifkin. Memnun oldum. - Nasılsınız?
Weissman, Rifkin ve Rocatagliatta hukuk bürosunda avukatım.
Bay Cardoso'yu biz temsil ediyoruz.
Aslında kapıcı ve apartman görevlisi sendikasını temsil ediyoruz.
Adımız YETER.
Yolsuzluk, Eşitsizlik, Tamah, Eziyet ve Riyakârlıkla mücadele kurumu.
YETER. Bizi biliyor musunuz?
Aslında hayır, hiç duymadım.
Alışsanız iyi olur çünkü bundan sonra çok duyacaksınız.
Gidin!
Bay Cardoso gitmemizi rica ediyor.
Ama o kadar kolay değil çünkü biz başımıza buyruğuz.
Bana dört aylık tazminat verecek. Çoktan anlaştık.
Evet, duydum.
Ne komik bir şaka.
- Bay Rifkin. - Buyurun.
Ne olduğunu tam anlayamadım.
Herkes ilk seferinde zorlanır.
- Sizi eğiteyim. - Tamam.
Durum son derece basit ama daha da basitleştireyim.
Dört aylık tazminatı kabul etmiyoruz. Beş veya altı aylık da.
Kabul edeceğimiz tek şey
Bay Cardoso'nun danışman olarak işe alınması
ve apartmanın yenilenmesi süreci boyunca işine devam etmesi.
Neresinden baksanız iki yıl kadar sürer.
Hayır, mimar altı ay dedi.
Tamam. O zaman üç yıl diyelim.
O noktaya varılınca tekrar görüşme yaparız.
Bu adam kim, bilmiyorum.
Doğru.
Bay Cardoso Weissman ve Rocatagliatta'ya daha aşina.
Onlar büromuzun görece ılımlı ortakları.
Ama bu durumda herkes "Boa"yı göndermekte hemfikir oldu.
Büroda bana taktıkları sevimli lakap bu.
- Bay Rifkin. - Buyurun.
Bakın, kurumunuzu hiç duymadım.
- YETER. - Evet.
- Binamızın ön cephesi kocaman. - Hiç görmedim.
Ama bir kapıcı sendikası avukatıyla görüştüm.
Bay Cardoso'yu kovmak istediğinizi biliyor mu?
Henüz değil.
Dört mal sahibinin, aleyhinde tanıklık etmesi gerektiğini
biliyor musunuz peki?
Bulun onları Menéndez Roberts.
Yaşlı bir adamın 52 yıldır yaptığı işi, yaşadığı evi elinden aldıklarını
herkesin duymasını umursamayan dört insan bulun.
Ki bu adam 1978'de di Tella Enstitüsü tarafından
yılın apartman görevlisi seçildi.
Ömrü boyunca insan hakları uğruna savaşmış bir aktivist.
Üç çocuğunu, sekiz torununu geçindirmek için eşek gibi çalışmış.
Bir dakika. Dinleyin.
Hayır Cardoso. Gereksiz tevazu gösterdiğiniz yeter.
Kahramansınız siz. İnsanlar da bunu bilmeli.
Ama sizi uyarıyorum çünkü ben haysiyetli biriyim.
Karşımdaki mikrop olsa bile ahlaklı davranırım.
Son derece uzun olacağı kesin olan duruşma boyunca
apartmanı yenileyemeyeceksiniz.
Kış bahçenizi, çok amaçlı salonunuzu, terası falan unutun…
Mülk değeri dibe vuracak, bir daha da yükselmeyecek.
Zaman bu kez sizin filminizde kötü adam olacak.
O yüzden sizi uyarıyorum.
Kazansanız da, kaybetseniz de avukat masrafınız yüklü olacak.
Bu süreçteki zaman kaybını, maliyeti, toplumdan gelecek kınamaları da
Bay Cardoso'yu çalıştırarak kaybedeceğiniz azıcık parayla kıyaslayın.
Bunu iyiliğiniz için söylüyorum. Yoksa bana ne?
Peki.
- Bay Rifkin. - Buyurun.
Arbitrasyon hakkını biliyorum.
Ama Antonio'nun bu süreçte yer almak istediğini…
Tabii ki istiyor. Ne kadar istediğini bilemezsiniz.
YETER de buna gönüllü. Test vaka olarak kullanacaklar.
- Ne? - Onlar için mükemmel olacak?
- Benimle ne alakası var? - Anlamadım?
Var olan bütün insan haklarını ayaklar altına aldınız.
Yaşlılık, engellilik, ırk ayrımcılığı.
Irk ayrımcılığı mı? Ne?
Bu adam Komançi soyundan geliyor. Şu yüz hatlarına bakın.
Kendisi yerli, anlıyor musunuz?
Cardoso yürürken duvarlara çarpıyor. Yaşı rahat 80 vardır.
80 yaşında olmak rahat bir şey mi? Bakın işte, cahilsiniz.
Beni sorumlu tutamazsınız.
Yarın yapacağımız protestoda konuşalım.
Neredeydi? UCA'da. Oradakiler protestoya bayılıyor.
Menéndez Roberts adı yükleme dönüşecek.
"Menéndez Roberts'lamak.
Yaşlılara, engellilere, yerlilere, körlere zulmetmek."
Lütfen beni dinleyin.
- Buyurun. - Bu iş iyice çığırından çıktı.
Beni sorumlu tutamazsınız. Komiteyi temsil ediyorum.
Ama onların yüzü olmayı kabul etmişsiniz. Çünkü siz de onlardansınız.
Eski şeyler almak için servet ödüyorsunuz.
Eski mobilyalar, eski arabalar, eski tablolar.
Yaşlılar dışında bütün eskiler tamam.
Çünkü onları dekorda kullanamıyorsunuz.
Çok konuşuyorlar. Sessiz olsalar da çok şey söylüyorlar.
Size geleceğinizi düşündürüyorlar, bu da sizi korkutuyor.
Farkında değil misiniz Bay Üniversite Hocası?
Siz de yaşlanacaksınız.
Sorun hayatın kısa olması değil. Sorun fazla uzun olması.
Şu an korkuyorsanız ve her gün koşuyorsanız
ileride, bacaklarınız tutmayınca ne olacak, onu düşünün.
Tabii Cardoso'nun uslu olmasını,
ses çıkarmamasını, o otele geri dönmesini istersiniz.
Ama öyle olmayacak çünkü ben buna müsaade etmeyeceğim.
Çünkü birine kıt, kör ya da aptal demek ayrı.
Birine gereksiz demek ise
affı olmayan bir şey.
- Bay Rifkin. - Buyurun.
Bu düşünceleri benimle paylaştığınız için minnettarım…
Bence bundan sonrasını yargıç karşısında konuşalım.
Ne diyorsunuz Cardoso?
Saldıralım mı? Söyleyin.
Bence en iyisi saldırmamak.
Nasıl Cardoso? Kavgamız ne olacak?
Bir dava için savaşmayı değil de bir işi mi seçiyorsunuz?
Aynen. İşi kabul ediyorum. Davanın da canı cehenneme.
Bay Menéndez Roberts, müvekkilim fünyeyi uzatmamı istedi.
Ama bombanın bir yere gittiği yok.
Gidin.
Apartmanınıza gidene kadar aerobik yapın ve komiteyle görüşün.
Ayartmayın, ikna etmeyin. Şunu iletin.
Cardoso kalıyor.
Rehber, manevi danışman ya da emeritus apartman görevlisi olarak.
Onu siz seçin.
Ama şunu unutmayın. Bu anlaşma aramızda kalacak.
Sendikayla da, yeni yönetimle de konuşmayın.
Çünkü YETER durumu öğrenirse işimiz biter.
Bakın, sorunu çözüme kavuşturunca
bu numarayı arayıp avukat Clara Cohen'i isteyin.
"Babiş"le iletişime geçmesini söyleyin.
O adam YETER liderlerinden biri.
Adama Cardoso sorununun çözüldüğünü söylesin.
Ondan sonra
bu işle size bahsettiğim Babiş ilgilenecek.
Anladım. Gorriti Gayrimenkul mu?
Evet, YETER'in danışman gruplarından.
Apartmanlarla müzakere falan ediyorlar.
Çabuk gidin. Yapılacak çok şey var.
Tamam.
- Bay Rifkin. - Buyurun.
Antonio…
Bilin ki bu konular benim için çok önemli.
- Herkes için öyle. İyi akşamlar. - Bu konular benim takıntım.
Çok iyi bir beyin fırtınası oldu. Kuşak farkını tekrar…
Susmazsanız sizi dili katletme suçundan ihbar ederim.
Bazen kendimi açıklamakta zorlandığımı kabul ediyorum.
Gitmekte de zorlanıyorsunuz.
- Anlaşıldı, tamam. - Hadi.
- İyi akşamlar Cardoso. - Koşa koşa gidin!
Gidin. Aferin size.
Rica ederim Cardoso.
Ayvayı yedim.
- Ne? - Hapse gireceğim yahu.
85 yaşıma geldim, bir hücrede tecavüze uğrayacağım.
- Bir bu eksikti. - Ama işsiz kalmadınız.
Niye beni kucaklamıyorsunuz?
Kendim gayet güzel hallediyordum.
Dört aylık tazminat alacaktım. Şimdi bir kuruş alamayacağım.
Size ne kötülük yaptım?
Bunu hak etmek için ne yaptım Rifkin?
Adım Rifkin değil. Rifkin sahte avukat kişiliğim.
Rifkin, Mobutu, Rappaport değilseniz kimsiniz siz yahu?
- Kimsiniz siz? - Demin Clara Lemlich'tim.
Bir kadın. Bir bu eksikti.
O an hangi kişilik lazımsa onu kullanırım.
Işıltı kaybolmuş.
Kız gitmiş.
O kim?
- Hiç kimse. - Bizim çocuk, değil mi?
"Bizim" çocuk değil. Benim çocuk, tamam mı?
- Onunla bir şey konuşmam gerek. - Hayır, konuşmayacaksınız.
Beni iyi dinleyin. O adama bulaşmamak lazım.
Sizi öldürür, sonra gelip beni de öldürür.
O yüzden susun, tek kelime etmeyin.
- Burada durun. - Tamam.
Yarın görüşürüz.
Gidelim Rodrigo.
Bu ihtiyar kim?
- Bilmem, tanımıyorum. - Yürü.
Nerede yaşıyorsun dede?
Önce nerede çalıştığımı söyleyeyim.
19'uncu Bölge Karakolu'nda. Komiser Menéndez Roberts. Narkotik.
Hadi ya. Nerede yaşadığını sordum.
- Buralarda diyelim. - Öyle mi? Sana eşlik edeyim.
- Gerek yok. - Hadi dede. Alt tarafı 1.000 peso.
Hayır oğlum, gerek yok. Sağ ol.
- Gerek yok mu? - Yok.
Şimdi 2.000 oldu. Zam geldi.
Ne tesadüf, daha bu sabah
tasmayla dört beş küçük köpek gezdiren gezdiren bir adam gördüm.
Aynısını yapacağım.
Seni, şu moruk hıyarı gezdireceğim, ikiniz de bana 2.000 vereceksiniz.
Hayır, böyle anlaşmamıştık.
Enflasyon işte.
Yürü dede. Sabaha kadar bekleyemem.
- Sen de. Kaldır kıçını! - Tamam, gidelim.
- Bu moruk sağır mı? - Geliyor.
- Yürü hadi. - Dur!
Öfkeli biriyle asla kavga etmem.
Bunu 70 yıl önce yine bu sokaklarda öğrendim.
Daha yeni gelmiştim. İspanyolca bilmiyordum bile.
Hepimiz birinin menüsündeydik.
Sorun şu ki sen bize bulaşarak yanlış yemeği seçtin.
Antonio'yla bana bulaşırsan kendi kendini yersin.
Biz de sokakta yaşıyoruz.
Biz de her gün ölümün gözünün içine bakıyoruz.
Aynı senin gibi Rodrigo.
Öfkelisin ve öfkelenmekte haklısın.
Ben de çok öfkeliyim.
Ama sorun tepedekiler. İpleri elinde tutanlar.
Çünkü sen, ben ve Antonio aynı düşmanla savaşıyoruz.
Birlik olmamız gerek.
Elimi sık!
İşte böyle.
- 5.000 peso. Duydun mu? - Eyvahlar olsun.
Parayı hemen uçlan yoksa gebertirim seni hödük.
- Olmaz. - Olur.
- Bütün paranı ver. - Vermem.
Hayır. 40 bin pesom var.
Seve seve seninle paylaşırım ama böyle olmaz.
Olmaz mı?
Olur. 40 bin pesoyu ver yoksa seni buracıkta şişlerim.
- Biraz düşün. - Sen karışma!
- Hayır. - Sen karışma! Orada dur.
Yaklaşırsan seni delik deşik ederim. Anladın mı?
Sen de şu 40 bini hemen ver moruk.
- Vermezsen öldürürüm seni. - Hayır. Al.
Ne yapıyorsun dede?
- Sikeyim! - Al sana!
- Şimdi ne olacak? - Ne yapıyorsun? Canına mı susadın?
Hayır Rodrigo!
Burada işlerin nasıl yürüdüğünü anlat ona.
Suç sende moruk.
Beyefendi.
Beyefendi, kalkın.
Hadi. Numara yapmayın.
Kalkın lütfen.
İmdat!
Lütfen yardım edin! Buradayız!
Lütfen biri yardım etsin!
Buradayız!
Kalkın beyefendi.
Yardım edin lütfen!
Buradayız! Lütfen yardım edin!
Bize…
İmdat!
E? Nasıldım sizce?
Çocuk korkudan altına etti, değil mi?
Evet, o serseri artık bizimle uğraşmayacak.
Bastonumla nasıl da vurdum! Sonra bir daha!
Vurdukça vurdum.
Bir şey soracağım Rocky Balboa.
Burada kalacak mısın?
Alınma ama sen kalacaksan ben defolup gideceğim de.
Sağlığım için endişeleneceğini biliyordum.
Önemli bir şey değil, incinme sadece.
Düşmeyi iyi bilirim.
Düşmeyi bilmek de zaferin yarısıdır.
Acildeki doktorlar da beni sevdi. Bana neredeyse insan muamelesi yaptılar.
Ben de 40 bin pesoyu onlara bahşiş verdim.
Yine parasız kaldım yani ama prensiplerimden ödün vermedim.
Ya sen gidersin, ya ben giderim.
Çocuk bir daha gelmez Antonio.
Kolay para peşinde.
- Sorun istemiyor. - Peki…
Gelirse de ona dengi olarak, aynı tuzağa düştüğümüzü açıklarım.
Bu kadar iyi anlaştığınıza göre baş başa konuşun.
Dur, gitme.
Bizimki gibi dostluklar enderdir.
- Bunu korumamız lazım, anladın mı? - Ne dostluğu?
Dostluk falan yok.
- Neden? - Adını bile bilmiyorum be.
Ama yaralı bir yoldaşa yardım ettin.
Yaralı köpek görsem ona da ederdim.
- Gerçekten mi? - Şunu söyleyeyim.
Seni yarı ölü hâlde yatarken görünce
"Antonio, senin başına böyle bir şey gelmeyecek" dedim.
Bak!
- Şuna bak. - Babacığım!
Çocuk bıçağı almadan gitmiş.
- Gördün mü? - Evet.
Kesin bıçağı aramaya gelecek. Ben de bıçağı ona vereceğim.
Pazarlık diye buna denir. İnsanların suyuna böyle gidilir.
Bunu senden uzakta yapacağım ki seninle bağlantım olmadığını anlasın.
Kazak askeri kılıcını kaybediyor, sen de ona geri veriyorsun.
Geri adım atmayı bilmek zaferin diğer yarısıdır.
Sen düşmeye devam et. Ben geri adım atacağım.
Bakalım kim maçtan daha az kırık kemikle çıkacak.
Var olma hakkın için o çocuğa ödeme yapamazsın Cardoso.
Dükkân öğleden sonraları kapalı. Saat beşte gel beyefendi.
İyi, uyu bakalım.
Her zamanki gibi senden isteneni yap.
Babacığım!
- Ne? - Baba!
- Tanrım. - Ne oldu sana?
- Hiç. - Nasıl hiç? İyi misin?
Evet, iyiyim. Merak etme.
- Ama… - İncinme sadece.
- Yine kalçan mı? - Hayır, ufak bir incinme.
Alnına ne oldu peki?
- O mu? - Evet.
- Ufak bir çizik. - Ufak bir çizik mi?
- Yine mi kavga ettin? - Hayır. Ben hiç kavga etmem.
Sahi mi?
Geçen ay olanlar ne peki? Kasaba saldırmıştın.
Kasaba saldırmadım.
Ete saldırdım. O fiyatlarla kaşınıyordu resmen.
Ama yaptığın şey yasa dışı. Her yeri kırıp döktün.
Sosyal protestoyu suç mu sayıyorsun?
Hayır ama sen suçlusun. Böyle şeyler yapamazsın.
Otur baba, konuşalım. Ne olduğunu anlatabilir misin?
- Hiç. - Hiç deme.
- Anlat. - Hiç. Kafası karışık, mazlum bir çocuk.
Bu berbat toplumun kurbanlarından biri.
- O kadar. - Soyguncu mu?
Hayır. Ne?
- Soyguncuyla mı kavga ettin? - Kavga etmedim. Konuşuyorduk.
- İnanamıyorum. - Sonra çıkmaza girdik.
Yeter, anlatma. Suç bende, seni yalnız bıraktım.
Gözüm üstünde olmalı. Seni gözümün önünden ayıramam baba.
- Neler yaptığına bak. - Dur, beni korkutuyorsun.
Ben mi korkutuyorum? Ne güzel. Ben dehşet içinde yaşıyorum.
Telefon çalınca yerimden sıçrıyorum.
Polis arıyor, hastane arıyor. Baba, ne oldu sana?
Bir ay önce çok iyiydin.
Ama bu sabah beni bir adam aradı. Adı şeymiş…
Menéndez Roberts.
- Aradı mı? - Evet.
Ne dedi?
"YETER'e söyleyin, Cardoso meselesi halloldu."
Şahane!
"Lütfen bu mesajı Bay Rifkin'e iletin."
Rifkin sensin herhâlde.
- En azından dün oydum. - Yarın kim olacaksın peki?
Bak baba, seni son kez idare ettiğimi söylemeye geldim.
Beni gammazlamadın, değil mi?
Gammazlamadım. Ama benden bu kadar.
Sırf bu sene Telefe haber masası,
24'üncü Bölge Belediyesi, Ulusal San Martín Enstitüsü,
kamu denetçisinin ofisi ve YETER oldum.
YETER çok iyi bir ad, değil mi?
Asıl sana yeter.
Dur artık. Şu hâline bak.
Kendi kızım ahlaki prensibin ne demek olduğunu unutmuş.
Prensip mi?
Ne prensibi? Burada prensip falan yok. Sahtekârlık bu.
Her gün sahtekârlık yapıyorsun.
Resmen tek kişilik korku krallığı. Korku içinde olan de benim.
Üç hafta önce işe bir gittim, ne öğrendim dersin?
Federal bir memur aramış, hâlâ temiz olup olmadığımı sormuş.
Zulme uğramanın ve gözetlenmenin nasıl bir şey olduğunu öğrenmen lazımdı.
Zulüm mü?
Beni korkutuyorsunuz efendim.
Sevgi kisvesi altında bana neler yapacağınızdan korkuyorum.
Sorgularınızdan korkuyorum. Resmen işkence seansı gibiler.
Ne sorgusu babacığım?
Bunayıp bunamadığımı anlamak için sorduğun sorular.
"Dün ne yaptın baba?"
"Bugün öğlen ne yedin baba?"
Bir soruyu yanlış cevaplasam başıma hemşire dikersin.
İki soruyu yanlış cevaplasam beni huzurevine kapatırsın.
En korktuğum şey bir gün aptal uyanmak ve beni yerlere kapatman.
Daha da beteri beni seninle yaşamaya zorlaman.
La Horqueta diyorsun ama bildiğin Sibirya.
Beni korkutan çok az şey var.
Aslında tek bir şey var.
Sen!
Sen evime gelince kapıyı açmıyorum.
Lütfen beni takip etme artık.
Buenos Aires'te senden saklanmama yetecek kadar park yok.
- Babacığım! - Babacığım deme bana.
Her zamanki gibi "baba"yım.
İstersen Dr. Engels diyeyim.
Fark etmediğimi mi sandın gerçekten?
Psikanalizci Dr. Engels.
Freud Enstitüsü'nden Dr. Federico Engels.
Yapma!
O zaman mektuplara niye cevap verdin?
Çünkü seninle normal bir konuşma yapmak imkânsız resmen.
Ancak bu şekilde beni dinlersin gibi geldi.
Dr. Engels'e yazıp neler düşündüğümü anlatıyorum.
- Akıllıca. - Teşekkürler.
En azından hâlâ zekisin.
Tutkunu, ideallerini yitirmiş olsan da…
Yapma baba.
Daha dün gibi hatırlıyorum.
Dünyanın en çok parayı verene ait olmadığını düşünürdün.
Bugün bu tiradı dinleyemem baba.
Tabii Gorriti Gayrimenkul'den önceydi bu.
Marx ve Lenin'i Dolce & Gabbana için satmadan önce.
En azından yeni bir espri bul.
Bina yönetimi kraliçesi.
300 dolarlık çizmeleriyle.
- Adına hıyanet ettin. - Boktan bir ad.
Clara boktan bir ad değil.
Clara Lemlich'in savunduğu bir şey vardı.
Benim hiç olmadı, değil mi?
Clara Lemlich ideallerinin arkasında duruyordu.
Yine başladık.
1948 Kasım'ı.
"Daha dokuz yaşındayım."
Daha dokuz yaşındayım.
Hiç o kadar insanı bir arada görmemiştim.
- Binlerce gömlekçi. - "Ben arkadayım…"
Ben arkadayım, yanımda babam var.
Görebileyim diye beni omzuna alıyor.
Genel toplantı çağrısı yapılmıştı. İlk Gompers konuştu.
Sonra Monserrat Bengorea, Palacios ve Benvenuto.
Hepsi çok iyi konuşmalar yaptı.
Mala candan daha çok değer veren,
halktan daha çok kâr eden patronlardan bahsettiler.
Güzel sözlerle dolu çok iyi konuşmalardı.
Ama toplantı yine de biraz soğuktu.
"Sonra aniden…"
Sonra aniden
yanımda duran incecik genç kız
ayağa kalkıp podyuma koştu.
Korkusuzca büyüklerin arasına girdi.
Bağırarak yüzlerce insana Yidiş dilinde bir şeyler söyledi.
Tahmin edebileceğin gibi Yidiş bilen çok az kişi vardı.
Ama kız, dediklerini herkesin anlamasını sağlama gücüne sahipti.
O kız Clara Lemlich'ti.
"İşçiyim ben.
İnsanlık dışı çalışma koşullarında çile çekenlerden biri.
Bizi ısıtmayan, açlığımızı azaltmayan, öfkemizi dindirmeyen sözlerden bıktım.
Derhâl genel grev yapılmasını teklif ediyorum."
Bir an ortamda çıt çıkmadı.
Sonra kalabalıktan bir kükreme yükseldi.
Yerde tepinen ayaklar…
Delege onay istedi.
Binlerce kişi "Evet!" diye haykırdı.
Tek bir ağızdan.
"Emin misiniz?
Bunun için canınızı vermeye hazır mısınız?"
Üç bin el havaya kalktı.
Beni omzuna almış olan babam
"Elini kaldır oğlum çünkü ben yemin ediyorum" dedi.
Minicik elimi kaldırdım.
Dokuz yaşındaki kalbim küt küt atıyordu.
Babam ve binlerce kişi yemin ederken.
"Şu an katıldığım davaya hıyanet edersem
bu el, bu kolun ucunda çürüyüp gitsin."
- "Delege de…" - Delege de bağırdı.
- "Genel grev ilan ediyoruz!" - "Genel grev ilan ediyoruz!"
- Sonra herkes… - Sonra herkes "Clara!" diye bağırdı.
Sen yıllar sonra doğduğunda avaz avaz ağladın.
Annene dedim ki "Esther, bu Clara Lemlich'in gücü.
- Adı bu olsun" - "Adı bu olsun!"
- "İşte bu tutkuyla doğdun sen!" - İşte bu tutkuyla doğdun sen!
Canım kızım.
- Gel, oturalım. - Çok güzeldi baba.
Evet.
Aradan 60 yıl geçti
ve Esther'in KGB'yi doğurduğunu fark ettim.
Aşk olsun baba.
Peşimden gelmemeye yemin edersen giderim.
Baba, Clara benim için sadece bir ad değil.
Clara benim için bir lanet.
Okuldaki çocuklar 10 yaşına basınca onlara bisiklet falan hediye ediliyordu.
Sen bana Das Kapital verdin.
10 yaşındaydım baba.
Patricia'yı hatırlıyor musun? Kâkülü vardı.
Evet, hatırlıyorum tabii.
Tek arkadaşımdı. Bir gün Tanrı'ya inandığını söyledi.
Kafam o kadar karıştı ki.
"Baba, Patricia Tanrı'ya inanıyorum dedi. Ne diyeceğim?"
"Geçer de" dedin.
Ben de öyle dedim, o da annesine söyledi.
Annesi de babasına. Babası da herkese.
Ertesi gün mahalledeki hiç kimse benimle oynamak istemedi.
Yapayalnız kaldım. Bütün çocukluğum yalnız geçti.
Adaletsizlik.
Kendi görüşlerine inanıyordun. Seni takdir ediyordum.
Partiyi bıraktın. Buna saygı duydum.
İnsan hakları, Malvinas egemenliği, demokrasi için protesto yaptın.
Kendi sesinle konuştun. Ne benimkiyle ne başkalarınınkiyle.
Dünyayı değiştirmek istiyordun ve buna bayılıyordun.
Evet, bayılıyordum.
- Ama değiştin. - Baba, hepimiz değişiyoruz.
Değişmeyen tek şey dünya.
- Sana ne oldu kızım? - Bana ne mi oldu?
Evlendim baba. İki çocuğum oldu. Hayatımı yaşadım.
Kazanabileceğim savaşlara giriyorum. Eskisinden daha zekiyim. Olan bu.
Şimdi bütün mahalle seninle oynamak istiyor.
Sırıtkan cerrah Ricky'yle evlendin.
Zenginleri kazıklayıp iyileştirerek La Horqueta'da ev aldı.
Çocukların o evde yaşıyor. Televizyona, Netflix'e gönülden inanıyor.
Diğer çocuklar onlarla oynuyor.
Yeni ütopya bu. Herkes herkesle oynuyor.
Ben öyle yapmıyorum. Ben düşmanlarımı besleyip büyütüyorum.
- Onları unutmuyorum. - Ne yapıyorsun peki?
Kasapta protesto yapıyorsun.
Tanrım, senin için her şey çok kolay. Yemin ederim sana imreniyorum.
Tarafını biliyorsun. Ama niye eski savaşları bırakmıyorsun?
Devrimin yok artık. Eskidi, bitti.
Halkın, biricik kitlelerin bu ara ne âlemde?
Hiçbir şey umurlarında değil.
Benim de devrimin için savaşmaya vaktim yok.
Çok meşgulüm baba. İşe gitmem gerek.
Bir getirisi olacaksa çabalarım. Anladın mı?
Yanılmışım.
Artık zeki bile değilsin.
Hiçbir şey değişmedi, biliyorum.
Beni aptal mı sanıyorsun?
O zaman böyle yapmak lazım değil mi?
Skandala verilecek tek karşılık öfkelenip coşmak!
Öfkelenip coşmak!
Dayanamıyorum artık baba. Sus.
Merhaba Rappaport.
Sus baba.
Merhaba Rappaport.
- Oynamayacağım. - Hadi, çocukken bunu çok severdin.
Ama artık hatırlamıyorum.
Rappaport, ailen nasıl?
Ben Rappaport değilim.
Ayakkabıcıda işler nasıl?
Ben Rappaport değilim.
Merhaba Rappaport. Nasıl gidiyor?
Ben Rappaport değilim. Sırtımı da sıvazlama.
Sen kimsin ki
Rappaport'a nasıl selam vereceğimi öğretiyorsun bana?
Babana kızgınsın.
Affet beni.
Sen beni affet baba.
Seni bir şekilde korumam lazım.
Hayır, hiçbir şey yapmana gerek yok.
Mahalle değiştirmeni istiyorum.
Sokaklarda dolaşmamanı, güvende olmanı istiyorum.
Çok da kararlıyım.
- İzninle, işlerim var. - Nereye gidiyorsun babacığım?
Baba, beni dinle lütfen. Gel oturalım, olur mu?
Aklımda bir şey var. Anlatmak istiyorum.
Beni dinle.
Bak…
Sana üç seçenek sunacağım, tamam mı? İçlerinden birini seçmen gerek.
Birinci seçenek benimle yaşaman.
- Kendi odan, özel banyon olacak… - Reddediyorum.
İkinci seçenek.
Sırıtkan cerrah Ricky bize yakın çok güzel bir yer buldu.
Bakarsın diye bunu getirdim. Karaçam Rezidans.
Reddediyorum.
Üçüncü seçenek de şu.
En hoşuma giden seçenek değil
ama bir ay deneyip sonucunu görmeye razıyım.
Kendi evinde kalacaksın.
- Tamam. - Ama benden saklanmayacaksın.
Haftada en az bir kez gelmemi kabul edeceksin.
Parka gelmeyi de bırakacaksın.
Sokaklarda dolaşmanı istemiyorum baba.
Ayrıca her öğlen bir yere gitmen gerek.
Burayı gezdim. Çok güzel.
Sana öğle yemeği verecekler. Öğleden sonra da aktiviteler var.
Uspallata Yaşlı Merkezi.
Ne merkezi?
Uspallata Merkezi.
Sana şey yaptıracaklar… Bak.
Aktiviteler. Okusana.
"Saat 13.00.
Dr. Alfredo Mantovani yaşlılıkta hijyen ve profilaksi konusunda
görsel-işitsel rehber sunacak."
"Hijyeni Seviyoruz."
Yani…
"Saat 14.00. Halk Müziğini Seviyoruz. Gaucho gitar gösterisi."
Bu güzel.
"15.30. Bayan Graciela Raimúndez'den
El İşlerini Seviyoruz atölyesi."
Peki. Durumu özetleyelim.
La Horqueta'da sürgün seçeneği,
şeytanın adası seçeneği ve yaşlı kreşi seçeneği.
Hepsini reddediyorum.
Şimdi izninle gidiyorum.
Baban seni öpüyor.
Çok öptüm. Hadi bakalım, sağ ol.
Sana dava açacağım baba.
Sen kasaba baskın yaptıktan sonra bir avukatla görüştüm.
Kendimi vasin ilan ettirebilirim.
Fiziksel ve zihinsel olarak
kendi başına yaşamaya muktedir olmadığını gösteren
birçok kanıt varmış.
Sayısız saldırı, tehdit, diğer insanları taklit etme.
Babacığım, seni o yürüteçle burada böyle görmek…
Seni korumak istiyorum.
Yalvarıyorum, bana o avukatı arattırma.
Kaçarsan seni bulurum.
Gerekirse benden nefret etmene hazırım.
Ciddi misin sen?
Evet.
Clarita, sana bir şey söyleyeceğim.
Ben öldükten sonra okuman için bir mektup yazdım
ama hemen öğrenmen daha iyi bence.
Ne oluyor? Beni korkutuyorsun.
Annen ve ben birbirimize çok düşkündük.
Bunu hiç unutmamanı istiyorum.
1959 yılbaşı.
Genç İşçiler Kulübü'nde kutlama yapıyorduk
ve elma şarabı içerek
diyalektik materyalizm, artı değer konularını konuşurken
hep kız tavlamayı başarıyorduk.
Aniden Küba'dan haber geldi.
Fidel, Havana'ya girmişti. Devrim galip gelmişti.
Ne yapacağımızı, ne yapmayacağımızı hararetli bir biçimde tartıştık.
Sanki Villa Crespo'dan bir şey yapabilecektik de.
İnsanlar strateji konuşmaya başladı. Herkes tartışıyor, kavga ediyordu.
Sonra bir kenarda oturan bir kadın gördüm. Gözyaşları yüzüne ve radyoya dökülüyordu.
O kadın annen Esther'di.
Ona çok büyük bir şefkat duydum.
Yıllar sonra sen doğdun biricik kızım.
Her şey güzeldi, mükemmeldi.
1992 Ekim'ine kadar.
3 Ekim.
O gün ne oldu?
Âşık oldum.
Hayatımda ilk ve tek kez âşık oldum Clarita.
Kalbim patlayacak gibi oldu.
Baba, ne diyeceğimi bilmiyorum. Sen de insansın sonuçta.
Kız 20 yaşındaydı, ben 53'tüm.
- Ne? - Evet.
- Nerede tanıştınız? - Arjantin-İsrail Kütüphanesi'nde
Ben büyük masadaydım.
Ana Grimberg adlı o bir içim su kızı gördüm.
Ders çalışıyordu.
Başını kaldırıp bana baktı, gülümsedi.
Konuşamadım bile.
Kitabına geri döndü.
O kadar üzgün görünüyordu ki. Yalnız olduğu belliydi.
Gitmek üzere kalktı.
Onunla konuşmam lazımdı.
O cesareti bulabilecek miydim?
Sonra onunla konuştum.
Onunla konuştum. Saatlerce ağzımızdan kelimeler döküldü.
Günler sonra, Finochietto Sokağı'ndaki küçük dairesinde de.
Hayatımın en mutlu dönemiydi.
Onu intihar etmekten kurtardığımı söyledi.
Onu tam zamanında kurtarmışım Clarita.
Tam zamanında. Benim sayemde ölmedi.
Ama ben Esther'le evliydim.
Yapacak bir şey yoktu.
Ana, İsrail'e taşınıp yeni bir hayata başladı.
Altı ay sonra bir mektup geldi.
"Bebeğim olacak" diyordu.
Bir kız çocuğu.
Sonra her yıl ya da iki yılda bir kısa mektuplar gelmeye başladı.
Sonra sesi soluğu kesildi. Bir daha da yazmadı.
Üç ay sonra İsrail Büyükelçiliğinden telgraf geldi.
Çavuş Grimberg adlı biri
cuma günü 17.00'de beni görmeye gelecekmiş.
Çavuş Grimberg tam 17.00'de çıkıp geldi.
Meğer kadınmış.
Neyse, Çavuş Grimberg
benim kızım.
32 yaşında. Tıpkı annesine benziyor. Çok güzel.
Buenos Aires'e sırf benimle tanışmak için gelmiş.
Onunla yaşamamı istiyor. Beni götürecek.
Sana bunu söyleyecektim.
Gelecek ay İsrail'e gidiyoruz.
Son günlerimi orada geçireceğim.
İşte böyle.
Hiçbir şey için endişelenmene gerek yok.
Nasıl endişelenmem baba? Bana söylediğin şey…
Benim için de kolay değil canım.
Ama anlıyorsundur, söylemesem olmazdı.
Anlıyor musun? Ha?
- Onunla tanışmak istiyorum. - Tabii ki.
Kardeşin o senin.
- Ne zaman tanışabiliriz? - Yarından sonraki gün, cuma.
Öğle yemeği yeriz. Ben ısmarlıyorum.
Hayır, ben ısmarlayayım da güzel bir yere gidelim baba.
Tamam.
Peki. Tebrik ederim.
Sonunda istediğin oldu. Asker bir kızın var.
Hayır, otur. Nereye gidiyorsun canım?
Geç kalıyorum baba. Kızağımı iki sıra park ettim.
Sibirya çok uzak.
- Cuma görüşürüz. - Gel, otur.
Cuma görüşürüz baba.
Buraya gel Clarita. Bir dakika dur Rappaport.
Merhaba Rappaport!
Rappaport, ne oldu sana?
Eskiden uzun boylu ve sarışındın.
Şimdiyse…
Rappaport, Rappaport.
Rappaport.
Hepsini uydurdun.
Tabii ki.
Ne alçak bir herifsin sen.
Kendi kızına ne yaptın.
Bir hayat kurtarmak için. Kendi hayatımı.
Ne alçak bir herifsin sen be.
Beni huzurevine yollayacaklardı. Tereddüde vakit yoktu.
Onca alçakla tanıştım tanışmasına
ama senden büyük bir alçağa hiç rastlamadım.
Sen olsan seni karaçamlardan assınlar diye kuzu kuzu toplama kampına giderdin.
Ben kendi kızıma asla böyle bir şey yapmam.
O artık kızım değil. Bir işbirlikçi o.
Ayrıca yanına kalmayacak. Yarından sonraki gün, yani cuma…
Cuma günü Quemú Quemú'da ya da Hong Kong'da olacağım.
Quemú Quemú diyor ya.
Bu hâlde merkeze bile gidemezsin.
Beni bulamayacakları bir yere gideceğim.
Sahi mi? Kızın ne olacak? Öldüğünü sanır.
Ne biçim adamsın sen? Kimseyi umursadığın yok ihtiyar.
Ona mektup bırakırım. Evet.
Ona mektup gönderir, neyi niye yaptığımı açıklarım.
Oldu bitti.
Rodrigo?
Hayır, Rodrigo olamaz. O çocuk çok daha iri.
Ne güzel bir çizim Laurita. Aynısı olmuş.
Beni nasıl buldun?
Arayan bulur tatlım. Bana borcun var, değil mi?
Evet.
Al.
Dur, bana 500 bin borcun var. Bu 100 bile değil.
Hey.
Buraya gel.
Gelsene.
- Ne oldu? - Gel.
- Açıklayayım. - Neyi?
Parkın pislikler ve keşlerle dolu olduğunu mu?
Parayı bulamadım ama bulacağım.
Sana kokain alayım diye gece üçte aradığında
hiç "olmaz" dedim mi?
- Hayır. - Seni ortada bıraktım mı?
Biliyorum. Özür dilerim.
Siktir! Ahlaksız insanlar tepemi attırıyor!
Buraya gel kız.
Gel buraya!
Kaçma ulan!
Sakin ol lan.
Beni ciddiye alman lazım Laurita. Hiç şakam yok.
Beni ciddiye almazsan paramı geri alamam.
Paramı alamazsam da yaşlılık günlerini göremezsin.
- Yarın akşam sekizde, çardakta. - Biraz daha zaman ver lütfen…
Buraya gel.
Beni dinle.
"Yapamam" deme Laurita.
Sen kafana koyduğunu yaparsın.
Git, anne babandan iste.
Bir şey sat.
- Ya da işe çıkıp kendini sat. - Hayır.
Ama paramı geri alacağım.
- Yarın sekizde, çardakta. - Hayır.
Sakın kaçmaya da kalkma tatlım.
Hata olur.
Aman be.
Ne boktan bir şehir.
İnsana kendini de pislik gibi hissettiriyor.
Hoşça kal. Yarın görüşürüz.
Hanımefendi!
İyi misiniz hanımefendi?
Vah canım…
Lütfen!
Al. Bunu al canım.
İhtiyacın varsa kullan tatlı kız.
- Sağ olun. - Ne demek, bir şey değil.
O adam tefeci miydi?
Hayır, torbacı.
Satıcı.
- Uyuşturucu satıyor. - Ona verecek paran yok mu?
Eyvahlar olsun.
Benden sana tavsiye. Bir an önce çekip git.
Gidebildiğin kadar uzağa.
Gerekirse şehri terk et. Ne bileyim…
Tren bileti al. Nereye gidiyor diye bakma.
- Ama git canım. Beni dinle. - Olmaz.
Neden? Neden gitmek zorundayım?
Her şeyi bırakmıştım. Üç aydır bir şey kullanmıyorum.
Güzel sanatlar fakültesine yazıldım.
- Göstereyim mi? - Tabii canım.
Her gün parka geliyorum.
Sabahtan akşama kadar çizim yapıyorum çünkü iyi bir hayatım olsun istiyorum.
Ama yetmiyor işte.
Hayır, çizimlerine bunu yapma canım.
Hayır, çok güzeller. Yapma.
Sözümü dinle. Bir an önce uzaklara git.
Olmaz.
Bu adamlardan kaçış yok.
Her yerde şubesi olan zincir mağazalar gibiler.
Kız haklı. Başka bir plan yapmamız gerek.
Söyleyin hanımefendi.
Cuma öğlene programınız var mı?
Bilmiyorum.
Cuma hastanede olacağım. Ölmüş de olabilirim.
Hayır, hastanede olmayacaksınız.
Güvenin bana.
Ölmeyeceksiniz. Ölmek falan yok.
Tamam mı canım?
Saat kaç?
Sekize on var.
Pekâlâ. Adım ne?
Yine mi aynı şey? Daha kaç kez söyleyeceğim?
- Adım ne? - Donato.
- Tam adım. - Severino Donato.
Daha çok bilinen adım…
"Boğuk Ses" Donato. Oldu mu? Sınavı geçtim mi?
Başkomiser Severino "Boğuk Ses" Donato.
Şimdi sıra sende.
- Adın ne? - Adım Siktir Git.
- Adın ne? - "Tatar" Robledo.
"Taramalı" Robledo.
"Tatar" Robledo nereden çıktı? Tatar mısın sen?
Senin sesin boğuk mu?
Bıraksana.
"Taramalı" Robledo beyefendi. Taramalı Robledo.
Beni vurmadan önce hayat hikâyemi anlattırmayacak.
Laf arasında sorabilir.
Böyle durumlarda ayrıntılar çok önemlidir.
"Taramalı", tüfekten geliyor.
Taramalı.
Kendini tanıtırken şunu diyeceksin.
"Kıdemli Başçavuş Evaristo 'Taramalı' Robledo."
Hayır, öyle bir şey demem.
Ne yapmaya geldim dediysem onu yapacağım, hepsi bu.
Ki bu bile büyük lütuf.
Sigara içiyorum.
Sigara. 32 yıldır elimi sürmemiştim.
Seninle tanışınca yine başladım. İnanılır gibi değil.
Bak, bunu o kız için yapıyorum. Fahişelik yapması gerekmesin diye.
Ama gereğinden bir dakika daha fazla kalmam.
Saatli bombasın sen ihtiyar.
Seninle geçmişimizi gözden geçirelim.
Sana ne zararım oldu, söyle.
O haydut dün gelmedi bugün de yok.
Artık ona haraç vermeyeceğiz. Doğru mu?
Şimdilik.
Ya işin?
Menéndez Roberts'le konuştuktan sonra seni kovma bahsi geçti mi?
Şimdilik.
O yüzden, adam gelince ona yaklaşıp "İyi akşamlar" diyeceksin.
Ben Kıdemli Başçavuş Evaristo 'Taramalı' Robledo.
Başkomiser Donato seninle konuşmak istiyor.
Ona Boğuk Ses derler."
Onu buraya getireceksin, hepsi bu.
Görevin bitecek.
Sonra toz olacağım.
Eve gideceğim, olanları haberlerde izleyeceğim.
Anlamıyorum.
Onunla sen konuşacaksan bana niye ihtiyacın var?
- Bunu anlamıyorum. - Ayrıntılar Antonio.
Böyle yaparsak çalışanlarım, kurumum olduğu izlenimi veririz.
Şimdi Cardoso. Hadi Cardoso.
Ben gideyim.
Hayır, adam o tarafta. O tarafa gideceksin.
Ne oluyor ihtiyar?
Robledo, Evaristo. "Taramalı." Memnun oldum.
Bakın, amirim… Başkomiser Donato orada.
Sizi görmek istiyor.
- Amirin mi? - Evet.
Onun çalışanıyım. Kendisi sizinle görüşmek istiyor.
- Sen kimsin? - Çalışanı.
Kimsin diyorum.
Robledo.
Evaristo. Taramalı.
Seni gözüm ısırıyor. Tanışıyor muyuz?
Hayır.
Hayır, beni tanımıyorsunuz beyefendi.
Bakın, beni tanımıyorsunuz çünkü… Çünkü ben… Bakın…
Ben bir hiçim.
- Ne demek hiçim? - Hiçim işte.
Yokum ben.
Ama dinleyin. Lütfen iyi dinleyin çünkü…
Orada önemli biri var. Sizinle görüşmek istiyor…
Olmaz, işim var.
- Başkomiser… - İşim var dedim!
Pardon, duymamışım.
Olmazmış. İşim var diyor.
Beni dinle serseri.
- Bana mı diyorsunuz? - Evet, sana diyorum Al Capone.
- Buraya gel. - Ne istiyorsunuz?
Bağırmadan konuşmak istiyorum. Buraya gel.
Laurita Martínez. 500 bin.
Bu ad tanıdık geldi mi? Meblağ tanıdık geldi mi?
Ne?
Gel oğlum.
Gel, babacığınla sohbet et.
Sizi yalnız bırakayım da konuşun.
Laura Martínez'e ne olmuş? Siz kimsiniz?
Ben Başkomiser Donato.
- O küçük fahişe… - Fahişe dediğin benim kızım.
Otur.
- Hadi. - Şu işe bak.
Kızın babası varmış.
Öz babası değilim. Farklı türden bir babayım.
Bir sürü çocuğum var.
Ben Boğuk Ses Donato.
Sizi hiç duymadım.
Senin seviyendekiler duymaz tabii.
Siz gençler hiç ödevinizi yapmıyorsunuz.
Sonra kendinizi bir hendekte yatarken buluyorsunuz.
Seni eğiteyim.
Sen muhtemelen 32'nci Bölge Karakolu'yla çalışıyorsun.
Ben güneyin tamamına bakıyorum.
Belgrano Caddesi'nden Riachuelo Nehri'ne kadar.
Tahmin edersin ki önemsiz işlere ayıracak vaktim yok.
O işleri Gordillo'ya bırakıyorum.
Rogelio Gordillo'ya.
"Çift Kelle."
Taramalı!
Çift Kelle'yi tanımıyor.
Taramalı'ya bulaşma, tamam mı?
Gidenin geri gelmediği yerlere rehberli tur düzenliyor.
- Anlaşıldı mı? - Sadede gel ihtiyar.
Yapma böyle. Sinirlenirim, bu da hiç işine gelmez.
Sorununu konuşalım.
Laurita denen kız. Ondan hiç memnun değilim.
Kokaine bağımlı olmasını şahsi başarısızlığım olarak görüyorum.
Kabul ediyorum.
Ama onu dövdüğünü söylüyor. Bundan da memnun değilim.
Bölgene sahip çıkman gerek, anlıyorum ama biz kendi aramızda halledeceğiz.
Bu konu seni ilgilendirmez.
O, aileden biri. Artık kimsenin de canını sıkmayacak.
Anlıyor musun? Boş ver onu. Hiç tanışmamışsınız say.
Onu unutmazsan asıl sen bir anıdan ibaret olursun.
Siz iki ihtiyar bana bir şey mi yapacaksınız yani?
Daha neler. Kimseye el sürmeyiz biz.
Seninle dövüşmeyeceğim. Beni tek hamlede öldürürsün.
Ama ben olsam Taramalı'yı karşıma almam.
Şaka mı yapıyorsun lan? Yetti bu saçmalık.
Dün burada ne yapıyordun?
- Hatırlamıyorum. - Hadi ya.
Bunu kullanıyordun. Benim gözlerim her şeyi görür.
- Seni nezaketen uyarıyorum. - Kız nerede, söyle.
Ciddi bir hata yapıyorsun.
İkinizi de sikerim! Saygısızlığa hiç katlanamam!
Önce o kız, şimdi bu iki moruk.
Alnımda "geri zekâlı" mı yazıyor benim?
- Bilmiyorum efendim. Göremiyorum. - Yeter.
Kimsin, söyle. Kızın nerede olduğunu da.
- Ben Boğuk Ses Donato. - Umurumda değil! Kız nerede?
Umurumda değil!
Karakol burada olduğumu biliyor. Dokuza kadar dönmezsem ekip yollarlar.
Hâlâ beni aptal mı sanıyorsun? Kızın yerini söyle.
Bir şey söyleme yetkim yok.
Bak, ben sokakta yaşıyorum.
Sokakta, yani evimde bana saygısızlık ediyorsun.
- Kız nerede? - Ben Komiser Donato'yum.
Bakalım dövüşebiliyor musun Komiser Bey.
- Bırak beni! - Ekiplerin nerede? Kimseyi görmüyorum.
Bırak onu! Bırak o adamı lan! Yoksa polis çağırırım!
Taramalı konuştu!
Köşede polis var. Onu alıp geleceğim.
- Gel buraya. - Onu alıp geleceğim.
İhtiyar!
Hop! Bu ne şimdi?
Bu ne mi? Eli bıçaklı manyak bir ihtiyar.
Beni göremiyorsun bile!
İçi kan dolu mavi bir gölge görüyorum.
Yaklaşırsan deşerim seni. Yeminle deşerim serseri.
Yeter Taramalı. Ben gidiyorum.
Bu ihtiyarlar tepemi attırıyor. Nerede bu kız ya?
Kaçıyorsun demek serseri!
Hayır Cardoso.
- Ödleklik ediyorsun şerefsiz! - Cardoso!
Burası benim yerim, anlıyor musun?
Benim adım Antonio Cardoso, korkak!
Bana bir daha bulaşırsan hayalarını kesip koparırım!
Hayalarından salata yaparım ulan!
Hayır! Hayır şerefsiz!
Hayır şerefsiz herif! Hayır!
Cardoso!
Cardoso, gelsene. İstersen buraya otur.
Ben sadece…
Tek kelime bile etme lütfen.
Sadece şunu söyleyecektim.
Açıkçası seni çok özledim Cardoso.
Tamam, söyledin.
Ayrıca hastaneden çıktığın için ne kadar mutlu olduğumu söylemek isterim.
Üzüldüğüm tek konu seni ziyaret etmeme izin vermemen.
Tabii vermem.
Herkese "Doktorum" deyip ayağımı ampute edebilirdin.
Sensiz 12 şahane gün geçirdim.
Haklısın. Seni suçlamıyorum.
Onlara dedim ki
"Favaloro'nun dirilmiş hâliyim dese de onu içeri almayın."
Seni suçlamıyorum.
Ayrıca hikâye uydurmayı bıraktım.
- Tabii canım. - Ciddiyim.
O serseriyle olanlardan beri.
O olayda müthiş bir tavır sergiledin, onu da söylemeden geçmeyeyim.
Bu ülke Çavuş Cabral'dan beri öyle cesaret görmemiştir.
O günden beri sadece kendim gibi davranıyorum.
O cuma Clara öğle yemeğine geldi ve ona gerçeği söyledim.
Garibimin gözleri yaşlıydı. Ben de gerçeği söylemeye karar verdim.
Ne yalan söyleyeyim,
Laurita denen kızın bir daha gelmemesi de bu kararı vermeme yardımcı oldu.
Ama başka yalan uydurabilirdim. Uydurmak istemedim.
Dilim tehlikeli.
Seni Taramalı Robledo'ya dönüştürdü. Az daha canından oluyordun.
Bu dil İsrailli bir aile uydurup kızımı üzüntüden kahretti.
Dilimi emekliye ayırdım.
Madem dilinden bahsediyoruz, şunu söyleyeyim.
Komitenin avukatı YETER diye bir kurum olmadığını öğrendi.
Beni işten attılar. Kazan da çöpü boyladı.
Tazminat falan da vermediler.
Çok üzüldüm.
Ayrıca Laurita denen kıza,
o haydut konusunda yardım edeceğine söz verdin.
Ne oldu peki?
O zavallı tatlı kızın başına ne geldi, kim bilir.
Madem envanter alıyoruz…
Rodrigo. Yine buraya dadandı.
Artık 3.000 peso istiyor.
Yani açık ara kaybettin. Beş sıfır.
İnan, yarama daha fazla tuz basmana gerek yok.
Bir şey daha var. Ben Çavuş Cabral değilim.
Cabral feci dayak yedi ama ben yemedim.
Aksine, asıl ben o şerefsizi pataklayacaktım.
Onu bir yakalarsam… Şuna bak.
Görüyor musun?
O serseriden bir parça.
Yani ceketinin parçası ama olsun.
Adam beni alt edemeden onu doğruyordum neredeyse.
Ne gördüm, biliyor musun?
Hastane yatağımda yatarken
o geri zekâlının dehşet dolu suratını tepemde süzülürken gördüm.
Ben bıçağı çekince gözleri fincan kadar oldu.
Donakaldı.
Korkudan altına ediyordu. Hiçbir şey anlamadı.
Nasıl anlasın ki? Nasıl anlasın?
Tanrım. Bak…
Gözlerim çok az görse de
kocaman olmuş gözlerle bana baktığını gördüm.
Çünkü beni gördü.
Seni temin ederim, gördü beni.
Beni gördü.
Bak, sana garanti veriyorum.
O şerefsiz bir daha uzun süre bana bulaşmaz.
Bunu çerçevelettireceğim.
Maalesef şimdi gitmem lazım.
Bugün aldığım en iyi haberdi bu.
Beni öğlene huzurevinden bekliyorlar.
Zil 12.00'de çalıyor. Geç kalırsam azar yiyorum.
Yine kreşe döndüm.
Acele etmem lazım çünkü Clara beni her gün arıyor.
Ayrıca artık hafta sonları parka gelmiyorum.
La Horqueta'da oluyorum.
Hastaneden taburcu olduğunu söylediler.
Buraya seni bulmak için geldim.
Çünkü sana borcum var. Gerçeği öğrenmeyi de hak ediyorsun.
Adım León Schwartz.
Gerçek adım bu.
Gençliğimde aktivisttim. Gerçek bu.
Ama sonra hayat, aile ve çocuklar derken
en büyük derdim eve ekmek getirmek oldu.
Çalışma hayatımın son 41 yılında
Villa Crespo'daki Imperio Kahvehanesi'nde garsonluk yaptım.
Hepsi bu kadar.
Garsondum.
73 yaşında emekli oldum.
Biraz daha uzun süre çalışmak isterdim
ama çok konuştuğum için bazı müşteriler rahatsız oldu.
Senin anlayacağın artık bir hiçim.
Ömrüm boyunca da öyleydim.
Koca bir hiçim. Gerçek bu.
Hoşça kal Antonio.
Sana ve bıçağına mutluluklar dilerim.
Vay be.
Yalan ağzına yuva yapmış.
- Gerçeği söyledim. - Ne gerçeği efendim?
Gerçeği söyleme kabiliyetin yok.
Dinle…
Paylaştığımız onca anın hatırına gerçeği söyle.
Söyledim zaten. Başka bir şey yok.
Hayır efendim.
Garsonmuş. Bırak ya.
Garsondan çok daha fazlasıydın, orası kesin.
Cidden, mesleğin neydi?
Garsondum, hepsi bu.
Sadece garson.
Kısa bir dönem dışında.
O dönem film endüstrisindeydim.
Ne? Filmlerde mi çalıştın?
Sen filmler diyorsun, biz film endüstrisi diyoruz.
- Ne iş yapıyordun peki? - Tam iş denemez aslında.
Kısa bir dönem yapımcı ve yönetmen/senaryo yazarıydım.
- Yapımcı ve yönetmen. - Ve senaryo yazarı.
Al işte, yalan olduğunu biliyordum. Çok önemli bir iş bu!
- Yani, öyle denebilir. - Evet.
Çok zor günlerdi.
70'lerin zirvesi. Kara listeler.
En yetenekli sanatçılarımız ya öldürülüyor, ya sürgün ediliyordu.
Herkes korku içindeydi.
Endüstri tamamen felce uğramıştı.
Latin Amerika'daki özgürlük eylemleri konulu belgeselimle
Cannes'da yarışmıştım.
Vay be, Cannes demek!
Evet, Cannes'ı çok duydum.
Kimseden destek almadan yaptım.
Altın Palmiye ödülünü kazanacağımı nereden bilebilirdim?
Hoppala! Filmin adı neydi?
Doğa Ana'nın Kanayan Damarları.
Ürperdim.
Paramız yoktu belki ama aslan yürekliydik.
- Olur ya? - Tabii.
Birden telefon çaldı. Sabahın ikisinde.
Hayda! Arayan kimmiş?
Film endüstrisi.
"Bize hızlı çözümler, sonuca götüren eylemler lazım."
- Bağlamı hayal et. - Tabii, edebiliyorum.
- Peki ben ne yaptım? - Evet? Ne yaptın?
Orası uzun hikâye.
Çok uzun ve karmaşık bir hikâye.
Senin için özetlemeye çalışayım.
PARK ARKADAŞIM
HERD GARDNER'IN BEN RAPPAPORT DEĞİLİM ADLI OYUNUNDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Bilge Gündüz Smith