Downloaded from YTS.BZ
ZAWSZE BĘDZIECIE MNIE CENIĆ.
ALBOWIEM POKAZUJĘ WAM GRZECHY, KTÓRYCH BOICIE SIĘ POPEŁNIĆ.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
OSCAR WILDE
Dziękuję za przybycie.
Nie musieliście. AI robi się coraz lepsze.
Jest aż zbyt dobre. Nie ufam mu.
Mój iPhone bez pytania zaczął pisać „Bóg” wielką literą.
Wasze też?
Po którejś z aktualizacji zaczął proponować:
„A może »Król Królów«?”.
Roboty nadchodzą i kochają Pana.
Boicie się robotów?
Martwicie się? Tak.
Patrzycie czasem na ludzi w swoim życiu,
na przyjaciół, rodzinę, a potem na siebie i myślicie:
„O nie.
To ja zakocham się w robocie”.
Ja się nie oszukuję. To będę ja.
Dlatego nie używam ChatGPT. Nie jestem gotowa na związek.
Teraz się trzymam,
ale za kilka lat, gdy robopartnerzy będą dostępni w marketach,
to będę ja, pijana na kolacji,
broniąca mojego męża-robota przed moimi przyjaciółmi:
„Przepraszam bardzo, a czym właściwie jest »dusza«?
Nawet nie znacie definicji.
Poznałam twojego starego, Chelsea,
i nie wmawiaj mi, że nie ładujesz go w nocy,
dobra?
To aparat do bezdechu, by nie umarł?
Błagam, to ja umarłabym przy nim z nudów.
Trochę szacunku.
To nie frytkownica, a miłość mojego życia.
Patrz mu w oczy.
Jego zaimki to nie »to/coś«.
Za to twoje to suka/SUKA, czaisz?
Tak, różnią się. Drugi jest wielkimi literami”.
Robopartner brzmi dobrze,
bo podejrzewam, że tego nie spieprzę.
Powiedziałam „podejrzewam”.
Macie rację. I tak będę chamska i zazdrosna o robota.
„Czemu kręcisz się przy zmywarce?
Bo więcej pomieści?
Bo robi się bardziej mokra ode mnie?
Bo się pieni? Ja też mogę się pienić.
Dostanę infekcji, ale jeśli tego potrzebujesz…”.
Kiedyś byłam toksyczna.
Przez lata przerabiałam to na terapii.
Po dwudziestce byłam okropna. Miałam kiedyś chłopaka.
Siedzieliśmy na kanapie, nie kłócąc się
i pomyślałam, że to dziwne.
Wypaliłam więc: „Hej, skarbie,
gdybyś dowiedział się, że jesteśmy kuzynami…
zerwałbyś ze mną?”.
On odpowiedział:
„Tak!”.
A ja na to: „Szybko ci poszło.
Żadnych dodatkowych pytań? Od razu »nara«?”.
On: „To nielegalne, Taylor”.
Ja: „Grzyby też są, a je wzięliśmy.
Nagle stałeś się praworządnym obywatelem, bo jesteśmy kuzynami?”.
On na to: „Nie masz racji. Popytaj znajomych”.
Napisałam do trzech najszczęśliwszych par:
„Gdybyście nagle się dowiedzieli, że jesteście kuzynami,
będąc w tym samym związku,
czy zerwalibyście ze sobą?”
i wszyscy odpisali:
„Czy musimy komuś powiedzieć?”.
Pokazałam mu telefon, mówiąc:
„Tak wygląda miłość”.
Szybka sonda…
Klaśnijcie, gdybyście przerwali związek w takiej sytuacji.
No dobra, sporo ludzi.
Nie debatujcie. Pokłócicie się w aucie.
A teraz klaśnijcie, gdybyście zerwali, jeśli wasz partner okazał się robotem.
To ciekawe.
Nieco mniej.
Niektórzy zaklaskali przy kuzynie, ale nie przy robocie.
No dobra, czyli porzucilibyście członka rodziny…
ale dalej ruchali toster.
Dobra, to ma sens.
Wkurzyła mnie ta wielka litera w „Bogu”,
bo mam traumę religijną.
Ktoś jeszcze ją ma?
Tak myślałam.
Taka trauma polega na dorastaniu w wierze,
porzuceniu wiary i wyrzutach sumienia,
gdy tylko czujesz się dobrze.
Zaliczyliście kiedyś dołek w trakcie orgazmu?
Ten dołek to Jezus…
pryskający ci wodą w twarz.
Dlatego nie mówię „Boże” w trakcie.
Jest jak Betelgeuse i się pokaże.
Nie jestem ateistką i nie wiem, co się stanie.
Uwaga, spoiler: nikt tego nie wie.
Nigdy nie miałam pewności,
którą czują niektórzy chrześcijanie,
mówiący: „Wiem, że Bóg istnieje”.
Jedyny raz, kiedy byłam czegoś pewna,
to gdy miałam biegunkę.
To był jedyny raz.
Jedyny raz, kiedy czułam…
I zaczęłam się modlić.
Obu stron nie lubię.
Nie cierpię tych od: „Boga nie ma, jebać was”,
ale i tych od: „Bóg istnieje i to mnie kocha najbardziej”.
Ja po prostu nienawidzę pewności siebie.
Nie znoszę, gdy ktoś jest za pewny siebie.
Mam jedną pewną siebie przyjaciółkę i starczy.
Więcej nie udźwignę.
Jest mega pewna siebie.
Jak ta seksi laska z ósmej klasy, która wpada spóźniona
z frappuccino i wszyscy wiedzą, że jej matka urodziła ją celowo.
Właśnie taka jest.
Więc widujemy się tylko raz na pół roku.
Kiedyś byłyśmy na obiedzie
i gdy przyszło nasze jedzenie,
ona od razu odesłała je do kuchni.
Wiecie, że tak można? Nie tylko w filmach.
Spytałam, o co chodziło, i wytłumaczyła, że o włos.
Jeden włos.
Musiałby być cały tupecik na mojej lasagne…
A i tak bym przeprosiła.
„Powinnam była zamówić bez tupeciku.
Tak, rozumiem, że to garnirunek,
ale w tym klimacie politycznym to trochę triggerujące…
Ale rozumiem. Wygląda bardzo naturalnie. Dziękuję, szef. Wyjem po bokach”.
Nie mam się za mądrzejszą od wierzących.
Nie znoszę, gdy ateiści traktują wierzących z góry.
Sama wierzyłam w mnóstwo głupot.
Bóg nawet nie jest w topce.
Wierzyłam wysokim facetom.
„Gra na gitarze, musi być miły”. Debil ze mnie.
Gdy moi wierzący bliscy mówią o tym,
jak Bóg pomógł im przetrwać najgorsze lata,
ja myślę to samo o Kochanych kłopotach.
Idiotka ze mnie.
I ja też zawsze piszę to wielką literą.
Zgadza się. Tak.
Wielu moich bliskich chrześcijan modli się za mnie
i staram się tego nie brać do siebie.
Czy ktoś się za was kiedyś modlił,
a wy nie wiedzieliście dlaczego?
„Hej, jakby co, modlę się za ciebie”.
„Co?
Nie jestem chora.
Tak? To ja pomodlę się za ciebie. Co ty na to, Bev?
Słyszałam, że jest za co, suko”.
„Nie, Bóg wlał cię w moje serce”.
„To powiedz mu, by mnie wylał, bo jestem na fali, okej?
Nie wiem, co słyszałaś na parkingu pod kościołem, ale to sprawa rodzinna.
Muszę przyciemnić szyby w aucie”.
Znam wielu spoko chrześcijan.
Kochają udowadniać, że są spoko.
Tak, uwielbiają przy nas przeklinać.
Mówią: „Rozumiem, czemu wątpisz. Ja też oglądam wiadomości.
Pojebane gówno”.
I patrzą na was, jakby zrobili trik na desce.
Mam wujka pastora i to spoko gość.
Jest bardzo skromny.
Nie jak te dupki z megakościołów w drogich butach,
wydający książki ze swoją twarzą.
Zawsze, gdy widzę pastora na promocji książki, myślę:
„Stary, nie powinieneś promować innej książki?
No wiesz…
Po co ci tyle bestsellerów, Joel?”.
Mój wujek jako jedyny rozumie moją pracę,
bo mamy podobną.
Pracujemy w weekendy i zmieniamy życia.
Nie lubi, gdy to mówię.
Wręcz nienawidzi. Zawsze próbuję z nim gadać o pracy.
Pytam: „Jim, jak tam poranny występ?”.
„To prymaria, Taylor”.
Ja: „Ostatnio przyszedł jakiś krzykacz, nie?”.
On: „Krzyczał »Amen« i »Alleluja« na znak zgody”.
„Tacy są najgorsi, Jim, bo niby cię wspierają,
ale zakłócają przebieg występu, nie?
Wiesz, ja też oddaję 10% swoich zarobków”.
„Komu?”
„Mojemu agentowi, ale to nadal dziesięcina”.
Mówię: „Żartuję, Jim. Wiem, że to nie to samo.
Ale pomyśl o tym tak:
ja sprawiam, że grzeszą w soboty, a ty ich rozgrzeszasz w niedziele.
Ja wystawiam, ty ścinasz.
Nie ma za co!
Pomagam”.
Jim jest super pastorem.
Jest bardzo postępowy. Wygłasza ciekawe kazania.
Dorastając, nie mieliśmy takiego.
Mieliśmy przeciętniaka, który trzymał się trzech tematów.
Miał trzy śpiewki.
„Jest ci wybaczone”.
„Małżeństwo jest trudne”.
„Wesołych Świąt”.
To cała trójka.
Współczuję pastorom w święta,
bo to ważne tygodnie w kościele.
To tygodnie rekrutacyjne.
To wtedy wszyscy nagle się budzą.
To wtedy przychodzą bezkofeinowi chrześcijanie.
Chujki wpadają dwa razy do roku,
więc trzeba im rozwalić głowę tak,
by zmienili abonament na tygodniowy.
To ogromna presja.
A w święta pastorów nie może ponieść fantazja.
Nie mogą wydziwiać.
Żadnego akustyka,
tylko najlepsze hity.
Tylko najlepsze historie.
Wielkanoc ma lepszą fabułę.
Wielkanoc to ukrzyżowanie i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.
To stąd mamy merch.
Widzieliście.
Martwy gość na krzyżu, ale gustowny, bardzo gustowny.
Zmusza do refleksji.
„Obym umarła tak, by ładnie wyglądać na biżuterii”.
Gdy babcia umarła, zrobiliście bransoletkę?
Nie, ale on wygląda super.
Już przestaję. Wiemy, o co chodzi.
Wielkanoc to historia naszpikowana akcją.
Jest ukrzyżowanie, zmartwychwstanie…
Jezus w kwiecie wieku, po trzydziestce, z kaloryferem.
Zdradzony, zabity, powrócił.
Jak w Zmierzchu.
To seksowna historia.
Żart. Zmierzch jest mormonów.
Nie odbierajmy im go.
Nie mogą pić kofeiny, a coś musi ich pobudzić.
Boże Narodzenie ma kiepską fabułę.
Zaczyna się dobrze, od narodzin.
Anioł oświadcza Maryi,
że choć jest dziewicą, urodzi syna bożego.
Grubo. Potem musi to samo oświadczyć Józefowi,
bo wtedy nikt jeszcze nie wierzył kobietom.
„To Bóg, serio, obiecuję”.
I co potem? Anioł odchodzi.
I dalej jest tylko długi spacer do szopy.
To znaczna część Bożego Narodzenia.
Jezusa nie ma.
Wychodzi na sam koniec.
Nawet nie czaruje.
Beznadzieja.
Jezus jest jak ta scena po napisach w filmach Marvela.
Jest do niczego.
Ssie.
Pewnego roku nasz pastor chciał urozmaicić tę historię.
Wpadł na pomysł nowej perspektywy.
Wyszedł i powiedział:
„Zawsze przelatujemy przez historię Bożego Narodzenia,
bo wszyscy tak dobrze ją znamy.
Ale czy kiedykolwiek zastanowiliście się,
jak musiała się czuć Maryja?”.
Na co kobiety…
A faceci:
„Nie!
Która to Maryja? Mówisz o naczyniu?
Mówisz o dziurze, do której wsadziliśmy Pana?
Mówisz o Jezusowej jamie?
O Chrystusowej chatce?
O worku wybawiciela?
O pieczarze proroka?”.
Mogłabym tak dalej, ale nie mam czasu.
Ale to super gra do pogodzenia się po kłótni o kazirodztwo.
To kazanie z POV Maryi poszło mu tak dobrze,
że rok później wymyślił coś nowego.
„W zeszłym roku rozmawialiśmy o Maryi,
która dowiedziała się o ciąży.
Ale czy zastanawialiście się kiedyś, jak musiał czuć się Józef?”.
Na co wszyscy faceci: „Wreszcie! Reprezentacja!
Ja też uważam, że suki mnie okłamują!”.
Józef był wtedy narzeczonym Maryi.
Nie zakładam, że wszyscy znają Biblię.
Kiedyś myślałam, że tak jest.
Ale nie, niektórzy mieli dzieciństwo i się bawili.
Tak.
Jest tu kto, kto nigdy nie był w kościele i nie wierzył w Boga?
Wszyscy siedzicie na tyłach. To ma sens.
Brzmicie bardzo spokojnie.
Jesteście wyluzowani, ale jak odróżniacie dobro od zła?
Jak nie zabijacie ludzi?
Niektórzy tak gadają. Mój tata mówił,
że gdyby nie kościół, byłby w pierdlu.
A ja na to: „Mam sześć lat.
Jutro na dobranoc opowiedz mi bajkę, a nie swoje mroczne myśli”.
Niektórzy chrześcijanie mówią: „Gdyby nie papcio w niebie,
to ubrudziłbym sobie ręce”.
„Super, to nie spotykajmy się sam na sam”.
Ci, którzy nie chodzili do kościoła, mogą nie znać Biblii.
Nie będę przepytywać. Wyciągnęłam wnioski.
Kiedyś ktoś spanikował i rzucił: „To z VeggieTales”.
Był blisko, ale bardzo mnie to rozbawiło.
„Kto zdradził Jezusa?”
„Pomidor Bob!”
Pamiętam, jak skakał i mówił: „Umrzesz, Jezu”.
Żartuję. Nie.
Nie robili ukrzyżowania w VeggieTales.
To nie w ich stylu.
Nie ma mowy. To zbyt mroczne.
No i warzywa nie miały rąk, więc…
Co zrobiliby w ostatniej scenie?
Ukamieniowaliby go minimarchewkami?
To szaleństwo. Tak nie można.
Zakładam, że nawet niewierzący kojarzą arkę Noego.
To nasz hicior.
Jest na okładce wszystkich kolorowanek.
To świadectwo tego, jak popieprzona jest Biblia,
że czytamy o arce Noego i myślimy:
„To historyjka dla dzieci”.
Jest na maksa mroczna.
Bóg utopił w niej wszystkie dzieci, bo go wkurzały,
a my malujemy ją na ścianie w pokoikach dziecięcych.
„Chodź tu, kolego. To zwierzątka, których nie utopił.
Ten konik ma wielkie szczęście,
że trafił na łódkę z jedną koleżanką”.
Ludzie chyba myślą, że tęcza wszystko naprawia.
Bóg zesłał Noemu, który miał już wtedy problemy z zaufaniem,
tęczę jako obietnicę, że już nigdy nie zaleje Ziemi,
co, jak na moje, jest najmroczniejszym wątkiem.
Tęcza po zabójczej powodzi.
To jak kupienie pierścionka po tym, jak zepchniesz kogoś ze schodów.
Gdy widzę tęczę, nie myślę o prawach gejów ani o deszczu.
Wyobrażam sobie Boga, który mówi: „Przecież nie zabiłem wszystkich”.
Niektórzy nie wiedzą, że arka Noego jest z Biblii.
Znają historię Noego, choć nie wiedzą, że to przypowieść biblijna.
Biblia aż tak przeniknęła do popkultury.
Mój kumpel znał tę o synu marnotrawnym.
Spytałam go skąd.
Odpowiedział, że chyba z jakiegoś serialu czy coś.
Słyszał to określenie.
Jeśli nie znacie tej historii, to jedna z przypowieści Jezusa,
która ma nas czegoś nauczyć.
W tej przypowieści bogaty ojciec ma dwóch synów.
Starszy syn robił wszystko jak należy,
a młodszy powiedział: „Chcę kasę już teraz”.
Ojciec powiedział, że nie tak działa dziedziczenie, bo nadal żyje,
ale i tak dał mu kasę,
a ten gnojek od razu spierdolił.
Mówiłam, że jestem najstarsza?
Ten gnojek od razu spierdolił
i, jak to mówią, „roztrwonił bogactwo na rozwiązłe życie”.
Co po biblijnemu oznacza „na Bitcoiny i tańce erotyczne”.
Po latach miał czelność wrócić z podkulonym ogonem, mówiąc:
„Straciłem wszystkie pieniądze, tato. Mogę wrócić?”.
Starszy syn pewnie sobie myślał: „No w końcu, dobij go”,
ale tata na to:
„Mój synio wrócił! Boże, wyprawmy mu wielką imprezę”.
Wszystkie najstarsze dzieci
właśnie dostały biegunki.
Wszystkim najstarszym tutaj
aż się dupa zacisnęła ze złości.
To ludzie z Biblii, nie skrzywdzą was.
Od dawna nie żyją, dobra?
Już kończymy.
Wiadomo, że starszy syn się wkurzył.
„Tato, całe życie robiłem wszystko dobrze
i nigdy nie wyprawiłeś mi imprezy”.
Tak było, sprawdźcie.
A tata na to: „No, jesteś super,
kocham cię,
ale twój brat…
zaginął, ale się odnalazł,
więc świętujemy”.
Gdy spytacie pastora, o czym to jest,
odpowie, że nawet gdy zgrzeszysz i zabłądzisz w wierze,
możesz wrócić do Pana i on ci wybaczy.
Gdy spytacie mnie, o czym to jest,
odpowiem, że Jezus ewidentnie był jedynakiem.
Dorastałam w wierze i znam wiele przypowieści.
Opowiem wam kilka.
Zacznę od tej o 200 napletkach.
Znacie ją? Nie? Tak?
To dla koneserów.
A zatem…
Dawid chciał poślubić córkę Saula.
Saul odparł: „Zgodzę się,
jeśli zdobędziesz 100 napletków moich wrogów”.
Typowy skorpion, co nie?
Kto ma setkę wrogów i myśli o ich napletkach?
Ktoś urodzony pod koniec listopada.
„Przynieś mi 100 napletków i pogadamy”.
Dawid wyruszył
i wrócił z 200 napletkami, i stąd pochodzi tekst:
„Dziewczyny, gdyby mu zależało, to by to zrobił”.
Tak, to nie z TikToka, a z Biblii.
Teraz może Hiob.
Znacie Hioba?
Mamy tu kilku „Hiobbystów”.
Hiob to typek, co strasznie kochał Boga.
Bóg i Szatan sobie gadali…
Nie wiem, po co, ale czasem dzwonicie do byłych
i tego też nikt nie rozumie.
Więc tak sobie plotkowali,
aż Szatan wypalił: „Zauważyłem, że Hiob cię bardzo kocha”.
Bóg przyznał mu rację.
Szatan na to: „Nie kochałby cię tak, gdybym go podkurwił”,
na co Bóg odpowiedział:
„Nudzi mi się. Pokaż, co potrafisz”.
Więc Szatan ot tak zrujnował życie Hioba,
ale Hiob nigdy nie zwątpił w Boga.
I tak powstał film Jak stracić chłopaka w 10 dni.
Matthew McConaughey to Hiob.
Kate Hudson to Szatan.
Czy jest tu ktoś, kto wychował się w wierze, ale już nie wierzy?
Jesteście w dobrym miejscu.
A kto z was nawracał ludzi?
Kto głosił dobrą nowinę?
Spory spadek.
No nieźle. Wielu z nas nie odrabiało lekcji.
Nawracałaś ludzi, ale już nie wierzysz?
No dobra, a nie uważasz…
Pytam serio.
Nie uważasz, że powinnaś do nich zadzwonić?
Tak z grzeczności.
„Pamiętasz, co mówiłam o niebie? Sama nie wiem”.
Co, jeśli trafią do nieba, a tam:
„Słuchajcie, waszej sponsorki nie ma, więc nie spodziewaliśmy się was”.
„Jest pan pewien?”
„Może was zghostowała.
Przepraszamy.
A tak serio, to idziecie do piekła”.
Ja nigdy nikogo nie nawróciłam.
Rozmawiałam z byłym mormonem o nawracaniu,
a on powiedział mi o „chrzcie zmarłych”.
Słyszeliście o tym? Ja nie.
W mormonizmie czasami nawracają ludzi pośmiertnie,
co naprawdę zdejmuje presję ratowania ludzi za życia, co?
Wystarczy spytać: „Wierzysz w Boga?”. „Nie”.
„No dobra, to poczekamy”.
A gdy tylko umrą:
„Abrakadabra, mormon!”.
Tak się transportuje duszę do nieba, nie?
Jakby się wietrzyło toaletę na randce w ciemno.
Ci, co się nie śmieją, są po ślubie. Pierdolcie się, to nie żart dla was.
Miłego srania przy otwartych drzwiach, my nosimy zapałki wszędzie!
Ta presja na nawracanie nie przeszkadzała mi tak,
jak to, że w kościele unikano niewygodnych pytań.
Zawsze, gdy pytałam, dlaczego Bóg robił w Biblii posrane rzeczy, słyszałam:
„To był Stary Testament.
To było, zanim Bóg przestał chlać.
Wtedy Bóg był inny.
Wtedy był fuck boyem,
ale zmienił się po dziecku.
Tłumaczył, że był w bractwie
i musiał topić ludzi,
ale ludzie się zmieniają”.
Na jakiekolwiek trudne pytania zawsze odpowiadano tak:
„To świetne pytanie,
i możemy je zadać Bogu, gdy trafimy do nieba”.
Gdybyście byli Bogiem, na bank by was wkurzało,
że wysyłają do was ludzi z tysiącami pytań.
Jesteście stworzycielami,
chcecie się pochwalić niebem,
a za każdym razem musicie robić
konferencję prasową?
Za każdym razem, gdy ktoś umiera, witacie go w niebie,
a on was pyta: „Czy martwe dzieci automatycznie trafiają do nieba?
Nie wysłałbyś dziecka do piekła, prawda?”.
A wy na to: „Ja pierdolę…
Serio, chłopie? Jesteś w niebie, do chuja.
W Disneylandzie też pytasz, jak jest pracownikom?
Po prostu się zamknij
i nie psuj zabawy.
Tak, dzieci trafiają do nieba,
ale jako niemowy, by wszystkim było przyjemniej”.
To mroczne. Wiem. To mroczne.
Lubię mroczne żarty, bo dorastałam w kościele.
Kościół jest mroczny.
Co niedzielę słucha się przekazu:
„Będzie super, gdy będziemy martwi z Tatusiem”.
To kościół.
„Chcę być martwy z Tatkiem”,
To kościół.
Ale nie tylko przez kościół.
Wcześnie zmarł mi rodzic,
więc moje rodzeństwo też lubi mroczne żarty.
Ostatnio rozmawiałam z Brinn.
Kojarzycie, jak rodzeństwa pamiętają inne okresy dzieciństwa?
Czasem się spotykają i wymieniają wspomnieniami.
Wykładają wszystkie karty na stół
i próbują zrozumieć, co im się, kurwa, przydarzyło.
Tamtego dnia układaliśmy takie puzzle.
Spytałam,
czy pamięta, jak wysłano nas na grupę wsparcia w hospicjum
dla dzieci, którym rodzic zmarł na raka.
Brinn na to: „O tak. A pamiętasz, jak niektórych rodzice jeszcze żyli?”.
Niektórych rodzice wciąż…
Wiecie co? Mogli podzielić nas na dwie grupy.
Mogli podzielić nas jak na WF-ie.
Ale nie,
omawialiśmy Present Simple i Future Simple równocześnie.
Coś się święci,
wiecie co.
Nie to zapamiętałam.
Mnie zapadł w pamięć
pewien chłopak, któremu nie umarł rodzic,
a wujek.
No i… Słuchajcie.
Nie chcę zabrzmieć jak suka,
ale nam zmarła mama.
I mam wrażenie, że…
papier bije wujka.
Rozumiecie, nie?
Dzieciak miał rodziców, nie był Spider-Manem.
Niektóre straty cię kształtują,
a niektóre to wujek.
Co my tu…
Gdy wcześnie umiera wam rodzic, często myślicie o śmierci.
Ja na pewno.
Mam tendencję do zakładania najczarniejszych scenariuszy.
Nieustannie katastrofizuję,
co źle wpływa na moje związki.
Kiedyś byłam z facetem
i spytałam go, czy jak się długo nie odzywam,
to boi się, że stało mi się coś złego.
Odpowiedział: „Nie.
Boję się, że jesteś na mnie zła”.
Faceci wolą, żebyście były martwe niż złe na nich.
Faceci wolą być w żałobie niż w tarapatach.
Taka jest prawda.
Jeśli facet nie odbierze pięciu połączeń od żony,
liczy, że dzwonił ratownik, który ją znalazł.
Też chciałabym, żeby ten żart nie bawił.
Wiecie, co mnie śmieszy w facetach, którzy zabijają swoje żony?
Czekajcie, czekajcie.
To, co mnie w nich śmieszy, to fakt, że myślą,
że ujdzie im to na sucho.
Myślę sobie: „Gościu,
nigdy niczego nie zaplanowałeś…
przez całe życie.
Nigdy nie zarezerwowałeś nawet stolika,
a teraz zamierzasz ukryć ciało?
Niezły dziewiczy rejs po planowaniu wydarzenia, chłopie.
Może zacznij od kolacji ze znajomymi”.
Przez większość życia bardzo bałam się śmierci.
O ile akurat jej nie pragnęłam, oczywiście.
Dzięki Bogu, że mamy tu innych z depresją.
Szwedzi nie skumali tego żartu.
„Smutek bez powodu? Jak to?”
Nie załapali.
Wiele żartów nie siadło w Europie.
„Bóg? My mamy opiekę zdrowotną.
Dają wam Boga zamiast opieki?
To chyba nie to samo”.
Jeśli macie depresję, macie skomplikowaną relację ze śmiercią.
Patrzycie na nią jak na Upiora w operze.
Przeważnie się jej boicie,
ale czasem myślicie, że jest całkiem niczego sobie.
Chyba mogłabym mieszkać pod ziemią.
Ten fragment jest smutny.
Od roku mierzę się ze strachem przed śmiercią.
Napisałam testament, bo moi znajomi się pożenili
i ja też chciałam podpisać cyrograf.
Jeśli nie spisaliście testamentu,
spiszcie go z profesjonalistą.
Notka w telefonie podczas turbulencji nie przejdzie w sądzie, jak się okazuje.
Myślałam, że wystarczy, ale nie.
Oto co wiem, a czego nie wiedziałam:
jeśli nagle umrzecie,
wasi najbliżsi żyjący krewni to wasi rodzice,
a nie wasze rodzeństwo, jak myślałam.
Jeśli nagle umrzecie, wasz dobytek odziedziczą rodzice,
chyba że wydziedziczycie ich na piśmie,
jak na wredną sukę przystało.
Wiem, że niektórzy z was pomyślą: „Nieważne.
Nie mam dobrych relacji ze starymi,
ale nie mam też nic, co mogliby odziedziczyć”.
A masz telewizor?
Myślisz, że twój chujowy tata
zasługuje na dodatkowy telewizor?
Myślisz, że powinien ugrać coś na twojej śmierci?
Ni chuja, dzwoń do prawnika.
Musiałam podjąć wiele decyzji w trakcie.
Musiałam wybrać, kto mnie odłączy od aparatury.
Wybrałam Brinn, bo odziedziczy po mnie kasę,
więc stwierdziłam, że musi na nią zapracować.
Niech zadecyduje, kiedy otrzyma przelew.
Brinn na to: „Ale jak będziesz w śpiączce,
to jak długo mam czekać?”.
Dałam jej instrukcję:
„Puść mi Parks and Recreation od początku,
tak by leciało całą dobę w mojej sali szpitalnej,
a jeśli się nie obudzę do końca serialu,
puść mi Biuro.
A gdy odejdzie Steve Carell, po prostu mnie zabij.
Nie każ mi znowu oglądać, jak Andy jest menedżerem.
Nie rób mi tego”.
Musiałam zdecydować, co mają zrobić ze szczątkami.
Wy już podjęliście tę decyzję?
- I gdzie was pochowają? - W kapsule z sadzonką!
W kapsule? Fajnie. Podoba mi się.
Niektórzy myślą, że zostaną drzewem,
i muszę ich wyprowadzać z błędu.
Będą jego pożywką, pomocą.
Będą jakby jego ambitną mamą.
„Rośnij, skarbie. Bądź tym, czym ja nie mogłam być”.
Super.
- Co jeszcze? - Oddam się nauce!
Że co?
Oddam się nauce!
Oddasz się nauce.
Jakiej nauce?
- Jakiej dziedzinie? - Na uniwersytet medyczny.
Czyli wybrałaś uniwersytet, ale nie konkretną dziedzinę?
Nie ograniczasz się?
Chodzi mi tylko o to, czy powinnaś zaufać grupce studentów…
dając im swoje ciało?
„Oto martwe ciało pełne otworów.
Decydujcie, co to nauka”.
Nie jestem pewna.
Ja zostawiłabym im instrukcje.
O to mi chodzi.
Czy ktoś się skremuje?
Tak? Dobrze. Obyście mieli plan, gdzie rozsypać wasze prochy.
Czasem ludzie nie mają planu i kończą w jakimś dziwnym miejscu.
Na przykład w tym kubku w uchwycie po stronie kierowcy,
który sprawdzacie co jakieś pół roku
i zastanawiacie się, czy to była latte na owsianym.
Najlepsze, co ostatnio usłyszałam, to „pogrzeb wikinga”.
Jakiś facet z tłumu krzyknął: „Pogrzeb wikinga!”,
a ja na to: „Skoro tak chcesz, to spoko,
ale obyś miał jakichś harcerzy w rodzinie, którzy umieją strzelać z łuku”.
To nie takie proste.
Łódka robi się mniejsza, im dalej odpływa.
Jeśli spudłują, to już nie pogrzeb wikinga,
a zwykły trup na łodzi.
A to już nie jest tak odświętne, co?
To fabuła Stań przy mnie II.
Ja chciałabym być skremowana,
bo podoba mi się idea dołożenia rodzinie kłopotów.
To zabawne.
Kto odmówi zabrania moich prochów do domu?
Przecież nikt nie powie, że nie ma miejsca.
„Mamy już dużo nawiedzonych kubków”.
„Niezła próba. Zabieraj, jestem malutka”.
Jeśli chcecie, by was gdzieś rozsypano,
to miejsce może zależeć od stopnia waszej zażyłości.
Jeśli kochacie rodzinę, wybierzcie Hawaje
i wyślijcie ich na tygodniowy urlop.
„Kocham i tęsknię”.
A jeśli ich nienawidzicie,
wyślijcie ich do Toledo
w styczniu.
Albo nie, jeszcze lepiej: między świętami a Sylwestrem.
Moją mamę skremowano.
Po jej śmierci mój tata miał drugą żonę.
Gdy się ożenił, przekazał prochy mamy mojej babci
i „zwrócił je do nadawcy”.
A nie, przepraszam.
„Zwrócił je do producenta”.
Pomyślał sobie, że skoro znów się żeni,
to nie może ich zabrać do domu nowej kobiety.
Jako dziecko myślałam,
że mógł to zrobić,
ale jako dorosła kobieta wiem, że nie mógł.
Nie lubię, gdy faceci obserwują swoje byłe na Instagramie,
więc gdyby przyszedł do mnie z jej sproszkowanymi kośćmi
i chciał je podstawić pod telewizorem,
nie byłabym z tym okej.
Byłabym pasywno-agresywna.
Prawdopodobnie spłukiwałabym ją w kiblu łyżeczka po łyżeczce…
a pewnego dnia zauważyłby, że urna jest lżejsza.
„Może schudła.
Nie szydź z wagi urny, kochanie”.
Wiecie, co mnie bawi? Że nawet już tak nie myślę.
Kiedyś tak myślałam,
ale jako singielka po trzydziestce mam to gdzieś.
Teraz chcę mieć po prostu święty spokój.
Jako 20-latka byłam niepewna i toksyczna.
Chciałam być pierwszą i jedyną miłością, pierwszą i jedyną żoną.
Musiałam być z kimś, kto nie oglądał porno.
Teraz miałabym gdzieś, że wali do zmarłej żony.
„Chcesz, żeby stała pod TV?
A będzie na nim leciał mój program?
No to świetnie.
Stawiaj tam tyle suk, ile chcesz.
Zrobimy sobie rodzinny seans Miłość jest ślepa”.
Mój kolega spytał się mnie:
„A co, jeśli wyszłabyś za faceta, który wciąż kocha zmarłą żonę?”,
a ja na to: „Przecież ona już nie wróci.
To on się musi z tym uporać”.
„Zamknij się w kiblu i płacz w jej koszulę,
ale o 17.00 idziemy na kolację.
A kupon jest tylko dla dwojga,
więc wyrzuć to z siebie, skarbie.
Zwal do urny, jeśli chcesz.
Bo kiedy życie daje cytryny,
to robimy… cement czy coś”.
To romantyczne!
Może połknąć ostatni raz.
Wstydźcie się, że się śmiejecie.
Uważam, że mój strach przed śmiercią pchnął mnie do przodu w pracy.
Uczynił mnie pracoholiczką.
Od kilku lat pracowałam na dwa etaty.
Jeździłam w trasy w weekendy,
a na tygodniu prowadziłam program After Midnight.
Dziękuję.
Dziękuję, to bardzo miłe.
Dużo się nauczyłam i pracowałam z ekstra ludźmi.
Miałam asystentkę, której wstępnie nie chciałam.
To ryzykowne mieć kogoś, kogo praca to przynoszenie ci przekąsek.
Najpierw pożyczasz ładowarkę,
potem prosisz o wodę, a na koniec chcesz,
by trzymała cię za ręce, gdy zasypiasz.
Miała na imię Molly.
Była cudowna.
Była tak dobra, że teraz na bank umrę samotna.
Wyznaczyła zupełnie nowy standard opieki w relacjach.
Oto przykład.
Pierwszego dnia w Paramount zaparkowałam na wyznaczonym miejscu,
a po stronie kierowcy rósł tam taki duży krzak.
Nie był jakiś ogromny i dało się obok niego przecisnąć.
Wokół latały pszczoły, więc zrobiłam…
coś takiego i zapoznałam się z Molly.
To wszystko.
Nie narzekałam na krzak.
Nikomu go nie zgłosiłam.
Molly po prostu zauważyła, że krzak mnie musnął.
Następnego dnia przyjechałam na swoje miejsce,
a krzak zniknął.
Spytałam ją, czy poprosiła kogoś o wycięcie krzaka,
a ona: „Tak, i o spryskanie przeciwko pszczołom”.
Zdałam sobie sprawę,
że z Molly nikt nie zadziera.
Dosłownie zleciła pozbycie się krzaka.
Nie mogłam przy niej narzekać, bo nie wiedziałam, co zrobi.
Nie mogłam ot tak powiedzieć, że Dave mnie wkurza,
bo następnego dnia musiałabym pytać: „Gdzie jest Dave?”.
„Śpi z pszczołami, Taylor.
Wzdrygnęłaś się na jego widok, więc się tym zajęłam”.
Musiałam przejść pierwsze korporacyjne szkolenie HR-owe,
bo w stand-upie nie ma HR-u.
Wręcz przeciwnie.
„Nękasz ludzi? Dobra robota, zacznij nagrywać podcast”.
Szkolenie było bardzo pouczające.
Wiecie, że możecie się ruchać z ludźmi z pracy?
Byle nie w pracy.
Ja myślałam, że związki w pracy są niedozwolone,
ale jak twierdzi Jill z HR-u,
„można, tylko trzeba to zgłosić”.
„A wy powiecie swoim przełożonym?”
„Nie, tylko my musimy wiedzieć”, a ja na to…
co za banda chorych dziwolągów z HR-u, którzy chcą, żebyśmy się ruchali
i wszystko im opowiadali?
„Dobrze było? Macie zdjęcia do prezentacji?”
W ich prezentacji omawialiśmy różne scenariusze pod kątem stosowności.
Uwaga, wszystkie są niestosowne.
Ja myślałam, że pozostawiają pole do debaty,
ale jeśli się na tym znasz, to wiesz, że nie.
Szkolenie było prywatne.
Wiedzieli, że jestem najsłabszym ogniwem.
Odbyłam je podczas charakteryzacji razem z moimi wizażystkami.
Jill omawiała scenariusze.
„Dobrze, oto scenariusz nr 1.
Kyle mówi Sharon w jej urodziny,
że nieważne ile ma lat, i tak by ją brał,
i puszcza oczko.
Czy to odpowiednie?”
A my na to:
„Masz zdjęcie Kyle’a?
Pokażesz go? Ile ma wzrostu? Jak pachnie?
Ile lat ma Sharon? Ma owulację?
Mamy za mało informacji, by odpowiedzieć na to pytanie, Jill”.
W programie najbardziej lubiłam to,
że cenzurowali przekleństwa i wycinali sprośne żarty,
więc moi religijni dziadkowie mogli go oglądać
i nie bolały ich uszy jak podczas moich stand-upów.
I żeby nie było, moi dziadkowie mnie wspierają.
Naprawdę próbują zrozumieć punkt widzenia swoich liberalnych agnostycznych wnuków.
Nie znoszę, gdy ludzie czepiają się dziadków.
Jeśli wasi dziadkowie próbują was zrozumieć,
bądźcie łaskawi, gdy pomylą jakieś terminy.
Gdy wasze babcie nie pamiętają waszych zaimków,
zastanówcie się, czy pamiętają swoje adresy.
Mają inne zmartwienia. Koniec się zbliża.
Wiecie, ile lat mają wasze babcie?
Ja nie. Moja ma 62 lata od 40 lat.
Poza tym nagle zaczęliście robić dziadkom więcej zdjęć,
a oni na bank się domyślają czemu i to nie jest miłe.
Moi dziadkowie to najlepszy przykład dobrych chrześcijan.
Są bardzo kochający, wybaczający i nieosądzający.
My nie dorastaliśmy w takim chrześcijaństwie.
U nas w domu było strasznie.
Gdy doświadczacie bólu w dzieciństwie,
nie chcecie go w swoim dorosłym wymarzonym domku Barbie.
Nie bez powodu nie używam pasków i drewnianych łyżek.
Uf, wszystkich nas lekko krzywdzono.
Gdy powiedziałam to w Szwecji,
myślałam, że po kogoś zadzwonią.
Nie ma nic gorszego od przyznania się
do bycia bitym przed ludźmi, których rodzice tulili do snu.
Nie mam rzeczy, które mnie raniły.
Nie mam Biblii, pasków i Mostu do Terabithii.
Mam nadzieję, że autorka to zobaczy i napisze mi osobiste przeprosiny.
Myślę, że kiedy dorasta się w strasznym, religijnym środowisku,
przez znaczną część dorosłości
rozszczepia się swoje prawdziwe „ja” od oczekiwań innych.
Ostatnio dokonałam coming outu jako osoba queerowa i…
Dziękuję.
Miło z waszej strony, bo powiem wam,
że coming out po 30. to jak mówienie kelnerowi,
że obchodzi się urodziny.
„Super, sama sobie zaśpiewaj. Dorosła jesteś”.
„Przepraszam, ja właśnie dokonałam coming outu”.
„No tak, w tym wieku to żaden wyczyn”.
Zrobiłabym to wcześniej, ale moje rodzeństwo mnie ubiegło.
Wyskakiwali po kolei jak queerowe świstaki,
a mnie za każdym razem czekało kolejne pół roku bycia hetero.
Bałam się ogłosić, że jestem bi,
bo krąży pewien stereotyp.
Ludzie zakładają, że osoby biseksualne są dobre w łóżku,
a ja nie jestem.
I nie chcę być lepsza, rozumiecie?
Nie chcę poznawać nowych sztuczek.
Skończyłam 30 lat i stwierdziłam: „Basta!”.
Jak mawiał Jezus: „Dokonało się”.
Wcisnęłam „Zapisz postęp”.
Umrę na tym poziomie.
Ale nie chcę zaszkodzić wizerunkowi osób bi.
Nie chcę ich ciągnąć w dół.
Mam wielu queerowych przyjaciół, otwartych i wolnych w swojej seksualności.
Mam wiele Samant w grupie przyjaciół.
Są zabawne i inspirujące.
Ale uważam, że queerowe cnotki też potrzebują reprezentacji.
One też muszą ogłosić wszem wobec:
„Też jesteśmy biseksualni i czujemy pociąg do wszystkich,
ale nie ufamy nikomu!
Moglibyśmy, ale tego nie zrobimy”.
Coming out jako bi przypomina przyznanie się do myśli samobójczych.
Zawsze znajdzie się ktoś, kto powie, że szukasz atencji.
Wiem.
Wiecie, kto lubi i rozumie ten żart? Queerowi ludzie.
Hetero myślą sobie: „Boże, padło tyle smutnych słów”
i mają rację.
Bez urazy, chłopaki,
ale cieszę się, że faceci nie są już moją jedyną opcją.
To była ponura wizja.
To nie tak, że jesteście źli, ale ciężko się z wami dogadać.
Choć próbowałam.
Byłam na terapiach z wieloma facetami i to przed ślubem.
To dopiero żenujące.
Wiecie, jak to jest zerwać z kimś, z kim się było na terapii
i żyć z bezużytecznymi informacjami o dzieciństwie jakiegoś typka?
„Super, czyli już do końca życia będę wiedziała, co triggeruje Michaela”.
Z wieloma chłopakami nie byłam w stanie się dogadać co do przyszłości.
Kiedyś brałam pod uwagę jedynie adopcję dziecka,
a każdy mój chłopak mówił,
że albo będzie jego, albo wcale.
Każdy facet.
Nigdy nie byłam ojcem, ale może tak już jest.
Jeden chłopak zgodził się na surogatkę.
Był otwarty, a dla mnie ta idea jest genialna.
Co za pokaz siły. „Ponosisz je przez 9 miesięcy?
Ja nie mam czasu. Ktoś dzwoni. Nie jedz ryb”.
Po tym czasie wracasz, ona leży we flakach,
ty byłaś u fryzjera i mówisz: „Bardzo ci dziękuję. Dzięki.
Jesteś piękna i dzielna. Kasa jest na szafce. Pięć gwiazdek.
Pa!”.
Myślisz sobie: „Masakra. Następnym razem dostawa bezdotykowa”.
„Dobrze trafiłaś.
Zostaw je na ganku, zrób fotkę, a ja zaraz odbiorę.
Tak, to ten dom.
Gdybym była ekstrawertyczką, to sama bym urodziła”.
Waham się w kwestii dzieci.
Tak często się zastanawiam, czy chcę mieć dzieci,
że mam ochotę podwiązać jajowody,
bo mam wrażenie, że to ekwiwalent
polewania ciastek wodą w śmietniku.
„Później najdzie mnie na nie ochota.
Teraz myślę trzeźwo,
więc wyeliminuję tę opcję”.
Tym, co się nie śmieją, gratuluję zdrowej relacji z jedzeniem.
Mamy tu jakieś mamy, które podzielą się… Dobrze.
Co za entuzjazm. Uwielbiam to.
Mogę zadać osobiste pytania dot. porodu?
Nie zawahałaś się. Kocham.
Mamy są super.
Z niczym się nie kryją.
Dosłownie wszystko mają wtedy na wierzchu.
Lubią się zwierzać.
Ile masz dzieci?
- Dwójkę. - Nieźle.
W jakim wieku?
- 16 i 18. - 16 i 18?
Dzięki Bogu, są już ludźmi.
Gdy schodzi na temat bobasów, zamieram.
Pytam, czy chodzą, czy mówią,
czy otworzyły oczy…
czy wyschły, bo wychodzą obślizgłe.
„Trzeba je mocno trzymać”.
Czyli masz nastolatki.
Dzieci wyszły z głównego terminalu?
Myślałam, że to eleganckie określenie.
Wiele kobiet, z którymi rozmawiałam, mówiły, że…
Bardzo boję się porodu, co jest zrozumiałe,
bo w kościele uczyli mnie, że nawet abstynencja nie chroni w 100%.
Jak w przypadku Maryi.
„Nie rozkładaj nóg i licz na to, że Bóg cię nie wybierze”.
To dodatkowy przerażający aspekt porodu.
Jakby już nie był przerażający.
Może się nie obrócić.
Być chore.
Albo być Bogiem?
Boję się porodu i gadałam z wieloma mamami na trasie,
które poinformowały mnie, że gdy się prze, twoje ciało myśli,
że chodzi o co innego.
„Już się robi, ding, ding, ding”.
W pewnym momencie podczas porodu, oprócz dziecka,
można też wypchnąć…
Zrobiłaś kupę? Tak?
Dzięki za szczerość.
Dziękuję.
Oto, czego się nauczyłam przez te lata.
Na to pytanie są tylko dwie odpowiedzi:
„Tak” i „Nie pamiętam”.
„Tak” albo nie moja sprawa.
Niektóre mamy opowiadają o porodzie jak o festiwalu.
Mówią: „Byłam nieźle naćpana.
Twój tata chyba tam był. Nie wiem.
Pamiętam tylko, że krzyczałam: »Zagraj moją nutę, suko«,
i kazali mi wyjść, zanim byłam gotowa”.
Pierwszy raz zadałam to pytanie w Dallas.
Usłyszałam odpowiedź: „Trzy porody, zero kupy”.
Przy stoliku obok siedziały pielęgniarki,
które były nachlane,
i zaczęły się z niej na maksa śmiać.
„Każda laska robi kupę, każda,
a jeśli myślisz, że ty nie, to cię, kurwa, okłamałyśmy”.
Patrzyłam, jak świat tej kobiety staje na głowie.
Jak w Truman Show.
Chciałam jakoś uratować atmosferę
i ją pocieszyć:
„Nawet jeśli będę mieć cesarkę,
to narobię na stół, by im pokazać, kto tu rządzi”.
Gdy mówię, że dokonałam coming outu, to mam na myśli ten publiczny.
Wcześniej powiedziałam to znajomym,
ale chyba zrobiłam to po macoszemu.
Powinnam była zrobić coś w stylu Glee,
a nie po prostu wspomnieć,
że teraz będę się też spotykać z laskami.
Usłyszałam: „OK”, jakbym ogłosiła, że zostaję weganką.
„Zobaczymy, jak długo wytrzymasz bez żelaza, suko”.
Przekonała ich moja pierwsza dziewczyna.
Spotykałam się z tak seksi laską,
że zastanawiałam się: „Boże, czy jestem Pete’em Davidsonem?
Jestem aż tak wysoka?”.
Gdy zaczęłam umawiać się z kobietami,
poczułam, że wraca mi wiara.
Moje znajome narzekały na swoich partnerów,
a ja im mówiłam:
„Słyszałyście dobrą nowinę?
Nie musicie tak żyć.
Jest na to lepszy sposób”.
Gdy miałam dziewczynę, koleżanki zaczęły mnie wypytywać,
nękane millenialskimi żalami.
Mamy tu przedstawicieli Gen Z?
O Boże, no co wy? Serio?
Nie ośmieszcie mnie przed nimi.
Wy, z Gen Z, tego nie zrozumiecie,
bo chętnie eksplorujecie temat swojej seksualności.
Chcecie wiedzieć, co jest grane.
Zrozumcie, że my, millenialsi,
codziennie powtarzamy do lustra:
„Nie ciesz się w widoczny sposób.
Zdenerwujesz mamę i tatę.
Poczekaj, po śmierci będziesz wolny”.
Tak brzmią nasze poranne afirmacje.
Zmagamy się z wieloma rzeczami i wiele tłumimy.
Miałam wiele koleżanek po trzydziestce i czterdziestce,
które żałowały, że przed ślubem z facetem nie spotykały się z kobietami.
Zadawały mi więc wiele osobistych pytań.
„Czy seks z kobietami jest lepszy?”
„Naprawdę chcesz wiedzieć? Mówiłaś, że z tym gościem to na serio”.
„Tak, ale czy jest inaczej?”
Mówiłam: „No”.
„To znaczy jak?”
Oto co im mówiłam.
Największa różnica między seksem z mężczyznami a z kobietami to,
że gdy uprawiasz seks z kobietą,
jesteś tam cały czas.
Rozumiecie?
Bo z facetami czasem jest tak…
Nie traumatycznie,
ale jakbyście pojechały na wycieczkę
bez słuchawek i patrzyły na chmury.
„Tak, oczywiście, że doszłam.
Boże, ależ był mocny.
Mega… Cichy, ale mocny.
Cichy, ale zabójczy.
To moje ulubione. Dziękuję”.
Ja nigdy nie udaję,
bo uważam, że nasze pokolenie dostawało za dużo dyplomów za udział,
ale nie osądzam innych.
Wszyscy mieliśmy przydługi seks.
Jeśli chcecie udawać orgazm, mam dla was małą wskazówkę:
wstrzymajcie oddech tak długo, jak się da,
bo gdy zrobicie…
Będzie wyglądać, jakbyście doszli,
gdy tak naprawdę złapaliście oddech.
Tak można się pozbyć czkawki i Jeremy’ego.
Przyznam, że lubię czasem seks z facetami,
ale kto tak na serio lubi robić loda?
Czy ktoś naprawdę… Nieźle, gratuluję.
Cichutko uniosła dłoń. To piękne.
Jak miło. Rety, czyli bohaterowie są wśród nas.
Ja lubię robić loda tak, jak lubię biegać.
Jestem z siebie dumna po…
ale w trakcie myślę: „Po co ja to sobie robię?
Mogłabym dotrzeć do celu w inny sposób”.
Ale potem zawsze doceniam hart ludzkiego ducha
i to, że mamy tak silną wolę.
Ale podczas myślę:
„Powinni mi podawać wodę w kubeczkach za bycie dzielną”.
A potem: „Nieźle, poprawiłam czas”.
Bo chcę być szybsza, nie lepsza.
Bałam się seksu oralnego z kobietami.
Gdy pierwszy raz zrobiłam to z kobietą,
byłam w szoku, o ile to było lepsze.
Byłam zła, że zmarnowałam życie.
Mówicie mi, że cały ten czas mogłam lizać lody,
a zamiast tego połykałam miecze?
Mogłam żyć jak dziecko na deptaku,
a nie jak niedowartościowany kuglarz.
Nie jestem mistrzynią związków queer.
Wpadam na niespodziewane przeszkody.
Rzuciła mnie osoba poliamoryczna.
Wiecie, jakie to uczucie?
Beznadziejne.
Jak bycie zwolnionym z dorywczej pracy.
„Nie możesz tu pracować nawet w poniedziałki i wtorki”.
Nie wiedziałam, czy to wyjdzie.
Ona była poli, ja zajęta.
Koniec końców był to mój najszczerszy i najbardziej przejrzysty związek.
Zakochałam się po uszy.
Rzuciła mnie, bo za dużo pracowałam, i powiem wam coś:
gdy zaczęłam się z nią umawiać,
nie sądziłam, że zerwiemy z powodu mojego stylu życia.
Nie wierzycie mi, że podobało mi się bycie z osobą poli.
„Wali od ciebie monogamią i masturbacją do Bridgertonów”.
Wiecie co? Nie robię tego.
Zdarzyło się,
ale już nie.
Ten żart nie trafi do programu. Nie ma mowy.
Nie.
To zbyt osobiste, by było na Netfliksie.
Nie zrobimy tego.
Chyba że pomoże algorytmowi.
A tu Netflix: „Jeśli lubisz Bridgertonów…”.
Mogliby to zrobić.
Dziękuję, że mnie wysłuchaliście,
bo wiem, że dużo mówiłam o Bogu i byciu queer, a moi agenci są przerażeni.
Zestresowali się, gdy powiedziałam, że na trasie będę mówić o religii.
Zadzwonił mój publicysta:
„Ponoć program nazywa się Córka marnotrawna,
a trasa Zbaw mnie — to super.
Powiedz mi, że nie będziesz ich promować zdjęciami na krzyżu”.
Więc usunęliśmy te zdjęcia.
Nie, to nieprawda. Nie zamierzałam tego zrobić.
Rozumiem, dlaczego pomyśleli,
że to będzie godzina krytyki chrześcijaństwa.
W moich poprzednich stand-upach
zwykle wbijałam parę szpileczek w chrześcijaństwo.
A to dlatego, że przepracowywałam traumy z dzieciństwa.
Poza tym byłam zazdrosna,
że chrześcijaństwo pomogło innym, ale nie mnie.
Osobom chorym psychicznie bardzo przykro słyszeć:
„Też byłam smutna, ale potem uwierzyłam w Jezusa i mi przeszło”.
„Tylko tyle wystarczyło?
Wierszyk w ciemności i już jesteś godna miłości?
Wspaniale. Cieszę się twoim szczęściem”.
To…
To jak ci od: „Przestałem pić słodkie napoje,
schudłem 10 kg i nie mam krost”.
„Boże, ale super. Obyś się rozbił samolotem”.
Mój główny problem z religią to fakt,
że zostawia pole do nadinterpretacji.
Można oznajmić ludziom, że Jezus kocha ich bezwarunkowo,
i wielu usłyszy: „Jezus mnie kocha”,
ale niektórzy usłyszą:
„Bezwarunkowo?”.
I w tym tkwi problem.
Religia może być wykorzystana jako broń lub narzędzie.
Żeby było jasne, jeśli wykorzystujesz ją jako broń,
by kontrolować, manipulować, zastraszać
i czuć się lepszym od innych,
to pierdol się, bo nie po to jest.
Nie wykorzystujesz jej poprawnie.
Używasz wibratora jako masażera do pleców,
i wszyscy się z ciebie śmiejemy.
Jeśli Bóg istnieje,
nie istnieje, po to, byś czuł się lepszym od innych.
Istnieje po to, byś był lepszym dla innych.
A życie jest zajebiście trudne.
Cokolwiek czyni cię lepszym człowiekiem,
powinieneś to robić.
To dziwne, że zapominamy, że wszyscy mamy problemy.
Każdy z czymś się zmaga.
Oceniamy swoje mechanizmy,
wyśmiewamy tych, co biorą leki
i wyszydzamy wierzących.
Suko, ja ćpam antydepresanty, a ty Jezusa.
Wszyscy chcemy być „martwi z Tatkiem”.
Mamy ten sam cel.
Wyluzujmy.
Wielu ludzi robi z religią coś dobrego.
Moi bliscy i ludzie w tym kościele.
Wielu ludzi korzysta z religii,
by czuć wspólnotę, przynależność, miłosierdzie i ukojenie.
Kiedy pisałam ten materiał, myślałam właśnie o tych ludziach.
Myślałam o rodzinie i pozytywnych aspektach mojego dorastania w wierze.
Najlepsze, co dał mi kościół, o czym zapomniałam,
to stand-upy, które zaczęłam w kościele.
Oni nazywali je „świadectwami”.
Żartuję.
Zaczęłam występować w wieku 16 lat.
Przez pierwsze cztery czy pięć lat kariery występowałam w kościołach.
W USA można pracować jako komik w kościele.
Jeździ się po kościołach większych od tego, mieszczących 5000 ludzi,
i świetnie się na tym zarabia.
W wieku 21 lat musiałam zdecydować,
czy zostanę komiczką kościelną,
czy może raczej świecką.
I chyba wiecie, co wybrałam.
Ale jestem wdzięczna, że kościół stworzył podwaliny pod moją karierę.
Miałam szansę występować na scenach przed tysiącami ludźmi.
Zarabiałam i nauczyłam się występować bez przekleństw.
Często o tym myślę.
Jestem wdzięczna.
Wiem, że pewnie sobie myślicie:
„To fajnie.
To urocze, że jesteś wdzięczna
i rozumiemy, o co ci chodziło z tym kościołem i tak dalej,
ale widzieliśmy już twoje popisy
i nie ma mowy, że pozwoliliby ci występować w kościołach”.
No tak, tylko ja nie chcę.
I raczej nie będę chciała.
Ale mogłabym, do chuja.
Jeśli mnie scancelują albo coś,
to wrócę do występowania w kościołach, bo jestem pierdoloną profesjonalistką.
Zawrócę ten statek raz-dwa, do chole… Do jasnej anielki.
Nawrócę się niczym św. Paweł
i zmienię markę o 180 stopni.
Natapiruję włosy, wyjdę za faceta i oddam się mu.
Napiszę książkę pod tytułem Uległa żona, uległe życie.
Ni stąd, ni zowąd zacznę mówić z południowym akcentem
i pojadę w trasę.
Już zaplanowałam intro.
Zaczniemy od czarnej sali.
Będę występować w megakościołach,
bo tam się robi hajs.
Na ekranie wyświetli się czarno-biały film,
zaczynający się od netfliksowego „tudum”.
Jestem ich własnością na kolejne osiem lat.
To będzie zlepek moich najsprośniejszych żartów z przeszłości.
„Zmuszanie faceta do prezerwatywy to…”
Odgłosy demonów.
Stopklatka mojej młodej twarzy.
Światła powoli się zapalają, a ja wychodzę cała…
Wiecie co?
Pokażę wam.
Po prostu wam pokażę.
Tak się wyrywa dupy?
Ale mocno doszłam.
Wiedz, że w łóżku jestem jak dzika zwierzyna.
Wtedy straciłam wiarę w Boga.
Wyguglujcie sobie w domu „porno dla kobiet”.
Straciłam dziewictwo, gdy byłam niezależna finansowo.
Laski, dosłownie pieprzę patriarchat.
Mokra? Pokaż.
Dorastałam z Bogiem. To dupek.
Pewnie pomyślicie, że żałuję dorastania w wierze,
i tak jest.
Piekło, kurwa!
Chrześcijanie nie chcą uczyć córek o depresji i fiutach.
A masz, Jezu!
Nie wiem, czy któraś próbowała namówić ostatnio 20-latka
do założenia prezerwatywy,
ale to jak namawianie 5-latka
do założenia kurtki na jego halloweenowy kostium.
Mokra? Pokaż.
A masz, Jezu!
Rozpoznajecie ją?
To byłam ja, kiedy Szatan trzymał mnie w swoich szponach.
Niektórzy z was czują się pewnie jak Józef w Boże Narodzenie.
„Czy ta dziwka mnie okłamuje?”
Ale wszyscy uwielbiają powroty.
To nie rebranding, tylko odrodzenie.
Witam na trasie Córka marnotrawna!
Oto wasze momenty queerowego przebudzenia.
Zawsze wysyłacie obsadę Piratów z Karaibów.
Zawsze wysyłacie Strzygę z Kim Kolwiek.
Zawsze wysyłacie lisiego Robin Hooda.
Wiecie którego.
Ludzie zawsze pytają, kto był moim queerowym przebudzeniem
i rozgryzłam to, oglądając filmy z dzieciństwa.
Na jednym gadałam z mamą, gdy miałam trzy czy cztery lata.
Pamiętacie Felinkę z Bambi?
Podobno moim przebudzeniem była Felinka
i mamy to na nagraniu.
Czemu jest najlepszy?
Bo jest najlepszy!
A Felinka? Ona nie jest najlepsza?
Tak, jest bardzo ładna.
Przez nią czuję się jak parówka na patelni.
Jak parówka na patelni?
*AGRESYNE POTAKIWANIE*
Mój Boże! Co to znaczy?
Nie wiem.
Dzięki, Grand Rapids! Nie wiem, jak wam dziękować.
Gromkie brawa dla Sophie Buddle!
Napisy: Paulina Iwaniak