Downloaded from YTS.BZ
HER ZAMAN SEVECEKSİN BENİ.
ÇÜNKÜ BEN SENİN İŞLEMEYİ GÖZE ALAMADIĞIN TÜM GÜNAHLARI SİMGELİYORUM.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
OSCAR WILDE
Geldiğiniz için teşekkürler. Gerek yoktu. Yapay zekâ çok gelişti.
Öyle gelişti ki güvenimi yitirdim.
iPhone'um bana sormadan "Tanrı"yı büyük harfle yazmaya başladı.
Sizde de oldu mu?
Hangi güncelleme, bilmiyorum ama telefon "Kralların Kralı mı demek istedin?" diyor.
Robotlar geliyor ve hepsi Tanrı'yı seviyor.
Robotlar sizi de endişelendiriyor mu? Evet, değil mi?
Hayatınızdaki insanlara, dostlarınıza, ailenize,
sonra da kendinize bakıp "Eyvah" dediğiniz oldu mu?
"Bir robota âşık olan ben olacağım."
Bunu itiraf ettiniz mi? Ben ettim.
Bu yüzden ChatGPT kullanmıyorum. Bir ilişkiye hazır değilim.
Şimdilik dayanıyorum ama birkaç yıl sonra robot partnerler satılmaya başlayacak.
Evet, bir akşam yemeğinde sarhoş olup
tüm arkadaşlarımın karşısında robot kocamı savunacağım.
"Kusura bakmayın ama ruh dediğiniz nedir ki?
Bir tanımı var mı? Hiç şaşırmadım.
Senin boktan kocanı da tanıyorum Chelsea. Eminim sen de gece onu fişe takıyorsundur.
Tamam mı?"
"Uyku apnesi için o. Takmazsam ölür."
"Çok da umurumda. Hikâyelerinin sonu gelmiyor.
Biraz saygılı ol. O bir airfryer değil, hayatımın aşkı.
Onunla konuşurken gözlerinin içine bak. Ona makine olarak hitap etme.
Ama 'sürtük' hitabı sana çok yakışıyor.
Üstelik katmerli sürtük."
Robot partner fikri hoşuma gidiyor çünkü o ilişkiyi mahvetmem herhâlde.
"Herhâlde" dedim.
Hayır, haklısınız. Ne yapar eder bir robotu kıskanırım.
"Neden hep bilgisayarın yanındasın?
Kasası benimkinden daha mı büyük?
Benden daha çok mu tatmin ediyor?
Seksi sesler mi çıkarıyor? Ben de çıkarırım.
Muhtemelen hastalanırım ama gerekirse çıkarırım."
Eskiden toksik bir kız arkadaştım. Yıllarca terapi aldım.
20'lerimde felakettim. O zaman bir erkekle çıkıyordum.
Bir gece kanepedeydik.
Kavga etmiyorduk. Bunu tuhaf bulup ona döndüm.
"Aşkım, bir şey diyeceğim.
Kuzen olduğumuzu öğrenseydin…
…benden ayrılır mıydın?" dedim.
Şöyle cevap verdi, "Tabii ki."
"Vay be, çok hızlı oldu" dedim.
"Hiç soru sormadan hemen bitirdin."
"Bu yasa dışı bir şey" dedi.
Ben de dedim ki, "Mantar da öyle ama onları yedik.
Şimdi kuzen olduk diye kanunlara uyan birine mi dönüştün?"
"Çok yanılıyorsun. Tüm tanıdıklarımıza sor" dedi.
Ben de telefonumdaki en mutlu üç çifte yazdım.
"Önceden bunu bilmiyormuşsunuz, ilişkiniz aynı şekilde devam etmiş
ama bir anda kuzen olduğunuz ortaya çıkıyor.
Ayrılır mıydınız?"
Hepsinin cevabı şu oldu, "Kimseye söylemesek oluyor mu?"
Ben de telefonumu gösterip "İşte aşk dediğin budur" dedim.
Hemen oylayalım.
"Partnerim kuzenim çıksa ondan ayrılırdım" diyenler alkışlasın.
Pekâlâ, epey kişi alkışladı.
Hayır, konuşmak yok. Dönerken kavga edersiniz.
Peki, şimdi "Partnerim bir robot çıksa ondan ayrılırdım" diyenler alkışlasın.
Enteresan.
Şu bölümde bir azalma oldu.
Bazılarımız kuzen için alkışlarken robot için alkışlamadı.
Yani ailemizden birine sırt çeviriyoruz
ama tost makinesiyle sevişmeye devam ediyoruz. Peki. Çok mantıklı.
"Büyük harfle Tanrı" olayı beni tetikledi çünkü dini travmam var.
Dini travması olan var mı?
Tahmin etmiştim.
Dini travma şu demek, kilisede büyüdünüz, artık dindar değilsiniz
ama her iyi hissettiğinizde biraz da kötü hissediyorsunuz.
Bir orgazm esnasında duygusal çöküş yaşadınız mı hiç?
İşte o çöküş İsa oluyor.
Yüzünüze su fışkırtıyor gibi düşünün.
Bu yüzden sevişirken "Tanrım!" demem. Betelgeuse gibidir. Hemen gelir.
Bu arada ateist değilim.
Sadece ne dönüyor, bilmiyorum. Siz de öyle. Kimse bilmiyor.
Emin bir şekilde "Biliyorum işte" diyen Hristiyanları hiç anlayamam.
"Nasıl biliyorsun?" "Biliyorum işte."
Ben sadece ishal olduğum zaman "Biliyorum işte" diyebildim.
Bir tek o zaman.
Şöyle olduğum tek an…
Sonra da dua etmeye başladım.
İki tarafa da içerliyorum.
"Tanrı yok, sadece karanlık" diyenleri de sevmem,
"Tanrı var, adresi burada. En çok beni seviyor" diyenleri de.
Aslında sevmediğim şey sadece öz güven. Fazla öz güvenli insanlara katlanamıyorum.
Öz güveni yüksek sadece bir tane arkadaşım var.
Fazlasını kaldıramam.
Öz güveni öyle yüksek ki…
Hani ortaokulda elinde kahvesiyle derse geç giren,
"Anladık, annen sana bilerek hamile kaldı" dediğimiz o güzel kız var ya?
Onun gibi biri.
O yüzden altı ila sekiz ayda bir görüşebiliyoruz.
Birkaç ay önce öğle yemeği yedik.
Yemeğimiz masaya geldi.
Yemeğini anında mutfağa geri yolladı.
Bu sadece filmlerde olmuyormuş. Bunu gerçek hayatta yaptı.
"Sorun neydi?" dedim. "Üzerinde saç vardı" dedi.
Tek bir saç teli.
Benim lazanyamın üzerinde bir peruk olması gerekirdi.
O zaman bile "Çok üzgünüm. 'Peruk koymayın' demeyi unutmuşum" derdim.
"Tabii, garnitür olduğunu anlıyorum.
Sadece bu siyasi iklimdeyken biraz rahatsız edici buldum.
Ama anlıyorum. Çok doğal gözüküyor. Sağ olun şef. Yanlarından alır yerim."
Dindarlardan zeki olduğumu düşünmüyorum.
Ateistlerin inançlı olanları küçümsemesini sevmem.
Benim de bir sürü saçma inancım vardı. Tanrı ilk üçe bile girmez.
Mesela uzun boylu erkekler.
"Gitar çalıyor, hoş biridir." Salağın tekiyim.
Dindar akrabalarım Tanrı'yla ilgili
"En zor yıllarımı O'nun sayesinde atlattım" deyince
"Kahretsin. Ben de Gilmore Girls için böyle diyorum" oluyorum. Tam bir salağım.
Dizinin baş harflerini de her seferinde büyük yazarım.
Öyle.
Hayatımda çok Hristiyan var.
Benim için dua ediyorlar ama kişisel algılamıyorum.
Biri sizin için dua ettiğini söyleyince neyi kastettiğini anlamadığınız oldu mu?
"Dualarımdasın, bil istedim" diyorlar.
"Ne?
Hasta falan değilim ki.
Öyle mi? Sen de benim dualarımdasın. Nasılmış Bev?
İhtiyacın varmış diye duydum. Sürtük."
"Tanrı seni kalbime düşürüyor."
"Tanrı'ya söyle de düşürmesin çünkü çok iyiyim, tamam mı?
Kilise otoparkında ne duyduğunu bilmiyorum ama aile içi bir meseleydi Bev.
Aracın camlarına film taktıracağım."
Hayatımda birçok rahat Hristiyan da var. Bu tipler bunu hep belli eder.
Gerçekten. Gözünüzün önünde küfür falan ederler.
"Şüphelerini anlıyorum. Gerçekten. Haberleri izliyorum" falan derler.
"Dünya boku yemiş durumda."
Sonra da kaykayda hareket yapmış gibi bakarlar.
Papaz bir amcam var. Harika biri. Alçakgönüllü, aklı başında.
Büyük kiliselerdeki pahalı ayakkabı giyen, fotoğrafıyla kitap çıkaranlardan değil.
Ne zaman öyle bir papaz görsem
"Dostum, senin zaten tanıtımını yaptığın bir kitap yok muydu?" diyorum.
"Ne bileyim… Sanki…
Kaç tane kitabın çok satan olacak Joel?"
Amcam iyidir. İşimi anlayan tek insan o. Benzer mesleklerimiz var.
İkimiz de hafta sonları gelip hayatlara yön veriyoruz.
Bunu söylememden o kadar nefret ediyor ki.
Onunla sürekli iş konuşuyorum. "İlk setin nasıldı Jim?" diyorum.
"Onun adı vaaz, Taylor" diyor.
"Biri sana sürekli laf atıyordu" diyorum.
"Bana katılmak için 'Âmin' ve 'Çok şükür' diyordu" diyor.
Ben de "En kötüsü de odur.
Çünkü seni destekliyor ama yine de ritmini bozuyor" diyorum.
"Ben de kazancımın yüzde 10'unu bağışlıyorum."
"Kime?" diyor.
"Menajerime. Ama yine de sadaka sayılır."
Diyorum ki, "Şaka yapıyorum. Elbette işlerimiz farklı. Ama şöyle düşün.
Ben cumartesi günü günaha sokuyorum, sen de pazar günü kurtarıyorsun.
Ben pası atıyorum, sen smacı vuruyorsun. Rica ederim.
Yardımcı oldum."
Ama Jim amcam harika bir papazdır. Yenilikçi biridir. İlginç vaazlar verir.
Ben küçükken öyle papazlar yoktu.
Bizde sadece üç konuya değinen sıradan papazlar vardı.
Sadece üç mesaj.
"Affedildiniz."
"Evlilik zordur."
"Mutlu Noeller."
Sadece bu üçü.
Noel ve Paskalya dönemlerini anlıyorum. O haftalar kilise için çok önemli.
O haftalarda cemaate insan çekilir.
Herkes o zaman ortaya çıkar.
Tatlı su Hristiyanları o zaman gelir.
O götleri yılda sadece iki kez görürsün
ve akıllarını alıp haftalık aboneliğe geçmelerini sağlaman gerekir.
Çok stresli bir durum.
Noel ve Paskalya'da bir papaz olarak yaratıcı da olamazsın.
Olayı şenlendiremezsin.
Akustik konser veremezsin, hit parçaları çalacaksın.
Hikâyeleri anlatmak zorundasın.
Bence Paskalya hikâyesi Noel'den daha iyi.
Bilmeyenler için, Paskalya İsa'nın yeniden dirilişini kutluyor.
Piyasadaki ürünlerin çıkışı orası. Görmüşsünüzdür.
Adamın ölü bedeni orada duruyor ama nasıl oluyorsa çok şık.
İnsan ölümünü düşünüyor.
"Umarım ben de takılara yakışacak bir şekilde ölürüm."
Düşünün. Büyükanneniz ölünce "Bundan halhal yapalım" dediniz mi?
Hayır. Onun pozu falan çok iyi.
Artık göstermeyeyim. Zaten hepimiz biliyoruz.
Ama Paskalya harika bir hikâye. Aksiyon dolu.
Çarmıha geriliyor, yeniden diriliyor.
İsa'nın en iyi dönemi, 30'larının başında, tam bir kas yığını.
İhanet ettik, öldürdük ama geri döndü. Alacakaranlık gibi. Çok seksi bir hikâye.
Şakaydı. Alacakaranlık Mormonlara ait. Bunu onlardan almayın.
Kafein zaten yasak. Bir şekilde ayılmaları gerek.
Noel o kadar iyi bir hikâye değil.
İsa'nın doğumu. Çok iyi başlıyor.
Cennetten bir melek Meryem Ana'ya
"Bakiresin ama Tanrı'nın çocuğunu taşıyorsun" diyor.
Yok artık. Sonra melek erkek arkadaşı Yusuf'a da söylüyor
çünkü o dönem "Kadınlara inanın" olayı yoktu.
"Gerçekten Tanrı'nın oğlu" diyor.
Sonra ne oluyor? Melek gidiyor. Sonra da bir ahıra uzunca yürüyorlar.
İşte Noel'in büyük kısmı bundan ibaret. İsa neredeyse hiç yok.
En sonda dâhil oluyor. Mucize de yaratmıyor. Gerçekten berbat.
İsa resmen Marvel filmlerindeki jenerik sonrası sahne gibi.
Rezalet.
Berbat.
Papazımız bir Noel'de hikâyeyi şenlendirmek istemişti.
Geldi ve yeni bir bakış açısı getirerek dedi ki,
"Noel hikâyesini hep bir çırpıda anlatıp geçiyoruz, değil mi?
Çünkü hepimiz çok iyi biliyoruz.
Ama bir durup düşünürseniz,
Meryem Ana'nın yaşadıklarını hayal ederseniz…"
Tüm kadınlar böyle oldu…
Tüm erkekler de şöyle…
"Hayır!"
"Meryem Ana hangisiydi? Şu taşıyıcı olan mı?
Hani Tanrı'nın oğlunu koyduğumuz delik mi?"
"Hani şu İsa kavanozu mu?"
"Hani şu Mesih rafı mı?"
"Hani şu Kurtarıcı çuvalı mı?"
"Hani şu peygamber poşeti mi?"
Daha uydururum ama devam edelim.
Kuzen kavgasından sonra isterseniz bu eğlenceli oyunu oynayın.
Bu bakış açısıyla verdiği vaaz çok iyiydi, o yüzden bir sonraki yıl çok heyecanlıydı.
"Geçen yıl Meryem Ana'nın hamile olduğunu öğrenince hissettiklerini konuştuk.
Peki hiç durup Yusuf'un neler yaşadığını düşündünüz mü?" dedi.
Tüm erkekler şöyle oldu… "Nihayet! Biri de bizi temsil ediyor!
Bence de tüm karılar bana yalan söylüyor!"
Yusuf, Meryem'in nişanlısıydı.
Hikâyeleri herkesin bildiğini varsaymak istemiyorum.
Kilisede büyüyenler herkesin bildiğini düşünür.
Hayır. Bazılarının çocukluğu bisiklet üstünde geçiyor.
Evet.
Aramızda hiç kiliseye gitmemiş, Tanrı'ya inanmayan, dindar olmayan var mı?
Vay canına, hepsi arkada. Mantıklı.
Çok huzurlu bir şey olmalı.
Çok rahattır. Ama doğruyu yanlışı nasıl ayırt ediyorsunuz?
Nasıl kimseyi öldürmüyorsunuz?
Bazıları böyle şeyler diyor. Babam şey derdi,
"Hristiyan olmasam kesin hapiste olurdum."
Ben de "Hop! Ben daha altı yaşındayım.
Yarın bu kötü düşünceler yerine Goodnight Moon okuyalım" falan olurdum.
Bazıları böyle.
"Tanrı beni eve hapsetmeseydi kesin çamura bulaşırdım" falan diyorlar.
İnsan şey diyor, "Güzel. En iyisi baş başa takılmayalım."
Ama kilisede büyümeyenler İncil hikâyelerini bilmezler.
Kimseyi test etmeyeceğim. Dersimi aldım.
Bir keresinde birine sordum ve panikleyip "VeggieTales!" dedi.
O da yeterince yakın sayılır ama çok gülmüştüm.
"İsa'ya kim ihanet etti?"
"Domates Bob!"
Hatırlıyorum, hoplayarak gelip "Öleceksin İsa!" demişti.
Şaka yapıyorum.
Yok, VeggieTales'ta çarmıha gerilmeyi işlemediler.
Bunu yapmazlar.
Çok acayip. Aşırıya kaçmak olurdu.
Ayrıca kolları yok. Yani, kim şey olacak ki?
Finali kim yapacak?
Larry'nin üstüne mini havuç mu koyacaklar? Bu delilik olur. Yapamayız.
Dindar büyümemiş olsanız da Nuh'un Gemisi'ni biliyorsunuzdur.
Çoğu insan bilir. Çok meşhurdur. Bütün boyama kitaplarının kapağında var.
Bu, İncil'in ne kadar berbat olduğunu tam olarak kanıtlayan bir şey.
Nuh'un Gemisi'ni okuyup diyoruz ki, "Bu hikâye çocuklar için."
Çok iç karartıcı bir hikâye.
Tanrı'nın gıcıklık yapıyorlar diye çocuklarını boğduğunu anlatıyor.
Biz de "İşte bu. Çocuk odasının duvarına kesinlikle bu resmi çizmeliyiz" diyoruz.
"Gel bakalım ufaklık. Bak, bunlar boğulmayan hayvanlar.
Ne şanslı bir at, değil mi?
Yalnızca bir tane arkadaşıyla birlikte gemiye binebilmiş."
Sanırım gökkuşağının olayı kurtardığını düşünüyorlar.
Tanrı o noktada muhtemelen güven sorunları yaşayan Nuh'a
bir daha tufan olmayacak diye söz vermek için gökkuşağı yolluyor,
ki bence hikâyenin en iç karartıcı kısmı bu.
Önce tufan, sonra gökkuşağı.
Birini dövüp sonra evlenme teklif etmek gibi.
İnanılmaz bir şey.
Gökkuşağı gördüğümde aklıma eş cinsel hakları veya yağmur gelmiyor.
Sadece Tanrı'nın şunu dediğini duyuyorum. "Sonuçta herkesi öldürmedim ya!"
Bu hikâyenin İncil'den olduğunu bilmeyen de var.
"Hiç İncil hikâyesi bilmiyorum" diyenlere Nuh'u sorunca "Onu biliyorum" diyorlar.
İşte İncil hikâyeleri popüler kültüre bu kadar sızmış durumda.
Bir arkadaşım Kaybolan Oğul'u biliyordu.
"Hikâyeyi mi diyorsun?" dedim. "Hayır, dizi gibi bir şey vardı" dedi.
"O tabiri duymuştum."
Bilmeyenler için söyleyeyim, İncil'e göre Kaybolan Oğul hikâyesi
İsa tarafından ders vermek için anlatılır.
Hikâyede zengin bir baba var ve bu babanın iki oğlu var.
Büyük oğul kusursuz. Çünkü büyük o.
Küçük oğul ise "Ben paramı hemen istiyorum!" diyor.
Baba da "Tamam. Miras öyle işlemez. Ben daha ölmedim ama al" diyor.
Küçük oğula parasını veriyor.
Sonra bu göt hemen gidiyor. Bu arada ben de en büyük çocuğum.
Bu göt hemen basıp gidiyor.
Peki hikâyede ne deniyor? "Parasını savurup israf etti."
"Bitcoin ve kucak danslarına harcadı" demenin İncil versiyonu.
Yıllar sonra hiç utanmadan geri geliyor ve diyor ki,
"Çok üzgünüm baba. Tüm parayı kaybettim. Berbat biriyim. Geri gelebilir miyim?"
Büyük oğul da içinden şey diyor, "İşte, sonunda. Öldür onu."
Baba da diyor ki…
"Bir tanem gelmiş! Tanrım! Hemen büyük bir parti verelim!"
Buradaki en büyük çocuklar olarak şu an hepimiz ishal olduk.
Tüm en büyük çocuklar o kadar kızgın ki göt delikleri içlerine kaçtı.
Unutmayın, bunlar İncil'den insanlar. Size zarar veremezler. Çoktan öldüler.
Bitmek üzere.
Büyük oğul sinirleniyor elbette.
"Ben hep doğru olanı yaptım ama benim için küçük bir parti bile vermedin baba."
Araştırın. Böyle diyor.
Baba da diyor ki, "Aynen, harikasın.
Seni seviyorum.
Ama küçük kardeşin
yolunu kaybetmişti ama artık buldu. O yüzden bunu kutlayacağız."
Buradaki temayı bir papaza sorarsanız
günah içinde yaşayıp ruhani olarak yolunuzu kaybetseniz bile
Tanrı sizi affeder, diyecektir.
Ama buradaki temayı bana sorarsanız
bu hikâye İsa'nın tek çocuk olduğunun bir kanıtıdır, derim.
Kilisede büyüdüğüm için hikâyeleri hep gördüm.
Şunlar komik olanlar.
Mesela 200 sünnet derisi hikâyesi var. Onu biliyor musunuz?
Bu biraz derin oldu. Şöyle…
Davut, Saul'un kızıyla evlenmek istiyor.
Saul da "Bana 100 tane düşmanımın sünnet derisini getirirsen olur" diyor.
Tam bir akrep burcu, değil mi?
Kim 100 tane düşmanının sünnet derisini düşünür ki?
Kasım ayı ortalarında doğmuş biri olması şart.
Neyse işte. "Önce 100 deriyi getir" diyor.
Davut da gidiyor,
200 tane sünnet derisi getiriyor ve şu söz ortaya çıkıyor,
"İsteyen adam yapar hanımlar."
Evet. Bu söz TikTok'tan değil, İncil'den çıktı.
Peki ya Eyüp? Eyüp hikâyesini duydunuz mu?
Eyüp? Aramızda Eyüp'çüler var.
İncil'de adı geçen Eyüp, Tanrı'yı çok seviyor.
Bir gün Tanrı ve Şeytan konuşuyor.
Nedeni pek açıklanmıyor
ama bezen eski sevgililerimizi ararız, herkes de "Ne yapıyorsun be?" der.
Nedense Tanrı ve Şeytan takılıyor.
Şeytan diyor ki, "Fark ettim de Eyüp seni çok seviyor."
Tanrı da "Tabii" diyor.
Şeytan da "Onunla yeterince uğraşsam o kadar sevmez" diyor.
Tanrı da diyor ki,
"Olur. Zaten canım sıkılmıştı. Hadi."
Sonra Şeytan gidiyor ve Eyüp'ün hayatını mahvediyor.
Ama Eyüp, Tanrı'dan asla vazgeçmiyor.
Bir Erkek 10 Günde Nasıl Kaybedilir? filmi de bundan esinlenilmiş.
Matthew McConaughey, Eyüp oluyor.
Kate Hudson da Şeytan.
Aramızda dindar büyüyen ama şu an dindar olmayan var mı?
Doğru gösteridesiniz.
Peki insanları dine çeker miydiniz? Müjdeli haberi yayar mıydınız?
Sayı biraz azaldı.
Fenaymış. Çoğumuz ödevimizi yapmamışız.
Sen yaptın mı? Ama artık dindar değilsin.
Peki. Hiç şeyi düşündün mü…
Cidden soruyorum.
Hiç o insanları bir araman gerektiğini düşündüğün oluyor mu?
Nezaketen yani.
"Hani sonsuz falan demiştim ya? Bilemiyorum ya."
Ya cennete gittiklerinde o insanlara
"Sponsorun içeride değil. Geleceğini bilmiyorduk" derlerse?
"Emin misin? Seni kandırmış olmasın?
Kusura bakma. Ama maalesef cehenneme gidiyorsun."
Ben kimseyi dine çekmedim.
Bir kez bir Mormona dedim ki, "Siz çok kişiyi çekiyordunuz."
"Aynen, ölüler vaftiz edilir" dedi.
Bu olayı biliyor musunuz?
Mormonlar bazen insanları öldükten sonra dine çekiyormuş.
Yaşayanları çekmekteki baskıyı ortadan kaldırıyor, değil mi?
"Tanrı'ya inanır mısın?"
"Hayır."
"Sorun yok, bekleriz."
Sonra o kişi ölür ölmez "Hokus pokus Mormon!"
Ruhlar cennete böyle yollanıyor, değil mi?
Randevuya çıktığın adamın tuvaletindeki bok kokusunu çıkarır gibi.
Gülmüyorsan evlisin demektir. Siktir git. Bu şaka senlik değil.
Kapı açıkken sıçmanın tadını çıkar. Bazılarımız yanında hep kibrit taşıyor!
Kiliseyle derdim insanları dine çekmek istemeleri değildi.
Asıl sorun iyi bir noktaya değinmene izin vermemeleri.
Çocuk hâlinle kilisede diyorsun ki, "Kabul et. Tanrı'nın bu yaptığı korkunç."
Hemen "O Eski Ahit'ten! Orada Tanrı daha alkolü bırakmamıştı!
O başka bir Tanrı'ydı!
Orada bencil biriydi, çocuğu olunca değişti!" diyorlar.
"Erkek öğrenci cemiyetindeyken tabii ki insanları boğuyordum.
İnsanlar değişir."
Cevaplanması imkânsız her soruya aynı şeyi söylerlerdi.
Derlerdi ki, "Bu harika bir soru.
Cennete gittiğimizde bunu Tanrı'ya sorabiliriz."
Tanrı olsanız ne kadar kızacağınızı bir düşünün.
İnsanları cennete sorularla yolluyorlar.
Tanrı'sın yahu. Her şeyi sen yaratmışsın. Tek derdin "İşte cennet!" demek olmalı.
Ama ne zaman biri ölse basın toplantısı yapman gerekiyor.
Ne zaman biri ölse "Selam, cennete hoş geldin!" diyorsun.
"Bir çocuk öldüğünde dine dönmemiş olsa da direkt cennete gider, değil mi?
Bir çocuğu cehenneme atmazsın, değil mi Tanrım?" diyor.
Tanrı da diyor ki, "Hay…
Ciddi misin sen? Ulan cennettesin be.
Disneyland'e gidince de çalışan haklarını mı savunuyorsun?
Kes sesini işte!
Tam bir oyunbozansın!
Evet, çocuklar cennette.
Keyfimiz kaçmasın diye hepsinin sesini kıstık ama cennetteler."
Bu ofansif bir şakaydı, kabul ediyorum.
Kilisede büyüdüğüm için mizah anlayışım böyle.
Kilise iç karartıcı bir yer. Her pazar gittiğin yerde verilen mesaj şu,
"Ölünce Babamız'la birlikte olacağız. Müthiş." Kilise bundan ibaret.
"Ölüp Babamız'la olmayı iple çekiyorum." Kilise bu işte.
Ama tüm suçu kiliseye atamam. Bir ebeveynim genç yaşta öldü.
O yüzden kardeşlerimin de mizah anlayışı böyledir.
Kardeşim Brinn'le konuşuyorduk.
Kardeşlerinizin ve sizin çocukluğa dair anılarınız farklıdır.
Bazen bir araya gelip "Ben şunları hatırlıyorum. Sende ne var?
Tamam, hepsini masaya yatırıp bize ne bok olduğunu bulalım" dersiniz.
Biz de bu bulmacayı çözmek için toplandık.
Dedim ki,
"Bizi gönderdikleri ebeveynini kanserden kaybeden çocuklar için
yas destek grubunu hatırlıyor musun?"
Brinn de dedi ki, "Evet.
Sen şeyi hatırlıyor musun? Ebeveyni henüz ölmeyenler vardı."
Evet, bazılarının anne babası hayattaydı.
Yani en azından bizi farklı odalara koyabilirlerdi.
Gruplardan biri yelek falan giysin mesela.
Onun yerine, "Bugünkü Noel, Gelecekteki Noel, tartışın" dediler.
"Ufukta bir şeyler var. Siz zaten ne olduğunu biliyorsunuz."
Ben onu hatırlamıyordum.
Benim hatırladığım şey,
çocuklardan birinin anne babası değil, amcasının ölmüş olmasıydı.
Ve…
Bakın şimdi.
Kabalık etmek istemem
ama bizim annemiz ölmüştü.
Bu da sanki şey hissettiriyor…
Yani kâğıt, amcayı sarar. Anlatabiliyor muyum?
Çocuğun anne babası vardı. Örümcek Adam gibi değildi yani.
Bazı kayıplar tüm hayatını değiştirir, bazı kayıplarsa amcandır.
Bu ne yani?
İnsan bir ebeveynini genç yaşta kaybedince ölümü daha sık düşünüyor.
Benim için kesinlikle öyle. Aklıma hep en kötü senaryo geliyor.
Hep felaket senaryoları kuruyorum. Birçok ilişkim de bu yüzden zarar görüyor.
Bir keresinde bir sevgilime dedim ki, "Benden birkaç saat haber almadığında
başıma bir şey gelmiştir diye korkuyor musun?"
O da dedi ki, "Hayır.
Bana kızmışsındır diye korkuyorum."
Erkekler onlara kızmış olmanızdansa ölmüş olmanızı tercih eder.
Başlarının belaya girmesindense yas tutmayı tercih ederler. Gerçek bu.
Bir erkek karısından beş cevapsız çağrı almışsa
"Umarım onu bulan sağlık görevlisi aramıştır" der.
Ben de bu şakanın tutmasını istemiyordum.
Karısını öldüren erkeklerle ilgili komik bulduğum bir şey var.
Durun, sadece bekleyin.
Bu erkeklerle ilgili komik olan şey bundan yırtacaklarını düşünmeleri.
Ama dostum, bugüne kadar bir tane şeyi bile planlamamışsın.
Hayatın boyunca.
Bir kez olsun akşam yemeği rezervasyonu bile yaptırmamışsın
ve şimdi bir ceset mi saklayacaksın?
Etkinlik planlamaya bununla mı başlıyorsun gerçekten?
Önce bir grup yemeği düzenleseydin.
Hayatımın çoğunu ölümden korkarak geçirdim.
Ölüm hasreti çekmediğim anlardan bahsediyorum tabii ki.
Güzel, depresyonda olanlar var. Çok şükür.
Bu şakayı İsveç'te yaptım, bana öylece baktılar.
"Sebepsiz yere üzülmek mi? Nasıl yani?" oldular.
Anlamadılar.
Avrupa bu gösterinin çoğunu anlamadı.
"Tanrı mı? Bizim sağlık hizmetlerimiz var. Sizde onun yerine Tanrı mı var?
Aynı şey değil gibi."
Depresyondaysanız ölümle karmaşık bir ilişkiniz vardır.
Ölüm size Operadaki Hayalet'teki Hayalet gibi gelir.
Çoğu zaman "Çok korkunç!" dersiniz.
Ama bazen de "Aslında yüzünün bu kısmı biraz çekici duruyor" olursunuz.
"Yer altında yaşayabilirim. Bilemedim."
Şu bölüm çok acınası hâlde.
Geçen yıl ölüm korkumla yüzleşmeye çalıştım.
Vasiyetimi yazdım çünkü çok arkadaşım evlendi.
Ben de korkunç bir imza atayım dedim.
Çok şey öğrendim. Vasiyetiniz yoksa bir profesyonelle yazın.
Türbülansa girince panikle telefona yazdığınız o not resmî değilmiş.
Bunu öğrendim. Kesin olur diyordum ama olmuyormuş.
Şunu da öğrendim. Hiç bilmiyordum.
Beklenmedik ölümlerde
yaşayan en yakın akrabalar kardeşler değil, anne babaymış.
Ben kardeşler sanıyordum.
Yani beklenmedik bir şekilde ölürseniz miras anne babaya kalıyormuş.
Tam bir sürtük gibi yazılı olarak onları mirastan mahrum etmeniz gerekiyor.
Biliyorum, aranızdan bazıları şey diyor, "Ne olacak ki?
Anne babamla iyi bir ilişkim yok ama miras kalacak bir şeyim de yok."
Televizyonunuz var mı?
Sizce o bok kafalı babanız ekstra bir televizyonu hak ediyor mu?
Siz ölünce The Price Is Right'ı kazanmış gibi mi olsun?
Sikerler. Hemen avukat tutun.
Vasiyetimi yazarken birçok karar aldım.
Mesela komaya girersem fişi çekecek kişiyi seçtim.
Kardeşim Brinn'i seçtim çünkü param ona kalacak.
Ben de önce hak etsin diye düşündüm.
"Parayı ne zaman alacağına sen karar ver."
"Komaya girmiş, hiçbir şeye yanıt vermiyorsan
ne kadar bekleyeyim?" diye sordu.
Dedim ki, "Bak. Parks and Recreation'ı baştan başlatacaksın.
Hastane odasında gece gündüz o açık olacak.
O dizinin sonuna geldiğimizde hâlâ uyanmamışsam
The Office'i başlatacaksın.
Steve Carell diziden ayrılınca beni öldür.
Andy'nin müdürlüğünü bana izletme. Bana bunu tekrar yapma.
Sakın yapma."
Organlarıma ne olacağına karar vermem gerekti.
Siz ne olacağına karar verdiniz mi?
Öyle mi? Ne yapıyoruz?
-Kapsül içinde gömüleceğim. -Kapsül mü?
Böyle söylemen güzel.
Çünkü "Ağaç olacağım!" diyen kızlar da var.
Bizzat kendisinin ağaç olmayacağını anlatmak gerekiyor.
"Ağacın tohumuna yardım edeceksin. Ağacın annesi gibisin.
'Yapabilirsin bebeğim' diyeceksin. 'Ben hayatımı yaşayamadım, sen yaşa.'"
Harika fikir.
-Başka? -Bilime bağışlayacağım.
-Biri… Ne? -Bilime bağışlayacağım.
Bilime bağışlayacaksın. Hangi bilime? Kafanda hangi bilim alanı var?
Tıp fakültesine.
Peki, bir okul seçmişsin ama belirli bir bilim dalı yok mu?
"Boyundan yukarısını alın" falan?
Yani, ölü bedenimizi birkaç tane üniversite çocuğuna
emanet mi edeceğiz?
"İşte deliklerle dolu bir ölü beden. Bilimini siz seçin" mi diyeceğiz?
Çok emin olamadım. Ben olsam spesifik talimatlar bırakırdım.
Benim olayım o.
Yakılacak olan var mı?
Var mı? Peki. Umarım küllerin nereye döküleceğini planlamışsınızdır.
Bazıları belirlemiyor ama belirlemezseniz saçma sapan bir yere gidebilirsiniz.
Külleriniz şoför koltuğundaki bardaklığın içinden falan çıkabilir.
Hani altı ayda bir karşınıza çıkar ya?
"Bu eskiden yulaf sütlü latte miydi?"
Son zamanlarda duyduğum en iyi cevap şu, biri "Viking cenazesi!" diye bağırdı.
Evet. Seyircilerden biriydi. "Viking cenazesi!"
Ben de "Peki, böyle istiyorsan sorun yok.
Umarım bir yeğenini o atışı yapsın diye yaz kampına yollamışsındır" dedim.
Çünkü cidden kolay bir atış değil.
Kayık uzaklaştıkça küçülüyor.
Vuramazsa artık Viking cenazesi değil, sadece kayıkta bir ceset olur.
Bu o kadar da şenlikli sayılmaz.
Bu sadece Stand By Me 2 olur.
Ben şahsen yakılmak istiyorum
çünkü bu öldükten sonra da aileni zahmete sokmak demek.
Eğlenceli.
Birincisi, kim külleri almayı reddedecek ki?
"Almam mümkün değil. Evimde hiç yerim yok.
Lanetli bardak koleksiyonumuz dolu."
"İyi deneme. Götür beni. Zaten küçücüğüm."
Aileniz külleri döksün isterseniz de
hislerinize göre istediğiniz yere yollarsınız.
Onları seviyorsanız "Küllerimi yedi günlük ücretli izninizde
Hawaii'de dökmenizi istiyorum" dersiniz.
"Sizi seviyor, özlüyorum."
Sevmiyorsanız da "Toledo'ya hiç gittiniz mi?" dersiniz.
"Hem de ocak ayında?
Hatta durun, tam Noel ve Yeni Yıl arasında yapmanızı istiyorum."
Benim annem yakıldı.
Annem öldükten sonra babam yeniden evlendi.
Evlenince de annemin küllerini büyükanneme verdi.
İlk göndericiye iade etmek istedi sanırım.
Haklısınız, çok üzgünüm. Üreticiye iade etmek istedi. Doğru.
Mantığı da şöyleydi, "Yeniden evleniyorum
ve bunları başka bir kadının evine götüremem."
Kızı olarak ben de "Tabii ki götürebilirsin" dedim.
Ama şimdi yetişkin bir kadın olarak "Götüremezmişsin" diyorum.
Erkeklerin Instagram'da eski sevgililerini takip etmelerini bile sevmem.
Bir de bana minik bir pakette onun kemiklerini getirip
"Televizyonun altında dursun" mu diyecek?
"Harika, çok sevdim" derim. En iyi ihtimalle pasif agresif davranırım.
Muhtemelen her gün bir çay kaşığı kadarını tuvalete dökerim.
Ta ki vazoyu kaldırıp "Bu sanki hafiflemiş" diyene kadar.
Ben de "Kilo vermiştir" derim.
"Vazonun fiziğiyle dalga geçme aşkım."
Bu şakanın komik kısmı şu, artık böyle hissetmiyorum.
Gençken böyle hissediyordum.
30'larınızda bekârsanız çok da önemsemiyorsunuz.
Sadece sizi gıcık etmeyecek birini istiyorsunuz.
20'lerimde çok güvensiz ve toksiktim.
"Birinin ilk ve tek gerçek aşkı, bir tanecik karısı olmalıyım.
Porno izlemeyen biriyle olmalıyım" diyordum.
Şimdi "İstersen ölü karına asıl, bana ne?" diyorum.
"Kemikleri burada mı dursun?
Televizyonda benim dizim açık mı? O zaman süper.
İstediğin kadar kadının küllerini koy. Ailece Love Is Blind izleriz."
Bunu arkadaşım Dustin'e söyledim.
"Ya ölmüş karısına hâlâ âşık olan biriyle evlenirsen?" dedi.
Dedim ki, "Geri gelecek hâli yok ya. Bana ne?
Bu onun derdi."
"Kendini banyoya kapat, eşyalarını kokla, ağla ama saat beşte yemeğe gidiyoruz.
Kuponlarımız da iki kişilik, üç değil. O yüzden içini tamamen dök aşkım.
Hatta istiyorsan vazonun içine boşal.
Hayat sana kül vermişse çimento falan yap işte. Ne bileyim."
Bu çok romantik bir şey. Kızcağız son bir defa yutsun işte.
Buna güldüğünüz için utanmalısınız.
Ölüm korkumun beni profesyonel anlamda geliştirdiğini düşünüyorum.
Beni bir anlamda işkolik yaptı.
Son iki yılım iki tam zamanlı iş yaparak geçti.
Hafta sonları stand-up turnesi,
hafta içleri de After Midnight'ta sunuculuk yapıyordum.
Teşekkürler.
Sağ olun, çok naziksiniz.
Müthişti. Çok şey öğrendim. Harika insanlarla çalıştım.
Sette bir asistanım vardı, ki başta istememiştim.
Tek işi size atıştırmalık getirmek olan birine sahip olmak çok riskli.
Çünkü şarj aleti istemekle başlar, içecek istemekle devam eder,
sonra kendini "Ben uyuyana kadar ellerimi tutar mısın?" derken bulursun.
Asistanımın adı Molly'ydi. Muhteşem biriydi.
İşinde o kadar iyiydi ki muhtemelen yalnız öleceğim
çünkü artık ilişkilerdeki bakım standardım Molly'nin koyduğu standart oldu.
O kadar iyiydi ki…
Paramount'taki ilk günümde otoparka girdim ve bana ayrılan yere park etim.
Şoför kapısı tarafında kalan uzamış çalılar vardı, tamam mı?
Felaket bir şey değil. Sadece çıkmakta biraz zorlandım.
Birkaç arı vardı, o yüzden şöyle yaptım. Sonra da Molly'yle tanıştık.
Hepsi bu kadar.
Çalılardan şikâyet etmedim. Çalıları kimseye bildirmedim.
Molly sadece çalıların bana biraz değdiğini gördü.
Ertesi gün otoparka girdim, kendi yerime park ettim
ve çalılar artık yoktu.
"Molly, bu çalıları sen mi kestirdin?" diye sordum.
"Evet. Arılar için de ilaçlama yaptırdım" dedi.
Sonra şunu düşündüm, "Pekâlâ, Molly'ye bulaşayım demeyin."
Çalıları resmen yok etmiş.
Yanında geyik bile yapamaz oldum. Ne yapacağını kestiremiyordum.
Bir salı günü gelip "Dave beni uyuz ediyor" diyemezdim
çünkü çarşamba günü gelip "Dave nerede?" diye sorduğumda
"Arılarla birlikte Taylor" diyebilirdi.
"Yanında o varken irkildin, ben de icabına baktım."
İlk kurumsal işimdi, o yüzden İK eğitimi aldım.
Önceden almamıştım. Stand-up'ta İK yok.
Hatta tam tersi.
"İnsanları rahatsız ediyor musun? Süper, podcast'e başla" diyorlar.
Eğitim güzeldi. Çok şey öğrendim.
İş yerindekilerle yatabiliyormuşuz, biliyor muydunuz?
Tabii iş yerinde olmuyor, başka bir yere gitmek lazım.
Ben iş arkadaşlarıyla romantizm yasak sanırdım.
Ama İK'dan Jill dedi ki, "İlişkiniz olabilir ama bize söyleyin."
"Siz de büyük patronlara mı söylüyorsunuz?" dedim.
"Hayır, bize söylemeniz yeter" dedi. "Kim bu sapık İK'cılar yahu?" falan oldum.
"Sevişebilirsiniz ama bize her şeyi anlatmanız şart" diyorlar.
"İyi miydi? Sunum için fotoğraf çektiniz mi?"
Sunum da eğlenceliydi. Farklı senaryoları uygunsuz mu, değil mi diye soruyorlar.
Hemen söyleyeyim, hepsi uygunsuz. Yeni öğrendim.
Sohbete ve tartışmaya ilham veriyorlar sanıyordum
ama ağzınız laf yapıyorsa hepsi uygunsuz oluyormuş.
Ben özel eğitim aldım.
Setteki en zayıf halka olduğumu biliyorlardı.
Makyaj sırasında yaptılar. Ben ve makyözlerim Deb ile Havana vardık.
Jill senaryoları anlatıyordu.
Dedi ki, "Peki, birinci senaryo.
Kyle, Sharon'ın doğum gününde
'Kaç yaşına gelirsen gel, bence giderin var' diyor ve göz kırpıyor.
Bu davranış uygun mudur?"
Biz de dedik ki,
"Kyle'ın fotoğrafı var mı?
Sonraki slaytta mı? Boyu kaç? Nasıl kokuyor?
Nasıl biri? Sharon kaç yaşında? Hamile kalabilir mi?
Cevap vermek için yeterince bilgiye sahip değiliz Jill."
TV programı yapmanın en iyi yanı
küfürlü sözleri sansürleyip müstehcen yerleri kesip atmaları.
Yani dedemler programı izleyebilir
ve stand-up gösterimdeki gibi kulakları kanamaz.
Aslında beni gerçekten destekliyorlar.
Bence liberal ve agnostik torunlarının
bakış açısını anlamak için çok çabalıyorlar.
Bu insanlara çok yüklenenlere katlanamıyorum.
Büyükanneniz ve büyükbabanız sizi anlamaya çalışıyorsa
arada terimleri karıştırmalarını mazur görün.
"Büyükannem hitap tercihlerimi unutuyor" diyene
"Adresini hatırlıyor mu?" diye soruyorum.
Onların dertleri daha büyük. Işık geliyor. Ayrıca yaşlarını biliyor musunuz?
Ben bilmiyorum. Benimki 40 yıldır 62 yaşında.
Ayrıca artık çok daha fazla fotoğraflarını çekiyorsunuz.
Sebebini anlamıyor olamazlar. Bu da berbat bir his olmalı.
Hristiyanlığı doğru yaşama konusunda hayatımdaki en iyi örnekler onlardı.
Çok sevgi dolu, affedici, asla yargılamayan insanlar.
Ama ben ve kardeşlerim agnostiğiz çünkü o Hristiyanlığı görmedik.
Bizim evimizde korkunç Hristiyanlık vardı. Sizi yaralayan bir şeyle büyüyünce de
yetişkin olduğunuzda hayalinizdeki evde o şeyi istemiyorsunuz.
Ben kemer takmam, tahta kaşık kullanmam. Bu bir tesadüf değil, tamam mı?
Çok şükür, hepimiz şiddet görmüşüz.
Bu şakayı da İsveç'te yaptım ve cidden polis falan çağıracaklar sandım.
Çocukken yatağına kucakta giden insanlara dayak yediğinizi söylemek
dünyanın en kötü şeyi. Utanç verici.
Evimde beni çocukken yaralayan şeyler yok.
Ne İncil, ne kemer ne de Bridge to Terabithia.
Umarım kitabın yazarı bunu görüp bana özel bir özür mektubu yazar.
Bence korkutucu, dindar bir ortamda büyüdüğünüzde
yetişkinliğinizin ilk yılları olmak istediğiniz kişiyi
onların istediği versiyonunuzdan ayırmakla geçiyor.
Mesela ben birkaç yıl önce queer olduğumu açıkladım ve…
Teşekkürler.
Sağ olun.
Çok naziksiniz. Çünkü şöyle bir şey var.
30 yaşında biseksüel olduğunuzu açıklamak garsona "Bugün doğum günüm" demek gibi.
"İyi. Kendin kutla. Kocaman kadınsın" diyorlar.
"Pardon ama bunu cesurca itiraf ettim."
"Evet ama artık asayiş berkemal, değil mi?"
Daha önce de yapardım ama üç kardeşim var ve hepsi queer olduğunu açıkladı.
Hepsi o küçük kunduzlar gibi çıkıp durdu.
Ne zaman bir diğeri çıksa
"Sanırım altı ay daha heteroseksüelliğe devam" dedim.
Biseksüel olduğumu söylemekten de çekindim çünkü belli kalıplar var.
Biseksüel olduğunuzu söyleyince insanlar sekste iyi olduğunuzu varsayıyor
ve ben iyi değilim.
Kendimi geliştirmeyi de reddediyorum.
Başka numara falan öğrenmeyeceğim.
30 yaşında girince "Bu iş bitmiştir" dedim.
İsa'nın dediği gibi, "Her şey tamamlandı."
"İlerlemeyi kaydet" butonuna bastım. Ölene kadar bu bölümdeyim.
Ben biseksüellik markasını lekelemek, takıma zarar vermek istemedim.
Cinsel yönelimlerini açıkça ve özgürce dile getiren birçok queer arkadaşım var.
Harika bir şey.
Arkadaş grubumda bir sürü Samantha var, çok eğlenceli ve ilham verici insanlar
ama bazılarımızın da bağnaz eş cinselleri temsil etmesi gerek.
Daha çok bağnaz eş cinsel çıkıp şunu demeli,
"Ben de eş cinselim. Hepinizi çekici buluyorum.
Hiçbirinize de güvenmiyorum!
Normalde güvenirdim ama güvenmeyeceğim."
Bunun intihara meyilli olduğunu söylemek gibi korkutucu bir yanı da var.
"Sonuna kadar gitmiyorsan derdin ilgi çekmektir" diyenler hep olur.
Evet.
Bu şakaya gülenleri söyleyeyim mi? Queer olanlar. Onlar anlıyor.
Heteroseksüeller şöyle oluyor, "Tanrım, çok fazla üzücü sözcük kullandı."
Haklısınız da.
Heteroseksüeller alınmasın
ama artık tek seçeneğimin heteroseksüel erkekler olmaması harika.
Çok kötüydü. Çok zordu.
Kötü kalpli olduğunuzdan değil. Sizinle iletişim kurmak zor.
Ve ben cidden çabaladım. Çok erkekle çift terapisine gittim.
Bu arada hiç evlenmedim. Utanç verici.
Çift terapisine gittiğiniz birinden ayrılmak öyle utanç verici ki.
Elemanın tekinin çocukluğuna dair faydasız bir sürü bilgi sana kalıyor.
Şey oluyor, "Harika.
Artık ölene kadar Michael'ı nelerin tetiklediğini bileceğim.
Berbat."
Ayrıca birçok erkek arkadaşımla gelecek konusunda aynı fikirde olamadım.
Eskiden çocuğum olacaksa sadece evlat edinirim derdim.
Ama çıktığım her erkek şöyleydi, "Hayır, bana benzemezse o çocuğu yerim!"
Ama tabii ben hiç baba olmadım. Belki de doğrusu budur.
Bir erkek arkadaşım taşıyıcı anne fikrine açıktı.
Bence de harika bir fikir. Çok güçlü bir tavır.
"Rica etsem şunu dokuz ay tutar mısın? Çok meşgulüm. Telefon geldi. Balık yeme."
Dokuz ay sonra geliyorsun, kadın perişan hâlde, senin saçların fönlü.
"Çok teşekkür ederim. Çok sağ ol.
Âdeta ışıldıyorsun. Çok cesursun. Para komodinin üstünde. Harikasın.
Görüşürüz!"
"Çok zor bir deneyimdi. Bir dahakine temassız teslimat seçeyim."
"Evet, doğru yerdesin.
Sundurmaya bırakıp fotoğrafını çek. Sen gidince alırım.
Yok, doğru evdesin.
Bak, dışa dönük biri olsam zaten kendim doğururdum."
Şu an emin değilim.
Çocuk konusuna o kadar kafa yoruyorum ki bazen tüplerimi mi bağlatsam diyorum.
Çünkü bu, çöp kutusundaki keklerin üstüne su dökmenin üremedeki eş değeri gibi.
Şey dersin ya, "Bunları daha sonra isteyeceğim.
Ama şu an sağlıklı düşünüyorum.
O yüzden bu seçeneği ortadan kaldırayım."
Gülmeyenleri yemekle sağlıklı ilişkilerinden ötürü kutlarım.
Aramızda hiç anne var mı? Harika. Hemen "Ben anneyim!" dedin. Süper.
Doğumla ilgili özel bir şey soracağım.
Harika, elin hâlâ havada.
Anneler muhteşem.
"Tabii, açık bir kitap gibiyim.
Kelimenin tam anlamıyla. Sırtım çatladı da. Seve seve anlatırım."
Peki, kaç çocuğun var?
-İki. -İki mi? Güzel.
Yaşları kaç?
-16 ve 18. -16 ve 18.
Çok şükür, koca insanlar.
İnsanların bebeği olunca donup kalıyorum.
"Yürüyor mu? Konuşuyor mu?
Gözleri açıldı mı yoksa…
Kurudu mu? İlk çıkınca kaygan oluyorlar. Evet, iyi kavramak lazım."
Peki, seninkiler ergen.
Çocukları ana terminalden mi çıkardın?
Bence zarif bir tabir oldu.
Peki. Bu turnede çok kadınla konuştum ve hep dediler ki…
Ben doğurmaktan korkuyorum, ki bu çok mantıklı.
Sonuçta kilisede büyüdüm. Kiliseye göre riyazet bile tamamen koruma sağlamıyor.
Meryem Ana'yı biliyoruz.
"Dizlerini kapalı tut, dua et de Tanrı seni seçmesin" diyorlar.
Doğuma bambaşka bir korku kademesi getiriyor.
Doğum zaten korkunç bir şey.
Ya bebek ters gelirse? Ya hastaysa?
Ya Tanrı'nınsa?
Ben doğumdan çok korkuyorum ve annelerle konuştuğumda dediler ki,
ıkınırken vücut şöyle oluyormuş, "Ne istediğini biliyoruz.
Hemen geliyor. Ding, ding!"
İşte o esnada da bebekle beraber başka bir şeyler de dışarı…
Sen sıçtın mı? Sıçtın, değil mi? Dürüstlüğün için çok teşekkürler.
Bu soru sayesinde şunu öğrendim.
"Doğumda sıçtın mı?" sorusunun iki cevabı var.
"Evet, sıçtım" ve "Hatırlamıyorum."
"Evet, sıçtım" demeyenle ilgilenmiyorum.
Çünkü bazı anneler doğumu bir müzik festivaliymiş gibi anlatıyor.
Şey diyorlar, "Bir sürü madde almıştım.
Sanırım baban da vardı. Bilmiyorum.
Tek hatırladığım şey 'Benim şarkımı çal!' diye bağırmamdı.
Henüz hazır değilken de çıkmamı istediler."
Bunu ilk kez Dallas'ta bir komedi kulübünde sordum.
Ön sıradan bir kadın "Üç çocuğum var, hiç sıçmadım" dedi.
Yandaki masalardan birinde hemşireler vardı
ve aşırı sarhoş olmuşlardı.
Kadına bağıra bağıra güldüler.
"Herkes sıçar! Sıçmayan kimse yok!
Sen sıçmadığını düşünüyorsan sana yalan söylemişiz demektir!"
Kadının tüm dünyası gözlerimin önünde değişti.
The Truman Show gibiydi. Çok üzüldüm.
Ortamı rahatlatmak için dedim ki, "Üzülme tatlım.
Ben hava yoluyla doğursam bile o masaya sıçacağım.
Kiminle dans ettiklerini anlasınlar."
Tabii queer olduğumu halka açıklayışım geçen aylarda oldu.
Arkadaşlarıma daha önce açıklamıştım ama sanırım düzgün yapamadım.
Fazla rahattım.
Sanırım Glee bölümü gibi yapmak lazım ama ben öyle laf arasında söyledim.
"Ben artık kadınlarla da çıkacağım" dedim.
Onlar da sanki "Veganım" demişim gibi "İyi" dediler.
"İyi, bakalım ne kadar sürecek. Demir alman lazım kızım." Sanki…
Kız arkadaşım olduğunda ciddiye aldılar.
Aşırı güzel bir kızla çıkıyordum.
"Tanrım, ben Pete Davidson mıyım?" falan diyordum.
"Benim boyum kaç?"
Kadınlarla çıkınca uzun süre sonra ilk kez dindarlığa çok yakın hissettim.
Çünkü arkadaşlarım sevgililerinden ve kocalarından şikâyet ederken
"Müjdeli haberi aldınız mı?" diyordum.
"Böyle yaşamak zorunda değilsiniz.
Daha iyi bir yol var."
Kız arkadaşım olunca arkadaşlarım bir sürü soru sormaya,
Y kuşağı pişmanlıklarıyla gelmeye başladı.
Aramızda Z kuşağından olan var mı?
Tanrım! Yok artık, cidden mi?
Yeni dostlarımın önünde herkes düzgün davransın lütfen.
Z kuşağı, bunu anlamayacaksınız
çünkü siz kimlik ve cinsel yönelimlerinizi keşfetmekte çok iyisiniz.
Kimsiniz, nesiniz, bilmek istiyorsunuz.
Y kuşağıyla ilgili şunu anlamanız lazım. Biz her sabah aynada şöyle yaparız…
"Dışarıdayken neşeli olayım deme.
Anneyle babayı üzersin.
Sadece bekle. Ölünce özgür olacaksın. Bekle."
Bizim günlük öz olumlamalarımız böyle.
Çok şeyle uğraşıyoruz, çok şeyi bastırıyoruz.
30 veya 40'larındaki kadın arkadaşlarım "Keşke kadınlarla çıksaydım" diyordu.
Ama bir erkekle olmuşlar. Mutlular da ama içlerinde kalmış.
O yüzden bana çokça kişisel soru soruyorlardı.
"Kadınlarla sevişmek daha mı güzel?"
Ben de "Cidden anlatayım mı? O adamla çok mutluydun hani?" diyordum.
"Hayır. Çok mu farklı?"
Ben de diyordum ki, "Evet."
"Ama nasıl işte?"
Ben de şunu anlatıyordum.
Bence erkeklerle ve kadınlarla sevişmek arasındaki en büyük fark şu.
Bir kadınla sevişirken
tüm sevişme boyunca orada oluyorsun.
Anladınız mı?
Çünkü bir erkekleyken şöyle olabiliyor…
Travmatik bir şey değil ama şey gibi,
"Arka koltukta gidiyorum, kulaklığım da yok, bari göğü izleyeyim."
"Efendim? Evet, evet. Oldu. Aynen.
Tabii ki de. İnanılmazdı.
Çok iyiydi. Sessiz oldu ama inanılmazdı.
Sessiz ama ölümcül.
Böyle olanlara bayılıyorum. Çok sağ ol."
Hiç orgazm olmuş numarası yapmadım çünkü orada bulunmam zaten yeterliydi.
Ama mecbur kalanları yargılamam. Hepimiz yaşadık. Uzun sürüyor.
Orgazm olma numarası yapacaksanız size bir tüyo vereyim.
Sadece olabildiğince uzun süre nefesinizi tutun.
Çünkü o zaman şunu yapabiliyorsunuz…
Gelmişsiniz gibi görünür
ama sadece nefes almak için gelmişsinizdir.
Hıçkırıklardan ve Jeremy'den böyle kurtulursunuz.
Bazen erkeklerle sevişmekten hoşlanıyorum ama oral seksi gerçekten seven var mı?
Hani gerçekten… Pekâlâ, aferin sana.
Sessizce elini kaldırdı. Çok iyi.
Harika. Aramızda kahramanlar var. Bravo.
Ben oral seksi koşuya çıkmak kadar seviyorum.
Sonrasında kendimle gurur duyuyorum.
Ama yaparken diyorum ki, "Bunu niye yapıyorum? Mecbur muyum?
İstediğim noktaya başka türlü de ulaşırım."
Ama sonrasında da diyorum ki, "Vay be, işte insan ruhunun gücü.
Gerçekten tamamen irade meselesi."
Ama yaparken,
"Bu kadar cesur olduğum için herkes beni kutlamalı!"
Ama sonrasında, "Güzel. Rekorumu geliştirdim."
Hızlanmaya çalışıyoruz, gelişmeye değil.
Bunu kadınlara yapmaktan çok korkuyordum.
Sonra ilk kez bir kıza yapınca şey dedim, "Tanrım, bu çok daha güzeldi."
Resmen tüm hayatıma sinirlendim.
"Yani ben hayatım boyunca dondurma yalayabilecekken
kılıç yutmayı mı seçmişim?"
"İskelede yürüyen bir çocuk olabilecekken
kendini kanıtlamaya çalışan bir hokkabaz olmayı mı seçmişim?"
Gerçi aşk hayatım yine iyi gitmiyor. Beklenmedik engellerle karşılaşıyorum.
Çok eşli biri tarafından terk edildim. Sizin başınıza hiç geldi mi?
Berbat bir şey.
Yarı zamanlı bir işten kovulmak gibi.
"Ulan haftada sadece iki gün bile çalışamıyorsun."
Öyle biriyle olmayı seveceğimi düşünmezdim.
O çok eşliydi, ben meşguldüm.
Ama içinde bulunduğum en dürüst, en şeffaf, en açık iletişimli ilişki oldu.
Ona çok âşıktım. Beni çok çalıştığım için terk etti.
Size bir şey söyleyeyim.
Çok eşli biriyle birlikte olduğumda
benim hayat tarzım ona uymadığı için biteceğini hiç düşünmemiştim.
Bana inanmayanlar vardır.
"Çok eşli olmayı sevmiş olamazsın. Havalı değilsin. Tek eşlilik kokuyorsun.
Bridgerton açıp kendine dokunuyorsundur." Hiç de bile.
Yapmışlığım var ama artık yapmıyorum.
Bu şaka yayınlanmayacak. Hayatta izin vermem.
Hayır.
Netflix'e koyulamayacak kadar hassas.
Bunu çıkarırız.
Algoritmaya faydası olursa başka tabii. Bakarız.
Bridgerton izleyenlere öneriler kısmında çıkacaksa…
Olabilir.
Bu yeni setimi izlediğiniz için sağ olun.
Tanrı şakaları ve eş cinsel şakalarıyla dolu.
Menajerlerim de çok gergin.
"Save Me" turnesiyle dinden bahsedeceğimi söyleyince
tüm ekibim çok gerildi.
Basın danışmanım şey dedi,
"Gösterinin adı Prodigal Daughter, turneninki de 'Save Me' olacakmış. Süper.
Tanıtım fotoğraflarında da bir çarmıhta baş aşağı asılı olmayacaksın, değil mi?"
Neyse, o fotoğrafları sildik.
Hayır, onu yapmadım. Niyetim asla o değildi.
Niye bir saat boyunca Hristiyanlığı eleştireceğimi düşündüklerini anlıyorum.
Çünkü diğer gösterilerimde de
genelde birkaç dakika boyunca Hristiyanlığa sallarım.
Çünkü çocukluğumdan gelen birçok şeyi irdeliyordum.
Hristiyanlığın başkalarında işe yarayıp bende yaramamasını da kıskanıyordum.
Ruh sağlığı bozuk biri olarak "Eskiden ben de üzülürdüm.
Sonra kalbimi İsa'ya verdim ve iyileştim" sözlerini duymak yıkıcı oluyor.
"Sadece onu mu yaptın yani? Bu kadar mı?
Karanlıkta bir şiir okudun diye sevgiye layık mı oldun? Harika. Bayıldım."
Bu…
"Kola içmeyi bıraktım, 10 kilo verdim, sivilcelerim gitti" demeleri gibi.
"Vay be, süpermiş. Umarım bindiğin uçak düşer."
Benim dinle sorunum çok farklı şekillerde yorumlanabilmesi.
Bir oda dolusu insana "İsa sizi ne olursa olsun sever" derseniz
birçok insan şunu duyacaktır, "İsa beni seviyor."
Ama bazıları da şunu duyacaktır,
"Ne olursa olsun mu?"
Sorun da bu, değil mi?
Din, bir silah da olabilir, bir araç da.
Şunu da netleştirelim. Dini bir silah olarak kullanıp
insanları kontrol eden, manipüle eden, korkutan,
kendini daha üstün konuma getiren herkes siktirsin gitsin.
Dinin amacı bu değil.
Dini doğru şekilde kullanmıyorsunuz.
Bir vibratörü masaj aleti olarak kullanıyorsunuz
ve hepimiz sizinle dalga geçiyoruz.
Çünkü Tanrı varsa
var olma amacı sizin diğerlerinden üstün hissetmeniz değil.
Amacı sizi diğerleri için daha iyi biri yapmak.
Ve hayat gerçekten çok zor.
Sizi diğerleri için daha iyi biri yapan ne varsa onu yapın.
Herkesin bir şeylerle mücadele ettiğini sürekli unutuyoruz.
Herkes çabalıyor ama biz savunma mekanizmalarımızı yargılıyoruz.
"Antidepresan almak pes etmektir." "Tanrı'ya inanan salaktır."
Ulan ben ilaç içiyorum, sen de İsa'ya inanıyorsun.
Hepimiz ölüp Babamız'a kavuşma derdindeyiz.
Hepimizin amacı o.
Sorun yok.
Dini doğru kullanan birçok insan da var.
Benim akrabalarım, bu kilisedeki insanlar.
Dini, toplum için, iletişim için,
şefkat için, rahatlık için bir araç olarak kullanan birçok insan var.
Bu gösteriyi yazarken o insanları düşünerek yazdım.
Ailemi düşünerek yazdım ve kilisede büyümüş olmanın
bana kattığı olumlu şeyleri düşündüm.
Daha önce aklıma gelmemesi çok garip ama en olumlusu şu,
ben stand-up yapmaya kiliselerde başladım.
Onlar buna şahitlik diyor ama güldürüyordum. Hayır.
Gerçekten öyle. Stand-up'a 16 yaşında başladım.
Kariyerimin aşağı yukarı ilk beş yılında birçok kilisede sahne aldım.
Amerika'da kiliselerde komedyenlik yaparak geçinebiliyorsun.
Bundan bile büyük, yaklaşık beş bin kişilik kiliselerde çıkıp
çok para kazanabiliyorsun.
21 yaşındayken bir seçim yapmam gerekti.
Kilise komedyeni mi olacağım yoksa seküler bir komedyen mi?
Hangisini seçtiğimi anlamışsınızdır.
Ama stand-up kariyerimin temeli bu olduğu için minnettarım.
Binlerce insanın önünde profesyonel olarak sahne alma şansım oldu.
Para kazandım. Küfürsüz komediyi ve herkese hitap etmeyi öğrendim.
Ve bunu çok düşünüyorum.
Çok minnettarım.
Muhtemelen bir çoğunuz şey diyorsunuz, "Bu güzel bir şey.
Minnettar olman güzel Taylor.
Burası da kilise, yani ne yaptığınız anlıyoruz.
Ama diğer gösterilerini de izledik.
Artık kiliselerde sahne alman mümkün değil."
Ama olay şu.
Kilisede sahne almak istemiyorum. Muhtemelen de almam.
Ama istersem öyle bir yaparım ki.
Bir gün linç kültürüne kurban gidersem
tam bir profesyonel olduğum için kiliselere dönerim, tamam mı?
Her şeyi öyle bir hızla tersine çeviririm ki.
Anında kiliselere geri dönerim. Yeni imajıma inanamazsınız bile.
Kabarık bir saçım olur, bir erkekle evlenirim, evimin erkeği olur.
İtaatkâr Eş, İtaatkâr Yaşam adında bir kitap yazarım.
Bir anda Güneyli aksanı yapmaya başlarım.
Turneye de çıkıyorum tabii. Gösterinin girişi çoktan hazır.
Zifiri karanlık salonla başlayacak.
Büyük ekranda… Sadece büyük kiliseler olur. Para orada.
Büyük ekranda siyah beyaz bir video muhtemelen Netflix'in sesiyle başlayacak.
Sekiz yıl daha onlara çalışıyorum.
20'lerimde yaptığım en müstehcen şakalar videoda oynatılacak.
"Bu yüzden bir erkeğe kondom taktırmak…"
Sonra şeytanî sesler girecek. Görüntü genç yüzümde donacak.
Ben sahneye gelirken ışıklar yavaşça açılacak. Üstümde de…
Bir şey diyeyim mi?
Şimdi göstereceğim.
Hemen şimdi göstereceğim.
Kızları böyle mi tavlıyorsun?
Öyle bir boşaldım ki.
Şunu söyleyeyim, yatakta vahşi bir hayvan gibiyimdir.
İşte Tanrı'ya inancımı o an kaybettim.
Eve gidip Google'a "Kadınlara özel porno" yazın.
Bekâretimi çok geç kaybettim. Kendi paramı bile kazanıyordum.
Resmen ataerkillikle yatıyorum.
Islandın mı?
Ben Tanrı'yla büyüdüm. Pisliğin teki.
Bu şaka dindar çocukluğuma içerliyormuşum gibi oldu.
Öyle zaten.
Siktir!
Kimse çocuğunun depresyon ve seksten konuştuğunu görmek istemez.
Al sana İsa!
Uygulamada tanıştığınız 20'lerinde birine kondom taktırmaya çalıştınız mı, bilmem
ama beş yaşındaki bir çocuğu
Cadılar Bayramı kostümünün üstüne mont giymeye ikna etmek gibi bir şey.
Islandın mı?
Al sana İsa!
Bu kadını hatırlayan var mı?
Bu, Şeytan'ın pençeleri altında olduğum zamanlardan.
Şu an bazılarınız Noel'deki Yusuf gibisiniz.
"Bu karı bana yalan mı söylüyor?"
Ama geri dönüşleri herkes sever.
Bu imaj değiştirmek değil, yeniden doğmak. Prodigal Daughter Turnesi'ne hoş geldiniz!
Birkaç queer olduğunu fark etme anı paylaşayım.
"Karayip Korsanları oyuncu kadrosu" diyen çok insan oluyor.
"Kim Possible'dan Shego" diyen çok var.
"Robin Hood'un tilkili versiyonu" diyen çok var.
Evet, biliyorsunuz.
Benim fark etme anımı da soruyorlar.
Benim için o an şuydu.
Çocukluğumda çekilmiş videoları izliyordum.
Üç veya dört yaşındayken annemle konuştuğum bir video buldum.
Bambi'deki dişi geyiği hatırlıyor musunuz? Faline?
Pekâlâ. Anlaşılan o ki ben bunu Faline'le fark etmişim
ve görüntüler de elimizde.
Neden harika?
Çünkü harika da ondan!
Peki Faline? O da harika değil mi?
Evet, Faline çok güzel.
Onu görünce tavadaki bir sosis gibi kızarıyorum.
Sosis gibi kızarıyor musun?
*ISRARLA KAFA SALLAR*
Tanrım. O da ne demek oluyor?
Bilmiyorum.
Teşekkürler Grand Rapids. Ne kadar teşekkür etsem az.
Sophie Buddle'a bir alkış daha!
Alt yazı çevirmeni: Berkay Dişcioğlu