Downloaded from YTS.BZ
Brazylia może wyjść na prowadzenie.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
RZUTY KARNE
Kapitan ustawia piłkę.
Włosi trafili dwa z czterech rzutów karnych.
Dunga przy piłce.
To decydujący moment.
Nerwy mnie zżerały.
„Spudłuję i nie mam po co wracać”.
Ale jednocześnie pamiętałem, że prosiłem o tę szansę.
Dunga przy piłce.
SÃO PAULO BRAZYLIA
MISTRZOSTWA ŚWIATA 1994
Mam osiem godzin nagrań zza kulis.
Mam tego sporo.
To opowiada całą historię w szczegółach.
To były inne czasy.
Nie ma na czym tego odtworzyć.
Mam tu sporo rzeczy.
Zacząłem nagrywać
i stworzyliśmy wspaniałe archiwum wydarzeń z tamtych dni.
Miałem pomysł.
A gdyby pokazać niepublikowane nagrania?
Zza kulis,
z szatni, rozmowy zespołu,
dobre i złe chwile.
Ta grupa zjednoczyła się i przetrwała bardzo trudne chwile,
gdy wielu chciało nas zniszczyć.
Nie pozwolimy na to.
RIO DE JANEIRO BRAZYLIA
Co to było?
Nasz superwygodny autokar.
To był zwykły autobus. Miał nawet obrotową bramkę.
To, co przeżyliśmy przez te miesiące…
Spędziliśmy razem ze trzy miesiące.
Musieliśmy to nagrać.
PIERWSZY RAZ OD 30 LAT POKAZANO
NIEPUBLIKOWANE NAGRANIA SAMYCH ZAWODNIKÓW
17 LIPCA 1994 ROKU
- Zróbmy to! - Co dziś na obiad?
- Co? - Co na obiad?
Makaron!
Graliśmy z Włochami, więc był makaron.
To rozgrzewka. Byliśmy tacy spięci.
4 LIPCA 1994 ROKU
Miałem prawie sześć lat, gdy oglądałem mundial w 1970 roku.
Pelé! Gol!
Pomyślałem: „Kiedyś tam będę.
Zostanę mistrzem świata. Zagram w reprezentacji”.
Brazylia trzykrotnym mistrzem świata w piłce nożnej!
Po 24 latach
Brazylia i Włochy znów spotykają się w finale.
Na mistrzostwach świata w 1994 roku w USA.
Dwie dekady później.
Tylko ci, którzy tam byli, mogą opisać to uczucie.
To nie byle jaki mecz. Brazylia kontra Włochy.
Jesteśmy krok od tytułu…
Będziemy czterokrotnymi mistrzami!
Chciałem być mistrzem świata. Przejść do historii.
Gdy zakładałem koszulkę, coś się zmieniało.
Oczekiwania były ogromne. Brak tytułu byłby porażką.
Presja, wymagania.
- Grają słabo. - Do domu, Parreira!
W 1994 roku brazylijski futbol umarł.
Nie wygraliśmy od 24 lat. To szmat czasu.
Wszyscy pamiętają, jak całuję słupek…
BRAMKARZ
…ale nie mój błąd.
To pierwszy mundial, gdy decydowały karne.
Gdy strzelałem karnego…
POMOCNIK
…byłem jak nieprzytomny.
Nasi rodacy są pracowici, wytrwali.
Pomyślałem: „Muszę dać im radość”.
Mistrzostwa miały przynieść moim rodakom radość.
Zrobiłbym to jeszcze raz.
Niczego nie żałuję.
Czwarty tytuł.
„Byłem wtedy tam i tam”, „Ja byłem z tatą”, „A ja…”
Wszyscy pamiętają, gdzie byli podczas tego meczu.
Byliśmy najbardziej zdeterminowani, by zostać mistrzami świata.
Trzeba mieć mocną psychikę.
POMOCNIK
Rzut karny może zmienić życie.
Jeśli Taffarel obroni, Brazylia zostanie mistrzem.
Baggio podbiega do piłki.
MUNDIAL 1994: POWRÓT BRAZYLII DO CHWAŁY
CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Brazylia szykuje się do meczu z Argentyną
w 1/8 finału mistrzostw świata w 1990 roku.
Co za emocje.
To odwieczni rywale.
W 1/8 FINAŁU BRAZYLIA ZMIERZYŁA SIĘ Z ARGENTYNĄ MARADONY.
Na mundial trzeba grać bezbłędnie i z pełną precyzją.
Rywal ma 11 dobrych zawodników, z czego dwóch lub trzech kluczowych.
Przy takim zawodniku jeden błąd i nie ma odwrotu.
Jeśli nie stracimy gola, to go strzelimy.
Zaczynamy mecz Brazylii z Argentyną!
Brazylia grała lepiej,
a Argentyna miała jedną szansę. Kto ją wykorzystał?
Rusza Maradona.
Geniusz. Nic nie można zrobić. Taki jest futbol.
Maradona mija Dungę i biegnie.
Musi uważać.
Podaje do Caniggii.
Ten mija zwodem Taffarela i strzela!
Brazylia odpada z mundialu w 1990 roku.
Wielu opłakuje porażkę.
Teraz pozostaje czekać na kolejny mundial za cztery lata.
Po porażce ludzie zaatakowali zarówno Lazaroniego, jak i mnie.
Dlaczego „era Dungi”?
Bo symbolizowała czas,
gdy reprezentacja była znana bardziej z defensywy
niż z kreatywności.
Powinniśmy zmienić trenera.
Gdyby Brazylijczycy wybierali trenera, byłoby mu łatwiej pracować.
Stanowiska trenera kadry się nie wybiera.
Dostaje się zaproszenie.
Parreira spędził dzień w hotelu Hilton w Rzymie.
Rozmawiał z Pelé, ale nie chciał udzielać wywiadów.
Gdy Parreira został wybrany na trenera, powiedział:
„Pod jednym warunkiem. Zabieram ze sobą Zagallo”.
Znaliśmy się od mundialu w 1970 roku.
Jego słowa były złotymi myślami.
Lubiliśmy się, dogadywaliśmy,
a przede wszystkim dawaliśmy z siebie wszystko dla reprezentacji.
PARREIRA SELEKCJONEREM
BOHATEROWIE
Przygotowania zaczęły się po mundialu w 1990 roku.
Zaczęli kompletować drużynę na czwarte mistrzostwo.
BRAZYLIA WALCZY O MUNDIAL
Eliminacje wyglądały wtedy inaczej.
Każdy mecz był decydujący.
Pod hotelem na reprezentację czekały tłumy.
Raí dostał nawet buziaki od fanek.
Mistrzostwa odbywały się co cztery lata.
W 1991 roku byłem w formie,
więc przewodziłem przebudowie pod hasłem „Droga do MŚ 1994”.
ELIMINACJE DO MŚ 1994
Rozpoczyna się mecz w La Paz.
Do tamtej pory Brazylia była niepokonana w eliminacjach.
Uważaj, Taffarel. Nie cofaj się.
Bardzo silny strzał. Gol dla Boliwii.
BOLIWIA – BRAZYLIA 2:0
To była pierwsza porażka Brazylii w kwalifikacjach.
Brazylia wraca do domu, szukając przyczyn i wyjaśnień porażki.
Ludzie nie wierzyli w to pokolenie.
Po prawie 40 latach gry w eliminacjach Brazylia poniosła pierwszą porażkę.
Po powrocie do ojczyzny graliśmy z Ekwadorem na stadionie Morumbi.
Cały mecz nas wygwizdywano.
To wszystko sprawiło, że atmosfera była bardzo wroga.
Oto, dlaczego buczą:
Według Parreiry ci dwaj nie mogą grać razem.
Zaczęli kwestionować trenera Parreirę i jego styl.
Nie jestem jego fanem.
Powinni go zmienić.
Kadra nie zachwyca.
Prasa żądała zwolnienia Parreiry i Zagallo.
Ale my w nich wierzyliśmy.
Reprezentacja w nich wierzyła.
Parreira, odejdź!
Późnym wieczorem spotkaliśmy się z Parreirą w Granja Comary,
ośrodku treningowym reprezentacji.
„Chwileczkę, Parreira.
Jak to rezygnujesz?”
Był to sposób na wzmocnienie tego zaangażowania.
„Nie poddamy się. Zostaniemy mistrzami świata”.
Moment decyzji.
Graliśmy w Recife. Zaapelowałem do kibiców z Pernambuco.
„Potrzebujemy was”.
Gdy dotarliśmy na miejsce, zobaczyliśmy coś niezwykłego.
Na lotnisku był tłum ludzi, przyjęto nas bardzo ciepło.
Świętowali, przytulali nas, byli bardzo serdeczni.
Czekało na nas z pięć tysięcy ludzi. Krzyczeli nasze imiona.
Raí!
Wszystko gotowe na niedzielny mecz. Czuję ciepłą atmosferę w Recife.
„Jesteście w domu. Kochamy was”.
Zawodnicy potrzebują ciepła. Jak my wszyscy, nasze rodziny…
Z pomocą przyszli nasi przyjaciele z Recife.
Brazylia!
Na jutrzejszy mecz sprzedano 69 000 biletów.
Od tego momentu coś się zmieniło.
Ricardo Rocha zasugerował,
że powinniśmy głośno i wyraźnie wyrazić swoje odczucia na boisku.
Łapiąc się za ręce.
Reprezentacja wchodzi na boisko w inny sposób.
Może trzymają się za ręce, by odwzajemnić uczucie,
jakim mieszkańcy Pernambuco darzą drużynę.
Trzymają się za ręce,
pokazując, że tak będą grać.
Znaliśmy swój potencjał.
Wiedzieliśmy, na co nas stać.
Tego dnia daliśmy czadu.
No dalej! Gol!
Patrzcie! Gol!
Gol!
Patrzcie! Bramka!
Byłoby idealnie! Gol!
Szósty gol Brazylii.
To była odpowiedź dla malkontentów.
Ale potem nadszedł decydujący mecz.
Ostatni mecz eliminacyjny
graliśmy na Maracanie przeciw Urugwajowi.
Zaczynamy.
Maracanaço.
Rok 1950.
„Nie, znowu?!”
Porażka oznaczałaby odpadnięcie.
Reprezentacja może napisać jeszcze smutniejszy rozdział
i po raz pierwszy nie zakwalifikować się na mundial.
Na pewno wygramy i się zakwalifikujemy.
Jeśli odpadniemy, kraj pogrąży się w rozpaczy.
W każdym wywiadzie pytali o Romário.
Mówiłem, że w końcu wróci.
Romário!
Kibice skandują imię Romário.
Romário świetnie szło w Barcelonie. W Europie wymiatał.
Wszyscy wiedzieli, jak ważny był Romário.
Szczerze mówiąc, spodziewałem się powołania,
bo sytuacja Brazylii była trudna.
BRAZYLIA PROSI ROMÁRIO O POWRÓT
Parreira i Zagallo byli pod presją.
Zadzwonili do mnie, mówiąc:
„Bebeto, myślimy o ściągnięciu Romário”.
Trenerzy zapytali go, co sądzi o moim powrocie.
Pierwszy przytaknął.
Bebeto zawsze był jednym z moich najlepszych przyjaciół.
I najlepszym partnerem na boisku.
Tylko dwa duety nigdy nie przegrały w seniorskiej reprezentacji.
Wiecie które?
Pelé i Garrincha oraz Bebeto i Romário.
Gdybyśmy nie ściągnęli Romário, przegrali z Urugwajem
i pierwszy raz nie pojechali na mistrzostwa świata?
To koniec.
Czuję się ważny.
Jeśli nie osiągniemy pożądanego wyniku,
to będzie moja wina.
Będę na to gotowy.
Odpowiedziałem na boisku, więc nie musiałem nic mówić.
Brazylijczycy na boisku.
Nadszedł decydujący tydzień
przed meczem z Urugwajem.
Nie muszę być ważny cały czas. Tylko wtedy, gdy trzeba.
I gdy tylko trzeba było, byłem ważny.
Zaczynamy.
Wychodzi spod pressingu. Maracanã szaleje!
Romário powiedział:
„Założę mu siatkę,
potem zrobię sombrero i strzelę dwa gole, Ricardo”.
Musiałem to zrobić, żeby dać prawdziwe show.
Koniec pierwszej połowy.
W tunelu zapytałem go, co z golem. Odparł: „Strzelę w drugiej połowie”.
Bebeto dośrodkowuje.
Dograł idealnie.
Romário jest po drugiej stronie.
Gol!
Lekko podskoczyłem
i strzeliłem główką w dół.
Romário kończy akcję strzałem głową.
Jeden do zera dla Brazylii.
Romário pierwszy.
Wtedy byłem bardzo szybki.
Trąciłem piłkę przed bramkarzem. Zasłonił jedną stronę, pobiegłem w drugą.
Próbował mnie uderzyć,
ale byłem za szybki.
Romário pierwszy przy piłce.
Co teraz? Patrz na bramkę!
Wbij piłkę!
Gol!
BRAZYLIA – URUGWAJ 2:0
Koniec meczu. Słuchajcie!
To dźwięk wbijanej w brazylijskie paszporty pieczątki.
Tak, Brazylio. Jedziemy na mundial.
O cholera. Awansowaliśmy!
Czułem, że ta grupa – głównie po porażce w 1990 roku –
nie chce więcej przegrać.
Najważniejsze, że Brazylia wygrała i jedziemy na mistrzostwa.
Brazylia zakwalifikowała się na mundial w USA.
Jest wspaniale.
Mogło być lepiej,
ale teraz będziemy imprezować i pić piwo.
Wszystko, co mam, zawdzięczam piłce nożnej.
Od dnia narodzin łączy mnie z nią szczególna więź.
Piłka nożna odzwierciedla sytuację kraju lub społeczeństwa.
Brazylijczycy to cierpiący naród.
Są zdeterminowani, pracowici.
Życie tutaj nie jest łatwe.
To bardzo duży kraj.
A futbol to nasza duma i radość.
Brazylia jest znana jako kraj piłki nożnej.
Ludzie tu żyją nią i oddychają.
Każdy w Brazylii marzy, by zostać piłkarzem.
Pojechaliśmy grać w Paryżu
przeciwko drużynie Raí, Paris Saint-Germain.
Gdy dotarłem na zgrupowanie,
wszyscy byli bardzo smutni.
Wtedy się dowiedziałem,
że doszło do strasznego wypadku.
Zginął wielki sportowiec, mój przyjaciel,
który na pewno zostałby najlepszym na świecie – Dener.
Dener na pełnej szybkości.
Mija obrońcę i bramkarza.
Tacy jak Dener nie rodzą się codziennie.
To fenomen.
Sposób, w jaki się poruszał, przeczył prawom grawitacji.
Była 5.15 rano. Za 10-15 minut Dener byłby w domu.
Tata jechał z São Paulo do Rio de Janeiro.
Piętnaście minut przed dotarciem do domu
kierowca zasnął, uderzył w drzewo i mój tata zginął.
Niestety straciliśmy kolejnego kolegę w wypadku.
Wiadomość przyszła tego samego ranka.
Bez wątpienia grałby z nami na mundialu.
Na pewno byłby na liście.
Byłby gwiazdą mistrzostw,
ale los miał inne plany.
Mecz rozpoczął Ayrton Senna.
Oto wielki Ayrton Senna, kierowca Formuły 1,
który rozpocznie mecz.
Dalej, Ayrtonie. Podaje i pozdrawia publiczność.
Dziękujemy za wsparcie brazylijskiej reprezentacji.
Tak jak Brazylia, był trzykrotnym mistrzem.
Jak my miał zdobyć czwarty tytuł.
Było ciężko, ale zamierzaliśmy dać z siebie wszystko.
Zawarliśmy pakt.
Mamy obecnie większe szanse w piłce nożnej niż w Formule 1.
W niedziele przerywaliśmy treningi,
żeby obejrzeć wyścig Ayrtona.
Był naszym wielkim bohaterem.
W niedziele dawał Brazylijczykom radość.
Piętnaście dni później, pierwszego maja, zginął w wypadku.
BRAZYLIA OPŁAKUJE SENNĘ
PONAD MILION LUDZI ŻEGNA SENNĘ
ŻEGNAJ, MISTRZU
Śmierć Ayrtona Senny była druzgocąca.
Brazylia przeżywała bardzo smutny okres.
Po śmierci Senny i Denera
zawsze staraliśmy się przekuć trudne chwile,
wielką stratę i ból
w siłę, by zachować koncentrację
i nigdy się nie poddawać.
Po stracie Ayrtona czuliśmy, że reprezentujemy kraj w chaosie.
Brazylia przechodziła trudny okres.
Piłka nożna i reprezentacja były nadzieją Brazylijczyków
na chwilę radości.
Kiedy zostaliśmy powołani,
mieliśmy tylko jeden cel.
Przywieźć do domu puchar,
żeby dać rodakom powód do uśmiechu.
ŚWIAT PATRZY NA USA
BRAZYLIA ODLECIAŁA Z NADZIEJĄ
Nie było cię tam wtedy.
Pierwszy wsiadłem do samolotu z kamerą.
BRAZYLIA W WYŚCIGU O CZWARTY TYTUŁ
Nagrałem wszystkich.
To było wspaniałe.
Spełniło się dziecięce marzenie.
W pracy zespołowej
najważniejsze jest, by wszyscy mieli tę samą filozofię.
Czego chcemy?
Być mistrzami świata.
STANY ZJEDNOCZONE
Przyjazd do USA na mundial to zupełnie coś innego.
Tam piłka nie jest aż tak okrągła.
Udział w mundialu,
możliwość gry…
Nie da się tego porównać.
Nie dopuszczaliśmy gazet ani czasopism.
W nic się nie angażowaliśmy.
Trenowaliśmy,
wracaliśmy do hotelu,
jedliśmy obiad.
Następnego dnia znów trenowaliśmy. Wszyscy byli skupieni.
Wiedzieliśmy, że musimy się dostosować
i ciekawiło nas, jak zareaguje publiczność.
Brazylia jest najlepsza!
W tym kraju mogliśmy iść ulicą i większość ludzi nas nie znała.
Można było pytać: „Trwa mundial. Wiesz, co to jest?”.
- Kibicujesz? - Nie.
- Będzie pani oglądać mecze? - Nie.
To nie dla mnie.
- Obejrzysz jakiś mecz na mundialu? - Nie, muszę pracować.
FIFA zawsze chce rozwijać piłkę nożną.
Dostrzegli duży rynek w USA.
Stany Zjednoczone serdecznie witają
na Mistrzostwach Świata w 1994 roku!
Tańczący sambę i grający na bębnach kibice Brazylii
opanowali miasteczko Los Gatos.
Czego cię nauczyli?
Cokolwiek to znaczy.
Co?
W górę, w dół, pociągnij, leć!
Co to znaczy?
BRAZYLIA W GRUPIE ŚMIERCI
W fazie grupowej trafiliśmy na Kamerun, Rosję i Szwecję.
Przed pierwszym meczem z Rosją byliśmy bardzo zdenerwowani.
To były moje pierwsze mistrzostwa.
Dla Cafu, Leonardo i Márcio Santosa też.
Mieliśmy mocny trzon z 1990 roku.
Początek mistrzostw świata. Gramy z Rosją.
Pierwszy mecz jest zawsze stresujący.
Wiedzieliśmy, że jest ważny,
bo wygrana w nim praktycznie zapewnia awans.
Stres i nerwy z nim związane są spore.
BRAZYLIA – ROSJA FAZA GRUPOWA
Pamiętam, że wszedłem na boisko pierwszy.
Gdy postawiłem prawą nogę na murawie…
mrugnąłem i przeleciał mi przed oczami film.
Widziałem, co ta grupa przeszła, by dotrzeć na mundial.
Cały stadion w żółci, w barwach Brazylii.
Zakłada siatkę Rosjaninowi.
Utrzymuje się przy piłce.
Mecz z Rosją był naprawdę ciężki.
Środkowy obrońca Ricardo Rocha nie może kontynuować gry.
Złapałem kontuzję.
To kontuzja mięśniowa.
To był mój koniec mundialu.
ZMIANA
Wolałem strzelać gole niż mieć miano najlepszego gracza.
Brazylia ma szansę! Gol!
To był utalentowany zespół. Wciąż atakowaliśmy, stwarzaliśmy okazje.
Rzut karny!
Raí strzela i trafia!
BRAZYLIA – ROSJA 2:0
Zaczęliśmy bardzo dobrze, a to kluczowe na mundialu.
Brazylia!
Trzy punkty na starcie
dają niemal pewny awans.
Potrzebujemy jeszcze jednego zwycięstwa.
A Ricardo Rocha? Zagra?
Lekarz jeszcze go nie widział.
Pomyślałem, że nie mogę tu zostać.
Parreira i Zagallo powiedzieli: „Zostajesz. Rozmawiałem z piłkarzami”.
Wtedy Ricardo stał się łącznikiem
między zawodnikami, zarządem i sztabem trenerskim.
Nie gram na mundialu, ale muszę pomóc chłopakom,
jak tylko się da.
Zobaczcie nagrania z Jorginho.
Mówię: „Powiedz, kiedy skręcić”. A on: „Tutaj!”.
Uczył się prowadzić.
Opowiada tutaj, jak wjeżdżał na strome wzgórze.
Ale że nie umiał prowadzić, zatrzymał się, wystawił trójkąt
i powiedział: „Mamy problem”.
- Nagrałeś to? - Tak.
Ja mówię: „Idzie laga”,
a wy: „Strzał!”.
24 CZERWCA 1994 ROKU
KAMERUN
Na całym świecie Brazylia była wzorem futbolu.
Ci zawodnicy…
NAPASTNIK
Oglądaliśmy ich tylko w TV. To było niesamowite.
Jest 24 czerwca.
Stadion w Stanford znowu wypełniony jest tysiącami Brazylijczyków.
Wszyscy czekają na drugi mecz Brazylii.
Trudno gra się przeciw drużynom z Afryki jak Kamerun.
BRAZYLIA – KAMERUN FAZA GRUPOWA
Podanie do Romário. Rusza do przodu…
Wiedzieli, że mogą mi zaufać.
„Podajcie mu, a on strzeli”.
No dalej! Gol!
Co za wyjście na pozycję. Jorginho dośrodkowuje.
Márcio Santos wykańcza akcję. Gol!
Tym golem dołączyłem do obrońców, którzy trafiali na mundialu.
Niewielu ich jest.
Romário próbował.
Chciał podać, ale nie mógł. Piłka trafiła do mnie.
Strzelałem z ostrego kąta, ale trafiłem w róg bramki.
Nadbiega Bebeto, strzela! Gol!
Cieszyłem się, że mecz się skończył.
BRAZYLIA – KAMERUN 3:0
Brazylia!
Zauważyliście, że Dunga to inny zawodnik niż na mundialu we Włoszech?
Pierwszy gol Brazylii to zasługa asysty Dungi do Romário.
Piłka nożna to utopia.
W grupie są ludzie, z którymi lepiej się dogadujesz.
To nie znaczy, że z innymi nie.
Szanujesz ich, jesteś częścią zespołu.
Kilka osób, które myślą inaczej, ale mają ten sam cel.
24 CZERWCA 1994 ROKU
Romário nie pił ani nie palił.
Jego nałogami były kobiety i taniec. Uwielbiał tańczyć.
Zobaczmy trochę samby.
Lubiłem cieszyć się życiem. I nadal to lubię.
Kobiety zawsze były moją siłą.
Albo słabością.
„Mały” wymykał się, ale wracał na czas,
spał i koncentrował się bez problemu.
Przestań.
Zagrajmy Salgueiro.
Wygraliśmy dwa pierwsze mecze,
więc my i Szwecja mieliśmy już zapewniony awans.
Graliśmy o pierwsze miejsce.
SZWECJA
Jadąc na te mistrzostwa,
wiedzieliśmy, że mamy silny zespół, który może wiele osiągnąć.
Trzy do zera dla Brazylii!
BRAZYLIA – SZWECJA FAZA GRUPOWA
Chcieliśmy wygrać.
Groźna sytuacja. Strzał i gol!
Ale rywal objął prowadzenie.
W drugiej połowie wszedł Mazinho,
by chronić tyły, co pozwoliło mi się przesunąć.
Taki był plan.
Podałem mu. Był bardzo szybki.
Romário rusza i strzela!
Bramka!
To był trudny mecz.
W końcu strzeliłem z czuba
i wyrównaliśmy.
Remis po jeden.
Brazylia wygrała grupę.
Wtedy Parreira zmienił ustawienie na bardziej konserwatywne.
Ze składu wypadł Raí.
Trafiłem na ławkę, ale od razu zrozumiałem,
że najważniejsze jest myślenie o drużynie.
Gdy kapitan, Raí, usiadł na ławce,
nie wahaliśmy się ani chwili.
Wybór był oczywisty. Dunga.
Opaska kapitana mnie nie zmieniła.
Zawsze taki byłem.
Moje zachowanie na boisku,
surowość i styl przywództwa
nie miały nic wspólnego z opaską.
Trener Parreira ogłosił to w niedzielę.
Ale kibice nie są niezadowoleni.
W naszym kraju mamy 220 milionów trenerów.
Każdy ma swoje zdanie, ulubioną drużynę,
gwiazdę czy kogoś, kto się wyróżnia.
Występ zespołu był okropny.
Nawet twarz sobie pomalowałam, ale byliście do niczego.
Wiem, co dla kibiców znaczy podróżować za drużyną i ją wspierać.
Kibice są szaleni. Pełni pasji.
Kocham piłkę nożną.
Kupiliśmy bilety tylko na pierwszą rundę.
Uważałem, że możemy nie przejść dalej.
Nie chcieliśmy spędzić miesiąca w USA, oglądając mecze innych drużyn.
W 1/8 finału Brazylia miała grać ze Stanami Zjednoczonymi czwartego lipca.
To było straszne, bo Amerykanie coraz lepiej grali w piłkę.
Dla USA to ogromna radość.
Dołączają do najlepszej szesnastki
i przyciągają uwagę rodaków w Dniu Niepodległości.
Fotograf przy linii bocznej usłyszał, jak Tab Ramos mówi przed meczem,
że Brazylijczycy odpadną jak my na Maracanie w 1950 roku.
Strzał!
4 LIPCA 1994 ROKU
Dalej, chłopaki! Zagrajmy sambę.
Strzał!
Już zrobiłem reklamę.
Sponsorem jest…
Takie rzeczy się zdarzają. To naturalne, są okazje.
Branco jest dziś kontuzjowany i nie zagra.
Jutro mogę to być ja.
Ci ludzie zawsze byli bardzo patriotyczni.
Na stadionie 80% kibiców to byli Amerykanie.
USA!
Wszystko się układa.
Dzień Niepodległości, mecz u siebie z najlepszą drużyną mistrzostw.
Mieliśmy szansę.
Rozpoczyna się mecz Brazylii z USA.
Mieli dobrą drużynę.
Byli perfekcyjni taktycznie, zgrani, mieli niezłych zawodników.
To był problem.
Ładne podanie Taba Ramosa do Thomasa Dooleya. Jest groźnie!
To był trudny i zacięty mecz.
Oczywiście Brazylia była więcej przy piłce.
Z Bebeto i Romário z przodu
niedługo strzelimy gola i wygramy.
Byliśmy konkurencyjni.
To był dobry mecz.
Tab Ramos i Leonardo walczą o piłkę…
Leonardo fauluje!
Doszło do przepychanki.
Czerwona kartka! Leonardo wyrzucony z boiska.
Wyleciał z boiska. To było w pierwszej połowie.
Stadion zamarł.
Brazylijscy kibice przystanęli,
nie dowierzając.
Zawodnik został wyrzucony.
W takich chwilach człowiek myśli: „Boże, co teraz?”.
Brazylia traci kontrolę.
To bardzo utrudnia sprawę.
Takie zachowanie Leonardo to zawód.
To było straszne. Dotarło do nas, że możemy odpaść.
Piłka trafia w słupek!
Koniec pierwszej połowy.
Dość futbolu Parreiry, bo to nie jest brazylijski futbol.
Gdybyśmy odpadli po czerwonej kartce, Leonardo miałby po co wracać.
W przerwie wszedłem do szatni.
„Gdzie Leonardo?
Gdzie on jest?”
Siedział pod prysznicem.
Spojrzałem na niego i zawołałem: „Wstawaj!”.
Płakał jak bóbr. Mówię do niego: „Coś ci powiem.
Strzelę gola. Spokojnie, wygramy ten mecz”.
Musieliśmy więcej biegać.
Rozpoczęła się druga połowa.
Zrozumiałem, że nie zdobędę bramki, bo piłka nie chciała wpaść.
Romário strzela i…
Grają w dziesiątkę, presja rośnie.
Grałem prawą stroną, lewą, środkiem.
Walczyłem, atakowałem i broniłem.
Mecz stał się dramatyczny.
Przy piłce Romário, nasza nadzieja.
Wyszedł ze środka boiska.
Zrobiłem mu miejsce,
żeby mógł mi podać.
Dalej, Romário!
Patrzyłem na niego i na boisko, pilnując, żeby nie spalić.
Uwierz w siebie, Romário.
„No dalej!”. Czekałem i czekałem.
Biegli w moją stronę, a ja myślałem: „Będę na spalonym”.
Patrzyłem to na ostatniego obrońcę, to na Romário.
Wszystko w ułamku sekundy.
Skoro nie mogłem strzelić, musiałem podać komuś, kto mógł.
Romário podaje do Bebeto…
Gdy mi podał, odwróciłem się.
Spojrzałem na wielkiego bramkarza.
„Teraz albo nigdy”.
Bebeto strzela!
Gol!
Brazylia strzela gola!
Jak zawsze był bardzo dokładny.
Nikt inny nie strzeliłby takiego gola.
Wpakowałem piłkę w sam róg.
Tam, gdzie zwykle stoją butelki z wodą.
I tyle.
Gol!
Strzeliłem i powiedziałem mu: „Kocham cię”.
Kochaliśmy się.
A miłość ma różne oblicza.
To było prosto z serca, o czym on to wie.
Darzymy się wielką miłością.
Wszyscy, rozumiecie?
Cóż za radość widzieć taką grę Brazylii!
Stadion wybucha radością.
Naprzód, Brazylio!
Ta bramka była kluczowa.
Powiedziałem Jorginho: „Tego tytułu nikt nam nie odbierze”.
Wchodzę do szatni, a Leonardo…
przytula mnie.
Płakaliśmy wszyscy.
Sędzia gwiżdże. To koniec meczu przeciwko USA.
Brazylia awansuje do ćwierćfinału.
Naprzód, Brazylio. Do ćwierćfinału.
BRAZYLIA – STANY ZJEDNOCZONE 1:0
FIFA zawiesiła obrońcę Leonardo na cztery mecze
i ukarała go grzywną w wysokości 10 000 franków szwajcarskich.
Próbowałem go obiec.
Szarpnąłem go za koszulkę.
Wtedy uderzył mnie łokciem.
Jestem niższy, a do tego byłem pochylony.
Trafił mnie łokciem w głowę i pękła mi czaszka.
Pamiętam, że leżałem na ziemi.
Czułem, jakby obok mnie przejeżdżał pociąg.
No wiecie, w mojej głowie.
Uraz zostawił trwały ślad,
bo przez lata miałem bóle głowy.
Leonardo to lojalny facet.
Nigdy by czegoś takiego nie zrobił.
Człowiek zna zawodników.
Niektórzy mają złe zamiary,
ale Leonardo nie jest jednym z nich.
Wszystko gra, bo wiem, że to nie było celowe.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić ani zaatakować.
Brazylijska prasa i Brazylijczycy zawsze chcą więcej.
Wygrana to za mało.
Ostatecznie wygraliśmy.
Ale z taką grą przeciwko USA,
pełną strachu i zachowawczości,
trudno się pogodzić.
Nie sądzę, żeby wygrana była zagrożona.
Ale było ciężko.
20 CZERWCA 1994
Mattheus urodził się siódmego lipca 1994 roku.
Dziewiątego graliśmy z Holandią.
Nie było mnie przy żonie. Szwagierka była na porodówce.
Prawie godzinę czekałem przy telefonie, by usłyszeć płacz syna.
Uspokoił się dopiero…
Mattheus miał pępowinę owiniętą wokół szyi.
Gdy się urodził, był nieco siny. Chwilę trwało, zanim zapłakał.
Bardzo mi ulżyło, gdy w końcu usłyszałem jego płacz.
Wtedy włączyli telewizor,
a tam moja żona z synem.
O rany. To było niesamowite.
Słyszy cię, możesz mówić.
Jestem taki szczęśliwy…
Mam nadzieję, że dla Mattheusa strzelę gola Holandii.
Widziałeś, jaki jest duży?
Jest wspaniały, piękny.
- Podobny do taty, prawda? - Tak.
Ale do mamy też, prawda?
Chcesz, żeby wszystkie dzieci były do ciebie podobne.
Powiedziałem jej: „Widząc syna…
Żałuję, że mnie tam nie ma, ale będzie to tego warte.
Będzie warto”.
Nadal, Ferrer,
Luis Enrique.
Miałem poważne zapalenie nerwu kulszowego.
Na początku grał Leonardo.
Cały mundial dochodził do zdrowia.
Leonardo grał, bo Branco był kontuzjowany.
BRANCO MODLI SIĘ O SIŁĘ
Powiedziałem:
„Nie może biegać po boisku, ale w basenie już tak.
Mogę tam nawet poprawić jego kondycję”.
Dali mi kredyt zaufania.
Trenowałem w basenie w kamizelce i na gumie,
bo nie mogłem dotykać ziemi przez zapalenie nerwu kulszowego.
Za powołanie Branco znalazłem się w ogniu krytyki.
Wszyscy wiedzą, że Branco jest w fatalnej formie.
Nie grał od 50 dni, a upał jest nie do zniesienia.
Gdy potrzebowaliśmy zawodnika,
nie wahałem się go wstawić.
No i dał pokaz.
Wkrótce zmierzymy się z Holandią w meczu o wszystko.
Do drużyny wraca Branco, ku rozczarowaniu narodu.
Lepiej późno niż wcale.
Ważne, by odwdzięczyć się za wsparcie
dobrą grą i może bramką.
Ścigałem się z czasem.
HOLANDIA
Nawet gdy nie zawsze graliśmy dobrze w fazie grupowej,
rozwijaliśmy się jako drużyna.
I nasz sposób gry w piłkę też się rozwijał.
Wiedzieliśmy, że grając swoje, możemy wygrać.
Zobaczymy. Damy z siebie wszystko.
Może uda nam się wszystkich zaskoczyć.
Brazylia musi uważać,
bo holenderska drużyna, w przeciwieństwie do naszej,
znalazła właściwą taktykę, a między zawodnikami jest chemia.
Jak wiemy, Holandia to piłkarska potęga,
Na tym mundialu miała świetnych graczy.
Mieliśmy wielkie talenty. Byliśmy gotowi.
Zagramy dobry mecz i wejdziemy do półfinału.
Pokonali nas w 1974 roku, ale teraz wygramy.
BRAZYLIA – HOLANDIA ĆWIERĆFINAŁ
Obejrzeliśmy wszystkie mecze Holandii.
Przez upał w drugiej połowie byli wolniejsi.
Ale dzień przed meczem padało.
Temperatura spadła o 20 stopni
i to wyrównało szanse.
Przyszedł do nas dziennikarz i wręczył nam notatkę:
„Poproście Parreirę, żeby nie wystawiał Branco”.
Odpowiedzieliśmy: „Ręczymy za Branco”.
Zaczynamy mecz Brazylii z Holandią.
Holandia i Argentyna to drużyny ofensywne. Dorównują w tym Brazylii.
To był intensywny mecz.
Kopnąłem piłkę, Bebeto dotknął jej dwa razy,
a Romário wbił ją do bramki.
Aldair do Bebeto, ten do Romário, Romário ma piłkę i gol!
To był najlepszy mecz Brazylii.
Brazylia miażdżyła Holandię.
Bebeto naciska, idzie dalej.
Nie zatrzymuje się.
Teraz albo nigdy.
Nie chciałem ryzykować,
więc minąłem obrońcę i bramkarza i podbiegłem do bramki,
żeby mieć pewność, że trafię.
Ależ piękna akcja!
Gol!
Pobiegłem świętować…
Ominęły mnie narodziny Mattheusa.
Pomyślałem, że będę udawał, że go kołyszę w ramionach.
Cudowna celebracja Bebeto.
Potem podbiegli Romário i Mazinho.
Spojrzałem na nich.
I zrobiliśmy to we trzech.
Przyjaciel, którego kochasz i który kocha ciebie,
strzela gola i wykonuje gest dla swojego dziecka.
Nie mogliśmy się powstrzymać.
To było jak jego chrzest.
Bycie ojcem jest cudowne.
Zrozumieliśmy.
Musimy coś zmienić.
Zaczęliśmy grać w piłkę i…
Uwaga! Holandia strzela bramkę!
Boże, co za moment.
Przy wyniku 2:1 wiara w drużynie wzrosła.
Aron Winter strzela głową. I gol!
Czuć było, że jedna drużyna jest na fali wznoszącej,
a druga na opadającej.
To daje możliwość i wiarę, że możesz wygrać mecz.
Raí zmienia Mazinho. Do boju, Brazylio!
Raí wszedł wślizgiem.
Raí robi wślizg.
Grał ostro. Mówiliśmy: „Spokojnie! Bo wylecisz!”.
To tylko świadczyło o zgraniu tej drużyny.
Raí mógł się zdenerwować.
Był kapitanem drużyny.
Nie Dunga.
Nie myślałem o presji bycia kapitanem.
Bardziej o tym, że nie mogliśmy wrócić do Brazylii.
Ludzie by nas zabili, zwłaszcza po 1990 roku.
W tamtym momencie
skupiliśmy się na rozwiązaniu problemu.
Musieliśmy wygrać.
Od tego momentu to była walka na śmierć i życie.
Wystawiłem prawą nogę
i dałem się sfaulować.
Kopnął mnie, gdy leżałem, doszło do sprzeczki.
Bramkarz ustawił pięcioosobowy mur.
Branco wykona rzut wolny.
Pomyślałem, że uderzę w jego róg.
Miał częściowo zasłonięte pole widzenia.
Pomyślałem: „Teraz albo nigdy”. To był mój moment.
Przy rzucie wolnym zakręciłem piłkę tak,
by ominęła mur.
Strzela!
Gol!
BRAZYLIA – HOLANDIA 3:2
Świętowałem, wskazując na sztab.
Na wszystkich – lekarza, fizjoterapeutów,
Moraciego.
Trzecia bramka nas rozbiła.
Koniec meczu.
Dzięki Branco i jego bramce
Brazylia awansuje do półfinału.
SENNA: TO PUCHAR DLA CIEBIE
Po pięknym zwycięstwie z Holandią
możemy z całą pewnością stwierdzić,
że jesteśmy w najlepszej czwórce świata.
- Co tam? - Jak tam?
Stary! Teraz jesteśmy gotowi.
Udało się. Wszystkie długi spłacone.
Romário mówi, że to on strzelił gola.
Tak?
Tak.
Pomyślałem: „O cholera”.
Piłka leciała prosto na mnie.
Jeśli to powiem, wkurzy się na mnie.
Zagallo chce coś powiedzieć.
Po tym niesamowitym zwycięstwie wiem, że zdobędziemy czwarty tytuł.
Brawo, snajperze.
Taki jest futbol. Raz jesteś na szczycie, raz na dnie.
Jak to mówią – boska sprawiedliwość.
Branco, jak nazwiesz najważniejszego gola w karierze?
Szczerze mówiąc, to chyba gol zamykający usta.
Bo zamknął usta niejednemu.
Kiedy wygrywasz, kibice się ekscytują.
Brazylia po raz pierwszy zagrała dobrze na tym mundialu.
Wczorajszy mecz mi się podobał. Był świetny.
Niespodziewany bohater Branco zamknął usta wszystkim fanom.
Branco da czadu.
Zaczęliśmy trochę zmieniać stanowisko wielu dziennikarzy,
bo wszyscy byli przeciwko nam.
Parreira daje radę?
Zaczyna.
Wszyscy się zgadzają,
że trener odegrał dużą rolę w zwycięstwie nad Holandią.
Carlos Alberto Parreira z dnia na dzień stał się bohaterem.
Gdy Branco strzelił trzeciego gola Holandii,
wielu ludzi, w tym ja, pomyślało: „Boże, to się dzieje”.
Jesteśmy w półfinale. Jeden krok od czwartego tytułu.
Do boju, Brazylio. Dzieciaki na was liczą.
10 LIPCA 1994 ROKU
Wszyscy byli szczęśliwi. Ta drużyna miała coś…
To bracia, których dała mi piłka i życie.
Parreira jasno nam powiedział,
że do wygranej nie wystarczy jeden zawodnik.
Jeden zawodnik może wygrać mecz,
ale do wygrania mistrzostw potrzebny jest zespół.
A do tego trzeba się przyjaźnić.
NAPRZÓD, BRAZYLIO!
Kiedy ostatnio Brazylia grała w półfinale mundialu?
Nie wiem. Naprawdę nie wiem.
Nie wiem.
Nie pamiętam, ale dotrzemy do finału, jeśli Bóg da.
Żaden z tych zawodników nie grał wcześniej w półfinale mundialu.
To było coś wielkiego.
- Marzysz o tytule, Parreira? - Jeszcze nie jesteśmy w finale.
Tylko finaliści mogą o tym marzyć.
Chcieliśmy być mistrzami świata. Po raz kolejny.
Zwycięzcy par Szwecja-Arabia Saudyjska i Rumunia-Argentyna zagrają w 1/4 finału,
a zwycięzca trafi w półfinale na Brazylię.
Chcieliśmy zajść jak najdalej,
ale niestety dwa razy trafiliśmy na Brazylię.
13 LIPCA 1994 ROKU
Parreira i obrońcy studiowali rywali,
ale nie było internetu.
Studiowali zdjęcia i raporty.
Pokazał nam, że Szwecja grała w dwóch liniach po czterech.
Trudno było się przez nie przebić.
Musieliśmy być cierpliwi i dobrze rozgrywać.
Mazinho i Zinho musieli przełamać te linie.
Romário i Bebeto musieli grać szerzej.
Szukać się nawzajem. Musieliśmy naciskać.
Jeśli dojdziemy do linii końcowej i dośrodkujemy, w końcu strzelimy.
Pamiętajcie, że trudny moment
pokonaliśmy, bo byliśmy razem.
To ważne. Do dzieła, chłopaki!
Wszyscy brazylijscy kibice są z nami.
Tak jest! Wygrajmy to!
13 LIPCA 1994 ROKU
Strzał!
Spójrzcie, co zrobili na asfalcie.
Rysunki i malunki.
Ścieżka zwycięstwa otwarta na pasję i radość kibiców.
Potrzebujemy tego.
Kraj potrzebuje tego zastrzyku energii.
Na pewno się uda.
BRAZYLIA – SZWECJA PÓŁFINAŁ
Rozpoczyna się mecz na Rose Bowl.
Dobrze grało się ze Szwecją, bo oni naprawdę grali.
I pozwalali nam grać.
Od samego początku
czułem, że jesteśmy atakowani.
Romário przyjmuje piłkę. Opanowuje ją. Mazinho strzela! Ale nie trafia.
Nie mogliśmy strzelić gola.
Aż w końcówce Jorginho dośrodkował, a Romário w środku obrony…
To podanie naznaczyło moje życie.
Miałem bardzo jasny obraz gry.
Raí, który dopiero co wszedł na boisko,
ściągnął obrońców na bliższy słupek.
Jorginho dośrodkowuje. Wyskakuje. I gol! Romário!
Znalazłem Małego.
Uderzył głową, a Ravelli nie miał szans.
Nigdy nie stoję blisko wyższego od siebie zawodnika.
Łatwo było mi wyskoczyć i strzelić gola.
Brazylia strzela!
To była czysta radość,
bo byliśmy w finale mistrzostw świata.
To już koniec.
Brazylia po 24 latach awansuje do finału.
Lepsza drużyna stworzyła więcej okazji. Zasłużyła na awans.
Dzięki.
Cóż za niesamowite emocje.
Nikt nie opuszcza stadionu. Zobaczcie, jak świętują!
Wspaniale, Brazylio.
Damy radę. Jeszcze tylko jeden mecz.
Brazylia zagra z Włochami w finale.
To będzie powtórka z 1970 roku.
Proszę bardzo!
Dziś jest trzynasty, do cholery!
Zobaczcie.
Jorginho, nasz numer dwa, dobiegł do linii końcowej
i podał do naszego numeru 11, Romário.
Jedenaście plus dwa to trzynaście!
WŁOCHY
Czuliśmy, że możemy być mistrzami, ale wiedzieliśmy, że zagramy z Brazylią.
Drużyną, którą tradycyjnie trudno pokonać.
Ten mundial był niesamowity,
pełen wzlotów i upadków.
DROGA WŁOCHÓW NA MUNDIALU W 1994 ROKU
Kiedy oczekiwania są wysokie, napięcie również.
W pierwszym meczu zagraliśmy słabo z wielu powodów.
Co za potężny strzał! Gol!
WŁOCHY – IRLANDIA 0:1 FAZA GRUPOWA
W drugim meczu
graliśmy w dziesiątkę i musieliśmy wygrać.
Byłem pierwszym bramkarzem, który zarobił czerwień.
Podanie do Dino Baggio, ten strzela!
Grając w dziesiątkę, Włosi dokonali cudu.
Nie wygraliśmy z Meksykiem.
Na szczęście awansowaliśmy jako najlepsza drużyna z trzecich miejsc.
Szansa i gol!
WŁOCHY – NIGERIA 0:1 1/8 FINAŁU
Myślałem już o wakacjach,
bo jedną nogą byliśmy poza mundialem.
Dokładnie…
Ludzie mówią, że Roberto Baggio ściągnął nas z samolotu.
I tak właśnie było.
Roberto Baggio wyrównuje.
WŁOCHY – NIGERIA 1:1
Baggio trafia.
WŁOCHY – NIGERIA 2:1 1/8 FINAŁU
W przeszłości styl gry Hiszpanii zawsze sprawiał nam duże problemy.
Ale nasz waleczny włoski duch
zawsze pomaga nam pokonać przeszkody.
To włoski charakter, nie tylko w piłce nożnej.
W miarę trwania turnieju Włosi stają się silniejsi.
Trudno zatrzymać konia, który się rozpędził.
Byliśmy bardzo szczęśliwi po tych wszystkich przeciwnościach.
Mieliśmy możliwość rozegrania tak ważnego i niezwykłego meczu
jak finał mistrzostw świata.
Potem Baggio doznał drobnej kontuzji
i nie wiedzieliśmy, czy zagra w finale.
Bez Baggio Włosi tracą siłę, jak Brazylia bez Romário.
Dwie kluczowe postacie w finale.
FINAŁ ZEMSTĄ DUNGI
W finale zmierzyły się dwie potęgi – Brazylia z Włochami.
Oba kraje mają mistykę, tradycję,
znanych graczy i oddanych fanów.
W USA mecze zaczynały się o 16.00, 17.00.
Nasi rodacy byli na ulicach. A ulice były kolorowe i pełne flag.
Po śmierci Ayrtona Senny i przy trwającym w kraju kryzysie
reprezentacja była radością ludzi.
Nawet jeśli przegramy, urządzimy dzieciom imprezę.
Dzieciaki, jak będzie? Wygramy?
Tak!
Będzie czwarty tytuł.
Brazylia!
Czekaliśmy na ten dzień bardzo długo, bo aż 24 lata.
Do boju, Brazylio, bo siedzimy jak na szpilkach.
Wszyscy tutaj kibicują drużynie.
Na Alei Paulisty jest ponad 25 tysięcy ludzi.
Nastrój w brazylijskim autobusie przed finałem różni się od innych.
Włoski autobus był pełen poważnych, sztywnych ludzi w garniturach.
A w naszym wszyscy się pocą przed meczem.
17 LIPCA 1994 ROKU
Strzał!
Tak się przygotowujemy do meczu.
To zastrzyk adrenaliny,
który zabija niepokój.
Jest też braterska więź.
To magia.
To brazylijska specjalność. Nie próbujcie tego zrozumieć.
Ricardo zawsze podnosił nas na duchu.
Naprawdę mu ufaliśmy.
Żartował,
ale kiedy trzeba było, był poważny.
Grupa zdecydowała.
To decyzja całej drużyny, nie jednego zawodnika.
- Tak powinniśmy myśleć. - Cholera!
Trzymajmy się razem,
weźmy się za ręce i zanieśmy ducha zwycięstwa na boisko,
bo jesteśmy najlepsi.
Nie wygrywa się samą jakością. Potrzeba równowagi, siły psychicznej,
głodu zwycięstwa i wspólnego wysiłku.
Pamiętam niektóre nasze spotkania.
„Przyjechaliśmy po puchar! Będziemy mistrzami!
Każdy musi robić swoje. Nikt nie wygra sam.
Chodzi o solidarność, nie indywidualność”.
Tak było w 1994 roku i tak jest do dziś.
Czułem lekki niepokój, drużyna była trochę…
spięta i niespokojna.
Zebrałem drużynę.
„Podziękujmy Bogu, że jesteśmy w finale.
Powiem parę słów, między innymi o byciu rodziną.
„Podziękujmy rodzinom i Brazylijczykom.
Zasługują na tytuł”.
Powiedziałem: „Bądźmy jak japońscy piloci,
którzy walczyli za kraj.
Jeśli widzieli, że paliwa starczy im na 500 kilometrów
i wiedzieli, że umrą, gdy się skończy, co robili?
Rzucali się na wroga i ginęli za ojczyznę.
Piękna historia, co? Dziś zrobimy to samo.
Zginiemy, ale jako mistrzowie”.
A oni zaczęli płakać.
„Dalej, bądźmy mistrzami! Jak się nazywali ci piloci?”
Znałem ich nazwę.
Szkoda, że pomyślałem o czymś innym.
Nie rób tego.
Ci Japończycy to Kawasaki.
„I tak już po mnie”.
Krzyknąłem: „Kawasaki!”. Zapadła cisza. Wtedy wkroczył Romário.
Kamikadze!
To byli kamikadze!
13 LIPCA 1994 ROKU
„Powiedziałeś…
Kawasaki to motocykl, stary. O czym ty gadasz?”.
Pomylił się, ale obrócił to w żart.
Wszyscy…
Atmosfera była na luzie.
Opowiadał nam dowcipy.
Ale gdy trzeba było, mówił:
„Jesteście najlepsi! Wygracie ten mecz!”.
17 LIPCA 1994 ROKU
Przez 24 lata nas krytykowano. Dziś wygramy.
Zachowajmy spokój i koncentrację.
- Do dzieła. - Pamiętajmy o tym.
Spokój i skupienie.
- Idziemy. - Do boju.
Tak weszliśmy w ten mecz.
To chyba wtedy wydarzył się ten słynny moment,
gdy stoję pierwszy w szeregu, a z tyłu patrzy Baggio…
Wyraz szacunku.
Na jego miejscu zrobiłbym to samo.
Pamiętam, że to miejsce było… wypełnione po brzegi.
Stadion pękał w szwach. To był obłęd.
Brazylia!
To był nasz sposób na przekazywanie sobie pozytywnej energii.
Trzymaliśmy się za ręce jak w Recife.
Na każdy mecz wychodziliśmy, trzymając się za ręce.
Było 50 stopni, żar lał się z nieba.
Ale nastawiliśmy się, że będziemy razem do końca.
Brazylia gra bardziej regularnie. Pierwsze kopnięcie na Rose Bowl.
Rozpoczyna się wielki finał między Brazylią a Włochami.
Dwie historyczne drużyny.
Dunga dośrodkowuje. Romário główkuje!
Każdy błąd byłby decydujący. Nie przegrasz meczu, tylko mistrzostwo.
Mauro Silva się poślizgnął. Uwaga. Taffarel broni.
Gdyby Włosi strzelili, moglibyśmy wyrównać, ale byłoby ciężko.
W finale nasi zawodnicy byli zmęczeni,
bo droga do niego była wyczerpująca.
Dobrze ustawieni i zorganizowani Brazylijczycy kontrolują grę.
Strzał Bebeto!
Mieliśmy bardzo solidną linię pomocy. Byli świetni technicznie.
To wyjątkowy moment dla piłkarza.
W finale nasza drużyna była bardzo zmęczona.
Nasze tempo było znacznie wolniejsze niż w poprzednich meczach.
Przerwa. Brazylia i Włochy bez bramek.
W tym meczu nie było wielu szans bramkowych.
Sędzia daje sygnał do rozpoczęcia.
Naprzód, Brazylio!
Pagliuca miał problemy z obroną strzałów po prawej stronie.
W turnieju wpuścił parę łatwych goli. Był bliski największego babola w historii.
Mauro Silva strzela. Pagliuca wypuszcza piłkę!
Ta trafia w słupek!
To uratowało moją reputację w futbolu.
Gdybyśmy przegrali 0:1 przez tego gola…
Mojej kariery by to nie zakończyło, ale by ją splamiło.
Ludzie pamiętają, jak całowałem słupek,
ale nie pamiętają błędu.
Wiedzieliśmy, że to będzie wyrównany mecz
z powodu ich doświadczenia i zawodników.
Włosi atakują.
Baggio nie trafia.
Dogrywka, 90 minut, 36 stopni Celsjusza.
Sędzia nie chciał kłopotów.
Zero do zera z Włochami.
Drużyną, którą wszyscy skreślili,
ale oni ciągle zachodzili dalej…
Baggio doznał kontuzji,
ale grali dalej, a Baggio walczył z bólem.
Ale to był finał.
Nie codziennie gra się w finale mistrzostw świata.
Atmosfera na Rose Bowl się zagęszcza.
Pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 0:0, druga też.
W dogrywce Brazylia nie strzeliła goli.
Dośrodkowanie, szansa dla Brazylii.
Tuż obok słupka!
Romário strzela. Pagliuca broni i wybija.
Romário nie trafił do bramki, choć nie mógł nie trafić.
Dośrodkowanie do Romário. Jest niekryty, ma szansę. I pudło!
Spudłowałem w najłatwiejszej sytuacji, a wcześniej zmarnowaliśmy dwie okazje.
Gdy wszedłem na boisko,
spojrzałem na wynik.
„Mam tylko ostatnie 15 minut,
żeby strzelić gola”.
W jednej z akcji dryblowałem,
a gdy stanąłem przed bramką…
Viola atakuje lewą stroną.
Pomyślałem o Romário.
Ostatnia szansa. Romário strzela…
Do dziś pytają mnie: „Czemu sam nie strzelałeś?”.
Zrobił, co musiał. Podał do mnie.
Byłem najlepszym strzelcem. To ja miałem rozstrzygnąć mecz.
Niestety nie trafiłem.
Nie wygraliśmy w dogrywce, więc były karne.
Koniec meczu.
Pierwszy raz o mistrzostwie zadecydują karne.
Pierwszy raz w historii.
Upał jeszcze to potęgował. Było bardzo nerwowo.
Zrobiło mi się niedobrze.
Napięcie było ogromne.
Pod koniec nie mogliśmy ustać na nogach.
Musieliśmy stać na piętach, bo podeszwy nas paliły.
Pamiętam, że po dogrywce
Parreira podszedł do mnie na boisku.
„Márcio, strzelisz pierwszy?”. Przytaknąłem.
Parreira szedł w moją stronę. „Boże, wybierze mnie”.
To duża odpowiedzialność.
Jeden z graczy miał strzelać karnego, ale powiedział, że nie może.
Nie pamiętam kto.
„Nie dam rady, bo po 120 minutach gry
moje nogi ważą tonę”.
Najlepiej jest wybrać tych odważnych.
Romário nie ćwiczył karnych, ale powiedział, że chce strzelać.
Zgodzili się.
Karne to nie moja bajka. Strzelałem z cztery razy.
„Strzelasz, Bebeto?”
Podszedł do każdego.
Podszedł do mnie.
„Chcę strzelać pierwszy”.
Tak mu powiedziałem.
A on: „Nie, strzelisz ostatniego”.
Twoja kolej, Taffarel.
Brazylia jest z tobą.
Presja ciąży na strzelcach.
Bramkarz ma więcej do wygrania.
Ci, którzy strzelają karne,
myślą inaczej niż ci, którzy je bronią.
Nawet jeśli nie strzelasz karnego,
serce ci zamiera i nie możesz się cieszyć.
Baresi strzela… obok!
Dalej, Brazylio!
Wyobraźcie sobie ludzi w domach.
Jak się stresowali.
Napięcie jest ogromne.
Z bramkarzem jest inaczej.
Márcio Santos się szykuje.
Włosi zaczęli od Baresiego.
Baresi nie trafił. Piłki do dziś nie znaleziono.
Wyleciała ze stadionu.
Wszyscy trzymają się za ręce.
Piłkarze stoją objęci. Cała Brazylia jest zjednoczona.
Strzela Márcio Santos.
Pagliuca broni.
Wpadliśmy w rozpacz.
Przynajmniej nie spudłowałem.
Strzeliłem w prawy róg.
To była świetna obrona,
ale przede wszystkim
pomogłem drużynie zbliżyć się do zwycięstwa.
Márcio Santos, nasz najlepszy wykonawca rzutów karnych,
nie trafia pierwszego.
To jeszcze bardziej podniosło napięcie.
Nie trafiłem, więc zaczynaliśmy od nowa.
Wszystko może się zdarzyć. Trzeba być gotowym.
Dopóki karne trwają, nie można myśleć o wygranej lub przegranej.
Wszystko jest możliwe.
Miałem 22 lata
i był to mój pierwszy rzut karny jako zawodowca.
Albertini.
Nie byłem spokojny.
Spokój to coś zewnętrznego.
Bez rozbiegu.
Włosi strzelają.
Gdy trafiłem karnego,
byłem szczęśliwy.
Bardzo mi ulżyło.
Taffarel obroni!
Dalej!
Romário powiedział „Jestem nieustraszony, ale wtedy się bałem”.
Romário kontra Pagliuca.
To było trudne.
Cała odpowiedzialność spoczywała na mnie.
Brazylia nie wygrała od 24 lat.
Pagliuca się szykuje.
Trzeba się skupić.
Zostawić wszystko za sobą.
Musisz udawać, że jesteś sam i nic nie słyszysz.
Tak było w moim przypadku.
Prawa noga! Gol!
Naprzód, Brazylio!
Kiedy piłka uderzyła w słupek, dostał gęsiej skórki.
Na szczęście piłka wpadła do bramki.
Poczułem ulgę, ale wiedziałem, że to jeszcze nie koniec.
Usłyszałem, że trafiła w słupek. Myślałem, że nie wpadła.
A jednak.
Wziąłem piłkę i ruszyłem w stronę bramki.
Stanąłem przed bramką i pomyślałem:
„Prawo czy lewo?”
Gdy się zbliżyłem, podjąłem decyzję.
Evani się cofa.
Gdy szykowałem się do strzału,
pomyślałem, że najlepiej będzie uderzyć z całej siły.
Evani rusza. Strzela mocno w środek!
Piłka poleciała w środek,
bramkarz skoczył w bok
i strzeliłem gola.
Dwa gole Włochów, jeden Brazylijczyków.
Byłem trzeci.
Teraz strzela Branco.
W 1994 roku, w finale mundialu, po 24 latach bez zwycięstwa.
Cały kraj patrzył.
Cała ta odpowiedzialność spoczywała na mnie.
Na mnie osobiście.
Po tym, co przeszedłem.
Przed oczami niczym film przelatuje ci życie.
Droga do tej chwili.
Rodzina, przyjaciele, wszystko, cały kraj.
Branco podchodzi do piłki.
Bierze długi rozbieg.
Długi rozbieg sugerował, że uderzę z całej siły.
Pomyślałem, że będzie musiał wcześnie się rzucić.
Poczekałem, aż wybierze stronę i uderzyłem precyzyjnie.
To była szalona decyzja.
Ale gdy się zbliżałem, on…
Zbliżałem się do piłki,
a on ani drgnął.
I nagle, gdy byłem dwa, trzy kroki od piłki…
zrobił tak i odpuścił swoją lewą stronę.
Branco!
Brazylia strzela!
Instynkt kazał mi wybrać stronę i byłem zaskoczony.
Gdybym spudłował,
zamieszkałbym na Karaibach. Nie wróciłbym do Brazylii.
Dawaj, Massaro!
Znam Taffarela od początku kariery.
Powiedział mi później,
że przy pierwszym i drugim karnym tak bardzo chciał obronić,
że ruszył się za wcześnie
i nie dał rady.
Stwierdził, że musi wyluzować i się skupić.
Przewidzieć, kiedy się ruszyć.
Massaro ma piłkę. Taffarel stoi skupiony.
Wspaniała obrona Taffarela! Dalej, Brazylio!
Następny był Dunga.
Pomyślałem: „Boże, teraz kapitan.
Musi mieć nogi jak z ołowiu”.
Wiecie, jaki ciężar spoczywał na barkach Dungi,
gdy szedł na jedenasty metr?
W głowie przeszedł tysiąc kilometrów.
To trwało wieczność.
Dalej, Dunga. Robi kilka kroków w tył.
Poprosiłem o szansę, by napisać swoją historię w reprezentacji,
przejść do historii jako mistrz, uszczęśliwić ludzi
i rozstrzygnąć o wszystkim tym karnym.
Rozpędza się, mocno uderza. Gol!
Po to trenowałem. Musiałem strzelić.
Musiałem trafić w bok siatki, gdzie bramkarz nie sięgnie.
Uderzył w środek. Myślałem, że strzeli w róg.
Nie znałem dobrze strzelców.
Nie było jak dziś, kiedy można przeanalizować każdego.
Musiałem zdać się na intuicję
i szczęście.
Niestety rzuciłem się w złą stronę.
Na tym mundialu się uzupełnialiśmy i darzyliśmy się szacunkiem.
Wszyscy chcieliśmy dać z siebie wszystko
i pomóc drużynie.
Baggio podchodzi do piłki.
Jeśli Taffarel obroni, Brazylia zdobędzie czwarty tytuł.
Baggio kontra Taffarel.
Baggio był specjalistą od karnych,
ale to był bardzo nerwowy moment.
Obroń tego karnego, sukinsynu!
Roberto Baggio,
fenomenalny strzelec, który zawsze uderzał nisko…
To pokazuje, jaka presja towarzyszy wykonywaniu karnego.
Trzy do dwóch dla Brazylii.
Teraz Baggio.
Rzut karny może zmienić życie.
Podbiega, uderza i… to koniec!
Koniec! Brazylia!
Brazylia wygrywa czwarty mundial!
Udało się!
Dziękujemy, Brazylio! Mamy cztery tytuły!
„Jesteśmy mistrzami!”
To był jeden z najszczęśliwszych momentów w moim życiu.
Czterokrotni mistrzowie!
Spełniło się moje marzenie z dzieciństwa.
Brazylia po raz czwarty mistrzem świata!
To najszczęśliwszy moment w moim życiu.
Piłka nożna jest brazylijska!
To oficjalne!
Ten, kto strzeliłby decydującego gola, zostałby bohaterem czwartego mundialu.
Wygrana po pudle Baggio
pokazała, że czwarty tytuł należał do całej drużyny.
Do pracy, jedności, wytrwałości i ludzi.
Często cię krytykowaliśmy,
ale pokazałeś wewnętrzną siłę.
Jesteś godny tego stanowiska. Dzięki, Parreira.
Nikt nie wierzył w tę drużynę, ale daliśmy radę.
Mieliśmy wiarę.
Odwaga, poświęcenie,
miłość do żółtej koszulki.
A potem, jakby emocji było mało, zawodnicy weszli…
piłkarze weszli…
z transparentem dla Ayrtona Senny.
Brazylia bardzo potrzebowała tego tytułu.
Widniał na nim napis: „Senna… Ścigaliśmy się z tobą”.
Ayrton Senna na zawsze pozostanie mistrzem w sercach Brazylijczyków.
Piłkarze oddają mu hołd.
„Senna, ścigaliśmy się z tobą.
Czwarty tytuł jest nasz”.
To przytłaczające.
Kiedy wygraliśmy, weszliśmy tamtędy.
Na górę.
Odebraliśmy puchar i świętowaliśmy.
Dunga, kapitan, wszystko odmienił.
W 1990 roku został zmasakrowany.
„Era Dungi”.
W 1994 roku podnosi Puchar Świata.
Mistrzem zostajesz, trenując i harując, a nie podnosząc puchar.
Tak, Dunga! Podnieś ten puchar.
Jesteśmy mistrzami świata.
Czterokrotnymi mistrzami świata!
Nigdy nie myślałem, że opuszczę Bagé,
sześćdziesiąt kilometrów od Urugwaju, na południu Brazylii.
Że wyjadę z tego miasteczka i podbiję świat.
To niesamowite.
Romário płacze.
Mówili, że brak mu dyscypliny i poważnego podejścia.
Udowadnia, że się mylili.
To zwycięstwo dla moich rodziców i rodziców moich kolegów.
Zwycięstwo dla pokolenia,
które wiele przeszło w 1990 roku.
Coś, co przetrwa na zawsze.
Dlatego dziś tu jestem i z wami rozmawiam.
Zszedłem po tych wielkich schodach z trofeum w rękach.
Powiedziałem wszystkim: „Możecie go dotknąć. Jest nasze”.
Widział to cały świat. Nigdy tego nie zapomnę.
Puchar Świata należy do naszej reprezentacji.
Co za determinacja. Co za chwila.
Co za radość, Brazylio.
- Gratulacje, mistrzowie! - Dziś wieczorem się bawimy.
Czeka nas nieziemska impreza.
- No jasne! - Tak słyszałem.
- Gratulacje, Mauro! - Dzięki.
Wymiotłeś!
Wyrównaliśmy rachunki.
Leo, gratulacje, przyjacielu!
Udało się, młody!
Ronaldinho! Masz 17 lat i jesteś mistrzem świata!
Márcio, dałeś czadu. Jesteś królem.
Jesteśmy czterokrotnymi mistrzami! Roznieśliśmy ich!
Dali nam w kość, ale Bóg jest sprawiedliwy.
- Gratulacje. - Dziękuję za wszystko, Jorginho.
- Serio. - Spoko.
Tylko Brazylia i Zagallo mają po cztery tytuły mistrza świata!
- Tak! - Tak!
Dzięki!
Czterokrotni mistrzowie!
CZTEROKROTNI MISTRZOWIE ŚWIATA
Spójrzcie na czwartą gwiazdkę!
17 LIPCA 1994 ROKU
18 LIPCA 1994 ROKU
„Przyjaciele na zawsze”.
To nasze motto do dziś.
Wlecieliśmy w brazylijską przestrzeń powietrzną.
Odsłaniamy okna, a tam dwa myśliwce.
Dwa samoloty sił powietrznych nas eskortowały.
Potem…
Przywitano nas jak bohaterów wojennych.
Po mistrzostwach pojechaliśmy najpierw do Recife,
żeby podziękować jego mieszkańcom.
Za ich życzliwość.
Tutaj wszystko się zaczęło.
Pilot powiedział,
że na dole czeka na nas milion ludzi.
Gdy zeszliśmy niżej i zobaczyliśmy ten tłum,
uroniłem pierwszą łzę szczęścia.
Kiedy wróciliśmy do Brazylii i zobaczyliśmy to szaleństwo…
Nigdy tego nie zapomnę.
Ani nikt, kto brał w tym udział.
To było fantastyczne, fenomenalne.
Stałem obok prezydenta i celnika.
Podbiegł do mnie spocony ochroniarz i powiedział:
„Ludzie forsują płot. Wdzierają się na teren lotniska”.
Patrzyliśmy na budynki, a wszyscy…
robili kołyskę.
Radość była ogromna.
Piętnastolatkowie mówili, że pierwszy raz widzą,
jak Brazylia zdobywa tytuł. To było pierwsze zdanie.
To wiele znaczyło dla tych dzieci,
dla nadziei całego kraju.
Widząc tę radość, pomyśleliśmy:
„Cztery lata ciężkiej pracy.
Treningi, poświęcenia, było ciężko, ale było warto.
Dajemy radość. Ludzie są szczęśliwi.
Chcą tylko świętować. O to chodziło.
Nie myślą, czy są bogaci, czy biedni,
jaką wyznają religię, jaki klub wspierają. Jesteśmy szczęśliwi. To zjednoczyło kraj”.
Nikt nie osiągnie takiego sukcesu bez silnej drużyny.
To zasługa społeczeństwa, grupy ludzi, całego kraju.
Miło jest to wszystko wspominać.
Wyszliśmy na ulicę.
Pamiętam jednego chłopca. Siedział na drzewie i bardzo płakał.
Wszyscy patrzyli.
To był trudny moment.
Bardzo…
I ludzie to rozumieli.
Brazylia!
To było bezcenne.
Wzruszam się, gdy o tym mówię, bo to było bardzo emocjonujące.
To było coś…
Cały nasz wysiłek był tego wart.
Wzruszam się, gdy o tym mówię.
Czterokrotni mistrzowie!
20 LIPCA 1994 ROKU
W głębi duszy świętuję do dziś.
Po tym wszystkim, co się wydarzyło, nasza drużyna musiała uwierzyć.
I tak się stało. Uwierzyliśmy.
Musimy przywrócić nadzieję. Nie tylko w futbol, ale w kraju.
18 LIPCA 1994 ROKU
Napisy: Karol Radomski