Downloaded from YTS.BZ
Brezilya öne geçebilir.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Kaptan dikkatli bir şekilde topu yerleştirdi.
İtalya dört penaltıdan ikisini gole çevirmeyi başardı.
Dunga topun başına geçti.
Çok kritik bir an.
Tabii ki gergindim.
"Bunu atamazsam Brezilya'ya dönemem" dedim.
Ama aynı zamanda o an bir fırsat istediğimi hatırladım.
Dunga topun başına geçiyor.
SÃO PAULO BREZİLYA
94 DÜNYA KUPASI GILMAR
Sekiz saatlik kamera arkası görüntülerim var.
Hayal edebiliyor musunuz?
Tüm hikâyeyi detaylı bir şekilde anlatıyor.
O zamanlar farklıydı.
Artık bunu oynatacak cihaz bile yok. Bunlardan bir sürü var.
Yaptığım kayıtlarla
yaşanan her şeyin harika bir arşivini oluşturduk.
Daha önce hiç görülmemiş görüntüleri gösterelim dedim.
Soyunma odasında yaşananlar, maç öncesi konuşmalar, iyi ve kötü anlar…
Her şeyi göstermek istedik.
Bir arada büyük zorlukların üstesinden geldik.
Birçok kişi bizi yıkmak istese de buna izin vermeyeceğiz.
RIO DE JANEIRO BREZİLYA
Burası ne?
Bu süper konforlu otobüsümüzdü.
Aslında normal bir otobüstü. Turnikesi bile vardı.
Birlikte olduğumuz iki, üç aylık süre içerisinde
yaşadığımız her şeyi
kayda almamız gerekiyordu.
OYUNCULARIN KENDİ ÇEKTİĞİ GÖRÜNTÜLER 30 YIL SONRA İLK KEZ YAYIMLANIYOR
17 TEMMUZ 1994
-Bitirelim şu işi! -Yemekte ne var?
-Ne? -Yemekte ne var?
Makarna!
İtalya'yla oynayacağımız için makarna diyorduk.
Burada ısınıyorduk, çok gergindik.
4 TEMMUZ 1994
1970 Dünya Kupası'nı izlediğimde beş yaşındaydım.
Pelé'den bir orta ve gol!
Çocuktum. "Bir gün ben de orada olacağım.
Millî takımda oynayıp dünya şampiyonu olacağım" dedim.
Brezilya üçüncü kez dünya şampiyonu oluyor!
Brezilya ve İtalya 24 yıl sonra tekrar
Dünya Kupası finalinde karşı karşıya geliyor!
Yirmi dört yıl sonra bu kez
Birleşik Devletler'de düzenlenen 1994 Dünya Kupası'nda oynayacaklar.
O duyguyu ancak orada olanlar anlatabilir.
Sonuçta Brezilya-İtalya maçıydı.
Şampiyonluğa bir adım uzaktayız…
Bize inanmayanlara inat dördüncü şampiyonluğu alacağız!
Dünya şampiyonu olup tarihe geçmek istedim.
O formayı her giydiğimde başka biri oluyordum.
Beklenti yüksek.
Şampiyonluğu alamazsak başarısız olacaktık.
Baskı, talepler.
-İyi oynamıyorlar. -Evine dön Parreira!
Brezilya futbolu 1994'te yok edildi.
Yirmi dört yıldır kazanamıyorduk. Brezilya millî takımı için çok uzun süre.
Beni görenler direği öptüğümü hatırlıyor ama hatamı hatırlamıyorlar.
Penaltıyla belirlenen ilk Dünya Kupası'ydı.
Penaltı için topun başına geçtiğimde kendimde değildim desem yanlış olmaz.
Çalışkan ve cefakâr bir halkımız var.
"Halkımı mutlu etmeliyim" diye düşündüm.
Dünya Kupası'nın halkımızı mutlu etmesi gerekiyordu.
O yüzden yine olsa yine yaparım.
Hiç pişmanlığım yok.
Dördüncü şampiyonluk.
"Falanca yerdeydim." "Babamlaydım." "Şuradaydım…"
Herkes o maç sırasında nerede olduğunu hatırlıyor.
Dünya şampiyonu olma konusunda en kararlı olan takım bizdik.
Çelik gibi sinirleriniz olmalıydı.
Bir penaltı hayatınızı değiştirebilir.
Taffarel kurtarırsa Brezilya dördüncü şampiyonluğunu alacak.
Baggio topun başına geçiyor.
ABD 1994: BREZİLYA'NIN MUHTEŞEM DÖNÜŞÜ
Brezilya 1990 Dünya Kupası'nın son 16 turunda
Arjantin'le oynayacağı maça hazırlanıyor.
Heyecan had safhada.
Brezilya ve Arjantin…
Ezelî bir rekabet.
Dünya Kupası'nda hataya yer yoktur. Hata yapamazsınız.
Çünkü sahada 11 iyi oyuncuları var ama muhtemelen iki ya da üçü kilit isim.
O oyuncuya karşı hata yaparsanız onun geri dönüşü olmaz.
Yani gol yemezsek gol atarız.
Brezilya ve Arjantin maçı başlıyor!
Brezilya daha iyi oynadı ama Arjantin'in bir şansı vardı.
Kimden bahsediyorum?
Maradona gidiyor.
Bir deha. Yapacak bir şey yok. Futbol böyle bir şey.
Maradona, Dunga'yı geçti ve ilerliyor.
Dikkatli olması lazım.
Caniggia'ya pas veriyor.
Taffarel'in karşısında ve gol!
Brezilya 1990 Dünya Kupası'na veda ediyor!
Yenilgi çoğunu gözyaşına boğdu.
Dört yıl sonra yapılacak Dünya Kupası'nı bekleyeceğiz.
Brezilya kaybedince Lazaroni ve bana saldırdılar.
Neden Dunga dönemi deniyor?
Çünkü o dönem millî takımın yaratıcı kimliğinden ziyade
savunma anlayışıyla anıldığı bir dönemi temsil ediyordu.
Teknik direktörü değiştirmeliydik.
Teknik direktörü Brezilya halkı seçseydi işini çok daha kolay yapardı.
Millî takımın teknik direktörü olmayı siz seçmezsiniz, davet edilirsiniz.
Parreira günü Roma'daki Hilton Otel'de geçirdi.
Pelé'yle konuştu ama röportaj vermek istemedi.
Parreira'ya millî takımın teknik direktörlüğü teklif edilince
"Bir şartım var. Zagallo da gelecek" dedi.
1970 Dünya Kupası'ndan beri birbirimizi tanıyorduk.
Sözleri bilgelik doluydu.
Birbirimizi severdik, çok iyi anlaşırdık
ama her şeyden önemlisi
millî takım için elimizden geleni yapardık.
PARREIRA MİLLÎ TAKIMI DEVRALDI
KAHRAMANLAR
1990 Dünya Kupası'ndan sonra hazırlıklara başladık.
Dördüncü şampiyonluk için takımı toplamaya başlamışlardı.
O zamanlar Dünya Kupası elemeleri çok farklıydı.
Her maç kritik öneme sahipti.
Birçok insan otelde takımı bekliyordu.
Raí'yi öpen taraftarlar bile vardı.
Dünya Kupaları arasında dört yıl vardı.
1991'de formdaydım.
O yüzden bu fırsatı 94 Dünya Kupası'na hazırlanmak için kullandım.
La Paz'da maç başlıyor.
Brezilya o zamana dek elemelerde hiç maç kaybetmemişti.
Tehlikeli pozisyon! Dikkat et Taffarel.
Güçlü bir şut. Bolivya golü atıyor.
BOLİVYA 2 - BREZİLYA 0
Brezilya'nın eleme karşılaşmalarındaki ilk yenilgisiydi.
Brezilya başarısızlığının nedenlerini sorgulayarak ülkesine dönüyor.
İnsanlar o nesle güvenmiyordu.
Brezilya Dünya Kupası elemelerinde 40 yıl sonra ilk yenilgisini aldı.
Eve döndüğümüzde Morumbi Stadyumu'nda Ekvador'la oynadık.
Maç boyunca yuhalandık.
Hepsi üst üste gelince ortalık çok gerildi.
Parreira birlikte oynayamayacaklarını söylediği için yuhalıyorlar.
Teknik direktör Parreira ve tarzını sorgulamaya başladılar.
-Parreira iyi değil. -Teknik direktör değişmeli.
Millî takımı beğenmiyorum.
Basın, Parreira ve Zagallo'yu istemiyordu.
Ama biz onlara inanıyorduk.
Millî takım onlara inanıyordu.
Parreira dışarı!
Parreira'yla Granja Comary'deki millî takım kampında
gece geç saatte bir toplantı yaptık.
"Parreira, dur bakalım.
Görevi bırakmak da ne demek?"
Amaç o bağlılığı daha da güçlendirmekti.
"Devam edeceğiz Parreira. Dünya şampiyonu olacağız."
Bu önemli bir karar anıydı.
Recife'de maç vardı. Pernambuco taraftarına çağrıda bulundum.
"Size ihtiyacımız var" dedim.
Recife'ye vardığımızda olağanüstü bir şeyle karşılaştık.
Havalimanı tıklım tıklımdı, bizi çok sıcak bir şekilde karşıladılar.
Bizi kutladılar, sarıldılar, çok sevgi doluydular.
Bizi bekleyen beş bin kişi vardı, isimlerimizi haykırıyorlardı.
Raí!
Pazar günkü maç için her şey hazır. Recife'de çok hoş karşılandık.
"Evinizdesiniz. Sizi seviyoruz."
Oyuncuların, hepimizin bu sevgiye ihtiyacı var.
Recife'deki dostlarımız imdadımıza yetişti.
Brezilya!
Yarınki maç için 69.000 bilet satıldı.
O andan sonra bir şeyler değişti.
Ricardo Rocha
sahada hislerimizi dışa vurup göstermemizi önerdi.
El ele tutuştuk.
Millî takım sahaya farklı bir giriş yapıyor.
Belki de Pernambuco halkının takıma duyduğu sevgiye
karşılık vermek için el ele tutuşuyorlar.
El ele tutuşarak böyle oynayacaklarını gösteriyorlar.
Potansiyelimizi biliyorduk.
Neler yapabileceğimizi biliyorduk.
O gün herkese gösterdik.
Hadi! Gol!
Geliyor! Gol!
Gol!
Bak! Gol!
Muhteşem bir gol! Gol!
Brezilya altıncı golünü attı.
Şikâyet edenlere cevabımız olsun.
Ama sonra kader maçı geldi.
Son eleme maçında Maracanã'da Uruguay'a karşı oynayacaktık.
Yine aynı şey!
Maracanaço.
1950'deki gibi.
"Hayır, yine mi?" dediler.
Maçı kaybedersek eleniyorduk.
Brezilya tarihinde ilk kez Dünya Kupası'na gidemeyip
daha da acı bir sonla karşılaşabilir.
Dünya Kupası'na katılacağımıza eminim.
Maçı kaybetseydik ülkede taş üstünde taş kalmazdı.
Her röportajda "Romário ne olacak?" diyorlardı.
"Zamanı gelince döner" diyordum.
Romário!
Seyirciler Romário'nun adını haykırıyor.
Romário, Barcelona'da harikaydı. Avrupa'da fırtına gibi esiyordu.
Romário'nun önemini herkes biliyordu.
Açıkçası millî takıma çağrılmayı bekliyordum
çünkü Brezilya zor bir durumdaydı.
Parreira ve Zagallo'ya onu çağırmaları için baskı yapıldı.
İkisi beni arayıp
"Bebeto, Romário'yu çağırmayı düşünüyoruz" dediler.
Komite ona benim gelişimle ilgili fikrini sormuş.
O da "Tabii, gelsin" demiş.
Bebeto her zaman en iyi futbolcu arkadaşlarımdan biriydi.
Sahada en iyi onunla anlaşırdım.
Millî takımda birlikte oynayıp hiç kaybetmeyen sadece iki ikili var.
Kim mi?
Pelé ve Garrincha, Bebeto ve Romário.
Romário'yı getirmeyip Uruguay'a yenilseydik
ve tarihte ilk defa Dünya Kupası'na katılamasaydık
her şey biterdi.
Çok önemli hissediyorum.
İstediğimiz sonucu alamazsak beni suçlayabilirsiniz.
Sorumluluğu alıyorum.
Cevabımı sahada verdim, o yüzden tek kelime etmedim.
Brezilya sahaya çıkıyor.
Uruguay'la oynayacağımız kader maçı geldi çattı.
Her zaman değil, gerektiğinde öne çıkmalıyım.
Her gerektiğinde de çıktım. Gerisi boş.
Maç başladı.
Baskıdan sıyrılmasıyla Maracanã çılgına döndü.
Romário yanıma gelip
"Rakibin bacak arasından geçireceğim,
bir de aşırtma yapıp iki gol bulacağım Ricardo" dedi.
İşi şova dökmek için bunları yapmak zorundaydım.
İlk yarı sona erdi.
Soyunma odasına giderken "Goller ne oldu?" dedim.
"İkinci yarıda atacağım" dedi.
Bebeto ortalıyor.
Mükemmel bir ortaydı. Ortadan ziyade pas gibiydi.
Bebeto ortalıyor, uzak direkteki Romário'ya!
Gol!
Sadece hafifçe yükselip
kafa vuruşuyla topu kaleye gönderdim.
Romário kafayla golü kaydediyor!
Brezilya 1-0 önde.
Romário önce davrandı.
O zamanlar çok hızlıydım.
Kaleciye yaklaştığımda solu kapattığını görünce
topu sağa doğru sürdüm.
Bana şu şekilde vurmak istedi ama çok hızlıydım.
Romário önce davrandı.
Gol geliyor!
Vur! Hadi!
Gol!
BREZİLYA 2 - URUGUAY 0
Son düdük çaldı!
Brezilya, Dünya Kupası biletini kapıyor!
Bu kadar! Brezilya, Dünya Kupası'nda!
Vay canına. Dünya Kupası'na gidiyoruz.
O ekipte şunu hissettim.
Özellikle 90'da kaybettiğimiz için bir daha yenilmek istemiyorduk.
Brezilya kazandı ve Dünya Kupası'na gidiyoruz,
en önemlisi bu.
Brezilya, ABD Dünya Kupası'na gidiyor.
Harika, tatlım.
Daha da iyi olabilirdi
ama şimdi parti yapıp bira içeceğiz.
Hayattaki her şeyimi futbola borçluyum.
Doğduğum günden beri hayatımda futbol vardı.
Futbol, ülkenin ya da toplumun durumunu yansıtıyor.
Brezilya halkı çok çile çekmiş bir halk.
Azimli ve çalışkanlar.
Burada hayat kolay değil.
Çok büyük bir ülke.
Futbol da en büyük gurur kaynağımız.
Brezilya futbol ülkesi olarak bilinir.
Burada insanlar futbolla yatıp kalkıyorlar.
Brezilya'da herkes futbolcu olmanın hayalini kurar.
Paris'e, Raí'nin takımı
Paris Saint-Germain'le oynamaya gittik.
Antrenman kampına vardığımda
herkesin moralinin çok bozuk olduğunu gördüm.
O zaman korkunç bir kaza olduğunu öğrendim.
O zaman dünyanın en iyisi sayılan,
büyük bir sporcu ve arkadaşım olan Dener'in ölüm haberini aldım.
Top Dener'de!
Defansı ve kaleciyi geçiyor.
Dener gibi bir futbolcu kolay yetişmez.
Olağanüstüydü.
Hareketleriyle resmen yer çekimine meydan okuyordu.
Saat 05.15'ti. Dener 10, 15 dakika sonra evde olacaktı.
Babamı São Paulo'dan Rio de Janeiro'ya götürüyorlardı.
Eve varmasına 15 dakika kala
şoför uyuyakalıp ağaca çarpmış.
Babam öyle vefat etti.
Maalesef trafik kazasında bir meslektaşımızı daha kaybettik.
Haberi o sabah aldık.
Hiç şüphesiz o da orada bizimle olacaktı.
O da kadroda yer alacaktı.
Dünya Kupası'nın yıldızlarından olabilirdi ama kaderin başka planı varmış.
Maçın başlama vuruşunu Ayrton Senna yaptı.
Formula 1 pilotu Ayrton Senna
sembolik başlama vuruşunu yapacak.
Hadi Ayrton. Topa vurup seyircilere el sallıyor.
Brezilya'yı desteklediği için teşekkür ediyoruz.
O da Brezilya gibi üç kez şampiyon olmuştu.
Bizim gibi dördüncüyü alacaktı.
Zor olsa da elimizden geleni yapacaktık.
Bir anlaşma yapmıştık.
Şampiyonluk konusunda futbolda Formula 1'den daha avantajlıyız.
Şunu belirteyim, pazar günleri her şeyi bırakıp
Ayrton'un yarışını izlerdik.
Hepimizin kahramanıydı.
Brezilya halkı pazarları onunla oturup kalkardı.
On beş gün sonra 1 Mayıs'ta geçirdiği kazada vefat etti.
BREZİLYA SENNA İÇİN YASTA
BİR MİLYON KİŞİ SENNA'YI UĞURLADI
Ayrton Senna'nın kaybı hepimizi derinden sarstı.
Brezilya çok üzücü bir dönemden geçiyordu.
Senna ve Dener'in ölümünden sonra
yaşadığımız o zor dönemi,
bu büyük kayıp ve acıları
odaklanıp pes etmememizi sağlayacak
bir enerjiye dönüştürmeye çalıştık.
Ayrton'un kaybıyla çalkalanan ülkenin temsilcileri biz olduk.
Brezilya çok zor bir dönemden geçiyordu.
Brezilya halkının tek umudu ve mutluluk kaynakları
futbol ve millî takımdı.
Millî takıma çağrıldığımızda
tek bir hedefimiz vardı.
Kupayı eve getirmek
ve halkımızı güldürmek istiyorduk.
TÜM GÖZLER ABD'YE ÇEVRİLDİ
BREZİLYA SON UMUTLA YOLA ÇIKTI
O zaman orada değildin.
Elimde kamerayla uçağa ilk binen bendim.
BREZİLYA DÖRDÜNCÜ KUPANIN PEŞİNDE
Herkesi çektim, elimde görüntüler var.
Bence harikaydı.
Çocukluk hayalim gerçek olmuştu.
Bir ekip olarak çalışırken
herkesin aynı felsefeye sahip olması çok önemli.
Ne istiyoruz?
Dünya şampiyonu olmak.
BİRLEŞİK DEVLETLER
Dünya Kupası için ABD'ye gitmek kesinlikle çok farklıydı.
Çünkü futbol orada çok yaygın değildi.
Dünya Kupası'na gitmek,
orada oynayabilmek…
Çok eşsiz bir his.
Gazete ve dergileri antrenmana almadık.
Dış dünyayla bağlantıyı kestik.
Antrenman yapıyorduk,
otele dönüyorduk, sonra akşam yemeği, öğle yemeği.
Ertesi gün yine antrenman yapıyorduk. Herkes çok odaklanmıştı.
Adapte olmamız gerektiğini biliyorduk
ve halkın nasıl tepki vereceğini merak ediyorduk.
Brezilya bir numara!
Burada sokakta insanlara sorduğunuzda çoğu kişi ne olduğunu bilmiyordu.
Kimsenin Dünya Kupası'ndan haberi yoktu.
-Futbolsever misiniz? -Hayır.
-Maçları izleyecek misiniz? -Hayır.
İlgilenmiyorum.
Dünya Kupası maçlarını izleyecek misiniz?
Hayır, çalışıyorum.
FIFA her zaman futbolu büyütüp geliştirmek istiyor.
Bence ABD'de bir pazar potansiyeli gördü.
Amerika Birleşik Devletleri'nde düzenlenen
1994 ABD Dünya Kupası'na hoş geldiniz!
Brezilya'nın davul çalan, samba yapan taraftarları
Los Gatos'u ele geçirdi.
Onlardan ne öğrendiniz?
"Yukarı, aşağı, salla, çalkala!" Her ne demekse.
O ne?
Yukarı, aşağı, salla, çalkala!
O ne demek?
BREZİLYA ÖLÜM GRUBUNDA
İlk grupta Kamerun, Rusya ve İsveç vardı.
Rusya'ya karşı oynayacağımız ilk maçta çok gergindik.
Katıldığım ilk Dünya Kupası'ydı.
Cafu, Leonardo ve Márcio Santos'un da.
1990 ekibinden güçlü bir çekirdek kadromuz vardı.
Dünya Kupası'nın ilk maçında Rusya'ya karşı oynadık.
Her takımın ilk maçı çok gergin geçer.
İlk maçın önemli olduğunu biliyorduk
çünkü ilk maçı kazanmak gruptan çıkmak demekti.
Üzerimizdeki ilk maçın gerginliği ve kaygısı vardı.
BREZİLYA - RUSYA GRUP AŞAMASI
Sahaya ilk ben girdim, ayak bastığım anı hatırlıyorum.
Sağ ayağımla sahaya adım attığımda…
Yaşadıklarımız gözlerimin önünden geçti.
Dünya Kupası'na katılabilmek için çok şeyler yaşadık.
Tüm stadyum sapsarıydı, Brezilya'nın renklerini giymişlerdi.
Rus oyuncunun bacak arasından geçti.
Topu kaybetmedi.
Rusya maçı çok zorlu geçti.
Stoper Ricardo Rocha oyuna devam edemeyecek.
Sakatlandım.
Muhtemelen kas sakatlığı.
Dünya Kupası benim için bitmişti.
Dünyanın en iyisi olmaktan ziyade gol atmak istiyordum.
Brezilya bir pozisyon yakaladı! Gol!
Takım yetenekliydi. Marke ediyorduk. Atak yapıyorduk. Çok pozisyon yarattık.
Penaltı!
Raí vurdu ve gol!
BREZİLYA 2 - RUSYA 0
Çok iyi başladık ve bu, Dünya Kupası'nda çok önemliydi.
Brezilya!
İlk maçta üç puan alarak gruptan çıkmayı garantiledik.
Üç puan daha alırsak gruptan çıkmayı garantileriz.
-Ricardo Rocha oynayabilecek mi? -Bilmiyorum. Doktor daha görmedi.
"Gideyim, burada kalamam" dedim.
Parreira ve Zagallo gelip "Hayır. Oyuncularla konuştuk, kalıyorsun" dediler.
O andan sonra oyuncular, yönetim ve teknik ekip arasında bir köprü oldum.
Dünya Kupası'nda oynayamayacaksam
yardım etmek için elimden geleni yapayım dedim.
Jorginho'yla o videoları böyle çektim.
"Döneceğim zaman söyle" dedim. "Buradan!" dedi.
Araba kullanmayı öğrendiğinde
dik bir yokuşu çıkarken yaşadıklarını anlatıyor.
Daha adamakıllı kullanamadığından
yokuşta durup dörtlüleri yakmış ve "Sıkıntı var" demiş.
-Çektiniz mi? -Çektik.
"Ne vakti?" dediğimde "Yapıştır!" diyeceksiniz.
24 HAZİRAN 1994
KAMERUN
Brezilya dünya futboluna yön veren bir ülkeydi.
Televizyonda izlediğimiz oyuncularla oynamak harikaydı.
24 Haziran.
Stanford Stadyumu yine binlerce Brezilyalıyla dolu.
Brezilya'nın ikinci maçı büyük bir heyecanla bekleniyor.
Kamerun gibi bir Afrika takımıyla oynamak kolay değil.
BREZİLYA - KAMERUN GRUP AŞAMASI
Romário'ya pas. Topu aldı! Kaleye gidiyor!
Bana güvenebileceklerini biliyorlardı. "Pas verirsen gol atar" diyorlardı.
Hadi! Gol!
BREZİLYA 1 - KAMERUN 0
Güzel pas. Jorginho ortayı açacak.
Márcio Santos! Gol!
Golü attığımda
Dünya Kupası'nda gol atan stoperler arasına girdim.
Bunu başaran kişi az.
Romário denedi.
Pas vermeye çalıştı ama olmadı. Top solumda kaldı.
Açım iyi değildi. Uzak direğe vurdum.
Bebeto geliyor, vurdu! Gol!
BREZİLYA 3 - KAMERUN 0
Maçın bitmesine çok sevindim.
BREZİLYA 3 - KAMERUN 0
Brezilya!
Dunga'nın İtalya'daki Dünya Kupası'ndan bu yana
değiştiğini fark ettiniz mi?
Dün Brezilya'nın galibiyet yolunu açan ilk golü
Dunga'dan aldığı pasla Romário attı.
Futbol bir ütopya.
Grup içinde daha iyi anlaşıp daha yakın hissettiğiniz kişiler oluyor.
Bu diğerleriyle anlaşamıyorsunuz demek değil.
Herkes birbirine saygı duyuyor.
Farklı düşünsek de hepimiz aynı hedefi paylaşıyoruz.
24 HAZİRAN 1994
Romário içki veya sigara içmezdi.
Romário'nun zaafları kadınlar ve danstı. Dans etmeyi severdi.
Biraz samba görelim.
Hayattan zevk alıyordum, hâlâ da alıyorum.
Kadınlar her zaman dayanağım oldu.
Ya da zaafım.
Baixinho gizlice çıkardı ama zamanında dönerdi.
Uyuyup sorunsuz bir şekilde odaklanırdı.
Dur.
Salgueiro çalalım.
İlk iki maçı kazandığımız için
İsveç'le birlikte gruptan çıkmayı garantilemiştik.
Birincilik için oynayacaktık.
İSVEÇ
94 Dünya Kupası'na giderken
güçlü bir takım olduğumuzu ve çok şey başardığımızı biliyorduk.
Brezilya 3-0 alır!
BREZİLYA - İSVEÇ GRUP AŞAMASI
Amacımız maçı kazanmaktı.
Tehlikeli pozisyon! Gol!
BREZİLYA 0 - İSVEÇ 1
Maça önde başladılar.
İkinci yarıda Mazinho defansa destek için oyuna girdi.
Ben de biraz öne çıktım.
Taktik belliydi. Topu ona bırakacaktım, çok hızlıydı.
Romário geliyor. Ceza sahasına girip vuruyor!
Gol!
Zor bir maçtı.
Sonunda ayağımın ucuyla dokunup golü attım ve beraberliği yakaladık.
Skor 1-1 oldu.
Brezilya grubu lider bitirdi.
Parreira o noktada daha temkinli bir oyun düzenine geçti.
Raí'yi çıkardı.
Oyundan çıktım ama o anda asıl önemli olanın takım olduğunu anladım.
Kaptan Raí oyundan çıktığında
bir an bile tereddüt etmedik.
Çok belliydi. "Kaptan Dunga olacak" dedik.
Pazubendi takınca değişmedim.
Hep öyleydim.
Davranışlarımın, sahadaki tavrımın,
hâl ve hareketlerimin, liderlik tarzımın
kaptan olmamla bir ilgisi yoktu.
Açıklama pazar günü teknik direktör Parreira'dan geldi.
Ama taraftarlar hâlâ memnun değil.
Çünkü 220 milyon teknik direktörümüz var.
Herkesin bir fikri, kafasında kurduğu bir takımı,
favori yıldızı, öne çıkan bir oyuncusu var.
Takımın performansı berbattı.
Geldim, tezahürat yaptım, yüzümü boyadım ama berbattınız.
Taraftarların takımlarını nasıl desteklediklerini biliyorum.
Çılgınca şeyler yapıyorlar. Çok tutkulular.
Futbolu seviyorum.
Sadece ilk aşama için bilet almıştık.
Belki de gruptan çıkamayız diye düşündüm.
Diğer maçları izlemek için ABD'de bir ay kalmak istemedik.
Brezilya 4 Temmuz'da son 16 turunda ABD'yle oynayacaktı.
Bu hiç iyi değildi çünkü ABD futbolda giderek kendini geliştiriyordu.
ABD için büyük bir gurur.
Son 16'ya kalıp
Bağımsızlık Günü'nde Amerikalıların ilgisini toplayacaklar.
Bir fotoğrafçı, Tab Ramos'un maçtan önce
"Brezilya 1950'de Maracanã'da olduğu gibi elenecek" dediğini duymuş.
Yapıştır!
4 TEMMUZ 1994
Hadi beyler! Biraz samba yapalım.
Yapıştır!
Reklamımı çoktan yaptım.
Brezilya sunar!
Her şey olabilir, normal. Önümüzde fırsatlar var.
Branco sakatlandı, oynayamayacak. Yarın daha farklı olabilir.
O adamların damarlarında vatanseverlik akıyordu.
Stadyumdaki taraftarların yüzde 80'i Amerikalıydı.
ABD!
Her şey harikaydı.
Bağımsızlık Günü'nde kendi evimizde
Dünya Kupası'nın en iyi takımıyla oynayacaktık.
Yenme şansımız vardı.
Brezilya-ABD maçı başlıyor.
Takımları iyiydi,
taktik açıdan kusursuzlardı, iyi oyuncuları vardı.
Bunlar önemliydi.
Tab Ramos'tan Thomas Dooley'e güzel pas. Tehlikeli pozisyon!
Zor bir maçtı, kıyasıya mücadele ettik.
Ama Brezilya topa daha çok sahip oldu.
Bebeto ve Romário'yla er ya da geç golü bulup
maçı alırız diye düşünüyorduk.
Mücadeleyi elden bırakmadık.
Güzel bir maç oldu.
Tab Ramos ve Leonardo top için savaşıyor. Leonardo'dan faul.
Ortalık biraz geriliyor.
Leonardo kırmızı kart görüyor.
Leonardo kırmızı kart gördü.
Hem de ilk yarıda.
Herkes donup kaldı.
Brezilyalı taraftarlar şok içinde olanları izliyorlardı.
Bir oyuncu oyundan atıldı.
Bir oyuncu atılınca "Şimdi ne olacak?" diyorsunuz.
Brezilya kontrolü kaybetti.
İşleri daha da zorlaşacak.
Leonardo'nun tavrı hayal kırıklığı yarattı.
Çok kötüydü çünkü elenebileceğimizi düşünüyorduk.
Direkten döndü!
İlk yarı sona erdi.
Parreira'nın futbolundan vazgeçilmeli. Bu Brezilya futbolu değil.
Leonardo atıldıktan sonra kaybetseydik Leonardo eve dönemezdi.
İlk yarı bittiğinde soyunma odasına gittim.
"Leonardo nerede?" dedim.
Nerede diye sordum.
Duşta oturuyordu.
Ona bakıp "Hey! Ayağa kalk!" dedim.
Hüngür hüngür ağlıyordu. "Sana bir şey söyleyeyim.
Gol atacağım. Merak etme. Bu maçı kazanacağız" dedim.
İki kat daha fazla koşmamız gerekiyordu.
İkinci yarı başlıyor.
Top bir türlü…
Sonunda gol atamayacağımı anladım çünkü top girmek istemiyordu.
Romário vuruyor ve…
On kişi kaldılar, baskı artıyor.
Sağda, solda, ortada, her yerde oynadım.
Mücadele ettim, hücum ettim, savunma yaptım.
Maç dramatik bir hâl aldı.
Romário gole gidiyor. Hadi Romário!
Romário orta sahadan geldi.
Bana pas verebilmesi için sürekli olarak ona alan açıyordum.
Hadi Romário. Hadi!
Ona ve ileriye bakıp
ofsayta düşmemek için son adamı kesiyordum.
Kendine inan Romário.
"Hadi!" deyip bekledim.
Geliyorlardı. "Ofsayta düşeceğim" dedim.
Son adamları önümde duruyordu.
Ona baktım, her şey bir saniyede oldu.
Golü atamayacağımı anladım, atabilecek birine pas vermem gerekiyordu.
Romário, Bebeto'ya pas veriyor…
Bana pas verince döndüm.
Kaleciye baktım, dev gibiydi.
"Ya şimdi ya hiç" dedim.
Bebeto vuruyor!
Hadi! Gol!
Brezilya golü buluyor! Gol!
Her zamanki gibi isabetli bir atıştı.
Kimse öyle bir gol atamazdı.
Topu tam köşeye, genelde su şişelerinin olduğu yere attım.
Harika bir andı.
Gol!
Golü atınca ona dönüp "Seni seviyorum" dedim.
Birbirimizi severdik.
Sevginin birçok çeşidi vardır.
Çok içten bir sevgiydi, bunu biliyordu.
Çok içtendi. Birbirimizi çok seviyorduk.
Herkesi çok seviyorduk.
Brezilya'nın böyle oynamasını izlemek ne büyük bir zevk.
Stadyum tezahüratlarla inliyor.
Hadi Brezilya!
O gol çok önemliydi.
Jorginho'ya "Bu şampiyonluğu kimse elimizden alamaz" dedim.
Soyunma odasına girdiğimde Leonardo gelip bana sarıldı.
Hep beraber ağladık.
Hakem düdüğü çaldı, ABD maçı sona erdi.
Brezilya çeyrek finale yükseliyor.
Hadi Brezilya. Çeyrek finale çıkıyor.
BREZİLYA 1 - ABD 0
FIFA stoper Leonardo'ya dört maçlık ceza verdi
ve 10.000 İsviçre Frangı, yaklaşık 7.000 real para cezası kesti.
Bacaklarını kapatınca etrafından dolanmaya çalıştım
ve formasını çektim.
Formasını çektiğimde dirsek attı.
Hem boyum kısa hem de aşağıda duruyordum.
O yüzden dirsek attığında kafamın üstüne vurdu
ve kafatasımı çatlattı.
İlk olarak yerde olduğumu hatırlıyorum
ve kafamdan tren geçiyormuş gibi bir ses duydum.
Ses kafamın içinden geliyordu.
Sonra sakatlık süreci başladı.
O olaydan sonra yıllarca baş ağrıları çektim.
Leonardo çok sadık bir adam.
Asla böyle bir şey yapmaz.
Her türden oyuncu var.
Bazıları kötü niyetli olabiliyor
ama Leonardo kötü niyetli bir oyuncu değildi.
Kesinlikle kasıtlı yaptığım bir şey değildi.
Yaralama ya da saldırma niyetim yoktu.
Brezilya basını ve halkı her zaman daha fazlasını ister.
Maçı kazanmak yetmez.
Sonunda kazandık.
Ama ABD karşısında bu kadar korkak ve risk almadan oynamak
kabul edilebilir bir şey değil.
Galibiyet uzağımızda değildi ama hiç de kolay bir maç olmadı.
20 HAZİRAN 1994
Mattheus 7 Temmuz 1994'te doğdu. 9 Temmuz'da Hollanda'yla maçımız vardı.
Yanlarında olamadım, baldızım doğumhanedeydi.
Oğlumun ağlamasını duymak için bir saat telefonda bekledim.
Sanırım ancak…
Mattheus'un boynuna kordon dolanmıştı.
Doğduğunda morarmıştı ve ağlaması biraz zaman aldı.
Sonunda ağladığını duyduğumda müthiş rahatladım.
Sonra televizyonu açtılar.
Eşim ve oğlum karşımdaydı.
Benim için büyük bir mutluluktu.
Seni duyabiliyor, konuşabilirsin.
Çok mutluyum.
Umarım Hollanda'ya Mattheus için bir gol atabilirim.
Ne kadar büyük olduğunu gördün mü?
Harika, çok güzel.
-Babasına benziyor, değil mi? -Evet.
Ama annesine de benziyor, değil mi?
Herkes çocuğunun kendisine benzemesini ister.
"Oğlumu böyle görebilmek inanılmaz.
Orada olmayı çok isterdim ama buna değecek" dedim.
"Buna değecek."
Nadal, Ferrer,
Luis Enrique.
Ciddi bir siyatik iltihabım vardı. O yüzden benim yerime Leonardo oynuyordu.
Dünya Kupası boyunca bir türlü toparlanamadı.
Branco sakat olduğundan Leonardo oynuyordu.
YALNIZ VE DEPRESİF
Aklıma şu geldi.
"Sahada koşamasa da havuzda koşabilir.
Havuzda kondisyonunu bile artırabilirim."
Bana güvendiler.
Yelek ve elastik bir ip kullanarak havuzda çalıştım
çünkü siyatik iltihabım yüzünden yere basmam bile mümkün değildi.
Branco'yu çağırdığım için çok eleştiri aldım.
Branco'nun kötü durumda olduğunu herkes biliyor.
Elli gündür oynamıyor ve dayanılmaz bir sıcak var.
Gerekli olduğu takdirde
onu sahaya çıkarma konusunda hiç tereddüt etmedim.
Karşılığını da aldık.
Yakında ölüm kalım mücadelesinde Hollanda'yla karşılaşacağız.
Ülkedeki herkes buna karşı olsa da Branco takıma geri dönüyor.
Geç olsa da takıma döndün.
İyi oynayıp belki de bir gol atarak bu desteğin karşılığını vermek istiyorum.
Zamanla yarışıyordum.
HOLLANDA
Grup aşamasında iyi oynamadığımızda bile
takım olarak gelişiyorduk.
Oynamak istediğimiz futbol da yavaş yavaş şekilleniyordu.
Kendi oyunumuzu oynarsak yenebileceğimizi biliyorduk.
Elimizden gelen her şeyi yapıp
herkesi şaşırtmak istiyorduk.
Brezilya dikkatli olmalı
çünkü Hollanda millî takımı bizimkilerin aksine gittikçe gelişiyor.
İyi bir standart yakalamışlar ve harika bir takım ruhuna sahipler.
Hollanda'nın futbol devi olduğu malum. Dünya Kupası'nda harika oyuncuları vardı.
Yetenekli oyuncularımız vardı, hazırdık.
Çok iyi bir maç çıkarıp yarı finale çıkacaktık.
74'te kaybettik ama dördüncü şampiyonluğu alacağız.
BREZİLYA - HOLLANDA ÇEYREK FİNAL
Hollanda'nın tüm maçlarını izledik.
İkinci yarıda sıcaktan yavaşlıyorlardı.
Ama maçtan bir gün önce yağmur yağdı.
Sıcaklık 20 dereceye düştü.
Şartlar eşitlenmiş oldu.
Bir gazeteci yanımıza gelip bize bir not verdi.
"Parreira'ya Branco'yu oynatmamasını söyleyin" yazıyordu.
Takımın cevabı şu oldu. "Branco'ya kefiliz."
Brezilya ve Hollanda maçı başlıyor.
Hollanda, Arjantin hücum oynayan takımlar. Brezilya'yla aynı seviyedeler.
Kıyasıya bir mücadele oldu.
Topu ileri attım, Bebeto iki kez dokundu,
Romário da topu ağlara gönderdi.
Aldair'den Bebeto'ya. Ondan Romário'ya. Romário vuruyor ve gol!
Teknik açıdan Brezilya'nın en iyi maçıydı.
Brezilya, Hollanda'yı eziyordu.
Bebeto zorluyor.
Koşmaya devam ediyor.
Ya şimdi ya hiç dedim.
İşi şansa bırakmadım.
Defansı da kaleciyi de çalımlayıp
golü kaçırmamak için kaleye kadar girdim.
Ne güzel bir oyun!
Gol!
Kutlamak için koştum…
Mattheus doğumunu kaçırdığım tek çocuğumdu.
"Kucağımda sallıyormuş gibi yapayım" dedim.
Bebeto'dan güzel bir kutlama.
Sonra Romário ve Mazinho geldi.
Onlara baktım.
Üçümüz de sallamaya başladık.
Sevdiğin ve seni seven bir arkadaşın gol atıp
bebeği için öyle bir hareket yapınca
istemsizce sen de yapıyorsun.
Vaftiz töreni gibiydi.
Baba olmak harika bir şey.
Farklı bir şey yapmamız gerektiğini anladık.
Sonra futbolumuzu oynamaya başladık ve…
Tehlikeli bir pozisyon! Hollanda topu ağlara atıyor.
İşler karışmaya başladı.
Skoru 2-1 yaptıktan sonra takıma bir öz güven geldi.
Aron Winter'dan kafa şutu ve gol!
Bir takımın yükselişte, diğerinin de düşüşte olduğunu hissedersiniz.
Bu da maçı kazanabileceğinize inanmanızı sağlar.
Mazinho'nun yerine Raí giriyor. Hadi Brezilya!
Raí girdiği gibi topa kaydı!
Raí kayarak müdahale ediyor.
Sert oynuyordu. "Sakin ol!
Atılacaksın!" dedik.
Bu da birbirimize kenetlendiğimizin bir başka göstergesiydi.
Çünkü Raí üzülmüş olabilirdi.
Sonuçta takım kaptanıydı.
Dunga değildi.
Kaptanlık baskısını düşünmedim bile.
Kaybedersek Brezilya'ya dönemezdik.
Özellikle 1990'dan sonra bizi öldürürlerdi.
O anda tek amacımız sorunu çözmekti.
Maçı kazanmalıydık.
O andan sonra ölüm kalım meselesine döndü.
Sağ ayağımı onun ayağına doğru uzattım. Sonra kendimi yere bırakıp faulü aldım.
Yerdeyken bana tekme attı, ortalık karıştı.
Sonra kaleci beş kişilik bir baraj kurdu.
Serbest vuruşu Branco kullanacak.
Kapattığı köşeye vurmaya karar verdim.
Çünkü barajdan dolayı iyi göremiyordu.
"Ya şimdi ya hiç" dedim. Çünkü o an benim anımdı.
Serbest vuruşu kullanırken topa falsolu vurdum,
barajın etrafından dolandı.
Vuruyor!
Gol!
BREZİLYA 3 - HOLLANDA 2
Sonra ekibi işaret ederek kutladım.
Doktoru, fizyoterapistleri, Moraci'yi, herkesi gösterdim.
3-2 olunca yıkıldık.
Hakem düdüğü çalıyor.
Branco'nun son golü sayesinde
Brezilya yarı finale yükseliyor.
AYRTON SENNA: BU KUPA SENİN İÇİN
Bu güzel zaferden sonra
artık kesin bir şekilde söyleyebiliriz ki
dünyanın en iyi dört takımından biriyiz.
-Ne haber kanka? -Nasılsın?
Dostum! İşi bitirdik!
Başardık. İşi bitirdik.
Top ondan sektiği için Romário golü sahiplendi.
-Öyle mi? -Evet.
"Sıçtık" dedim.
Top bana doğru geliyordu.
Öyle deseydim bana çok kızardı.
Zagallo bir şey söylemek istiyor.
Bu harika galibiyetten sonra
dördüncü şampiyonluğu alacağımıza eminim.
Ayağına sağlık!
Futbol böyledir. Bir gün iyisindir, bir gün kötü.
Bu dedikleri gibi ilahi adaletti.
Branco, kariyerinin en önemli golüne ne derdin?
Muhtemelen ses kestiren gol derdim çünkü birçok kişinin sesini kesti.
Galibiyetler taraftarlara büyük bir moral veriyor.
Brezilya bu Dünya Kupası'nda ilk kez iyi oynadı, güzeldi.
Dünkü maçtan çok keyif aldım. Harikaydı.
Beklenmedik kahraman Branco tüm taraftarları utandırdı.
Branco harikaydı.
Sonra birçok gazetecinin tavrını değiştirmeye başladık
çünkü hepsi bize karşıydı.
-Parreira işini iyi yapıyor mu? -Yeni yeni başladı.
Herkes Hollanda'ya karşı alınan zaferin teknik direktörün eseri olduğunu anladı.
Carlos Alberto Parreira bir gecede kahraman oldu.
O zamanlar ben de dâhil birçok kişi
Branco, Hollanda'ya üçüncü golü attığında
"Bu sefer şampiyonuz" dedi.
Dünya Kupası yarı finalindeyiz, dördüncü şampiyonluğa bir adım kaldı.
Hadi Brezilya. Çocuklar sana güveniyor.
10 TEMMUZ 1994
Herkes mutluydu. O takımda bir şey vardı.
Onlar futbol ve hayatın bana verdiği kardeşlerimdi.
Parreira şunu açıkça gösterdi.
Kazanmak için tek kişi yetmiyordu.
Bir oyuncu bir maçı kazanabilir
ama Dünya Kupası'nı kazanmak için takım olmalısınız.
Bunun için de arkadaş olmalısınız.
HADİ BREZİLYA!
Brezilya en son ne zaman Dünya Kupası yarı finaline çıktı?
Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum.
Bilmiyorum.
Tam hatırlayamıyorum ama Tanrı'nın izniyle finale kalacağız.
O noktada oradaki oyuncuların hiçbiri Dünya Kupası yarı finali görmemişti.
O yüzden bu büyük bir olaydı.
-Şampiyonluk hayali kuruyor musunuz? -Henüz finale çıkmadık.
Ancak o zaman hayalini kurabiliriz.
Tekrar dünya şampiyonu olmak istiyorduk.
İsveç-Suudi Arabistan ve Romanya-Arjantin maçlarının galipleri
çeyrek finalde karşılaşacak.
Kazanan yarı finalde Brezilya'yla oynayacak.
Sonuna kadar gitmeyi hedefliyorduk
ama maalesef Brezilya'yla ikinci defa karşılaştık.
13 TEMMUZ 1994
Parreira ve defans oyuncuları rakipleri inceledi ama internet yoktu.
Fotoğrafları ve raporları incelediler.
İsveç'in 4-4-2 oynadığını göstermişti.
Onları geçmek çok zordu.
Sabırlı olmalıydık, çok çalışmalıydık.
Mazinho ve Zinho savunma hattının üstüne gitmeliydi.
Romário ve Bebeto oyuna genişlik kazandırmak zorundaydılar.
Birbirlerini bulmalıydılar. Bunda ısrarcı olmalıydık.
Dip çizgiye inip orta açtığımız sürece şans yaratabilirdik.
Zor anları
birlikte durarak aştığımızı unutmayın.
Bu çok önemli. Hadi kazanalım şunu!
Tüm Brezilyalı taraftarlar bizimle,
bizi destekliyorlar.
Hadi! Kazanalım!
13 TEMMUZ 1994
Yapıştır!
Asfalta yaptıklarına bakın.
Resim çizip boyama yapıyorlar.
Taraftarların coşku ve tutkusuyla bezenmiş herkesin kullanabileceği bir zafer yolu.
Buna ihtiyacımız var.
Ülkenin bu morale ihtiyacı var.
Başaracağımıza eminim.
Brezilya ve İsveç. Brezilya takımı sahaya el ele giriyor.
Rose Bowl'da maç başladı.
İsveç'e karşı oynamak güzeldi
çünkü iyi oynuyorlardı ve oynamamıza izin veriyorlardı.
Daha ilk dakikalardan
baskı kurmaya başladılar.
Top Romário'da! Kontrol ediyor!
Mazinho vuruyor ama kaçırıyor.
Gol bir türlü gelmedi.
Sonda Jorginho orta açtı. Rakip oyuncuların arasındaki Romário da…
Hayatımın ortasıydı.
Oyunu çok iyi bir şekilde okudum.
Oyuna yeni giren Raí
defansı üstüne çekmek için ön direğe koştu.
Jorginho ortaladı. Romário kafa topuna çıkıyor ve gol!
Topu Baixinho'ya pasladım, harika attı. Kafayla vurdu, Ravelli'nin şansı yoktu.
Benden uzun bir oyuncunun yakınında durmam.
O yüzden bu şekilde kafa toplarında gol bulabiliyordum.
Brezilya gol atıyor!
Dünya Kupası finaline çıkacağımız için çok mutluyduk.
Maç sona eriyor.
Brezilya 24 yıl sonra finale çıkıyor.
Daha iyi olan daha çok fırsat yaratır. Kazanmayı hak etmişlerdi.
Evet, harika.
Heyecan dorukta.
Kimse stadyumu terk etmiyor. Kutlamalara bakın!
Harikasın Brezilya.
Hadi, yapabiliriz. Bir maç kaldı.
Brezilya 1970'teki gibi finalde İtalya'yla karşılaşacak.
İşte bu!
Bugün ayın 13'ü! Lanet olsun!
Şunu dinleyin.
İki numaralı Jorginho dip çizgiye inip
11 numaralı Romário'ya ortaladı.
On bir artı iki, 13 eder!
İTALYA
Evet, dünya şampiyonu olabilirdik
ama Brezilya'yla oynayacaktık.
Yenmesi zor bir takımdı.
O Dünya Kupası inanılmazdı,
iniş çıkışlarla doluydu.
İTALYA'NIN 94 DÜNYA KUPASI MACERASI
Beklentiler yüksek olunca gerilim de artıyor.
İlk maçta çeşitli sebeplerden iyi oynayamadık.
Sert bir şut ve gol!
İTALYA 0 - İRLANDA 1 GRUP AŞAMASI
İkinci maçta kırmızı kart görüp 10 kişi kaldık
ve kazanmamız gerekiyordu.
Tarihte oyundan atılan ilk kaleci oldum.
Ortalıyor! Gol! Dino Baggio atıyor!
Rakibine karşı bir kişi eksik oynayan İtalya bir mucize yarattı.
Meksika maçını kazanamadık.
Neyse ki gruptan üçüncü olarak çıkabildik.
Gol şansı olabilir ve gol!
İTALYA 0 - NİJERYA 1 SON 16 TURU
Tatil planları yapmaya başlamıştım
çünkü bizim için yolun sonu görünmüştü.
Tam da…
Taraftarlar Roberto Baggio'nun bizi elenmekten kurtardığını söylüyordu.
Tam olarak öyle oldu.
Roberto Baggio durumu eşitliyor.
İTALYA 1 - NİJERYA 1
Baggio golü atıyor.
İTALYA 2 - NİJERYA 1 SON 16 TURU
İspanya'nın oyun tarzı bizi her zaman zorlamıştır.
Ama mücadeleci İtalyan ruhumuz
her zaman engelleri aşmamıza yardımcı oldu.
İtalyanların karakteri bu, her konuda böyleyiz.
İtalya doğası gereği ilerledikçe güçleniyor.
Arkadan dörtnala gelen bir atı durdurmak zor.
Önceki ayki zorluklardan sonra çok mutlu olduk.
İTALYA 2 - BULGARİSTAN 1 YARI FİNAL
Dünya Kupası finali gibi
önemli bir maçta oynama ihtimalimiz vardı.
Sonra Baggio hafif bir sakatlık geçirdi
ve finalde oynayıp oynayamayacağı belli değildi.
Baggio'suz İtalya, Romário'su olmayan Brezilya'ya benziyor.
Bu finalde iki önemli figür var.
DUNGA: "FİNALE ÇIKARAK ÖCÜMÜ ALACAĞIM"
Brezilya-İtalya finali iki futbol devini karşı karşıya getirecek.
İki ülkenin de ayrı bir futbol kültürü, geleneği,
ünlü oyuncuları ve tutkulu taraftarları var.
ABD'de maçlar 16.00, 17.00 gibi başlıyordu.
Herkes sokaklardaydı. Sokaklar boyanıyor, bayraklar asılıyordu.
Ayrton Senna'nın ölümünün duygusal ağırlığı
ve Brezilya'nın yaşadığı kriz nedeniyle insanların tek umudu millî takımdı.
Brezilya kaybetse bile çocuklar için parti vereceğiz.
-Çocuklar, ne dersiniz? Kazanacak mıyız? -Evet!
-Dördüncü şampiyonluk gelecek! -Brezilya!
Bugünü çok bekledik,
24 yıldır bu anı bekliyoruz.
Hadi Brezilya. Nefeslerimizi tuttuk, sizi izliyoruz.
İnsanlar tezahürat yapıp takımlarını destekliyor.
Paulista Bulvarı'nda 25.000'den fazla insan var.
Brezilya otobüsündeki atmosfer diğer finallerdekinden çok farklıydı.
İtalyanların otobüsündeki herkes takım elbiseli ve ciddiydi.
Bizim otobüsümüzse karmakarışıktı. Herkes maçtan önce ter içindeydi.
17 TEMMUZ 1994
Yapıştır!
Maçlara böyle hazırlanıyorduk.
Adrenalin patlaması kaygıyı alıp götürüyordu.
Kardeşlik bağımızı pekiştiriyorduk.
Çok sihirli bir şeydi.
Brezilya'ya özgü bir şey. Anlamaya çalışmayın.
Ricardo her zaman moralimizi yükseltiyordu.
Ona güvenimiz sonsuzdu.
Şakalar yapardı
ama ciddi olması gerektiğinde son derece ciddi olurdu.
Bunu takım başardı.
Bireysel değil, bir takım olarak başardık.
-Böyle düşünmeliyiz. -Vay canına.
Kardeşlik ruhumuzu koruyalım,
el ele verip bu kazanma ruhunu sahaya taşıyalım
çünkü en iyisi biziz.
Sadece yetenekle kazanılmaz.
Denge, zihinsel dayanıklılık,
kazanma hırsı ve özveri de gerekir.
Yaptığımız bazı toplantıları hatırlıyorum.
"Bu Dünya Kupası'nı kazanmaya geldik! Şampiyon olacağız!
Herkes işini yapacak. Kimse tek kazanamaz.
Bu bir takım oyunu!" derdik.
94'te böyleydi, hâlâ da böyle.
Karnınızda garip bir his oluşuyor.
Gergin ve endişeli oluyorsunuz.
Takımı topladım.
"Önce finale kaldığımız için Tanrı'ya şükredelim.
Öncelikle biz bir aileyiz.
Ailemize ve Brezilya halkına teşekkür edelim,
bu kupayı hak ediyorlar.
Arkadaşlar, ülkesi için savaşan Japon pilotları gibi olalım.
Depoda 500 kilometrelik yakıt olduğunu gördüklerinde
ve bittiğinde öleceklerini bilmelerine rağmen ne yaptılar?
Düşmanın üstüne sürüp vatanları için öldüler.
Güzel hikâye. Bugün biz de aynısını yapacağız.
Ölsek de şampiyon olacağız" dedim.
Hepsi ağlamaya başladı.
"Hadi, şampiyon olalım! O savaşçılara ne deniyordu?"
Adlarını biliyordum.
Ama aklıma başka bir isim geldi.
Yapma.
O Japonlara Kawasaki deniyordu.
"Yürüyen ölüyüm."
"Kawasaki!" dediğimde oda sessizleşti. O sırada Romário araya girdi.
Kamikaze o!
Kamikaze dostum!
13 TEMMUZ 1994
"Kawasaki mi?
Kawasaki motosiklet markası. Ne diyorsun?" dedi.
Kafası karıştı ama gülüp geçti.
Herkes…
Çok rahatladık. Biz…
Bize hep şakalar yapardı. Biz…
Ama ciddi olması gerektiğinde
"Sizden iyisi yok! Bu maçı alırsınız!" derdi.
17 TEMMUZ 1994
Bizi 24 yıldır eleştiriyorlar. Bugün kazanacağız.
Sakin kalıp odaklanalım.
-Kazanalım. -Bunu unutmayacağız.
Hadi yapalım. Sakin olup odaklanalım.
-Hadi. -Hadi.
Maça böyle hazırlanırdık. Karşılaşmaya bu ruh hâliyle çıktık.
O meşhur an burada yaşandı.
Ben en öndeydim, Baggio da arkamdan beni izliyordu.
Bu bir saygı göstergesiydi.
Onun yerinde olsam ben de aynısını yapardım.
Dün gibi hatırlıyorum, burası…
Tıklım tıklımdı.
Stat doluydu. İnanılmazdı.
Brezilya!
Bu şekilde birbirimize pozitif enerji veriyorduk.
Recife maçından sonra her maça el ele çıktık.
Bu ritüeli sürdürdük. Hepsine öyle çıktık.
Elli dereceydi, kavurucu bir sıcak vardı.
Ama "Sonuna kadar birlikteyiz" tavrımızı hiç bozmadık.
Brezilya daha istikrarlı. Rose Bowl'da maç başladı.
Brezilya ve İtalya arasındaki büyük final başlıyor.
İki tarihî takım.
Dunga ortaladı. Romário kafayı vurdu!
Her hata ölümcül olurdu.
Maçı değil, kupayı kaybederdik.
Mauro Silva'dan bir pas hatası. Dikkat. Taffarel!
İtalya gol atsa beraberliği yakalardık ama çok uğraşmamız gerekirdi.
Finalde bütün oyuncularımız yorgundu
çünkü o maça gelene kadar cidden çok yorulmuştuk.
Takım olarak organizeydik, herkes görevini biliyordu.
Maçta baskı kurmuştuk.
Bebeto vuruyor!
Orta sahamız çok istikrarlıydı.
Teknik açıdan çok iyiydi.
Bu bir futbolcu için hayatta bir kez yaşanacak bir andı.
Final maçına yorgun çıkmıştık.
Önceki maçlara göre çok daha yavaş oynadık.
İlk yarı 0-0 beraberlikle sona eriyor.
İki takımın da az fırsat bulabildiği bir maçtı.
Hakem ikinci yarıyı başlatıyor.
Hadi Brezilya!
Pagliuca önceki sezon sağdan gelen şutlarda zorlanmıştı.
Sezon boyunca basit goller yemişti.
Az daha çok büyük bir hata yapıyordu.
Mauro Silva vurdu. Pagliuca elinden kaçırdı!
Direkten döndü!
O direk futboldaki itibarımı kurtardı
çünkü gol yüzünden 1-0 kaybetseydik
kariyerim bitmezdi ama kesinlikle büyük darbe alırdı.
Beni görenler direği öptüğümü hatırlıyor ama hatamı hatırlamıyorlar.
Tecrübeleri ve oyuncuları nedeniyle
bunun kafa kafaya geçecek bir maç olduğunu biliyorduk.
İtalya atakta!
Baggio şutunu çekiyor ama dışarıda!
Uzatmalar, 90 dakika, 36 derece.
Hakem başına iş almak istemedi.
Kimsenin kazanma şansı olduğuna inanmadığı İtalya'yla 0-0 berabereydik.
Ama pes etmeyip mücadele ettiler.
Baggio sakatlandı
ama acıya katlanarak mücadeleye devam etti.
Sonuçta final maçıydı.
Her gün Dünya Kupası finalinde oynamıyoruz.
Rose Bowl'da sıcaklık artıyor.
İlk yarı 0-0 bitti, ikinci yarı da 0-0 bitti.
Uzatmalarda Brezilya goller kaçırdı.
Brezilya'dan orta. Hâlâ şans var.
Çok yakın! Neredeyse giriyordu!
Romário vuruyor! Pagliuca kurtarıp uzaklaştırıyor!
Romário kaçırmaması gereken bir golü kaçırdı.
Romário'ya bir pas, içeride yalnız. Büyük bir fırsat! Kaçırıyor!
Dünya Kupası'ndaki en kolay gollerden birini kaçırdım.
Öncesinde iki golü daha kaçırdık.
Sahaya girdiğimde şöyle bir baktım.
"Gol atmak için sadece 15 dakikam var" dedim.
Bir pozisyonda topla ceza sahasına girdim
ve kalenin ağzına kadar geldim.
Hadi Viola! Hızla içeri girip topu sola çekiyor.
Romário'yu düşündüm.
Son şans. Romário vuruyor…
Bugün hâlâ "Neden kendin şut çekmedin?" diye soruyorlar.
Hayır, yapması gerekeni yaptı. O topu bana atması gerekiyordu.
Gol kralıydım. O maçı ben bitirmeliydim.
Ama maalesef atamadım.
Uzatmalarda kazanamadık, penaltılara kaldı.
Son düdük çalıyor!
BREZİLYA 0 - İTALYA 0
İlk defa bir Dünya Kupası şampiyonu penaltılarla belirlenecek.
Tarihte bir ilkti.
Sıcak da durumu zorlaştırdı. Zaten çok gergindik.
Midem bulanmaya başladı.
Çünkü çok gergindik.
Son dakikalarda yere basamıyorduk.
Ayak tabanlarımız yandığı için topuklarımızın üstünde duruyorduk.
Uzatmalar bittiğinde
Parreira benimle konuşmak için sahaya geldi.
"İlkini atar mısın?" dedi. "Tabii" dedim.
Parreira bana doğru yürüyordu. "Tanrım, beni seçecek" dedim.
Çok büyük bir sorumluluk.
Penaltı atması gereken bir oyuncu vardı
ama "Parreira, yapamam" dedi.
Kimdi hatırlamıyorum.
"Yapamam, 120 dakika maç oynadık.
Bacaklarımı oynatamıyorum" dedi.
En iyisi cesareti olanları seçmekti.
Romário penaltı çalışmamıştı ama "Hayır, ben atacağım" dedi.
"Tamam" dediler.
Penaltı atmaya alışkın değildim. Üç, dört tane atmıştım.
"Atacak mısın Bebeto?" dedi. Herkese sordu.
Bana da sordu.
"Atarım, ilk ben atmak istiyorum" dedim.
Öyle dedim.
Sonra "Hayır, sonuncuyu atacaksın" dedi.
Artık iş sende Taffarel.
Brezilya seninle.
Baskı kaleciden çok atanların üstündeydi.
Kalecinin kazanacağı daha çok şey vardı.
Penaltıyı kullanacak kişi,
kurtarmaya çalışacak olandan farklı düşünür.
Penaltıyı kullanmayacak olsanız bile
kalbiniz durur, tezahürat yapamazsınız.
Baresi geliyor… Top dışarıda!
Hadi Brezilya!
Evdeki insanları düşünün.
Ne kadar gerildiklerini hayal edin.
Çok gergindik.
Kaleci açısından durum farklı gerçi.
Márcio Santos topun başına geliyor.
İtalya penaltılara Baresi'yle başladı. Baresi kaçırdı. Topu hâlâ bulamadılar.
Stadyumdan dışarı uçtu.
Herkes el ele tutuştu.
Oyuncular omuz omuza. Bütün Brezilya tek yürek oldu.
Márcio Santos vuruyor!
Pagliuca kurtarıyor!
O zaman büyük bir umutsuzluğa kapıldık.
En azından kaleyi tutturdum.
Sağ köşeyi hedeflemiştim.
Bence harika bir kurtarış yaptım
ama en önemlisi takımın galibiyete yaklaşmasına yardım ettim.
Antrenmanlarda en iyi şut çeken oyuncumuz Márcio Santos
ilk penaltıyı kaçırdı.
Bu da ortamı daha da gerginleştirdi.
Penaltıyı kaçırmamla durum eşitlenmiş oldu.
O anda her şey olabilir. Hazırlıklı olmalısınız.
Beş penaltı da kullanılana dek kazandım, kaybettim diyemezsiniz.
Her şey olabilir.
Yirmi iki yaşındaydım
ve profesyonel kariyerimdeki ilk penaltı vuruşumdu.
Albertini.
Hiç sakin değildim.
Sadece dışarıdan öyle görünüyordum.
Topa yakın duruyor.
Vuruyor ve gol.
Penaltıyı attığımda mutlu oldum.
Çok rahatladım.
Taffarel kurtaracak!
Hadi!
Romário "Korkusuz biriyim
ama o anda çok korktum" dedi.
Romário, Pagliuca'yla karşı karşıya! Hadi!
Çok zor bir andı.
Tüm sorumluluk benim üzerimdeydi.
Brezilya 24 yıldır kazanamamıştı.
Pagliuca dikkatli.
Çok iyi odaklanıp her şeyi geride bırakmanız gerekiyor.
Yalnızmış gibi davranıp kulaklarınızı kapamanız gerekiyor.
Ben de öyle yaptım.
Vuruyor ve gol!
Hadi Brezilya!
Top direğe çarptığında yüreği ağzına gelmiş.
Neyse ki direğe çarpıp girdi.
Çok rahatladım ama henüz bitmediğini biliyordum.
Direğe çarptığını duyunca dışarı çıktığını sandım
ama top içeri girmişti.
Topu alıp penaltı noktasına ilerledim.
Kaleye bakıp düşündüm.
"Sağ mı, sol mu, sağ mı, sol mu?"
Yaklaşınca kararımı verdim.
Evani vuruşa hazırlanıyor.
Penaltıyı kullanmaya hazırlanırken
en iyisinin sert bir şut çekmek olduğunu düşündüm.
Evani vuruyor! Kalenin tam ortasına vurdu!
Top tam ortaya doğru gitti
ama kaleci köşeye atlamıştı
ve gol oldu.
İtalya 2-1 önde.
Üçüncü bendim.
Şimdi Branco geliyor.
1994 Dünya Kupası finalindeyiz, 24 yıldır kazanamıyoruz.
Bütün ülke izliyor.
Beklenti yüksekti, omuzlarımdaki sorumluluk çok büyüktü.
Hem de onca şeyden sonra.
Hayatın gözünün önünden geçiyor, o ana dek yaşadıklarını görüyorsun.
Aile, arkadaşlar, her şey, tüm ülke.
Branco şut için hazırlanıyor.
Toptan bayağı bir uzaklaşıyor.
Çok uzaklaştığım için kaleci sert vuracağımı sandı.
Ama kurtarmak istiyorsa önce davranması gerekiyordu.
Önce onun hareket etmesini beklemeye karar verdim.
Çılgın bir karardı.
Ama yaklaştıkça…
Topa yaklaştığımda
hareket etmediğini gördüm.
Son iki, üç adım kala
şöyle yapıp sağına atlayacağını açık etti.
Branco vuruyor!
Brezilya'dan bir gol daha!
Sezgilerim bir tarafı seçmemi söyledi ve çok şaşırdım.
O penaltıyı kaçırsaydım
Karayipler'de bir adada yaşardım, Brezilya'ya dönemezdim.
Hadi Massaro!
Taffarel'i öncesinden tanıyordum.
Sonrasında bana
ilk iki penaltıda kurtarmak için çok hevesli olduğundan
erken hareket edip başarısız olduğunu söyledi.
Sonra "Sakin olup odaklanmalıyım. Doğru anı beklemeliyim" demiş.
Sıra Massaro'da. Taffarel odaklanmış durumda.
Taffarel'den harika bir kurtarış! Hadi Brezilya!
Sırada Dunga vardı.
"Yandık, sıra kaptanda. Bacakları kaskatı kesilmişti" dedim.
Dunga'nın penaltı noktasına yürürken omuzlarındaki yükü düşünebiliyor musunuz?
O mesafe ona kilometreler gibi gelmiştir.
Bitmek bilmemiştir.
Dunga topun başında. Toptan biraz uzaklaşıyor.
Millî takımdaki hikâyemi baştan yazmak,
dünya şampiyonu olup tarihe geçmek,
insanları mutlu edip maçı kazandırmak istedim
çünkü penaltı kullanacaktım.
Dunga geliyor, sert bir vuruş ve gol!
Bunun için çalıştım. Atmaktan başka çarem yoktu.
Kalecinin ulaşamayacağı yere, yan ağlara atmalıydım.
Dunga tam ortaya attı. Köşeye atacak sandım.
Şut çeken oyuncuları iyi tanımıyordum.
Bugünkü gibi herkesi inceleyemiyordunuz.
Onları tanımıyordum, o yüzden iş içgüdüme
ve şansa kalmıştı.
Maalesef yanlış tarafa atladım.
Birbirimizi tamamladığımız bir turnuvaydı. Aramızda büyük bir saygı vardı.
Hepimiz elimizden gelenin en iyisini yapıp takıma katkıda bulunmak istiyorduk.
Baggio penaltıyı kullanacak.
Taffarel kurtarırsa Brezilya dördüncü şampiyonluğunu alacak.
Baggio, Taffarel'e karşı.
Baggio penaltı kullanma konusunda çok iyi olduğu için
herkes çok gergindi, nefeslerimizi tutmuştuk.
Kurtar şu penaltıyı!
Roberto Baggio
her zaman yerden vururdu.
Harika penaltı kullanırdı ama o an çok büyük bir baskı oluşuyor.
Brezilya penaltılarda 3-2 önde.
Baggio geliyor.
Bir penaltı hayatınızı değiştirebilir.
Koşuyor, vuruyor ve… Bitti!
Bitti! Brezilya!
Brezilya dördüncü Dünya Kupası'nı kazandı!
Başardık! Teşekkürler Brezilya! Dördüncü şampiyonluğu aldık!
"Şampiyonuz!"
Hayatımın en mutlu anlarından biriydi.
Dördüncü şampiyonluk!
Çocukluk hayalim gerçek olmuştu.
Brezilya dördüncü şampiyonluğunu aldı!
O an hâlâ hayatımın en mutlu anı.
Futbol Brezilya'nın oyunu!
Artık kimse buna itiraz edemez!
İçimizden biri galibiyet golünü atsa Dünya Kupası'nın kahramanı olurdu.
Baggio'nun topu dışarı atması
şampiyonluğumuzu daha da anlamlı bir hâle getirdi.
Emeğimiz, birliğimiz, hırsımız ve insanlar sayesinde kazanmıştık.
Sizi çok eleştirdik
ama bu zamana dek görülmemiş bir dirayet gösterdiniz.
Bu şampiyonluğu sonuna dek hak ettiniz. Teşekkür ederiz Parreira!
Kimse bu takıma inanmıyordu ama başardık.
Biz inandık.
Cesaret, dirayet,
sarı formaya duyulan sevgi.
O duygusallık yetmezmiş gibi
oyuncular…
…Ayrton Senna için pankart getirdi.
Brezilya'nın o şampiyonluğa ihtiyacı vardı.
Üstünde "Ayrton Senna, bu yarışta beraberiz" yazıyordu.
Ayrton Senna, Brezilyalıların kalbinde sonsuza dek şampiyon olarak kalacak.
Oyuncular ona saygılarını sunuyorlar. "Senna, bu yarışta beraberiz.
Dördüncü şampiyonluğumuzu aldık."
Çok duygusal bir an.
Kazandığımızda oraya yürüdük.
Yukarıya.
Kupayı alıp kutlama yapmak için.
Kaptan Dunga durumu lehimize çevirdi.
90'da yerden yere vurulmuştu.
"Dunga dönemi."
94'te kupayı kaldırdı.
Kupayı kaldırmak değil, çalışıp birlik olmak şampiyonluğa götürür.
Evet Dunga! Kaldır o kupayı.
Dünya şampiyonuyuz.
Dördüncü kez dünya şampiyonu olduk!
Uruguay sınırındaki Bagé'den çıkacağımı hiç düşünmemiştim.
Brezilya'nın güneyinde, Uruguay'a 60 kilometre mesafede.
O küçük kasabadan çıkıp dünyayı fethedeceğimi düşünmezdim.
İnanılmaz.
Romário gözyaşlarına boğuldu.
Disiplinsiz olduğunu, ciddiye almadığını söylemişlerdi.
Bakın, onları haksız çıkardı.
Bu zaferi annem, babam, takım arkadaşlarımın aileleri için aldık.
1990'da çok şey yaşamış o nesil için aldık.
Bu zafer tarihte ebediyen yankılanacak.
Bu sayede bugün burada sizinle konuşuyorum.
O devasa merdivenlerden elimde kupayla indim.
Herkese "Tutabilirsiniz, dokunabilirsiniz. Bu bizim" dedim.
Tüm dünya gördü. O anı asla unutmayacağım.
Dünya Kupası bizim, millî takımımızın!
Çok emek verdiler. Harika bir an.
Çok büyük bir mutluluk.
-Tebrikler şampiyonlar! -Bu gece parti var.
Bizi büyük bir parti bekliyor.
-Kesinlikle! -Öyle duydum.
-Tebrikler Mauro! Adamsın! -Sağ ol.
-Harikaydın Mauro! -Başardık. Artık hesabı kapattık.
Leo. Tebrikler dostum!
Başardın dostum!
Ronaldinho, 17 yaşında dünya şampiyonu oldun!
Márcio, harikaydın. Kralsın.
Dördüncü şampiyonluğu aldık! Harikaydık!
Yıkmaya çalıştılar ama Tanrı'nın adaleti şaşmaz.
-Tebrikler Mora. -Her şey için sağ ol Jorginho.
-Ciddiyim. -Harika.
Dünyada dört kez şampiyon olan iki şey var, Brezilya ve Zagallo!
-Evet! -Evet!
Teşekkürler!
Dördüncü şampiyonluk!
4. DÜNYA KUPASI
BREZİLYA
17 TEMMUZ 1994
18 TEMMUZ 1994
"Sonsuza dek dost."
Düsturumuz hep bu oldu.
Brezilya'da, Brezilya hava sahasındaydık.
Perdeleri açınca iki jet gördük.
Hava Kuvvetleri'nden iki jet bize eşlik ediyordu.
Sonra…
Savaş kahramanları gibi karşılandık.
Dünya Kupası'ndan sonra gittiğimiz ilk şehir Recife oldu.
Recife halkına teşekkür ettik.
Bize çok iyi davranmışlardı.
Her şey orada başladı.
Pilot "Aşağıda sizi bekleyen bir milyon insan var" dedi.
Uçak alçalmaya başladığında biz de gördük.
İlk mutluluk gözyaşımı o zaman döktüm.
Brezilya'ya dönüp manzarayı gördüğümüzde…
O görüntüyü asla unutamam.
O an orada olan kimse unutamaz.
Harikaydı, olağanüstüydü.
Başkanın, gümrükçünün yanındaydım.
Bir güvenlik görevlisi kan ter içinde koşarak geldi.
"İnsanlar tellerin üstünden atlıyor, içeri girecekler" dedi.
Binalara baktığımızda herkes
bebek sallıyordu.
Çok büyük bir mutluluktu.
O zamanlar 10, 15 yaşında olanlar
Brezilya'nın şampiyon olduğunu ilk kez görüyorlardı.
Bu akıllarına gelen ilk şeydi.
Bunun anlamı çok büyüktü
çünkü ülkemizin çocukları için umudu temsil ediyordu.
O sevinci görünce hepimiz
"Zor bir dört yıl geçirdik.
Çalıştık, çok fedakârlık yaptık, zor oldu ama değdi.
İnsanları mutlu ettik.
Tek düşündükleri kutlamak. Biz de bunu istiyorduk.
Zenginlik, fakirlik, din, tuttukları takımı düşünmüyorlar.
Sadece mutlular. Ülkeyi bir araya getirdik" diye düşündük.
Güçlü bir takım olmadan böyle bir zafer kazanılamaz.
Bu zaferi bir olarak, halkımızla el ele, ülke olarak elde ettik.
Hepsini yeniden yaşamak güzeldi.
Sokağa çıktık,
ağacın tepesinde bir çocuk vardı, hüngür hüngür ağlıyordu.
Herkes izliyordu.
Çok zor bir andı.
O an çok…
İnsanlar anlamıştı.
Brezilya!
Bu paha biçilemez bir şeydi.
Bahsederken bile duygulanıyorum, çok güçlü bir andı.
Nasıl desem…
Tüm mücadelemize değdi.
Bahsederken bile duygulanıyorum.
Dördüncü şampiyonluk!
20 TEMMUZ 1994
Hâlâ o günü kutluyorum.
Olanlardan sonra takım olarak inanmamız gerekiyordu.
Biz de öyle yaptık. İnandık.
Umudu yeniden yeşertmeliyiz. Sadece futbolda değil, ülkede de.
18 TEMMUZ 1994
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı