Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Noong unang panahon,
bago pa kayo ipanganak,
bago pa din ako ipanganak,
pinanganak na ang mga pelikula.
Isa sa mga pinakamagandang regalo nila,
baka nga siya nang pinakamaganda,
ay ang tawanan.
Sa maagang sandali nito, may mga hari ng komedya,
sina Chaplin,
Keaton,
at Lloyd.
Sa paglipas ng panahon,
pinasaya tayo ng mga pelikula
habang nilulugmok tayo ng mundo.
Sine, telebisyon, ano pa man ang medium,
laging napapatunayan na ang pagtawa ang pinakamabisang gamot.
May mga talento ang iba na umaapaw sa screen
at umaabot sa entablado.
Lumilikha sila ng mga karakter
na nagtutulak sa atin na suriin ang ating sarili.
Wow, okay, talaga bang dapat parang best friend kita?
Meron namang konting iilan
na ginawa ang lahat.
Masarap maging hari.
Pero ngayong gabi, lampas pa sa alingawngaw ng mga tawanan,
paparangalan natin ang lalaking puno ng matitinding sorpresa
at ang gumiba ng mga pader para makaabante ang kultura.
Mga binibini at ginoo,
si Eddie Murphy.
Mula sa Dolby Theatre sa Hollywood,
ang pinakamataas na karangalan sa karera sa pelikula,
ang AFI Life Achievement Award,
isang parangal kay Eddie Murphy, kasama sina Kevin Hart,
Tracy Morgan, Eva Longoria, Chris Rock,
Da'Vine Joy Randolph, Kenan Thompson,
Stevie Wonder, Robert Townsend, Bill Burr,
Judge Reinhold, Arsenio Hall, Dave Chappelle,
Mike Myers, Martin Lawrence, Spike Lee, at marami pang iba.
May espesyal na pagtatanghal mula sa Dreamgirls ni Jennifer Hudson.
Mga binibini at ginoo, si Kevin Hart.
Welcome, welcome sa 51st AFI Life Achievement Award.
Isa 'tong parangal para kay Edward Regan Murphy.
'Yon ang buong pangalan niya, Edward Regan Murphy.
Ganito, mukhang kailangan nating isa-isahin 'to.
"Edward." Nanggaling ang Edward sa old English name
na "Eadweard" na ang ibig sabihin ay "protektor ng kayamanan," di ba?
Alam nating totoo 'yon.
Eddie, tingin namin, naging magaling ka sa kayamanan
sa buong panahon ng career mo.
Tapos and'yan ang "Regan."
Ang Regan ay Irish name na nanggaling sa isinalin galing sa "Ó Riagáin"
papuntang "maharlikang bata."
Totoo ito.
Kaya meron tayong mayamang hari.
Tumutugma naman, di ba?
Tapos ayan na ang "Murphy."
Dito na ako nagkandaleche-leche,
kasi sabi ko, "E, sino'ng… Sino'ng tumira sa ano?"
Parang sino…
Bakit tayo nabigyan ng Eddie Murphy?
Marami pa akong tanong,
pero sa kabila ng mga sino, paano, at ano,
sinasabi nito ang kailangan nating malaman kay Edward Regan Murphy.
Sa sobrang dami, tinatawag na natin siyang Eddie.
Kaya natin siya tinatawag na Eddie, kasi tropa natin siya.
Kaibigan natin siya.
Kahit mga puti, iniisip na kaibigan n'yo siya.
Binigyan niya tayo ng biyaya ng pagtawa sa iba't ibang henerasyon.
At hindi lang ito tungkol sa tawanan.
Makikita natin 'yon ngayong gabi.
Ito ang lalaking kayang gawin lahat.
Pinag-uusapan natin ang comedy, drama, pagkanta, at pagsayaw.
Nagmumura din ang putang ina. Magaling siya do'n.
Kaya niyang gumanap na kahit sino. Sa totoo lang, gusto niyang ganapan lahat.
Parang sa The Nutty Professor
kung saan gumanap siya ng pitong magkakaibang character.
At ngayong gabi, gaganap siya sa tatlo.
Siya ang taong ito, tingnan n'yo.
Oo, tama 'yan. Di ba?
At ang taong ito. Magiging siya din itong isang 'to.
Oo.
Oo, oo, oo, oo, oo.
At sandali lang, oo, ito ding taong 'to. Isa pa, sige.
Ay, ako 'yan. Okay, sandali.
Pero Eddie, seryoso, pare, sasabihin ko sa 'yo,
gagamitin ko ang oras na 'to para sabihin
'yong mga pahapyaw na sinabi ko nitong mga nagdaang taon.
Ikaw talaga ang lahat sa akin sa industriyang ito.
Andito ako sa kinatatayuan ko ngayon dahil sa mga sinimulan mo
at sa mga pintong binuksan mo.
Isa kang kapatid, tagapayo, at inspirasyon.
Anak ng pucha, idol ka.
Masuwerte ako. Masuwerte akong tawagin kang kaibigan.
Talagang nagpapasalamat ako sa relasyong meron tayo.
At isang karangalan na andito ako para ipagdiwang ka
at simulan ang matagal nang dapat nagawa, kaibigan,
isang gabing pagpaparangal sa 'yo galing sa AFI
at ang pinakamataas na parangal sa karera sa pelikula.
Eddie Murphy.
Pinanganak ako sa Brooklyn, New York, sa Kings County Hospital.
Oo, natatandaan kong mabuti 'yong ospital.
Sa Brooklyn, nakatira kami mismo malapit sa Loew's Gates Theatre.
Kaya lagi kaming nanonood ng sine.
'Yong unang beses kong mapanood ang original na Planet of the Apes,
sa Loew's Gates Theatre 'yon.
Naaalala ko 'yong paglabas ng Statue of Liberty
at 'yong audible, 'yong audience, ganito…
Ako naman…
Tapos lumipat kami sa Long Island. Sobrang tahimik.
Parang lumipat kami sa probinsya.
Wala silang ibang pinag-uusapan kundi Civil Rights movement,
'yong pagpunta sa tuktok ng bundok,
Pakiramdam namin, pagdating namin do'n,
para kaming "Ayos, nasa Lupang Pangako tayo."
Mahilig akong manood ng TV.
I Dream of Jeannie at Gilligan's Island,
saka Andy Griffith Show.
Nanonood ako ng Andy Griffith kagabi.
Tapos naisip ko, "Uy, alam mo?"
"Wala kang makikitang Black sa… Wala…"
"Kahit isa."
Kaya sobrang saya nila, sumisipol pa.
Walang mga kapatid sa lugar nila.
No'ng nine ako, nagpabili ako ng ventriloquist dummy.
Bata pa lang ako, nagpipinta na ako ng mga larawan gamit ang salita,
nagkukuwento, gumagawa ng mga tauhan, at kung ano-ano pa.
Alam kong kaya kong magpatawa ng mga tao.
'Yong kapatid ko lang na si Charlie ang nakakadaig sa 'kin.
Tinatawag namin 'yon na kantiyawan,
pero hindi siya labanan.
Parte ng kultura 'yon.
Malaking bagay 'yon sa bahay namin.
No'ng una kong narinig ang album ni Richard Pryor,
do'n ko naisip na parang "Ako… Ako 'yan."
"'Yan ang gusto kong maging. Magiging ganyan ako."
"Gagawin ko ang ginagawa ng taong 'to."
Ang pirma ko sa yearbooks, "Eddie Murphy, plano sa hinaharap, komedyante."
"May pruweba ka na sa mga anak mo na kilala mo ako."
Sinulat ko 'yon sa yearbook ng lahat.
Nagsimula akong lumuwas sa city no'ng 17 ako.
No'ng 1979 o '78.
Madalas, ako lang 'yong Black at ako lang 'yong bata.
Tanda mo, naglalaro ka sa labas, maririnig mo…
Ice cream!
Parating na si manong ice cream!
Ma!
Palakpakan natin si Tracy Morgan.
Icon si Eddie Murphy.
Isa siyang inspirasyon.
Oo, inspirasyon siya para sa 'kin at sa marami pang iba.
Kaya no'ng malaman ko
na may gagawin kaming sketch nang magkasama
para sa SNL 50th anniversary show,
na-excite talaga agad ako.
Tapos nalaman ko,
gagampanan niya ako sa sketch.
Sabi ko, "Ano'ng…"
"Diyos ko po."
"Isa sa pinakamagagaling na performer sa mundo
ang gaganap bilang ako sa sketch kasama ako."
"Diyos ko, pa'no kung mas nakakatawa siya habang gumaganap na ako kesa sa 'kin?"
Kung wala si Eddie, walang Axel Foley.
Walang Reggie Hammond.
Walang "Hercules, Hercules!"
Wala lahat 'yon.
Binago ni Eddie Murphy ang industriya ng pelikula
at hinawan ang daan para sa buong henerasyon ng mga aktor.
Pinatawa ni Eddie Murphy ang mundo.
At ngayon, talagang talagang talagang…
Talagang kailangan ng mundo 'yon.
Makinig kayo, isa ako sa masusuwerteng tao
na kayang sabihin na kaibigan ko si Eddie Murphy.
Siya ang OG ko.
Tingin ko, siya ang tunay kong ama.
Alam niya 'yon.
Kamukha ko siya, e.
Sa kaibigan ko…
Una sa lahat, mahal kita.
At para sa mga nanonood ng sine sa buong mundo,
sasabihin kong salamat, Eddie Murphy.
Ito ang Saturday Night Live.
Itinatampok si Eddie Murphy.
No'ng nagkaro'n ako ng pagkakataong mag-audition para sa Saturday Night Live,
ang una kong reaction hindi "Sige."
Ang una kong reaction,
"Saturday Night Live?"
"Mga sketch?"
Kumusta naman?
Hindi gano'n kadali, Bill.
Lagi kaming kinukumpara sa lumang cast.
Umalis 'yong original cast, tapos 'yong mga audience,
"Lecheng show 'to. Leche kayong lahat."
Maglalakad ka sa kalye, sasabihin ng mga tao…
"Uy, ikaw 'yong… Saturday Night Live."
"Oo." "Tang ina mo!"
Naging batas sa Cleveland na dapat dalawa ang white player
sa high school basketball teams.
Makatarungan? Hindi? Mag-comment.
Cleveland high school student Raheem Abdul-Mohamed.
- Ano ang kuwento, Raheem? - Yo, baby.
Makinig kayo, even years na akong junior sa Cleveland High.
No'ng unang labas ni Eddie sa Weekend Update,
sobrang wild na panoorin siyang lumabas sa pailan-ilan
na palakpakan na parang… Walang nakakakilala sa taong 'to.
Sa tuwing may magandang nangyayari, kailangan n'yong sumali.
No'ng '60s, nagsuot kami ng platform shoes.
Nagsuot din kayo ng platform shoes.
No'ng early '70s, nag-braid kami ng buhok.
Tapos no'ng late '70s, nag-braid din kayo.
Tapos ngayon, 1980.
May welfare kami,
bago matapos ang susunod na taon, may welfare na din kayo.
No'ng natapos siya, hagalpakan ang lahat.
Hi, ako si Buckwheat. Naaalala n'yo pa ba ako?
…haharap sa akin si Cassius Clay, kahihiyan 'yan sa boxing.
…hanapin n'yo lang ang bagong libro ko,
I Wanna Be A Ho.
Loko-lokong negro.
Dati, meron kami sa bahay
ng tape ng The Best of Eddie Murphy: Saturday Night Live.
Kaya kabisado ko 'yong mga sketch na 'yon.
'Yong pinatay si Buckwheat, si James Brown, Celebrity Hot Tub.
- Papasok ba ako sa hot tub? - Oo.
- Magpapawis ba ako? - Oo!
Papasok ba ako sa hot tub? Mababasa ba ako?
Hi, mga bata.
Mag-isa lang ako ngayon, pero hindi ibig sabihin na pwede kayong magtagal,
kasi pauwi na ang misis ko galing sa trabaho.
Kaya n'yo bang sabihin ang "bitch"?
Siguradong kaya n'yo.
'Yan ang special word natin ngayon.
Halika, tingnan n'yo.
Pinakanakakatawang napanood ko.
Palakpakan natin si Gumby.
Naaalala ko si Gumby no'ng bata ako,
pero hindi ko naaalala na naiintindihan ko kung bakit siya nakakatawa.
Parang "Ano ba'ng nangyayari dito?"
Hindi ko alam kung ano siya…
Kung ano siya o ano dapat siya, pero gusto ko siya.
Ako nga si Gumby, buwisit.
Wag mo akong pilosopohin.
Magpakadalubhasa ka muna. Saka ka maging pilosopo.
Isa lang ang Gumby, ha? At ako 'yon, kuha mo?
Ako si Gumby, buwisit.
Nakabatay si Gumby sa manager ko dati
na King Broder ang pangalan.
Siya 'yong ganitong magsalita, tapos sasabihin niya,
Binato ako ni Frank Sinatra ng salad sa mukha.
Sabi ko sa kanya, "Frank, wag mo akong batuhin ng salad sa mukha."
"Ako si King Broder."
Ako si Gumby, buwisit.
Wag n'yo akong kinakausap nang ganyan.
Eddie, gusto ko lang sabihin na gusto ko talagang makapunta diyan,
pero masyado akong binabaluktot ng tadhana.
Sasabihin ko dito at ngayon,
isang karangalan ang maging inspirasyon mo sa pagpapatawa sa mga tao.
'Yan ang totoo.
A, siya nga pala.
Ako si Gumby, buwisit.
Palakpakan natin si Kenan Thompson.
Magandang gabi.
Magandang gabi sa inyong lahat. Magandang gabi.
Isang karangalan na makasama dito para ipagdiwang ang isang tao
na hindi lang binago ang komedya,
kundi hinubog kung ano dapat ito.
Eddie Murphy, ano ba?
Hindi ka lang alamat, ikaw ang hulmahan, tol.
Para sa akin, bilang lumaki na nangangarap na makapagpatawa ng tao,
hindi lang impluwensiya si Eddie, kundi patunay.
Patunay na pwede kang magsimula nang maaga,
sumugal nang malaki,
magtiwala sa boses mo,
at mag-iwan ng marka na tumatagal ng ilang dekada.
Ito si Arsenio Hall.
Grabe ang buong gabing 'to.
Pero higit pa sa komedya,
ang hinahangaan ko talaga sa 'yo ay ang saklaw n'yo, sir.
Pwede sanang nasa isang linya ka lang at maging habambuhay na komportable,
pero hindi 'yon ang ginawa mo.
Nagpaunlad ka, hinamon mo ang sarili mo.
Binago mo nga ang tawa mo, e. Sino'ng gumagawa no'n?
Pero puwera biro,
Eddie Murphy, grabe, salamat.
Salamat sa mga pagpapatawa.
Salamat sa pagpapakita sa mga henerasyon ng performer
kung ano ang posible pag nagsanib ang talento at katapangan.
Pinagdiriwang ka namin ngayon, pero ang totoo,
matagal ka na naming pinagdiriwang, pare.
Cheers.
Mag-plug tayo para kay Eddie.
May pelikula sila ni Nick Nolte sa summer. Mami-miss natin siya.
- Pupunta siya sa San Francisco. - Yehey! Ayos!
Nangyari lang 'yong mga pelikula.
Hindi ko naisip, "Makakasama ako sa pelikula."
Unang pelikula ko 'yon, pero nag-i-improvise ako.
Tapos sinasabi sa 'kin ni Walter Hill, "Hindi comedy 'to, Eddie."
"Pa'no kung gawin ko 'yon?" "Hindi comedy 'to."
Anong klaseng pulis ka ba?
Alam mo kung ano ako? Ang pinakamasama mong bangungot.
Isang Itim na may tsapa.
May permiso ako na bugbugin ka pag naisipan ko.
Sa bar scene lang na 'yon ako nagkaro'n ng acting coach,
kasi hindi ko pa nagagawa 'yon.
Dahil mahilig akong mag-improvise,
mag-i-improvise ako, tapos manghihila ako ng tao,
tapos halos mahugot na ang kamay nila.
Sasabihin ng director, "Cut!"
Sabi ng lalaki, "Hindi ko pinagawa 'yon."
Sabi ko, "Pelikula 'to, pare."
May totoong tensiyon do'n sa lugar.
May bagong hepe sa bayan.
At Reggie Hammond ang pangalan niya.
Umayos kayo. Sige na.
Walang nag-isip na magiging maganda at classic na eksena 'to.
Nagawa namin.
Masaya kami na natapos na.
Nakakakita na ako!
Nakakakita ako! May… Meron akong paa!
Gusto kong magsampa ng kaso.
Panira lang sa lipunan ang ganitong tao.
Sigurado akong kaya niyang patakbuhin ang kompanya natin
gaya ng anak mong si Winthorpe.
May nag-utos ba sa 'yo na gawin mo 'to sa 'kin?
Binayaran niya ako ng 100 dollars.
Ang Dukes 'yon. Mga Duke 'yon.
Lagot ka sa 'kin, Valentine!
Ano ba ang mga pangunahing bilihin?
Pangunahin ang mga produktong agrikultura
gaya ng kapeng ininom mo sa almusal,
trigo na ginagamit para sa tinapay,
liempo na ginagawang bacon
na makikita mo sa bacon, lettuce, at tomato sandwich.
Pag ginagawa ko 'yon sa pelikula,
hindi ko idea na tumingin sa camera.
Idea 'yon ni John Landis.
Pero sasabihin ko sa inyo ang nakakatuwa do'n.
Nakakabuo ka ng connection sa manonood pag tumingin ka sa kanila,
kasi walang tumitingin sa kanila.
Pag nanood ka, walang tumitingin, sasabihin nila, "Uy…"
No'ng pumasok si Charlie Chaplin sa eksena,
siya ang unang gumawa no'n.
Nagkaro'n siya ng connection sa audience mula sa umpisa.
Pinakamagaling si Chaplin,
kasi nagawa ni Charlie 'yon nang walang tunog.
Kumusta naman kayo ngayon?
Pa'no n'yo nagawa sa 'min 'to pagkatapos ng ginawa namin para sa inyo?
A, nakipagpustahan ako kay Louis.
Pumusta si Louis na hindi mangyayaring yayaman kami, tapos maghihirap kayo.
Hindi siya naniwalang kaya namin. Nanalo ako.
Talo ako.
- One dollar. - Salamat, Louis.
Mauna ka.
Sige.
Palakpakan natin ang anak ni Dan Aykroyd,
si Belle Aykroyd.
Gustong pumunta ng tatay ko dito,
pinlano niyang pumunta dito,
sinulat niya ang mga sasabihin niya,
kaya lang, marami nang nangyari.
Kaya mula 'to sa kanya para sa 'yo.
Magandang gabi, sir.
Nakagawa tayo ng patok na classic movie nang magkasama, pare.
Tagumpay sa mga kritiko at sa takilya.
Kasama na ang Trading Places sa mga sikat na Christmas movie
alang-alang kay baby Jesus.
Solid ang script no'n
at may mahusay na direktor na si John Landis,
pati mga talentado at minamahal na aktor.
Pero Eddie, ikaw talaga.
Ang kapangyarihan, katalinuhan, talento,
kakayahan, at umaapaw na karisma
na nagpaangat sa pelikula papunta sa hanay ng mga dakila.
Ayos ka, Billy Ray.
Salamat.
Magandang gabi, Hollywood.
Gusto ko si Elvis Presley.
Binibigay ko ang parangal sa nararapat.
No'ng bata pa si Elvis, sobrang astig ng gago.
Ang lupit ni Elvis.
Mabangis siya.
Ang galing kumanta.
Sa sobrang galing kumanta, may pelikula siya kahit di umaarte.
Sabi nila, "Leche, ipakanta sa kanya ang dialogue niya."
Lahat ng sabi ni Elvis. "Ipanalo natin ang laban."
Ipanalo natin ang laban.
Sobrang laking fan ako ni Elvis
may mga ginagawa pa din ako na ginawa ni Elvis.
'Yong mga leather suit, tour bus, at naghihiyawang chicks.
Hindi mo iisiping comedy show 'yon.
Todo-bigay ako. Niyakap ko talaga 'yon.
May katangian 'yong mga singer na gustong-gusto ng mga tao.
Kasi naaalala ko, ginaya ko si Stevie Wonder sa show…
tapos nawala sa sarili 'yong mga Itim.
May mga lumalapit sa 'kin,
"Uy, ikaw ba 'yong gagong gumagaya kay Stevie Wonder?"
"Hindi nakakatawa 'yon, gago!"
"Wag ko nang mapapanood na ginagawa mo 'yon."
"Lagot ka sa 'kin."
"Henyo sa musika si Stevie Wonder."
Palakpakan natin si Stevie Wonder.
Love you too.
Alam n'yo, ang pagtawa,
ginagawang madali
ang buhay.
Dahil sa sense of humor, napapahalagahan natin
na ang ngiti ay pwedeng maging pinakasimpleng koneksiyon
sa pagkatao natin.
'Yong nakakahawang ngiti man 'yon,
ang kakaibang tawa niya…
o ang sobrang kalokohan niya.
Nakilala namin ni Eddie ang isa't isa,
kasi ginagaya niya ako sa Saturday Night Live.
Pinagtawanan niya ang bulag.
Pinatawa niya ako at ang buong mundo.
Nagsimula ang panghabambuhay na pagkakaibigan.
Mahal kita habang-buhay.
Mamahalin kita hanggang sunugin ng bahaghari ang mga bituin sa langit,
at hanggang sa tabunan ng dagat ang tuktok ng bundok.
Mahal kita magpakailanman at palagi.
Pagpalain ka ng Diyos, Eddie.
Palakpakan natin si Robert Townsend.
Salamat.
Taong 1987 'yon.
Ginagawa namin ni Keenan Ivory Wayans ang unang pelikula namin,
ang Hollywood Shuffle.
Pinakamalaking artista sa buong mundo si Eddie Murphy.
Lahat ng casting director, gusto ng tulad ni Eddie Murphy.
"Makakalakad at makakapagsalita ka ba gaya ni Eddie?"
"Ano'ng itsura mo pag naka-leather suit?"
Seryoso ka ba?
Kaya bumili ako ng leather suit.
Sabi ko kay Keenan, "Isama natin 'to sa pelikula, pare."
Sabi ni Keenan, "Kilala tayo ni Eddie. Di natin pwedeng isama 'yan."
Sabi ko, "Pinagtatawanan ni Eddie lahat. Ilagay natin 'yon."
Nilagay ko sa pelikula.
Naging hit 'yong pelikula.
Tumawag si Eddie, "Usapan ang Hollywood Shuffle."
"Kailan ko pwedeng mapanood?"
Sabi ko, "Naku po."
Nagpa-screen kami para kay Eddie.
Dumating si Eddie na may kasamang 15.
Gusto nila 'yong pelikula. Tumatawa sila.
Tapos dumating sa eksena tungkol sa kanya.
Sabi ng casting director, "Hanap namin 'yong parang Eddie Murphy."
Tumahimik 'yong buong kuwarto.
Yumuko si Keenan, tapos sabi ko, "Oh, shit."
Tapos may narinig akong kasama ni Eddie, "Eddie, sinabi nila 'yong pangalan mo."
"Anong kalokohan 'to, Eddie?"
Tapos sabi ko, "Diyos ko po."
Walang nagsasalita.
Tapos biglang nagsimulang tumawa si Eddie.
Rob, Keenan, "Ba't n'yo naman ako ginanito?"
Tapos ayos na ang lahat.
Pagkatapos ng screening, mag-isa lang si Eddie sa screening room,
pumunta ako para mag-sorry.
Sabi ko, "Uy, pare, kung na-offend ka sa eksenang 'yon sa pelikula,
si Keenan ang nagsulat."
Hindi, sinabi ko ang totoo.
Sabi niya, "Rob, ang galing ng ginawa n'yo, pare."
"May gagawin akong concert film at naghahanap ako ng director."
"Gusto mo bang i-direct?"
"Oo."
"Sige, sa 'yo na. Tatawagin 'yong Raw."
Gusto ko talagang maging si Richard, lumalabas ako sa stage no'ng 15 ako.
Salita, arte, lakad, ginagawa lahat gaya ni Richard Pryor.
Papanoorin ng mama ko 'yong 15 anyos niyang anak
na nagsasabi ng mga kabulastugan.
Puro tungkol sa pagtae ang act ko dati, kasi 'yon pa lang ang nagagawa ko nang 15.
Gano'n ang buhay ko. Pero parang joke ni Richard Pryor.
Minsan ba, pag umuupo ka sa toilet, tapos tumatae ka,
tumatalsik 'yong tubig sa puwet mo?
Nakakainis 'yon, di ba?
Alam n'yo mas naiinis talaga ako pag lumabas na 'yong kalahati ng tae mo,
tapos bumalik pa sa loob ang gago.
Di ba?
Ba't inaasar ng tae 'yong puwet, di ba? Lumabas ka na lang, di ba?
Alam n'yo, nakakabahala talaga sa 'kin, 'yong ang tagal mo nang umiire, di ba?
Pero isang maliit na holen lang 'yong lalabas.
Ganito lang kaliit, di ba?
Parang gusto mo nang pumasok sa puwet mo,
"'Yon lang ba ang makukuha kong tae, pucha?"
Alam n'yo, nakakagalit talaga pag hindi nakikisama 'yong puwet mo,
tapos hihigpit at mapuputol 'yong tae.
Magagalit ka din nang sobra,
kasi alam mong pupunasan mo nang limang oras 'yong puwet mo, di ba?
Gagamit ka ng 12 rolyo ng toilet paper sa punyetang 'yon.
Tapos pinakanakakainis 'yong pagkatapos, 'no?
Pagkatapos mong tumae, tapos ka na sa pagtae buong araw.
Tapos ka na, finlush mo na ang toilet,
tapos pagtapos ng isang segundo, may lulutang na isa.
Ano'ng gusto ng isang 'yon?
Palakpakan natin si Bill Burr.
Kumusta kayo? Ano'ng balita?
Ako 'yong pandagdag ng diversity sa gabing ito.
Ito ang buong comedy Smithsonian library ko.
Umpisa pa lang, pinapanood ko na siya.
Eddie, no'ng una…
Binili ko 'yong unang album mo na hindi pa kita kilala.
Meron kang rose sa likod ng tenga mo
at nakikinig ako kay Richard Pryor,
tapos sabi ko, "May isa pang Itim dito, nakakatawa din siguro siya."
Kaya binili ko
at naging fan na ako.
Maraming hindi nakakaalam nito, pero pinanood ko si Eddie sa Raw tour.
Eighteen lang ako no'n, tapos pinanood ko siya.
Parang nagbukas 'yong The Weather Girls.
Sumama ako sa boss ko sa warehouse, humithit siya nang ilang beses,
tapos akala niya, aatakihin na siya sa puso.
Sabi niya, "Umalis na tayo dito."
Sabi ko, "Ayokong ma-miss si Eddie, kaya tiisin mo na lang 'yan."
Kaya…
Mga dalawang linggo bago ko panoorin si Eddie,
pinanood ko si Rodney Dangerfield sa lugar din na 'yon,
tapos puro puti 'yong crowd.
Hindi naman ako naalangan do'n, kasi puti din naman ako.
Kaya umupo at nanood lang ako. Ayos naman lahat.
Tapos naalala ko no'ng nag-show si Eddie,
napansin ko agad na napapatawa niya lahat.
Paglipas ng mga taon, naging comedian ako, sabi ko, "Magiging katulad ako ni Eddie."
Tatayo ako sa harap ng mga Itim.
Tapos…
Umakyat ako at nagpatawa.
Tapos bumaba ako sa stage, sabi ko, "Hindi ko na uulitin 'yon."
"Ang sama ng mga Itim,
hindi ka pa nakakasampa sa stage,
binabara ka na agad…"
"Magkakatuwaan na sila kahit wala ka pa."
'Yon ang natutunan ko.
Pero…
Sa mga natutunan ko sa 'yo, Eddie, nahulma ako bilang komedyante
na gustong mapatawa ang lahat.
Isa kang malaki at kahanga-hangang inspirasyon.
Inaabangan ko ang marami mo pang gagawin.
Mahal kita hanggang kamatayan. Salamat.
Karangalang makatrabaho si Charlie. Rest in peace.
Magandang gabi. Salamat.
May malakas na racial reaction no'ng pumasok ako sa eksena.
Iba 'yon kesa kay Sidney Poitier.
Sa In the Heat of the Night, tinanggap siya sa mundo ng puti.
Sa Beverly Hills Cop, pumunta ako sa California at nanguna.
Ano'ng problema?
- Security ka dito? - Oo.
E, di ikaw ang problema. Tawagin mo ang supervisor mo. Ngayon na.
Lumayo ka sa 'kin, pare.
Malakas ang kutob ko na ikaw ang pumatay kay Mikey.
Pag napatunayan ko 'yon,
malalagot ka talaga sa 'kin.
Kaya sumabog 'yon parang ako.
'Yon ang unang beses na may nakita silang Black
na pumasok sa mundo ng puti at nanguna.
Hindi lang bastang tinanggap, "Dapat tinitingala ka."
Ba't galit na galit ka, Phil?
- Umatras ka, pare. - Bakit ka may baril?
- Umatras ka na. - Nagbago ka, pare.
Sinasabi ko sa 'yo, pag hindi ka umatras, pasasabugin ko 'yang bungo mo.
Pulis 'to, wag kang gagalaw.
Wag kang gagalaw!
Umikot ka.
Ang galing mo, Rosewood. Ibang klaseng pulis ka, alam mo ba 'yon?
Palakpakan natin si Judge Reinhold.
Unang beses kong nakita si Eddie
sa parking lot ng strip club sa katanghaliang tapat
at unang araw ng shooting ng Beverly Hills Cop.
Kararating ko lang sakay ng lumang Buick
na mukhang kapapasok lang galing sa outer space.
Hindi naman burnt orange, sadyang sunog lang, alam n'yo 'yon?
Bago ako lumabas, may nakita akong kotse.
Puting Rolls Corniche na convertible na may pulang leather,
tapos si Eddie ang nagda-drive.
Yumuko ang unang naisip ko,
kasi ayokong makita niya ako sa kotseng 'yon.
Naisip ko, hindi lang dahil sa kotse.
Pero classic ang taong 'to.
Sa edad na 'yon, ewan ko.
Parang galing siya sa Hollywood sa ibang panahon.
Tapos pumasok siya sa strip club.
Tapos kasama nina Marty Brest at Dan Petrie Jr.,
binigyan namin ng kahulugan ang action comedy,
totoo talaga.
Kaibigan, andito kami para ipagdiwang ang sining,
walang katulad na kakayahang lumikha,
at sa pananaw ko,
ang sobrang pag-aalaga mo sa talento mo,
kasi habang nadadapa ang karamihan sa 'min no'ng '80s,
nasa tamang landas ka
at inalagaan mo ang talento mo para ma-enjoy namin.
Sinabi ni Mark Twain,
pagtawa ang pinakamaikling distansya sa pagitan ng dalawang tao.
Eddie, inilapit mo kami sa 'yo nang sobra.
Kaya andito kami.
Ikaw ang Chaplin namin at mahal kita.
Salamat.
Dalawampu't isang taong gulang na ako, hindi pa ako nakakaalis sa Zamunda.
Hindi ko pa nararanasan kung ano'ng meron sa mundo sa labas.
Kaya gusto mong maghasik ng mamahaling lagim?
Hindi naman sa—
Tama ka.
Lumabas ka, libutin mo ang mundo.
Magpakasaya ka. Tuparin mo ang lahat ng pagnanasa mo.
At pagkatapos ng 40 araw, bumalik ka para pakasalan si Imani.
- Pero, Ama— - Pinal na 'yon.
Nagsimula ang buong idea sa tour bus.
Nagpapagaling ako sa nasaktang puso,
sinasabi ko kung ga'no kahirap
na makakilala ng babaeng gusto ka bilang ikaw sa kabila ng kasikatan.
Lahat ng utos ko, gagawin mo.
Opo, Kamahalan.
Tumahol kang parang aso.
Gusto ko ng babaeng bubuhayin ang utak ko, hindi lang ang kalamnan ko.
Saan ka makakahanap ng ganoong babae?
Sa Amerika.
Magandang umaga, mga kapitbahay!
Uy, tang ina ka!
Oo!
Tang ina ka din!
Gusto ko 'yong idea na gawin 'yong sarili kong parang ibang tao.
Ginawa ni Peter Sellers 'yon sa Dr. Strangelove.
At napahanga talaga ako do'n.
Mein Führer, nakakalakad na ako!
Paborito ko 'yong gawin 'yon nang hindi nalalaman ng iba na ako 'yon.
- Mawalang-galang na. - Uy, si Kunta Kinte!
Maraming hindi nakakaalam na ako 'yong matandang Jewish.
Kung di mo nakita 'yong end credits, di mo malalaman.
Si Sugar Ray Robinson ang pinakamagaling na fighter sa lahat.
Ano ka ba, pare? Pa'no si Joe Louis?
Ang Brown Bomber.
Magaling na boksingero 'yon.
Tama ka diyan.
Mukhang wala sa inyong nakakakilala kay Cassius Clay.
May punto siya. Ibang klase si Cassius Clay.
Nakilala ko si Arsenio sa club.
Pagdating niya, parang ang sabi, "Uy, ganito 'yong trabaho."
Tapos pinagpalagay ko na lang,
hindi ko na siya tinanong kung kaya niya ng ibang character.
Parang sinabi na "Ikaw 'yong barbero."
"Ikaw 'yong…" Nag-makeup lang kami, tapos ginawa namin.
Hindi sa hindi magaling si Clay.
Ang akin lang, hindi ko na gusto si Cassius Clay
no'ng nagpalit siya ng pangalan na Muhammad Ali.
Sandali lang.
Teka lang.
Karapatan ng tao na magpalit ng pangalan kung anuman ang gusto niya.
At kung gusto ng tao na tawagin siyang Muhammad Ali,
anak ng pucha, malayang bansa ito.
Dapat igalang ang gusto niya at tawagin siyang Muhammad Ali.
Pinangalanan siyang Clay. Tatawagin ko siyang Clay.
Palakpakan natin si Arsenio Hall.
Salamat.
Mula sa umpisa,
gusto ni Eddie na si John Landis ang mag-direct ng Coming to America.
Siya ang nag-direct kay Eddie sa classic na Trading Places.
Si John din ang perfect choice para sa 'kin.
Kasi isang pelikula pa lang ang nagagawa ko no'n.
Si Landis 'yong direktor.
'Yon ang classic na Amazon Women on the Moon.
Sabi ng pinsan kong si Acquanetta ng Cleveland,
nasa top 50 na pelikula 'yon ng AFI sa buong mundo.
Kumakain din siya ng edibles habang sinasabi niya 'yon, pero…
Para sa Amazon Women on the Moon,
siguro, naka-17 callback ako bago ko nakuha 'yong parte.
Pero pag kaibigan mo si Eddie Murphy at sinabi niya kay John Landis,
"Dapat kay Arsenio ang role na Semmi," makukuha mo ang role na Semmi.
Kaya tuwang-tuwa ako.
Gaganap ako na kanang kamay ng prinsipe galing sa Zamunda.
Makakatrabaho ko ang kaibigan ko, tapos babayaran pa nila ako.
Wala nang igaganda 'yon. Pero tinawagan ako ni Eddie.
"Ikaw ang gumanap sa character ng preacher."
Sabi ko, sisiw 'yon, kasi Baptist preacher ang papa ko.
Tapos nalaman kong gusto ni Eddie na ako ang gumanap
sa babaeng nakapula.
Sa credits, nakalagay siya bilang sobrang pangit na babae.
Tapos sabi din ni Eddie, na gusto niyang ako 'yong gumanap sa barberong si Morris.
'Yong unang beses na pinatawag kami sa makeup ni Rick Barber,
minungkahi ni Rick na umikot kami sa paligid ng Paramount
bilang 'yong mga character sa barbershop
at makipag-usap sa mga tao.
Kaya ginawa namin.
Walang nakakaalam na kami 'yon.
May nilanding matandang babae 'yong character ni Eddie
habang naglalakad-lakad kami sa Paramount,
tapos nakuha niya 'yong number.
Oo. Matandang puting babae siya.
Naisip niya na kaakit-akit na Itim si Clarence
at gusto niyang tikman.
Nakakabaliw.
Eddie, andito ako bilang kaibigan mo,
pero andito din ako bilang tagahanga.
At kung andito ngayon si Reverend Brown
ng Coming to America,
tingin ko, sasabihin niya,
mahal n'yo ba siya?
Mahal n'yo ba si Eddie Murray?
Hindi n'yo ba ako naririnig? Mahal n'yo ba si Eddie Murray?
Sabihin n'yo nga, Eddie Murray?
Sabihin n'yo, Eddie Murray.
Nagpapasalamat kami sa lahat ng binigay mo sa 'min.
Pwede bang makahingi ng amen?
Bago ako umalis sa entabladong ito at lumipad pabalik sa Jackson Heights,
may isa pa akong kailangang sabihin.
Kung mali ang mahalin at pasalamatan si Eddie Murray,
ayoko nang maging tama.
Tapos na ang laro ngayong gabi.
Ihahatid ko na pauwi ang batang 'to sa nanay niya.
Patay na ang mama ko.
E, di sa tatay mo.
Patay na din ang papa ko.
Pinatay mo ba siya?
Maraming bagong Black director ang pumapasok sa eksena…
Sina Robert Townsend, Spike Lee.
Kaya sabi ko, "Makapag-direct nga."
Subukan ko na din nga.
Lecheng 'yan.
Gusto ko 'yong pelikula,
pero no'ng ipalabas 'yon at nakita ng critics,
ginisa nila nang sobra.
Parang ang dami ko nang ginagawa,
tapos sumisikat na ako,
tapos parang "Magdi-direct na din siya?"
Punyeta. Hindi nila nagustuhan.
Diyos ko, ang porma at ang lambing mo, iho.
Gusto ko ng ganyan.
Lahat na lang, gusto mo, gagong 'to.
Si Redd Foxx ang pinakanakakatawa
at natural magpatawang tao na nakilala ko.
Parang sumpa.
Tapos namatay siya.
Namatay siya sa set na pino-produce ko.
Inatake siya sa puso, tapos namatay. Akala nila, nagbibiro siya.
Gano'n siya nakakatawa.
Namamatay na siya, tapos ganito pa 'yong iba.
"Redd," kasi ilang beses na niyang ginawa 'yong "Ito na 'to."
Kaya no'ng 'yon na talaga 'yon, sabi ng mga tao, "Sobra ka na, Redd."
Andun lang siya, nakahiga at patay na.
Sabi pa ng mga tao, "Tama na, Redd."
Interesante.
Sinaksak at binitay na ako.
Sinunog na rin.
Pinahirapan na rin ako nang todo noon, pero hindi pa ako nababaril.
Ang babaguhin ko lang ay 'yong buhok ko.
Do'n naiirita 'yong mga tao.
'Yong mga Black, hindi sila natutuwa…
Lumabas ako na gano'n ang buhok, sabi ng mga Black,
"Hindi pwede, sobra naman 'yan. Ang kapal ng buhok niyan."
"Hindi ganyan ang buhok ni Eddie."
"Dapat mahaba ang buhok niya."
Ako si Mr. Romance pag may nakikilalang babae.
Pag naka-sex ko na, nawawalan na ako ng interes. Di ko kasalanan.
Kaya sa madaling salita, pag nilabasan ka na,
lumalabas na din ang lahat ng romansa sa 'yo.
Perfect movie 'yong Boomerang. Sobrang nakakatawang mag-best friend.
- Nakakatawang kapitbahay, Tisha Campbell. - Uy!
'Yong mga nangyayari sa mga babae sa trabaho.
Voilà.
No'ng unang nasaktan ang puso ni Robin Givens…
Patingin nga ako.
Tingnan mo, parang Jet Magazine.
Hanggang kay Halle Berry sa… Si Halle Berry!
Ang gagaling ng nasa pelikulang 'yon.
Wag kalimutan 'yong galing ni John Witherspoon.
Daddy naman.
Kaya no'ng lumabas ang Boomerang, sinisiraan ng mga tao,
kasi puro Black ang cast.
"Bakit walang puti sa movie na 'yon" Gano'ng klaseng…
Napansin ko 'yon sa maraming pelikula,
nawawala 'yong kalokohan, tapos natitira 'yong trabaho.
Pero nagtatagal 'yong kalidad ng trabaho.
Palakpakan natin si Eva Longoria.
Hi, magandang gabi.
Hindi ko alam kung alam n'yo 'to, pero kinasal kami ni Eddie…
sa pelikula.
Eddie, kung tatanungin mo ako, sasabihin ko ulit na "Oo."
Pinatawa mo kami, at minahal ka ng mga tao dahil do'n,
pero pinaparangalan ka ngayon ng AFI,
dahil isa kang makapangyarihang puwersa sa pagsusulong ng kultura.
Habang tumatawa ang mundo, natututo din ito.
Halimbawa na lang, sa Boomerang.
Pagkatapos ng Cabin in the Sky, isang pelikulang ginawa no'ng 1943,
na pinagbibidahan nina Ethel Waters, Louis Armstrong, at Lena Horne,
wala nang pelikulang puro Black ang cast.
May ilang puti sa Boomerang.
Merong French guy ba 'yon,
pero walang nakakaalala sa kanya.
Pinakita sa pelikulang 'yon ang "Pag nakita mo, magagawa mo."
Patunay dito na gumanap si Eddie bilang ad executive na si Marcus Graham, a
at dahil sa pelikula,
meron nang nonprofit na tinatawag na Marcus Graham Project,
na nagpapakas sa multicultural people na mamuno sa media at marketing.
'Yan ang impact.
Salamat sa pag-uumpisa,
sa pagbubukas ng mga pinto para sa maraming artist, Eddie.
Salamat sa pagbibigay kulay sa mundoa
at sa laging pagpapatawa sa 'min,
lalo na pag sinusulong mo ang kultura.
Palakpakan natin si Chris Rock.
Uy.
Uy!
Andito kaming lahat, Eddie.
Lahat ng anak mo, 20 ang anak mo, e,
pero andito din 'yong mga anak mo sa comedy,
sina Tracy Morgan, Martin Lawrence, Kevin Hart, at Dave Chappelle.
Kami ang… Walang kami kung wala ka, okay?
Hindi masyadong binibigyang-puri ng mga tao
si Eddie Murphy sa pagpapaunlad ng pag-arte.
Alam n'yo ba kung pa'no umarte ang mga Black bago kay Eddie Murphy?
Naiintindihan n'yo ba, parang sa pelikula,
"Ako si Mr. Tibbs."
O… Kaya puro overacting.
Parang kay JJ, "Dynomite!"
Pero Eddie…
Gaya ni Brando, ikaw ang unang Black na naging astig lang.
Nagpakatotoo sa sarili.
Ikaw lang 'yon.
Paborito kong kuwentong Eddie Murphy,
'yong nasa club kami,
tapos may puting babae na lumapit kay Eddie.
Sabi niya, "Grabe, hindi pa ako nakakahalik ng Black dati."
"Hindi pa ako nakakahalik ng Black."
Ayun si Eddie, kasama ng mga kasama niya, bilang totoong Eddie,
na naka-leather jacket,
andun sina Prince at Rick.
Sabi ng babae, "Hindi pa ako nakakahalik ng Black."
"Pwede ba kitang halikan?"
Andun lahat ng bodyguard ni Eddie.
Tiningnan niya 'yong babae, sabi niya, "Uy, hindi ka pwedeng magsimula sa taas."
"Halikan mo muna ang isa sa mga naghihirap na negrong 'to."
Uy, pare. Mahal na mahal kita, kung alam mo lang, ha?
Mga kaibigan, palakpakan natin si Eddie Murphy.
Excuse me, pupunta lang ako sa banyo.
Pasensiya na. Pupulitin ko para sa 'yo.
Bilog na bilog ang buwan ngayong gabi.
Mukhang nahanap ko na kung sa'n tinago si Jimmy Hoffa!
Pinapanood ko si Geraldo Rivera,
tapos may lumabas na commercial.
May mataba, tapos napunit siya,
tapos lumiit na siya,
hanggang sa naging payat na.
Kaya sabi ko, "Uy!" Do'n ko nakuha 'yong idea para sa movie.
Payat na ako!
'Yong original ni Jerry Lewis,
mahina at mahiyain siya, tapos naging astig siya.
Ginawa naming physical 'yong problema,
no'ng physical ang problema niya,
nabago talaga ang lahat.
Ano'ng problema mo? Kinakain 'yan, hindi binabalatan.
Lahat ng calories ng manok, nakikita sa balat, saka sa taba…
Ano'ng sinasabi mo? Andun lahat ng taba at calories.
Alam mo kung sa'n galing 'yon? Sa panonood ng TV.
Sa tuwing binubuksan mo 'yon, may nagsasabing "magpapayat ka,"
maging malusog at macho.
Lahat mukhang anorexic. Alam ko kung ano ang malusog.
Nutty Professor ang paborito kong performance ng komedyante ng pelikula.
A, sobrang saya nito.
Iba talaga ang pagsasalo ng pamilya at pagkain ng masarap.
Maraming komedyante ang magaling makinig.
Pinapansin mo 'yong mundo, iniintindi mo lahat, maliban sa 'yo,
kaya kailangan mong pagsamahin ang boses ng bawat isa,
'yong mga ginagawa nila, saka kung ano'ng papel nila.
Sino'ng tumatawag sa 'kin?
Tinawag kita kung ikaw si…
Anumang character ang ginagawa ko, sabihin na nating 'yong tatay,
tapos 'yong ibang character, mga tennis ball sila.
Kita n'yo na ang pinagawa n'yo sa 'kin? Punyeta, napatae na ako sa salawal ko.
Okay, kinabukasan naman, gagawin ko 'yong nanay,
tapos nasa tenga ko 'yong ginawa ko kahapon.
Ginagawa ko 'yong nanay, tapos inaalala ko 'yong sinabi ko,
kaya alam ko pag kausap ko 'yong tennis ball,
'yong ginawa ko kahapon.
Tapos kinabukasan, ako naman 'yong kuya,
tapos pinapakinggan ko 'yong nanay at tatay,
tapos andiyan lahat…
Siguro mukhang ewan.
No'ng bata pa ako, lagi akong may katalik. Gabi-gabi.
Pag may ginoong nagbigay sa akin ng bulaklak, candy, dinala ako sa sine,
pinasaya 'yong gabi ko,
iuuwi ko siya, at bibigyan ko siya ng mainit at magandang pagtatalik.
Maganda ang pakikipagtalik. Hindi 'yon dapat ikahiya.
Lalo na kung mga bata pa kayo.
Maganda 'yon.
- Nanay mong malandi. - Cletus!
Pag mag-isa ako, hinahawakan ko ang sarili ko.
Naiintindihan ko.
Ay, Mama.
Palakpakan natin si Dave Chappelle.
Ayos.
Munting kaalaman tungkol sa kultura.
Totoo ito para sa akin. Totoo din para sa maraming Black.
Madalas natatakot ang mga Black para sa mga idolo nila.
Nag-aalala kami para sa kanila, dahil marami sa iniidolo namin
ang pinatatahimik o sinisira.
No'ng 14 years old ako, lumabas ang Raw,
tapos papanoorin ko 'yon.
Araw-araw, pagkatapos ng klase.
Na para akong pumapasok sa klase.
Na parang alam kong kahit pa'no, importante 'to sa buhay ko.
Sa buong buhay ko, Eddie, pare, nakatutok ako sa 'yo.
Ikaw 'yong bolang pinapanood ko, ikaw 'yong idolong inaalala ko.
Pare, no'ng umangat ka, parang ang lungkot.
Mag-isa ka lang, e.
Ikaw, si Michael Jackson,
si Rick James, tapos si Prince.
Lahat sila…
lahat sila patay na.
Pero kahit pa'no… Buhay ka.
Ngayong gabi, pagpasok ko dito sa teatro para gawin 'to,
nakita ko 'yong ibang idolo ko.
Nakita ko sina Martin, Arsenio, at Robert Townsend.
Nagbigay-kaalaman sila sa buhay ko.
Nakita kita, Chris, at sabi ko, "Grabe, ang galing nito."
Lahat andito para parangalan
ang nag-iisang survivor ng '80s…
si Eddie Murphy.
No'ng ginawa namin 'yong Nutty Professor,
tapos nakuha ko 'yong role, natakot ako.
Sa 'kin… Kay Spike Lee, isa pang idolong nakita ko.
Pero natakot akong makita ka.
No'ng nakita kita, di ko alam na ikaw 'yon.
Nakadamit kang Sherman. "Sinong tabatchoy 'to?"
"Kinakabahan ako, andito 'tong tabatchoy na 'to."
Tapos ginawa natin 'yong eksena.
Naka-focus lang ako.
"Ano'ng gagawin ko?" Sabi nila, "Puro fat jokes lang."
Sabi ko, "Kaya ko 'to."
Sinimulan kong asarin si Eddie.
Nakadamit siya bilang Sherman no'ng nagkakilala kami.
Tapos sinimulan na nila 'yong slow push.
Pare, no'ng ginawa mo na 'yong mukha, sabi niya…
Sabi ko, "Naku po."
Sabi ko, isusumpa ako ng Amerika dahil dito.
Pero ang trabaho ay trabaho. Tinuloy ko.
Tapos naglakas-loob akong mag-improvise,
tumingin ako kay Jada Pinkett, sabi ko, "Sino'ng sumusupsop sa suso nito?"
Tapos napabuga ng tubig si Eddie sa ilong.
Napatawa ko 'yong idolo ko.
Gusto kong maiyak.
Sasabihin ko sa 'yo, pare.
May ginawa akong interview na nag-headline nitong nakaraan,
kasi sinabi kong iniisip kong gawin ulit 'yong Chappelle's Show.
Sabi ko do'n sa lalaki,
"Kung tinanong mo ako last year, hindi ang sagot ko."
Masyadong mahirap gawin ang Chappelle's Show,
pero isa 'yon sa pinakamasayang karanasan ko.
Isa sa mga dahilan kung ba't masaya 'yon, ay ang kapatid mo, si Charlie.
Alam kong nabanggit ni Bill,
pero laging kinukuwento ni Charlie 'yong tungkol sa pagsikat mo.
At gusto ko lang malaman mo, pare, na sa tuwing binabanggit ka niya,
sinasabi niya kung ga'no siya ka-proud sa 'yo.
"Grabe," sabi niya. "Mahal ko 'yong kapatid ko."
At mahal na mahal si Charlie
ng lahat ng tao sa set.
Isang araw, binigay sa 'kin ni Charlie ang script sa Norbit.
Sabi niya, "Ibibigay ko 'tong script sa kapatid ko."
"Saka, pare, gawin mo 'tong pelikulang 'to."
Pagkatapos ng dalawang araw, binalikan niya ako,
"Wag na pala, gagawin niya pareho."
Sabi ko, "Pucha."
Ilang linggo ang nakakaraan,
tinawagan ko si Eddie.
Tinanong ko kung pwede ko siyang dalawin. Pumunta ako sa bahay niya.
Hindi ko alam na kinabukasan 'yon ng 65th birthday niya.
Maganda 'yong panahon.
Naglalaro sa pool sa labas 'yong mga apo niya.
Sumisigaw at tumatawa na parang mga bata, sobrang saya lang nila.
At sa unang pagkakataon, kami ni Eddie,
pinag-usapan namin si Charlie.
Hindi kami nakikita o nagkakaro'n ng pagkakataon na pag-usapan siya.
At sa gitna ng pag-uusap namin,
si Eddie mismo 'yong nagsabi,
"Pare, gumawa ka ng Chappelle's Show na movie o parang gano'n."
Sabi ko, "Pare, mahirap 'yon."
"Kapatid mo 'yon, e."
Kaya Eddie, kung gagawin ko 'yon,
pare, gawin mo si Charlie.
At tara na.
Salamat sa lahat.
Ang gabing ito ay hindi lang pagdiriwang
ng karerang naging higit na matagumpay.
Ngayong gabi, pagdiriwang ito ng buhay.
'Yong mga apong naglalaro,
'yong mukha ka pa ding bata at guwapo,
'yang magandang pamilyang katabi mo,
pare, ikaw pa din 'yong idolong gusto kong maging.
Salamat, sir.
Sino ka?
Sino ako?
Ako ang gabay ng mga kaluluwang ligaw.
Ako ang makapangyarihan, kaaya-aya,
at hindi magigibang si Mushu.
Ang guwapo ko, 'no?
No'ng mga panahong 'yon, hindi ka binabayaran na gawin 'yon.
Magiging masaya ka lang.
Masayang mapasama sa Disney movie.
Tapos ginawa ni Robin Williams ang Aladdin.
Parang, wow, 'yong buong pelikula dinala ng performance ng boses niya.
At binago no'n ang lahat.
Pwede bang tumira sa 'yo?
Ano?
Pwede ba 'kong makitira sa 'yo.
Oo naman.
- Talaga? - Hindi.
Ayoko nang bumalik. Hindi mo alam kung pa'no tawaging kakaiba.
E, siguro alam mo,
pero kaya nga dapat magkasama tayo, patirahin mo na ako, please.
Okay, okay.
Pero isang gabi lang.
A, salamat.
- Ano ka ba? Wag, wag. - Magiging masaya 'to.
Pwede tayong magpuyat, magkuwentuhan,
tapos sa umaga, magluluto ako ng waffles.
Palakpakan natin si Mike Meyers.
Pag tinawagan ka ng American Film Institute
para magbigay parangal kay Eddie Murphy,
siyempre ang sagot, oo naman, sige.
Pag sinabi nilang kailangang naka-Shrek makeup ka,
siyempre, oo din dapat ang sagot.
Gusto din nilang banggitin ko ang mga sumusunod
tungkol sa mga Shrek movie.
Hindi ako sang-ayon na maganda ito,
pero sinabi nilang gawin ko.
Nanalo ang Shrek ng unang Academy Award para sa animated feature.
Maganda 'yon.
Isa ang Shrek sa top 20 film franchises sa buong mundo, alam n'yo 'yon.
Eto pa ang isa. Pasensiya na. Gusto nilang gawin ko 'to.
Shrek 2 ang highest grossing film ng 2004.
Okay, guys, ayoko na sanang banggitin,
pero natalo no'n ang Harry Potter at Spider-Man, alam n'yo.
Medyo mayabang 'yon. Pasensiya na.
Sinasabi 'ata dito
na di lang highest grossing animated film ng Dreamworks ang Shrek,
sinabi din ni Jeffrey Katzenberg na niligtas ng Shrek ang Dreamworks.
Walang anuman, Jeffrey.
Pero hindi mangyayari ang tagumpay ng Shrek
kung wala si Eddie Murphy.
Obra maestra 'yong character ni Eddie na si Donkey,
gaya ng bawat character na ginawa ni Eddie sa paglipas ng mga taon.
Kaibig-ibig, nakakatawa, masayahin, nasasaktan, at tapat.
Pinagsasama ni Eddie ang lahat ng 'yon sa isang puwersa.
At sa madaling salita, isa sa pinakamagagaling si Eddie.
Siyempre, hindi ko naman nakatrabaho si Charlie Chaplin.
Hindi ko nakatrabaho si Alec Guinness. Hindi ko nakatrabaho si Peter Sellers.
Pero isang malaking karangalang sabihin at masabi sa mga anak ko
na nakatrabaho ko si Eddie Murphy.
Eddie, congratulations.
Napakahusay mo. Salamat.
Kumakanta na ako bago pa ako magpatawa.
Alam n'yo pa'no kumanta ang lahat,
A, B, C, D, E, F, G.
'Yon ang melody.
H, I, J, K, L, M, N, O, P.
Nilakasan ni Ms. Torresco ang loob niya na ituro sa 'min ang ABC
na may ibang melody sa piano.
A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O,
K, L, M, N, O, P, Q, K, L, M, N, O, P, Q,
R, S, T, U, V, W, X, Y, and Z.
Ano ka ba namang bruha ka?
Dapat iba't ibang tao 'yong character na 'yon.
Dapat si Marvin Gaye at Otis Redding siya.
Napanood ko 'yong play sa Broadway.
Ginampanan ni Cleavant Derricks si James "Thunder" Early.
Kaya pinanood ko siya at nagkaro'n ng idea kung pa'no maging siya.
Subukan mo ang part na 'yan.
Nakapasok ka do'n, di ba, iha?
Sabi na, kaya mo, e.
Mahal ka namin, Eddie. Congratulations.
Magpalakpakan kayong lahat.
Banatan n'yo ang brass!
Parangalan natin ang alamat na si Eddie Murphy. Sige.
Dreamettes!
Mahal na mahal ka namin, Eddie Murphy. Congratulations. Isa kang alamat.
Sige, palakpakan pa! Palakpakan natin si Jennifer Hudson.
Rickey Minor, Dreamettes.
May experience ka ba sa motion pictures?
Oo, sa totoo lang, marami.
Medyo marami akong experience.
Active renter ako sa Blockbuster, nanonood ako…
ng pelikula sa sinehan hangga't maaari,
kada linggo o dalawang beses pa.
Magkakaibang linggo… Mataas na level.
Ayos lang gupitin ang buhok mo?
Oo, pero mas maayos pag iba 'yong gagawa.
Alam ko 'yong mga kuwento ng pinopondohan 'yong pelikula nila
gamit ang credit card nila.
Naisip ko, interesting 'yon.
May eksena kami,
na tingin ko, isa sa pinakanakakatawang eksenang nagawa ko,
kung saan tumatakbo si Eddie Murphy sa freeway bilang parte ng pelikula.
Kinumbinsi namin siya, "Ayos lang 'yan."
Action!
Sobrang galing no'n!
Si Steve Martin 'yon.
Suwerte lang ako na napasali ako sa pelikulang 'yon.
Ako si Dolemite at magpatumba ng mga gago ang trabaho ko.
Nakakatawa ang kuwento niya.
Lalaking gustong maging sikat,
pero hindi siya masyadong magaling.
Malaki ang pangarap niya, pero maliit ang talent niya.
Hilahin mo ako.
Hilahin ang alin?
- Hilahin mo ako, basta hilahin mo. - Ito ba?
Hilahin mo lang nang konti.
Wag masyadong malakas, baka matanggal 'yan.
Hala, wig pala 'yan.
Oo, tama. Kunwari lang lahat 'to.
Magsuot ka ng kapa at superhero ka na.
Iwan mo 'yong totoong ikaw at umakyat ka sa stage.
Pinapanood namin 'yon no'ng bata kami, 'yong mga pelikula ni Rudy Ray Moore.
Alam naming sobrang bastos ng mga 'yon at kulang sa budget.
Alam namin 'yon, pero may kung anuman do'n na sobrang nakakatawa.
Siya 'yong talunang dapat manalo.
Sabi niya, "Mananalo ako." Totoo nga, nanalo siya.
Ang talunan na nanalo.
Gusto kong gawin n'yo 'yong gusto n'yo
at mahalin n'yo ang ginagawa n'yo.
Mula sa magulong Atlantiko hanggang sa magarbong Pasipiko,
magpakahusay kayo sa ginagawa n'yo.
Abutin n'yo ang buwan at kung hindi n'yo maabot,
kumapit kayo sa mga bituin.
Palakpakan natin si Da'Vine Joy Randolph.
Una kong nakilala si Eddie Murphy sa set ng Dolemite Is My Name.
Masusi ang audition process at paghahanda, pero tumaya si Eddie sa 'kin.
Pag sinuportahan ka ng gaya ni Eddie,
para kang binantayan ng hari sa industriyang ito.
Hindi natapos ang oras ko kay Eddie sa pagtatapos ng production.
Madalas, mga bida lang ang sumasama sa press tour,
pero may ginawang kakaiba at special si Eddie.
Sinigurado niyang kasama ako sa bawat hakbang no'n.
Kahit saan kami magpunta, binabati kami ng napakaraming fans.
Sobrang laki ng kapangyarihan ng taong 'to
na sa totoo lang, pag napalapit ka sa gano'n,
nakakalula 'yong gano'ng klase ng enerhiya.
Pero hindi natinag si Eddie.
Pinanood ko siya sa bawat pagharap sa fan,
bawat interview, bawat talk show,
na may ibang antas ng kagandahang-loob at pagpapatawa.
Hinding-hindi ko makakalimutan 'yon.
Eddie, pinagdarasal kong matuto pa ako sa 'yo sa buong career ko.
Pagpalain ka nawa at salamat.
No'ng unang panahon, may batang nagngangalang Henry.
Takot ang batang 'yon sa lahat,
maliban sa mga ladybug.
- Ladybug? - Ladybug.
Isang araw, habang nasa labas siya,
may nakita siyang ladybug at hinabol niya 'yon.
Nabasa ko 'yong script at napaiyak ako,
sabi ko, "Hindi ako umiiyak pag nagbabasa ako."
Hindi ako nagiging malungkot.
Tapos hinanap niya kung saan-saan, pero hindi na niya makita.
Nangako siya na aalis na siya.
Pero sabi ng babae, "Wag kang umalis."
Sabi niya, "Dito ka lang sa amin."
"Hindi kami mayaman, pero lahat ng meron kami,
ibabahagi namin sa 'yo."
Hindi siya umalis?
Hindi.
Alam mo kung bakit?
Kasi sa unang pagkakataon,
naramdaman niyang ligtas siya.
Gusto kong makakita ng mga method actor
na pag may gagawin silang eksena na iiyak sila,
may iisipin lang silang nangyari, hindi ko kayang gawin 'yon.
Hindi ko kayang gawin 'yon. Oo.
Para sa 'kin, parang simula na, tapos "action"…
Tapos sasabihing "Cut."
Ganito na ulit ako.
Palakpakan natin si Randy Watson.
Andito si Randy Watson?
At ang banda niyang Sexual Chocolate!
Kahit sino'ng may suso, kayang magpatakbo ng daycare center.
Kailangan ng pamilya para magpalaki ng bata.
'Yan na tayo mula ngayon, pamilya.
Kung may pamilya at pagmamahal ka,
malalampasan mo ang lahat.
Makakabalik ka, Papa.
Okay, ayos, "Papa." Gusto ko 'yan. Maganda 'yan. Gusto ko 'yan.
Mahal kita.
Mahal mo ako?
Kailangan ko ulit ng tissue.
Anim na Klump kami.
Oo, gutom kami, a.
Happy anniversary.
Salamat.
Nagyakapan na tayo.
Nagyakapan na tayo at nagtapikan at… Magkaibigan na ulit tayo.
- Sige, ibigay mo na. - Nagyakapan na nga tayo, e.
Hindi, pare, 'yong malaking yakap naman.
Grabe, tol, mahal ko kayo.
Palakpakan natin si Martin Lawrence.
Sa kapatid kong si Eddie, ano ba'ng masasabi ko?
Pinakilala sa 'tin ni Eddie ang comedy sa paraan ng mga rock star.
Naaalala ko no'ng una akong nakatapak sa California,
nagkaro'n ako ng karangalan na makilala ang idol ko, si Eddie Murphy.
Lumapit ako sa security niya.
Sabi ko, "Pwede ko ba siyang makausap?"
"Batang komedyante."
Sabi nila, "Oo, pwede."
Sobrang astig ng pagkakasandal ni Eddie.
Sabi ko, "Eddie Murphy, ako si Martin Lawrence."
Sabi ko, "Tol, pwede bang magpa-picture?"
Tumingin sa 'kin si Eddie, swabe at presko.
Tiningnan niya ako sa mata, sabi niya, "Hindi."
Nabasag 'yong mukha ko.
Tapos nagpa-picture na lang ako kay Robert Townsend.
Ganito 'yong itsura ko sa picture.
Ano pa ba'ng masasabi ko kay Eddie na hindi pa nila nasasabi,
na hindi pa natin alam tungkol kay Eddie?
Eddie, alam mo, mahal kita.
Kaya ko nang magpa-picture sa kanya hangga't gusto ko,
kasi magbalae na kami, di ba, Eddie?
Tama 'yan, tama 'yan.
Gusto kong sabihin sa 'yo, Eddie, mahal kita nang buong puso at kaluluwa.
Kapatid, kaibigan,
at balae kita, tol.
Mahal kita, pagpalain ka pa ng Diyos.
Ayos!
Sobrang pinagpala at suwerte ko
na makagawa ng mga pelikula sa mahabang panahon.
A, ang ganda nito.
Hindi ako makapaniwala. Salamat. Hindi ko alam ang gagawin.
Nakagawa ako ng magagandang pelikula
at pakiramdam ko, nakilala naman ako bilang performer.
Uy, Hercules, Hercules, Hercules.
Masaya ako sa mga nagawa ko.
Ilalaban ko kahit kanino 'yong mga nagawa ko.
Mas matatawa sila sa gawa ko.
Pinakanakakatawa 'yong gawa ko.
Gumby, Gumby, kalma ka lang.
Wag mo akong pinapakalma, batang trailer.
Pinakamagandang bagay ang pagtawa, alam mo 'yon?
Saka 'yong maging bahagi ng industriyang 'to, makagawa ng pelikula,
maging artist, at magpatawa ng mga tao.
Kaya lahat ng biyayang nakukuha ko, galing do'n.
Wala nang mas gaganda pa.
Palakpakan natin si Spike Lee.
Pareho kaming lumaki ni Eddie Murphy
sa lugar ng Bushwick and Fort Greene, Brooklyn.
Pero magkaibang landas ang tinahak namin ni Eddie.
Pinatawa tayo ni Eddie at pinagaan niya ang loob ng bansa.
Humawak ako ng camera at nagkuwento kung pa'no magiging mas maayos ang bansa.
No'ng nakuha ko ang email
na gusto ako ni Eddie
na pumunta dito,
namangha ako.
Nalaman ko 'yong petsa.
Pero hindi pa lumalabas 'yong schedule ng NBA.
At nanalo ang Knicks!
Eddie!
Walang iba,
gaya ng sabi ng nanay ko, na magpapaalis sa akin sa courtside
ng pinakasikat na arena sa mundo, kundi ikaw lang.
Sa bawat hakbang ng paglalakbay niya, naging totoo si Eddie.
Inuna ni Eddie ang pamilya niya.
At higit sa lahat, mahusay siyang alagad ng sining.
Hindi lang komedyante,
mga kaibigan, magsitayo tayo at palakpakan ang tatanggap
ng 2026 American Film Institute Life Achievement Award,
ang kapatid ko galing sa Brooklyn, si Eddie Murphy.
Salamat, Spike Lee.
Ayan.
Oo. Sobrang… Please, isa 'tong…
Hindi nila… Ganito… Ganito ba talaga ang sukat nito?
Parang mas maliit 'to?
Talaga ba? Ganito ba talaga kalaki 'to?
Salamat, Spike.
Salamat, tol.
Alam n'yo, galing din sa Brooklyn si Spike.
Pero alam mo, sasabihin ko na, Spike.
Hindi pinanganak si Spike sa Brooklyn…
Pero nasa puso niya ang Brooklyn.
Pagkagising ko kaninang umaga, sobrang takot na takot ako.
Parang… Hindi ko alam kung ano'ng nangyayari sa ganito.
Para 'kong…
Hindi 'to katulad ng… Ang ganda ng lahat.
Sobrang…
Wala nang iba pang…
magandang pagkakataon.
Itong nakaraang buwan o dalawang buwan…
Masyadong maraming nangyari sa buhay ko.
Nagkaro'n ako ng unang apong lalaki,
tapos nagkaro'n ako…
ng pangatlong apong babae.
Tapos nag-65 ako.
Pakiramdam ko, umuulan ng biyaya ngayong buwan na 'to.
Oo, ang dami.
Saka nakuha ko ang award na 'to na ganito pa ang itsura ko.
Kasi minsan, sobrang tanda mo na bago mo makuha 'tong award na 'to.
Kasi si Mel Brooks, 86 na siya no'ng nakatanggap nito.
Tapos no'ng isang taon, si Francis Ford Coppola,
ang dakilang si Francis Ford Coppola, 86 na din siya.
Ako, 65.
Ang pinakamatanda yatang nakakuha nito, si Lillian Gish.
Nasa 92 siya no'n, di ba?
Oo.
Ang ganda niya no'ng lumabas siya at tinanggap ang award.
Nagpasalamat siya.
Kung pinaghintay n'yo ako hanggang 92 ako,
lalabas ako dito at sasabihin ko sa inyong "Tang ina n'yong lahat!"
Tang ina n'yo!
Tapos matatae ako sa sahig.
Tapos patutugtugin nila 'yong music,
'yong music na gusto mong patigilin,
tuloy-tuloy lang akong tatae.
Pero naiwasan nating mangyari 'yon sa pagbibigay nitong award na 'to ngayon.
Tama.
Nakikita ko ang pamilya ko, ang mga anak ko, at magandang asawa ko,
Nakikita ko kayo… Ang iba't ibang nakatrabaho ko.
Nakakataba ng puso.
Saka…
special ang sandaling ito.
Gusto kong magpasalamat
sa AFI at kay Ted Sarandos…
Kay Ted sa pagbuo ng lahat ng 'to.
Sobrang…
Sana nararamdaman at nakikita n'yo ang nararamdaman at nakikita ko.
Sobra talagang… Naantig ako sa gabing 'to.
Pero gusto kong pasalamatan kayong lahat para sa pagbibigay sa 'kin ng gabing 'to
na maaalala ko habambuhay.
Muntik na akong maiyak.
Muntik na. Sa backstage ako iiyak.
Pero sobrang ganda nito. Maraming salamat. Nagustuhan ko. Salamat.
Salamat.
Parang espiritu ang pagpapatawa.
Pakiramdam na nakukuha ko.
At kung nararamdaman ko 'yon, 'yong munting pakiramdam na 'yon,
parang nanosecond lang bago lumabas 'yong joke.
Sasabihin mo sa utak mo o gagawin mo,
tapos mararamdaman mo 'yon at laging gumagana.
Tatapikin mo 'yong espiritu na 'yon, tatawagin mo,
at magsisimula na 'yong pagpapatawa.
Nagsalin ng Subtitle: Erika Ivene Columna