Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Dawno, dawno temu,
przed twoimi narodzinami,
a nawet przed moimi narodzinami,
powstało kino.
Jednym z jego największych darów,
być może największym,
był śmiech.
W pierwszych latach królami komedii byli
Chaplin, Keaton, Lloyd.
Na przestrzeni lat
filmy podnosiły nas na duchu,
gdy świat nas przygnębiał.
Czy to film, telewizja, czy inne medium,
śmiech zawsze okazywał się najlepszym lekarstwem.
Niektórzy mają talent, który wykracza poza ekran
i rozkwita także na scenie.
Tworzą postacie, które skłaniają nas do refleksji.
Serio? I ty jesteś moją najlepszą kumpelą?
Są też tacy, bardzo nieliczni, którzy odnaleźli się we wszystkim.
Dobrze być królem.
Jednak dziś celebrujemy nie tylko śmiech,
lecz oddajemy hołd człowiekowi pełnemu niespodzianek,
który przełamywał bariery i wpływał na rozwój kultury.
Panie i panowie, Eddie Murphy.
Prosto z Dolby Theatre w Hollywood,
gala wręczenia AFI Life Achievement Award za całokształt kariery filmowej,
w hołdzie Eddiemu Murphy'emu.
Wystąpią: Kevin Hart,
Tracy Morgan, Eva Longoria, Chris Rock,
Da’Vine Joy Randolph, Kenanem Thompson,
Stevie Wonder, Robert Townsend, Bill Burr,
Judge Reinhold, Arsenio Hall, Dave Chappelle,
Mike Myers, Martin Lawrence, Spike Lee i wielu innych.
Gość specjalny: Jennifer Hudson z utworem z filmu Dreamgirls.
Panie i panowie, Kevin Hart.
Witajcie na 51. ceremonii AFI Life Achievement Award.
Oddajemy dziś hołd Edwardowi Reganowi Murphy’emu.
Takie jest jego pełne imię i nazwisko.
Rozłóżmy je na czynniki pierwsze.
„Edward” pochodzi od staroangielskiego imienia „Edweard”,
które oznacza „obrońca fortuny”.
I wiemy, że to się zgadza.
W naszych oczach świetnie sobie radziłeś z fortuną
w trakcie swojej kariery.
Następnie „Regan”.
Pochodzi od irlandzkiego „Ó Riagáin”, czyli „królewskie dziecko”.
To prawda.
Mamy więc bogatego króla.
Póki co wszystko się zgadza.
A potem mamy „Murphy”.
I tu miałem zagwozdkę.
Zastanawiałem się: „Co tam się odjebało?”.
Co się stało, że powstał Eddie Murphy?
Miałem w głowie wiele pytań,
ale niezależnie od tego, kto, jak i co,
to nam mówi wszystko, co trzeba o nim wiedzieć.
Jest taką legendą, że wystarczy „Eddie”.
Mówimy tak na niego, bo jest naszym kumplem.
Przyjacielem.
Nawet wy, biali, macie go za kumpla.
Od pokoleń obdarza nas darem śmiechu.
To jednak nie tylko kwestia śmiechu.
I dziś to zobaczymy.
To człowiek wszechstronny.
Sprawdza się w komediach, dramatach, śpiewie i tańcu.
Potrafi kląć jak szewc. Ma talent.
Może zagrać każdą rolę, a nawet wszystkie naraz.
Choćby w Grubym i chudszym,
gdzie zagrał siedem różnych postaci.
A dziś zagra trzy.
To on. Spójrzcie.
Tak, to on.
Zagra też tę osobę.
Tak.
Tak, tak, tak.
Zagra jeszcze jednego gościa. Dawajcie.
To ja. Dobra, chwila.
Eddie, muszę ci powiedzieć,
i chcę to powiedzieć teraz,
to, co mówiłem ci przez te wszystkie lata.
W tej branży jesteś dla mnie numerem jeden.
Jestem tu, gdzie jestem, dzięki twojej pracy
i drzwiom, które otworzyłeś.
Jesteś dla mnie bratem, mentorem, inspiracją.
A niech to, jesteś idolem.
Mam szczęście, że mogę nazwać cię przyjacielem.
Jestem wdzięczny za naszą relację.
To zaszczyt tu być, świętując twe osiągnięcia.
Najwyższy czas, mój przyjacielu,
na wieczór AFI ku twojej czci
i najwyższe wyróżnienie za dorobek filmowy.
Eddie Murphy.
Urodziłem się w Brooklynie, w Kings County Hospital.
Dobrze pamiętam ten szpital.
W Brooklynie mieszkaliśmy niedaleko kina Loew's Gates.
Chodziliśmy tam cały czas.
Po raz pierwszy obejrzałem oryginalną Planetę małp
w kinie Loew's Gates.
Pamiętam moment, gdy pokazali Statuę Wolności.
Widzowie byli zdumieni.
Ja też.
Przeprowadziliśmy się na Long Island. Było tam cicho.
Jakbyśmy zamieszkali na wsi.
W czasach ruchu praw obywatelskich głoszono bzdury o tym,
że dotrzemy na szczyt góry.
My czuliśmy, że tam dotarliśmy.
Że jesteśmy w Ziemi Obiecanej.
Oglądałem dużo telewizji.
I Dream of Jeannie, Wyspę Giligana,
Andy Griffith Show.
Oglądałem wczoraj Andy’ego Griffitha
i zdałem sobie sprawę z jednej rzeczy.
Nie występowali w nim czarnoskórzy.
Ani jeden.
Dlatego tak wesoło sobie gwizdali.
Bo nie było czarnych.
Mając dziewięć lat, poprosiłem o lalkę brzuchomówcy.
Od najmłodszych lat malowałem obrazy słowami,
opowiadałem historie i odgrywałem postacie.
Wiedziałem, że potrafię rozśmieszyć innych.
Tylko mój brat Charlie był w stanie mnie przebić.
Mieliśmy swego rodzaju ranking.
Bez rywalizacji.
To część kultury.
W naszym domu było to bardzo ważne.
Kiedy po raz pierwszy usłyszałem Richarda Pryora,
pomyślałem: „To ja”.
„Chcę być tym, kim on jest.
Będę robił to, co ten facet”.
Wpisywałem ludziom do roczników: „Eddie Murphy, przyszły komik”.
„Teraz masz dowód dla dzieci, że mnie znałeś”.
Tak podpisywałem się w każdym roczniku.
Zacząłem jeździć do miasta mając jakieś 17 lat.
To był rok 1978 lub 1979.
Zwykle byłem jedynym czarnym i jedynym młodym.
Pamiętacie to z dzieciństwa?
Lody!
Jedzie lodziarz!
Mamo!
Przywitajcie Tracy’ego Morgana.
Eddie Murphy jest ikoną.
Inspiracją.
Inspiracją dla mnie i wielu innych ludzi.
Kiedy dowiedziałem się,
że zagramy razem w skeczu
na 50-lecie SNL,
od razu się podjarałem.
A potem dowiedziałem się,
że on w tym skeczu zagra mnie.
Pomyślałem: „Co jest?
O mój Boże.
Jeden z największych artystów w historii
zagra mnie w skeczu ze mną”.
„Co, jeśli okaże się śmieszniejszy ode mnie, grając mnie?”
Bez Eddiego nie byłoby Axela Foleya.
Nie byłoby Reggiego Hammonda.
Nie byłoby: „Hercules, Hercules!”.
Nie byłoby niczego.
Eddie Murphy zmienił branżę filmową
i utorował drogę całemu pokoleniu aktorów.
Eddie Murphy rozśmieszył świat.
A teraz świat naprawdę, ale to naprawdę…
Bardzo tego potrzebuje.
Słuchajcie, jestem jednym ze szczęściarzy,
którzy mogą szczerze nazwać Eddiego przyjacielem.
Jest moim mistrzem.
I biologicznym ojcem chyba też.
On o tym wie.
Jestem do niego podobny.
Do mojego przyjaciela…
Po pierwsze, kocham cię.
A wszystkim kinomanom na całym świecie
mówię: dziękuję, Eddie Murphy.
Witamy w Saturday Night Live.
W roli głównej Eddie Murphy.
Kiedy nadarzyła się okazja na przesłuchanie do Saturday Night Live,
wcale nie byłem w skowronkach.
Zareagowałem raczej tak:
„Saturday Night Live?”.
„ Skecze?”
Jak się macie?
Nie mamy łatwo, Bill.
Porównują nas do starej obsady.
Kiedy odeszła oryginalna obsada, widzowie mówili:
„Pierdolić ten program i was też”.
Idziesz ulicą, a ludzie mówią:
„Jesteś z Saturday Night Live”.
„Tak”. „To wal się!”
Sąd orzekł, że w każdej drużynie koszykarskiej
muszą być dwaj biali.
Sprawiedliwe? Nie? Komentujcie.
Uczeń liceum w Cleveland, Raheem Abdul-Mohamed.
- Co tam, Raheem? - Joł, mały.
Kibluję w trzeciej klasie już siedem lat.
To jego pierwszy występ w Weekend Update.
Dziwnie było patrzeć, jak wchodzi na scenę,
a ludzie ledwo biją brawo. Nikt go nie znał.
Gdy tylko coś nam się udaje, wy zaraz odgapiacie.
W latach 60. nosiliśmy koturny.
Potem wy musieliście nosić koturny.
Na początku lat 70. zaplataliśmy włosy.
Potem wy musieliście zaplatać włosy.
Teraz mamy 1980. Żyjemy z zasiłku.
Pod koniec przyszłego roku też będziecie żyć z zasiłku.
Kiedy kończył, wszyscy ryczeli ze śmiechu.
Jestem Buckwheat. Pamiętacie mnie?
…wchodzi na ring ze mną, Cassius Clay, hańba dla boksu.
…zamówcie moją nową książkę
pod tytułem I Wanna Be A Ho.
Co za głupi Murzyn.
Mieliśmy w domu
kasetę z najlepszymi skeczami Eddiego z Saturday Night Live.
Znałem wszystkie na pamięć.
Zabójstwo Buckwheata, James Brown, Celebrity Hot Tub.
- Wskoczyć do jacuzzi? - Tak.
- Upocę się? - Tak.
Wskoczyć do jacuzzi? Będę mokry?
Bardzo lubiłem jego skecz o panu Robertsonie.
Cześć, dzieciaki.
Jestem dziś sam, ale to nie znaczy, że możecie zostać,
bo moja żona niedługo wróci z pracy.
Umiecie powiedzieć „suka”?
Na pewno potraficie.
To nasze słówko specjalne na dziś.
Zobaczcie.
SUKA
Dla mnie najśmieszniejszy.
Przywitajcie Gumby’ego.
Pamiętam Gumby’ego z dzieciństwa,
ale nie pamiętam, żebym rozumiał, czemu to było śmieszne.
Zastanawiałem się, o co biega.
Nie mam pojęcia,
co to było, ale podobało mi się.
Jestem Gumby, do licha.
Nie cwaniakuj mi.
Najpierw zapłać, a potem cwaniakuj.
Jest tylko jeden Gumby, jasne? I jestem nim ja.
To ja jestem Gumby.
Gumby jest wzorowany na moim menedżerze
nazwiskiem King Broder.
On mówił w ten sposób i mówił,
że Frank Sinatra rzucił mi sałatką w twarz.
A on na to: „Frank, nie rzucaj we mnie sałatką.
Jestem King Broder”.
Jestem Gumby, do licha.
Nie mów do mnie w ten sposób.
Eddie, wiedz, że bardzo chciałem być tam z tobą,
ale życie daje mi nieźle popalić.
Powiem zatem otwarcie.
To zaszczyt być twoją inspiracją do rozbawiania ludzi.
Mówię prawdę.
I jeszcze jedno.
Jestem Gumby, do licha.
Przywitajcie Kenana Thompsona.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór wszystkim.
To prawdziwy zaszczyt być tu i oddawać hołd człowiekowi,
który nie tylko zmienił komedię,
ale też zdefiniował ją na nowo.
Eddie Murphy, chłopie.
Jesteś legendą i wzorem do naśladowania.
Dla mnie, jako kogoś, kto marzył o rozśmieszaniu ludzi,
Eddie był nie tylko inspiracją, ale i dowodem.
Dowodem, że można zacząć młodo,
podejmować duże wyzwania,
zaufać swojemu głosowi
i zostawić ślad na dziesiątki lat.
To Arsenio Hall.
Ten wieczór to obłęd.
Ale poza komedią
zawsze najbardziej podziwiałem twoją wszechstronność.
Mogłeś pozostać w swojej niszy i mieć spokój na zawsze,
ale tego nie zrobiłeś.
Rozwijałeś się, stawiałeś sobie wyzwania.
Nawet zmieniłeś swój śmiech. Kto tak robi?
Ale żarty na bok.
Eddie Murphy, dziękuję ci.
Dziękuję ci za śmiech.
Dziękuję za pokazanie pokoleniom artystów,
co można osiągnąć, gdy talent spotyka się z odwagą.
Dziś oddajemy ci hołd, ale tak naprawdę
robimy to już od dawna.
Trzymaj się.
Zróbmy reklamę Eddiemu.
Latem kręci film z Nickiem Noltem. Będziemy tęsknić.
- Jedzie do San Francisco. - Tak!
Filmy przyszły naturalnie.
Jako dzieciak nie myślałem, że mogę grać.
48 GODZIN
To był mój pierwszy film. Wszedłem i improwizowałem.
Walter Hill mówił mi: „To nie jest komedia, Eddie”.
„A może zrobię tak?” „To nie komedia”.
Co z ciebie za gliniarz?
Wiesz, kim jestem?
Twoim najgorszym koszmarem.
Czarnuchem z odznaką.
Mogę cię skopać, kiedy tylko zechcę.
Scena w barze to jedyny raz, kiedy miałem trenera aktorstwa,
bo nigdy tego nie robiłem.
Lubię improwizować,
więc nagle łapałem kogoś za rękę,
a on ją odciągał.
Reżyser krzyczał: „Cięcie!”.
A aktor na to: „Nie pozwalaj mu”.
Odpowiadałem: „To tylko film”.
Na planie panowało napięcie.
Mamy nowego szeryfa.
Nazywa się Reggie Hammond.
Wyluzujcie. Spoko.
Nikt nie myślał, że to będzie klasyczna scena.
Udało się.
Cieszyliśmy się, że to przeszło.
NIEOCZEKIWANA ZMIANA MIEJSC
WETERAN DZIĘKUJE
Widzę! Mam nogi!
Chcę wnieść oficjalne zarzuty.
Tacy ludzie to wrzód na społeczeństwie.
Założę się, że mógłby prowadzić naszą firmę
tak dobrze jak młody Winthorpe.
Ktoś kazał ci to zrobić?
Zapłacił sto dolców.
To byli Duke’owie.
Jesteś trupem, Valentine!
Czym są surowce?
Surowce to produkty rolne,
jak kawa, którą piłeś na śniadanie,
pszenica, z której robi się chleb,
boczek, z którego robi się bekon,
który znajdziesz w kanapce z bekonem, sałatą i pomidorem.
Gdy robiłem to w filmach,
to nie był mój pomysł, by patrzeć w kamerę.
To pomysł Johna Landisa.
Ale powiem wam, co w tym ciekawego.
Nawiązujesz kontakt z widownią, gdy na nią patrzysz,
bo nikt na nią nie patrzy.
W kinie nikt nie patrzy na widzów.
Kiedy Charlie Chaplin pojawia się na ekranie,
robi to jako pierwszy.
Od razu nawiązywał w ten sposób kontakt z widownią.
Chaplin to mistrz,
bo potrafił to robić bez dźwięku.
No i jak wam dziś poszło?
Jak mogłeś nam to zrobić po tym, co zrobiliśmy dla ciebie?
Założyłem się z Louisem,
Twierdził, że nie dorobimy się
na waszej ruinie
Nie wierzył, że się uda. Wygrałem.
A ja przegrałem.
- Jednego dolara. - Dziękuję.
Idź przodem.
Oczywiście.
Powitajcie córkę Dana Aykroyda,
Belle Aykroyd.
Mój ojciec chciał tu być,
planował tu być,
napisał te słowa,
ale życie pokrzyżowało mu plany.
To od niego dla ciebie.
Dobry wieczór.
Razem stworzyliśmy klasyczny hit filmowy.
Sukces artystyczny i kasowy.
Nieoczekiwana zmiana miejsc trafiła do panteonu filmów świątecznych,
ku chwale Jezuska.
Miał świetny scenariusz
i wspaniałego reżysera, Johna Landisa,
a także utalentowanych i lubianych aktorów.
Ale Eddie, to dzięki tobie.
To twoja siła, błyskotliwość, talent,
umiejętności i niesamowita charyzma
wyniosły ten film do rangi wielkich dzieł.
Forma jest, Billy Ray.
Dziękuję.
Dobrej nocy, Hollywood.
Lubię Elvisa Presleya.
Jak się należy, to chwalę.
Młody Elvis był niezłym skurczybykiem.
Elvis był ziółkiem.
Był wredny.
Zajebiście śpiewał.
Tak dobrze, że pozwolili mu grać w filmach.
Powiedzieli: „Niech śpiewa swoje kwestie”.
Jego kwestia: „Musimy wygrać ten wyścig”.
Musimy wygrać ten wyścig.
Byłem wielkim fanem Elvisa
i próbowałem go naśladować.
Skórzane garnitury, autokary, piszczące laski i tak dalej.
Nigdy byście nie pomyśleli, że to był program komediowy.
Poleciałem po bandzie. Wszedłem w to na maksa.
Ludzie mają fioła na punkcie piosenkarzy.
Kiedyś parodiowałem Stevie’ego Wondera.
Czarnym kompletnie odbiło.
Podchodzili do mnie:
„To ty parodiujesz Stevie’ego Wondera, skurwysynu?
To wcale nie jest śmieszne!
Żebym tego więcej nie widział.
Bo cię zajebię.
Stevie to muzyczny geniusz”.
Przywitajcie Stevie’ego Wondera.
Też was kocham.
Śmiech
może sprawić, że życie
jest znośne.
Poczucie humoru pozwala nam docenić,
że uśmiech może być najbardziej podstawowym wyrazem
naszego człowieczeństwa.
Czy to ten zaraźliwy uśmiech,
jego szalony śmiech…
czy po prostu jego supergłupota.
Eddie i ja trafiliśmy na siebie,
bo parodiował mnie w Saturday Night Live.
Śmiał się z niewidomego.
Rozśmieszył mnie i cały świat.
To był początek przyjaźni na całe życie.
Zawsze będę cię kochał.
Będę cię kochał, aż tęcza wypali gwiazdy na niebie,
aż ocean zakryje każdą górę.
Będę cię kochał zawsze i na wieki.
Niech cię Bóg błogosławi, Eddie.
Przywitajcie Roberta Townsenda.
Dziękuję.
Był rok 1987.
Keenen Ivory Wayans i ja pracowaliśmy nad pierwszym filmem,
Hollywood nie dla czarnych.
Eddie Murphy był największą gwiazdą na świecie.
Każdy castingowiec chciał kogoś w jego typie.
„Umiesz chodzić jak Eddie? Mówić jak on?
„Jak wyglądasz w skórzanym garniturze?”
Poważnie?
Kupiłem więc skórzany garnitur.
Mówię do Keenena: „Użyjmy go w filmie”.
Keenen na to: „Eddie nas zna. Nie możemy”.
„Eddie śmieje się ze wszystkich. Użyjmy tego”.
Umieściłem to w filmie.
Ten film stał się hitem.
Dzwoni Eddie: „Wszyscy o nim mówią.
Kiedy go obejrzę?”
Myślę sobie: „O Boże”.
Zorganizowaliśmy projekcję.
Przyjechał z piętnastoma osobami.
Podoba im się nasz film. Śmieją się.
A potem dochodzimy do sceny o nim.
Reżyser castingu mówi: „Szukamy kogoś w stylu Eddiego”.
Cała sala zamarła.
Keenen spuszcza głowę, a ja myślę: „O cholera”.
Ktoś z ekipy Eddiego mówi: „Eddie, powiedzieli twoje imię.
Co to za chłam, Eddie?”.
Myślę sobie: „O rany”.
W sali zapada cisza.
A potem Eddie zaczyna się śmiać.
„Rob, Keenen, czemu tak po mnie jedziecie?”
I wszystko było w porządku.
Po pokazie Eddie został sam w sali.
Poszedłem go przeprosić.
Mówię: „Stary, jeśli poczułeś się urażony tą sceną,
Keenen ją napisał”.
Nie, wyznałem prawdę.
A on na to: „Rob, to było genialne.
Szykuję się do nagrania stand-upu i szukam reżysera.
Wyreżyserujesz go?”.
„Jasne”.
„Jest twój. Będzie się nazywać Raw”.
Tak bardzo chciałem być jak Richard, że w wieku 15 lat
mówiłem, zachowywałem się i chodziłem jak Richard Pryor.
Mama patrzyła na 15-letniego syna
wygadującego bzdury na scenie.
Cały mój występ był o sraniu, bo to robiłem w wieku 15 lat.
Moje doświadczenie. Brzmiało jak żarty Pryora.
Zdarza się wam, że siadacie na kibel,
a woda chlapie wam na dupę?
Nie wkurza was to?
Wiecie, co mnie wkurza?
Kiedy gówno prawie wyszło,
ale cofa się z powrotem do dupy.
No nie?
Czemu kupa wkurza tę dupę? Niech po prostu wyjdzie.
Wiecie, co mnie wpienia? Napinasz się jak struna,
a wychodzi tylko mały bobek.
Taki tyci bobek.
Aż chce się spytać dupę:
„To wszystko, co z ciebie wycisnę?”.
Wkurza mnie, jak dupa nie współpracuje
i zaciska się, przerywając sranie.
Też byście się wkurzyli,
wiedząc, że przez pięć godzin będziecie ją teraz wycierać.
Zużyjecie 12 rolek srajtaśmy.
Ale najbardziej wpienia mnie to, co potem.
Jak już się wypróżnisz, zrobisz wszystko, co miałeś zrobić.
Kończysz srać, spuszczasz wodę,
czekasz chwilę, a tu wypływa bobek.
Czego ten bobek chce?
Przywitajcie Billa Burra.
Jak się macie? Co słychać?
Dziś to ja robię za element różnorodności.
Oto całe moje komediowe archiwum.
Oglądam go od samego początku.
Pamiętam pierwszy raz,
gdy kupiłem twoją płytę, nie wiedząc, kim jesteś.
Miałeś różę za uchem.
Słuchałem już Richarda Pryora
i pomyślałem: „Kolejny czarnoskóry, pewnie też jest zabawny”.
Kupiłem ją
i zostałem twoim fanem.
Mało kto o tym wie, ale widziałem Eddiego na trasie Raw.
Miałem 18 lat, poszedłem na jego występ.
Supportował go zespół The Weather Girls.
Poszedłem z szefem z magazynu, który wciągnął masę koksu
i myślał, że zejdzie na zawał.
Mówi: „Musimy stąd wyjść”.
A ja na to: „Nie przegapimy Eddiego. Musisz wytrzymać”.
Więc...
Dwa tygodnie przed występem Eddiego
widziałem Rodney’ego Dangerfielda.
Publiczność była biała.
Nie zdziwiłem się, bo sam jestem blady jak ściana.
Siedziałem, oglądałem go i było fajnie.
Pamiętam, że gdy Eddie występował,
od razu zauważyłem, że rozśmieszył wszystkich.
Kilka lat później zostałem komikiem i pomyślałem: „Będę jak Eddie.
Wystąpię przed czarną publicznością”.
No i…
Wszedłem na scenę, zrobiłem swoje,
a potem zszedłem i pomyślałem: „Nigdy więcej”.
„Czarni są wredni.
Nie dadzą ci wejść na scenę,
od startu cię zwyzywają…”
„Będą się dobrze bawić z tobą lub bez ciebie”.
Tego się nauczyłem.
Ale…
dzięki tej lekcji, którą mi dałeś, Eddie,
chciałem bawić wszystkich.
Byłeś dla mnie niesamowitą inspiracją.
Czekam na więcej twoich dzieł.
Kocham cię na zabój. Dziękuję.
Zaszczytem była praca z twoim bratem, Charliem.
Dobrej nocy. Dziękuję.
Gdy pojawiłem się na scenie, wywołałem silną reakcję rasową.
Inaczej niż Sidney Poitier.
W filmie „W upalną noc” był tolerowany w białym świecie.
W „Gliniarzu z Beverly Hills” przyjeżdżam i przejmuję dowództwo.
Jakiś problem?
- Ochrona? - Tak.
W takim razie ty jesteś problemem. Leć po przełożonego. Już.
Odwal się ode mnie.
Mam pewność, że zleciłeś zabójstwo Mikeya.
A kiedy się upewnię,
to będziesz miał przejebane.
Dlatego film odniósł taki sukces.
Byłem pierwszym czarnoskórym,
który rządził w białym świecie.
Nie tylko byłem tolerowany, ale i traktowany z godnością.
Skąd ta wrogość, Phil?
- Cofnij się. - Po cholerę ci ta broń?
- Cofnij się. - Zmieniłeś się.
Mówię ci, jeśli się nie cofniesz, rozwalę ci łeb.
Policja, rusz się, a zginiesz.
Nie ruszaj się!
Odwróć się.
Brawo, Rosewood. Jesteś świetnym gliną, wiesz?
Powitajcie Judge’a Reinholda.
Po raz pierwszy zobaczyłem Eddiego
na parkingu pod klubem ze striptizem w biały dzień
pierwszego dnia zdjęć do Gliniarza z Beverly Hills.
Przyjechałem starym Buickiem,
który wyglądał, jakby wrócił z kosmosu.
Nie był pomarańczowy, tylko zjarany.
Zanim wysiadłem, nagle zobaczyłem ten samochód,
białego rolls-royce’a cabrio z czerwoną skórą.
Eddie za kierownicą.
Odruchowo chciałem się schować,
żeby nie zobaczył mnie w tym aucie.
Pomyślałem, że to nie tylko kwestia samochodu.
Ten facet to klasyk.
W tych czasach, sam nie wiem.
Jakby był z Hollywood z innej epoki.
Wszedł do tego klubu ze striptizem.
Razem z Martym Brestem i Danem Petrie Jr.
Nadał kształt komedii akcji.
Naprawdę.
Przyjacielu, jesteśmy tu, by uczcić twoje mistrzostwo,
niesamowitą kreatywność,
a także, jak ja to widzę,
twoją wielką troskę o ten dar.
Bo kiedy większość z nas błądziła w latach 80.,
ty szedłeś prostą drogą
i dbałeś o swój dar, byśmy mogli się nim cieszyć.
Mark Twain mawiał, że śmiech najbardziej zbliża ludzi.
Eddie, zbliżyłeś nas do siebie.
Dlatego tu jesteśmy.
Jesteś naszym Chaplinem i kocham cię.
Dziękuję.
Mam 21 lat i nigdy nie opuściłem Zamundy.
Nie doświadczyłem tego, co oferuje świat zewnętrzny.
Chcesz zasiać królewskie nasienie?
Nie chodzi o to…
Masz rację.
Wyjedź, zobacz świat.
Baw się dobrze, spełniaj swoje erotyczne pragnienia.
A za 40 dni wrócisz i poślubisz Imani.
- Ale ojcze… - Postanowione.
Pomysł narodził się w autobusie.
Leczyłem właśnie złamane serce.
Mówiłem, jak trudno jest
sławnemu facetowi poznać dziewczynę, która lubi go za to, kim jest.
Zrobisz wszystko, co ci każę.
Tak, wasza wysokość.
Zaszczekaj jak pies.
Chcę kobiety, która pobudzi mój intelekt, a nie tylko lędźwie.
Gdzie znajdziesz taką kobietę?
W Ameryce.
Dzień dobry, sąsiedzi!
A wypchaj się!
Tak!
Ty też!
Zawsze podobał mi się pomysł przemiany w kogoś innego.
Peter Sellers zrobił to w Doktorze Strangelove.
To mnie zachwyciło.
Mein Führer, mogę chodzić!
Najbardziej lubię to robić, gdy ludzie nie wiedzą, że to ja.
- Przepraszam. - To Kunta Kinte!
Przez lata ludzie nie wiedzieli, że grałem starego Żyda.
Było o tym tylko w napisach końcowych.
Sugar Ray Robinson to najlepszy bokser wszech czasów.
Daj spokój. A Joe Louis?
Brązowy Bombowiec.
To był wielki bokser.
Masz świętą rację.
Nikt z was nie słyszał o Cassiusie Clayu?
Ma rację. Cassius Clay to skurwiel.
Znałem Arsenia z klubów.
Kiedy się pojawił, opowiedziałem mu o tej roli.
I po prostu tak założyłem,
nawet nie pytając, czy zagra inne postacie.
Powiedziałem: „Będziesz fryzjerem.
Będziesz…”. Zrobiliśmy mu makijaż i tyle.
Nie mówię, że Clay jest zły.
Przestałem lubić Cassiusa Claya,
gdy zmienił nazwisko na Muhammada Alego.
Chwileczkę.
Każdy ma prawo zmienić nazwisko na takie, jakie chce.
Jeśli ktoś chce się nazywać Muhammad Ali,
to żyjemy w wolnym kraju.
Uszanujcie jego życzenie i nazywajcie go Muhammadem Alim.
Matka nazwała go Clay, więc dla mnie to Clay.
Przywitajcie Arsenio Halla.
Dziękuję.
Od samego początku
Eddie chciał, żeby John Landis reżyserował Księcia w Nowym Jorku.
Reżyserował klasyka z Eddim, Nieoczekiwaną zmianę miejsc.
John był też idealnym wyborem dla mnie.
Bo wtedy miałem na koncie grę w tylko jednym filmie.
Wyreżyserował go Landis.
To był klasyk, Amazonki z Księżyca.
Moja kuzynka Acquanetta z Cleveland
powiedziała, że to jeden z 50 najlepszych filmów wszech czasów.
Ale wtedy jadła ciasteczka z marihuaną.
W Amazonkach z Księżyca
dostałem rolę po 17 przesłuchaniach.
Ale gdy twoim kumplem jest Eddie Murphy i mówi Landisowi:
„Arsenio powinien zagrać Semmiego”, to grasz Semmiego.
Byłem zachwycony.
Zagrałem ochroniarza księcia z Zamundy.
Pracowałem z przyjacielem i jeszcze mi za to płacili.
Lepiej być nie może. Ale potem dzwoni Eddie i mówi:
„Chcę, żebyś zagrał kaznodzieję”.
Mówię: „Pikuś. Mój tata był kaznodzieją u baptystów”.
Potem dowiaduję się, że Eddie chce, żebym zagrał
kobietę w czerwieni.
W napisach końcowych występuje jako „bardzo brzydka dziewczyna”.
Potem Eddie mówi, że chce, żebym zagrał Morrisa, fryzjera.
Gdy Rick Baker po raz pierwszy nas ucharakteryzował,
zaproponował, żebyśmy przeszli się po wytwórni Paramount
jako postacie fryzjerów
i porozmawiali z ludźmi.
Tak zrobiliśmy.
Nikt nas nie rozpoznał.
Eddie jako fryzjer zagadał do starszej pani,
gdy spacerowaliśmy po wytwórni Paramount,
i zdobył jej numer.
Tak. Była to stara biała kobieta.
Myślała, że Clarence to czarujący starszy czarnoskóry
i chciała mu dać.
To był obłęd.
Eddie, jestem tu dziś dla ciebie jako przyjaciel,
ale również jako fan.
Gdyby pastor Brown z Księcia w Nowym Jorku
był tu teraz,
myślę, że powiedziałby:
„Kochacie go?
Czy kochacie Eddiego Murraya?
Nie słyszycie mnie? Czy kochacie Eddiego Murraya?
Powiecie »Eddie Murray«?
No powiedzcie.
Dziękujemy ci za wszystko, co nam dałeś.
Powiecie »amen«?
Zanim zejdę ze sceny i wrócę do Jackson Heights,
muszę powiedzieć jeszcze jedno.
Jeśli kochanie go i dziękowanie Eddiemu Murrayowi jest złe,
to nie chcę być dobry”.
Koniec zabawy na dziś.
Odprowadzę tego chłopca do mamy.
Moja mama nie żyje.
To do twojego taty.
Mój tata też nie żyje.
Zabiłeś go?
W branży pojawiło się wielu czarnoskórych reżyserów.
Robert Townsend, Spike Lee.
Pomyślałem: „Też wyreżyseruję film”.
Czemu nie spróbować?
Pieprzyć to.
Podobał mi się ten film, ale gdy zobaczyli go krytycy,
strasznie go zjechali.
Odnosiłem same sukcesy,
stałem się bardzo popularny
i nagle patrzą, że zachciało mi się reżyserować?
Jebać to. Nie podeszło im.
Ale z ciebie ziółko, chłopcze.
- Takie numery cieszą oko. - Ty nic nie widzisz, ślepaku.
Nigdy nie poznałem nikogo tak naturalnie zabawnego jak Redd Foxx.
Jakby to było przekleństwo.
Wziął i umarł.
Umarł na planie serialu, którego byłem producentem.
Dostał zawału, a ludzie myśleli, że żartuje.
Taki był zabawny.
Umierał, a oni się śmiali.
Tyle razy powtarzał, że: „To już koniec”.
Gdy faktycznie dostał zawału, mówili, że przesadza.
A on leżał tam martwy.
Mówili: „Redd, przestań”.
WAMPIR W BROOKLYNIE
Ciekawe.
Byłem dźgany, wieszany
i palony.
Raz łamano mnie kołem, ale nigdy mnie nie zastrzelono.
Zmieniłbym tylko jedno: fryzurę.
To ona najbardziej odrzucała innych.
Czarnoskórzy nie czuli…
Pojawiłem się z tą fryzurą, a oni na to:
„Nie, to za dużo. Za duża czupryna”.
„Eddie nie ma takiej fryzury.
Powinien mieć długie włosy”.
Jestem romantykiem, gdy poznaję kobietę,
ale po seksie tracę zainteresowanie. Nie moja wina.
Innymi słowy, w momencie orgazmu
cały romantyzm z ciebie wytryskuje.
Bumerang to idealny film. Niesamowicie zabawni przyjaciele.
- Zabawna sąsiadka, Tisha Campbell. - Cześć!
Akcje z kobietami w pracy.
Voilà.
Robin Givens złamała mu serce.
Niech się przyjrzę.
Zobacz, jak z okładki.
Halle Berry przychodzi do… Halle Berry!
To film pełen gwiazd.
Nie wspominając o Johnie Witherspoonie.
Tato, proszę.
Kiedy wyszedł Bumerang, ludzie gadali głupoty,
bo obsada była czarnoskóra.
Komentowali, że nie występują w nim biali.
Zauważyłem, że w wielu filmach
te głupoty z czasem znikają i zostaje tylko praca.
A ta się broni.
Przywitajcie Evę Longorię.
Dobry wieczór.
Może nie wiecie, ale Eddie i ja byliśmy małżeństwem…
w filmie.
Eddie, gdybyś mnie poprosił, powiedziałabym „tak” jeszcze raz.
Tak, rozśmieszałeś nas i świat cię za to kocha,
ale AFI uhonoruje cię dziś
za to, że jesteś potężną siłą napędzającą kulturę.
Świat uczył się poprzez śmiech.
Weźmy na przykład Bumerang.
Od czasu filmu Chatka w niebie z 1943 roku,
w którym wystąpili Ethel Waters, Louis Armstrong i Lena Horne,
nie było filmu z całą czarnoskórą obsadą.
W Bumerangu było paru białych.
Był jakiś tam Francuz,
ale nikt go nie pamięta.
To był film, który pokazywał, że wszystko jest możliwe.
Eddie grał w nim wziętego dyrektora kreatywnego,
a film zainspirował powstanie
organizacji non-profit o nazwie Marcus Graham Project,
która wspiera młodych ludzi w branży medialnej i marketingowej.
To jest wpływ.
Dziękuję za przecieranie szlaków,
za otwieranie drzwi dla tylu artystów,
za uczynienie świata bardziej kolorowym miejscem
i za to, że zawsze nas rozbawiasz,
zwłaszcza gdy rozwijasz kulturę.
Przywitajmy Chrisa Rocka.
Wszyscy tu jesteśmy.
Twoje dzieci, całe dwadzieścioro,
ale są też twoje komediowe dzieci:
Tracy Morgan, Martin Lawrence, Kevin Hart, Dave Chappelle.
Bez ciebie nie byłoby nas.
Ludzie nie doceniają Eddiego Murphy’ego za zrewolucjonizowanie aktorstwa.
Wiecie, jak czarni grali przed Eddiem Murphym?
W filmach to było coś takiego:
„Jestem pan Tibbs”.
Byli bardzo przerysowani.
Albo JJ: „Dynamit!”.
Zaś Eddie…
Jak Brando, byłeś pierwszym czarnym, który grał na luzie.
Byłeś po prostu sobą.
Po prostu byłeś sobą.
Moja ulubiona historia o Eddiem.
Jesteśmy w klubie
i podchodzi do niego biała kobieta.
Mówi: „Boże, nigdy nie całowałam czarnoskórego mężczyzny”.
„Nigdy nie całowałam się z czarnym”.
Eddie był wtedy w otoczeniu swojej świty, jak to on.
Miał na sobie skórę,
a towarzyszyli mu Prince i Rick.
A ta kobieta mówi: „Nigdy nie całowałam czarnoskórego”.
„Mogę cię pocałować?”.
Eddie miał przy sobie ochroniarzy,
spojrzał na nią i powiedział: „Nie zaczyna się od szczytu.
„Najpierw musisz pocałować kogoś z nizin”.
Stary, kocham cię bardziej, niż kiedykolwiek się dowiesz.
Panie i panowie, brawa dla Eddiego.
GRUBY I CHUDSZY
Przepraszam, idę do łazienki.
Przepraszam. Podniosę to.
Księżyc w pełni.
Chyba znalazłem ciało Jimmy’ego Hoffy!
Oglądałem Geraldo Riverę,
i pojawiła się reklama,
w której gruba osoba zmieniała się w szczuplejszą,
a potem w jeszcze szczuplejszą, aż w końcu była chuda.
Pomyślałem: „Hej!”. Tak narodził się pomysł na film.
Jestem chudy!
W oryginale Jerry’ego Lewisa
występuje kujon, który zmienia się w fajnego gościa.
My wykorzystaliśmy problem fizyczny.
Tutaj fizyczna przypadłość zmieniała wszystko.
Co z tobą? Miałeś to zjeść, a nie oskalpować.
Wszystkie kalorie z kurczaka są w skórze i tłuszczu…
O czym ty mówisz? Tłuszcze i kalorie.
Wiesz, skąd to się wzięło? Z telewizji.
Tam ciągle trąbią o odchudzaniu, zdrowiu, kondycji.
Wychudzeni jak szkielety i jeszcze mówią, że to zdrowe.
Gruby i chudszy to moja ulubiona filmowa rola komediowa.
Pyszności.
Nie ma to jak spotkać się z rodziną i zjeść dobry posiłek.
Wielu komików to dobrzy słuchacze.
Zwracają uwagę na to, jak świat działa dla wszystkich poza nimi,
więc muszą poskładać do kupy to, co mówią inni
oraz jak się zachowują i żyją.
Kto mnie wołał?
Ja, jeśli masz na imię...
Nieważne, którą postać gram. Załóżmy, że gram ojca.
Pozostałe postacie są jak piłeczka tenisowa.
I widzisz, co narobiłaś? Zesrałem się w gacie.
Następnego dnia gram matkę
i w słuchawkach słyszę to, co nagrałem dzień wcześniej.
Gram matkę i pamiętam, co mówiłem,
więc wiem, że rozmawiam z piłką,
pamiętam, co było wczoraj.
Następnego dnia gram brata
i mam w uchu matkę i ojca.
Mam takie rozdwojenie uwagi.
Wygląda na porąbane.
Jak byłam młoda, to codziennie uprawiałam seks.
Jeśli miły dżentelmen przyniósł mi kwiaty i czekoladki, zabrał mnie do kina,
zafundował uroczy wieczór,
to zapraszałam go do domu, gdzie odbywaliśmy gorące stosunki.
Stosunki to piękna rzecz. Nie ma się czego wstydzić.
Zwłaszcza że jesteście młodzi.
Coś pięknego.
- Matka to dziwka. - Cletus!
Gdy jestem sama, uprawiam stosunki ze sobą.
Też tak mam.
O, mamo.
Przywitajcie Dave’a Chappelle’a.
Dobra.
Mała kulturowa ciekawostka.
Ja tak mam. Myślę, że wielu czarnoskórych też.
Czarnoskórzy często boją się o swoich bohaterów.
Martwimy się o nich, bo wielu z nich
było prześladowanych lub zastrzelonych.
Gdy miałem 14 lat, wyszedł Raw.
Chodziłem oglądać go codziennie po szkole,
jakbym chodził na lekcje
i jakbym przeczuwał, że będzie to coś ważnego w moim życiu.
Przez całe patrzyłem na ciebie, Eddie.
Byłeś piłką, którą obserwowałem, bohaterem, o którego się martwiłem.
Z początku wyglądałeś na osamotnionego.
Byłeś sam.
Byliście tylko ty, Michael Jackson,
Rick James i Prince.
Wszyscy oni…
już nie żyją.
A ty… jakoś przetrwałeś.
Dziś wieczorem, kiedy wszedłem do teatru,
zobaczyłem wielu moich bohaterów.
Zobaczyłem Martina, Arsenio i Roberta Townsenda,
którzy mnie ukształtowali.
Zobaczyłem ciebie, Chris, i pomyślałem: „To jakiś obłęd”.
Wszystko, by oddać hołd
jedynemu ocalałemu z lat 80.
Eddiemu Murphy’emu.
Kiedy kręciliśmy Grubego i chudszego
i dostałem tam rolę, byłem przerażony.
Dla mnie… Spike Lee też, mój kolejny bohater.
Ale bałem się spotkania z tobą.
Nawet nie wiedziałem, że to ty.
Byłeś przebrany za Shermana. „Co to za grubas?
Ja się stresuję, a ten grubas tu stoi”.
Potem zagraliśmy scenę.
Byłem w swoim żywiole.
„Co mam robić?” „Jedź po nim, że jest gruby”.
„Spoko, dam radę”.
I zacząłem cisnąć z Eddiego.
Był przebrany za Shermana.
Potem zaczęli robić to powolne zbliżenie.
A kiedy zrobiłeś tę swoją minę...
Mówię: „O nie”.
Ameryka mnie za to znienawidzi”.
Ale praca to praca. Cisnąłem dalej.
Zebrałem się na odwagę i zacząłem improwizować.
Spojrzałem na Jadę Pinkett i powiedziałem: „Kto tu komu ssie cycki?”.
Eddie aż opluł się wodą.
Rozśmieszyłem swojego idola.
I aż zachciało mi się płakać.
Powiem ci coś, stary.
Niedawno udzieliłem wywiadu, o którym zrobiło się głośno.
Powiedziałem, że rozważam powrót do Chappelle's Show.
Powiedziałem,
że jeszcze rok temu bym odmówił.
Choć Chappelle’s Show był trudnym programem,
to był jednym z najlepszych doświadczeń.
A jednym z powodów był twój brat, Charlie.
Bill już o tym mówił,
ale Charlie opowiadał nam o twojej drodze do sławy.
Chcę, żebyś wiedział, że za każdym razem, gdy cię wspominał,
mówił, jak bardzo jest z ciebie dumny.
Mówił, że kocha swojego brata.
Charlie był dla nas wszystkich
całym światem.
Pewnego dnia dał mi scenariusz do filmu Norbit.
Powiedział, że przekaże go też tobie,
bo powinniśmy zagrać razem.
Dwa dni później wrócił i powiedział:
„Nieważne, on zagra obie role”.
Pomyślałem: „Szlag”.
Niedawno pod wpływem impulsu, odezwałem się do Eddiego,
pytając, czy mogę go odwiedzić i pojechałem do niego.
Nie wiedziałem, że to dzień po jego 65. urodzinach.
Pogoda była piękna.
Jego wnuki bawiły się w basenie,
krzyczały i śmiały się jak to dzieci, czysta radość.
A my po raz pierwszy rozmawialiśmy o Charliem od czasu jego śmierci.
Do tamtej pory nie mieliśmy okazji.
W trakcie rozmowy
Eddie powiedział:
„Powinieneś zrobić film o Chappelle’s Show”.
Odpowiedziałem: „To będzie trudne. Chodzi o twojego brata”.
Eddie, jeśli mam się zdecydować,
zagraj Charliego.
I do dzieła.
Dziękuję ci za wszystko.
Dziś świętujemy nie tylko
niesamowity sukces zawodowy,
ale też sukces życiowy.
Twoje bawiące się wnuki,
to, że wciąż wyglądasz młodo i pięknie,
tę piękną rodzinę, z którą siedzisz.
Wciąż jesteś bohaterem, którym ja chcę być.
Dziękuję ci.
Kim jesteś?
Kim ja jestem?
Jestem strażnikiem zagubionych dusz.
Jam jest potężny, czarujący
i niezniszczalny Mushu.
Niezłe ciacho, co?
W tamtych czasach nie płacono za takie role.
Sam udział miał być nagrodą.
Występ w filmie Disneya miał być zaszczytem.
Potem Robin Williams zagrał w Aladynie.
Cały film opierał się na jego występie wokalnym.
I to zmieniło wszystko.
Mogę z tobą zostać?
Że co?
Mogę z tobą zostać? Proszę.
Oczywiście.
- Serio? - Nie.
Nie chcę tam wracać. Nie wiesz, jak to jest być dziwadłem.
No, może wiesz,
ale dlatego musimy się trzymać razem. Pozwól mi zostać, proszę.
No dobra.
Ale tylko na jedną noc.
Dzięki.
- Co ty robisz? Nie. - Będzie fajnie.
Możemy do późna pogadać jak faceci,
a rano zrobię gofry.
Przywitajcie Mike’a Meyersa.
Gdy Amerykański Instytut Filmowy
prosi cię o oddanie hołdu Eddiemu Murphy’emu,
odpowiedź brzmi: oczywiście, że tak.
A gdy mówią, że musisz przyjść w charakteryzacji Shreka,
jak widać, też się zgadzasz.
Chcieli też, żebym wspomniał o kilku faktach
dotyczących filmów o Shreku.
Nie uważam, żeby to było szczególnie smaczne,
ale mnie o to poprosili.
Shrek zdobył pierwszego Oscara za najlepszy film animowany.
Całkiem nieźle.
Shrek to jedna z 20 najlepszych serii filmowych wszech czasów.
Jeszcze jedno. Wybaczcie. Kazali mi to powiedzieć.
Shrek 2 był najbardziej dochodowym filmem 2004 roku.
Nie chciałem o tym wspominać,
ale pokonał Harry’ego Pottera i Spider-Mana.
To trochę przechwałki. Przepraszam.
O, jest tu napisane,
że Shrek to nie tylko najbardziej dochodowa animacja DreamWorks,
ale też Jeffrey Katzenberg powiedział, że Shrek uratował DreamWorks.
Jeffrey, nie ma za co.
Ale żaden z sukcesów Shreka
nie byłby możliwy bez Eddiego Murphy’ego.
Postać Osła to arcydzieło,
jak każda postać, którą Eddie stworzył przez lata.
Uroczy, zabawny, radosny, wrażliwy i lojalny.
Eddie łączy to wszystko w mistrzowski sposób.
Mówiąc wprost, Eddie należy do grona najlepszych aktorów w historii.
Nie miałem okazji pracować z Charlie'm Chaplinem,
Alekiem Guinnessem ani z Peterem Sellersem.
Ale to dla mnie zaszczyt móc powiedzieć moim dzieciom,
że pracowałem z Eddiem Murphym.
Eddie, gratulacje.
Jesteś fantastyczny. Dziękuję.
Śpiewałem, zanim zacząłem być zabawny.
Każdy śpiewa:
A, B, C, D, E, F, G.
Taka jest melodia.
H, I, J, K, L, M, N, O, P.
Pani Torresco miała czelność uczyć nas alfabetu
na pianinie z inną melodią.
A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O,
K, L, M, N, O, P, Q, K, L, M, N, O, P, Q,
R, S, T, U, V, W, X, Y i Z.
Jak śmiesz, suko?
Ta postać miała być zlepkiem różnych ludzi.
Miał być Marvinem Gayem i Otisem Reddingiem.
Widziałem tę sztukę na Broadwayu.
Cleavant Derricks grał Jamesa „Thunder” Early’ego.
Widziałem go i wiedziałem, jak go zagrać.
Ten fragment jest twój.
Od razu w to weszłaś, mała.
Czułem, że masz to coś.
Kochamy cię, Eddie. Gratulacje.
Wszyscy klaszczemy.
Niech zabrzmią dęciaki!
Uczcijmy legendarnego Eddiego Murphy’ego.
Dreamettes!
Kochamy cię, Eddie Murphy. Gratulacje. Jesteś legendą.
Brawa dla Jennifer Hudson.
Rickey Minor, Dreamettes.
Masz doświadczenie z filmem?
Tak, całkiem spore.
Mam spore doświadczenie.
Jestem aktywnym klientem Blockbustera i chodzę do…
kina tak często, jak to możliwe.
Co tydzień, co dwa.
Czasem nawet częściej.
Zgodziłbyś się obciąć włosy?
Tak, ale lepiej, żeby ktoś inny to zrobił.
Słyszałem o ludziach, którzy finansowali filmy kartą kredytową.
Zawsze mnie to fascynowało.
Mamy scenę,
jedną z najśmieszniejszych,
jakie wymyśliłem.
Eddie Murphy przebiega przez autostradę.
Przekonujemy go, że to bezpieczne.
Akcja!
To było świetne!
Cały Steve Martin.
Jestem szczęściarzem, że mogłem zagrać w tym filmie.
Nazywam się Dolemite i robię z dupy jesień średniowiecza.
Jego historia jest szalona.
Facet, który chciał być wielką gwiazdą,
ale miał tylko odrobinę talentu.
Miał wielkie marzenia i odrobinę talentu.
Pociągnij za włosy.
Co mam pociągnąć?
- Pociągnij za kłaki. - Za te?
Pociągnij lekko.
Nie za mocno, nie zdejmuj jej.
Ożesz, to peruka.
Tak, to wszystko na niby.
Zakładasz pelerynę i stajesz się superbohaterem.
Zostawiasz prawdziwą siebie i wchodzisz na scenę.
Jako dzieci oglądaliśmy filmy Rudy’ego Raya Moore’a.
Wiemy, że są prymitywne i niskobudżetowe.
Wiemy to wszystko, ale jest w nich tyle zabawnych scen.
To przegryw, który musi wygrać.
Mówi: „Wygram”. I wygrywa.
Przegryw, który wygrał.
Żyjcie życiem, które kochacie
i kochajcie życie, które wiedziecie.
Od dzikiego Atlantyku po cudowny Pacyfik,
bądź najlepszą wersją siebie.
Celuj w księżyc, a jeśli nie trafisz,
to złap się jakiejś gwiazdy.
Powitajcie Da'Vine Joy Randolph.
Poznałam Eddiego Murphy’ego na planie Nazywam się Dolemite.
Proces przesłuchań i przygotowań był rygorystyczny,
ale Eddie postawił na mnie.
Rekomendacja kogoś takiego jak Eddie
to w tej branży jak pasowanie na rycerza przez króla.
Moja przygoda z Eddiem nie skończyła się na planie.
Zwykle na tournée prasowe jeżdżą tylko aktorzy pierwszoplanowi,
ale Eddie zrobił coś wyjątkowego.
Zatroszczył się, bym była w to wszystko zaangażowana.
Wszędzie, gdzie się pojawialiśmy, witało nas morze fanów.
Jego gwiazdorska moc była tak wielka,
że szczerze mówiąc, bycie tak blisko
tej energii mnie przytłaczało.
Eddie nawet nie mrugnął okiem.
Obserwowałam, jak radzi sobie z fanami,
na wywiadach, w talk-showach,
z tak wielką gracją i humorem,
których nigdy nie zapomnę.
Eddie, mam nadzieję, że będę się od ciebie uczyć do końca kariery.
Niech cię Bóg błogosławi.
Dawno temu żył sobie chłopiec o imieniu Henry,
który bał się niemal wszystkiego,
z wyjątkiem biedronek.
- Biedronek? - Biedronek.
Pewnego dnia, gdy był na dworze,
zobaczył biedronkę i postanowił ją gonić.
Scenariusz tego filmu mnie wzruszył.
Zwykle mi się to nie zdarza.
Nie wzruszają mnie ckliwe historie.
Szukał jej wszędzie, ale nie mógł odnaleźć.
Obiecał jej, że odejdzie.
Ale kobieta powiedziała: „Nie odchodź”.
„Zostań z nami.
Nie mamy wiele, ale wszystkim, co posiadamy,
podzielimy się z tobą”.
I został?
Został.
Wiesz dlaczego?
Bo po raz pierwszy
czuł się bezpieczny.
Podziwiam aktorów metodycznych,
którzy przed sceną płaczu
przywołują jakieś straszne wspomnienia., bo ja tak nie potrafię.
Nie umiem ot tak...
Ja włączam się, gdy słyszę „akcja”.
I wtedy jestem taki… „Cięcie”.
I znów jestem sobą.
Przywitajcie Randy’ego Watsona.
Randy Watson tu jest?
I jego zespół, Seksualną Czekoladę!
MAŁOLATY U TATY
Każdy głupi może prowadzić żłobek.
Ale do wychowania dzieci potrzebna rodziny.
Od teraz będziemy rodziną.
Jeśli masz rodzinę i miłość,
przetrwasz wszystko.
Jestem z ciebie bardzo dumny, Jane.
Wróćmy do ciebie, tato.
„Tata”. Podoba mi się.
Kocham cię.
Kochasz mnie?
Daj mi chusteczkę.
ŻYCIE
Stolik dla sześciu osób.
No, i jesteśmy głodni.
Szczęśliwej rocznicy.
Dzięki.
Wyściskaliśmy się.
Przytuliliśmy się, poklepaliśmy i znów się kumplujemy.
- No to przytul mnie. - Już to zrobiłem.
Nie, stary, przytul mnie porządnie.
Kurde, kocham was.
Powitajcie Martina Lawrence’a.
Co mogę powiedzieć o moim bracie Eddiem?
Eddie wprowadził nas w świat komedii w stylu gwiazdy rocka.
Pamiętam, jak przyjechałem do Kalifornii.
Miałem zaszczyt poznać mojego idola, Eddiego Murphy’ego.
Podszedłem do jego ochrony.
Spytałem: „Mogę go poznać?”.
„Młody komik”.
Odpowiedzieli: „Tak, możesz”.
Eddie stał tam, oparty o ścianę.
„Eddie Murphy, jestem Martin Lawrence.
Mogę zrobić sobie z tobą zdjęcie?”.
Eddie spojrzał na mnie, totalny luz i opanowanie.
Popatrzył mi w oczy i powiedział: „Nie”.
Zatkało mnie.
Potem zrobiłem sobie zdjęcie z Robertem Townsendem.
Na zdjęciu wyglądałem tak.
Co mogę powiedzieć o Eddiem, czego jeszcze nie powiedziano,
czego jeszcze o nim nie wiemy?
Eddie, wiesz, że cię kocham.
Teraz mogę robić z nim tyle zdjęć, ile chcę,
bo jesteśmy rodziną, prawda, Eddie?
Zgadza się.
Chcę ci powiedzieć, że kocham cię całym sercem i duszą.
Jesteś moim bratem, przyjacielem
i szwagrem, stary.
Niech Bóg cię błogosławi.
Tak!
Jestem bardzo wdzięczny i szczęśliwy,
że tak długo robię filmy.
To jest piękne.
Nie mogę w to uwierzyć. Dzięki. Nie wiem, co robić.
Zrobiłem kilka dobrych filmów
i czuję, że wyróżniłem się jako artysta.
Hercules, Hercules, Hercules.
Cieszą mnie moje osiągnięcia.
Mogę porównać swoje dzieła z dziełami kogokolwiek.
Moje będą śmieszniejsze.
Moje będą najzabawniejsze.
Gumby, uspokój się.
Nie mów mi, żebym się uspokoił, wymoczku.
Śmiech to najlepsza rzecz na świecie.
A bycie w tej branży, kręcenie filmów,
bycie artystą i bawienie ludzi to coś wspaniałego.
To temu zawdzięczam całe swoje szczęście.
Nie ma nic lepszego.
Przywitajcie Spike’a Lee.
Eddie Murphy i ja wychowaliśmy się
w dzielnicach Bushwick i Fort Greene na Brooklynie.
Jednak nasze drogi były różne.
Eddie rozbawiał nas i poprawiał nastrój naszemu narodowi.
Ja wziąłem kamerę i opowiadałem, jak możemy być lepsi.
Kiedy dostałem maila,
że Eddie chce,
żebym tu był,
byłem zdumiony.
Dostałem datę.
Ale terminarz NBA nie był jeszcze znany.
I Knicks wygrali!
Eddie!
Nikt inny,
jak powiedziałaby moja mama, nie wyciągnąłby mnie z meczu
w najsłynniejszej hali świata, ale dla ciebie zrobiłem wyjątek.
Na każdym kroku swojej kariery Eddie był wierny sobie.
Stawiał rodzinę na pierwszym miejscu.
I co najważniejsze, jest wielkim artystą.
Nie tylko komikiem.
Panie i panowie, powitajcie laureata
nagrody za całokształt twórczości Amerykańskiego Instytutu Filmowego,
mojego brata z Brooklynu, Eddiego Murphy’ego.
Dziękuję, Spike Lee.
Okej.
Tak. To było… Proszę was…
Czy one zawsze były takie duże?
Wydaje się jakaś mniejsza.
Zawsze były takiego rozmiaru?
Dzięki, Spike.
Dzięki, bracie.
Spike też jest z Brooklynu.
Ale wiesz co, Spike? Powiem im.
Spike się tam nie urodził.
Ale ma Brooklyn w sercu.
Rano, gdy się obudziłem, byłem bardzo zestresowany.
Nie wiedziałem, jak to będzie wyglądać.
Myślałem…
A to nic takiego. To wszystko jest wspaniałe.
I nie mogło się to zdarzyć…
w lepszym momencie.
Ostatnie dwa miesiące były…
W moim życiu tyle się działo.
Urodził mi się pierwszy wnuk,
a także…
trzecia wnuczka.
No i skończyłem 65 lat.
Czuję, że w tym miesiącu spadł na mnie deszcz błogosławieństw.
Dużo się dzieje.
A do tego dostałem tę nagrodę i wciąż wyglądam jak ja.
Czasem trzeba czekać na nią do późnej starości.
Mel Brooks miał 86 lat, gdy ją dostał.
A w zeszłym roku wielki Francis Ford Coppola
miał też 86 lat.
A ja mam 65 lat.
Najstarszą laureatką była chyba Lillian Gish.
Miała 92 lata, prawda?
Tak.
Była bardzo uprzejma, gdy odbierała nagrodę.
Podziękowała.
Gdybyście kazali mi czekać do 92. roku życia,
wyszedłbym tu i powiedział: „Walcie się!”.
Walcie się!
Potem bym się zesrał na podłogę.
I zaczęliby grać tę muzykę,
którą puszczają, gdy chcą, żebyś przestał.
A ja bym dalej srał.
Udało się tego uniknąć, gdyż otrzymałem nagrodę dzisiaj.
Tak.
Widzę tu całą moją rodzinę, moje dzieci i moją piękną żonę.
Widzę wszystkich ludzi, z którymi pracowałem.
Czuję się naprawdę spełniony.
I…
jest to wyjątkowa chwila.
Chcę podziękować
AFI i Tedowi Sarandosowi…
Tedowi za zorganizowanie tego wszystkiego.
Wiecie…
Chciałbym, żebyście poczuli i zobaczyli to, co ja.
Jestem bardzo wzruszony.
Chciałbym podziękować wszystkim za tę noc,
którą zapamiętam na zawsze.
Prawie uroniłem łzę.
Prawie. Zaraz zejdę ze sceny i się popłaczę.
To było cudowne. Dziękuję. Bardzo mi się podoba.
Dziękuję.
Humor jest jak duch.
To uczucie, które czasem mam.
A gdy mam to uczucie, tę maleńką iskierkę z tyłu głowy,
to trwa dosłownie ułamek sekundy, zanim padnie żart.
Najpierw mówisz go w myślach
i pojawia się to uczucie. Zawsze działało.
Łapiesz ten klimat, wczuwasz się
i zaczynają się dziać śmieszne rzeczy.
Napisy: Agata Martelińska