Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Non podo facer nada.
Non quedan barcos hoxe. Síntoo.
Todos sabemos como vai acabar.
Agora ven o divertido e ti dis "si".
Non mente. Aínda que non queiras, halo pasar ben.
Non confirmastes. O barco que reservastes marchou.
- Xa, pero hai outros barcos. - Canto máis custa?
Amor, podes levar a Adrienne e a Greg?
Si.
- Veña, imos. Sentade. - Que?
Descúlpaos.
Escoita, seguro que te divirtes connosco.
E o barco ese grande?
Encantaríame verte ao mando dese barco.
Ven, monada.
Ven aquí.
Ti ves isto?
Relaxa, James. É Tailandia. Podes dar agarimos en público.
Si, tío. Sinto que a túa rapaza te castrara aí.
- Vaia palabras usas. - Son da Phi Beta Kappa.
- Na universidade de Arizona. - Xa.
Collemos cervexas e imos á praia?
Un segundo, Greg.
Nótase que non coñeces a maxia de Max.
Que divertida é!
- Veña, imos. O barco está aí. - Si.
Efecto máximo!
Max, es incrible.
Grazas.
- Moi ben. - Sen reserva nin depósito, e conséguelo.
Son alérxica á loxística.
Ola, bonito. Ola.
Ola, bonito.
Vaia monstro.
Non é tan malo.
Ei, agardade!
A BOCA DO INFERNO
Isto faise unha vez na vida.
Pero é un traballo real?
Si, da roupa de baño de Sabrina Carpenter.
O seu investidor coñece a meu pai.
Levareille as redes sociais.
E igual en dous anos lle levo todo.
E gústache Sabrina Carpenter?
Gústame divertirme.
En que pensas?
A ver, está ben.
Pero levamos todo o ano falando de Nova York. Era un trato.
E agora mudou. Ti vas para Os Ánxeles. Cambia todo.
Eu vivo o momento.
Aproveito unha oportunidade e ti vas vir comigo.
Custoume moito conseguir o traballo que aceptei.
Non vou pasar.
Non pasas.
Só cambias.
Es moi graciosa.
A ver…
En que traballaría alí?
Onde viviría? Non coñezo ninguén nos Ánxeles.
Coñécesme a min e ben chega.
Xuntas ata a fin do mundo.
Veña, imos deixar o tema. Podemos darnos un baño?
Teño que gañarlles ao xogo de beber. Vai ti.
Soa?
Adrienne, ti vas comigo!
- Vale. - Nada de Nova York, eh?
Iso é un chopo.
Imposible.
Non! Voute matar!
Tira por min. Vou ao baño.
Vale.
Ai, Deus.
Si.
A vinganza sérvese fría.
Non.
Oíde, imos volver.
- E a outra rapaza? - No baño.
- Si, vamos aló! - Vai á merda, Greg. Como…?
Ei, volvede!
Ei, que estou aquí! Non pode ser!
Eh!
- Greg. - Eh!
Ei!
Rapaces, estou aquí! Non pode ser!
Veña, ho.
Vállame Deus! Soltádeme!
- Veña! - Mi madriña. Toma.
Eh, onde está Sara?
Que?
Onde está Sara?
Oe, para o barco!
Rula, perdoa. Non o sabiamos.
Hostia, cantas eran?
- Todas. - Si, é habitual en Tailandia.
Abandonástesme.
Non sabía que foras á auga nin que marchabamos.
Eu si que o sabía, pero leeime.
- O capitán preguntou… - Greg, Deus, grazas.
Para.
Para un momento.
Pero recuperaraste.
Menos mal. Verdade?
Todo vai ir ben. Cóidote eu.
Vamos, que se fai tarde.
Perdoa.
Grazas.
Vale, a comer.
Moi ben.
Deus, estou moi anoxada.
Voulle dar mala nota en Yelp.
Non foi culpa de ninguén.
Deixar alguén atrás é una loucura
que non pode pasar.
É seguridade básica.
Tería que contarnos. É algo esencial.
Sara, se queres, meu pai pode demandalo
ou mandar unha carta para asustalo.
Non é culpa súa.
Xa, tes razón.
Foi unha desas casualidades nas que todo sae mal.
Nós estabamos de festa e ti nadando por aí.
- Había ruído… - Non foi culpa de ninguén.
Só do que inventou o Jägermeister.
Si, verdade?
Poñémoslle nota en Yelp?
- Boa idea, rula. - Grazas.
Fóiseme o tempo.
- Cría que xa volveras, Sara. - Pero non.
Pero non todo é a miña responsabilidade.
Desde cando?
Que vos aproveite.
Só quería ter unha cea divertida.
Pois queda e divertímonos.
Como se fose unha opción.
A ver, xa sei que podías morrer aí no mar
e que estás picada, pero non esquezamos quen é a vítima:
Max.
Non vos despegastes en toda a universidade.
Quizais a distancia entre Nova York e Os Ánxeles
vos faga ben.
Os Ánxeles soa ben.
Gústanme as tendas.
Pero vai para Nova York.
Ti fai o que che interese.
- Sinto non estar atenta. - Sinto montar lea.
- Síntoo. - Non, eu máis.
Grazas.
- Eu sinto que fora ó baño. - Eu tamén.
Pero xa pasou máis veces
que a minivexiga de Adrienne desata o caos.
- Non o sabes ti ben. - Certo.
Greg é coma un labrador, non si?
Ou mais coma un golden retriever?
Saía cos dous en Bumble.
- Xa o sei. - Menos mal que o trouxeches.
Si, cumpre os requisitos de momento.
- Os vosos noivos vanse bicar? - Parece.
Vou coller asento en primeira fila.
- Si, vai. - Corre.
Sinto moito o que pasou hoxe.
Non é nada.
- Está ben. - Non, foi culpa miña.
Sei que teño o mal hábito
de adiantarme.
Non es ti soa.
Eu estiven rara esta semana.
Polo de teu pai.
- Si. - Si.
Xa sei que só veu a unha viaxe de mochileiro.
Sigo querendo mandarlle unha foto
ou preguntarlle que praia lle gustou ou que comeu.
Si.
Quero falar con el.
Non temos que ir mañá ás covas se estás angustiada.
Non, iso é o que me apetece facer.
Encantáballe nadar nesas covas.
Mañá. Boca do inferno.
Por teu pai e por todos.
Se non tirases para diante cando el morreu,
deixaría a universidade.
Non deixaches que me rendese.
Os traumas unen. O club dos pais mortos e todo iso.
Si, xa. E leváchesme a aquelas festas…
Si, con vestimentas raras.
- Por que iamos a xogo? - Sempre.
O tema é que me salvaches.
É real.
A maxia de Max.
- Veña, dío. - Non.
- Dío. - Só se me deixas soa.
Nunca. Xuntas…
- Ata a fin do mundo. - Si! Iso é.
- Veña, un baño nus! Vamos! - Nus…
- Claro que si! - Mi madriña.
- Vamos. - Non, eu quedo.
- Estou ben aquí. - Merda. Perdoa.
Sabes o que? Non vou. Que vaian eles.
- Que vaian James e Greg… - Non, ide.
…nus xuntos.
- É o que queren - Ide, ho.
Non me parece mal. Divertídevos.
Ide!
Si!
Baño nus!
- Rápido. - Veña. Vide aquí!
- Veña, rapazas! - Quitádeo todo!
- Vamos! - Veña, rula!
- Mi madriña. - Veña.
Ven aquí!
- Que é iso? - Que? O que?
Non, é que notei algo.
- Deus! - Que notaches?
Eu vin algo. Vamos!
Que…?
- Non! Notei algo. - Que era?
Aí. Que é iso?
Iso que está na praia. Arrastrouno.
- É unha mordedura? - Vale.
Isto non é divertido. Borrar e xa.
Vamos, que a furgoneta nos recolle ás 9:00.
- Ás 8:00. - Vale. Dixen 8:00.
Mañá é outro día. Non hai que ter medo.
Vale, vamos.
Liscamos.
Isto é incrible!
Que ben. É esta?
- Que? - Boca do inferno.
Vedes que os dentes reflicten na auga?
Aínda non. Se se parece ás fotos de Internet,
é máis incrible.
E máis lonxe.
Traeriamos pouca comida?
Seguro que Sara leva barriñas de proteína.
Claro que si.
Non me busquedes se queredes comida ou primeiros auxilios.
Asegúrovos que a Boca do inferno paga a pena.
- E si, é impermeable. - Pensas en todo.
Os meus irmáns son scouts. "Sempre preparados."
Que bonita.
- Ola. - Ola.
Ola!
Aí o está.
Eu son Wat e vou ser o voso guía nas covas hoxe.
Xa estivestes nalgunha cova?
- Non? - Somos virxes no tema das covas.
Que ben.
A algún vos dá medo a auga ou nadar?
Non me dá medo a auga, senón o que poida haber.
Tranquila, aquí só hai 15 metros de profundidade.
E pode que peixes pequenos, tipo Nemo.
- A peli que me anima. - E a min tamén.
Si.
Todo irá ben. Sigue nadando.
Nadaremos despois. Agora imos en caiac, si?
Vale.
Moi ben, vale.
Vaites!
Que bonito.
A mamá vanlle encantar.
Greg, se falas de túa nai…
Si!
- Que bonita! - Moito.
É aquí?
Esta é a entrada ás covas, non a Boca do inferno.
Falta pouco.
Si.
- Estás ben? - Si.
Vale, veña.
Que ben.
- Que bonito. - Si.
Se vas a unha cova e non o subes a TikTok, conta a visita?
- Si. - Bucio guapo ás catro.
- Boa pregunta. - Pode.
Rapaces, se tedes algún problema, non vos preocupedes.
Dicídemo e xa.
- Perdón. - Non.
Hoxe imos percorrer
este camiño verde, como pediu Sara.
Fácil.
Pero este está ben tamén.
E se probamos o vermello?
Non.
Como xa choveu, está inundado.
Faise submarinismo.
Cría que as chuvias comezaban dentro dun mes.
Houbo tormenta hai uns días.
Pero agora está bonito, ou?
Eu oín que o camiño vermello está moi ben.
- Si, a min encántame o vermello. - Si, certo.
Pois eu lin que o camiño verde está igual de ben e é algo máis fácil.
Si, o vermello é moi duro.
Moi duro? Iso gústame. Pois entón vamos aló. Ola.
Son Max. Un pracer.
Son moi divertida. Imos divertirnos, vale?
Si.
Vale, moi ben.
Podemos ir polo camiño vermello se che parece ben, Sara.
Claro.
- Si! Sara. - Si!
Coidado. Unha roxa no camiño vermello.
Vai ser divertido.
O chaleco é opcional, pero eu…
- Eu quero. - Vale.
Grazas.
- Toma. - Grazas.
Oe.
Esa que berra fíxoche o da perna?
Pestanexa dúas veces se si.
Anoxei as medusas.
Eu xa percorrín toda a cova.
O peor que hai son os siluros grandes e tristes.
Non son agradables.
- Está ben sabelo. - Temos sorte.
Estivo pechada pola tormenta.
E despois de hoxe cerran por Songkran.
O Aninovo tailandés, ou?
Se tes medo, mira embaixo.
Ilumínoche o camiño.
Vémonos.
Comparabades marcas de chifres?
Algo así.
- A voda é en outono. - Xa.
- Pequena, íntima e de mergullo. - Xenial.
Volos dous.
Agora ou nunca.
Vale, moi ben.
Vamos.
Vou recoller as cousas.
Veña, coma Greg. Non o penses.
Si, eu non penso!
Non hai medusas, vale?
- Que pasa? - Que foi?
Que pasou?
Sara, estás ben?
Unha anguía.
- As anguías van ao mar, non ás covas. - Acabo de vela.
Parecería unha anguía.
Greg, amor, non, por favor.
- Pero… - Non fai falta.
Non acabes a frase.
- Vale. - Si.
Non hai volta atrás.
A seguinte cova do camiño vermello é moi especial, xa veredes.
Non fagades ruído.
É a Boca do inferno.
Seguro que lle chamaban así a Adrienne en lacrosse.
Estás celosa.
Sara, teño que dicirche unha cousa:
antes de mergullarse, hai que exhalar
e tomar aire, vale?
- Vou ben. - Mira embaixo.
Dixo Wat que a auga daba medo?
ENTRADA COVA - CAMIÑO VERMELLO TÚNEL AZUL
Este é o túnel azul.
A luz do sol ilumina a area branca e indica como volver.
Túnel igual a saída. Vale.
Esta cova é incrible.
Perdón.
Cago no camiño vermello.
É a Boca do inferno.
Vedes? Dentes.
Sara, apura.
É xenial, a verdade.
Agarda, Max!
- Sara, estás ben? - Si, estou ben.
Esta é a cova dos esqueletos. Hai ósos reais embaixo.
Humanos? Animais.
Si, humanos.
- Wat. - Si.
Dis que son humanos.
E iso? Por que?
Estas covas son moi antigas,
teñen moitos anos.
Un foso e adeus.
Morre toda a aldea.
Somos invitados.
As covas, mestras.
- Se non as respectas… - James, a cova de empalme.
- Píllalo? De empalmar. - Oe.
Non é broma.
Si que o era. Non gustou?
Vale.
Veña, James. Vamos.
Ósos humanos.
Aí embaixo.
- Humanos. - Embaixo.
Sara, unha emerxencia!
Foto de emerxencia.
- Veña. - Dáme, que a tomo eu.
- Vale. Listos? - Ben.
- Un, dous, tres. - Moi ben.
Vale, agora temos a Greg na memoria para sempre.
- Si. - Certo.
- Tes que apuntar arriba. - Vale.
Phi Beta Kappa.
Cría que ía entender o que significa respectar a cova.
- Greg! - Debería apuntar máis os pés.
- Coa luz. - Xa.
Max, a directora.
Desde que foi á universidade.
Como sobrevivimos sen ela?
Oe, que dixen?
A pedra é débil. Se a facedes caer, morremos.
Si. Síntoo, non quixen facer iso.
Foi sen querer.
- Vamos. Seguinte cova. - Vale.
- Vamos, James. - Que?
- Rifáronche. - Que cruel es.
- Non me amoles. - Vale.
Vas deixar que o teu amigo me fale así?
Si.
Óiote.
Isto é incrible.
Non o sei.
Que é iso?
O que?
A que cheira?
Son peixes de auga salgada.
Que diaño dis?
Están todos mortos.
Rula, cancela o do suxi de hoxe.
E como entran aquí?
A cova sae ao mar por esa pasaxe.
COVA ESQUELETOS MAR
Si, pero o oco está moi alto.
Demasiado alto.
A tormenta traería auga do mar aquí.
E a auga doce matou os de auga salgada.
Deberiamos volver?
Imos por outro camiño.
Por aquí. Seguinte cova.
Estás ben?
- Ven comigo. - Si, estou ben.
Wat, por que tanta atención?
A túa amiga pagou propina extra.
Dixo que necesitabas coidados extra.
Estou ben. Paguei eu a viaxe e as propinas dounas eu.
Non me trates diferente, eh!
- Vale. - Grazas.
- Que noxo. - Repugnante.
- Moito noxo. - Si.
Que susto!
Vaites, que bonito.
Vedes como entra a luz aí?
E as ronchas?
Ben.
- A auga doce non pica. - Mellor.
- Por iso pediches que Wat me vixiase? - O que?
Contoume o da propina.
Montaches tal número por non coidarte,
- que pensei… - Pagar e que me trate coma un bebé?
Sara, dáme o coitelo.
Imos loitar a morte?
Probamos a flotar?
Max.
Está escrito en pedra. Comigo por sempre.
Vale, melosa!
Que lesbio!
- Que pasa? - Notei algo na aleta.
Non vexo nada.
- Oe, non pasa nada. - Xa.
Está ben. Veña, vamos.
Veña, vamos. Está todo ben.
As pedras cortan. Ide amodiño.
- Que pasa? - Que cortan as pedras. Coidado.
Estupendo.
É incrible o vellas que son, pero tamén fráxiles.
Foso de calcaria.
- Así se formaron as covas. - Calcaria.
Pousos carbonatados.
A ver se o adiviño. Fixeches o curso para atletas?
Pois claro. Primeiro sobresaínte.
Case.
- Merda. Corteime. - Que? Non.
- Non podo mirar. - Veña.
- Non podo mirar. - Estás ben?
Temos coitelos embaixo.
- Si. - Estás ben, Greg?
Xa, é que el non leva ben o sangue.
- Lembras o mantra? - Que pasa co sangue?
- Si. - Non o pode ver.
- "Estou ben. Son especial." - Si.
- "Son eu." - Si, son eu.
- Non pode ser. Non. - Por Deus.
En serio, Greg, estás ben?
Xa está? Parou de sangrar?
Podedes calmalo?
"Estou ben. Son especial. Son…" o que? O que sexa.
De neno, meu irmán chanceoume.
Finxiu un accidente de bici co veciño, Tanner,
que tiña cinco anos.
- Co ketchup de sangue. - Típico.
Non, traumatizoume.
Agora, cando vexo sangue, entro en pánico. E vexo a Tanner morto.
A banda aguantará. Queres seguir?
Non.
De acordo coa política, se hai lesións, hai que volver.
Vale. Agardade.
Adrienne, rula, estás ben, ou?
Canto te preocupas por min.
Sei que a última cova é a mellor, rapaces.
Max, está sangrando.
Si, vale. E que tal isto?
Vós volvedes,
eu vou ver a cova nun momentiño,
volvo rápido e píllovos.
- Vas ir vela ti soa? - Si.
Wat, pero iso é seguro?
Non, non é seguro.
- Wat, non pode, ou? - Non. Oe.
- Wat! - Mirade, estou ben.
Imos todos xuntos á seguinte.
Máis lles vale darme propina.
- Que dixo? - Vale.
Greg, ola, amor. Mírame.
Non hai sangue.
Está todo ben.
Estou ben.
- Son especial. - Son especial.
- Son eu. - Son eu.
Vale, parvos, todos xuntos.
- Estou ben. Son especial. Son eu. - Estou ben. Son especial. Son eu.
Vale. É aquí. Máis vale que pague a pena.
Aínda non vexo nada.
Fóra luces.
Rapaces, fóra luces.
Fóra luces.
- Vaites. - Que?
Non pode ser.
Que?
Vale, parece que a divertida tiña razón.
Ás veces ten razón, si.
Non vos escoito, rapazas.
Ei, mirade. Son Harry Potter.
Isto é incrible, a verdade.
- Si! - Coidareite eu, coma sempre.
Si!
Que loucura!
Vale, marchamos.
O que? Se acabamos de chegar.
A ruta de volta é longa. Hai máis covas.
Podemos quedar un pouco?
- Dóeme a perna. - Pero non sangra, ou?
- Un par de minutos, vale? - Si.
Que tal o corte? Queres o chaleco?
- A verdade, agradeceríacho. - Vale.
- Foi xenial. Víchelo? - Si.
Agora vai ti.
- Toma. - Ven. Xira comigo.
- Que bonito. - Si.
Grazas.
- Que? Que pasa? - Que?
- Mancouse o bucio.
- Que? - Non. Respira.
- Profundo. - Hai moito sangue.
- Estás ben? - Sangue?
- Non pasa nada. Agarda. - Mirade…
- Temos que bulir. - Non o axudamos?
- Baixa buscalo ou que? - Pois…
Que é "Shalarm"?
Que significa iso?
Tiburón.
O que?
- Que? - Un tiburón?
- Aquí? - Que dis?
- Que? Non. - Saíde xa. Sara?
Dixeches "tiburón"?
- Que? - Dixo…? Dixo… Oístes…?
- Dixo "tiburón"? - Dixo…
- Si, dixo "tiburón". - Calmádevos.
Silencio!
Escoitade a Wat.
Temos que liscar.
- Vale. - Vale?
Pero como hai un tiburón nunha cova de auga doce?
Algúns son de auga doce e salgada.
E como entra na cova? En Uber?
Iso tanto ten agora.
- Hoxe non chamei a mamá. - Seguídeme.
- Como o sabes? - Estás ben?
- Vale, vamos con Wat. - Si.
- Non hai sangue. - Vamos.
- Agardade. - Vamos.
Non quero ir correndo polas covas se é perigoso.
Cal é o plan?
É unha pregunta normal.
Non deberiamos ir á auga sen un plan.
Eu son o plan, salvareivos. Vamos.
- Non, é mala idea. - Non discutas.
- Non! - Max, ti…
- Non! - E se el non…?
Sabe onde vai.
- Non vou seguilo. - Sabe o que fai.
- Non penso somerxerme. - Seguídeme!
Eu non marcho!
- É parva. - Estás ben?
Por que vou ir con el? Entrar na auga?
- Max, en serio? - Vale, vamos.
- Agarda. - Lisco. Vide se queredes.
Eu non vou.
Wat?
- Wat? - Non me escoitades!
Non me escoitades!
Non ten sentido ningún.
Wat!
Que?
Deus.
Non pode ser.
Onde está?
Wat.
Marchou.
Non. Non é verdade. Isto non pode pasar.
Eu creo que si.
COVA FOSFORESCENTE
CAMIÑO VERMELLO COVA ESTALACTITAS
Vou morrer.
- Vou morrer. - Onde diaño está Wat?
Greg, deixa de choromicar.
Max, podes deixalo en paz?
- Pero estás ben? - Si, pero a banda está frouxa.
Vale, amáñocha cando saiamos desta cova, vale?
Non quero pedirlles que paren.
Imos saír de aquí. Xuntos.
Greg?
- Greg! - Queres que nos siga?
Greg!
Vou morrer. Vállame Deus.
Non podo respirar.
Greg, tío.
Non podo.
Non podo respirar. Mi madriña.
Síntoo. Deixádeme, por favor, vale?
- Deixádeme en paz. - Pero que dis?
Tes que facer de Aquaman para saírmos.
Encántame Jason Momoa.
Si, claro. Adrienne, déixasnos o chaleco?
- Si. - O superheroe volve á carga.
Farémolo por Tommy.
É Tanner.
- Si, Tanner. - Tanner, si.
Vale.
- Vale, tío, levanta. Veña. - Vale.
Reláxate, xa cho poño.
Vale, vamos.
- Imos saír de aquí. Veña. - Non chamei a mamá.
Non chamei a miña nai. Debín chamala.
Greg!
Coidado!
Greg?
Non!
Greg?
- Déixao ir! - Non pode ser!
Non.
Por Deus.
- Ade. - Hai que liscar!
- Non podemos deixalo! - Vamos.
- Veña! - Non podemos deixalo!
Non!
Vamos.
- James, cóllea. Veña. - Sara, vamos. Levántaa.
- Vamos. - Veña.
- Veña, agárraa. - Vamos.
Tira!
Vale, vamos.
Empurro eu.
Oe. Mira, non foi moita cousa, vale?
Non pasa nada.
Non son moi profundas. Só…
Agardamos a que non sangre
- e poñemos unha banda. - Non.
Os tiburóns cheiran o sangue. Non.
Como está tan mazada?
Polas pedras. Ao baixar, batería con elas.
E que facemos?
Poñerlle unha banda, vale? E así saímos de aquí.
Podo solucionalo. Deixádeme pensar.
Que ninguén se mova nin faga nada.
Que?
Tiburón touro.
Ten que ser.
O que eu dicía. Viven en auga doce e salgada.
E son agresivos coma o demo. Baten na vítima coa cabeza.
Perséguente e perséguente…
Parece de debuxos.
Parece un tipo cunha aleta de mentira…
na cabeza.
Por Deus, Greg.
Chama a súa nai todos os días.
Non entendo como pasou isto, vale?
Non tiña que pasar isto.
Non, está atrapado neste labirinto.
E é territorial e…
Marchou.
Non podo crer que marchara Wat.
- Non o escoitamos. - Xa, pero estaba ao cargo.
Por iso debemos escoitalo.
Oe, Wat é máis rápido ca nós.
Sairá de aquí e mandará axuda.
Temos que quedar aquí e agardar.
É o que hai que facer.
Como cando te perdes de neno, que quedas onde estás e agardas.
Que miras?
Miro onde pode estar.
Está a cova dos peixes mortos, logo a de morcegos…
- Non. - …e estamos preto de…
Pode que fose por aquí. É coma un panal.
Son túneles estreitos, os tiburóns non caben.
Perdes o tempo.
Por que o dis?
Wat mandará axuda, vale? Así de fácil.
- E se el non sae? - Alguén virá por nós.
Si, asegúrocho.
Non!
Non.
Non!
- Non! - Vállame Deus.
Non.
Non vai vir ninguén.
Que facemos?
Temos que saber por onde foi Wat
e ir polo outro lado.
- É imposible. - Hai outro camiño.
- Podemos saír ao mar na seguinte cova. - Ao mar?
Si, vin a pasaxe que leva á comporta
que se abre ao mar, mirade.
- Usamos… Agardade. - É o camiño máis curto.
Temos mapa das covas.
Non temos o do mar, ou? Conque…
Non sabemos onde sairiamos ao mar.
Por algo está aquí pechado o tiburón.
- Non. Adrienne… - Non.
Estás mancada e sangras.
- Necesitas axuda. - Non.
- Queda aquí. - Non.
- Por iso. - Greg morreu!
Estades discutindo e el morreu.
Non quero morrer aquí soa.
Vale.
E se agardamos aquí?
Cando vexan que Wat non volve…
É festivo. Non imos agardar aquí por ninguén.
Quedo eu con ela e ide vós.
- Non, isto non me gusta. - Pero é o que hai.
Wat dedicábase a isto e está morto, vale?
Os tres temos que ir xuntos e pedir axuda para Adrienne.
Non a vou deixar.
Vale, pois dáme o mapa. Iremos James e mais eu.
- Non deberiamos deixala. - James.
Non, temos que poder axudar
sen deixar unha amiga soa mentres se desangra.
Quedade os dous con ela, ti dáme o mapa e así sálvovos.
- Non. Max, non, por favor. - Sara.
- Sara, o mapa. - Toma.
- Non! - Dámo. Veña!
Adrienne!
Sae da auga! Bule!
Vamos.
- Tirade de min. - Bule, volve aquí.
Axuda!
Levantádeme!
Adrienne, bule!
- Estírate! - Vamos!
- Apura! - Sae!
Adrienne, colle a miña man!
Tirade de min.
Veña! Adrienne, estírate! Colle a miña man!
- Vamos! - Veña!
Non pode ser!
Vállame Deus!
Está atascado!
- Se non nada, non respira. - Non nadan cara a atrás.
Ade, escoita, podemos volver se imos agora.
- Non. - Si. Adrienne, axudámosche.
- Vale, pero temos que ir xa. - Ei, escóitame!
Levámoste nós ata aló, pero teste que meter na auga.
Veña, vamos. En equipo, veña.
- Un de cada vez. - Non, é…
Adrienne!
Veña, vou eu.
Vou.
Está máis preto. Non chego! Adrienne!
Podes collerme da man? Adrienne!
- Mira! - Non.
Nada!
- Bule! Veña! - Adrienne! Cólleme da man!
- Veña! - Agarra a miña man!
Colle…
Ai, non!
Ai, non! Non. Adrienne!
Deus santo!
Axuda!
Isto é unha tolemia.
- Non podo. - Como…? Pero ela…?
Está morta.
- Non. - Nunca vira morrer ninguén.
E xa levo dous.
- Puidemos salvala. - E morreriamos tamén.
Temos que liscar. Isto vai romper.
A saída ao mar.
As covas tipo panal.
Hai que ir por onde non nos poida seguir.
Podería atascarse outra vez e morrer.
Canto máis estreita sexa a pasaxe, mellor…
Canto antes saiamos, mellor.
Saímos cara ao mar e afastámonos do tiburón.
Sabes de onde vén o tiburón?
Do mar, vale?
E estou segura de que hai máis.
Eu creo que é mellor saír.
- Se nos ataca aquí… - Non pode seguirnos.
- Iso non o sabes! - Oíde.
Calmádevos as dúas.
Vale? Iremos xuntos.
Eu penso que Sara podería ter razón.
Por que a apoias?
Non apoio a ninguén. Quero que vaiamos xuntos.
- Non sei coidar das miñas amigas? - Sempre fas isto!
- Non, eu… - Dáslle a volta a todo!
Estou farto.
Estar contigo esgota.
Max, eu…
Non é iso, é…
Vale.
Vóuvolo poñer moi fácil aos dous.
James, non.
Estás de broma?
Non podo deixala ir soa. Síntoo.
Estás de broma.
- Max. - James.
Vides comigo?
Claro.
Esa é a saída ao mar.
Non sabemos o que hai ao outro lado, pero probamos.
Vale. Grazas.
Estamos na cova dos esqueletos que conecta co túnel.
Vale.
Vale, vamos. Grazas.
Grazas por fiarte de min.
En serio.
COVA DOS ESQUELETOS TÚNEL DE PANAL
O mapa di que hai unha entrada somerxida.
Si, calma. Tranquilidade.
Vou mirar.
Oe, tomei unha decisión.
Se a deixo ir soa, é iso mellor que o que che pasou a ti?
Eu non lisquei nadando. A min deixáronme tirada.
Non finxas que non es parte do problema.
- Por que dis iso? - Ti déixala ao mando.
Hai que aguantar a respiración, pero podemos ir.
"Estou ben. Son especial. Son eu."
As damas antes.
A onde imos agora?
No mapa esta cova conecta coa entrada.
Pero penso que só podemos ir por alí arriba.
O tiburón alí non vai estar.
É estreito.
Moi estreito.
- Haberá que gatear. - Vale.
Non quero morrer aquí.
Non imos morrer, amor.
É que non podo morrer
de viaxe en Tailandia.
Meus pais non o merecen.
Malgastei a vida.
Debín tomar as cousas máis en serio.
Non evitar madurar
ata a universidade.
E se é o que ve miña nai?
Que son parvo.
- Non es parvo. - Para nada.
Perdín moito tempo.
Sairemos de aquí.
Só hai que avanzar.
Se saio de aquí, xuro que…
Non!
- Non! - Ai, non.
Non.
Vale.
Que é iso?
Oídes iso?
Podedes apagar as luces?
Iso é…?
É luz do día?
Vállame Deus. Vamos!
Imos saír de aquí! Deus.
Max!
- Max! - Que fago? Que hai embaixo?
- Agarra a man de Sara. - Non podo. Vou caer.
- Para. - Vale.
Non te movas.
Non!
Axuda.
James, para. Vai romper.
- Liscou. Vamos. - Vale, súbea!
- Non chego. Súbea! - Non dou.
Súbea!
- Non podo. - Axuda!
Non…
Teño que soltarte.
Non. Agarda, non!
Imos contigo.
- Temos que liscar. - Agarda.
Vou mirar. A ver, vale? Un segundo.
Vale, hai un túnel aí embaixo.
Ten un oco con aire, que o vexo.
Pero temos que coller aire e nadar ata o oco.
- Darémolo feito? - Non hai outra opción.
Si, podemos.
Vale.
Houbo que aguantar o aire moito tempo.
- Aquí non hai moito aire. - Tentade non falar.
Vou nadar, a ver onde chega isto.
Max?
Se non…
Non… Non se che ocorra dicilo.
Nin o penses. Imos saír de aquí.
Vale, hai ocos en todo o túnel, así coma este.
Vale, pois…
Si, nadamos ao seguinte e despois ao outro. Vale, vamos.
Coma o tiburón. Sen parar de moverse.
Vamos!
- Sen aire. - Seguide!
Quérote.
Seguide.
Non!
Sara!
Non!
- Non. - Temos que seguir.
Non, que está el aí.
- Temos que seguir, veña. - Non.
Non podo.
- Ti e mais eu. - Non!
- Hai que seguir. - Non quero.
Imos conseguilo. Un…
Dous…
Xesús! Vállame Deus.
- Estaba aquí. - O que?
Non pode ser!
Axuda. Non!
Non!
Temos que liscar.
Vale.
Vale, sae da auga.
COVA DA CORNIXA
Esa é a cova da cornixa onde perdemos a Adrienne.
Iso, a Boca do inferno.
Esa é a saída ao mar.
TÚNEL DE PANAL COVA DOS ESQUELETOS
Estamos onde comezamos.
Non!
Que fas?
Levar só o que necesitamos.
Cúlpasme a min?
Polo de James?
Non.
Tentei salvalo.
Tirei e tirei.
- Tirei del. - Xa o sei.
Queríao.
E eu tamén.
Xa o sei.
Fixemos o que dixeches.
E volvemos ao mesmo punto.
A saída está aí, Sara.
Queda aquí.
- Non. Sara. - Vou ir mirar.
Non.
- Que fas? - É o túnel azul. É a saída.
Volve aquí!
Para! Non quero que te vexa.
Onde está?
Non vexo o camiño, está moi escuro.
Vale, prende a luz.
Vale, pero só un momento, si?
Non quero que nos vexa se está aí.
Que fas?
- Preciso ver o camiño. - Apaga.
Non te movas.
Adrienne.
Non.
Ves ese sitio?
Agocharémonos ata que marche. Non podemos deixar
- que nos siga polo túnel. - Non.
Non podemos.
Max, para!
- Non… Xa case estou. Falta pouco. - Merda.
Max! Mira!
Non!
Oe!
Non!
Aquí!
Non!
Oe, aquí!
Oe! Ven aquí!
- Por Deus. - Estamos preto.
Non.
- Podes nadar? - Non, estamos atrapadas.
Vale, imos á saída ao mar. Se vamos xa, chegamos antes…
COVA BOCA DO INFERNO
VISTA AO MAR
Onde está?
Morto, espero.
Non nos mudaremos aos Ánxeles, verdade?
Seguimos aquí.
Cando saiamos,
podemos facer o que queiramos e ir onde queiramos.
E imos ter todo o tempo do mundo
para superar isto.
Psicólogo.
En Nova York serán mellores.
Estate atenta.
Vale.
Merda.
- Que? - Hai pedras embaixo.
Entón, nada?
Non podes baixar coa corda?
Non é tan longa, así que…
Non pode ser.
Dixeches que isto ía saír ben.
Non pasa nada. Déixame pensar un momento…
A marea está baixa. Quizais cando suba…
podemos baixar escalando.
Xa.
Vou eu e seguro que hai auga abonda para saltar.
E se non?
Pois logo…
rompo as pernas e afogo, e ti morres co tiburón.
Sairá ben.
É a nosa oportunidade.
Sara!
Manda axuda, vale?
Sei que o pasamos mal, pero non é a miña culpa.
Eu non tiven a culpa.
Deus! Non me deixes aquí!
Que fas? Ti non es así!
A xente cambia.
Oe.
Non pasa nada. Só quedará unha hora. Que foi?
Que?
Vou morrer aquí soa.
Seino.
Oe.
Xuntas
ata a fin do mundo, non?
Vale?
Pero vas ter que facer algo
que non fixemos nunca.
Nadar coa man rota?
Non.
Fiarte de min.
Oio as ondas romper.
Mandarás axuda?
- Claro que si. - Agarda.
Sempre pensei que tiña que ser a forte.
Polo meu pai e os meus amigos.
Que debía cargar con todo.
Non te valorei.
O forte que es.
Síntoo.
Síntoo…
Síntoo moito.
Volverei por ti.
Agarda! Por favor!
Que? Que fas?
Volve á roca!
Vou contigo!
Non podes. Pola man.
Volverei por ti.
Podo facelo, Max.
Non me deixes, por favor.
Podes subir aquí?
Vale, agarda.
Agarra a corda! Pásaa pola cintura e átaa.
O forte que poidas.
- Vale. - Lista?
- Sube. - Vale.
Vale.
Non!
Esváranme os pés!
Vale.
Outra vez.
Vale.
Deus.
Vale.
Xa case estamos, Sara!
Max.
Respecta as covas.
Esta é a cova dos esqueletos.
Somos invitados. As covas, mestras.
Sara!
Foto de emerxencia.
A pedra é débil. Se a facedes caer, morremos.
Oe!
Venme buscar!
Hora da cea.
Oe!
Veña!
Veña! Volve! Outra vez! Vamos!
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro