Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Nic nie poradzę.
Nie mamy już dostępnych łodzi.
Dobrze wiemy, jak to się skończy.
Przejdźmy do dobrych informacji i zgody.
Ona nigdy nie kłamie. Zmusimy cię do dobrej zabawy.
Nie potwierdziłyście. Zarezerwowana łódź odpłynęła.
- Ale ma pan inne. - Ile trzeba dopłacić?
Skarbie, zabierzesz stąd Adrienne i Grega?
Jasne.
- Chodźmy, usiądziemy. - Co?
Przepraszamy.
Z nami naprawdę będzie świetna zabawa.
Może większa łódź jest dostępna?
Chętnie bym cię zobaczyła na mostku takiego giganta.
Chodź, słodziaku.
Dawaj.
Widzisz?
Spokojnie, James, jesteśmy w Tajlandii. Tutaj można okazywać uczucia.
Przykro mi, że cię laska wykastrowała.
- Przesadzasz, nowy. - Phi Beta Kappa, stary.
- W Arizonie. - Okej.
Może skoczymy z piwami na plażę?
Poczekaj, Greg.
Nie znasz magii Max.
Ale ona śmieszna!
- Chodźcie. Łódka jest tam. - Tak jest.
Efekt Maxymalny!
Max, rządzisz.
Dziękujemy.
- Brawo. - Bez rezerwacji, depozytu, problemu.
Mam alergię na logistykę.
Cześć, malutka.
Cześć.
Potworek.
Wcale nie.
Czekajcie!
USTA DIABŁA
Taka okazja jest raz w życiu.
Ale to prawdziwa praca?
Tak. Stroje kąpielowe od Sabriny Carpenter.
Jej pracownik zna mojego tatę z Yale.
Będę prowadzić ich socjalki,
a za dwa lata przejmę całość.
A w ogóle lubisz Sabrinę Carpenter?
Lubię dobrą zabawę.
Co powiesz?
Dla mnie spoko.
Ale cały rok mówimy o Nowym Jorku, taka była umowa.
A tu zmiana, bo jedziesz do LA. Wszystko będzie inaczej.
Żyję chwilą.
Wykorzystam tę okazję. A ty jedziesz ze mną.
Dopiero co przyjęłam pracę, o którą tak walczyłam.
Nie rzucę tego.
Nic nie rzucasz.
Przerzucasz.
Zabawna jesteś.
Wiesz…
Czym bym się zajmowała?
Gdzie bym mieszkała? Nie znam tam nikogo.
Znasz mnie. Tyle ci wystarczy.
Ty i ja razem, póki gwiazdy świecą.
Dość tej gadaniny o Nowym Jorku i LA. Możemy popływać?
Ja muszę nauczyć cieniasów, jak się pije. Ale ty pływaj śmiało.
Sama?
Adrienne, jesteś ze mną!
- Okej. - Nowy Jork to przeszłość.
Pijesz.
Boże.
Nie! Zamorduję cię!
Graj za mnie, muszę siku.
Dobra.
Boże.
Tak jest.
Zemsta najlepiej smakuje na zimno.
Nie.
Słuchajcie, wracamy już.
- Gdzie dziewczyna? - W łazience.
- Właśnie tak! - Spadaj, Greg. Jak możesz…
Ej, wracajcie!
Ja tu jestem! Boże!
Ej!
- Greg. - Ej!
Ej!
Ja tu zostałam! Boże!
No nie.
Boże! Złazić ze mnie!
- Jazda! - Masz.
A gdzie jest Sara?
Co?
Gdzie jest Sara?
Ej, zatrzymać łódź!
Skarbie, przepraszam, nie wiedzieliśmy.
Ile ich tam było?
- Wszystkie. - Tak bywa w Tajlandii.
Zostawiliście mnie.
Nie wiedziałam, że pływasz. Ani że my płyniemy.
Znaczy, wiedziałam, ale było zamieszanie,
- bo kapitan spytał… - Jezu, Greg, dzięki.
Przestań.
Przestań na chwilę.
Ale nic ci nie będzie.
Dzięki Bogu. Nie?
Nic ci nie będzie. Ja się tobą zajmę.
Chodźmy, bo późno już.
Przepraszamy.
Dziękuję.
Wcinajcie śmiało.
Dobra.
Boże, jestem wkurzona.
Już ja typowi napiszę na Yelpie.
To nie jego wina. Tak wyszło.
Porzucenie kogoś
to normalka?
Tu chodzi o bezpieczeństwo.
Powinien nas policzyć. Tak robi każdy kapitan.
Sara, jak chcesz, powiem tacie, żeby go pozwał
albo postraszył go listem.
Nie jego wina.
No tak. Pewnie masz rację.
To był splot okropnych przypadków.
My imprezowaliśmy, ty wybyłaś.
- Było głośno… - Mówiłem już, że to niczyja wina.
Poza wynalazcami Jägermeistera.
Co nie?
Damy złą ocenę Jägermeisterowi?
- Dobra myśl. - Dzięki.
Straciłam rachubę.
- Myślałam, że jesteś na łodzi. - Ale nie byłam.
No tak, ale nie mogę pilnować wszystkiego.
Od kiedy?
Smacznej kolacji życzę.
A miało być miło.
Zostań, będzie miło.
Jasne, akurat będzie.
Zostawiliśmy cię na śmierć w morzu,
wróciłaś cała poparzona, ale pamiętajmy, kto naprawdę tu cierpi.
Max.
Od drugiego roku studiów jesteście nierozłączne.
Może odległość od Los Angeles do Nowego Jorku
dobrze wam zrobi?
LA jest spoko, nie?
Lubię łazić po sklepach.
Albo wybierz Nowy Jork.
Sama wyznaczysz sobie drogę.
- Przepraszam za tamto. - Sorry za tę reakcję.
- Sorki. - To ja cię przepraszam.
Dziękuję.
- Wybacz, że musiałam siku. - Też mi przykro.
To nie pierwszy raz,
gdy mały pęcherz Adrienne wywołał chaos.
- Nawet nie wiesz. - Racja.
Greg jest jak labrador, nie?
A może golden retriever?
Na Bumble miał takie zdjęcie.
- No wiem. - Dobrze, że go zabrałaś.
Pasuje mi. Na razie.
- Czy oni się będą całować? - Na to wygląda.
Pójdę zobaczyć z bliska.
- Leć do nich. - Leć.
Serio przepraszam za tamto.
Spoko.
- Już dobrze. - Biorę winę na siebie.
Mam taki zły nawyk, żeby…
nie odpuszczać.
Nie tylko ty.
Ja też cały tydzień jestem dzika.
Chodzi o tatę.
- Tak. - No tak.
Wiem, że był tu tylko raz na wycieczce.
Zresztą kusi mnie, żeby wysyłać mu zdjęcia
lub zapytać, jaka była jego ulubiona plaża, co jadł.
Wiem.
Porozmawiać z nim.
Nie musimy jutro iść do jaskiń, jeśli nie chcesz.
Nie. I tego jestem pewna.
On uwielbiał tam pływać.
Jutro. Usta Diabła.
Dla twojego taty i dla nas.
Gdybyś nie brnęła przed siebie, kiedy on umarł,
ja pewnie bym odeszła z uczelni.
A ty nie pozwoliłaś mi się poddać.
Traumy się przyciągają. Stowarzyszenie umarłych rodziców itepe.
No tak. Brałaś mnie na imprezy…
W dziwnych strojach.
- Czemu zawsze tak samo? - Ubierałyśmy się tak samo.
Chodzi o to, że uratowałaś mnie.
Bo to prawda.
Magia Max.
- Powiedz sama. - Nie.
- Powiedz. - Jeśli dasz mi spokój.
Nie ma mowy. Ty i ja razem…
- Póki gwiazdy świecą. - Właśnie tak, mała!
- Kąpiemy się nago! - Nago…
- Jasne! - Boże.
- Chodź. - Ja podziękuję.
- Tu mi dobrze. - No tak, sorki.
Wiecie co? Niech oni sami wskakują.
- Niech James i Greg… - Nie. Poważnie.
Oni sobie mogą siedzieć nago.
- Skoro chcą. - Idźcie z nimi.
Bo będę zła. Idźcie się bawić.
No już, już!
O tak!
Na golasa!
- Ruchy, ruchy. - Szybko!
- Chodźcie! - Zdejmować!
- Chodźcie tu! - Wskakujemy!
- Boże. - Szybko.
Chodź!
- Co jest? - Co to było?
Coś tu poczułam.
- Boże! - Ale co?
Widziałam coś. Idźcie!
Co…
- Poczułam coś. - Ale co?
Tam. Co to jest?
Fale coś wyrzuciły.
- Czy to po ugryzieniu? - Dobra.
To nie jest zabawa. Cofamy.
Po prostu wracajmy. Odbierają nas o dziewiątej.
- O ósmej. - Spoko, o ósmej.
Jutro pływamy tylko po słodkich wodach. Nie ma się czego bać.
Dobra.
Chodźmy już.
Co za widok!
Ekstra. To już tu?
- Ale co? - Usta Diabła.
Widzicie odbicie zębów w wodzie?
Jeszcze nie. Jeśli zdjęcia nie kłamią,
to będzie dużo większe.
No i dużo dalej stąd.
Wystarczy nam jedzenia?
Sara ma pewnie batonik proteinowy w plecaku.
Żebyś wiedziała.
Tylko potem nie pytajcie o jedzenie czy apteczkę na czarną godzinę.
Mówię wam, warto zobaczyć Usta Diabła.
- Tak, to też jest wodoodporne. - Pomyślałaś o wszystkim.
Wina moich braci harcerzy. „Zawsze bądź gotowa”.
Uroczo.
Dzień dobry.
Cześć!
Oto i on.
Mam na imię Wat. Będę waszym przewodnikiem.
Ktoś z was kiedyś zwiedzał jaskinie?
- Nie? - Jesteśmy jaskiniowymi dziewicami.
Super.
Czy ktoś boi się wody albo pływania?
Nie boję się wody, tylko tego, co pod nią.
Spokojnie, tutaj woda ma góra 15 metrów głębokości.
Będą najwyżej rybki z Gdzie jest Nemo.
- Uwielbiam ten film. - Ja też.
No.
Nic mi nie będzie. Trzeba pływać.
Pływanie potem, najpierw kajaki.
No dobrze.
Dobra, idziemy.
Boże!
Nieźle.
Ale się mama ucieszy.
Greg, jeszcze raz powiesz o mamie…
Tak jest!
- Ekstra. - Super.
To tutaj?
To wejście do jaskini, a nie Usta Diabła.
Zaraz znajdziemy.
Dobra.
- Wszystko gra? - Tak.
Dobrze.
Ładnie.
- Ładnie. - Super.
Jak można wejść do jaskini i nie nagrać nic na TikToka?
- Można. - Przystojniak na czwartej.
- Dobre pytanie. - Może.
Słuchajcie, jeśli będzie jakiś problem, nie panikujcie.
Mówcie mi o wszystkim.
- Sorki. - Nie.
Dzisiaj popłyniemy
zieloną trasą, zgodnie z prośbą Sary.
Ta jest łatwa.
Ale ta fajnie wygląda.
Może lepiej czerwoną?
Nie.
Był wczesny monsun, czerwona jest zalana.
Lepsza do nurkowania.
Monsuny nie zaczynają się za miesiąc?
Parę dni temu był okropny sztorm.
Ale teraz jest pięknie, co nie?
Też słyszałem, że czerwona trasa jest ekstra.
- Ja tam lubię czerwone. - Wiemy, skarbie.
A ja czytałam, że zielona jest równie fajna i ciut łatwiejsza.
Tak, czerwona jest za trudna.
Za trudna? W takim razie musimy ją wybrać.
Jestem Max. Miło cię poznać.
Jestem szefową zabawy. Może byśmy się zabawili?
Dobra.
W sumie luz. Dobra myśl.
Możemy wybrać trasę czerwoną. O ile się zgodzisz, Sara.
Pewnie.
- Tak jest, Sarunia! - Tak!
Uwaga, ruda idzie czerwoną trasą.
Będzie ekstra.
Kamizelka dla chętnych, ale sugeruję…
- Ja wezmę. - Okej.
Dziękuję.
- Proszę. - Dzięki.
Hej.
Ta głośna tak ci załatwiła nogę?
Mrugnij dwa razy, jak mam ci pomóc.
Rozgniewałam meduzy.
Zrobiłem tu wszystkie trasy.
Najgorsze są tutaj grube, smutne sumy.
Brzydki widok.
- Dobrze wiedzieć. - Mamy szczęście.
Jaskinie były zamknięte przez powodzie.
Od jutra zamykają na Songkran.
Tajlandzki Nowy Rok?
Jak się wystraszysz, spójrz w dół.
Będę mrugać.
Na razie.
Porównywaliście swoje gwizdki?
Coś w tym rodzaju.
- Ślub jesienią. - Dobra.
- Małe wesele, w stylu nurków. - Czad.
Halo tam.
Teraz albo nigdy.
Dobra.
Idziemy.
Tylko zbiorę swoje rzeczy.
Dawaj. Bez myślenia, tak jak Greg.
Ja nigdy nie myślę!
Tutaj nie ma meduz.
- Co jest? - Co się dzieje?
Co to było?
Nic ci nie jest?
Węgorz.
- Węgorze są w oceanie, nie w jaskiniach. - Ale ja go widziałam.
Wiele jest podobnych ryb.
Greg, proszę cię.
- Wiesz… - Nie kończ.
Nie kończ zdania.
- Okej. - Dobra.
Już nie ma odwrotu.
Następna jaskinia z trasy czerwonej jest wyjątkowa, zobaczycie.
Ale bądźmy cicho.
To Usta Diabła.
„Usta Diabła” to ksywka Adrienne nadana przez drużynę lacrosse.
Zazdrościsz.
Sara, coś ci powiem.
Zanim się zanurzysz, zrób pełny wydech,
a potem głęboki wdech.
- Dobrze jest. - Patrz.
Wat mówił, że woda jest straszna?
WEJŚCIE – CZERWONA TRASA NIEBIESKI TUNEL
Niebieski tunel.
Słońce na białym piasku wskazuje nam drogę do domu.
Tunel oznacza wyjście, jasne.
Ale zarąbista jaskinia.
Sorki.
Pieprzona czerwona trasa.
Usta Diabła.
Widzicie te zęby?
Sara, szybko.
Całkiem fajne.
Czekaj, Max!
- Sara, wszystko gra? - Tak.
To jaskinia szkieletów. Pod nami są prawdziwe kości.
Ludzkie? Zwierzęce.
Tak, ludzkie.
- Wat. - Tak?
Powiedziałeś, że ludzkie.
Ale czemu?
Te jaskinie są bardzo stare.
Wiele lat temu
zrobił się lej i bum.
Zginęła cała wioska.
Jesteśmy tu gośćmi.
U jaskiń.
- Trzeba je szanować… - James, szkieletory.
- Czaisz? Szkieletory. - Ej.
To nie żart.
A według mnie tak. Co nie?
Dobra!
Chodź już, James.
Ludzkie kości.
Na dole.
- Ludzkie. - Na dole.
Sara, nagła potrzeba!
Potrzeba fotki.
- Chodź. - Ja wam zrobię.
- Gotowi? - Tak.
- Raz, dwa, trzy. - Dobra.
Super. Greg zostanie w pamięci na zawsze.
- Tak. - Okej.
- Tak w górę. - Okej.
Phi Beta Kappa.
Powinien rozumieć, że należy szanować jaskinie.
- Greg! - Słaba praca palców stóp.
- Światło. - Widzę.
Max reżyseruje.
Rządzi od drugiego roku.
Jak byśmy bez niej przeżyli?
Ej, co ja wam mówiłem?
Skała jest delikatna. Jak się zawali, to umrzemy.
Przepraszam, mały wypadek.
Nie chciałem.
- Idziemy dalej. - Dobrze.
- Weź się, James. - No co?
- Dostałeś ochrzan. - Niegrzeczny.
- Wkurzasz mnie. - Dobra, dobra.
Pozwolisz tak do mnie mówić?
Tak.
Słyszę.
Ekstra miejsce.
Bo ja wiem?
Co to?
Ale co?
Co to za zapach?
Ryby słonowodne z oceanu.
Co jest?
Ale one nie żyją.
Skarbie, możemy dziś nie jeść sushi?
Jak one się tu znalazły?
Jest przesmyk, który prowadzi do oceanu.
ŚWIATŁO OCEANU
Tak, ale bardzo wysoko nad wodą.
Zbyt wysoko.
Słona woda mogła się tu dostać przez sztorm.
A słodka woda wybiła ryby.
Może zawrócimy?
Wrócimy inną drogą.
Tędy, do jaskini obok.
Wszystko gra?
- Chodź ze mną. - Jest okej.
Wat, czemu tak mnie wyróżniasz?
Koleżanka dała mi napiwek.
Powiedziała, żeby się tobą zająć.
Nie trzeba. Ja płacę za wycieczkę, to ja daję napiwek.
Dość tego wyróżniania, dobra?
- Tak. - Dziękuję.
- Ohyda. - Fuj.
- Straszne. - No.
Rety!
O kurczę.
Widzisz światło?
Jak poparzenia?
Dobrze.
- Słodka woda nie piecze. - Dobrze.
- Dlatego nasłałaś na mnie Wata? - Co?
Powiedział mi o napiwku.
Mówiłaś mi, że się tobą nie zajmuję,
- więc pomyślałam… - Kazałaś mu mnie niańczyć?
Sara, daj nóż.
Walczymy na śmierć i życie?
Może lepiej się unosić?
Max.
Wyryte w skale. Już mnie nie opuścisz.
Weź się, głupia!
Gejowe!
- Co? - Poczułam coś na płetwie.
Nic nie widzę.
- Już dobrze. - Tak.
Wszystko dobrze. Chodźmy.
No już, dalej.
Ostre skały. Płyniemy powoli.
- A to co? - Ostre skały.
Super.
Niby stare, a takie delikatne.
Leje krasowe.
- Tak powstały jaskinie. - Leje.
Skały węglanowe.
Wybrałeś kurs z geologii?
Wiadomo. Moja pierwsza piątka.
Z minusem.
- Kurde. Skaleczyłam się. - O nie.
- Nie mogę. - Chodź.
- Nie mogę patrzeć. - Trzymasz się?
Tam są dosłownie sztylety.
- No. - Żyjesz, Greg?
On ma takie coś z krwią.
- Pamiętasz mantrę? - Co ma z krwią?
- Właśnie. - Nie znosi jej.
- „Jestem bezpieczny i wyjątkowy”. - Tak.
- „Jestem sobą”. - Tak, sobą.
- Boże. Nie. - Boże.
Greg, nic ci nie jest?
Koniec? Przestała krwawić?
Możecie go uspokoić?
„Jestem bezpieczny i wyjątkowy. Jestem…”. Mniejsza z tym.
Za dzieciaka brat mnie wystraszył.
Udawał, że doszło do wypadku z naszym sąsiadem, Tannerem,
który miał pięć lat.
- Ketchup robił za krew. - Klasyka.
Od tego mam traumę.
Nie mogę znieść widoku krwi. Widzę w niej martwego Tan-Tana.
Powinno wytrzymać. Idziemy dalej?
Nie.
Zasady mówią, że po jakimkolwiek wypadku należy wracać.
Zaraz, chwila.
Adrienne, skarbie, żyjesz, co?
Wzruszająca ta twoja troska.
Tej ostatniej jaskini nie wolno nam przegapić.
Max, ona krwawi.
No dobra, a może tak?
Wy już wracajcie,
ja sprawdzę tę jaskinię tak na szybko,
a potem popłynę szybko do was.
- Sama chcesz ją zobaczyć? - Tak.
Wat, czy to bezpieczne?
Nie, to nie jest bezpieczne.
- Wat, nie wolno jej tak, prawda? - Nie.
- Wat! - Nic mi nie jest.
Dalej płyniemy razem.
Liczę na porządny napiwek za to gówno.
- Co on powiedział? - Dobra.
Greg, skarbie, patrz.
Nie ma już krwi.
Wszystko gra.
Jestem bezpieczny.
- Jestem… - …wyjątkowy.
- Jestem sobą. - …sobą.
Dobra, leszcze, idziemy.
- Jestem bezpieczny i wyjątkowy. - Jestem sobą.
No i jesteśmy. Oby było warto.
Nic nie widzę.
Bez świateł.
Wyłączcie.
Wyłączamy.
- O rety. - Co?
Nie może być.
Co?
Szefowa zabawy miała rację.
Czasami jej się zdarza.
Ja was słyszę.
Patrzcie, jestem jak Harry Potter.
No jest epicko, trzeba przyznać.
- Tak! - Zawsze o was dbam.
Tak jest!
Ale ekstra.
Czas już wracać.
Ale dopiero co tu przyszliśmy.
Wrócimy dłuższą drogą, będzie więcej jaskiń.
Możemy zostać na chwilę?
- Noga mnie boli. - Ale nie krwawisz?
- Dwie minuty i już. - Dobra.
Jak się trzymasz, Ade? Chcesz kamizelkę?
- W sumie chętnie. Dzięki. - Jasne.
- Widzieliście? - Piękne.
Teraz ty.
- Proszę. - Kręć się.
- Rewelacja. - Nieźle.
Dziękuję.
- Co się stało? - Co jest?
- Co? - Nurek jest ranny.
- Jak to? - Oddychaj.
- Głębokie wdechy. - Mnóstwo krwi.
- Nic ci nie jest? - Krwi?
- Wszystko gra, jest okej. - Słuchajcie…
- Wracamy. - Nie pomożemy mu?
- Nie poszukamy go pod wodą? - No…
„Shalarm”? Co to znaczy?
Co jest? O co chodzi?
Rekin.
Co?
- Co? - Rekin?
- Tutaj? - Co takiego?
- Nie, nie. - Wstajemy. Sara?
Rekin?
- Co? - Przecież powiedział…
- Jaki rekin? - Mówił…
- Tak, rekin. - Tylko spokojnie.
Cicho!
Słuchajcie Wata.
Musimy wracać.
- Okej. - Tak?
Jakim cudem rekin wpłynął do słodkiej wody?
Niektóre potrafią takie rzeczy.
Ale w jaskini? Uberem przyjechał?
Nie ma co nad tym dumać.
- Nie dzwoniłem dziś do mamy. - Płyńcie za mną.
- Skąd wiesz? - Trzymasz się?
- Idziemy za Watem. - Będzie dobrze.
- Byle nie było krwi. - Chodźmy.
- Chwila. - Chodź.
Nie chcę płynąć, jeśli tam coś jest.
Jaki mamy plan?
Słuszne pytanie.
Nie powinniśmy wchodzić do wody bez planu.
Plan to ja. Będzie dobrze. Idziemy.
- Kiepski pomysł. - Nie kłóć się.
- Nie! - Max…
- Nie! - A jeśli on…
On wie, dokąd iść.
- Nie pójdę za nim. - On się zna.
- Nie wejdę do wody. - Za mną!
Nie chcę!
- Głupia. - Dobrze?
Po co mielibyśmy skakać do wody?
- Max, serio? - Dobrze, za mną.
- Chwila. - Ja już idę.
Nie wejdę tam.
Wat?
- Wat? - Nikt mnie nie słucha!
Nikt nie słucha!
To bez sensu.
Wat!
Co?
Boże.
Gdzie on…
Wat.
Nie ma go.
Nie, to się nie dzieje. Nie i już.
Chyba jednak tak.
JASKINIA FOSFORYCZNA
TRASA CZERWONA JASKINIA STALAKTYTÓW
Umrę tu.
- Umrę. - Gdzie jest ten Wat?
Greg, przestań już krakać.
Max, dasz mu, proszę, spokój?
- Na pewno nic ci nie jest? - Trochę się poluzowało.
Poprawię, jak wyjdziemy z tej jaskini, dobra?
Nie chcę prosić o przystanek.
Wyjdziemy stąd. Razem.
Greg?
- Greg! - Chcesz, żeby nas śledziło?
Greg!
Ja tu umrę. Boże.
Nie mogę oddychać.
Greg.
Nie mogę.
Nie mogę oddychać. Boże.
Przepraszam, zostawcie mnie.
- Zostawcie mnie. - O czym ty gadasz?
Masz być naszym Aquamanem.
Jason Momoa rządzi.
Tak jest. Adrienne, pożyczysz kamizelkę?
- Jasne. - Superbohater wraca do gry.
Dla Tommy’ego.
Tannera.
- Tannera. - Tan-Tana.
Dobra.
- Dobra, stary, pakuj się. - Okej.
Spokojnie.
Idziemy.
- Wyciągniemy cię stąd. - Nie zadzwoniłem do mamy.
Nie zadzwoniłem, a powinienem.
Greg!
Uwaga!
Greg?
Nie!
Greg?
- Zostaw go! - Boże!
Nie.
Boże.
- Ade. - Musimy iść!
- Nie możemy go tak zostawić! - Chodźmy.
- Idziemy! - Nie możemy go zostawić!
Nie!
Chodź.
- James, wchodź. - Sara, idź. Wciągnij ją.
- Szybko. - Chodź tam.
- Złap ją. - Chodź.
Ciągnij!
Dobra.
Będę pchać.
Spokojnie, nie jest tak źle.
Już dobrze.
Nie jesteś głęboko zadrapana…
Czekamy, aż krwawienie ustanie
- i cię opatrzymy. - Nie.
Rekiny czują krew. To nie wystarczy.
Dlaczego tak ją poharatało?
Przez skały. Musiał ją ciągnąć pod wodą.
No i co dalej?
Opatrzymy ją, a potem spadamy.
Wymyślę coś. Dajcie mi chwilę.
Nie ruszać się, bez głupich akcji.
Co?
Żarłacz.
Na pewno.
O tym mówiłem. Pływają też w wodach słodkich.
Są bardzo agresywne. Walą łbem w ofiarę.
Ścigają ją…
Jak w kreskówce.
Jak człowiek w czapce z płetwą…
na głowie.
Boże, Greg.
On codziennie dzwoni do mamy.
Nie rozumiem, jak do tego doszło.
Nie tak miało być.
Ten rekin utknął w labiryncie.
To terytorialny gatunek…
Nie ma go.
Nie wierzę, że Wat nas zostawił.
- Bo go nie słuchaliśmy. - Ale on nam przewodził.
Dlatego było go słuchać.
Wat jest od nas szybszy.
Wróci i wezwie pomoc.
Zostaniemy tu i zaczekamy.
Tak trzeba zrobić.
Jak dziecko, które się zgubiło. Trzeba czekać na miejscu…
Na co patrzysz?
Patrzę, dokąd popłynął.
Obok jaskinia z martwymi rybami. Potem jaskinia nietoperzy…
- Nie. - Jesteśmy blisko…
Mógł popłynąć tędy. Te tunele są jak plaster miodu.
Wąskie. Może rekin nie przepłynie?
Nie ma co marnować czasu.
Jak to?
Wat wezwie pomoc. Wiadomo.
- A jak nie dał rady? - Ktoś po nas przyjdzie.
Tak będzie. Obiecuję.
Nie!
Nie.
Nie, nie!
- Nie! - Boże.
Nie.
Nikt nie przyjdzie.
No i co teraz? Co?
Określmy, którą trasą płynął Wat
i popłyńmy drugą.
- Niemożliwe. - Jest inna droga.
- Do oceanu z jaskini obok. - Do oceanu?
Widziałam drogę do przesmyku,
który wychodzi na ocean.
- Zaraz, chwila. - Najkrótsza droga.
Mamy mapę jaskiń.
Nie mamy mapy oceanu.
Nie wiemy, dokąd trafimy.
Nie bez powodu rekin tu utknął.
- Nie, Adrienne… - Nie.
Jesteś ranna i krwawisz.
- Zawołamy pomoc. - Nie, Max.
- Zostań. - Nie jestem taka.
- O to chodzi. - Greg nie żyje!
Wy się kłócicie, a on umarł.
Nie chcę tu umrzeć sama.
Okej.
Może poczekamy tutaj?
Jak się zorientują, że Wat nie wrócił…
Mają święto. Nie będziemy czekać na nikogo.
Ja z nią zostanę, a wy idźcie.
- To mi się nie podoba. - Takie są fakty.
To była praca dla Wata, a on umarł.
Nasza trójka musi się trzymać razem, żeby pomóc Adrienne.
Nie mogę jej zostawić.
Dobrze. Daj mi mapę, bo idę z Jamesem.
- Nie powinniśmy jej zostawiać. - James.
Musimy jakoś wezwać pomoc
i nie zostawiać rannej przyjaciółki.
To zostańcie tutaj, tylko daj mi mapę, żebym was uratowała.
- Nie, Max. Proszę cię. - Sara.
- Sara. Daj mi mapę. - Masz.
- Nie! - Dawaj!
Adrienne!
Wyjdź z wody! Szybko!
Chodź.
- Wciągnijcie mnie. - Szybko.
Pomocy!
Wciągnijcie mnie!
Adrienne, dawaj!
- Złap! - Szybko!
- Łap! - Chodź!
Adrienne, złap za rękę!
Wciągnijcie mnie.
Szybko! Adrienne, złap za rękę!
- Szybko! - Łap!
Boże!
On utknął!
- One muszą się ruszać, by oddychać. - Nie pływają do tyłu.
Ade, możemy iść, byle szybko.
- Nie. - Adrienne, pomożemy ci.
- Ale musimy iść teraz. - Posłuchaj mnie!
Będę cię nieść, tylko wejdź do wody.
Chodźcie razem.
- Pojedynczo. - Nie…
Adrienne!
Już idę.
Idę.
Jest blisko! Nie mogę sięgnąć! Adrienne!
Złapiesz mnie? Adrienne!
- Patrz! - Nie.
Płyń!
- Szybko! - Adrienne, złap mnie!
- Już! - Złap za rękę!
Złap…
Nie!
Nie, Adrienne!
Boże!
Pomocy!
To jest jakieś powalone.
- Nie mogę. - Jak ona…
Nie ma jej.
- Nie. - Nigdy nie widziałam śmierci.
A teraz już dwie.
- Mogliśmy ją uratować. - Umarłabyś z nią.
Musimy stąd iść, skały się zawalają.
Ujście do oceanu.
Plaster miodu.
Chodźmy tam, gdzie jemu będzie trudniej.
Może utknie i umrze.
Im węższy przesmyk, tym lepiej…
Wyjdźmy stąd szybko.
Najbliżej jest ocean. Z dala od rekina.
A wiesz, skąd on tu przypłynął?
Z oceanu.
Założę się, że jest ich tam więcej.
Ale tam będzie nam łatwiej.
- Bo jak zaatakuje tutaj… - Nie popłynie za nami.
- Tego nie wiesz! - Ej.
Wyluzujcie.
Pójdziemy razem.
Według mnie Sara mówi z sensem.
Stajesz po jej stronie?
Nie staję po niczyjej. Nie chcę się rozdzielać.
- Czyli co, nie dbam o innych? - Zawsze tak robisz!
- Nie… - Przekręcasz słowa!
Męczy mnie to.
Ty mnie męczysz.
Max…
Nie w tym sensie…
Okej.
Ułatwię wam zadanie.
James, nie.
Żartujesz sobie?
Nie pozwolę jej iść samej.
Żartujesz.
- Max. - James.
Idziesz ze mną?
Pewnie.
Jest ujście do oceanu.
Nie znamy drugiej strony, więc spróbujemy twojego sposobu.
Dobrze. Dziękuję.
Jaskinia szkieletów jest przy tunelu w kształcie plastra miodu.
Okej.
Chodźmy. Dziękuję.
Dzięki za zaufanie.
Serio.
JASKINIA SZKIELETÓW TUNEL PLASTRA MIODU
Według mapy tu jest wejście pod wodą.
Spokojnie. Bez paniki.
Sprawdzę.
Podjąłem wcześniej decyzję.
Jeśli puścimy ją samą, to będzie jak wczoraj z tobą.
Ale ja nie odpłynęłam z własnej woli. Zostałam porzucona.
Nie udawaj niewiniątka teraz.
- O czym ty mówisz? - Pozwalasz jej rządzić.
Trzeba wziąć długi wdech, ale damy radę.
„Jestem bezpieczny i wyjątkowy”.
Panie przodem.
A teraz dokąd?
Według mapy ta jaskinia łączy się z wejściem.
Ale to by było jakoś tam na górze.
Tam rekina na pewno nie ma.
Wąsko tu.
Bardzo wąsko.
- Czołgajmy się. - Dobra.
Nie chcę tu umierać.
Nikt nie umrze, skarbie.
Chodzi o to, że nie mogę umrzeć,
obijając się w Tajlandii.
Nie zrobię tego rodzicom.
Zmarnowałem życie.
Powinienem był zmienić podejście na bardziej poważne.
A nie unikać dorosłości,
do końca studiów.
A jeśli mama tyle ode mnie ma?
Jakiegoś kretyna.
- Nie jesteś kretynem. - Nic a nic.
Zawaliłem mnóstwo czasu.
Wyjdziemy stąd.
Tylko trzeba iść.
Jeśli wyjdę, to przysięgam…
Nie!
- Nie! - O nie!
Nie.
Dobra.
A to co?
Słyszycie?
Możecie wyłączyć latarki?
Czy to…
Słońce?
Boże, idź już, idź!
Spieprzamy stąd! Boże drogi.
Max!
- Max! - Co robić? Co tam jest?
- Trzymaj się Sary. - Nie mogę, upuści mnie.
- Przestań. - Okej.
Nie ruszaj się.
Nie!
Pomóż.
James, przestań, bo się złamie.
- Odpłynął. - Dobra, wciągamy ją!
- Nie sięgam jej! Wciągnij! - Nie mogę.
Wciągnij ją!
- Nie mogę. - Pomóżcie!
Nie…
Muszę cię puścić.
Nie, czekaj! Nie!
Wskoczymy za tobą.
- Musimy wiać. - Czekaj.
Sprawdzę tylko. Sekundę.
Na dole jest tunel.
Widziałam kieszeń powietrzną.
Ale trzeba do niej dopłynąć pod wodą.
- Damy radę? - Nie mamy wyboru.
Damy.
Dobra.
Trochę długo to zajęło.
- Mało tu powietrza. - Nie mów za dużo.
Zanurkuję i rozejrzę się.
Max?
Jeśli nie…
Nie mów… Nie mów tak.
Nawet tak nie myśl. Zaraz stąd wyjdziemy.
W całym tunelu co chwila są takie kieszenie.
Czyli co…
Płyniemy od jednej do drugiej, tak? Do dzieła.
Jak ten rekin. Nie przestajemy.
Dalej, dalej!
- Bez powietrza. - Dalej!
Kocham cię.
Płyń dalej.
Nie!
Sara!
Nie!
- Nie. - Musimy płynąć dalej.
Nie, on tam jest.
- Musimy płynąć. - Nie.
Nie mogę.
- Razem. - Nie!
- Musimy. - Ale ja nie chcę.
Damy radę. Raz…
Dwa…
Jezu! Boże.
- Był tutaj. - Co?
Boże!
Pomocy! Nie!
Nie!
Musimy iść.
Okej.
Wyjdź z wody.
JASKINIA Z PÓŁKĄ SKALNĄ
To jaskinia z półką skalną. Tam straciliśmy Adrienne.
Tam są Usta Diabła.
A tutaj ocean.
TUNEL PLASTRA MIODU JASKINIA SZKIELETÓW
Wróciłyśmy do punktu wyjścia.
Nie!
Co robisz?
Biorę tylko to, co potrzebne.
Czy to moja wina?
Z Jamesem?
Nie.
Próbowałam go ratować.
Cały czas ciągnęłam i ciągnęłam,
- i ciągnęłam. - Wiem.
Kochałam go.
Ja też.
Wiem.
Zrobiliśmy, jak chciałaś.
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
Tam jest wyjście, Sara.
Zostań tu.
- Nie, Sara. - Sprawdzę.
Nie.
- Co robisz? - To niebieski tunel, wyjście.
Wracaj!
Stój. Żeby cię nie zobaczył.
Gdzie on jest?
Nie widzę drogi, za ciemno.
Dobra, włącz latarkę.
Ale tylko na chwilę.
Żeby nas nie widział, jeśli tu jest.
Co robisz?
- Muszę widzieć drogę. - Wyłącz.
Ani drgnij.
Adrienne.
Nie.
Widzisz tamto?
Ukryjemy się w stalagmitach, aż odpłynie, żeby nie płynął za nami
- w tunelu. - Nie.
Nie możemy.
Max, stój!
- Ale jesteśmy już tak blisko. - Cholera.
Max! Patrz!
Nie, stój!
Ej!
Nie!
Tutaj!
Nie!
Ej, tutaj jestem!
Patrz, płyń do mnie!
- Boże. - Tak blisko.
Nie.
- Możesz płynąć? - Nie. Utknęłyśmy.
Będzie dobrze. Płyniemy do wyjścia, zdążymy jeszcze przed…
USTA DIABŁA JASKINIA
ŚWIATŁO OCEANU
Gdzie on jest?
Oby zdechł.
Nici z przeprowadzki do LA, co?
Jeszcze żyjemy.
A jak już stąd wyjdziemy,
zrobimy, co chcemy i gdzie tylko chcemy.
Będziemy miały mnóstwo czasu,
żeby jakoś to przepracować.
Przez terapię.
W Nowym Jorku mają lepszych terapeutów.
Rozglądaj się.
Dobrze.
Kurde.
- No co? - Pełno skał na dole.
Czyli to koniec?
Nie zejdziesz tam na linie czy czymś?
Lina jest za krótka.
Boże.
Mówiłaś, że się uda. Mówiłaś.
Będzie dobrze. Daj mi pomyśleć.
Teraz jest odpływ. Poczekamy na przypływ i wtedy…
wyjdziemy za parę godzin.
Jasne.
Pójdę sama. Oby tylko woda była dość wysoko, żebym skoczyła.
A jak nie będzie?
To wtedy…
połamię sobie nogi i utonę, a ciebie zje rekin. Nie wiem.
Uda się.
To nasza szansa.
Sara!
Sprowadzisz pomoc?
Wiem, że przeżyłyśmy piekło, ale to nie moja wina.
Ani trochę.
Boże, tylko nie zostawiaj mnie tu!
Co robisz? Ty taka nie jesteś!
Ludzie się zmieniają.
Hej.
Została jakaś godzina. O co chodzi?
Co?
Umrę tu sama.
Jestem pewna.
Ej.
Razem,
póki gwiazdy świecą, tak?
Zgoda?
Ale musisz zrobić coś,
czego żadna z nas wcześniej nie robiła.
Mam płynąć ze złamaną ręką?
Nie.
Masz mi zaufać.
Słyszę fale coraz bliżej.
Przyślesz pomoc?
- Pewnie, że tak. - Czekaj.
Całe życie myślałam, że muszę być tą silną.
Dla taty, dla przyjaciół.
Że muszę nieść ten ciężar.
A miałam ciebie.
Ty jesteś silna.
Przepraszam cię.
Tak bardzo…
Bardzo cię przepraszam.
Wrócę po ciebie.
Zaczekaj! Proszę!
Co ty robisz?
Wracaj na skałę!
Idę z tobą!
Nie możesz przez rękę.
Wrócę po ciebie.
Dam radę, Max.
Nie zostawiaj mnie, proszę.
Dasz radę się wspiąć?
Dobra, czekaj!
Złap za linę! Owiń ją wokół talii.
Zwiąż jak najmocniej.
- Dobra. - Gotowa?
- Wspinaj się. - Okej.
Nie!
Mam śliskie stopy!
Dobra.
Jeszcze raz.
Okej.
Boże.
Damy radę, Sara! Damy radę!
Max.
Szanować jaskinie.
To jaskinia szkieletów.
Jesteśmy tu gośćmi. U jaskiń.
Sara!
Potrzeba fotki.
Skała jest delikatna. Jak się zawali, to umrzemy.
Ej!
Tu jestem!
Podano do stołu.
Ej!
Dawaj!
Dawaj, wracaj tu! Jeszcze raz!
Napisy: Cezary Kucharski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski