Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Niektórzy są urodzonymi zwycięzcami.
Tom Brady,
LeBron James,
Joey Chestnut.
Oraz ja.
Nazywam się Dusty Boyd,
ale dla większości ludzi na planecie jestem Młotem.
Tata nadał mi tę ksywkę, zanim wyjawił mi moje imię.
Świetnie, Młot. Tak.
Szkolił mnie jak tenisowego konia wyścigowego.
Kardio, trening siłowy, przyklejanie rakiet do rąk.
Tata był inny od pozostałych ojców.
Nie nauczył mnie czytać. Nauczył mnie odbijać piłkę.
Idziemy po swoje!
Udało się. Pobiłem każdy juniorski rekord USTA.
MŁOT UDERZA Z CAŁEJ SIŁY NIEGRZECZNY CHŁOPIEC TENISA
Zwycięstwa, asy, shutouty. Co tylko chcecie. Miałem wszystko.
I wkrótce dostrzegł to świat.
Nie, Dave. Nie uderzam mocno.
Uderzam najmocniej.
Jeszcze przed ukończeniem liceum
- spełniłem marzenie swoje i taty. - Dusty!
- Zostałem zawodowcem. - Tutaj! Dusty!
SINGLE MĘŻCZYZN
I taka jest, drodzy przyjaciele, moja niesamowita, prawdziwa historia.
Ktoś ma jakieś pytania?
Czy kiedykolwiek uderzymy pieprzoną piłkę?
Ta lekcja ssie.
Czy ktoś ma pytania o historię, którą właśnie opowiedziałem?
Wszystko było jasne, co?
Bardzo klarowna historia. Mam pytanie, królu.
I o to chodzi. Śmiało, PJ.
Dlaczego nadal mam ciarki, ilekroć ją słyszę?
- Ja też mam ciarki. - Serio.
- Jesteś jednym z… - To czemu
pracujesz dla taty i uczysz dziewięciolatki?
Te gnojki powinny posłuchać historii o Andym Roddicku.
- Tak uważasz? - O nie, nie.
- Tylko nie to. - Vero Beach Classic.
O Boże!
Rok 2000. Ja kontra Andy Roddick.
On był co prawda sławniejszy, ale wszyscy przyszli zobaczyć mnie.
Kochamy cię!
GWÓŹDŹ DO TRUMNY!
Walczyliśmy parę razy jako amatorzy.
Ilekroć się z nim spotykałem, dostawał ode mnie po dupsku.
- Nie da się tego inaczej ująć. - Chyba się da.
Ale po raz pierwszy spotykaliśmy się jako zawodowcy.
- Wymiatałem. - Tak.
Tak trzymaj.
To mój syn.
I wtedy wredny Andy postanowił zagrać nieczysto.
Próbował mnie zdekoncentrować przerwą na toaletę.
Podbiegłem się z nim skonfrontować.
Poślizgnąłem się na mokrej plamie.
I złamałem nadgarstek.
Roddick!
I w ten sposób przekreśliłem swoją bardzo obiecującą karierę.
- Że co? - To jasne. Andy Cwanniack
oblał podłogę jakimś śliskim płynem.
A to oznacza, że wszystkie osiągnięcia zawodowe Roddicka,
takie jak wygrana w US Open i ślub z supermodelką Brooklyn Decker,
tak naprawdę należą do Dusty’ego.
Jaka ciekawa koncepcja.
Nigdy o tym nie myślałem.
Niby w jaki sposób to są twoje osiągnięcia?
Też nie umiem połączyć tych kropek.
Polecam wam lekcje z łączenia kropek.
Niezły pocisk.
Dobra, znudziła mnie ta rozmowa. Kończymy.
Niczego się nie nauczycie.
Chcecie poodbijać trochę piłek?
- Tak. Nareszcie. Boże! Błagam. - Tak. Proszę.
Chwileczkę.
Muszę coś załatwić.
- Hej! - Przepraszam.
- Można? - Jasne.
Proszę, twoja piłeczka.
Do śmieci!
To klub tenisowy, paniusiu.
- Palant! - Słyszałem to.
Świetnie. O to chodziło. Dlatego powiedziałam to głośno.
Dobra, paniusiu od pickleballa.
Mam dla ciebie grę. Lubisz gry. Grasz w pickleballa.
- Widzisz tę ćwierćdolarówkę? - Tak.
Połóż ją w dowolnym miejscu. Będę musiał trafić w pierwszym uderzeniu.
Jeśli mi się uda, masz tu zakaz wstępu do końca życia.
Jeśli nie trafię, przez cały rok masz darmowe członkostwo.
Zakaz wstępu?
To bez znaczenia, nie jestem członkinią klubu.
Mam tu tylko lekcję.
Dobra. Podbijam ofertę.
Jeśli nie trafię,
dorzucę jeszcze to.
Dusty, nie. Twój Buick LeSabre z 1999 roku?
Tak. Dorzucę Buicka LeSabre z przebiegiem poniżej 300 000 kilometrów.
No i jestem rozdarta.
Nie mam już ochoty rozmawiać, ale chcę sprawdzić, czy trafisz.
Co robić? Okej.
Zagrajmy.
Gdziekolwiek?
Gdziekolwiek chcesz.
Niech będzie… tu.
A to zagwozdka. W samym rogu.
Tak!
Wypad! Wypad!
Jezu.
Pickleballowa dupa w troki.
Zanim pójdziesz…
Uśmiech. Masz bana.
Mam to gdzieś. O rany.
Tak!
Przeczytasz, co jest napisane na tabliczce?
Oczywiście, tato.
„Chuck Boyd. Dyrektor klubu tenisowego”.
O cholera.
- To chyba jakiś ważniak, nie? - Tak.
Raczej nie chciałby, żeby jego syn niechlujnie się ubierał, spóźniał się
- i wyrzucał ludzi z klubu. - Jasne.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Klub podupada, a ja zamierzam nadać mu właściwy kurs.
Urządzam dziś kolację dla grubych ryb. Ty też tam będziesz.
Grube ryby i ja.
Tak jest. I nie przynieś mi wstydu.
Zjawisz się punktualnie, bez durnej opaski
i przyjdziesz z kimś, żeby nie myśleli,
że wychowałem frajera.
Tak jest.
Jesteś dziś wolny, stary?
Niech pomyślę.
Nie z nim!
Weź tę ładną dziewczynę, z którą się spotykasz.
Niestety Marisa i ja… Rozstaliśmy się.
To idź, przeproś i ją odzyskaj.
- To skomplikowane. - Idź.
Dobra. Mam wrażenie, że mówiliśmy tylko o mnie.
A co u ciebie?
Zwijam się. Zrobię to, o co prosiłeś.
Dawaj. Ogarniesz to.
No proszę.
Wiedziałam, że wrócisz na klęczkach.
- Zmieniłem zdanie. Nie ma opcji. - Czekaj!
- Nie dam rady, Marisa. - Dasz.
- Naprawdę nie dam. - Wracaj.
Czego chcesz?
- Potrzebuję przysługi. - Okej.
Przez jeden wieczór udawaj, że znów jesteśmy razem
i przyjdź na kolację do mojego taty.
O Boże!
Wy, chłopcy, uwielbiacie te swoje gierki.
Byłam najgorszą osobą na świecie i nie chciałeś mnie więcej widzieć.
Nazwałeś mnie nawet „niewierną”.
Marisa, nazwałem cię tak, bo mnie zdradziłaś.
Dusty.
- Co? - To był jeden raz.
Osiem razy.
Ale z jednym facetem.
Z dziewięcioma facetami!
O Boże.
Jesteś Rain Manem? Wszystko pamiętasz.
Marisa, zrobisz dla mnie tę jedną rzecz?
- Proszę. - Dobra, okej.
Dziękuję.
To prawda.
Czytaliście coś Malcolma Gladwella?
Tekst o tym, że Beatlesi byli dobrzy, bo dużo ćwiczyli?
Cholera, zwalił mnie z nóg.
Stale o tym myślę.
- Naprawdę? - Poważnie.
- Tato, patrz, kogo przyprowadziłem. - Marisa.
Przepraszamy za spóźnienie.
Próbowaliśmy zrobić ci wnuka.
Tym razem się nie spóźniłeś, napaleńcu.
Jestem napaleńcem.
- Po prostu kocham seks… - Tak.
…z moją dziewczyną.
Doskonale.
- Siadajcie, proszę. - Siadajcie.
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
Tenis.
Elegancja.
Estetyczna perfekcja.
Ale tenis to nie tylko sport.
To żywe, oddychające stworzenie,
które musimy chronić.
Przez nasz niegdyś wspaniały naród przetacza się epidemia.
A imię jej…
pickleball.
- Koronawirus świata sportu. - Tak.
Przydzieliliśmy tym pajacom najgorszy kort w Mountain Crest.
Traktowaliśmy to jak rodzaj płynu do dezynfekcji/maseczki.
A teraz miłośnicy pickleballa chcą dostać więcej kortów.
Nie zdołam długo powstrzymywać ich ekspansji.
Jeśli przegramy, już tego nie zatrzymamy.
Nasz klub jest jedną z ostatnich fortec.
Ciąży na nas odpowiedzialność. Musimy stać się szczepionką,
tak żebyśmy pewnego dnia mogli przestać o nich rozmawiać.
Nawet jeśli ich liczebność się nie zmieni.
- Koniec. - Cóż…
- O rany. - To było świetne, tato.
Bardzo trafna metafora, Chuck.
Ale co możemy zrobić, skoro te błazny mają przewagę liczebną?
Powiem ci, co możemy zrobić, Gary. Możemy stoczyć pojedynek.
Taki z bronią?
Niestety nie.
Z rakietami tenisowymi.
Dokonałem ciekawego odkrycia w statucie klubu.
Możemy pominąć głosowanie i rozstrzygnąć spór podczas meczu.
Każda strona wybiera czempiona i rozwiązujemy to na korcie tenisowym.
- Świetna zasada. - Doskonale.
O rety. O co się dawniej pojedynkowali?
- O tego typu sprawy. Statut i tak dalej. - Jakie sprawy?
Po prostu „sprawy”.
Co jest dozwolone, a co nie,
kto może dołączyć do klubu…
A kto dawniej nie mógł?
No nie wiem, Kris.
To stary klub. Nie mam przed sobą listy.
To dobra zasada. Pomoże nam teraz.
Okej? To dobra zasada.
- Odpuść. - Ale kto nie mógł…
Zgadzam się z tatą…
- Jedzmy. - …odpuść. Jedzmy.
- No dobra. - Świetnie.
Pomówmy o strategii.
Ci od pickleballa wystawią w pojedynku Skipa.
- Boże. - Był świetnym tenisistą,
ale przeszedł na ciemną stronę mocy.
Kto się z nim zmierzy?
W weekend jest klubowy turniej. Może tam kogoś wytypujemy?
Zwycięzca powinien zostać naszym czempionem.
To jakiś żart?
Bardzo zabawne.
Jasne, że to zrobię. Zagram.
To nie będziesz ty.
Jasne, że ja. A kto inny?
Hej, Gary. Powiesz mojemu tacie, że gram najlepiej w klubie?
Muszę skoczyć do kuchni i sprawdzić cobbler.
- Cobbler? - Tak, dolałem likieru…
To nic osobistego, synu. Po prostu nie możemy ci ufać.
Nawet Gene to wie.
- Ja? - Gene, powiedz mu.
Co mówisz, Gary?
On nic nie mówił.
Gary potrzebuje pomocy z cobblerem.
- Czemu w ogóle o tym dyskutujemy? - Idę, Gary.
Przeszedłem na zawodowstwo.
I co z tego masz?
Historyjki o tym, jak zniszczyli cię zawodnicy, którzy odnieśli sukces?
O rany, to musi być cholernie wielki cobbler.
Pomoc zawsze się przyda.
Nie jesteś zwycięzcą.
Chodź, słonko. Musimy reanimować deser.
Tato, możemy porozmawiać?
- Nie ma go. - Cii!
To jakiś absurd. Wiesz, że jestem najlepszym tenisistą.
Udowodnij to. Wygraj turniej klubowy.
Ostatnio grałem w turnieju jako dziecko.
To banda dentystów.
Więc pójdzie jak po maśle. Wygraj turniej i cię wybiorę.
Zgoda?
Tak, zgoda.
TURNIEJ KLUBOWY JUŻ DZIŚ!
Jak się czujesz, królu?
Znieważony.
To nie potrwa długo.
Kiedy Młot się wścieknie, każdy staje się gwoździem.
Rozwalasz tych staruszków, Dusty.
- Cholera! - Tak, królu!
Cholera, cholera.
Tak jest.
Tak!
Słuchajcie, piłka meczowa. Gdzie uderzyć?
Neil, wybieraj. To twój pogrzeb. Gdzie celować?
Kończ już.
Tak jest, suki. Król pozostaje królem.
Hej, Neil. Zostań tam.
Wydajesz się wykończony. Ja podejdę.
- O, wielkie dzięki. - Obczaj to.
Mój nadgarstek!
Coś ci nie poszło to skakanie przez siatkę.
Znów nadgarstek?
Do pojedynku wystawię Neila.
Dzięki, Chuck.
Mówiłeś, że jeśli wygram…
Mówiłem też, że nie mogę ci ufać.
Znów dowiodłeś, że mam rację.
No weź, stary.
Dzięki za mecz, gnojku.
Dusty, jesteś aktywny seksualnie?
Tak, ale przyszedłem w sprawie nadgarstka.
Jasne, nadgarstek. Odnowiłeś dawną kontuzję,
bo próbowałeś przeskoczyć przez siatkę, żeby zaimponować kumplowi, PJ’owi.
- Zgadza się? - Mam to w karcie?
Nie, twój tata mi opowiadał. Sporo rozmawiamy.
To nawet nie są twoje papiery.
- Ale… - Pokaż.
Muszę wrócić na kort i udowodnić tacie, że wciąż może na mnie liczyć.
- I jak? Okej. - Boli.
- Nie złamałeś go… - Dobra.
…ale jest stan zapalny.
Jest sport, który dużo mniej obciąża stawy.
Pomógłby ci się zregenerować.
Serio? I wrócić do tenisa?
- Tak. - Co to?
- Pickleball. - Zaraz strzelę ci w pysk.
Dobra. Słuchaj. W zeszłym roku uszkodziłem bark.
- Mówię ci, ten sport mnie uratował. - Serio?
- Co z twoim barkiem? - Ugryzienie.
- Zwierzę? - Nie, człowiek.
Wiem, że pickleball wydaje się trochę durny,
ale to najszybsza droga do powrotu do tenisa.
A do tego świetna zabawa.
Daj mu szansę. Spróbuj.
- Może to polubisz. - Nie zagram.
Ale może ogarnąłbyś mi coś przeciwbólowego?
Nie jestem tego typu lekarzem, Dusty.
Zrobimy tak.
Załatwię ci stabilizator i wypiszę coś łagodnego, okej?
- Mój ziom. Dzięki. - Jasne.
Ale zrób coś dla mnie.
Nie przesadzaj z tym.
- Dziękuję. - Jasne.
I musisz zrobić przerwę nie tylko od tenisa.
Żadnych gwałtownych ruchów nadgarstkiem.
- Jasne. - Okej?
- Żadnego potrząsania napojami. - Pewnie.
- Ani polerowania kija bilardowego. - Dobra.
Żadnego produkowania lemoniady. Jasne?
- Mówisz o waleniu konia? - No ba. Co nie?
- Jasne. - Okej?
Ile razy w tygodniu, tak średnio?
Czyli dużo. Może to szczęście w nieszczęściu.
Musisz pochodzić na randki z prawdziwymi kobietami.
W twojej sytuacji płacenie to żaden wstyd.
Chyba nie ma potrzeby.
Mają teraz taką stronkę, lepki-miodek.com.
Łączy z seksownymi singielkami z okolicy. Bez zobowiązań.
Pomoże mi to z tenisem?
Nadgarstek nie zniesie wielu takich ruchów.
- Nie mogę przerzucić się na lewą rękę? - Chcesz…
O rany. Ruch lewostronny. Ciekawe.
Wtedy jest prawie tak, jakby robił to ktoś inny.
Dobra. Chyba już pójdę. Dzięki.
- Doceniam. - Pozdrów tatę.
Okej.
- Lepki-miodek.com. - Słyszałem. Na razie.
To jakiś żart? Nie mogę zrealizować recepty.
Dlaczego nie?
Wypisałeś receptę na pickleball?
Tak. Uznałem, że to będzie zabawne.
Chyba nie poszedłeś z tym do apteki?
Nie. Jasne, że nie. Nie jestem idiotą.
APTEKA
A jak ci idzie z Lepkim Miodkiem?
Jeśli użyjesz kodu referencyjnego, dostaniemy 10 lepkich punktów.
GROSZEK EKOLOGICZNY
Okej.
Tryb incognito.
KORTY DO PICKLEBALLA W OKOLICY
Okej.
PICKLE-IMPREZKA: WSTĘP WOLNY
Pickle-imprezka?
ZAPRASZAMY DOM KULTURY SUNSET MEADOWS
To nie wygląda dobrze.
KLIKNIJ I SIĘ ZAPISZ!
Zapisy.
Wymiatasz.
Uderz. Dobiegnę.
O nie.
O, nowy.
Świeży ogóreczek.
Nie marnuj mojego czasu. Nie znoszę spóźnialskich.
Jeśli masz grać, graj. Jeśli nie chcesz, nie zapisuj się.
Któż to nas zaszczycił?
Hej, młody. Dokąd się wybierasz?
To ty się ostatnio zapisałeś, nie?
Tak, chyba doszło do nieporozumienia.
Dustin Boyd?
Zgadza się. Ale nie zapisywałem się…
Jesteś naszym czwartym. No chodź. Zostańmy pickle-kumplami.
Zapisałem się… ale nie na to. To była tech…
Stul dziób, młody.
Nie zamierzałeś grać z bandą staruszek,
więc próbujesz się zmyć.
Ale bez ciebie jest nas za mało.
A ja przyszłam się spocić, gnojku.
Gram z Judy, a ty z Candace. Dawaj.
Cześć. Jestem Candace.
Czyżbyś zajechał Buickiem LeSabre z 1999 roku?
Zawsze o takim marzyłam.
Owszem. Poniżej 300 000 kilometrów na liczniku.
Słuchaj, przepraszam za to całe…
Za moją banicję?
Tak. Przepraszam.
Już mi przeszło. Wynagrodź mi to na korcie.
- Da się to załatwić. - Gotowi?
Dajcie nam chwilę.
Zakładam, że nigdy w to nie grałeś.
Chyba sobie poradzę.
Byłem zawodowym tenisistą, nie boję się pickleballa.
To nie tenis.
Wiem, to pickleball. Tym gorzej.
Okej. Ta jasnoniebieska strefa to strefa bez woleja, tak zwana kuchnia.
Nie przekraczasz tej linii, chyba że ktoś…
Dobra. To ja daję lekcje, nie przyjmuję ich.
Widziałam, jakie dajesz lekcje. Powinniśmy to omówić.
Nie znoszę przegrywać.
No to coś nas łączy. Ja też nie znoszę.
- Okej. - Rozgrzałam się. Strzelmy meczyk.
- No już. - Do dzieła.
Dawaj.
Serwujemy z dołu.
Słucham?
- Tylko z dołu. - Jasne, to oczywiste.
- Okej. - Rozgrzewam ramię.
Tak zakładałam.
Dawajcie.
Stary.
Wasz serwis. Ale musi być od dołu.
Mamy 0-0-1.
Spokojnie. Nie musisz walić tak mocno.
Owszem, paniusiu. Muszę.
To Kaczor Daffy?
Nie, to młot.
Bo jestem potężny.
- Okej. - Punktacja 1-0-1.
Bierz. Ładnie.
- Pięknie. - Bum!
Moja. Moja!
Tak jest!
Teraz też jest wam do śmiechu, drogie panie?
W sumie tak.
Twoja stopa była w kuchni.
Całe twoje ciało było w kuchni.
Punkt dla nich.
Zdarza nam się mówić:
„Szefie kuchni, skoro tam jesteś, weź mi przekąskę”. Albo…
Póki tam jesteś, zmyj naczynia, suko.
Zmyj naczynia.
- Suko. - Suko.
- Zmyj naczynia. - Tak. To głównie tekst Gail.
Ja lubię czasem pytać: „Gdzie jest nóż do masła?”.
Bo czasem idziesz do kuchni, bierzesz kawałek masła,
a do tego babeczkę.
Siadasz na ulubionej kanapie, żeby obejrzeć ulubiony program,
opuszczasz wzrok i widzisz tylko babeczkę i kawałek masła…
Okej. Skumałem. Wystarczy.
Suko, ogarniaj naczynia.
- Nie nazywaj mnie suką. - Suko.
- Trzymaj się z dala od kuchni. - Dobra!
- Siatka! - No weź!
Nie musisz uderzać tak mocno.
W dupę!
Robisz postępy, Dusty!
Czy on nie rozumie?
- Co za bzdura. - Zrobisz dziurę w tej siatce!
Dawaj, bierz ją.
Bierz ją.
Daleko poleciała. Dobre uderzenie!
Świetne uderzenie.
Co ty wyprawiasz, stary? Home run!
To już weszło.
Był aut!
To nie był aut. Weszła!
Uderzyła w linię! Weszła!
Ślepa jesteś? Ewidentnie weszła!
Ale to był aut.
Zabiję tę kobietę!
- Serwuj. - Zaczekaj.
- Co? Nic mi nie jest. - Wyluzuj. Przez chwilę.
- Sama wyluzuj. - Po prostu lepiej graj.
Tak!
Ssij, paniusiu!
Przestań tak mocno walić. No weź, piłka meczowa.
Wiem, wiem. Będzie dobrze.
- Potrzebujemy tego. - Będzie git.
- Nie wierzę, że to się dzieje. - Piłka meczowa.
Totalny szok.
Jestem od nich dużo lepszy.
Bierz.
Ładnie.
- Wezmę ją. - Cofnij się!
Dink!
- Tak! - Dink? Nazwałaś mnie dupkiem, Gail?
Nazwałaś mnie dupkiem?
Sama jesteś dupkiem, Gail!
I po meczu, złotko!
Masz na czole wypisane „dupek”. Ja nie jestem dupkiem!
- Dusty. - No co? Nazwała mnie dupkiem!
„Dink” to nazwa tego uderzenia.
- Wiem! Nazwała mnie „dinkiem”… - Nie nazwała cię tak!
- Tak mnie nazwała! - Mówiła o uderzeniu!
Wiem. To uderzenie nazywa się „dinkiem”. O tym mówię!
Uspokój się!
- Wszyscy myślą, że świrujesz! - Wyluzuj.
- Wyluzuj! Nie umiesz przegrywać! - Nikt tak nie myśli.
- Ktoś uważa, że świruję? - Nie umiesz przegrywać!
- Wszyscy… - Uważają, że nie!
Nienawidzę tej durnej gry!
Spadam stąd!
- Hej, młody! - Co?
Chcesz rewanż?
Tak, poproszę.
Przegrany stawia lunch!
Gracias.
Kiedy się rano obudziłam,
nie miałam pojęcia, że tacosy postawi mi sam Harry Styles.
- O, Harry Styles. - Sama nie wiem.
Myślę, że bliżej mu do Chalameta.
W kółko to słyszysz?
Porównania do Timothée Chalameta?
W życiu tego nie słyszałem.
Skąd się znacie? Co to za paczka?
Byłam kiedyś asystentką Gail.
Była sławną prawniczką. Aż do „incydentu”.
To było nieporozumienie.
Uderzyła glinę.
Nie wiedziałam wtedy, że to glina.
Nosił mundur.
Po czyjej jesteś stronie?
Gliny. Przyznałam to na rozprawie.
Ty też z nimi pracujesz?
Jestem tu nowa. Kumpela z pickleballa.
Jedno z tysięcy hobby, za które się wzięła po tym,
jak się rozwiodła i oszalała.
- Nie oszalałam! - Oszalałaś.
Doświadczyłam klasycznych etapów żałoby po rozstaniu.
W pewnym momencie życia doświadcza ich każda kobieta.
Kupiła wielkiego węża.
Wielkiego węża?
Uznałam, że będę jedną z tych osób,
które widzisz w spożywczaku z wielkim wężem na szyi.
I jak ci poszło?
Nie za dobrze. Kiepsko.
No ja myślę.
- Co? - No dobra.
Wiecie co? To było naprawdę dziwne…
- I fajne. Dobrze się bawiłem. - I fajne.
Dzięki za mecz, ale muszę spadać.
- Dzięki. - Hej. Zaczekaj.
Mógłbyś podrzucić mnie do domu?
Kumpele nie mogą?
Ja nie. Przyszłam na piechotę.
Ja przyjechałam skuterem.
Ścigamy się do Buicka.
Okej.
Musimy to powtórzyć.
A konkretnie to, że przegrywasz i stawiasz nam tacosy.
Co za mina!
Dziękujemy!
Powinieneś znów zagrać.
Mógłbyś być świetnym pickleballerem.
Chyba spasuję.
Tylko dlatego, że nazwa jest do kitu, wygląda to nieco frajersko,
a większość osób jest w kiepskiej formie i nigdy nie uprawiała sportu?
Dokładnie z tych powodów.
Dlatego moglibyśmy rządzić, Dusty.
To byłaby krwawa łaźnia.
To po prostu nie dla mnie. Trochę zbyt głupkowate.
Okej, rozumiem.
O rany. Nie mogę uwierzyć, że ryzykowałeś taką maszyną.
- Okej. - Piękny samochód.
- Jest zapalniczka… - Okej.
- …magnetofon, dźwignia odchylająca fotel. - Tak.
O rany!
To tutaj.
Tutaj?
- Tak. - Dobra.
Dzięki za podwózkę.
Hej, daj mi swoją komórkę.
Po co?
Daj mi ją.
Co ty robisz?
Masz mój numer. W razie gdybyś zmienił zdanie
i chciał pograć w pickleballa.
- Jeszcze raz dziękuję. - Nie ma sprawy.
Pamiętaj, Dusty. Możemy wymiatać.
Krwawa łaźnia!
Czemu musieliśmy jechać 45 minut do sklepu sportowego?
Mają to w sklepie dla zawodowców.
Tu jest lepszy wybór.
Poza tym spędzamy razem za mało jakościowego czasu.
Też tak uważam.
To tu.
Patrz na to. Pickleball.
Ale durne.
Wyobraź sobie, że kupuję jedną z nich,
żeby wykręcić sprzedawcy numer.
Nawet nie wiem, kiedy się zaśmiać.
- Wyobraź to sobie. - Tak.
- To jestem ja, ale kupuję… - Tak?
Dobrze, mają je.
Okej. Kupuję tę rakietę, ale z totalnie kamienną twarzą.
Okej, rozumiem.
To alternatywny styl komediowy…
- Tak. Podchodzę… - …jak Andy Kaufman.
Ale kupię ją i zabiorę do domu.
Daj mi dosłownie sekundę, sprawdzę, która jest najzabawniejsza.
- Dobra. Okej. - To Andy!
Ta jest najzabawniejsza. Założę się…
Dusty, patrz.
Cholerny Roddick.
Andy!
- Hej, Andy. - Jak tam? Miło mi.
Wiesz, jaki kawał musimy wykręcić?
Wyczołgajmy się stąd i wymknijmy się od tyłu.
Koniec żartów, Dusty.
- Spójrz na niego. Gwiazdorzy. - Tak.
- Musimy go powkurzać. - Zrobiłbym to.
Ale tyle nam zeszło na ten durny dowcip,
że nie mamy czasu. Wracajmy do pracy.
Musisz to zrobić! Pracujesz tu nad przełomową, rewolucyjną komedią.
A on podpisuje jakąś książkę, jak frajer.
To nie jest jakaś książka. To jego książka. Napisał ją.
- To powinna być twoja książka. - Zgoda.
To twoje opowieści. Ty wygrałeś Openy.
Głęboki oddech. Nie odpalaj się. Nie rób nic…
- Joł, Roddick! - Nie!
Andy! Hej, bracie.
Dusty. Dusty Boyd. Młot.
- No tak. Syn Chucka. - Tak, syn Chucka.
- Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie. Kopę lat.
Jak… Jak twój tata? Wciąż w tym samym klubie?
Tak, w sumie obaj jesteśmy w klubie.
- Pracujesz dla niego? - Pracuję z nim.
Wspólnie prowadzimy to miejsce.
Czemu masz na koszulce napis: „Młodszy trener”?
To nie brzmi jak błaganie o wybaczenie, Andy.
- Zwolnij. - Spróbujesz jeszcze raz?
O czym on mówi?
Mówi o Vero Beach Classic z 2000 roku.
Ziomek miał cię na widelcu.
W 2000 roku wygrałem. A który ziomek?
- On! - Nieprawda.
Wybaczcie… pogubiłem się.
Czym posmarowałeś podłogę? Tłuszczem? Olejem?
A może trzecia, upiorniejsza opcja?
Pogubiłem się.
Mój przyjaciel trochę się nakręcił.
Co za kłamca.
Całujesz Brooklyn Decker z tym kłamliwym języczkiem?
Owszem. I to uwielbia. Ale ja nie kłamię.
- Stary, miło było. - Wzajemnie, Andy.
- Pozdrów tatę. - Jasne. Miło było cię zobaczyć.
- Gratuluję książki. - Dzięki.
Dusty, dotarło do mnie, że nie byłeś ze mną całkowicie szczery.
Roddick to większy gnojek, niż mówiłeś.
Tak.
Dzięki, Peej.
- Totalnie łże. - Tak.
Irytujące, co?
Jak cholera.
Pełna zgoda.
MŁOT VS ANDY - NIE OGLĄDAĆ!
Dwóch obiecujących młodych zawodników.
Boyd dominował wśród juniorów dzięki potężnemu serwisowi,
ale czy to się przełoży na poziom zawodowy?
O rany. Na pewno nie w tym przypadku.
Ale może Roddick miał akurat szczęście.
Cóż, to chyba jednak nie jest kwestia szczęścia.
Roddick jest po prostu dużo lepszym tenisistą.
W takiej chwili musi być ciężko…
OJCIEC DUSTY’EGO/TRENER
…mieć ojca za trenera.
W takich chwilach cieszę się, że dorastałem bez ojca.
O nie.
- Nie, nie. - No dawaj.
Wygląda na to, że Boyd ucieka z kortu.
Może to jakiś problem medyczny.
A może presja oczekiwań go przerosła.
Trudno oglądać taki debiut.
CANDACE TE KORTY MAJĄ OŚWIETLENIE?
Dobra, piłka meczowa.
O tak.
Zniszczę cię.
Wciąż to mam! Tak!
Byłoby łatwiej wygrać to dinkiem.
To się nie wydarzy. Nie.
To był najlepszy mecz
z trzydzieści lat starszą kobietą, jaki mogłeś rozegrać.
Na luzaku.
- Tak! - Jesteś z siebie taki dumny.
Ostatnio rzadko wygrywam.
- To smutne. - Miłe uczucie.
Wiem. U mnie jest podobnie.
- Wygrywajmy tam, gdzie możemy. Zdrowie. - O tak.
Boże.
Jedenaście nieodebranych od mojego byłego.
Jedenaście?
Nie pytaj. Nie chcę o tym gadać.
Rozumiem.
Co roku chodzimy razem na pewną imprezę.
Dzwoni, żeby zapytać, czy może zabrać nową dziewczynę.
Co za suka.
Nie, jest bardzo miłą osobą.
- Serio? No to świetnie. - Nienawidzę jej 50-letniego tyłka.
Szczerze? Nie wiem, na jaką reakcję tutaj liczysz.
- Można się pogubić. - Tak.
No więc tak.
Kiedy od niego odeszłam, myślałam, że to ja będę tą wygraną
- po rozwodzie. - Jasne.
Ale teraz wszędzie z nią paraduje, a ja wciąż jestem singielką.
- Więc oczywiście nie mogę… - Bolesne.
…się tam pokazać.
- Nie zamierzasz iść. - Nie.
- Słabo. - Tak.
- Czemu od niego odeszłaś? - Był strasznie dziecinny.
Nie miał żadnych ambicji.
Nie miał znajomych, oprócz jednego dziwacznego przyjaciela,
który wiecznie mu przytakiwał.
Strasznie mu się podlizywał.
Stale opowiadał te same nudne historie o czasach swojej świetności.
Nie brzmi to tak źle.
Prawda jest taka,
że ze wszystkim bym się pogodziła, gdyby kiedykolwiek mnie wspierał.
Hej!
Zamierzacie blokować kort i nawijać cały wieczór,
czy lecicie z piklami?
Lecimy z piklami!
- W porządku? - Tak.
- Gramy razem. - Tak.
- Do dzieła. - Co to za jedni?
- Tak! - Och!
Nie wyrobię. Nie zniosę ani sekundy dłużej.
- Słuchaj. To stękacze. - Co?
- Tak sądzisz? - Grałam już z takimi.
Jedyny sposób, by ich pokonać, to stękać jeszcze głośniej.
Możemy też lepiej grać. Zresztą tak właśnie jest.
To się nie sprawdzi. Musimy to zrobić po mojemu.
Stękaj ze mną, Dusty.
Im bardziej erotycznie, tym lepiej.
Możecie sobie tam knuć, ale to wam nie pomoże.
Każdy ma plan, dopóki nie dostanie po mordzie.
- Grajmy. - Okej.
- Dobra. - Okej.
Za wszelką cenę, tak?
Tak.
O Boże.
Okej.
Ay, papi!
O Boże!
Tak!
Kiedy krzyczę, że się zamieniamy, to się zamieniamy.
Nie musielibyśmy się zamieniać,
gdybyś nie głaskał piłki jak jebany frajer.
- No weź. - Przyznaj, to była świetna zabawa!
Candace, było ekstra!
- Nie? - Wygraliśmy!
- Ty wygrałaś!
- Ty wygrałeś! - Oboje wygraliśmy.
Myślę, że powinnaś tam iść.
- Co? - Na tę imprezę.
Z twoim byłym i jego nową dziewczyną.
Powinnaś iść.
- Nie. - Co to za impreza?
Gala charytatywna w barze country, który uwielbiam.
Możesz to olać. Country ssie.
Candace!
Przepraszam. Nie wiem, co się stało…
Powiem ci, co się stało.
- Spoliczkowałaś mnie. - Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Bo powiedziałem, że country ssie.
Co tu się odwala?
Powiedziałeś coś, co mnie zdenerwowało.
Strasznie mnie to rozwściecza.
- Naprawdę? - Tak! To poważny problem.
Fani country, którzy nie mieszkają na Południu,
mają z tym wieczną udrękę.
Mierzą się z ogromnymi uprzedzeniami. Właśnie takimi.
To poważny problem.
W życiu nie słyszałem czegoś tak dziwnego.
Daj mi swój telefon.
W tej chwili.
Co zrobisz z moim telefonem?
Zapisuję ci playlistę. Będziesz zachwycony.
- Co to jest? - Nosi tytuł „Klasyki kowbojek”.
Nie będę słuchał „Klasyków kowbojek”… Błagam.
- Myślę, że będziesz. - Nie, ja…
Co?
- Zdradzę ci tajemnicę. - Jaką?
Mam do ciebie pytanie. Nie mogę tego ogarnąć.
Oni są rodzeństwem czy parą?
- Nie umiem tego określić. - Prawda?
- Rodzeństwo tak nie robi. - Nie daje mi to spokoju.
- Chyba ich zapytam. Muszę. - Nie możesz.
- Bo nie zmrużę oka. - Umrę ze wstydu.
- Przepraszam! - Nie!
Para czy rodzeństwo?
- Partnerzy. - Partnerzy.
Jeszcze gorzej. Spadajmy stąd.
Pickleball to przyszłość klubu.
Jako samozwańczy przewodniczący klubowej komisji ds. pickleballa,
muszę cię dopytać o datę głosowania w sprawie ekspansji.
Potrzebujemy więcej kortów.
Mam inne problemy na głowie, Skip.
Wiesz, że straciliśmy dostawcę papierowych kubeczków na wodę?
Bardzo mi przykro. Nie wiedziałem.
Bo nie pytałeś.
Mogę jakoś pomóc?
Dość już zrobiłeś. Tylko sączysz i zgniatasz.
Wszyscy widzieliśmy. Jesteś marnotrawną świnką.
Cóż… Ta świnka zwykle przynosi butelkę z domu.
Zwykle. Ale nie zawsze.
Zrobimy tak. Urządzę głosowanie w ten piątek.
Wielkie dzięki.
A ja popracuję nad marnotrawstwem.
Sączenie i dalsze używanie.
Koniec ze zgniataniem.
- Hej. - Hej.
Bum.
Nie zrobiłbym tego.
Czego chciał ten gnojek? Kolejnych kubeczków?
Parszywa świnka.
Chcę ci tylko powiedzieć, że z nadgarstkiem jest już git.
Byłem u lekarza. Mówił, że będę w pełni gotowy
na nadchodzące mecze.
Nie ma potrzeby. Stawiamy na Neila.
Jasne. Ze względu na nadgarstek. Mówię tylko, że czuję się dobrze
i nie forsuję go, na wypadek, gdybyś chciał najlepszego zawodnika.
- Tego, który wygrał. - Nie potrzebuję tego, który wygrał.
Potrzebuję tego, który wygra.
Chuck! Mam ją! Hej.
Chciałem ci tylko pokazać, że ją dziś mam.
To jakbyś naklejał plasterek na dziurę po kuli.
Co za idiota.
Myśli, że plasterek zatrzyma cholerną kulę.
I że ta kula go nie przebije. Tak jak mówiłeś.
To typowa sytuacja z plasterkiem i kulą.
Dobra, to ja spadam.
Dam znać co do nadgarstka.
Nie ma potrzeby.
Umysł płata mi figle.
Mówiłeś: „Kocham cię”?
Jaja sobie robię, żartownisiu.
Chyba że mówiłeś?
KLASYKI KOWBOJEK SŁUCHASZ?
NIE. NIE ZAMIERZAM.
OKEJ, DOBRA. DAM CI SPOKÓJ.
Tak!
Widziałeś, Dusty?
Niewiarygodne.
A TERAZ? TERAZ SŁUCHASZ?
NADAL NIE.
Tak! Tak!
OKEJ… ALE POSŁUCHASZ.
Co tam robisz z tym telefonem? Nagrywasz mnie?
Wrzuć to na Snapchata.
Osiem lat
Parę wędek Siedzimy nad potokiem
Linki w wodzie Obserwujemy spławiki
A czerwone słońce powoli zachodzi
Mama woła z ganku: „Kolacja gotowa”
„Chodźcie na jedzenie”
A my krzyczymy: „Jeszcze pięć minut”
Czas mknie naprzód Zegar się nie zatrzymuje
Chciałbym mieć jeszcze kilka kropli Tego, co naprawdę dobre
Dobrych czasów
- Ale one mkną przed siebie - Mkną przed siebie
Ot tak, jakby nigdy nic
- Chciałbym móc nacisnąć pauzę - Nacisnąć pauzę
- W takich chwilach - W takich chwilach
- Bóg wie, że tak bym zrobił - Tak bym zrobił
I dałbym sobie jeszcze pięć minut
Nie proszę o wiele.
Jako osiemnastolatek włożyłem kask
I ruszyłem na linię środkową
SŁUCHASZ, PRAWDA?
TEN KAWAŁEK COŚ OPOWIADA!
Ostatecznie…
Przegrana dziesięć do dziewięciu
Jest i o trenerze.
NAJLEPSZE ZAWSZE OPOWIADAJĄ
Będę musiał kupić bilet
- Nie dasz mi jeszcze pięciu minut? - Jeszcze pięciu minut
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Zapraszam, Świnko.
Jak wiecie,
prosimy tylko o dwa korty, na których moglibyśmy grać w pickleballa.
WYSŁUCHANIE
Będę mówił krótko i rozkosznie. Cały ja.
Nasz obecny kort do pickleballa,
kort numer 16, jest nie do przyjęcia.
PROBLEMY Z KORTEM 16
Ogrodzenie od południowego wschodu jest za blisko,
powierzchnia w rogu jest zniekształcona i popękana.
Wszyscy pickleballerzy zgodzą się,
że cieknące źródełko tworzy bardzo śliską kałużę w pobliżu słupka.
- To wszystko? - Jeszcze parę spraw.
Graffiti namalowane na moim domu.
„Giń, pickle-chuju”.
- Pickle-chuj. - Pickle-chuj.
P, kto chce grać w pickleballa?
I ja chcę grać
C, ciebie spotkam Na korcie do pickleballa
K, krótkie spodenki wymiatają
Kto gra obecnie w pickleballa?
Zdobywca Oscara Jamie Foxx.
Tay Tay.
W tenisa grali Lyle i Erik Menendez.
W dniu, w którym zamordowali rodziców.
Potrzebujemy tych kortów do pickleballa,
żebyśmy nigdy nie mieli kolejnego Lyle’a i Erika Menendeza.
- Okej. To wszystko? - Tak.
Ciekawe uwagi, Skip.
Możemy przejść do głosowania?
Nie ma potrzeby.
Wiemy, że macie przewagę, ale to bez znaczenia.
- Czekaj. Chuck, obiecałeś. - Gary rozdaje
fragment klubowego aktu założycielskiego.
Zasady to zasady, Skip.
W związku z tym proponuję wyzwanie. Pojedynek w postaci meczu.
To po co robiłem półtoragodzinną prezentację?
- Przygotowywałem ją dwa tygodnie. - Zapomniałem wspomnieć.
- Ups. - Tak jak ty
zapominasz codziennie przynieść butelkę z wodą.
Obie strony muszą wskazać czempiona.
Strona tenisowa wystawia Neila.
Lub kogoś innego. Nie musimy teraz wybierać.
Ale możemy, bo wiemy, kogo wybieramy.
Nie musimy, bo mój nadgarstek goi się błyskawicznie.
Podjęliśmy decyzję, to nieistotne.
Wiem, ale mam poczucie…
Spotkanie zakończone.
Dziękuję.
Niesamowite.
Nie. Mam to gdzieś.
- Mocne. - Inspirujące.
Nieźle walnąłeś młotkiem.
Wstrząsnęło to mną.
- Halo? - Cześć.
- Hej. Jak poszło? - Spotkanie?
Poszło świetnie.
Naprawdę świetnie.
To dobrze. Cieszę się.
Tak.
A poza tym tata znów mnie upokorzył.
Tym razem przed całym klubem.
O Boże. Tak mi przykro. To okropne.
Dość już o mnie.
Masz ochotę na wieczornego pickleballa?
Dziś? Nie, nie.
Jestem dość zmęczona.
Chciałam posiedzieć w domu, obejrzeć jakiś film, coś w tym stylu.
Kumam. Też jestem zmęczony.
Też miałem posiedzieć i obejrzeć film.
Co będziesz oglądać?
Sama nie wiem…
Na TCM puszczają dziś Absolwenta.
Wspomniałaś o Absolwencie?
Tak.
Właśnie widziałem zwiastun.
Widziałeś zwiastun Absolwenta?
Wyglądał świetnie.
To bym chętnie obejrzał, ale nie mam TCM.
Dusty, jeśli chcesz wpaść i obejrzeć ten film, zapraszam.
Chociaż jest już późno.
No dobra. Sam mam sporo spraw.
Jestem dość zarobiony, ale dobra z ciebie przyjaciółka.
Wydajesz się samotna. Zaraz będę.
O Boże.
Twój tata poprosił o werble i oznajmił: „Każdy, byle nie mój syn”?
Nie chcę o tym rozmawiać.
- Dlatego tu jestem. - Okej.
Skoro tu jesteś, mogę zapytać cię o zdanie w pewnej kwestii?
Tak. O co chodzi?
Posłuchałam twojej rady i wybieram się do baru country.
To świetnie.
Ale potrzebuję opinii faceta w sprawie stroju,
bo chcę, żeby Mitch rozpaczał, kiedy mnie zobaczy.
Dobra, pokaż.
- Okej. - Jestem podekscytowany.
Dziękuję.
Idę się przebrać.
Dobra. Fajna chata.
Bardzo dziękuję.
Masz tu sporo rzeczy.
- Zajmujesz się ceramiką? - Tak.
To kolejne moje hobby.
To słoik na ciastka.
- To słoik na ciastka? - Tak.
Ledwo da się tu coś włożyć przez te dziwne wgniecenia.
Tak, ale to pomaga, kiedy chcesz mniej jeść.
- Dietetyczny słoik na ciastka. - Tak!
Świetne, Candace.
To było nieplanowane. Po prostu się wydarzyło.
Tak to wygląda.
Skoro tak ci się podoba, możesz go wziąć.
Dzięki, ale mam takich mnóstwo.
A ty masz jakieś hobby?
Chyba tylko tenisa.
To raczej sport, ale…
Widzę, że bardzo go kochasz.
Kochałem go jako dziecko.
A przynajmniej uwielbiałem spędzać czas z tatą.
Tak, to było miłe. Naprawdę we mnie wierzył.
Czułem się wyjątkowy.
Włożył we mnie mnóstwo pracy, a potem…
Dałem ciała.
Coś mi się wydaje, że on też dał ciała.
Candace?
- Tak? - To ty jesteś w tej sukni ślubnej?
Nie. Mam zdjęcie innej, podobnej kobiety w dniu jej ślubu.
O cholera.
Co myślisz?
Oho.
Myślę, że bosko wyglądasz.
To dobrze.
- Już się martwiłam. - Nie.
Zobacz, co znalazłam w szafie.
Gdybyś szukał kowbojskiego kapelusza, jest twój.
Należał do Mitcha.
- Jak to wygląda? - Świetnie ci w tym.
- Spójrz. - Serio?
- Tak. - No dobra.
- Spójrz na nas. - Ładnie wyglądamy.
Prawda?
- Film… Film się zaczyna. - A, tak. Oglądajmy.
Pani Robinson, chce mnie pani uwieść.
To świetny film.
- No wiem. - To powinien być klasyk.
- To jest klasyk. - Tak?
W pełni zasłużył.
- Wydajesz się poruszony. - O nie, nie. Po prostu…
Po prostu martwię się o przyszłość.
Ten dzieciak z dużym nosem mógłby zrobić karierę.
Dusty, to Dustin Hoffman.
Ma osiemdziesiąt lat.
Świetnie wygląda.
Jedzie mostem pod prąd. Byłem na tym moście.
Nadal można nim je…
Co za bzdura. Nie da się…
No dobra. Hej.
Przykryjmy cię.
Chciałeś pomówić?
Mogę być szczery?
Na to liczę.
Widzisz, PJ…
Zmagam się z pewnym problemem.
W…
W książce, którą właśnie piszę.
Zero zaskoczenia. Masz do tego odpowiedni umysł.
- Jaki jest tytuł? - Tytuł książki?
Tak.
Ciche ostrze.
- Boskie. Przeczytam to. - Tak.
Ustawię sobie przypomnienie. Mów.
Główny wojownik, Puzimbus, należy do pewnego plemienia.
Od zawsze jest jego częścią.
Zaczyna spotykać się z członkami innego plemienia.
Zawsze uważał ich za wrogów.
Co za twist.
Czuję się, jakbym był wewnątrz tej książki.
Serce szybciej mi zabiło.
Koleś prowadzi podwójne życie.
Chce spędzać czas z nowym plemieniem,
bo bardzo ich lubi, ale wstydzi się z nimi pokazywać.
Tak.
Główny wojownik zaczyna coś czuć do pewnej osoby,
która jest dużo starsza od niego.
Totalny wymiatacz.
PJ, gdybyś czytał Ciche ostrze,
a Puzimbus zmieniłby plemię,
bo zacząłby się zakochiwać… powiedzmy, że w smoku,
30 lat starszym od niego…
Gorzej byś myślał o Puzimbusie?
Nikogo nie oceniam za wizyty w antykwariacie.
Nie jestem pisarzem, ale gdybym bogaty świat, który stworzyłeś,
miał porównać do mojego nudnego życia…
- Śmiało. - W oparciu o zbliżone doświadczenia
radziłbym Puzimbusowi, żeby grzał na pełnej.
Naprawdę? Zbliżone doświadczenia?
Chcesz powiedzieć, że byłeś ze starszą kobietą, rozpustniku?
- Cwaniaku. - W pewnym sensie.
Wiesz, czym jest obiektofil?
Nie, ale czekam, aż mi powiesz.
To ktoś, kto czuje pociąg do obiektów,
a nie do ludzi.
Mam na myśli budynki, mosty, pojazdy.
Osobiście kocham się w USS Alabama.
Dobra. W sumie…
- Nie musisz mówić. - Ale chcę.
Statek zbudowano w 1939, a wycofano w 1947 roku.
W 1986 uznano go za zabytek.
Więc owszem, byłem ze starszą
i nie zamieniłbym tego na nic innego.
Przekaż to Puzimbusowi.
Niby co? Że uprawiałeś seks z emerytowanym okrętem wojennym?
- Dokładnie. - Jak w ogóle uprawiałeś z nim seks?
To okręt. Nie ma pochwy ani tyłka.
Hej! Wyłaźcie z cholernego basenu.
Jest środek dnia. Pracujecie tu.
- Właśnie pracujemy. - Wypad.
Tam.
KOWBOJSKI PAŁAC
- Candace, przyszłaś! - Tak.
- Przyszłam. - Tak.
Mam do tego prawo. Mitch nie jest tu właścicielem.
Oczywiście. Rozumiem to.
Cieszę się, że cię widzę.
Chodź tu.
Pięknie wyglądasz.
O cholera. No cóż, baw się dobrze.
Cześć.
- Cześć. - Candy, dotarłaś.
Nie byłem pewien.
Dotarłam. Dobrze widzicie.
I przypominam, że nie jesteś tu właścicielem.
Jasne.
- Pamiętasz moją Beę? - Oczywiście.
- Hej. - Hej.
Któż by zapomniał słynną Beę?
Niech zgadnę. Teraz powiesz coś miłego.
Masz świetny strój.
Mamy to. Proszę bardzo.
Może przyniosę nam drinki, a wy nadrobicie zaległości?
Dobra? Okej.
- Hej… - Hej.
Wszystko okej? Wydajesz się nieco spięta.
Nie. Nie jestem spięta.
- Jestem rozluźniona. - Okej.
- Dobrze to słyszeć.
- Tak, dobrze. - Co nowego u ciebie?
Mam węża.
- Nazywa się Mitch. - Piwa dla wszystkich.
- Kochanie. Proszę. Zdrowie. - Okej. Za węża.
- Czekaj. Za węża? - Tak, to tylko mąż.
Nieważne.
- Okej. - Wszystko w porządku?
Candace. W porządku?
- Ja nie… - Jesteś dość blada.
- Chyba nie… - Może usiądziesz?
Tak, usiądź. Usiądź, dobrze?
Mów do mnie. Pomogę.
Po rzuceniu modelingu pracowałam jako pielęgniarka.
No jasne.
To był wielki błąd.
Dzieńdoberek.
Dusty.
Co ty tutaj robisz?
Służę wsparciem.
To on?
No to do dzieła.
- Mitch! To Mitch? - Kto to jest?
Hej, jak tam? Jestem tym nowym.
Miło cię poznać.
- A ty? Miło cię poznać. - Jestem Bea.
Przepraszam za spóźnienie.
Czuję się jak kompletny palant.
Ale te fuzje bankowe…
Sporo z nimi roboty, nie?
Pewnie tak.
Tak się cieszę, że wreszcie się spotykacie.
O tak, tak. Ja też. To…
Przepraszam.
Moją uwagę odwróciła ta niesamowita laska.
No proszę.
Wyglądasz dziś olśniewająco, kochanie.
Też pięknie wyglądasz, kochanie.
Słonko.
Jesteś w moim kapeluszu?
Ostatnio jestem w wielu twoich rzeczach, stary.
Hej, może trochę potańczymy?
- Wybaczcie. Musimy zatańczyć. - Musimy.
Widzimy się na parkiecie.
Chodź.
Jak było?
- Dobrze nam poszło. - Dobrze.
Jak to: „W moich rzeczach”?
Jest Teksanką z Tennessee
Niedaleko pada jabłko od jabłoni
Traktuje moich przyjaciół jak rodzinę
A mnie to pasuje
Potrafi otworzyć sobie piwo
Nie gapi się w lustro Przez długie godziny
Wygląda bosko nawet w dżinsach I bejsbolówce
Pieczenie szarlotki z twoją mamą
Sączenie bimbru po północy
Masz ochotę jechać wąską drogą Bardzo wolno i dać jej prowadzić
Na pewno chciałbyś mieć kowbojkę
Taką, która nie zadziera nosa
Która nie boi się parkietu W puste wieczory
Dogaduje się z twoimi przyjaciółmi
Mógłbym uganiać się za nią Jak za zachodem słońca
Tańczyć z nią w tej białej sukience
Zabrać ją na 15-hektarową działkę
Pozwolić jej wybrać ulubione miejsce
Dziękuję Bogu za moją kowbojkę
Wielkie dzięki. Dziękujemy.
Dusty, dziękuję, że dzisiaj przyszedłeś.
Żartujesz?
- To ja ci dziękuję! - Mnie?
- Za co? - Za wszystko.
Byłem w fatalnym momencie swojego życia, Candace.
Wciskałem sobie mnóstwo bredni.
A teraz czuję…
Czuję się lepiej. Mam wrażenie, że wiem, czego chcę.
Naprawdę?
- Tak. - Czego?
Ciebie.
- Co? - Chodź tu.
Dusty, nie.
- Nie. - Stresujesz się.
Martwisz się różnicą wieku. Rozumiem to.
- Przestań. - Też się martwiłem.
- Nie chodzi o wiek. - Ale wiesz co? Przeszło mi.
- Jesteś starsza! Też mi coś. - Nie pociągasz mnie fizycznie.
Nie usłyszałem. Coś tam mamrotałaś.
Co ty powiedziałaś?
Powiedziałam, że mnie nie pociągasz.
Myślałam, że się rozumiemy.
Nie chciałam cię zwodzić.
- Przepraszam. - O nie. Nie zwodziłaś mnie.
Ściągnęłaś mnie do siebie w trudnym dla mnie momencie
i pokazałaś mi Absolwenta…
- Co? Nie ściągałam cię. - Mały typ z wielkim nosem…
- Ty zadzwoniłeś. - …którego uwodzi starsza kobieta.
O Boże.
To ty zadzwoniłeś. Wprosiłeś się.
- Okej. A twoja playlista? - Co z nią?
Każda piosenka jest prowokacyjna.
- Prowokacyjna? - „Pocałunki w rytmie country”.
- O mój Boże. - „Romans na rodeo”.
To po prostu znane kawałki country.
„Taniec w kwadracie, okrągła dziurka”. Czym jest ta dziurka?
Ten mogłam pewnie pominąć.
To zapomnij o wszystkim.
Załóżmy, że to jest zupełnie niewinne.
Pocałowałem cię, a ty odwzajemniłaś pocałunek.
- Tak. - I o tym wiesz.
Wyjaśnij mi to.
Robiliśmy szopkę przed Mitchem.
I owszem, może trochę mnie poniosło.
Przepraszam.
I… O Boże.
Chciałam tylko partnera do pickleballa.
Okej.
A znalazłam coś dużo lepszego.
Świetnego przyjaciela, którego uwielbiam.
- Tak. - I chciałabym, by tak pozostało.
Nie trzeba.
Dzięki.
Dusty, przestań. Nie rób tego.
Nie potrzebuję przypadkowej kumpeli od pickleballa.
- Nie jestem przypadkowa. - Mam mnóstwo przyjaciół.
Dla kolesia takiego jak ja, przyjaciele to nigdy nie był problem.
Mam ich aż nadto. Bez przerwy pisze PJ.
Pisze…
Gail w kółko się odzywa.
- Moja Gail? - Nie twoja Gail. Inna Gail.
Przez moje życie przewija się mnóstwo ludzi.
A teraz przepraszam. Mam dziś gorącą randkę.
Nie mogę się spóźnić.
Dusty…
Hej.
Trzymaj się, bracie.
Nawet kowboje bywają friendzonowani.
- Okej. - Tak.
Wcale nie jest okej
Ledwo się trzymam
Tracę poczucie…
O Boże.
CHUCK - WRACAJ PILNIE. TO WAŻNE
Podoba mi się ten nowy look.
- Naprawdę? - Pewnie.
Jest śmiały.
Jak twój nadgarstek?
Dobrze.
Chyba wszystko już dobrze. Niedługo zdejmuję stabilizator.
To dobra wiadomość.
Młot musi być w szczytowej formie. Potrzebujemy cię.
- Jak to? - W klubie.
Tam stoczysz pojedynek.
Mówisz poważnie? A co z Neilem?
Daj spokój, synu. Sam mówiłeś.
Pozostali członkowie klubu to dentyści.
Nie dążą do doskonałości tak jak my, Boydowie.
- To prawda. - Masz to we krwi.
Wchodzisz w to?
- Tak, tato. Wchodzę w to. - Tak?
- Zróbmy to. Młot powraca. - I pięknie.
- Nie zawiodę cię. - Mam nadzieję.
- Zniszczymy ich. - O tak.
Tu chodzi o dużo więcej niż o pickleballa.
- Dostrzegasz to, prawda? - O tak.
To, co mówisz o klubie…
Nie, tu chodzi o upadek ludzkości.
- Upadek ludzkości. - Pewnie uważasz, że dramatyzuję.
- Skąd. - Ale tenis wymaga cierpliwości.
- Tak, cierpliwości. - Poświęcenia.
- Dyscypliny.
Dyscypliny. To na pewno.
Podobno można nauczyć się gry w pickleballa
w ciągu godziny.
Tak jakby to było coś dobrego.
Ale nie tak buduje się coś trwałego.
Moje dziedzictwo to nie papierowy kubeczek.
Nie pozwolę, by je opróżniono i zgnieciono.
Buduję coś, co zniesie próbę czasu, jak stalowy termos albo bukłak.
Rozumiesz?
Tak. Jesteś bukłakiem.
Nie jestem bukłakiem. Buduję coś trwałego.
Nieważne. Posłuchaj.
Cieszę się, że znów zobaczę, jak grasz.
Dzięki, tato.
To dla mnie dość trudny okres,
więc właśnie tego…
Późno już, synu.
Jasne.
Młot powrócił.
Dobra. Świetnie to wygląda.
Możesz porzucić stabilizator i znów trzepać kapucyna.
- I grać w tenisa, prawda? - W sumie.
Co do stronki, o której ostatnio wspominałem…
- Przestań. - Nie używam jej.
Ledwo pamiętam, żebyś coś o niej wspominał.
Ledwo pamiętasz, bo ledwo cokolwiek mówiłem.
Podałem tylko nazwę, Lepki Miodek. Ale każdy ją zna.
Mają niesamowite kobiety i zabójczy kod referencyjny,
którego najwyraźniej nie użyłeś.
Swoją drogą, ja też nie.
Nie wiem, po co to mówię.
- To o tym nie gadajmy. - Nic nie mówiłem.
- Po temacie. - Dobrze.
Wielkie dzięki za nadgarstek.
Nie ma sprawy. A jak ci poszło z pickleballem?
- Świetnie. - Tak?
Naprawdę ekstra. Tata zmienił zdanie. Zagram w pojedynku.
No tak.
Powiedział mi wczoraj. To wiele dla mnie znaczy.
Słyszałem. Niezłe szaleństwo, co?
- No tak. - Tak.
Czy ja wiem, czy szaleństwo? Mój ojciec to twardziel. Sprawdzał syna.
A syn, czyli ja, to też twardziel. Stanął na wysokości zadania.
I to nas zbliżyło. Zacieśniliśmy więź.
Chodziło mi tę szaloną historię z Neilem.
I z jego śmiercią.
Neil zmarł?
Nie wiedziałeś?
O czym ty mówisz, doktorku?
No więc… Neil wszedł na strych.
Po jakieś kartony.
Okazało się, że żyła tam sowia mama.
Chyba uznała, że chce jej zabrać jajka.
Totalnie jej odwaliło.
Chcesz powiedzieć, że Neila zabiła sowa?
Ściśle rzecz biorąc, wciąż oddychał, kiedy sowa odpuściła.
Ale uciekając, przecisnął się przez okno,
przeturlał się po dachu i spadł na podjazd w momencie, gdy nadjechała jego żona.
Przednie koło zmiażdżyło mu czaszkę. To, co z niej zostało.
Co?
Żona twierdzi, że go nie widziała,
ale chyba trafi za kraty.
Jak można tego nie zauważyć?
To niewiarygodne.
Zakładałem, że Chuck ci powiedział. To trochę dziwne.
Powiedział. Jasne. Mój tata.
Tak. Kiedy żona zmiażdżyła głowę Neila…
Zginął…
- Jasne, że o tym gadaliśmy. - Okej. Czyli…
Właśnie ci o tym opowiedziałem
i twierdziłeś, że… Nigdy o tym nie słyszałeś.
Jasne, że słyszałem.
Okej. Bo wydawałeś się dość zaskoczony.
- Nie. - Tak.
Nieważne. Niech spoczywa w pokoju.
- Tak… - Tak.
Powodzenia z Seksownym Miodkiem. Powinienem już iść.
To Lepki Miodek. I nie używam go.
Chodzi nie tylko o seks, ale i o wspólnotę. Okej.
Sowa, tato? Cholerna sowa?
O co się tak wściekasz?
Ta sowa to najlepsze, co cię spotkało.
Czyli się przyznajesz! Tylko dlatego mnie wybrałeś!
Co chcesz usłyszeć?
Nie wiem. Może to, że we mnie wierzysz?
Że do wybrania mnie wcale nie zmusił cię durny ptak.
W przeciwieństwie do ciebie ten durny ptak zdjął Paskudnego Neila
i nie stracił nawet piórka.
Gdyby ta sowa umiała trzymać rakietę, to ją bym wystawił.
Gene i Gary uważali, że jesteś naszą najlepszą szansą.
Więc to nawet nie był twój wybór. Świetnie.
Nie ma szans, żeby sowa zdobyła ze mną choćby punkt w meczu tenisowym.
Choćbyś jej przykleił rakietę do tych obleśnych szponów.
ŚWIAT TENISA „NIEGRZECZNY CHŁOPIEC TENISA”
MŁOT UDERZA Z CAŁEJ SIŁY
Proszę, idź sobie, PJ.
PJ, nie chcę…
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Dzwoniłeś i pisałeś, że chcesz się ze mną zobaczyć.
Tak myślałem, że to mnie zdradzi.
Potrzebujemy cię w klubie. Jutro pojedynek.
Nie mogę tam wrócić, PJ.
Wiem, że widzisz we mnie dużego, twardego samotnika,
który nikogo nie potrzebuje.
Kogoś w rodzaju Batmana.
Nie tak cię postrzegam.
Prawda jest taka, że cię podziwiam.
- Wiem, PJ. - Tak.
Niesłusznie. Nie ma czego podziwiać.
Nie mów tak. Jesteś legendą.
Kolesiem, który prawie pokonał Andy’ego Roddicka.
Nie, jestem chodzącą przestrogą.
Tylu rzeczy nie wiesz.
Nie chcę kalać twoich dziewiczych uszu tą opowieścią.
Co masz na myśli?
Chcesz wiedzieć, co zaszło
między mną a Andym Roddickiem tamtego pamiętnego dnia?
To długa historia?
Krótka. Ale mocna.
To w porządku.
Miałem ksywę „Młot”, bo uderzałem najmocniej.
Ale Andy uderzał jeszcze mocniej.
Na każdy mój serw, każde uderzenie… odpowiadał lepiej.
Spojrzałem na publiczność i zobaczyłem, że tata też o tym wie.
I wtedy zrozumiałem,
że ja gram w warcaby, a on w szachy.
I że nie zdołam go pokonać.
Na każdy mój ruch odpowiadał lepiej.
Był lepszy.
To było przed szachami czy po nich?
Nie graliśmy w szachy. Ani w warcaby.
Widzę, że kłamiesz. Wcześniej mówiłeś o szachach.
To była taka machina narracyjna.
Powiedziałem, że ja grałem w warcaby, a on w szachy.
To znaczy, że był lepszy ode mnie. Jasne?
Gdzie ta machina?
- Co? - Gdzie trzymasz…
Machinę narracyjną? To jakiś Kindle?
To sposób opowiadania historii. Nie ma żadnego urządzenia.
Jasne.
Musiałem się z tego wyplątać.
Zgłosiłem sędziemu, że chcę skorzystać z toalety.
Wszedłem do kabiny.
Położyłem dłoń na toalecie.
Sam złamałem sobie nadgarstek.
To najtrudniejsza rzecz, jaką w życiu zrobiłem.
Tamtego dnia się nie poślizgnąłem.
Roztrzaskałem sobie nadgarstek, Peej.
Uznałem, że kontuzja jest lepsza
niż bycie cholernym frajerem.
O rany.
Więc…
Twoja dłoń była w toalecie?
Co? Nie, na krawędzi.
Opuściłeś deskę? Czy na samej muszli?
Nie wiem, PJ. Chyba na samej muszli.
Podłożyłeś chociaż trochę papieru toaletowego, żeby…
To nie jest kluczowe w tej opowieści.
Czyli raczej nie.
Nie mogłeś położyć ręki na drzwiach albo…
To był kryzysowy moment!
To też.
Dociera do mnie, że nie jestem Batmanem.
Jestem raczej komisarzem Gordonem.
Mam wyświetlić znak młota na niebie.
Potrzebujemy cię. Jutro jest pojedynek.
Musisz być sobą.
Nawet nie wiem, kto to taki.
To lepiej to ustal.
I to szybko.
Nigdy nie byłeś taki stanowczy, PJ.
Cholernie to szanuję.
Dziękuję. A przy okazji…
Gdybyś to jeszcze komuś opowiadał,
powiedz, że po wszystkim umyłeś ręce.
Żeby się nad tym nie zastanawiali.
Czemu miałby się odzywać?
Ty też go znasz, Gail. Mogłabym zapytać o to samo.
To nie moja wina, że go nie ma.
Zapytała, bo to twój partner.
Pickleballowy partner!
Tylko o to mi od początku chodziło.
Skoro podchodzisz do tego tak normalnie, zakładam, że już nie wróci.
Po prostu grajmy.
Możemy się wymieniać.
Patrzcie!
To nie on?
Co on wyprawia?
Chyba się ukrywa.
Spróbuje tak odjechać?
Chyba tak.
- Musiało boleć. - Boże. Spójrzcie…
Ja jebię!
Dusty! Jesteś cały?
Tak. Hej. To wy?
Co ty tu robisz?
Co ja tu robię?
Co ja tu robię? No cóż…
To tylko poduszka!
Wszystko okej.
Candace, przyjechałem cię przeprosić.
Dusty, przestań. Wszystko w porządku.
Nawet nie pozwoliłaś mi powiedzieć, za co chcę przeprosić.
Pewnie za to, że powiedziałeś, że nie możemy być przyjaciółmi,
po tym, jak odrzuciłam twoje zaloty.
Co?
Tak, o to chodziło.
Dusty, czasem, kiedy jedne drzwi się zamykają,
otwierają się inne, jeszcze bardziej giętkie.
Mogłybyście przez chwilę pograć w singla?
Okej.
- Dobra. - Dobra.
Ta poduszka wystrzeliła cholernie późno.
Hej, Candace.
Dusty.
Naprawdę mi przykro i głupio w związku z tym, co ostatnio mówiłem.
Chcę się z tobą przyjaźnić.
Bardzo cię lubię.
Ja ciebie też.
Prawda jest taka, że nie mam już zbyt wielu przyjaciół.
Kiedy wymieniałem te osoby, wspomniałem o Gail.
To nie była inna Gail. To była twoja Gail.
Wiem.
Nawet nie wiem, czy Gail mnie lubi.
Niespecjalnie.
Ale jadę na tym samym wózku.
Po rozwodzie Mitch przejął większość naszych przyjaciół.
Zdrajcy.
Dlatego to tyle dla mnie znaczyło, kiedy się ostatnio zjawiłeś.
Wszystko okej.
- Tak? - Wszystko okej!
- Kumple? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Dobra, kumpelo.
Skoro już mówimy o wspieraniu się,
mogłabyś mi w czymś pomóc.
O co chodzi?
POJEDYNEK TENISOWY JUŻ DZIŚ
Tak, przegraliśmy parę razy.
Dusty się nie pojawił?
- Nie widziałem go. Nie. - Nie.
Hej, Chuck! Właśnie przyjechał Dusty.
WYRZUCENI Z KLUBU
Czy mogę prosić o uwagę?
Muszę powiedzieć coś ważnego.
Może powinniśmy najpierw pogadać.
Nie, Chuck. Teraz moja kolej.
Dobra.
Okej.
Napisałem coś. A wy mnie wysłuchacie.
Czym jest odwaga?
Czy to camping?
Wybaczcie, nie umiem odczytać własnego pisma.
To nie może być camping…
Czym jest odwaga? Czy to…
Długo to potrwa?
Niedługo. To dość krótkie.
Właściwie już skończyłem.
Tato, przez długi czas
udawałem kogoś, kim nie jestem.
Ale to już koniec.
Taki jestem, tato. Na dobre i na złe.
A ty mnie nie szanujesz. I nigdy mnie nie szanowałeś.
Więc nie będę dla ciebie grał.
Wezmę udział w pojedynku, ale nie po stronie tenisistów.
Dziś reprezentuję pickleballerów.
Tak!
Tak. Nie pozostawiłeś mi wyboru.
- Tak! - Czekajcie.
Możemy o tym pogadać. Jestem gotów…
Jesteś fatalny. Ja to zrobię.
- Na pewno. - To będzie Dusty.
Dusty! Dusty!
Tak, tato. Młot powrócił.
Dobra. Uspokójcie się.
Nie wierzę, że to mówię, ale mój syn ma rację.
Nigdy w niego nie wierzyłem. Był opcją zapasową.
Dlatego podzwoniłem, pociągnąłem za sznurki
i załatwiłem na ten mecz prawdziwego zawodnika.
Trzykrotnego finalistę Wimbledonu, zwycięzcę US Open w 2003 roku.
Panie i panowie, powitajcie Andy’ego Roddicka!
DAWAJ, ANDY!
Co?
Jestem bardzo wdzięczny, że to ty zacząłeś.
Wyszedłbym na strasznego gnojka, gdybym tak podmienił syna,
ale wszystko świetnie się ułożyło.
Po prostu idealnie. Tak to sobie wyobrażałem.
Okej. Puśćcie go.
Mecz zostanie rozegrany w południe, tak jak napisano w statucie.
Mogę zagrać od razu. Zniszczę go.
Nie wątpię, młody, ale zróbmy to zgodnie z zasadami.
Oby nikt nie spłoszył się na tyle, by całkowicie się wycofać.
- Dusty, jest okej. - Nie.
O nie! Nie!
- Może go pokonasz? - W tenisie?
Nie pokonam Andy’ego Roddicka! To Andy Roddick!
Jest ode mnie o wiele lepszy, Candace!
I zawsze był.
Dusty, twój tata wykorzystuje lukę w statucie
przeciwko osobom grającym w pickleballa.
Może jest tam coś, co nam pomoże.
Nie, to się nie uda.
Warto się temu przyjrzeć. Zawsze mam kopię przy sobie.
Pięknie. Ja to zrobię.
Zawsze nosisz w nerce kopię klubowego statutu?
Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda.
Przydała ci się dotąd choć raz?
Muszę odetchnąć.
Mecz jest za pięć minut.
Na pewno chcesz to teraz robić?
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Zawsze tu jesteś przed meczem.
Czasem też w trakcie.
Jasne.
Możesz się jeszcze wycofać.
W samą porę na rzut monetą.
Możesz wybrać.
Tylko w tym masz dziś szansę wygrać.
Bardzo zabawne.
To jak, synu? Orzeł czy reszka?
Niech będzie reszka.
Jest i reszka.
Serwujesz czy odbierasz?
Chwila.
Hej.
- Co? Tak myślisz? Serio? - Po prostu… Tak.
Okej. Chcę wybrać kort.
Kort? Och. To na pewno pomoże.
Może.
Wybieram kort numer 16.
- Co? - Tak.
Nie. To klub tenisowy.
To mecz tenisowy. Gracie na korcie tenisowym.
Nie, nie. To jest zapisane w statucie.
„Zwycięzca rzutu może wybrać dowolny kort na terenie klubu”.
- Tak. - Tutaj.
O co ta afera? Czemu wszyscy świrują w sprawie kortu 16?
To pickleball, suko.
KORT 16
Ogarnie to. Będzie dobrze.
Chwila. John McEnroe?
Co mnie zdradziło? Twarz i ciało?
Co ty tu robisz?
Słyszałem, że to będzie wielki mecz. Uwielbiam adrenalinę.
Panowie, gramy do jedenastu. Wygrana dwoma punktami.
Jakieś pytania o zasady?
Nie. Miejmy to już za sobą.
Palant.
Tak!
Zaufaj mi.
- Dawaj, Andy! - Andy!
Andy! Dawaj!
- Tak! - Tak jest.
Już kumam. Tenis, tylko prostszy.
Tak mocno uderza.
Ta prędkość to znak rozpoznawczy Roddicka.
Dusty ledwo zipie. To się może szybko wymknąć spod kontroli.
Do kogo mówisz?
Do fanów.
Obejrzyjmy kolejną wymianę
i zobaczmy, jak Dusty odpowie na nowy atak Andy’ego.
To właśnie planujemy. Dziękuję.
To dobrze. Cieszę się.
Za kogo ty się masz? Ja tu jestem!
Tak jest!
Dawaj, Andy!
Wygląda na to, że Boyd nie ma szans w tym starciu.
Może jeszcze się odbije.
Mało prawdopodobne, ale mam nadzieję.
Nie tylko dla dobra publiczności…
Chcesz odpocząć? A może podać ci tlen?
…ale i dla samego Dusty’ego.
Śmiało próbuje zbudować nową tożsamość po czterdziestce.
Na szali jest klub jego ojca.
Skąd znasz tyle szczegółów?
I skąd wytrzasnąłeś tego hot doga? Sprzedają je tutaj?
Nie. Przyniosłem go z domu.
Wstań!
Wykorzystaj kort.
Co?
Wykorzystaj kort.
Co ty mówisz?
Uszkodzony kort!
Wykorzystaj to na swoją korzyść, durna pało.
Ogrodzenie od południowego wschodu jest za blisko.
Ogrodzenie jest za blisko.
Tak!
Bierz się w garść, Andy! Rozchodź to!
Powierzchnia w rogu jest zniekształcona i popękana.
Prosto w szparę!
Chuck, twój kort ssie.
Dawaj, Andy!
- Dawaj, Andy! - Andy! No już!
Wszyscy pickleballerzy wiedzą,
że cieknące źródełko tworzy bardzo śliską kałużę
w pobliżu słupka.
Wszystko okej?
Ślisko tam.
Tato, musimy to naprawić.
Co za duch walki.
Ta seria kompletnie zmieniła dynamikę.
Na korcie 16 Dusty daje pokaz siły.
Czuć napięcie u Gary’ego, Chucka i pozostałych tenisistów.
Czytasz to z promptera?
Odczytuje tylko miny widzów
i mowę ciała zawodników.
W Dusty’ego wstąpiła nadzieja. Czasem wystarczy iskierka.
Tak!
Cholera!
Bum!
Hej, Andy. Zostawiłeś otwartą lodówkę?
Hej, szefie kuchni, weź mi przekąskę!
Póki tam jesteś, zmyj naczynia, suko!
Gdzie jest nóż do masła?
Wybacz, to taki mój żarcik z kumpelami.
Masz na myśli 70-letnie kobiety, z którymi przyszedłeś?
Tak jest.
Byłeś w kuchni, Andy. Punkt dla mnie.
Piłka meczowa.
Dusty ma szansę go wykończyć,
ale Roddick bywał już w trudnym położeniu.
Nie podda się bez walki.
Dusty kompletnie zmienił styl gry.
Jakby zrozumiał, że nigdy nie jest za późno na zmiany.
Uderz w piłkę.
Delikatność stała się jego siłą.
Wreszcie porzucił dawne, niesłużące mu już wyobrażenie o sobie.
Dobrze powiedziane, Johnie McEnroe.
Dobra. Zrobimy to po twojemu.
Tego się spodziewałem.
Roddick jest plastyczny w trakcie meczów.
Postanowił przyjąć styl Dusty’ego.
Mamy do czynienia z klasycznym pojedynkiem na dinki.
Dawaj. Uderz w piłkę.
- Co oni wyprawiają? - Dinkują.
I co teraz?
Teraz czekamy.
Poważnie?
Na tym polega ta gra?
W sumie tak.
Dinkują, aż ktoś uderzy za wysoko i zostanie zmieciony.
Co za durnota.
Dwóch zawodników wagi ciężkiej, bawiących się w łaskotki.
Kto pierwszy zachichocze?
O cholera.
Dink.
Kocham tę grę!
Niewiarygodne. Młot wygrywa.
Młot wygrywa dinkiem!
Tak!
Dostaniemy więcej kortów!
Tak!
Tak! Jestem nie do zatrzymania!
Dusty! Dusty!
Zrobiliśmy to! Wygraliśmy!
Ty to zrobiłeś! To ty! Wygraliśmy!
Tak się cieszę!
Andy! Nie zadręczaj się, bracie.
Totalnie się nie martwię.
To nie jest prawdziwy sport. Nikt mnie tu nie obchodzi.
Mimo to głowa do góry, dzieciaku.
- Powtarzam: to głupie… - Tak.
- …jestem zawodowym sportowcem. - Tak.
…a twój tata zapłacił mi 15 kafli.
Jak gladiator z gladiatorem. To był zaszczyt!
- Tak! - Nie wierzę.
Ja też nie.
Było w tym trochę szczęścia i odrobina oszustwa, ale dorwaliśmy go.
Dusty, to było niesamowite.
To dzięki tobie.
Wreszcie zrozumiałem, że nie zawsze trzeba mocno uderzać.
Zrozumienie tego zajęło ci bardzo dużo czasu, ale się udało.
- Wygrałem. - Wygrałeś.
Dusty, powinieneś sprawdzić, co u twojego taty.
Pobiegł do biura. Wydawał się zdenerwowany.
Niedobrze.
O cholera.
Tato, przepraszam.
Wiem, ile znaczy dla ciebie to miejsce.
Nie chciałem cię zranić.
Mój synek pokonał Andy’ego Roddicka.
To nie był tenis, tylko pickleball. To inne…
Nieważne, co to za gra.
Ani to, że osobiście go tu zaprosiłem, żeby cię zniszczył.
Liczy się to, że mój synek pokonał Andy’ego Roddicka.
Jestem z ciebie cholernie dumny, synu.
- Naprawdę? - O tak!
Tak długo na to czekałem, tato.
To żenujące, jak wiele to dla mnie znaczy.
- Zawsze znajdujemy sposób, co? - Tak. Wreszcie go dorwaliśmy.
- Dorwaliśmy go! Tak! - Mamy go.
Nigdy tak dobrze się razem nie bawiliśmy!
Tak!
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
PIERWSZY DOROCZNY TURNIEJ PICKLEBALLA
Udało nam się.
Wszystko wygląda idealnie.
Dziękuję, prezesie ds. pickleballa.
Dasz wiarę, wiceprezesie ds. pickleballa?
Ja?
To oficjalny tytuł?
Oficjalny między tobą a mną.
- Dostanę podwyżkę? - Nie. Kasa ta sama.
Uroczyście przyjmuję propozycję.
Wspaniale.
Mam dla ciebie coś, czym chcę przekazać:
„Dziękuję. Dostrzegam cię i cię akceptuję”.
- Jesteś moim najlepszym przyjacielem. - Dzięki, Dusty.
Dzięki, Peej.
Moja słodka, słodka Ally.
Zniknęłaś mi z radaru, ale powróciłaś.
Bum. Bum.
Oby byli szczęśliwi.
- Bum! - O, piękny strzał, tato!
Ukisiliśmy ich, synu. Jedenaście do zera.
- Dasz wiarę? - No nie wierzę.
Chuck, nie sądziłem, że odbierzesz mi radość z gry,
ale ci się udało. Szacunek.
Ukisiłem cię, Świnko.
Przestań nazywać mnie Świnką! Jestem Skip Pigliani.
Wybacz, Skip.
- Dziękuję, Chuck. - Nie ma sprawy, Świnko.
Hej. Dobrze się bawisz?
Nadal wolę tenisa, ale to jest zupełnie w porządku.
Świetna zabawa. Niektórzy zawodnicy są dość… intensywni.
Słonka, kończymy pogaduchy i wracamy do kiszenia? Dzięki.
Drogie panie, jak idzie?
Pospieszysz się? Zaraz przegrasz z kretesem.
Tak, mała suczko!
Tak, Judy! Co za ogień.
Ja ci pokażę ogień.
Dasz wiarę, że wylosowaliśmy Gail i Judy w pierwszej rundzie? Jakie były szanse?
Wysokie. To ja rozrysowałem tabelkę.
- No jasne. - Chciałem zagrać z przyjaciółmi.
I chciałem mieć pewne zwycięstwo. Rozwalimy je.
- Tak, zniszczmy je. - Dorwijmy je.
Naprzód.
Czy Młot jest na to gotowy?
Młot nie żyje. Jestem po prostu Dusty.
Mógłbyś mieć ksywkę Dink.
Nie ma mowy, żebym został Dinkiem.
Podoba mi się.
Nie, to nie będzie moja nowa ksywka.
Dinky Dinky, to właśnie ty!
Jesteś teraz Dinkiem.
Nie, nie. Nie będę Dinkiem.
Wygląda na to, że Dusty ma nową ksywę. Przekonajmy się, czy ta się utrzyma.
Nie ma mowy. Nie jestem…
DINK
PAMIĘCI LYNNE MARIE STEWART
PODZIĘKOWANIA DLA SPOŁECZNOŚCI ALTADENY
TEN FILM ZOSTAŁ NAKRĘCONY Z MIŁOŚCIĄ W WASZYM MIASTECZKU
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK