Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(tupot stóp)
- [Mężczyzna] Dobrze ludzie, będzie tu za chwilę.
Zakończmy to i zróbmy to płynnie,
będziemy stąd w rozsądnym czasie.
- Dobra.
(ludzie mówią słabo)
Tak.
(skrzypienie drzwi)
- To jest idealne.
- Witam wszystkich, pan Kilroy jest tutaj.
- Cześć, Tom Kilroy. - Cześć. Miło cię poznać.
- Miło mi cię poznać, Jak minęła podróż, panie?
- Udanej podróży. Tom Kilroy. - Dzień dobry, panie Kilroy.
No cóż, miałem tylko kilka rzeczy
o czym chciałem z tobą najpierw porozmawiać.
Zajmie nam to trochę czasu
żeby wszystko było gotowe w górę, nie za dużo czasu.
Obiecuję, że wszystko będzie proste.
Czy jest coś? co mogę dla ciebie zrobić, czy?
- Masz kawę?
- (śmiech) Tak, ja zdecydowanie napij się kawy,
Zajmę się tym za ciebie.
- Panie, jeśli zechce pan za mną pójść w ten sposób byłoby wspaniale.
- Panie Kilroy, jak się miewasz?
Dzisiaj będę twoim rozmówcą,
Muszę tylko szybko zadzwonić,
Zaraz do ciebie przyjdę.
(tupot stóp)
- [Mężczyzna] Och, nawet nie zdawałem sobie sprawy
że kamera kręciła, OK.
- Dobrze, proszę pana, spróbuj nie przesuwać się za bardzo
kiedy odpowiadasz na pytania.
Nie chcemy się zatrzymywać w połowie drogi.
Jeśli czujesz się niekomfortowo lub jeśli chcesz dokonać ponownej regulacji,
Daj nam znać, a my to naprawimy.
(uderzenia dłonią)
Wszystko dobrze?
- [Mężczyzna] Brzmi dobrze, gotowy do akcji.
- Czy mam odpowiadać krótko, czy?
- [Kobieta] Tak, po prostu bądź sobą.
(Tom odchrząknął)
- [Kobieta] Thomas Kilroy wywiad, ujęcie pierwsze.
(stukanie klapsów)
(tupot stóp)
(Tom wącha)
- [Wywiadowca] Dobry wieczór.
Dlaczego nie opowiesz nam trochę o
kim jesteś i kim reprezentujesz dzisiaj?
- Nazywam się Thomas Kilroy,
i reprezentuję rodziny Amy Hanson, Randy'ego Harrisa,
Emma Grove i Peter Moore w toczącym się postępowaniu sądowym
przeciwko Fairfield Biuro Szeryfa Hrabstwa.
- [Wywiadowca] Dlaczego więc właściwie...
upublicznić to nagranie?
- Wypuszczamy materiał filmowy, ponieważ myślimy
może przynieść sprawiedliwość zaginionym czterem
i być może ulżyć niektórym bólu i cierpienia
jakich doświadczyły ich rodziny.
(złowroga muzyka)
- [Narrator] Cztery internety osobowości rozpoczęły produkcję
w odcinku reality show,
„Projekt Kryptyd”.
Randy Harris, Emma Grove,
Pete Moore i Amy Hanson
byli młodzi, energiczni i entuzjastyczni.
Cała czwórka zniknęła bez śladu.
- Było ich więcej niż tylko twórcy treści,
byli śledczymi.
- Czterech twórców, czterech poszukiwaczy prawdy
który zniknął w zeszłym roku w Hrabstwo Fairfield, Connecticut.
- Co oni robili? w hrabstwie Fairfield,
Connecticut, pytasz?
Polowali na wilkołaka
albo przynajmniej byli na podstawie historii o wilkołaku.
Szczegóły na ten temat są niejasne.
- Policjanci, policjanci są,
policja jest w jakiś sposób zaangażowana,
jakiś kształt, albo jakaś forma, wiesz?
- [Narrator] Fairfield Śledczy powiatowi
zebrali swoje rzeczy z ich kabiny
i przechowywano je jako dowód.
Rodziny były zdezorientowane, pozostawiony bez odpowiedzi
co do tego, gdzie podziali się ich bliscy.
- Teraz nie próbuję aby wywołać panikę,
ale cztery osoby nie znikają po prostu.
Coś tu nie gra.
I cokolwiek się tam wydarzyło,
mogło ich to zaskoczyć.
- [Narrator] Rodziny uzyskano reprezentację prawną
i po rocznej batalii sądowej,
rzeczy zostały oddane.
Przesiali przez same rzeczy,
nie wiedząc co znajdą.
Oprócz ubrań i kosmetyków, i sprzęt kempingowy,
odkryli również kamera używana przez cztery
zawierające nakręcony przez nich materiał filmowy
podczas produkcji ostatniego odcinka.
- Ale oto ta część co nie daje mi spać w nocy.
Ich nagrania zostały odzyskane.
Teraz niech to do Ciebie dotrze.
Cokolwiek widzieli, cokolwiek za nimi podążało,
cokolwiek ich stworzyło zniknie, jest na taśmie.
- Robię ten film specjalnie dla Thomasa Kilroya
proszę o udostępnienie nagrania
z ich ostatniego, niefortunnego występu.
- [Narrator] To jest ostatnie znane nagranie
z czterech hrabstwa Fairfield.
- [Wywiadowca] Jeśli doszło do tuszowania
popełnione przez Urzędnicy hrabstwa Fairfield,
dlaczego mieliby podać takie dowody
na pierwszym miejscu,
dlaczego po prostu nie sprawić, żeby zniknęło?
- Cóż, nie mam pojęcia. o ich motywacjach.
Może ktoś poczuł się winny o nieudanym śledztwie,
No cóż, może to było niedopatrzenie.
Bez względu na powód,
jesteśmy wdzięczni, że oni uszanował decyzję sędziego.
- [Wywiadowca] Czy jest coś, uh,
publiczność musi wiedzieć zanim zaprezentujemy materiał filmowy?
(kliknięcia ustami)
- Po prostu obejrzyj nagranie z otwarty umysł, brak oczekiwań.
- O mój Boże, Peter. - Co?
- O mój Boże! (szlochając) - O kurwa.
O, o, o mój Boże! - Wszystko będzie dobrze.
Po prostu zostań ze mną. - O, o mój Boże.
- Zostań ze mną. (trzaski statyczne)
- Hej, hej, hej! Pomóżcie mi!
Pomóżcie mi, pomóżcie mi! - O mój Boże!
Musimy się stąd wydostać.
(trzaski statyczne) (kobieta szlocha)
(tupot stóp)
- Kurwa. - O nie.
(odgłos uderzania o przedmiot)
- No dobrze, wygląda dobrze.
(pstrykanie palcami)
Testuj, testuj, testuj.
W porządku.
(wzdychając) To jest ostateczny test kamery
na finał sezonu „Projekt Kryptydy”.
Finał sezonu, kurwa. (śmiech)
To był szalony rok.
Dobrze, więc dzisiaj,
jedziemy do Fairfield Hrabstwo, Connecticut.
To około sześć godzin jazdy samochodem.
Za chwilę wszystkich tutaj spotkam.
I będziemy szukać tego, co nieuchwytne
Wilkołak z hrabstwa Fairfield,
to historia, w której dorastałem słyszę cały czas, więc.
(wzdychając) Torby spakowane.
Myślę, że to wszystko.
(wzdychając) Zobaczymy co z tego wyniknie.
(trzaskanie i skrzypienie drzwi)
Amy, Amy, chodź, idziemy.
- Już idę, Randy, To ty się spóźniłeś.
- [Randy] Dobra, słuchaj, chodźmy.
- (śmiech) Czy M i P są gotowe?
- [Randy] Tak, są w samochodzie.
- Okej, spoko.
Poczekaj, dlaczego to filmujesz?
- [Randy] To jest dokument, Ty wszystko filmujesz.
- Jesteś takim kujonem.
- Dobra.
(tupot stóp i skrzypienie podłogi)
(trzask drzwi)
- No dobra, co do cholery trwało tak długo?
- [Amy] (śmiech) Och, Randy się spóźnił.
- [Randy] Okej, nie wkładaj to moja wina, to ty.
- Nie wiem.
- [Amy] Okej, dosłownie wszystko, co musiałam zrobić
włożyłem kolczyki, więc,
żeby być uczciwym. - Gdzie,
Gdzie my, kurwa, idziemy?
- Dokąd idziemy? - Tak.
- Hrabstwo Fairfield. (dzwoni)
- Tak. - W porządku,
Czyjeś drzwi są nadal otwarte?
- [Randy] O, kurwa.
- Randy, twój van jest do bani, koleś. - Randy, chodź.
- Daj mi aparat, a ty jedź.
- Myślę, że powinniśmy pozwolić Emmie tym razem zajmij się pracą kamery.
- Jasne, jasne, daj jej aparat.
- [Emma] Czy wy naprawdę... chcesz to zobaczyć? (śmiech)
- [Amy] Tak naprawdę bym... Uwielbiam to. (śmiech)
- [Emma] To byłoby coś.
- Promień skrętu na Ta rzecz to po prostu śmieć.
- [Amy] Naprawdę myślę, że w następnym przypadku,
musimy zdobyć jeden z nich jak duże tyłki, jak te z kampera.
- Nie sprzeciwiałbym się. - Tak.
- Nie sprzeciwiałbym się.
- Tak. - Jasne, że możemy.
- [Randy] O której godzinie GPS mówi, że tam dotrzemy?
- Jeden.
Właśnie powiedziałeś, czekaj, Dokąd znowu zmierzamy?
- O mój Boże. - Hrabstwo Fairfield!
- Okej, ale to jest duże- - Planowaliśmy
Robiłem to miesiącami, koleś.
- [Peter] Ale tak jakby, ja potrzebuję dokładnego adresu.
- Dobra. - Całe hrabstwo,
moglibyśmy pojechać gdziekolwiek. - Poczekaj, poczekaj, poczekaj,
ale mamy tak wiele fajnych rzeczy że Emma i ja zaplanowaliśmy-
- Zabawne rzeczy? - Abyśmy się zatrzymali
po drodze. - [Emma] Zatrzymaliśmy się w kilku miejscach.
Zatrzymaliśmy się w kilku miejscach. - Tak, mamy parę
fajne przystanki, więc.
- Wy już jesteście aż chce mi się palić.
- Jezu Chryste. - Hmm.
- [Amy] Myślałam, że ty Mieliśmy zamiar rzucić, koleś.
- Tak. - Dosłownie myślałem-
- Kiedy ja to w ogóle powiedziałem?
- [Amy] Dosłownie ostatni raz, kiedy kręciliśmy.
- Dobrze... - Jeśli zamierzasz palić,
Czy możesz chociaż opuścić szybę?
(Amy się śmieje) - Cięcie.
- Randy, wszystko w porządku? O.
Dobrze, powiedz mi, kiedy wyjdę.
- Trochę wysoko- - Brzmi dobrze, Pete?
Cześć, cześć.
- Randy, czy ja wychodzę? (dudnienie silnika)
- [Randy] Dobrze, zaczekaj.
- [Piotr] Poczekaj, chodźmy poczekajcie na ten głośny samochód!
No cóż, czy już wyszedłem?
- [Randy] Czekaj, czekaj, czekaj.
- Tak?
- Dobrze, chodźmy, Zacznijmy od intro.
Piotrze, jesteś gotowy tam pójść.
- [Peter] Tak? Okej.
- W porządku. - Czy wszystko w porządku?
- [Randy] Tak. Na tobie.
- Dobrze, jesteśmy tutaj w hrabstwie Fairfield,
właśnie przyjechaliśmy i znajdują się na Cmentarzu Zachodnim.
Straszne wibracje.
I my tu jesteśmy i prowadzimy dochodzenie
wilkołak z hrabstwa Fairfield.
- Teraz te legendy rozpoczęło się około 1700 roku,
ale to nie koniec obserwacje z wydarzeń
nawet w dzisiejszych czasach.
Choć miejscowi nie są tak otwarci
o ich historiach i doświadczeniach,
to nie powstrzymuje żadnych turystów
z robienia zdjęć jakieś tajemnicze stworzenie
przekraczanie dróg, poruszanie się po lesie
i przechadzając się pośród ciemnych linii drzew.
I, och, i mamy to szczęście, że tu jesteśmy
w noc pełni księżyca.
Jesteśmy więc w pełni przygotowani do zbadaj te historie
i wreszcie odpoczął
legenda o Wilkołak z hrabstwa Fairfield.
- [Randy] To było świetne.
- Mamy głośny samochód na końcu tam, ale.
- To znaczy. - Ruszamy dalej!
- W porządku.
- Wiedzieliśmy, że to miejsce jest jak-
- Randy, kręcisz? - Tak, tak.
- Och!
Emma znalazła to miejsce, jestem taka podekscytowana,
Ponieważ zupełnie o tym zapomniałem.
- Myślisz, że to ten dom? - Tak, tak, tak.
- [Peter] Myślę, że...
- Łuk, jak mały-
- Łuk okrągły. - Mały łuk.
- [Randy] Co się tu wydarzyło?
- [Emma] To jest dom Snedekera.
- [Amy] Tak.
- [Emma] To jest film z filmu,
„Nawiedzone w Connecticut”.
- [Amy] Tak.
- [Piotr] Krzycz, „Nawiedzone w Connecticut”.
- [Emma] Straszne, straszne, straszne.
Pozwól mi zrobić zdjęcie tutaj, to jest takie ekscytujące.
Ile więc osób tu zginęło? - Super.
- [Amy] Dlaczego mój aparat nie działa?
- [Randy] Kilka, myślę.
- [Piotr] Kilka osób?
Wygląda na to, że mieszkają tam ludzie.
- [Amy] Jestem pewna, że ​​ludzie prawdopodobnie na pewno tam mieszkam.
- [Peter] To szaleństwo.
- [Amy] Och.
(ćwierkanie ptaków)
- [Peter] Dobrze.
(dudnienie mikrofonu) (syczenie samochodów)
Dobrze, dobrze.
- Chłopaki, o mój Boże.
- O, tutaj. Chodźmy. dziewczyny w środku.
- Oh. - Dobrze, dobrze, dobrze.
- W tej chwili jestem tak podekscytowany.
- Jesteś pewien, że nie chcesz dźwięku?
- Nie wiem, ale czy jest nam to potrzebne?
- Czy potrzebowaliśmy dźwięku w tym przypadku?
- Cóż (niewyraźnie)
- Cóż, dziękuję wszystkim.
- Stary, to jest takie śmieszne.
- Nie przyniosłem dźwięku
dla tego. - Dobrze, wszystko w porządku.
Mówiłeś, że co to za miejsce?
- Curioporium.
- Tak, Emma i ja byliśmy jak dosłownie szorowanie
lubimy fajne rzeczy dla nas zrób i oto co odkryliśmy.
Jestem bardzo podekscytowany. - Tak.
Pójdziemy zobaczyć kilka dziwactw
i może zdobyć trochę więcej najnowsze informacje o wilkołaku.
- Tak, jestem bardzo podekscytowany.
- Nie ma możliwości, żeby ktoś o tym wiedział
wilkołak w tym miejscu.
(Randy się śmieje)
- O mój Boże. (dzwoni)
O mój Boże, czy to mumia?
(łapiąc oddech) Jestem tym dosłownie opętany.
- [Spiker] Witamy w Curioporium.
- Witamy w Curioporium.
- [Spiker] Miejsce ciekawość, tajemnica i-
- Twój sklep jest niesamowity. (śmiech)
- Dziękuję. Dziękuję. - O mój Boże,
To miejsce jest absolutnie niesamowite.
- [Randy] To szaleństwo.
- Chcesz go zapytać? czy on cokolwiek wie?
- Tak. Jasne. Hmm.
Tak właściwie- - Może coś wiedzieć.
Zdobądź to, zdobądź to, zdobądź to. - Już teraz,
badanie wilkołaka hrabstwa Fairfield,
i zastanawiamy się, wiesz coś?
Czy masz jakieś osobiste historie?
- Osobiste historie z wilkołakiem?
Cóż, słyszałem wiele historii.
Dużo ludzi, którzy przychodzą w, hm, ze stanu,
wiesz, oni będą mieli swoje historie
ze swojego miasta.
W pobliżu obszaru Fairfield,
Fairfield, wzgórza Litchfield,
to jest najbardziej nawiedzone miejsce w Connecticut.
Nazywa się Litchfield Klapa w tym obszarze.
No i wilkołak jest jedna z takich historii.
Uh, Dzikus, uh, który to podobno Wielka Stopa.
No cóż, ale znowu, to jest...
we wszystkim jest ziarno prawdy,
więc staramy się mówić ludziom
co jest dziwnego i niezwykłego w Connecticut.
- Tak. - A kryptydy to zdecydowanie
rzecz, z której słynie Connecticut.
- Super, kochanie.
- Więc go ścigasz, szukasz tego?
- Wszystkiego po trochu. - Po trochu wszystkiego?
- Więc robimy program o nazwie „Projekt Kryptyd”
i zasadniczo to, co robimy Czy jedziemy do różnych obszarów?
i pytamy miejscowych
i w pewnym sensie robimy swoje własne małe śledztwo.
A to jest następny na liście,
jesteśmy naprawdę podekscytowani bo kocham wilkołaki,
Wszyscy kochamy wilkołaki.
I tak Fairfield, to, to legenda jest taka, że
po prostu naprawdę lubimy chciał przyjechać w te okolice
i sprawdź to, bo to jest naprawdę fajna legenda, więc.
- To jest.
W Connecticut oni nazwij to Cichym Kącikiem.
- Tak. - Wiesz,
nie wiele osób lubi rozmawiać o czymś,
ale wiedzą, co się dzieje.
Po prostu, jeśli dostaniesz żeby o tym porozmawiali,
nauczysz się mnóstwa rzeczy.
- Oh.
O mój Boże, dziękuję bardzo. - Jestem taka podekscytowana.
Tak, dziękuję. - Pójdziemy na spacer.
- Idź i odkrywaj. - Czy masz coś przeciwko, jeśli tak jak my to filmujemy-
- [Nathan] Nie, absolutnie.
Czuj się swobodnie, śmiało, pozwól mi Jeśli masz jakieś pytania, daj nam znać.
- O mój Boże,
Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
- Proszę bardzo, proszę bardzo.
- Och, jestem taka podekscytowana.
Mój mąż mnie zabije
ponieważ zamierzam wydać tak dużo pieniędzy.
(Amy i Emma się śmieją)
- [Peter] O, patrzcie, książka o wilkołakach.
- Wilkołak, wilkołak. - Oh!
- Podoba ci się? (Amy łapie oddech)
- [Nathan] Tak, oni naprawdę mają baterie.
- O mój Boże. (dzwoni)
Zatrzymywać się.
- No i mamy. - Dobra.
- No i masz.
No i masz.
(straszna muzyka)
(Emma się śmieje)
- Jestem dosłownie geekem Ludzie, uwielbiam to.
- [Piotr] Chodźmy tyłem,
Założę się, że jest ich więcej straszne rzeczy z tyłu.
- Tak.
Musimy wzdychać z zachwytu.
- [Amy] Tak.
(łapiąc oddech) O mój Boże, to mały wilkołak.
O mój Boże.
NIE.
- Kryształy i kamienie- - Cześć, kochanie.
(Randy chrząka, a Emma łapie oddech)
- [Nagranie] Posiadać moce daleko poza ich pięknem.
- Ojej. (śmiech) - Nasz zamiar
doświadczenie w słoiku-
- Bardzo ty, bardzo ooh. - Kryształy-
- [Amy] Uwielbiam to.
Demon Watykanu. - Aby stworzyć spersonalizowany
słoik z intencją, że-
- Nie. O Boże. - O Boże.
- Naciskałem. - Nie powinieneś
zrobiłem to.
(straszna muzyka)
- Och. (śmiech)
(dzwonienie dzwonka) (Amy łapie oddech)
(ćwierkanie ptaków)
- [Randy] Hej, mięśnie, wy chcesz się trochę pospieszyć?
Mamy co robić.
- Ty już kurwa filmujesz. Boże!
- [Randy] Tak, filmuję wszystko.
Wiedziałeś o tym.
- Kazałeś mi zgiąć papierosa.
- [Randy] To nie moja wina.
No dalej. Pospiesz się.
Wrzuć to gówno. Ja...
- Pracuję nad tym.
- [Randy] Nie wygląda na to.
- Wilkołak nigdzie się nie wybiera, bracie.
Tak czy inaczej trzeba poczekać aż słońce zajdzie.
- [Randy] To będzie zrobione,
to będzie na dole Czas się tym zająć.
- Czyż nie o to chodzi? - O mój Boże.
- Czy możesz się po prostu odpierdolić?
- [Randy] (śmiech) Przepraszam.
(skrzypienie drzwi) - Nie jest zbyt chaotyczne.
- [Amy] Wiem, wiem.
- Hej, potrzebujesz pomocy z tym?
- [Amy] Daj mi coś do niesienia.
- Nie, czy wyglądam na kogoś, kto potrzebuje pomocy?
(Randy się śmieje) - Dobra.
- Zamknij się, kurwa.
- [Randy] O, pieprzyć cię. (śmiech)
- Zrozumiałem. - Jesteś pewien?
- Tak. Tak.
Po prostu, zanim uderzę cię w twarz.
- [Randy] Hej, czekaj. Czy... Czy potrzebowałeś pomocy?
(Randy się śmieje)
- Niewiarygodne. - Wow.
- Kto zarezerwował to miejsce?
Większe drzwi.
- (wzdychając) Dobrze.
Więc w końcu nam się udało i wszyscy już się przeprowadziliśmy.
Sprawdźmy, jak sobie radzą wszyscy.
Jak się czujecie?
- Całkiem nieźle.
- [Randy] Peter, co robisz?
- Jak to wygląda, co robię?
- [Randy] Kurwa, nie wiem.
- Chcesz tu zająć się dźwiękiem? - NIE.
- Patrz, handluj, handluj. - Dobrze. Och, dobrze.
- Daj mi aparat. - Nie, wszystko w porządku.
Wszystko w porządku. Wszystko w porządku.
Jezu Chryste. Więc, uhm, wszyscy się przeprowadziliśmy.
Zostajemy tutaj przez następne kilka dni
i wyruszamy jutro do miasta,
przeprowadzić kilka wywiadów, zobaczymy, co uda nam się znaleźć.
Zobacz, zobacz, czy możemy dotrzeć na dół
...całej tej sprawy z wilkołakiem.
Amy? - Tak.
- [Randy] Jak leci? Jesteś podekscytowany?
- Tak. Jestem bardzo podekscytowany.
- Dobrze, dobrze, dobrze, dobrze. - Jestem bardzo podekscytowany.
- Więc tak, zamierzamy wyruszyć w...
Peter, dokąd ty, kurwa, idziesz?
- Na zewnątrz. - Gdzie?
(trzask drzwi)
Cokolwiek.
(ćwierkanie ptaków)
(szelest aparatu)
Amy, możesz spojrzeć w kamerę?
Chcę tylko sprawdzić ostrość.
(ćwierkanie ptaków)
(stukanie dłońmi) (Amy łapie oddech)
- Co do cholery? - O mój Boże.
Czy on mówi tak poważnie? - Poważnie?
- Zrozumiałem ją? - Tak.
- Alkohol.
(Emma i Amy się śmieją)
- Tak dobrze mnie zrozumiałeś.
- [Randy] Cięcie.
(ćwierkanie owadów)
- Nie, wszystko w porządku. Dziękuję.
Mam się dobrze. (śmiech)
Dziękuję.
Oh.
- Och. Aha. - Dziękuję, synu.
- [Randy] Mhm.
- Dzięki, Randy.
- Co to jest? (odchrząkuje)
- [Amy] Och.
- Wypluj to.
- Jeden.
- Dobrze, że nie robimy podcastu.
- Po prostu chciałem,
Chciałem wam wszystkim podziękować za, uh,
za ten ostatni rok.
Jeden. (silnik warczy)
Wiem, że nie byłem najłatwiej jest przebywać w pobliżu.
- Powiedz to jeszcze raz. - Przestań. (śmiech)
- Nie, ja nie mam.
Jego,
To było dziwne.
Jeden.
A powrót tutaj to...
To trudne.
No cóż, ale nie sądzę, żebym mógł to zrobić
bez was wszystkich u mego boku,
więc, hm, dziękuję.
Eee.
Jutro minie rok, hm, ...od czasu pogrzebu.
I- - Przepraszam, stary.
- Nie, wszystko w porządku.
Więc tak, jestem, nie jestem próbując znaleźć jakiekolwiek wymówki.
To po prostu...
Ja jestem, uh,
Jestem naprawdę wdzięczny, że mam
wy wszyscy w moim życiu.
Jeden.
- Podobnie. - Czemu? Jestem pieprzonym dupkiem.
- Jesteś. Ale ja nadal jestem jestem wdzięczny, że mam życie.
(wszyscy się śmieją)
Jeden.
Więc,
do „Projektu Kryptyd”.
- „Projekt Kryptydy”. - „Projekt Kryptydy”.
- Projekt Kryptydy. - Super.
- Kochamy Cię Randy.
- [Peter] Randy.
(Piotr pluje) - Och!
- Po co to włożyłeś?
(Amy się śmieje) - Przepraszam.
- To jak najtańszy rum Ile razy w życiu piłem?
- Chłopaki. - Tak było, tak było.
- Nie mogliśmy tego zaplanować to jest bardziej doskonałe.
Jutro będzie pełnia księżyca.
(Piotr wyje)
(grupowy śmiech)
Przestań. Zaraz go tu wywołasz.
- Założę się, że wilk jest pieprzoną suką.
(Amy się śmieje)
Noc.
- Jesteśmy więc w hrabstwie Fairfield.
- To takie słodkie. - Jest super słodki.
- [Mieszkaniec] Wszyscy macie moja zapalniczka, Randy? Randy?
- [Randy] Nie. Dlaczego ciągle to tracisz?
- Hej, filmujecie coś?
- [Peter] Tak. Reklama majonezu.
- [Emma] Hej.
- Ten. - Ona może coś wiedzieć.
- Tak. Cześć. - Cześć.
- Jesteśmy częścią „The Cryptid Project”,
robimy historie o kryptydach
i jesteśmy tutaj i filmujemy o legendzie o wilkołaku.
- O mój Boże. To stworzenie.
- Czy wiesz coś na ten temat?
- Mogę ci opowiedzieć o tym stworzeniu.
- Miałeś jakieś doświadczenie?
- O tak.
O tak. Przepraszam, mamo i tato.
Okej. Oto co się stało.
- Hej, czekaj, czekaj. - Tak.
- [Randy] Chcesz? żeby to wszystko ukartować?
- Tak. - Tak.
- Może to zróbmy
tam. - Chodźmy tędy.
- Tak. Okej.
(szelest wiatru)
Tak, możemy to zrobić tutaj
ponieważ czuję, że to jest otwarte.
- Mogę wystąpić w telewizji? - Tak.
- Dobrze, świetnie. - Tak, tak.
- Dobrze. Co mam zrobić, co mam zrobić?
- W porządku.
No więc, chłopaki, w którą stronę jesteśmy?
-Prawdopodobnie powinieneś- - Chodźmy-
(głuche stukanie kamery) - Cześć.
Myślę o tym w ten sposób, Randy.
- Tak. - Tak.
- [Amy] Możemy dostać kilka samochodów,
ale nie sądzę, żeby było za głośno.
- Nie, wszystko powinno być w porządku.
No więc, jak masz na imię?
- Stacy. Stacy Wallace.
- Stacy Wallace. - Tak.
- [Piotr] Czy ty uczulony na jakiekolwiek kleje
czy taśma czy cokolwiek?
- Dlaczego mnie o to pytasz?
- [Peter] Bo zamierzam cię namierzyć i-
- Och, dobrze. Nie. - Okej, myślę,
Tak naprawdę, taki jaki jesteś, wyglądasz dobrze.
- Tak. - Jeden.
Tylko trochę bliżej i wtedy tak,
będziemy gotowi i możemy-
- Czy mam coś w zębach?
- O nie, jesteś w porządku. Jesteś w porządku.
- Dobra. - Nie, wszystko w porządku.
Jesteś dobry. - Przepraszam, tak się podnieciłem.
- Nie. Dziękuję bardzo za jakbys z nami o tym rozmawiał.
- Tak. - Dziękuję.
- Tak. - O, tak, nareszcie.
Tak. W końcu nadszedł czas.
- Tak. - Już czas.
- Czy ten pryszcz jest w jakiś sposób zakryty?
- [Emma] Hmm.
- Dobra, jedziemy. - W porządku.
- Wszystko w porządku? - Dźwięk przyspiesza.
- No i masz. - Dziękuję.
- [Randy] Jak to brzmi?
- Cześć, cześć. - Uh, dostajemy
trochę ruchu,
ale wiatr nam nie przeszkadza.
- Dobra. - Więc.
- Testowanie. Testowanie.
Czy to brzmi dobrze?
- [Peter] Wszystko brzmi dobrze.
- Tak, Pete, dziękuję.
- [Peter] O stary, co jest? Jak ma na imię twój pies, człowieku?
- O, to jest Dottie. - Dottie. Hej, Dottie.
- Cześć. - Cześć, kurczaku.
Słodki kurczak. - Oh.
Cześć, mała Dottie. - Pa, Dottie.
- Dziękuję. Pospiesz się.
Musimy to załatwić. No dalej. - W porządku.
- Przepraszam. Przepraszam, mamy psy. (Emma się śmieje)
- No dobra, zaczynamy.
- Dobrze, twoja kolej. - Fajny.
Więc stoimy tutaj z lokalną Stacy Wallace.
Ej, Stacy, czy mogłabyś podzielić się swoją historią?
o czym mówiłeś nam wcześniej?
- Oczywiście, że tak.
Więc, hm, pamiętam to była to bardzo spokojna noc
i byłem na dole u siebie stodoła rodziców, wiesz,
po prostu upewniam się, że wszystko było zamknięte,
wszystkie zwierzęta były cicho, wszyscy byli bezpieczni.
A potem usłyszałem coś niskiego warczenie dochodzące z oddali.
Więc oczywiście spojrzałem w górę
i zobaczyłem tego olbrzyma sylwetka tuż w cieniu.
I tak było, nie wiem,
to było zupełnie inne niż wszystko, co widziałem Nigdy wcześniej nie widziałem, wiesz?
A potem zajęło to parę kroków na dwóch stopach
na tę polanę o 300 jardów ode mnie.
I było tak wysokie
i trochę zgarbiony
a jego futro nawet zdawało się jak błyszczą w świetle księżyca.
Nie wiem. Byłem absolutnie przerażony, oczywiście.
Ale ja po prostu nie mogłam oderwać wzroku.
I tak po prostu dalej się kręciło
parametr tego czyszczenia
zanim po prostu zniknął znów w cień.
Oczywiście, nikt uwierzył mi następnego dnia.
- [Peter] Trzymaj się, bo wiatr będzie bardzo silny.
Dobrze. Powtórz tę ostatnią część jeszcze raz.
- Następnego dnia nikt mi nie uwierzył,
ale ja, ja powiedziałem mojej mamie i mój tata i oni mnie zbesztali
i powiedział: „Och, powinieneś Nigdy więcej o tym nie mów.
Więc
- Ej, poczekaj na tego ptaka. (ćwierkanie ptaków)
Dużo ćwierkania. - Przepraszam za to.
- Pisklęta.
- Jestem do tego przyzwyczajony. - Dobrze, powiedz to,
powiedz to ostatnie jeszcze raz.
- Mm. Więc moja mama i moja Tato, oni mnie zbesztali.
Dziękuję, mamo i tato.
I po prostu mi powiedzieli: „Och,
nigdy nie powinieneś porozmawiajmy o tym jeszcze raz."
Ale przysięgam, przysięgam na Boga Tej nocy widziałem pewne stworzenie.
Tak, zrobiłem.
I do dziś, wiele lat później,
Po prostu nigdy nie wychodzę na zewnątrz sama w nocy.
- Więc nigdy więcej go nie widziałeś?
- Nie, nigdy.
- [Emma] Mmm.
- Stacy, bardzo dziękuję bardzo dziękuję za poświęcony czas
aby porozmawiać z nami dzisiaj i podzielić się swoją historią.
- Oczywiście.
- Czy mógłbym cię również prosić? podpiszesz to dla mnie szybko?
- W porządku. - Dobrze, było wspaniale.
- Jasne. - Cięcie dźwięku.
- Bardzo dziękuję. - Oczywiście.
- Czy to brzmiało dobrze ze wszystkimi ptakami?
i wszystko? - Mam autograf.
- Mam na myśli, że to brzmi- - Dobra.
- Dziękuję. Uwielbiam twoje włosy.
- O, dziękuję bardzo. - Tak, jest pięknie.
- Zadzwonię do kuzyna.
- [Amy] Och, dziękuję bardzo, Stacy.
- [Stacy] Tak. Okej.
Żegnaj. - Do widzenia.
- [Amy] Dziękuję ci jeszcze raz, Stacy.
- [Emma] Miło było cię poznać.
- Wiem, nie spodziewałem się żebyś poczuł się tak gorąco.
- Wiem. (śmiech)
- Myślisz, że wilkołak spaceruje tymi ulicami nocą?
- Tak.
- Prawdopodobnie. - On jest taki.
- Mam nadzieję, że nie będzie gorąco, kiedy zrobimy to jak-
- Hej, uważaj, uważaj. (Peter warczy)
(Emma się śmieje) (silnik warczy)
- To ładny basen.
O mój Boże. Jakie to słodkie.
Uważaj. Wpadniesz na to.
- Randy, świetnie ci idzie.
- Tak gładko. - Tak gładko.
- Tak. - Jestem naprawdę dobry
podczas chodzenia tyłem,
co mogę powiedzieć? - Jesteś.
- Wiesz, gdyby nikt mi nie powiedział o tym miejscu
nazywało się Fairfield County,
Powiedziałbym, że nazywa się Fairfield County.
Po prostu tak to wygląda. Rozumiesz?
- Ależ to słodkie.
(syczenie samochodów)
To po prostu do bani, że tak dużo Ludzie nie chcą z nami rozmawiać.
- Tak. - Hej, patrz, to wilkołak.
Widzisz go tam na dole? (Emma się śmieje)
Widzisz go? Leży na ten, na chodniku.
Zadajmy mu kilka pytań.
- [Emma] O nie, jesteś w jego kamerze.
- Randy, mój człowieku. - Tak.
- Ta kamera C już robi się ciężka?
- [Randy] Nie, dam sobie radę.
- Kim są ci goście? Kurde, dziwacy.
- Kurwa, dziwacy. - Hej, zamknij się.
(Emma się śmieje)
- [Amy] Czekaj, czy tu jest napisane Half Moon?
- To o czymś świadczy. - Och.
- [Emma] (śmiech) To przeznaczenie.
- [Amy] Och.
- [Randy] Głodny? Może powinniśmy tam zjeść.
- [Peter] Półksiężyc? No cóż, nie wiemy co to jest.
- Jestem pewien, że to kawa. - To jest kawiarnia z grillem.
- Kawiarnia z grillem. - To jest kratka.
O mój Boże. Umieramy z głodu.
- Mogą mieć zapalniczkę.
- Kawa. - Nie sądzę
Mają zapalniczkę. - O, co to jest?
- Och, to przerażające. - To jest przerażające.
- [Emma] Och. (Szum klimatyzacji)
- [Amy] Randy, rozumiesz to?
- [Randy] Czekaj, czekaj.
- [Peter] Brzmi świetnie.
- [Randy] Jak ci się to podoba?
- Mam na myśli wilkołaka legenda. Żartujesz sobie?
Half Moon, bądźmy realistami.
- O tak. O tak. - Tak.
- [Piotr] Dobrze, dobrze.
- Hej! - Czuję się jak-
- Dobrze. Wszystko w porządku. - Tak.
- Wszystko w porządku. - Wszystko w porządku?
Brzmi dobrze, Randy?
- Dobry. - Piotr?
- [Peter] Tak.
Jasne, możemy zaczynać. - Jasne. Fajnie.
Jesteśmy więc tutaj, w lokalnym miejsce o nazwie Vinny's Deli.
- Super. - I zamierzamy
weź trochę jedzenia, trochę bułek z homarami,
i, um, zobacz, może ktoś ma jakieś, wiesz,
rzeczy, które chcą nam powiedzieć o legendzie i jedzeniu.
- Jasne. Weź bułki z homarami. (śmiech)
(ludzie rozmawiają) (syczenie samochodów)
- Toczenie. - Dobrze. Brzmi jak przyspieszenie.
Mamy trochę hałas w restauracji, ale-
- Brzmi dobrze? - Ale myślę, że
tak, powinno być dobrze.
- Okej, spoko. No cóż, jesteśmy gotowi.
Dasz radę, kiedykolwiek. Chcesz zrobić intro?
- Dobrze. Tak.
Hej chłopaki, jesteśmy w środku Vinny'ego.
Idę po małą kanapkę,
ale spotkaliśmy tu również Vivian i Lilly
którzy mają historię do opowiedzenia z nami o wilkołaku.
- [Peter] Dobrze. Załóż koszulkę.
Doprowadzenie do końca.
- Charlie nam powiedział,
jeden z naszych przyjaciół Charlie nam powiedział
że widziała to niedaleko swojego domu.
- Tak, to było mniej więcej w tym czasie
kiedy Audrey Gibbs zaginęła.
- Tak.
- [Emma] Czy wy, chłopaki, chodzić z nią do szkoły?
- Tak. - Tak, tak zrobiliśmy. Tak.
- O mój Boże. - Czy to jest coś takiego,
mieć dużo ludzi w Twoja szkoła też to widziała?
- Myślę, że tak. Tak. - Myślę, że tak. Tak.
Wiele osób ma rozmawialiśmy o tym.
- Szczególnie lubię wokół siebie mecze piłki nożnej wieczorem.
- O kurczę. - Wow.
- [Amy] Dobrze. Dobrze.
- [Emma] Wy, chłopaki, nie macie... miałeś jakieś osobiste doświadczenia?
- NIE. - Nie, nie mam. Nie.
NIE.
- Co się dzieje? Czy my... mówisz o tym wilkołaku?
Dodam wilkołaka do menu
jeśli usłyszę o nim jeszcze jedną rzecz.
Żaden z was tu nie należy Tutaj. Potrzebne jest pozwolenie.
Musicie zrobić kanapki.
Co tu się dzieje?
- Dobrze, przepraszam. - No dalej.
- [Amy] Okej, musimy Idźcie, chłopaki. Wynoście się stąd.
- Chodźmy. Dziękuję, dziewczyny. - No dobra, chodźmy już chłopaki.
- [Amy] Dzięki, dziewczyny.
- To było szaleństwo. (samochody warczą)
- Tak.
- Nie mogę uwierzyć, że cokolwiek osiągnęliśmy.
- Tak. - Wiem. To szaleństwo.
- Tego się, hm, nie spodziewałem.
- NIE. - Więc to jest,
To naprawdę miłe.
Jeden. - Mamy coś.
Może to nie była bułka z homarem, ale-
- Tak. - Mamy coś.
- I znali dziewczynę Gibbsa.
- Tak, zrobili. - Tak.
- Więc oni, oni oczywiście wiedzą co się dzieje z Audrey.
I czuję, że teraz w tym momencie,
wszyscy myślą, że tak musi być zrób z wilkołakiem, więc.
- Tak. - Tak.
- [Randy] Myślę, że jesteśmy na tropie czegoś.
- Ja też tak myślę.
- Ciekawe, czy ich kanapki były dobre.
- Ja wiem. - Słyszałem, że są
najlepszy w mieście. - Pewnie są bombą.
- Naprawdę chciałbym, żebyśmy nie został wyrzucony
Bo tak bardzo chcę zjeść homara.
- Myślisz, że powinniśmy wrócić?
i poprosić o takiego z aparatem?
- Tak. Myślę- - Może-
- [Randy] Ja też chcę.
- Dobrze, Randy, zostań tam.
- Boję się. (śmiech)
- Pójdziemy po bułki z homarami.
- Tak. - Czy mogę zostać tutaj z Randym?
Bo się boję.
- Chcę kanapkę z homarem.
(Emma się śmieje)
- [Peter] Czy, przepraszam, wysięgnik jest już na zewnątrz?
- Tak. Jesteś dobry. - Okej, bum!
Dostajemy trochę,
jak wyrywanie chwastów czy przycinanie, przycinanie drzew tam.
- Eee. - Myślę, że możemy
popraw to w poście.
- [Randy] Tak, wszystko w porządku.
- [Peter] Dobrze. Dźwięk przyspiesza.
(Candice wzdycha)
- [Amy] Candice, proszę, weź. zajmie Ci to tyle czasu, ile potrzebujesz.
(Candice szlocha)
- Eee.
Mój, uh...
Audrey zwykła spacerować nocą po alejce
i powiedziała, że ​​to pomogło uwolnij ją od niepokoju,
pomogło jej zasnąć.
(wdychając) Jeden.
Pamiętam, jak mówiłem, jak spokojna była noc.
(Candice szlocha)
Jeden.
Wiosna nadchodzi, więc powietrze jest tak rześkie i czyste.
(Candince wdycha)
Eee.
Ona nie wróciła, no cóż,
ale ona wyszła i tak my,
Zabieram psa na spacer idź jej poszukać. (chrząknięcie)
Nie zrobiliśmy tego, on nie chciał kontynuować.
Nie chciał kontynuować. Więc...
Poczułem coś w ciemności.
Nie wiem co to było.
I.
nie wiem co to było.
Bałem się, po prostu...
Wyszedł z kołnierzyka.
On po prostu biegł. Biegł.
I zawołałem jego imię i zawołałem jego imię
i nie wrócił.
I po prostu kontynuowałem, ponieważ Wiedziałem, że coś jest nie tak.
Po prostu szedłem dalej.
A ja chodziłem, chodziłem i chodziłem.
I wtedy zobaczyłem, ja. (wdychając)
O mój Boże, widziałem ją.
Widziałem jej oczy. (szlochała)
A potem spojrzałem i, i Widziałem, że wszystko jest już gotowe.
Wszystko było jasne.
Czy jestem złą matką?
- Nie, nie. Proszę. - NIE.
- (szlochając) Czuję się tak winna.
Po prostu myślałam, że to tylko opowieści.
Nie wiedziałem, że to zrobię stracić moje dziecko. (szloch)
(Candice wdycha i wydycha)
- [Emma] To nie twoja wina.
- [Amy] Candice, bardzo mi przykro.
(Candice wciąga powietrze)
- Eee.
Czy rozmawiałeś z burmistrzem?
- [Amy] Myślę, że to jest to jest
to jest następne na naszej liście, tak.
- Jego nazwisko brzmi, uh, Les Holden.
To stary człowiek.
Położył kres wszelkiemu tego śledztwa.
(Candice szlocha)
- [Emma] Mogę cię przytulić?
Przykro mi. (Candice szlocha)
Przepraszam. - Kocham i chcę odzyskać moje dziecko.
Proszę, oddaj mi moje dziecko.
- [Emma] Przepraszam bardzo.
(Candice szlocha)
- [Peter] Dźwięk jest przerywany.
(Candice dyszy) - [Emma] Dziękuję
za podzielenie się swoją historią.
- Dziękuję. Dziękuję.
Dziękuję. Dziękuję.
- [Amy] Przepraszam bardzo. Przepraszam bardzo.
(Candice szlocha)
- Dobrze, Randy, jeśli chcesz to zrobić,
zróbmy to szybko, póki piły łańcuchowe zostają zatrzymane.
- [Randy] Tak, tak, tak.
Chcę tylko dostać małe podsumowanie po, uh-
- [Peter] Dźwięk przyspiesza.
- Po tym wszystkim, co się tam wydarzyło. (Emma mówi niewyraźnie)
- Wiem, to nas ciągle uderza.
- Jak się wszyscy czują? - Smutne.
- Tak. - No cóż, szczerze.
- Czy ktoś inny to znalazł? dziwne, że to powiedziała
że widziała swoją córkę?
- Mmm. - Tak jak myślałem
że powiedzieli, że ona córka zaginęła.
- Tak, ja też to zauważyłem.
- Więc o co chodzi?
- Cała ta sytuacja była traumatyczna.
Zupełnie traumatyczne.
- Tak. - Jeden.
Myślę, że ktoś idzie.
- Wiem, muszę to powtórzyć
w każdym razie na pewno. - Kto to jest?
- Oczywiście, że tak. - Ja nie, no cóż,
Będę kręcić dalej.
Nadal kręcisz? - Jasne. Wezmę.
- W porządku.
Cześć. - Cześć.
- Hej. - Cześć.
- Candice daj nam znać miałeś tu być.
- [Amy] O tak, właściwie właśnie skończyliśmy
rozmawiam z Candice.
- Hej. Jak się masz?
- Mój mąż jest radnym miejskim.
- Tak. - On mnie tak naprawdę nie chce
rozmawiam z wami, ale Mam numer telefonu.
co może ci pomóc wejść skontaktuj się z burmistrzem, więc.
- [Emma] O, to byłoby wspaniale.
- I podczas gdy, i tak podczas gdy ona to robi,
jest kilka rzeczy, które powinieneś wiedzieć,
lubię historie, które masz Słyszałem, że są gorsze.
Są bardzo podobne, po prostu zachowaj ostrożność
kiedy, cokolwiek wy, chłopaki myślisz, że robisz.
Tak jak- - Dobra.
- Jakby było gorzej niż u was, chłopaki
jaką kiedykolwiek sobie wyobrażałem. - Eee. Mój telefon jest w łazience.
- No proszę. - Przepraszam. O mój Boże.
Dzięki, Randy. - Tak, tak, tak.
- Nie chcą, żebyśmy o tym rozmawiali.
- Oh. - Wcale.
- Dobrze. Dobrze.
Jego nazwisko, więc Holden to jego nazwisko?
- Tak. - Okej, spoko.
Wiedziałem, że to ostatni raz,
ale nie znałem jego nazwiska.
Okej, podaję ten numer.
Dobrze, o mój Boże, dziękuję Ci bardzo,
ponieważ nie mieliśmy pojęcia jak się z nim skontaktować.
- Tak.
- Powodzenia. - Dobra.
Okej, Randy, zapisałem to
pod kierownictwem Lesa Holdena. - Przepraszam, ale naprawdę nie mogę
podać więcej informacji.
Kopia. Jeden. - Tak.
- Zaraz to zrobię i tnę.
- Powodzenia. - Miłego dnia.
Dziękuję. - Dziękuję.
- Dziękuję. Dziękuję bardzo.
- Skrócony czas. - Pomóż im się stąd wydostać.
- [Peter] Dobrze.
Trzymać się. - Co?
- Zacząć ładować? - Który?
- [Randy] Eee, tak. Tak, tak, ładujemy.
- [Peter] Zacznij ładować.
- Nie, co powiedział?
- Nie wiem, po prostu tak było. Chyba podoba mi się to co powiedział.
- Mm. Po prostu teraz czuję się taki smutny.
No cóż, prawdopodobnie musimy to ustalić
co będziemy robić dziś wieczorem.
- Dźwięk. - Dźwięk. Cześć, cześć.
- Co? Co? - Piotr? Hmm?
- Co?
O tak, tak, tak. Uh, prędkość dźwięku, testowanie.
- Cześć. Testuję.
Słyszysz mnie? - Dźwięk jest głośniejszy, brzmi świetnie.
- Wspaniały. - I akcja.
- Więc jesteśmy tutaj, dom burmistrza Lesa Holdena.
Jest już w środku.
Więc pójdziemy na kilka wywiadów
i spróbować to rozgryźć
co się dzieje z tymi legendami.
(ćwierkanie ptaków)
(pukanie dłonią)
(trzask drzwi)
- Cześć, panie. - Cześć, jestem Emma.
Jesteśmy tu z „Projektem Kryptyd”.
- O tak. Dziękuję bardzo. za przybycie do jego domu.
Biuro jest w ruinie.
To jest to, że robimy budowę
i to jest po prostu za dużo nam, więc bardzo dziękuję.
Wejdź tam. - Tak. Świetnie.
- Przyprowadzę go dla ciebie. - Dziękuję.
- Kim do cholery jest ten facet?
Znasz go?
A ty, czy ty się kręcisz? On, tak.
Jeden.
Jak się pan miewa?
- Jak się masz? - Dobrze. Dobrze.
Tak.
(trzask drzwi)
Walcowanie. (maszyna wiruje)
- Jedziemy?
- Hmm.
- Randy? - Tak. Tak, tak.
Możemy zaczynać.
- Dobra. - W porządku. Brzmi jak przyspieszenie.
- [Emma] Dziękuję bardzo za widząc nas w krótkim czasie.
- Nie ma problemu. Nie ma żadnego problemu.
Właściwie mam pewną teorię.
Kiedy masz okazję być w telewizji,
Ty to bierzesz.
Dobrze. (chichocze) (Emma się śmieje)
Co możemy dla Ciebie zrobić?
- [Emma] No więc się zastanawiałam jeśli możesz się z nami podzielić
Twoje przemyślenia na ten temat wilkołak z hrabstwa Fairfield.
- (śmiech) Stary wilkołak,
wilkołak z hrabstwa Fairfield.
Och, jesteśmy tego bardzo świadomi.
Jeden.
Wiesz, to trwa już od wieków,
przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Ale każde miasto, każde miasto ma dokładnie taką historię.
Nasze może być tylko trochę bardziej kolorowe, to wszystko.
- [Emma] Nie, proszę pana.
- Wiem, że kiedy byłem w liceum,
to zawsze był wielki szał wyjść w piątkowy wieczór,
szukam wilkołaka.
Zawsze myśleliśmy, że będziemy się dobrze bawić,
ale w większości kończyło się nudno. (śmiech)
- Wiesz, miejskie legendy, opowieści żon, wiesz,
jeśli wierzysz, wierzysz, wiesz,
ale mam na myśli mieszkańców miasta (wzdychając)
to coś małego ciekawe, nawet trochę straszne.
Ale szczerze mówiąc,
jeśli wprowadzamy turyści, niech tak będzie.
- Prawidłowy. - Wiesz, że?
- [Emma] Więc co to jest? twoje myśli wokół
okoliczności, ...zniknięcie?
- Hmm. Chyba rozmawiali z Candice.
- Candice. - Audrey Gibbs.
- Ach, Audrey Gibbs. - Hmm. Tak.
Ona nas nie zostawiła samych
odkąd Audrey zaginęła.
Stajesz się irytującą małą suczką.
- Dziękuję. Dziękuję, panno Anchors.
Więc co dokładnie zrobiłem? Candice wam powiedziała?
- No cóż, zasadniczo to, co powiedziała, to...
że jej córka wybierz się na ten nocny spacer.
dobrze, i pewnej nocy Audrey poszła na spacer
i nie wróciła.
No więc, pani Gibbs i jej pies poszedł jej szukać,
ale pies wydawał się taki, inna tej nocy.
Chyba się bał.
I zatrzymał się i pobiegł w przeciwnym kierunku.
Ona również nigdy więcej go nie zobaczyła.
- Hmm.
No wiesz,
bądźmy szczerzy.
Mam na myśli, że rozmawiamy o, matka tutaj
kto przeżywa żałobę, wiesz?
I ona szuka kogoś, kogo można obwinić,
i szczerze mówiąc, całkowicie to rozumiem.
Ale pozwólcie mi powtórzyć, że hrabstwo Fairfield
jest pięknym i przyjemnym miejscem.
I uspokoję was oboje
że nie ma się czego bać.
Nic.
- [Emma] Dobrze.
- Czy jest coś jeszcze?
- [Emma] Nie sądzę.
Dziękuję bardzo za poświęcony czas.
- Dziękuję. - O, nie ma problemu. Więc witaj.
Proszę bardzo i życzę powodzenia.
P-proszę.
- [Emma] Dziękuję. Dziękuję.
- Czy masz coś przeciwko, jeśli... - Częstujcie się.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
- [Les] Dziękuję.
- Pozwól, że odprowadzę cię do drzwi.
- Dostawaliśmy, um, uh,
Randy, dostawaliśmy Myślę, że to dmuchawa do liści.
Czy to dla Ciebie w porządku?
(skrzypienie drzwi) - Jak źle było?
- Nie wiem, po prostu...
kolego, możemy to naprawić w postprodukcji.
- Wszystko w porządku. Wszystko w porządku. - Dobrze, dobrze.
Cięcia dźwięku.
- Kurwa. Piotr. - O cholera. Aha.
- Piotrze, włącz dźwięk. (lżejsze klikanie)
Peter, sprawdź ten cholerny dźwięk.
- Dlaczego? - Facet przyjdzie?
- Jaki facet? Boże, znowu ten facet?
- Jak się masz? Co się dzieje? - Pospiesz się.
- Oh. - Jak się masz?
Darren Pearson. Przedstawiciel miasta.
Przepraszam za to.
Nie miałem okazji tego powiedzieć cześć porządnie, wiesz?
- Miło cię widzieć. - Jestem Emma-
- [Peter] Czekaj, czekaj, czekaj.
- Burmistrz może,
burmistrz, mógłby być trochę, uh,
wiesz, ekstrawagancki.
Nie chcę, żebyś dostał zły wizerunek miasta.
- [Peter] Dźwięk przyspiesza Teraz. Przegapiliśmy to wszystko.
Ale to w porządku.
- Wiesz, bracie. Co? kurwa, jaki jest twój problem?
- Poczekaj. Czekaj na samolot.
Po prostu, um, możesz powiedzieć wszystko jeszcze raz, jeśli chcesz?
(samolot wiruje)
- Jestem przedstawicielem miasta.
Miło mi Cię poznać.
Widziałem waszych chłopaków rzeczy. Wiesz, to jest dobre.
Wiem o tym programie.
Planujecie spędzić tu trochę czasu?
Wychodzisz dziś wieczorem?
- O tak, na pewno. - Tak.
- Rób swoje. - Tak.
- W porządku. (ćwierkanie ptaków)
Chcę, żebyś zadzwonił pod ten numer.
Prawdziwa propozycja dla Ciebie.
Moja rodzina mieszka tu od dawna.
Możemy powiedzieć, że odkąd, uh, początek, jeśli wolisz.
Zadzwoń do niego, On się tobą zaopiekuje,
zabiorę Cię na małą wycieczkę z przewodnikiem.
On pokaże ci, gdzie chcesz być.
Nic nie znajdziesz
ale zaprowadzi cię tam, dokąd musisz pójść.
- Kto to jest?
- To mój wujek.
- Dobra.
- Zabierze cię tam, dokąd musisz pójść.
- Dobrze. Dziękuję.
- Ale, no cóż, nie mogę cię mieć nie wrócę tu już.
Nie chcę cię, nie chcę rozmawiałeś z burmistrzem.
- Dobra. - Jak widać,
On pije, i to nieoficjalnie.
Nie mogę pozwolić, żebyś tu znowu przychodził.
Dobrze? On weźmie-
- [Emma] Przepraszam za to. (chichocze)
- Nie, wszystko w porządku.
Nie, powiedział ci, żebyś przyszedł, ale po prostu użyj tego jako swojego przewodnika.
On się tobą zaopiekuje.
No cóż. Jesteśmy tu już od dłuższego czasu.
Dobrze, jeszcze raz, jeśli możesz do mnie zadzwonić,
Mam na imię Darren. - Dziękuję. Tak, dziękuję.
- Dobra, chłopaki. Powodzenia.
- [Peter] Dobrze, do zobaczenia później, Darren.
- Masz dmuchawę do liści? - W porządku,
mamy dmuchawę do liści.
- Kurwa. - Samoloty.
Co chcesz zrobić? chcesz to poprawić w postprodukcji?
- Jasne, nieważne. - Oprogramowanie do edycji
w dzisiejszych czasach jest szaleństwem.
Nie mogę nic zrobić Ale włosy tego gościa.
- Mam na myśli, że tak naprawdę nie... masz jakieś inne opcje.
- Pieprzyć to. Chodźmy. - Tak.
- Więc do tego momentu w materiale filmowym,
wszystko jest całkiem normalne.
Tak wygląda większość ich odcinków.
Ale wszystko po To dla nich zupełnie coś nowego.
Nie mieli pojęcia.
- [Wywiadowca] Więc powiedz nam trochę o tym, jak się czułeś
w następnej części filmu.
Jak się z tym czułeś? Pierwszy raz to oglądałeś?
- Strach.
(chrupanie stóp) - To takie słodkie.
- [Peter] Nie wiem, chłopaki.
- [Randy] Co, uh, co się stało? mówisz, że jego imię brzmiało jeszcze raz?
Och, um. Val, prawda?
- Tak. - Tak.
Więc jego imię to Val Pearson.
Jego rodzina mieszkała w tym rejonie
dosłownie przez pokolenia.
Mam na myśli, że rozmawiamy jeszcze przed
legenda ta faktycznie miała swój początek.
- Tak. I, uh, poznaliśmy się Darren Pearson ostatnio.
- Chłopaki. - On nas tu wysłał
spotkać się z nim, więc.
Co? - Eee.
- Randy, myślę, że to on. - To on?
- Nie wiem. Hmm.
- Hej. - Czy pan jest panem Pearsonem?
- Ty Val? - Ja jestem.
- [Peter] Hej Val. O.
(ćwierkanie ptaków)
- Jeden. - Cześć.
- Nadal kręcisz? Chcesz dźwięk?
- Jak się masz? - Cześć.
Miło mi cię poznać. - Tak.
- [Peter] Facet z dobrą muzyką.
- Nie mów. (Emma chichocze)
A ty jesteś? - Randy.
- Val, możesz podejść do środka?
- Oczywiście. - Pójdę z tej strony.
- Dziękuję bardzo za poświęcając czas na rozmowę z nami.
- Eee.
Tak, pierwszą rzeczą, którą musimy omówić
zanim cię zabiorę miłośnicy adrenaliny tutaj
będziemy musieli omówić pewne kwestie, um,
rzeczy, które możesz tu spotkać.
No cóż. Macie środek na owady?
- Oh. - Tak.
- Zamierzasz, jesteś Będę potrzebować środka na owady.
Zostaniesz żywcem zjedzony przez robaki.
Jeden.
Może.
- Nie będziesz rzucać nas do wilków, prawda?
- Widzę, co zrobiłeś.
(Emma i Randy się śmieją)
Jeden.
Kolejnym problemem są tutaj kleszcze.
Hmm. Sugerowałbym kapelusze.
Jeśli nie masz, sprawdź siebie dokładnie.
- Mam cię. - Trujący bluszcz to też coś
na które musisz uważać.
Wiecie jak wygląda trujący bluszcz?
- Tak, zgadzam się. - Jak to wygląda?
- Więc ma trzy liście
i zwykle wygląda jak mała łza.
- Okej, zwracacie na to uwagę?
W porządku. - Słucham.
- Okej, uh, teraz będziemy... wejść do świata dzikiej przyrody
o czym musicie wiedzieć.
I chcę, żebyście słuchali bardzo uważnie.
Od razu,
tam, ten obszar był wiadomo, że są tam wilki,
ale na szczęście dla was, chłopaki
w większości zostały wyrzucone
kiedy ludzie zaczęli budować domy
i przejmując ich ziemię, musieli gdzieś pójść.
Prawdopodobnie nie znajdziesz prawdziwego wilka.
Odnotowano kilka obserwacji czarnych niedźwiedzi,
kilka tygodni temu, tak naprawdę.
Jeden.
Czy to było, wiesz,
coś co zdarza się cały czas?
Nie, ale może się tak zdarzyć
i powinieneś być tego świadomy.
Trujący bluszcz, chyba o tym wspominałem.
Ostatnią pozycją na liście są węże.
Pochodzący z tego obszaru.
Mamy grzechotnika drzewnego
i mamy miedziogłowców na które możesz trafić.
A oto najważniejsza część.
Jeśli napotkamy jakiekolwiek
z nich, to dzikie zwierzęta o którym mówiłem,
pozwól mi się tym zająć.
- Dobra. - Jestem pewien, że tak jest,
wiesz, skądkolwiek pochodzisz.
Nie, raczej nie, myślę, że jestem dobrze poinformowany
o radzeniu sobie z Copperheadami,
radzenie sobie z niedźwiedziami, może mieć do czynienia z wilkiem.
Więc,
biorąc pod uwagę wszystko, co powiedziano, Myślę, że już czas, dzieciaki.
Uh. (klaszczą ręce)
Zrozumieliście to?
- Szybkie pytanie. - Zrozumiałem.
- A co z wilkołakami?
(Peter chichocze)
Cóż, myślę, że będziemy musieli po prostu...
dowiadywać się.
Wiadomo również, że może być w okolicy.
Czy to jest odpowiedź na twoje pytanie, Randy?
- Chyba tak. - W porządku.
Jesteśmy gotowi do drogi, czy co?
Czy będziemy tu stać i rozmawiać?
- Tak, no cóż, Randy, zacząłem kręcić
mniej więcej w połowie.
No cóż, był samolot o początek. Fajnie?
- Tak, jestem pewien, że wszystko jest w porządku. - Dobrze?
- Tak. - Val, czy mogę włożyć
moja bluza z kapturem w twoim domu?
Jest trochę gorąco. Nie chcę to tam poruszyć.
Nie przeszkadza ci to? - Tak, myślę, że tak.
- Dobrze, dziękuję. - Tak.
- Tak. Więc potrzebujemy tylko schować nasze rzeczy-
- Wy chłopaki, idźcie spakować swoje rzeczy.
- W porządku. - Spotkamy się ponownie
w tym ogólnym obszarze
już za chwilę.
- Och, dziękuję ci bardzo, Val.
- Dziękuję. Dzięki, Val.
- Nie ma za co. - Dziękuję. Super.
- Masz zapalniczkę?
- Muszę spryskać środkiem na owady. - Tak.
Lepiej spryskać dół- - Jakby mnie ktoś ugryzł. Tak.
- Nie, nie mam. - Mam przeczucie
dzisiejszy wieczór będzie naprawdę dobry.
- Boże, nienawidzę węży. - Na pewno nie nudno.
- Och, ale miedziogłowce są słodkie
bo wyglądają jak Hershey Pocałunek jak na projekcie.
- Tak. Może dla ciebie to urocze. - Zdefiniuj słowo „słodki”.
- Są słodkie. - Co? (śmiech)
(syczenie sprayu)
- [Val] Czy możemy to przyspieszyć?
- [Peter] Tak. Tak.
Proszę. Proszę, wymień mnie. - Oh.
Przepraszam. - Dobra.
Muszę włożyć skarpetki
żebym nie miał kleszczy na sobie,
(skrzypienie drzwi)
na moich dżinsach. (Emma kaszle)
(syczenie sprayu)
- Czy ty właśnie spryskałeś się tym pod pachą?
- Uch. - Chcesz ugryźć?
pod pachą?
Ja na pewno nie. - Och, ta rzecz
śmierdzi tak okropnie, och.
(może syczeć) (ćwierkanie ptaków)
- 10 dolców, że jest pieprzonym wilkołakiem.
- On jest taki podły. - Cofnąłbym to.
- On sprawia wrażenie wilkołaka, prawda?
- Tak, robi. - To znaczy...
- To broda. - To jest broda.
To jest broda. Randy-
(ćwierkanie owadów)
- No dobrze, jesteście gotowi? - Tak.
- [Peter] No tak.
- Dobrze. Ruszamy.
- Dźwięk przyspiesza. - W porządku.
- [Peter] Val, daj mi poziom.
Powiedz coś zabawnego.
- Śmieszny. - Jasne. Brzmi dobrze.
Kiedy tylko chcesz, Randy.
- [Randy] No dobra, akcja.
- [Amy] Więc Val, czy mogłabyś? opowiedz nam trochę o
pochodzenie Twojej rodziny w tym regionie
i coś w tym stylu, o czym myślisz
Czym naprawdę są te legendy?
- Cóż, mogę ci powiedzieć czym są te legendy.
To prawda.
Moja rodzina o tym wie.
Moja rodzina mieszka tu od pokoleń.
Tutaj, w tych lasach,
uczynili z tych lasów swój dom
przed drogami utwardzonymi.
Zanim przybyli wszyscy wrogowie miasta.
To był, to był nasz dom.
Dom mojej rodziny.
Ta ziemia jest w naszej krwi.
I przez pokolenia,
mojego dziadka dziadek opowiadał bajki
o tych lasach,
o stworzeniu, które chodzi.
Pół człowiek, pół wilk.
No chyba, że ​​naprawdę tu mieszkałeś
od dawna,
dłużej niż ktokolwiek z nas żyje,
przekazywane z pokolenia na pokolenie,
niektórzy wiedzą, że to nie są opowieści.
Jak mawiali wówczas mieszkańcy miasta,
„To powstrzyma dzieci przed wejściem „z lasu”, powiedzieli.
Hmm.
Ach, wiedzieli więcej niż to, co z pewnością mieli przewagę.
- Wiesz, mamy trochę naprawdę świetne historie
od różnych ludzi tutaj w mieście.
Ale burmistrz najwyraźniej nie naprawdę w cokolwiek wierzyć.
- (śmiech) Burmistrz, ten zarozumiały, durny gnojek.
Wiesz, nie lubię go.
On mnie nie lubi.
Nie podoba mu się ten fakt że moi siostrzeńcy pracują
albo mi się nie podoba, że ​​mój jego siostrzeniec pracuje dla niego.
To mi się wcale nie podoba.
Poza tym jest Holdenem.
Nie ma on żadnych udziałów w tej części.
On nic nie wie o tym, co ja wiem
i co wiem,
Mogę ci opowiedzieć pewną historię, zanim przejdziemy dalej.
- Tak, proszę. - Proszę, proszę. (chichocze)
- Miałem jakieś 17, 18 lat.
Byłem w tym lesie i robiłem małe polowanie na wiewiórki.
Lubicie wiewiórki?
- Tak. Tak. - Dobra.
- Są słodkie. - Tak. (śmiech)
- Cóż, nie kupowałem ich ze względu na wygląd.
Polowaliśmy na wiewiórki i robiło się ciemno.
No cóż, blisko tego.
Wiedziałem, że nadszedł czas, aby wrócić
bo wiedziałem, co tej nocy przyniósł pełnię księżyca.
No i spakowałem się,
spakował się i wyjechał.
I kiedy przechodziłem przez pole
dokładnie tam, gdzie moja rodzina miała trochę,
było tam dużo zwierząt gospodarskich
który również zaczyna tajemniczo umierać,
po prostu pokrojone
okaleczony.
Dotarłem aż do krawędzi
i usłyszałem to wycie.
Odwracam się i widzę go stojącego
tuż wzdłuż linii drzew.
I,
Ach, ileż wspomnień to ze sobą niesie.
Ten widok był szary,
wyglądał jak mężczyzna,
stał prosto.
Zdecydowanie nie zachowywało się jak człowiek.
To wtedy pobiegłem jak Nigdy wcześniej nie biegałem.
Prosto do stodoły,
Ucichłem,
myślałem, że mogę mieć szansa na dotarcie do domu.
Cóż, przez chwilę panowała cisza.
Potem rozległo się to wycie i warczenie.
Wystartowałem.
Zanim wszedłem do domu, obejrzałem się za siebie
i on tam stoi
nie obchodziło go, że go widzę.
Pobiegłam do domu,
Zamknij drzwi.
Chyba po tym wszystkim trochę straciłem przytomność.
Nie miałem zamiaru nic zrobić.
Ale to, co widziałem, to nocy, nigdy jej nie zapomnę.
- Cóż, dziękuję bardzo za Podziel się z nami swoją historią.
- Tak. - Więc jaki jest plan?
- Cóż, biorąc pod uwagę to, co ci powiedziałem,
znajdziesz wszystko odpowiedzi na twoje pytania
tutaj, w lesie.
Taki jest plan.
- [Randy] Dobrze. To było dobre.
Eee.
Cięcie. Nie sądzę, żebyśmy potrzebowali kolejnego ujęcia.
Dobra, idę po trochę materiału B.
Możemy po prostu przejść się po lesie.
- [Piotr] Chcesz, chcesz w tym dźwięku?
- Nie, ja-jakoś tak. - Fajny.
(chrupanie stóp)
- Tutaj. Uważaj, gdzie stąpasz. - Co?
- [Val] Te małe ścianki tutaj.
O kurczę. - Przepraszam.
- Gdzie patrzeć? O cholera, o.
- Uważaj, Randy, prawda? O Boże.
Mój wysięgnik, mój wysięgnik utknął.
O kurwa.
- Potrzebujesz pomocy? - Tak. Tak.
Amy, Emma, ​​ktoś przychodzi (niewyraźnie)
Dobra, nieważne. Już mam, już mam.
- [Amy] O mój Boże.
- Val, nie powiedziałaś mi o tym
potwory drzewne w tych lasach.
- [Val] Gdzie znalazłeś tego gościa?
(Emma się śmieje)
(Emma mówi słabo)
- [Amy] Val, czy ludzie Często przychodzisz do tego lasu?
- [Val] Nie, nie bardzo.
Trochę adrenaliny ćpuny takie jak wy
robiąc swoje małe pokazy.
Tak, dostajemy ich mnóstwo,
ale myślę, że z jakiegoś powodu
Wy, faceci, będziecie traktowani specjalnie.
(Emma chichocze)
Nigdy mnie o to nie proszono przewodnik turystyczny, jeśli wolisz,
ale myślę, że coś w was dostrzegli
że chcieli, żebym oprowadzę Cię po całej okolicy.
- [Emma] Cóż, świetnie sobie radzisz.
- Dziękuję, Emmo. (Emma chichocze)
To trudny teren. Mała lekcja historii.
- [Emma] Uważaj.
- Jest, uh-
- Ej, tam jest drzewo. Uważaj.
Oh.
Czy jesteś pewien, że nie potrzebujesz? ktoś cię prowadzi? (śmiech)
- Przeżywamy trudne chwile.
- [Peter] Widzieliście moją zapalniczkę?
Gówno.
- [Emma] O Boże.
- Randy, masz moją zapalniczkę?
- Chyba zasada pięciu sekund. - Nie. Zgadza się.
- Co?
(Val wzdycha)
- Czy w tych lasach giną ludzie?
Tak, to jest- - Były takie przypadki.
Tak.
Jeśli masz na myśli, czy to ma związek z wilkołakiem,
Ponownie,
niektórzy starsi mieszkańcy miasta tak uważają.
- A co z kleszczami? (Emma i Amy się śmieją)
- Oh- - Naprawdę?
- No cóż, jesteś w lesie, geniuszu.
- [Peter] Więc co ty... mówiąc, że jestem bardziej prawdopodobny
zostać ugryzionym przez kleszcza niż wilkołaka?
- Oh.
W każdym innym lesie,
Powiedziałbym, że tak.
Nie tutaj, kolego.
Nie tutaj. (zostaw chrupanie)
- [Piotr] Dokąd idziemy?
- [Val] No cóż, szukamy
aby uzyskać odpowiedzi, po które przyszedłeś.
- [Peter] Fakty.
Randy, idziesz?
Dostajesz, czy dostajesz szeroko,
ładne szerokie ujęcie?
- [Randy] Tak, odbiegam od tematu. Poczekaj.
Ten facet jest totalnie szalony.
Hej, hej. Poczekaj, poczekaj.
Zaczekaj. Zaczekaj.
- [Piotr] Co ty myślisz o tym facecie?
- On jest pieprzonym wariatem. - Uważam, że ten facet jest dziwny.
- [Randy] Tak, on pieprzy...
- [Peter] Nie wiem. Ja nie wiem czy ufam temu facetowi.
Przepraszam, Randy musiał zawiązać but.
- [Emma] Uważaj.
Jest tam trujący bluszcz. - To jest jak każdy trujący bluszcz
Więc bądź ostrożny.
- [Randy] Dobra, kończę.
Toczę się. Val, co chciałabyś nam pokazać?
- No, to jest tuż tutaj.
- Czy ktoś jeszcze się pali? - O tak, jest tak parno.
- Randy, czy mógłbyś wziąć moją kurtkę?
Dziękuję. - Rozumiem.
- [Val] Tutaj.
To jest fundament
domu, który stał w tym miejscu 100 lat temu.
- Hej, Val, zaczekaj chwilkę.
Randy, chcesz, żebym nadał temu dźwięk?
- Tak, mógłbyś? - Jasne. W porządku.
A dźwięk przyspiesza.
- Tak, 100 lat temu,
dom mojej rodziny znajdował się tuż tam
i ta sterta gruzu to wszystko co pozostało.
Cóż, moja rodzina przelała mnóstwo krwi
nasączone tymi glebami.
Tak, mnóstwo wspomnień.
Niektóre dobre.
Niektóre nie są zbyt dobre.
- [Peter] Zaczekajcie, chłopaki.
- [Val] Co?
- Coś tam się rusza.
Robi się coraz głośniej. - Co?
Poczekaj. Podejdę bliżej.
Może uda mi się to rozgryźć z której strony dochodzi.
(wycie wilka) Ach!
(Emma krzyczy i się śmieje)
- O mój Boże. Ludzie!
- [Amy] O, tak.
Zdecydowanie tak jest. - Musimy iść.
- Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie.
To nie jest odpowiedni czas.
Nie, stanowczo odradzam tego.
- Val, może faktycznie coś dostaniemy.
- Tak.
Nie wiesz, co się tam dzieje.
- Randy, co o tym myślisz?
- Mam na myśli, że prawdopodobnie jest to ryś rudy.
Jest niedźwiedź, są kojoty,
jest lew górski.
Jakby to mogło być- - Myślę, że powinniśmy iść.
- Czy tu są wilki?
- Możliwe. - Musimy iść.
- Jak prawdziwe wilki. - NIE.
Słuchajcie, nie słyszeliście? czy jest coś z tego co powiedziałem?
Te lasy są niebezpieczne.
- Jasne. Damy sobie radę.
No chłopaki, puśćcie. - Tak.
Ja, my musimy. - Po prostu chodź z nami.
Potrzebujemy Twojej pomocy.
- Nie, ja, ja nie mogę pomóc cię o tym teraz.
- To zmierza w tym kierunku.
- Nie, mam złe przeczucia.
- [Amy] Tak, to jest zdecydowanie tak.
- Dziękuję jednak za pomoc.
Musimy się ruszyć, chłopaki. - Tak.
Tak. - Chodźmy.
- Idziesz, Randy? - Tak.
(Emma się śmieje)
- Chcesz, żebym kręcił dalej? - Tak.
Czy nadal to słyszysz?
- Chłopaki, śpieszcie się. - Zaczekaj. Zaczekaj.
Zaczekaj. Przestań się ruszać.
Nie, cokolwiek się ruszało nie rusza się już.
Moja stopa.
- [Amy] Ale to przyszło z tej strony.
- [Peter] To dochodziło z tamtego kierunku.
- No to jedziemy. - Tak jakby to było,
jak galop czy kłus, nie wiem.
- Tak, to prawdopodobnie- - Hej, czy on-
- [Amy] Jak powiedziałem, to jest prawdopodobnie jak niedźwiedź albo coś.
- [Randy] Czy on powiedział, że jego rodzina przelała dużo krwi-
- To było coś, co biegł na czworakach.
To było (naśladowanie biegu)
- Piotr. Piotr. - Rzeczy tutaj,
tak, na pewno. - Co? Co?
- [Randy] Czy powiedział, że jego rodzina rozlała
dużo krwi na tej ziemi?
Słyszałeś jak to powiedział?
- Chłopaki, przestańcie się wygłupiać.
- Da, czy on powiedział, że jego rodzina przelanej krwi na tej ziemi?
- Tak. Byłem trochę zdezorientowany.
- [Randy] Co to, kurwa, było?
- Lubisz zabijać zwierzęta?
Tak jak- - Nie wiem.
- Jaka krew?
- Nie wiem. Czy to było jak u ludzi?
- [Randy] Dobrze, chodźmy po prostu kontynuuj. Kurwa-
- Tak, miałem to powiedzieć przyszedł z tego kierunku,
Więc sprawdźmy to.
Jak powiedziałem, szanse są takie, że prawdopodobnie jak (niewyraźne)
- Czy wszystko w porządku?
- [Randy] Peter, ty nadal jaki to gorący dźwięk?
- Ej, czekaj, potrzebuję żeby zdjąć koszulę.
Robi się tak gorąco.
Eee.
Tak, tak. Dźwięk przyspiesza.
- [Randy] Dobrze, jesteśmy, po prostu się pospiesz.
- To było w ten sposób? - Dobra.
- [Amy] Tak. Tak.
I to jest dobre.
- Czy jestem dobry? - Tak.
Myślę, że to jest idealne rozwiązanie.
- Okej, chłopaki, właśnie usłyszeliśmy wycie,
a w tym obszarze nie było była rdzenną populacją
wilków szarych od obszar ten został po raz pierwszy zasiedlony.
To znaczy, że jesteśmy naprawdę blisko
i usłyszeliśmy coś idąc z tej strony.
(chrupanie stóp)
Na razie nic nie widzę.
Czujecie to?
- Ten. - O mój Boże.
Jasne. Uważaj gdzie stąpasz.
- [Randy] Co to kurwa jest?
- Jasne. Uważaj gdzie stąpasz.
Nie wiem. - Czekać.
O mój Boże. (Emma krzyczy)
(wycie wilkołaka)
(Emma szlocha)
Randy, uciekaj!
- O mój Boże. (niewyraźnie) - Pieprzyć to, człowieku!
- O kurwa, kurwa, kurwa. (Amy szlocha)
- [Amy] Ach. O mój Boże.
O mój Boże. Nie.
O mój Boże. O mój Boże.
NIE.
(tupot stóp)
- Hej, hej. Potrzebujesz...
(Amy szlocha)
Musisz się uspokoić. Musisz się uspokoić.
Widziałeś Petera? - NIE.
- Kurwa.
Pierdolić!
- Czy Emma nie żyje?
- Hej, nie martw się tym teraz.
- Nie. (szlochając)
- Musimy znaleźć Val i Musimy znaleźć Petera. Dobrze?
- Val nas kurwa zostawiła.
- On po prostu, nie, prawdopodobnie po prostu uciekł.
No dalej, no dalej. Musimy iść dalej.
Musimy iść dalej. No dalej, no dalej.
Pospiesz się. - O Boże.
Boże.
- [Randy] Wydaje mi się, że coś słyszę.
Wydaje mi się, że coś słyszę.
(Amy szlocha)
- [Amy] O Boże.
- [Randy] Wydaje mi się, że coś słyszę.
Piotr?
P-Peter, wszystko w porządku?
- [Peter] Nie wiem.
- [Randy] Peter? (łapiąc oddech)
O mój Boże.
- Co mam zrobić?
- [Randy] Co do cholery?
O mój Boże. Co do cholery?
- Nie wiem.
- [Randy] Co do cholery? (Piotr szlocha)
(warczenie wilkołaka)
(Amy dyszy) O, o mój Boże.
Och, o mój Boże- (Amy krzyczy)
Co do cholery, co do cholery?
Co do cholery?
O mój Boże. - O mój Boże.
- Uruchomić! - O mój Boże! Nie!
O mój Boże! Nie!
(Amy krzyczy)
O mój Boże.
(Amy krzyczy)
(Randy dyszy)
- O mój Boże, Val.
Val, proszę, proszę. Musisz nam pomóc.
Proszę. - Potrzebujesz,
musisz się stąd wydostać.
- [Randy] Co?
- Musisz wrócić do lasu.
- [Randy] Nie, nie możemy.
- Wynoś się stąd. - Randy, nie, Randy.
- Wynoś się stąd. - Randy, Randy, Randy,
Randy, Randy, Randy.
Musimy iść. Musimy iść.
- [Randy] Co? Co?
- O cholera. - Kurwa.
- Przychodzić. - O cholera!
O cholera!
(Randy stękał i dyszał)
(warczenie wilkołaka)
O mój Boże. O mój Boże.
Och. (dysząc)
O cholera.
- Hej, hej, hej. Pomóż mi, pomóż mi.
- O mój Boże. - Pomóż mi.
- [Randy] Musimy się stąd wydostać.
(warczenie wilkołaka)
O cholera! O cholera!
O cholera!
(Randy i Amy dyszą)
- Pomóż mi. - Wszystko będzie dobrze.
Po prostu zostań ze mną.
- O mój Boże. - Po prostu zostań ze mną.
- O mój Boże.
O mój Boże.
Amy, co robimy? - Potrzebujemy pomocy, zwróćmy się o pomoc.
- Uciekaj! O mój Boże. (Wilkołak warczy)
O cholera.
(Amy i Randy dyszą)
- O mój Boże. Kontynuuj. (warczenie wilkołaka)
- Kurwa. (Amy dyszy)
Kurwa. (dysząc)
- [Amy] O mój Boże, Randy, klucze!
Klucze, klucze.
- O cholera!
Kurwa. (jęczenie i dyszenie)
(brzęczenie klawiszy)
- [Amy] Spiesz się, śpiesz się, śpiesz się, śpiesz się, śpiesz się.
Dobrze, dobrze, dobrze.
Dobrze, dobrze, dobrze, dobrze.
- [Mężczyzna] Hej! Hej!
- [Randy] O mój Boże!
(tupot stóp) (Amy szlocha)
Pierdolić! - O, nie, nie, nie, nie!
Nie. O mój Boże, Randy!
Randy! Nie! (warczenie wilkołaka)
(Amy szlocha)
(strzały)
(jęczenie wilkołaka)
(Randy bełkocze)
(buczenie silnika)
- W pewnym momencie tej nocy,
centrum telefoniczne 911 otrzymało raport
że wszyscy nie żyją.
- [Wywiadowca] Panie. Kilroy, co się wtedy wydarzyło?
- Na szczęście, reagujący funkcjonariusze dotarli tam tak szybko
że byli w stanie odzyskać materiał filmowy
zanim ktokolwiek poznał prawdę powagi sytuacji.
- [Wywiadowca] Ja (wzdychając)
Panie Kilroy, ja, ja na to patrzę,
materiał filmowy jest w pewnym sensie sprzeczny
z oficjalnym raportem, prawda?
Mam na myśli szeryfa Departament nic nie powiedział
o pozostałych sześciu osoby uchwycone na kamerze.
Nie wspominając o, uh, napastnika, którego napotkali.
Nikt nie przeprowadził z nimi wywiadu.
- Nasi asystenci prawni byli nigdy nie udało się nawet potwierdzić
istnienie kogokolwiek innego.
Val Pearson była jedyną ołów, który nie doprowadził do niczego.
Jest tak wiele pytań bez odpowiedzi pytań odnośnie całej tej sprawy.
Myślę, że gdyby rodziny nie... uzyskano reprezentację prawną,
nic o tym nie wiemy.
Złapaliśmy Fairfield Wydział Szeryfa Hrabstwa
w trakcie tuszowania i mamy zamiar coś z tym zrobić.
- [Wywiadowca] Hmm.
Mam na myśli, że teraz myślę, że nagranie jest dostępne,
czego możemy się spodziewać dalej?
- Czas pokaże.
Czas pokaże.
- [Wywiadowca] Dobrze, Wszyscy, to już koniec.
- Dobrze. Dobrze ci poszło.
Pozwól, że szybko to od ciebie przekażę.
Wszystko w porządku?
- [Wywiadowca] Dziękuję, Panie Kilroy, to było dobre.
- I tnij. - Cięcie.
(niesamowita muzyka)
(niepokojąca muzyka trwa)