Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
QUE POUCO LLE ACAE A ESTE PLANETA O NOME DE TERRA
CANDO CLARAMENTE SE DEBERÍA CHAMAR OCÉANO
PEIRAO DE PESCA PÚBLICO 21
Hai días que non pesco nada, pero es demasiado pequeno.
Vai caer unha boa.
Ten mala pinta.
Pois si.
Mellor marcho antes de que empece.
- Ata mañá. - Abur.
Todo o mundo recorda onde estaba
o día que chegou a chuvia.
Foi domingo, pouco antes do inverno.
No tempo dixeron que ía haber sol.
Parece que a borrasca xirou e avanza rápido cara á terra firme.
Espéranse chuvias intensas en toda a cidade,
con ventos de ata 50 km/h,
risco de inundacións costeiras e ondas de gran tamaño.
Queda un mes para as festas
e, con sorte, o cambio repentino de tempo…
A xente seguía coas súas rutinas matinais.
- Listo? - Si, vamos.
Daquela viviamos preto de todos…
Vale, abur.
…pero era fácil sentirse só.
Veña, rapazas, que vai chover.
Vide para dentro.
O día que chegou a chuvia
descubrimos que non estabamos sós.
O decembro pasado foi o máis cálido rexistrado na zona.
Estean atentos ás novidades.
Veña, ho.
E descubrimos ata onde chega a xente
para protexer a súa casa.
INTRODUZA O CÓDIGO
AXENCIA TRIBUTARIA URXENTE
Ei, onde vai todo o mundo?
Onde vai todo o mundo?
O meu velliño.
Bo día.
- Os cativos deixáronme durmir. - Por iso non oía nada.
Pescáchesnos o almorzo?
Si, hoxe picaron moitos.
- O mellor pescador do mundo. - Xa.
Grazas.
- Bo día. - Bo día.
- Arriba! - Donuts!
- Facemos bacon? - Contra!
- Tranquilidade, veña. - Bacon!
- Deixádenos algo, ho. - Voitres.
- Préndea!
- Vale. - Pona a andar.
Deille a medicación a Cassidy, non lle deades bacon.
Ti merécelo máis ca eles.
PERDEUSE A CONEXIÓN
Papá, o streaming deixou de ir.
E eu que sei.
- A casa cae a cachos. - Cando queiras, mudámonos.
Cando nos toque a lotería, estaremos listos.
Oe.
Sabes que o digo de broma, non?
É cousa dos dous.
Mañá vén o da cheminea revisar as gretas.
- Isto é novo. - O que?
Seica os cimentos están a afundirse. O que mantén a casa en pé é a cheminea.
Vai ser unha faena se nos cae a casa mentres durmimos.
Aínda queres ir pola árbore?
- Chove. - Veña, ho.
Papá, prometíchelo. Porfa.
- Non prometín nada, fuches ti. - Papá!
- Prometíchelo. - Papá!
- Quen o prometeu? - Ti!
- Pois vamos. - Veña.
Vamos pola árbore.
- Iso! - Escollo eu!
- Axúdame a calzarme. - Sábeste calzar soa.
O patinete, fóra da casa.
Mamá, veña, vamos!
- Sempre tarda moitísimo. - Daquela, de que te sorprendes?
Axúdaa a calzarse. Esperade no coche.
Ann, veña!
- Non me metas présa. - Non, ho.
Escóndome dos nenos.
Cando imos deixar de facer o da árbore?
É Nadal, non sexas o Grinch.
- Que fixeches? - Tes que desfechala, parva.
- Xa o fixen, parvo! - Cala!
Parade xa! Sodes os dous parvos.
Non abre por culpa del.
- Fuches ti, non eu. - Ti algo fixeches.
Que non. Sempre me metedes a culpa.
É culpa túa.
Por iso son a favorita, ti só fas nelas.
- Cala, es un bebé. - Non son bebé tal!
Teño oito anos.
Que fixestes?
- Nada! - Nada!
Cala, Cass.
Veña, Cass, para.
- Por que non subistes ao coche? - Non abre.
- Non podemos saír. - Non abre ningunha porta.
- A ver, rapaces. - Vou probar coas ventás.
Vale.
Isto é absurdo.
Si, é unha broma. Adolescentes.
Colaron todas as ventás e as portas, ou algo así, non?
Non é broma.
Cala, Cass.
Non teño cobertura.
Sen conexión. Sen wifi.
Proba a enchufar e desenchufar o router.
- Pagaches a factura? - Paguei.
Cass, tranquila.
Agora tes cobertura?
- Nada. - Mamá, papá.
As ventás do meu cuarto tamén están coladas.
Están atrancadas.
- Cass, está calada! - E se intentamos… Graham, cala!
- Papá, estás ben? - Estás ben?
- Si.
Si, estou ben.
Non foi nada.
Vale.
Que está…? Papá!
- Non entendo. - Atrás.
- Por que? De que falas? - Papá!
- Non! - Atrás, deixádeme a min.
Jason, non!
- Para! - Mamá!
- Para! - Papá!
Mamá.
Papá.
Nenos.
Papá, mira!
- Mi ma. - Non somos os únicos.
- Non podemos saír. - Vén alguén.
Si.
- É a veciña de en fronte. - A muller de Greg.
Como se chame.
- Faille un sinal. - Susan!
Susan, pide axuda!
Estamos encerrados! Pide axuda!
- El tampouco pode saír. - Veño agora.
Vale, ben. Vai pedir axuda.
- Vai pedir axuda. - Si.
Xenial, todo ben.
- Non pasa nada. - Vale, si. Xa!
Non…
Non pasa nada.
Si, tranquilos.
Vale, vamos ver que fan os veciños.
- Coñecédelos a todos? - Case.
Os Richardson viven en fronte. Teñen tres netos.
- Max é dentista, creo. - Si.
Ah, chámase así.
O da bici.
- O da bici? - Sempre anda cun maillot ridículo.
É Greg, a súa muller foi pedir axuda.
Por que non volveu?
Tranquilo, logo ha de volver coa policía.
Despois está o entremetido.
- Como se chama? - Ou, ho. Sabes o nome dalgún veciño?
Si, o da pesada esa do can.
E de quen máis?
Ah, si, o do imbécil do barco.
Como se chamaba?
"A toda vela"?
Hai que ser imbécil.
Moi ben.
Ann.
- "Só quería botar un foguete, ha, ha." - Ai, non.
- Iso que é? - Cando un adulto queda a durmir.
E que diferencia hai entre que quede un adulto e un neno?
Pois cando quedan adultos…
Énchense de lambetadas.
Que divertido.
Supoño, non sei.
"O goberno?"
Ei!
Levoume moito tempo.
Non foi tanto.
"Pode ser, pero por que?"
"Por seguridade?"
Ollo, o imbécil do barco ten outro cartel.
Extraterrestre escríbese así?
Non, rula, non.
- Por que nos ían encerrar nas casas? - Non o farían.
SOMOS NÓS SÓS? OU TODA A CIDADE?
"Ou todo o mundo?"
Mirádeme todos. Estamos a salvo.
Estamos na casa.
Temos de todo e, o máis importante, estamos xuntos.
- Podo comer un donut? - Non, come os espaguetes.
É que teño estrés.
De onde sacaches iso, Ruth?
Graham.
Se vós sobrevivides aí, eu tamén sobrevivirei aquí.
Pensades que a que saíu correr atoparía axuda?
Vai vir alguén, prométocho.
Penso que foi a chuvia.
Foi a chuvia, seguro.
Non, bonita, a chuvia é chuvia.
Habemos de estar ben, prométocho.
A chuvia de hoxe era distinta.
Intento manter a calma polos nenos.
Pero que raio está pasando, Jason? Como é posible?
Non o sei.
Mi ma, meus pais.
Deben estar dos nervios.
Viches os Richardson en fronte?
Están ben, non?
Teus pais tamén han de estar ben.
Tes razón.
Teño que ensinarche algo.
É unha pistola?
Jason! Non podes comprar unha pistola e non contarmo.
- Ía dicircho. - E os nenos?
Xa o sei.
Levo tempo tendo un pesadelo.
Cal?
Hai unhas semanas espertei e sentín algo.
Sentín que non estabamos seguros.
E agora si?
- Síntoo. - Vale.
Vale?
Si.
Ensíname a usar esa trapallada antes de gardala.
Por favor.
Veña.
Moi boa, idiota.
Ei.
Non a dou atravesado.
A chuvia crea como unha barreira arredor da casa.
Pasa o mesmo por debaixo.
Quen o estará facendo?
Non o sei,
pero selárona.
É unha posibilidade que quedemos sen aire?
Xa o comprobei.
Entra aire.
Vale, pois esperamos a que pare de chover.
Ven á cama.
Ann.
O que nos ten aquí atrapados non é…
humano.
Non llelo contes aos nenos.
DÍA 2
Xa o intentei.
Estades moi tranquilos.
Non podemos facer nada, non?
Vós sodes os pais, solucionarédelo.
Si. Faime sitio. Así.
Veña, é o momento de que saibades o que é boa música.
Para ti isto é boa música?
Si, os clásicos.
Aquí está o DVD.
E temos dúas películas para escoller.
Agora mamá vaivos explicar as tarefas.
Non son vacacións, imos ter horarios.
Ides facer a cama pola mañá, vestirvos, lavar os dentes.
Cass!
Temos que centrarnos no esencial.
Se a racionamos ben,
a comida pódenos durar dous meses.
- É comida? - É.
Penso que están caducadas.
Incluso pode que máis.
Quedan de últimas.
Agora mesmo temos electricidade, auga,
gas, pero non sabemos canto vai durar.
Trataremos a auga e a electricidade
como luxos que podemos perder en calquera momento.
É temporal, imos saír desta.
Mamá e eu imos protexervos. Prométovolo.
Equipo Delgado á de tres.
- Non fai falta… - Faino.
Unha, dúas, tres.
Equipo Delgado!
- Podo comer un donut? - Non.
Cass.
Ai, meu.
Non podo abrir a porta, vale? Síntocho ben.
Escolle o sitio que máis che guste.
Límpoo eu.
DÍA 4
Ru…
Que che dixen?
Que fagamos como se estivésemos na escola.
Xa acabei o tema.
- Volve facelo. - Para que?
Agora parecerache perder o tempo, Graham, pero…
Tes razón, é perder o tempo.
Vale.
Queredes aprender algo real?
- Algo que vos vai servir? - Si.
Veña.
Estades listos?
Hoxe ides aprender a limpar un peixe.
Evidentemente, non temos peixe,
pero Ruth foi tan amable
de doarnos tres peluches para esta clase.
- Por favor. - De nada.
Moitas grazas. Cales son as regras cos coitelos?
- Non cortar os dedos. - Non apuñalalo.
- Que? - Nin a el nin a ninguén.
Vale, o primeiro que ides facer
é cortar a cabeza e o rabo.
Esas partes non as imos comer.
Ao cortar a cabeza, ides atopar
un buraco moi práctico aquí, na base da gorxa.
Aí comezamos a incisión.
Iso garante que non rompamos ningún órgano
que poida contaminar a carne.
Cortade ao medio así e empezade a sacar as vísceras.
Se fose un peixe de verdade, lavariámolo con auga.
Poderiamos poñelo debaixo da billa ou, mellor, lavalo no mar.
Como sabes tanto de peixes?
Porque me encanta o mar
e tiña un barco de pesca de meu.
- En serio? Onde está? - Vendino.
- E logo? - Os nenos son caros.
Papá.
Abride o peixe e aí estarán os filetes.
Esa é a parte que se come.
Que facedes, rapaces?
Destripar peixe.
Eu teño unha serea.
Xa vexo.
Estamos na fase de deixar os cativos xogar con coitelos.
Así aprenden.
- Si. - E temos moito coidado.
- E divertímonos. - Iso, divertímonos.
Quero saber ata onde se espallou.
EU TAMÉN
Pregúntaslle ao veciño?
Si, como o xogo do teléfono.
XENIAL!
UNHA SEMANA
A que hora se empeza a beber por aquí?
Ás once?
Máis ben dez e media.
Xa empezamos.
Que emoción.
Non.
Espera, non tires iso.
- Que fas? - Gardalo.
- Ah. - Si.
Isto vai aquí, así.
Poñémolo aquí.
E, cando sequen, teremos sementes.
- Que? - Quérote.
Xa, son xenial.
Si que es.
Cinco bloques. Todos na mesma.
Grazas, Max.
"Como estás?"
Ata agora, todo ben. E ti?
"Vou indo."
"De que traballas, Jason?"
Son enxeñeiro, Max.
Agora mesmo, en paro.
DENTISTA. TEDES CARIES?
Si, os meus fillos teñen caries.
Podes vir botarlles un ollo?
Tedes comida?
Por agora, si.
Ti?
Non!
Vale.
DÚAS SEMANAS
VIZITA DOS HOMES DA CHUVIA DAN MOITO MEDO
Non se pinta nas ventás, Ruth.
Vale.
Ei!
Ti.
Mamá, bailas ti?
Non, tócache a ti.
É obrigatorio?
- É. - Si, non che queda outra.
Veña.
Pon o pé aquí.
Veña, vamos!
Veña!
Nada de patinetes na casa, por favor.
Sobe por aquí e despois vai…
Tres, catro, cinco.
- Uno. Gañei! - Dúas cartas iguais?
ADORNOS DE NADAL
AVISO DE CORTE
Listos? Unha, dúas, tres.
Árbore perfecta!
Mirade, os veciños!
Que bonito.
É Nadal.
UN MES
Volveu.
Quen?
A camiñante da chuvia.
Que parva es.
Aparece cando chove.
Xa cho dixen.
Cala a boca.
Debe…
ser un animal, seguramente.
Non hai moita ensalada.
Se non a queres, cómoa eu.
Pronto teremos máis verduras. Tardan en medrar.
- Podo comer cereais? - Non.
É o que hai, non dá para poñernos finos.
- Non teño fame. - Nin eu.
Daquela non comades.
Hoxe vin unha persoa fóra.
- El tamén. - Mentira, era chuvia.
- Non. - Si.
- Que non! - Parade.
Ás veces, se miras pola ventá moito tempo,
ves cousas que non existen.
Vina, é verdade. Penso que se intenta comunicar.
Non te comunicaches con ninguén porque estamos todos encerrados na casa.
Síntoo.
Ru, perdón por berrar, pero non é momento de historias.
- Vale? - Vale.
Podemos intentar ser un pouco máis positivos?
- Si. - Si.
Teño unha sorpresa: fixen galletas de Nadal.
Acabamos o azucre, así que improvisei.
Seguramente estean horribles.
Grazas, seguro que están xenial.
- Grazas. - De nada.
- Grazas. - Queres outra?
Penso que non.
Por Deus! Que Nadal máis raro.
Non lles estamos creando un trauma, non?
Van quedar traumatizados.
Facemos todo o que podemos, iso é o importante.
- E é o que van recordar. - Xa.
Un día, será unha lembranza distante, os nosos fillos son resilientes.
Queres colocarte e ver Air Force One?
Que dis?
Atopei un porro no fondo do caixón sexual.
Temos diso?
Onde escondemos o lubricante e os xoguetes do Día dos Namorados?
- Vale, daquela temos caixón do sexo. - Si.
Sopra pola cheminea, home.
- Oíuno? - Entrou agora.
"Faría o que fose por salvar a miña familia.
Non me pidas algo que non podo dar."
Non cites a película antes de empezar, ódioo.
Vale.
"Fóra do meu avión!"
Por que a sabes?
É un clásico, Ann.
Tamén podo poñer Annie se queres.
Non!
- Non, por favor, non. - Vale.
Preciso unha noite sen oír esas cancións.
Daquela Air Force One.
Cantas estrelas.
O ceo ponse nítido enseguida cando ninguén usa o mundo.
Xa, sen avións,
sen helicópteros, sen contaminación.
Non temos que preocuparnos da hipoteca este mes.
Xa.
As nosas citas van ser así unha tempada.
A ti gústache.
Si, encántame.
Non, isto.
Isto.
É que é raro, é como se foses máis feliz aquí con nós.
É raro,
pero é así.
Só un pouquiño.
Non pode ser!
Ala!
Mi ma…
É preciosa.
Que grande.
Boa sorte.
Agora é o seu mundo.
Xa non somos nós os que levamos o timón.
Mamá! Papá! Rápido!
Veu Papá Noel!
- Que che deixou? - Media mazá.
Media mazá?
Este xa o teño.
Esperabamos que o esqueceses.
Isto que é?
Por se queres xogar ás peiteadoras.
- Grazas. - Nada.
Isto é para os dous. Tranquilos!
Libros de piano?
Si, tedes un piano que vos regalou a vosa avoa
que está aí collendo po.
- Eu non quero tocar o piano. - Vale.
- Graham? - Non.
- Intentámolo. - Xenial.
Gray, colle o regalo de mamá.
Que? Tédesme algo a min?
Moitas grazas.
O teu primeiro tomate.
Vírono medrar na cociña e querían sorprenderte.
- Cultiváchelo ti. - Mi ma.
Que riquiños.
Córtoo e compartímolo?
- Pódelo comer ti soa. - Veña, come o teu tomate.
Está moi bo.
- Estou chorando. - Si.
Mamá, esa señora precisa axuda!
A señora Richardson. Lévaos á sala de estar.
- Que pasa? Papá! - Vamos.
- Papá, non! - Vamos, veña, pasa.
Vaise poñer ben?
Non, bonita.
Non estaba ben.
Xa acabou o Nadal?
Si.
É o último.
Síntoo, Cass.
Aguanta, faino por min.
Chuvia, marcha xa.
Outro día volverás.
Non te preocupes, Cass.
Chuvia, marcha…
Axúdame, por favor!
Que?
Hai unha persoa fóra. É ela!
- Que pasa? - Non vos acheguedes.
Por que?
Vinas!
Mamá, papá!
- Quen é? - Están mortos.
- É a veciña. - Deixádeme entrar!
Están mortos! Están todos mortos!
Que non vos vexan!
Acabouse. Chegaron e ninguén nos vai axudar.
- Susan. - Non nos van axudar!
- Non te podemos axudar, síntoo. - Axudádeme!
Tedes que axudarme!
Escondédevos.
Reunión familiar, agora mesmo.
- Non sei o que vin. - Intentei avisarvos.
Pero a que vin eu parecía boa.
Non era como as desta noite.
Sexa o que sexa o que vimos,
o que nos encerrou aquí bo non é.
Escóitame.
Non vou permitir que vos pase nada malo.
Podemos durmir con vós?
Podedes.
Que non se vexa desde fóra que aquí hai vida.
- Imos cubrir as ventás. - Sobre todo cando chova.
Os monstros son reais?
Agora si.
Non axudas, Gray.
Vámonos calmar, vale?
Vale, mamá.
Durmide.
Que imos facer?
Sobrevivir.
NON TEMOS MEDICAMENTOS
Cassie? Non. Solta iso, Cassie!
Ei!
Xa xogaredes despois con Cassie.
Agora toca educación física.
Mamá, papá quere que volvamos facer educación física.
- Papá! - Papá!
Creo que é a caparuza da cheminea. Debeu caer.
Si, agora vese o exterior.
Ves as gretas? Medraron?
Por que temos gretas na cheminea?
- A casa ten un problema estrutural. - Non nos caerá enriba, non?
- Non, espero. - Non.
A quen lle importa?
Se cadra podemos saír pola cheminea.
É demasiado estreito. Co meu peso, derrubaríase.
E como fai Papá Noel para baixar?
Que era broma! Deixádeme probar a min.
Son a que menos pesa, subídeme coas teas.
Vou estar ben.
Písaa.
Vai amodiño, vale?
- Abur! - Non.
Ai, Deus.
Vale, non me gusta isto.
Esperade, estou vendo as gretas!
Non as toques, non toques nada.
Tiñas razón, papá, non vou dar pasado.
Vale, nena, voute baixar, si?
Espera! Quero probar unha cousa.
Ten coidado, vale?
Coidado, amodo.
Teño a man fóra!
- Teño a man fóra! - Mamá, está cambiando o tempo.
Noto o aire e todo.
Abonda. Baixa. Baixádea.
- Ten coidado. - Veña.
Amodiño, así.
Xa estás case.
Mi ma.
- Xenial. Estás ben? - Si.
Que valente es, estou moi orgullosa de ti.
Que lle pasa a Cassidy?
Non.
Ai, non.
Cass.
- Non o movas. - Síntoo, Cass.
Ai, meu Cass.
É o corazón.
Acabóusenos a medicación.
Tivo unha boa vida.
- Por que o dis así? - Porque é moi maior, rei.
Ás veces, cando te fas maior, poste moi maliño.
Leva os nenos para a sala de estar, prende a tele.
Veña, nenos, vamos ver Annie na sala.
- Mamá, eu quero quedar con Cassidy. - Xa.
Tes que aguantar ata mañá, pase o que pase.
Xa, está alto, tapade os oídos.
Mañá, mañá,
quérote.
Só estás a un día…
de min.
Fixeches o que debías.
Si.
Hai outro problema.
Non pode quedar aquí.
A cheminea.
Incinerámolo cando os nenos queden durmidos.
Si, é unha opción.
Se non, o conxelador.
Non, négome.
Se a cousa se pon fea, moi fea…
igual queremos ter a opción.
Preciso que te encargues ti.
Non quero saber nada do tema.
Xa, tranquila.
Si, veña.
Non pasa nada, cólleo.
Si.
E se o imbécil ten razón?
Se cadra son extraterrestres.
Non controlan a chuvia.
Ti que sabes.
Sexan o que sexan…
téñennos presos.
Por que nos encerrarían para sempre?
Por que?
Se cadra é para castigarnos.
Penso que hoxe non vas ver máis sol ca este.
- Chuvia. Vamos. - Eu encárgome da sala.
Veña, xa sabedes que hai que facer.
Veña, Ru, vai.
Ruth, veña.
- Que é iso? - O que?
- Que che pasa? - Abonda.
Non fagas iso.
- Para. - Non fagas iso.
Veña, vamos.
A miña planta.
- Ei. - Sae.
Que fas?
Non!
Só quería…
Non pasa nada. Xa foi, marchou.
Está todo ben, fixéchelo moi ben. Fixéstelo todos moi ben.
TRES MESES
Sigo con fame.
- Estamos racionando. - Preciso comer.
Eu tamén.
Toma.
- Come o que me queda a min. - Non! Quero máis.
Só esta noite, por favor. Xa pasarei fame mañá.
Para! Para dunha vez!
- Déixame ver! - Temos todos fame.
- Eu tamén! - Déixame ver e saio!
Díxenche que non.
Déixaa ver.
Quérelo ver ti tamén? Vale.
Mamá! Que pasa?
Está ben, só…
Veña.
Isto vai acabar algún día.
Imos sobrevivir.
Non.
Xa non é momento diso.
É hora de ser sinceros.
- Morreremos de fame. - Non. Non digas iso.
- Non vou ver morrer os nenos. - Non imos falar diso.
Xa está pasando.
Non, imos sobrevivir.
Aínda máis, vainos ir moi ben.
Atoparei unha solución.
Fíate de min.
Non. Non a vas atopar.
Acabouse.
Mamá, papá.
Podedes facelos.
- Limpeinos mal? - Non, non fixeches nada mal.
Ven aquí.
Ven. Non fixeches nada malo.
Onde vas?
E agora que?
Agora esperamos.
Si.
Vamos.
Vale, non pasa nada.
Tira!
Ai, non, dállelo aos nenos.
Non estás lúcido, levas días sen comer.
Ti come e despois volvemos ao choio.
- Os raposos comen cenorias? - Non é para o raposo.
Que pasa?
- Pesca pola cheminea. - Iso.
Coidado, que queima.
Veña, dádelle.
Mira, aquí. Preciso que levantes todo isto.
Cando levantemos a base e o chan,
haberá uns centímetros de terra e a barreira.
Dareille xeito.
Os días convertéronse en semanas.
As semanas, en meses.
Non había xeito de saber canto tempo quedarían os visitantes,
así que a xente escondeuse para estar a salvo.
A maioría morreu de fame.
Outros perderon a esperanza e rendéronse.
Outros encontraron un propósito e seguiron adiante.
Os afortunados atoparon compañía.
Preciso máis abono.
Que pena, xusto se me acabou.
Podemos facelo nós.
Que che parece? Non estivo mal.
Nada mal.
Veña.
Fáltalles luz.
VAI FRÍO! XANEIRO
FEBREIRO
O mundo exterior volveuse raro e perigoso.
Dentro da casa, a xente atopou o que precisaba para sobrevivir.
Dentro da casa,
ABRIL
eran libres.
Como perderon a pistola?
Eu que sei, nena.
- Fóra do meu avión! - Fóra do meu avión!
Iso!
Si!
Ben!
- Que? - Non!
Sabiamos que era cuestión de tempo.
Si, pero aínda pode haber música.
CINCO ANOS DESPOIS
GRAHAM, DEZ ANOS E MEDIO GRAHAM, ONCE ANOS
CHUVIA
FELIZ ANIVERSARIO, MAMÁ!
CHUVIA
Bo día.
NON MANQUES, PERO TAMPOUCO ACHANTES
OLA!
Ola, chuvia.
Xusto a tempo.
Que quere facer hoxe, señor?
O de sempre, degradado? Polos lados e por atrás?
Non sabía que agora eras cómica.
Home, Graham.
Listo para o corte de pelo?
Vaia, e iso?
Retoquei a trampa para que sexa automática.
- Acabouse a pesca. - É que non o é.
Non cultivamos abondo como para deixar as trampas?
Ann?
Unha cousa.
- A casa está afundindo. - Xa.
Xenial, estupendo. Quero ensinarvos unha cousa.
Non, mira. Está empeorando.
O chan estase erosionando debaixo da casa.
É o que fan cinco anos de chuvia.
O que nos ten encerrados é o que mantén a casa en pé.
Por min, pode caer.
Se cadra algún día vivimos nunha caixa invisible.
Sería chulo. Avisa os rapaces. Quero ensinarvos algo.
Que?
Que vos parece?
- Que? - Mirade.
Mi ma.
- Óelo? - Oio.
Non hai nada que non se consiga con esforzo, non?
Xa. Mi ma.
Ten gasolina para arrancar só un par de veces.
Aínda tira.
Non?
Por favor.
- Si. - Cantos anos levabas?
- Seis. - Sete.
- Sete anos! - Por aí.
Si, foi moito choio. Vistes todo isto?
Que chulada.
Si, moito traballo.
- É unha perda de tempo. - Que?
Que dixeches?
Non, que…
Construíches un coche que nunca vai ir a ningún lado.
Que é iso?
Se queres facer algo útil, axúdame a montar o colector de resío.
Para que? Xa temos comida e auga.
Non podemos depender diso para sempre. Ou si?
Dime. Podemos ou non?
Non queda electricidade, nin gas…
Non queda nada.
Pero seguimos aquí.
Seguimos aquí.
Estou aquí. Ti tamén.
Túa irmá tamén. Túa nai tamén.
Sobrevivimos porque loito por nós.
Se un día, Graham, para de chover, vou estar preparado, podes estar seguro.
Acabaches xa de ensinarnos o coche?
Si, Graham, acabei.
Graham, espera.
Graham está peor.
Os dous están peor.
Non é unha grande infancia.
Paréceche que non o penso?
Nunca falas diso.
Teño un traballo.
Un único traballo, mantervos a todos vivos.
Estamos todos aquí contigo.
Non é un problema
que debas resolver só.
Botan en falta o seu pai.
E eu, o meu marido.
Axudádeme a recoller auga.
Correde as cortinas e ao choio.
Estádesvos relaxando todos coas normas, sobre todo ti.
- Que? - Si.
Os teus debuxos do faiado chaman demasiado a atención.
- Non me podes quitar iso. - Podo, podo.
- Vas en serio? Mamá. - Un erro e perderémolo todo.
Canto máis imos seguir escondidos? Para que?
Escondédevos.
Vale.
Vamos.
Jason.
A pistola.
Vou eu.
Non, queda aí.
Queda aí.
Graham, non!
Que fas? Papá, que fas?
Para!
Case saio, case o consigo.
- Case o consigo. - Vale.
- Podía… - Estás ben?
É auga salgada.
Que? Ei.
- Estás ben? Non, espera. - É auga de mar.
Que?
Ven aquí, afástate da ventá.
Oídelo?
Xa non chove.
O Leviatán.
O Kraken.
As sereas.
Pénsao, papá.
O 80 % do fondo mariño está sen explorar.
E se esas criaturas non veñen do espazo?
E se os contos de criaturas mariñas son reais?
E por iso controlan a chuvia?
Non están conquistando o noso mundo, é o mundo delas.
É a súa casa.
Non, é a nosa casa, e ti estás segura aquí.
Prométocho.
Se ti o dis.
Que…
Por que non descansas un pouco diso?
Iso…
Vai facer algo útil.
Vale.
Mira.
Está morrendo todo.
Auga salgada. Ruthie tiña razón.
Esa cousa entrou e envelenou o solo.
E a auga potable. Non podemos usala.
É iso. Vannos deixar morrer de fame coma aos outros.
Ann.
Non nos queren aquí, Jason.
Xenial. E para onde imos?
Temos lonas novas para recoller resío, faremos iso.
- Imos replantar. Comezaremos de novo. - Non temos auga.
- Vai volver chover. - Non o sabes.
Iso non era para ti.
Ei.
Es demasiado pequena para iso.
Non nolo dis sempre? Tres minutos sen aire.
Tres días sen auga.
Tres semanas sen comida.
Temos tres días antes de morrermos sen auga.
Non imos chegar a iso, teremos auga para sobrevivir.
Menos ca antes, pero dareille xeito.
E cando volva esa cousa? Que vas facer?
Non o sei, Ann! Non o sei! Que fago? Dispárolle?
Esperta! Pensas que seguimos vivos por ti?
É pola greta da cheminea.
Non somos mellores, só tivemos máis sorte!
Se non saímos desta casa, imos morrer!
Ben o sabes!
Mi ma.
- Quería axudar. - Que é iso?
Non sei que pasou. Síntoo.
- Ten mala pinta? - Ruth, estás ben?
- Ruth. - Non! Non o mates.
- Que pasa? - Espera, vamos limpala.
- Ruth, que foi? - Non sei, desculpa.
- Papá, vaise poñer ben? - Si.
Ten moita febre.
A infección está estendéndose.
Non lle baixa a febre.
Hai que facer algo.
Non nos queda máis auga. Necesítaa.
Ei.
Amodo.
Precisamos antibióticos.
Jason!
Graham! Socorro!
Veña.
As gretas.
Que fas?
A casa está afundindo.
Mirade. A greta.
- Jason! - A barreira non está fonda.
- Vedes? - Jason, fala comigo.
- Vedes? - Que ves?
- Cambiou. Déixame probar. - Jason, que?
Vou atopar unha saída.
Para, ei.
É máis profunda. Aquí.
Mírame, Jason.
- Non, abonda. - Escóitame.
- Dixeches que a casa afundía. - Para.
- Para un segundo. - Se cadra hai máis cambios.
- Como as gretas da cheminea. - Respira.
Teño que intentar atopala. Vouna atopar.
O que?
- Ves? - O que?
Ves? Vou seguir a greta.
- É a saída. - Non.
Hai que seguir as gretas, hai que ver ata onde chegan.
Que fas? Para.
- Para, Jason! - Vou ser capaz!
Déixame intentalo!
Teño que intentalo!
Xa foi!
Abonda!
- Tes que… - Non!
Para!
Pasou para abaixo.
Atrás!
Axudádeme.
Aquí.
- A onde dá? - Ao sumidoiro principal.
Todo o barrio está conectado.
Os Richardson.
El é dentista.
- Ten antibióticos. - Si.
- Teño que entrar. - Non vas caber.
Teño que agrandalo.
O cano é de metal.
- Teño que intentalo. - Non temos tempo.
Eu caibo.
Non.
Tócame a min.
Probando.
Alto e claro.
Sabes que estaba pensando?
Que un dos meus votos debeu ser "non tirar a miña muller polo váter".
Agora é un pouco tarde, non cho parece?
Ten coidado.
Tranquilo.
Traerei medicación para a nosa nena.
Vale.
Veña.
Lista.
Ann, ves algo?
Nada.
Vou seguir.
Espera.
Este está solto.
Vale, Ann, deberías volver. Volve.
- Mamá? - Ann?
- Non, por favor, non. - Mamá, óesme?
Non.
Mamá, volve!
Ann!
Papá, ven, corre!
Apura! Papá, ven aquí.
Mira, ven aquí, apura!
- Mira, conseguiuno! - Oídesme? Ola?
Oídesme?
Si. Mamá, estás ben?
Si, estou ben.
A señora Richardson.
Subiu a marea?
É como se a casa estivese anos inundada.
Acabóusenos o tempo.
Mamá, está empezando a chover.
Ann, está chovendo.
Ann, atópaos e sae xa!
Non vou marchar sen eles.
Xa é tarde, Ann, empezou a chover.
Espera.
Señor Richardson?
- Si! - Que?
Vale.
Clindamicina.
- Azitromicina. - Iso que é?
Antibióticos.
- Tetraciclina, penicilina… - Si!
Vale, Ann, sae correndo!
- Mirade! - Sae de aí xa! Veña!
- Veña, corre! - Veña!
- Mirade, téñoos! - Marcha xa! Veña!
Estou embaixo!
Collédeo, veña! Tirádeme a tea e subídeme!
Toma, cóllea.
Ti podes.
Aquí está, veña, abre a boca. Toma.
Traémosche menciñas, vale?
Abre a boca e trágaas. Veña, a auga.
Moi ben, así.
Faranche efecto rápido.
Vaste poñer ben.
Así me gusta, veña.
Vale.
Xa foi.
Ann, onde está a pistola?
Perdina.
Agora vai vir por nós.
Non sabe cantos somos.
Leva os rapaces ao faiado e escondédevos.
Eu quedo aquí.
E, Ann,
dá igual o que oiades,
por favor,
esperade a que non chova.
- Réndeste. - Non me rendo, ao contrario.
Quero que vivades. Os tres.
E que vivades por min.
Sobrevivir non é vivir.
Xa non é abondo.
Sabemos que poden abrir a porta.
Se poden entrar, nós podemos saír.
Loitaremos se fai falta.
Non podemos loitar, non sabes o que dis.
Se hai a mínima posibilidade de escapar,
vouna aproveitar.
Ten razón.
A nosa familia desfaise intentando sobrevivir.
Aquí xa non podemos vivir.
Temos que intentalo.
Temos que escapar, custe o que custe.
Vale. Farémolo xuntos e aproveitaremos o que temos.
Que temos?
A nosa casa.
Despexade as ventás. Non nos imos agochar máis.
Ímolos deixar entrar.
Imos facer o que faga falta para saír de aquí.
Ola, encárgaste disto?
Agora ímolas atrapar nós.
Graham, ti rastrexarás a criatura.
Ruth, ti lanzarás a sedela.
Ann, ti atraerala ata min e eu enganchareina.
Tiraremos dela e escaparemos.
Atrapáronnos aquí pensando que así nos matarían.
Hoxe é o noso último día nesta casa.
Vamos de pesca.
Tede coidado.
Ruth!
- Estás ben? - Estou.
Graham!
Onde está papá?
Jason!
Estou ben!
Está aquí!
De onde vén?
Marchou.
Está dentro!
Mamá, escóndete! Está dentro da casa!
Papá, vai cara a ti!
Onde estás?
Non a teño a tiro!
Ann, acéndeo!
Acéndeo xa!
Xa volve!
Pillámoste.
Papá!
- Papá! - Non!
- Jason! - Papá!
Jason!
Hai que marchar! Veña!
Veña, papá! Vamos!
Apura! Vamos!
A auga sobe moi rápido! Temos que ir ao faiado!
E o arpón?
Fallei, está na cociña.
Dá igual, vamos!
Vou por el!
Vémonos arriba.
Vai.
Coidado!
Apurade, veña!
- Apurade! - Vamos!
Vamos, veña!
- Veña! - Correde!
Vamos!
Ruth, proba coa ventá. Papá!
Vamos!
- Vamos! - O anzol!
Veña, vamos.
Estou ben.
Non temos saída.
- Cárgao ti! Rápido! - Vale.
Xa está.
Ruth, lanza a sedela.
Fáltanos a tea.
Está moi escuro!
Non vos separedes!
Respirade! Collede moito aire!
Está saíndo auga da casa!
Non aguanto!
Graham!
Vamos! Veña.
Veña, apurade!
Abre a porta ou destrípote!
Jason, a casa está caendo!
Déixanos saír!
Non abre.
Abre a porta!
Papá, para!
Se a matas, non sairemos nunca!
Intentei avisarvos, pero a que vin eu parecía boa.
- Bo non é. - Penso que se intenta comunicar.
- É a súa casa. - Non, é a nosa casa.
Teño un traballo, mantervos a todos vivos.
- Non é só problema teu. - Sobrevivimos porque loito por nós.
Compraches unha pistola? Que facemos cando volva a criatura?
- Non o sei! Dispararlle? - Non, non a mates!
Mamá, papá!
Non pasa nada.
Ruth!
Para!
Todo o mundo recorda onde estaba o día que parou de chover.
Foi un martes, pouco antes do verán.
Por primeira vez en anos,
a miña familia sentiu esperanza.
A TODA VELA
Ao final, a compaixón foi o que nos liberou.
Compaixón pola nosa parte e tamén pola delas.
Non volvemos velas, pero deben seguir por aí.
Ao final, tamén é o seu fogar.
Rumbo?
Iza a maior!
Meus pais, meu irmán e eu partimos na busca dun novo fogar.
Durante moitos anos, sentimos que estabamos sós.
Despois da chuvia,
soubemos que non tiñamos por que.
Alguén me recibe?
Hai máis superviventes por aí?
DÍA 1
Ola?
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez