Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
JAKŻE CHYBIONE JEST NAZYWANIE TEJ PLANETY ZIEMIĄ,
SKORO EWIDENTNIE JEST TO OCEAN
ARTHUR C. CLARKE
MIEJSKI POMOST WĘDKARSKI, MOLO 21
Jesteś moim pierwszym połowem od wielu dni, ale jesteś za malutka.
Kurczę, zobacz, co nadciąga.
Paskudnie to wygląda.
Tak, to prawda.
Zwijam się do domu, zanim uderzy.
- To do jutra. - Na razie.
Każdy pamięta, gdzie był w dniu, gdy spadł deszcz.
To była niedziela. Nie do końca zima.
Prognozy zapowiadały słońce.
Wygląda na to, że niż znad oceanu
zmienił kierunek i szybko się zbliża.
Spodziewamy się silnych przelotnych opadów,
z porywami wiatru dochodzącymi do 50 km/h
oraz zagrożeniem lokalnymi podtopieniami i wysokimi falami.
Do świąt został miesiąc.
Miejmy nadzieję, że niespodziewana zmiana pogody…
Życie toczyło się normalnie.
- Gotowy? - Tak. Działamy.
Mieszkaliśmy blisko siebie…
No to pa.
…ale łatwo było poczuć się samotnym.
Chodźcie, będzie padać.
Tak, wejdźmy.
W dniu nadejścia deszczu
dowiedzieliśmy się, że nie jesteśmy sami.
Zeszły grudzień był najcieplejszy w historii zachodniego Waszyngtonu.
Śledźcie z nami pogodę na bieżąco.
No dalej.
Odkryliśmy, jak daleko niektórzy mogą się posunąć,
aby chronić swój dom.
OSTATNI DOM
WPROWADŹ KOD
URZĄD SKARBOWY: PILNE
Ej, a gdzie są wszyscy?
Gdzie wszyscy?
Moja stara psinka.
Dzień dobry.
- Szok. Dzieci dały mi pospać. - Dziwiła mnie ta cisza.
Złowiłeś nam śniadanie?
O tak. Połów był szczególnie udane.
Najlepszy rybak świata.
- Wiem. - Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Pobudka! - Pączki!
- Usmażymy bekon? - Rany!
- No już, spokojnie. - Bekon!
- Zostawicie nam coś? - Sępy.
- Sępy na maksa. - Włącz!
Niech popracuje.
Cassidy dostał leki, ale nie karmcie go bekonem.
Bardziej na to zasłużyłeś.
BRAK POŁĄCZENIA
Tato, streaming siadł.
Co ja tam wiem?
- Dom się rozpada. - Przeprowadzę się na twój znak.
Trochę pogramy w totka i wybywamy.
Wiesz, że żartuję, co nie?
Nie odpowiadasz za to.
Jutro spec sprawdzi pęknięcia w kominie.
- To mi nowość. - Co?
Sądzi, że fundamenty się zapadają. Tylko komin trzyma ten dom w kupie.
Byłoby słabo, gdyby dom zawalił się na nas podczas snu.
Wciąż jedziemy po choinkę?
- Pada deszcz. - No weź.
Tato, obiecałeś. Błagam.
- Nie obiecałem. Ty obiecałaś. - Tato!
- Ty obiecałeś. - Tato!
- Kto wam obiecał? - Ty!
- No to jedźmy. - Dalej.
Kupmy choinkę.
- Jazda! - Chcę wybierać!
- Pomóż mi założyć buty. - Sama potrafisz.
Żadnej hulajnogi w domu.
Mamo, no chodź!
- Zawsze trwa to wieki. - Więc nie powinno cię to dziwić.
Pomóż siostrze z butami i zaczekajcie w wozie.
Ann! Jazda!
- Nie poganiaj mnie. - A skąd.
Ukrywam się przed dziećmi.
Serio, kiedy odpuścimy sobie to z drzewem?
To Boże Narodzenie, ty Grinchu.
- Co zrobiłeś? - Musisz odblokować, pacanie.
- Odblokowałam, pacanie! - Cicho!
- Bez kłótni. Oboje jesteście pacanami. - Graham coś sknocił.
- Nie obwiniaj mnie. To byłaś ty. - Coś zrobiłeś.
Nieprawda. Zawsze zwalasz winę na mnie.
To twoja wina. Jestem ich ulubienicą, bo ty wciąż broisz.
- Cicho bądź. Dzidziuś. - Nie jestem dzidziusiem.
Mam osiem lat.
Co zrobiliście?
- Nic! - Nic!
Cicho, Cass.
Cass, cicho.
- A wy nie w aucie? - Drzwi są zamknięte.
- Utknęliśmy. - Żadne drzwi się nie otwierają.
- Ejże. - Spróbuję okna w pokoju.
Dobra.
Jakiś absurd.
To kawał. Nastolatkowie.
Zakleili wszystkie drzwi i okna.
To nie kawał.
Cicho, Cass.
Nie mam sygnału.
Nic. Nie ma Wi-Fi.
Spróbuj odłączyć router i znów podłączyć.
- Zapłaciłeś rachunek? - Tak.
Cass, cicho.
Masz zasięg?
- Nie. - Mamo, tato.
Próbowałam okna w pokoju i nic. Jakby je ktoś zakleił.
- Każde okno się zakleszczyło. - Cass, cicho!
Może wyjdźmy przez… Cicho!
- Tato! Nic ci nie jest? - W porządku?
- Tak.
Nic mi nie jest.
Jest dobrze.
Co się dzieje… Tato!
- Nie rozumiem. - Do tyłu.
- Dlaczego? Co ty zamierzasz? - Tato!
- Nie! - Cofnij się. Ogarnę to.
Jasonie, nie!
- Przestań! - Mamo!
- Przestań! - Tato!
Mamo.
Tato.
Dzieci.
Tato, zobacz!
- O Boże. - To nie tylko my.
- Nie możemy wyjść. - Ktoś idzie.
Tak.
To jak jej tam z końca ulicy.
- Żona Grega. - Jak jej tam…
- Susan. Zwróćcie jej uwagę. - Susan! Idź po pomoc!
Utknęliśmy tu! Sprowadź pomoc!
- On też nie może wyjść. - Zaraz wracam.
Dobrze, pójdzie po pomoc.
- Wezwie pomoc. - Tak.
Wszystko gra.
- Mamy się dobrze. - Tak, wiem.
Jest…
Jest dobrze.
Wszystko jest dobrze.
Zobaczmy, co tam porabiają sąsiedzi.
- Znasz wszystkich? - Prawie że.
Richardsonowie z naprzeciwka mają troje wnucząt.
Max to chyba dentysta.
To jest jak mu tam.
- Kolarz. - Co?
- Kolarz? - Kolarz?
Taki co nosi ten cały durny osprzęt.
To Greg. Jego żona pobiegła po pomoc.
- Czemu jeszcze nie wróciła? - Spokojnie. Zaraz przyjdzie z policją.
Jest też ten wścibski koleś.
- Jak on ma na imię? - Boże. Nie znasz niczyjego imienia?
To ta wkurzająca babka z psem.
Kto jeszcze?
No tak. Nie zapominajmy o jełopie z łodzią.
Jak ją nazwał?
„Chwytaj Falę”?
Co za jełop.
- No brawo. - Ano.
- Ann. - Tak?
„To przygoda na jedną noc. LOL”.
O nie!
Co to znaczy?
To taka nocowanka dorosłych.
Czym się różni taka nocowanka od zwykłej?
Na dorosłej…
- Można jeść słodycze do woli. - Brzmi fajnie.
No chyba. Sam nie wiem.
„Rząd?”
Długo to robiłam.
Wcale nie.
„Może. Ale dlaczego?”
„Dla naszego bezpieczeństwa?”
Patrzcie. Jełop z łodzią ma znak.
KOSIMCI
Czy tak się pisze „kosmici”?
Nie, kochanie.
Czemu kosmici zamknęliby nas w domu?
Nie zamknęliby.
TO TYLKO MY? CAŁE MIASTO?
„Cały świat?”
Spójrzcie na mnie. Jesteśmy bezpieczni.
Siedzimy w domu.
Mamy wszystko, czego nam trzeba, a – co ważniejsze – mamy siebie.
Mogę pączka?
Nie, zjedz spaghetti.
Chcę zajadać stres.
Skąd znasz to pojęcie, Ruth?
Grahamie.
Skoro wy dajecie radę tam, ja poradzę sobie tutaj.
Myślisz, że ta joggerka znalazła pomoc?
Ktoś przyjdzie. Przysięgam.
To chyba przez deszcz.
To wina deszczu.
Nie, ptysiu. To tylko deszcz.
Będzie dobrze. Obiecuję.
Dzisiejszy deszcz wyglądał inaczej.
Nie chcę się posypać z uwagi na dzieci.
Co tu się odwala? Przecież to nie może być tak naprawdę.
Nie wiem.
Boże, moi rodzice.
Pewnie odchodzą od zmysłów.
A Richardsonowie z naprzeciwka?
Im nic nie jest.
Twoim rodzicom pewnie tak samo.
Masz rację.
Muszę ci coś pokazać.
To broń?
Nie możesz kupować broni bez poinformowania mnie o tym.
- Miałem zamiar. - A co z dziećmi?
Wiem.
Śni mi się koszmar.
Jaki koszmar?
Obudziłem się kilka tygodni temu i miałem przeczucie,
że nie jesteśmy bezpieczni.
I co? Lepiej ci?
Przepraszam.
Pokaż mi, jak to gówno działa, zanim je odłożysz.
Bez jaj.
No dalej.
Brawo, idioto.
Co to, do cholery, jest?
Nie mogę się przebić.
Deszcz tworzy coś na kształt bariery wokół domu.
W dół to samo.
Kto to robi?
Nie wiem, ale odcięli nam wszystkie drogi wyjścia.
Mamy się martwić o to, że zabraknie tlenu?
To też sprawdziłem.
- Powietrze się dostaje. - Dobrze.
To czekamy, aż przestanie padać. Chodź do łóżka.
Ann.
Cokolwiek nas tu uwięziło, nie jest dziełem…
człowieka.
Ukryj to przed dziećmi, proszę.
DZIEŃ DRUGI
Już próbowałem.
Jesteście dziwnie spokojni.
Przecież nic na to nie poradzimy.
Jesteście rodzicami. Wykombinujecie coś.
Świetnie. Przesuń to trochę.
Czas, żebyście się nauczyli, czym jest dobra muzyka.
Twierdzisz, że to jest dobra muzyka?
Tak, to klasyka.
Mamy odtwarzacz DVD.
Wygląda na to, że mamy tylko dwa filmy.
Wraz z mamą pogadamy z wami o obowiązkach.
To nie są wakacje. Obowiązuje was grafik.
Rano ścielicie łóżka. Codziennie się ubieracie. Myjecie zęby.
Skupiamy się na podstawach.
Przy sensownym racjonowaniu starczy jedzenia nawet na dwa miesiące.
- To jedzenie? - Tak.
Te są chyba stare.
Może nawet dłużej.
Zjemy je na końcu.
Na razie mamy prąd, wodę,
gaz, ale nie mamy pojęcia na jak długo.
Musimy zacząć traktować
wodę i prąd jako luksus, którego może zabraknąć w każdej chwili.
To tymczasowe. Wybrniemy z tego.
Wraz z mamą zadbamy o was. Obiecuję.
Drużyna Delgado na trzy.
- Nie musimy. - Zrób to.
Raz, dwa, trzy.
Drużyna Delgado!
- Mogę zjeść teraz pączka? - Nie.
Cass.
Stary.
Nie mogę otworzyć drzwi. Tak mi przykro.
Zrób tam, gdzie ci się spodoba.
Posprzątam po tobie.
DZIEŃ CZWARTY
Ru…
Co ci mówiłem?
Zachowujemy się jak w szkole w czasie lekcji.
Już zrobiłem ten rozdział.
- Zrób ponownie. - Po co?
Teraz to może się wydawać stratą czasu, ale ty…
Masz rację. Strata czasu.
Nauczyć was czegoś życiowego? Co może wam się przydać?
- Tak. - Chodźcie.
Jesteście gotowi?
Dziś nauczę was patroszenia ryby.
Rzecz jasna, nie mamy ryb,
ale Ruth była na tyle wspaniałomyślna,
że podarowała trzy swoje pluszaki na potrzeby lekcji.
Nie ma za co.
Dziękuję bardzo. Jakie są zasady obchodzenia się z nożem?
Nie obcinać palców.
- Nie dźgać brata. - Co?
Nie dźgać nikogo.
Na sam początek
obetnijcie głowę i ogon.
Tych części nie jemy.
Po odcięciu głowy odkryjecie,
że u podstawy gardła znajduje się bardzo wygodna dziura.
Tam zaczniemy rozcinać.
Dzięki temu nie rozerwiemy żadnego organu,
który mógłby skazić nasze mięso.
Przecinamy przez środek i zaczynamy wybierać wnętrzności.
Gdyby ta ryba była prawdziwa, obmylibyśmy ją wodą.
Można wykorzystać do tego wodę z kranu albo – jeszcze lepiej – oceanu.
Skąd tyle wiesz o rybach?
Bo uwielbiam morze
i miałem własny kuter rybacki.
- Serio? - Tak.
- I co? - Sprzedałem.
- Czemu? - Bo dzieci są drogie.
Tato.
Otwórzcie swoją rybę. I oto macie swój filet.
Tę część zjemy.
Co wy tu robicie?
Patroszymy ryby.
Moja jest syreną.
Widzę.
Czyli dobrnęliśmy do etapu zabawiania dzieci nożami?
- Uczą się. - Tak.
Jesteśmy ostrożni.
- I dobrze się bawimy. - Bawią się.
Chcę wiedzieć, jaki to ma zasięg.
JA TEŻ
Zapytasz sąsiadów dalej?
Właśnie. Jak gra w głuchy telefon.
TAK!
PIERWSZY TYDZIEŃ
O której tu z reguły zaczyna się picie?
O 23.00.
Bliżej 22.30.
O nie. Znowu tak robi.
Moc wrażeń.
Nie.
Nie! Nie wyrzucaj tego.
- Co robisz? - Zachowuję.
Tak jest.
Daję to tutaj.
Odkładam do środka.
Jak wyschnie, będą nasiona pomidorów.
- Co? - Kocham cię.
Wiem, bo jestem niesamowita.
To prawda.
Udało się pięć przecznic. Wszyscy tak samo.
Dzięki, Max.
„Jak tam?”
Dobrze, jak dotąd. A ty?
DOBRZE, JAK DOTĄD. A TY?
„Radzimy sobie”.
„Czym się zajmujesz?”
Jestem inżynierem, Max.
Obecnie bezrobotnym.
DENTYSTA DZIECIĘCY, EMERYT TWOJE DZIECI MAJĄ PRÓCHNICĘ?
Tak, mogą mieć ubytki.
Może wpadniesz i wyleczysz?
Macie jakieś jedzenie?
Na razie starczy.
A wy?
NIE!
DRUGI TYDZIEŃ
DESZCOWI LUDZIE PSZYSZLI STRACHNY CZAS
Nie rysujemy po oknach, Ruth.
Tak.
- Ty. - Ojej.
Mamo, a ty możesz?
Nie, teraz ty.
Muszę?
- Musisz. - Tak, musisz.
No dalej.
Postaw tu nogę.
Chodź. Na nogi!
No dalej.
Żadnych hulajnóg w domu. No już…
Prowadzi z tej części, a potem idzie…
Trzy, cztery, pięć.
- Uno. Wygrywam! - Masz dwie takie same karty?
DEKORACJE ŚWIĄTECZNE
OSTATECZNE WEZWANIE
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Idealna choinka!
Patrzcie, sąsiedzi.
Jak ślicznie.
Boże Narodzenie.
PIERWSZY MIESIĄC
Wróciła.
Kto taki?
Deszczowa pani.
Jakaś ty głupia.
Odwiedza nas, gdy pada.
Mówiłam ci.
Cicho bądź.
To…
To pewnie jakieś zwierzę.
Mało sałatki w tej sałatce.
Jeśli nie chcesz, to zjem.
Wkrótce będzie więcej warzyw. Muszą urosnąć.
- Mogę raz zjeść płatki? - Nie.
Teraz jemy to. Nie możemy być wybredni.
- Nie jestem głodna. - Ani ja.
To nic nie zjecie.
Widziałam kogoś na dworze.
- Graham też. - To był deszcz. Kłamie.
- Nieprawda. - Tak!
- Nie! - Błagam, dość.
Czasem, gdy człowiek gapi się przez okno,
widzi rzeczy, których tam nie ma.
Widziałam ją. Chyba próbuje się z nami porozumieć.
Nie ma komunikacji z nikim na dworze, bo wszyscy są zamknięci w środku.
Przepraszam.
Ru, przepraszam, że podniosłem głos, ale to nie czas na bajeczki.
Możemy zadbać o trochę więcej optymizmu?
- Tak. - Tak.
Mam niespodziankę. Upiekłam świąteczne ciasteczka.
Zabrakło cukru, więc musiałam improwizować.
Pewnie smakują okropnie.
Dziękuję. Na pewno są pyszne.
- Dzięki. - Proszę.
- Dziękuję. - Chcesz jeszcze?
Raczej nie.
Boże! Co za odjechane święta!
Ale chyba nie dajemy ciała?
Będą miały dożywotnią traumę.
Robimy, co możemy. To się liczy.
- I tyle zapamiętają. - Jasne.
To kiedyś będzie odległym wspomnieniem, a nasze dzieci są nie do zdarcia.
Chcesz się zjarać i obejrzeć Air Force One?
Przepraszam. Że co?
Znalazłem blanta na dnie naszej seks szuflady.
Seks szuflady?
Jak zwiesz to miejsce z lubrykantem i zabawkami z walentynek?
- No to chyba mamy seks szufladę. - Właśnie.
Machaj. Dmuchaj do kominka.
- Słyszała? - Wtul się.
„Zrobię wszystko, by uratować rodzinę”.
„Nie proś mnie o coś, czego nie mogę dać”.
Nie cytuj filmu, zanim się zacznie. Nie cierpię tego.
Jasne.
„Wynoś się z mojego samolotu!”
Dlaczego znasz ten film?
To klasyka, Ann.
Mogę też włączyć Annie.
Nie!
- Nie. Błagam. - Cóż…
Potrzebuję jednego wieczoru bez tych piosenek.
No to Air Force One.
Tyle gwiazd.
Niebo robi się takie czyste, kiedy nikt nie korzysta ze świata.
Tak, żadnych samolotów,
helikopterów, zanieczyszczeń.
Nie musimy się martwić o hipotekę w tym miesiącu.
No tak.
Lepszego wieczoru randkowego długo nie będzie.
Tobie się to podoba.
O tak, uwielbiam to.
Nie, to.
To.
Na swój dziwny sposób jesteś szczęśliwszy tu z nami w środku.
Na swój sposób…
jestem.
Tak odrobinę.
Nie wierzę!
Kurczę.
Ja cię.
Jest piękna.
Duża paniusia.
Powodzenia tam na dworze.
Teraz to jej świat.
Już nie my sterujemy tym statkiem.
Mamo! Tato! Szybko!
Mikołaj przyszedł!
- Co dostałaś? - Połówkę jabłka.
Połówkę jabłka?
Mam już taką.
Liczyliśmy, że zapomnisz.
Co to jest?
- Może nada się do salonu fryzjerskiego. - Dzięki.
To dla was obojga.
- Nauka gry na pianinie? - No, dostaliście pianino od babci.
Gromadzi tylko kurz.
- Nie chcę grać na pianinie. - Dobra.
- Grahamie? - Nie.
- Próbowaliśmy. - Wypas.
Gray, znajdź prezent dla mamy.
Co? Co macie dla mnie?
Co wy? Dziękuję.
Twój pierwszy pomidor.
Wyrósł w kuchni. Chcieli cię zaskoczyć.
- Sama go wyhodowałaś. - O rany.
Jak słodko.
Pokroić go, żebyśmy się podzielili?
- Zjedz go całego. - Śmiało, wcinaj swojego pomidora.
Jest przepyszny.
- Płaczę. - Tak.
Mamo! Starsza pani potrzebuje pomocy!
Pani Richardson. Zabierz ich do salonu.
- Co się dzieje? Tato! - Chodźmy.
- Tato! Nie! - Chodźmy. No już.
Wyjdzie z tego cało?
Nie, ptysiu. Nie wyjdzie.
Już po świętach?
Tak.
To końcówka.
Przykro mi.
Tylko mi się nie posyp.
Deszczyk, deszczyk stuka, stuka
Niech innego dnia do nas zapuka
Nie martw się, Cass.
Deszczyk, deszczyk stuka
Proszę, pomóż mi!
Co?
Ktoś jest na zewnątrz. To ona!
- Co się stało? - Odejdźcie od okna.
Dlaczego?
Widziałam ich!
Mamo! Tato!
- Kto to? - Oni nie żyją.
- To sąsiadka. - Wpuśćcie mnie!
Oni nie żyją. Wszyscy nie żyją.
Nie pozwólcie, by was zobaczyli.
To koniec. Przybyli. Nikt nam nie pomoże.
- Susan. - Nikt nam nie pomoże!
- Nie zdołamy ci pomóc. Przykro mi. - Pomocy!
Musicie mi pomóc!
Ukryjcie się.
Rodzinna narada. Tu i teraz.
- Na co ja tu patrzę? - Mówiłam wam już.
To, które widziałam, wydawało się miłe. Nie to, co dzisiejsze.
Cokolwiek zobaczyliśmy
i trzyma nas tu w środku, nie jest miłe.
Posłuchaj mnie.
Nie pozwolę, aby coś złego nas spotkało.
Możemy spać z wami?
Tak.
Musimy ukryć oznaki życia w domu.
- Trzeba zasłonić okna. - Zwłaszcza podczas snu.
Czy potwory istnieją?
Teraz już tak.
Nie pomagasz.
Czas się wyciszyć.
Dobrze, mamo.
Idź spać.
Co zrobimy?
Przeżyjemy.
NIE MA LEKÓW
Cassie, nie. Zostaw to.
Potem pobawicie się z Cassie.
Teraz czas na gimnastykę.
Mamo, tata chce nas zmusić do ćwiczeń. Znowu.
- Tato! - Tato!
To chyba czapka kominowa. Musiała wypaść.
Tak, teraz widać na wylot.
- Widać pęknięcia? Powiększają się? - Czemu mamy pęknięcia w kominie?
- Dom ma uszkodzenia strukturalne. - Zawali się na nas?
- Oby nie. - Nie.
Kogo to obchodzi?
Możemy się wydostać przez komin.
U góry jest za wąski i zawali się pod moim ciężarem.
To jak Mikołaj schodzi kominem?
Wkręcam was. Pomóżcie mi wejść. Jestem najlżejsza.
Wciągnijcie mnie na szarfach.
Nic mi nie będzie.
Nadepnij na nią.
Na spokojnie.
- Papatki. - Nie.
Boże.
Nie podoba mi się to.
Momencik. Widzę pęknięcia!
Nie dotykaj ich. Ani niczego innego.
Miałeś rację, tato. Nie wyjdę tędy.
To ściągamy cię w dół.
Chwileczkę! Chcę coś sprawdzić.
Tylko bądź ostrożna.
Ostrożnie! Zwolnijcie.
Wystawiłam rękę poza dom!
Mamo, pogoda się zmienia.
Czuję powietrze.
Wystarczy. Zejdź na dół. Obniżcie ją.
- Ostrożnie. - Dalej.
Powoli. No właśnie.
Już prawie.
- O rany. Dobra robota. Jesteś cała? - Tak.
Moja dzielna dziewczynka. Jestem z ciebie dumna.
Co się dzieje z Cassidy?
Nie.
O nie.
Cass.
- Nie ruszaj go. - Przykro mi.
Mój drogi Cass.
To jego serce.
Leki się skończyły.
Miał dobre życie.
- Dlaczego tak mówisz? - Bo jest staruszkiem, skarbie.
A czasami wraz ze starością przychodzi choroba.
Weź dzieci do salonu. Włącz telewizor.
Chodźcie, obejrzymy Annie w salonie.
- Mamo, chcę zostać z Cassidym. - Wiem.
Więc musisz wytrzymać do jutra Nieważne co
Jest głośno. Zasłońcie uszy. Śpiewajmy.
Jutro, jutro
Kocham cię
Jesteś zawsze dzień
Dalej
Dobrze zrobiłeś.
Jasne.
Mam teraz problem.
Nie może tu po prostu zostać.
Kominek.
Kremacja, gdy dzieci zasną.
To jedna z opcji.
Inna to zamrażarka.
Nie, to wykluczone.
Jeśli będzie źle…
Bardzo źle…
możemy żałować tej decyzji.
Musisz się tym zająć.
I nie chcę nic o tym wiedzieć.
Już dobrze.
Tak, no podejdź.
Bez obaw, możesz wziąć.
Tak.
A jeśli jełop ma rację?
Może to kosmici?
Kosmici nie sterują deszczem.
Nie wiesz tego.
Czymkolwiek są…
uwięzili nas tutaj.
Dlaczego zamykaliby nas w środku na zawsze?
Dlaczego?
Może chcą nas ukarać.
Tyle słońca musi ci dziś wystarczyć.
- Deszcz. Chodźmy. - Ja zajmę się salonem.
Idziemy. Znacie zasady.
Chodź, Ru.
Ruth, chodź.
- Co to ma być? - Co?
- O co ci chodzi? - Dość.
Nie rób tak.
- Dość. - Nie rób tego.
No chodź.
Moja roślina.
- Hej. - Puść.
Co ty robisz?
Nie!
Chciałam tylko…
Już dobrze. Poszło sobie.
Już dobrze. Świetnie sobie poradziłaś.
TRZECI MIESIĄC
Wciąż jestem głodna.
- Racjonujemy żywność. - Muszę jeść.
Ja też.
Masz.
- Zjedz moją resztkę. - Nie!
Chcę coś więcej.
Tylko dziś, proszę. Od jutra mogę znów głodować.
Przestań! Natychmiast!
- Odsuń się! - Wszyscy głodują.
- Ja też. - Pokaż i sobie pójdę.
Powiedziałam nie.
Niech zobaczy.
Też chcesz zobaczyć? Proszę.
Mamo! Co się dzieje?
Nic jej nie jest. Po prostu…
To się kiedyś skończy.
Przetrwamy to.
Nie.
Już minął na to czas.
Teraz czas na szczerość.
- Umrzemy z głodu. - Nie mów tak.
Odmawiam patrzenia na śmierć naszych dzieci.
- Nie zamierzam o tym z tobą rozmawiać. - To się dzieje.
Nie, przeżyjemy.
A nawet więcej. Będzie nam się świetnie żyć.
Coś wymyślę.
Zaufaj mi.
Nic nie wymyślisz.
To koniec.
Mamo, tato. Możecie ugotować to.
- Źle je wypatroszyłem. - Nie zrobiłeś nic złego.
Chodź tu.
Chodź. Dobrze zrobiłeś.
Dokąd idziesz?
I co teraz?
Czekamy.
Dalej, bierz to.
Tak jest.
Dajesz.
W porządku.
Ciągnij!
Nie, daj to dzieciom.
Masz mętne myśli.
Nie jadłeś od kilku dni. Zjedz i wracaj do pracy.
- Lisy jedzą marchewki? - To nie jest dla lisa.
Co się stało?
- Kominowe wędkowanie. - Kominowe wędkowanie.
Ostrożnie, gorące.
Śmiało.
Musimy to wszystko zerwać.
Gdy pozbędziesz się podkładu i podłoża,
będzie kilka centymetrów ziemi, a potem bariera.
Dam radę.
Dni zamieniły się w tygodnie, a tygodnie w miesiące.
Nikt nie mógł wiedzieć, jak długo przybysze tu pozostaną.
STYCZEŃ
Ukrywali się, żeby być bezpieczni.
Większość ludzi umarła z głodu.
Inni stracili nadzieję i się poddali.
Jeszcze inni znaleźli cel w życiu i trwali.
Szczęściarze odnaleźli wspólnotę.
- Potrzebuję więcej nawozu. - Kurde, zabrakło mi.
Możemy zrobić własny.
Co ty na to? Myślę, że niezłe.
No, niezłe.
Dalej!
Za mało światła.
ZIMNO! STYCZEŃ
LUTY
Świat zewnętrzny stał się dziwny i niebezpieczny.
W środku ludzie…
MARZEC
…znaleźli rzeczy potrzebne do przeżycia.
W środku byli wolni.
KWIECIEŃ SZCZĘŚLIWEGO JAJKA
Jak mogli zgubić pistolet?
Nie wiem, ptysiu.
- Wynoś się z mojego samolotu! - Wynoś się z mojego samolotu!
Tak jest!
- Tak! - Hurra!
- Co? - Nie!
Wiedzieliśmy, że to nas czeka.
Tak, ale wciąż możemy mieć muzykę.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
GRAHAM, 10,5 LAT GRAHAM, 11 LAT
DESZCZ
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, MAMO!
DESZCZ
Dzień dobry.
NIE SZKODŹ INNYM, ALE NIE DAJ SOBĄ POMIATAĆ
CZEŚĆ!
Witaj, deszczu.
Punktualnie.
A pan czego sobie dzisiaj życzy?
Jak zwykle? Skrócić z boku i z tyłu?
Nie miałem pojęcia, że zabawiasz klientów.
Graham. Gotowy na kolejne strzyżenie?
Rety, a to co?
Zautomatyzowałem pułapkę.
- Koniec z wędkowaniem. - To nie wędka.
Uprawiamy dość jedzenia. Może wystarczy pułapek?
Ann?
- Dom się zapada. - Dom się zapada.
Świetnie. Chciałem ci coś pokazać.
Zobacz, jest coraz gorzej.
Eroduje gleba pod domem.
Pięć lat codziennego deszczu tak działa.
Dom trzyma się kupy tylko dzięki temu, co nas tu więzi.
No to niech się wszystko rozpadnie.
Aż w końcu zamieszkamy w niewidzialnym pudle.
Może być fajnie. Zawołaj dzieci. Chcę wam coś pokazać.
Co?
I co wy na to?
- Że co? - Chodźcie.
O rany.
- Słyszysz to? - Tak.
Jak się zakasa rękawy, można wszystko zdziałać.
Tak. Rany.
Kilka razy odpalę i po paliwie.
Ale chodzi.
Co nie?
No, nie wierzę.
Właśnie.
Ile to lat?
- Sześć? - Siedem.
- Siedem lat! - Jakoś tak. To było dużo pracy.
Widzieliście to?
Boże.
Tak, dużo pracy.
- Strata czasu. - Co?
Co ty powiedziałeś?
Nie, to…
Zbudowałeś auto, które nigdzie nie pojedzie.
Jak inaczej to ująć?
Chcesz coś pożytecznego? Pomóż mi jutro ze zbiornikiem na rosę.
Po co? Wystarczy nam jedzenia i wody.
Nie możemy wiecznie na tym polegać. Co nie?
Powiedz mi. Możemy?
Nie ma prądu. Nie ma gazu.
Niczego nie ma, ale my tu wciąż trwamy.
Wciąż tu trwamy.
Ja tu jestem. Ty jesteś. Twoja siostra. Twoja mama.
Przeżyliśmy, bo walczę o nas.
Jeśli któregoś dnia ustanie deszcz, wiedz, że będę na to gotowy.
Skończyłeś pokaz swojego durnego wozu?
Tak, skończyłem.
Grahamie, zaczekaj.
Grahamowi się pogarsza.
Oboje mają się gorzej.
To żadne dzieciństwo.
Uważasz, że o tym nie myślę?
Nigdy o nich nie rozmawiasz.
Mam tu jedno zadanie.
Jedno jedyne: utrzymać was przy życiu.
Jesteśmy tu w środku z tobą.
To nie jest tylko twój problem
do rozwiązania.
Dzieciom brakuje ojca.
A ja tęsknię za mężem.
Czas pomóc ze zbieraniem wody.
Zaciągnijcie zasłony i do roboty.
Wszyscy zbyt beztrosko traktują zasady. Zwłaszcza ty.
- Co? - Tak.
Rysunki na strychu za bardzo nas narażają. Koniec z tym.
- Nie możesz mi tego zabrać. - Mogę.
- To żart? Mamo. - Jeden błąd i stracimy wszystko.
Jak długo można się ukrywać? Czy to ma sens?
Ukryjcie się.
Idź.
Jasonie.
Broń.
Pójdę.
Nie. Zostań.
Zostań tam.
Grahamie! Nie!
Co ty robisz? Tato, co ty robisz?
Przestań!
Prawie się wydostałem.
- Prawie uciekłem. - Dobrze.
- Mogłem… - Nic ci nie jest?
To słona woda.
Co?
- Nic ci nie jest? Czekaj. - To woda morska.
Co?
Chodź tu. Odejdź od okna.
Słyszycie to?
Przestało padać.
Lewiatan.
Kraken.
Syreny.
Tato, pomyśl o tym.
Nie zbadano 80% dna morza.
A może one nie przybyły z kosmosu?
A jeśli opowieści o potworach morskich są prawdziwe?
Może dlatego kontrolują deszcz?
Nie podbijają naszego świata. To ich świat.
To ich dom.
Nie, to nasz dom i jesteś tu bezpieczna.
Obiecuję.
Skoro tak mówisz.
A może…
Może zrób sobie przerwę od tego?
To…
Zrób coś pożytecznego.
Spójrz.
Wszystko umiera.
Słona woda. Ruthie miała rację.
To coś weszło i zatruło nam glebę.
To samo z wodą pitną. Nie możemy jej używać.
Czyli to koniec. Umrzemy z głodu jak cała reszta.
Ann.
Nie chcą nas tutaj, Jasonie.
Bosko. A gdzie mamy się podziać?
Użyjemy nowych plandek do zbierania rosy.
- Znowu zasadzimy. - Sam mówiłeś, że nie mamy wody.
- Znowu będzie padać. - Nie wiesz tego.
To nie było dla ciebie.
Jesteś na to za mały.
Co nam wciąż powtarzasz? Trzy minuty bez powietrza.
Trzy dni bez wody. Trzy tygodnie bez jedzenia.
Za trzy dni umrzemy bez wody.
Nie dojdzie do tego. Wystarczy nam wody do przeżycia.
Będzie jej nieco mniej. Coś ogarnę.
Co będzie, jak to coś tu wróci?
Nie wiem, Ann! Nie wiem! Co mam zrobić? Zastrzelić je?
Przejrzyj na oczy. Myślisz, że żyjemy dzięki tobie?
Żyjemy dzięki pękniętemu kominowi.
Nie jesteśmy lepsi od innych. Mieliśmy szczęście.
Umrzemy, jeśli nie znajdziemy wyjścia z tego domu i ty to wiesz!
Boże.
- Chciałam pomóc. - Co to jest?
Nie wiem, co się stało. Przepraszam.
- Jest źle? - Ruth, nic ci nie jest?
- Ruth. - Nie! Nie zabijaj jej.
- Co się dzieje? - Chwila. Wyczyśćmy to.
- Ruth, co się dzieje? - Nie wiem. Wybacz.
- Tato, nic jej nie będzie? - Tak.
Jest rozpalona.
Infekcja się rozprzestrzenia.
Nie mogę zbić gorączki.
Musimy coś zrobić.
To resztka wody. Potrzebuje jej.
Spokojnie.
Potrzebujemy antybiotyków.
Jasonie!
Grahamie! Pomóż!
Chodź.
Pęknięcia.
Co ty robisz?
Dom się zapada.
Zobaczcie. Pęknięcie.
- Jasonie! - Bariera nie jest głęboka.
- Widzicie? - Rozmawiaj ze mną.
- Widzicie? - Co znowu?
- Przesunął się. Spróbuję. - Co takiego?
Mogę znaleźć wyjście.
Przestań.
Tak, tu jest głębiej.
Spójrz na mnie. Jasonie.
- Wystarczy. - Posłuchaj.
- Mówiłaś, że dom się zapada. - Przestań.
- Przestań na chwilę. - Może coś innego się przesuwa.
- Jak pęknięcia w kominie. - Oddychaj.
Muszę spróbować to znaleźć.
Co takiego?
- Widzicie? - Co takiego?
Trzeba podążać za pęknięciem. To droga ucieczki.
Nie.
Trzeba iść za pęknięciami i ustalić, dokąd prowadzą.
Co ty robisz? Przestań.
- Przestań! - Mogę to zrobić!
Pozwól mi spróbować!
Muszę!
Wystarczy!
Dość!
- Musisz… - Nie!
Przestań!
Przeszło na wylot.
Cofnijcie się!
Pomóżcie mi.
Tutaj.
- Dokąd prowadzi? - Do głównej rury kanalizacyjnej.
Cała okolica jest podłączona.
Richardsonowie.
On jest dentystą.
- Ma antybiotyki. - Tak.
Wystarczy tam pójść.
- Nie zmieścisz się. - Powiększę.
Rura jest metalowa.
- Muszę spróbować. - Nie mamy czasu. Ja teraz się zmieszczę.
Nie.
Tym razem moja kolej.
Test.
Głośno i wyraźnie.
Wiesz, o czym myślałem?
Należało dodać do przysięgi małżeńskiej: „Nigdy nie spuszczę żony w toalecie”.
Trochę za późno na to. Co nie?
Bądź ostrożna.
Będę.
Wrócę z lekarstwem dla naszego dziecka.
Idź.
Gotowa.
Ann, widzisz coś?
Nic.
Idę dalej.
Chwila.
Luźna cegła.
Ann, powinnaś wrócić.
- Mamo? - Ann?
- Błagam, nie. - Mamo, słyszysz mnie?
O nie.
Mamo, wracaj!
Ann!
Tato! Chodź do okna!
Szybko! Chodź tu.
Zobacz. Szybko.
- Udało się. - Słyszycie mnie? Halo?
Słyszycie mnie?
Tak. Mamo, wszystko dobrze?
Tak.
Pani Richardson.
Przyszedł tu przypływ?
Jakby zalało ten dom lata temu.
Czas się skończył.
Mamo, zaczyna padać.
Ann, pada.
Ann, znajdź to i wychodź!
Nie wyjdę bez tego.
Za późno. Już pada.
Momencik.
Panie Richardson?
- Tak! - Co?
Klindamycyna.
- Azytromycyna. - Co to?
Antybiotyki.
- Tetracyklina. Penicylina. - Tak!
Ann, uciekaj!
- Patrzcie! - Uciekaj! Już!
- Chodź tu! - Już!
- Mam to! - Uciekaj już!
Jestem na dole.
Jasonie, rzuć mi szarfy! Wciągnijcie mnie.
Łap.
Ogarniesz to.
Masz. Otwórz buzię.
Mamy leki, dobrze?
Otwórz buzię. Połknij. Teraz woda.
No i proszę.
Powinny szybko zadziałać.
Będzie dobrze.
Dobra dziewczynka.
Ann, gdzie jest pistolet?
Straciłam go.
Przyjdzie teraz po nas.
Nie wie, ilu nas jest.
Zabierz dzieci na strych i się ukryjcie.
Ja tu zostanę.
Ann.
Cokolwiek usłyszysz,
proszę cię, nie wychodź, dopóki nie ustanie deszcz.
- Poddajesz się. - Wręcz przeciwnie.
Wy przeżyjecie. W trójkę.
Przeżyjecie dla mnie.
To nie jest życie, tylko przetrwanie.
To już za mało.
Wiemy, że mogą otworzyć te drzwi.
Skoro mogą wejść, my możemy wyjść. Jakby co, będziemy walczyć.
Nie możemy z nimi walczyć. Nie wiesz, o czym mówisz.
Jeśli jest cień szansy na ucieczkę, zamierzam z niej skorzystać.
On ma rację.
Próba przetrwania niszczy tę rodzinę od środka.
Tu już nie ma dla nas życia.
Musimy spróbować.
Musimy spróbować uciec, bez względu na cenę.
Dobrze. Zrobimy to razem. Wykorzystamy wszystko, co mamy.
A co mamy?
Nasz dom.
Odsłońcie okna. Koniec z ukrywaniem się.
Pozwolimy im wejść.
Zrobimy wszystko, aby stąd wyjść.
Możesz to wziąć?
A teraz to my ich uwięzimy.
Grahamie, ty namierzaj stwora.
Ruth, zarzucisz linę.
Ann, zwabisz go do mnie, a ja złapię go na haczyk.
Wciągniemy go i uciekniemy.
Uwięzili nas tu. Wierzyli, że to nas zabije.
To nasz ostatni dzień w tym domu.
Chodźmy coś złowić.
Dbajcie o siebie.
Ruth!
- W porządku? - Tak!
Grahamie!
Gdzie jest tata?
- Jasonie! - Nic mi nie jest!
Przyszło!
Skąd nadchodzi?
Zniknęło.
Wlazło do środka!
Mamo, ukryj się! Jest w domu!
Tato! Płynie do ciebie!
Gdzie jesteś?
Nie mam strzału!
Ann! Podpalaj!
Podpalaj!
Zawraca!
Mam cię.
Tato!
- Tato! - Nie!
- Jasonie! - Tato!
Jasonie!
Musimy uciekać!
Chodź, tato!
Szybko! Chodźmy!
Woda za szybko się podnosi! Trzeba wejść na strych!
Gdzie harpun?
Chybiłem. Jest w kuchni.
Zapomnij. Chodźmy!
Mogę go dostać.
Spotkamy się na górze.
Idź.
Uważajcie!
Szybko! Idźcie!
- Szybko! - W nogi!
Dalej!
- No już! - Biegnijcie!
Dalej!
Ruth, spróbuj oknem! Tato!
Dalej!
- Dalej! - Hak!
Chodźmy.
- Nic mi nie jest. - Nie mamy dokąd uciekać!
- Załaduj to! Szybko! - Dobra.
Proszę.
Ruth, zarzuć linę.
Potrzebna nam szarfa.
Jest za ciemno!
Trzymajcie się razem!
Weźcie głęboki oddech!
Spada poziom wody!
Nie mogę się utrzymać!
Grahamie!
Szybko!
Otwórz drzwi, bo cię wypatroszę!
Jasonie, dom się wali!
Wypuść nas!
Nie otwiera się.
Otwórz drzwi!
Tato, przestań!
Jeśli go zabijesz, nigdy nie wyjdziemy!
Mówiłam ci, że to, które widziałam, wydawało się miłe.
- Nie jest miłe. - Chce się z nami porozumieć.
- To ich dom. - Nie, to nasz dom.
Mam jedno zadanie. Utrzymać was przy życiu.
To nie tylko twój problem.
Przeżyliśmy, bo walczę o nas.
Kupiłeś broń? Co zrobimy, gdy to coś wróci?
Nie wiem! Zastrzelę?
Nie! Nie zabijaj go!
Mamo, tato!
Trzymamy się razem.
Ruth!
Ruth! Stój!
Każdy pamięta, gdzie był w dniu, gdy ustał deszcz.
To był wtorek. Jeszcze nie lato.
Po raz pierwszy od lat
moja rodzina poczuła nadzieję.
CHWYTAJ FALĘ
Ostatecznie uwolnił nas akt łaski.
My okazaliśmy go im, a oni okazali go nam.
Już nigdy ich nie zobaczyliśmy, ale sądzimy, że nadal tam są.
W końcu to też ich dom.
No to dokąd?
Zrzucić żagiel!
Moi rodzice, brat i ja wyruszyliśmy na poszukiwanie nowego domu.
Przez wiele lat sądziliśmy, że jesteśmy sami.
Po deszczach
wiedzieliśmy, że tak być nie musi.
Czy ktoś mnie słyszy?
Czy ocalał ktoś poza nami?
DZIEŃ PIERWSZY
Halo?
Napisy: Przemysław Stępień